Therapiepsycholoog
Netwerk van therapeuten
en psychologen
Therapiepsycholoog

Rouwverwerking - forum lotgenoten

 

Lotgenoten rouwverwerking

Zit je in een proces van rouwverwerking?

Voor veel mensen lucht het op als ze hun verhaal opschrijven en delen.

 

  • Je kunt hier je hart luchten.
  • Je kunt de verhalen van lotgenoten lezen.
  • Je kunt reageren op de ervaringen van lotgenoten.

 
 
Meer ondersteuning nodig?
Zoek een therapeut voor hulp bij rouwverwerking >>

Ontdek hier de verhalen van andere mensen met rouwverwerking en deel jouw eigen verhaal.

 

Overzicht verhalen



+ Mijn verhaal delen





Alle verhalen


Moeder overleden (Verhaal 500)

Mijn moeder is afgelopen woensdag overleden
Het is zo onwerkelijk,en ik mis haar zo erg.het is ook heel snel gegaan .
Weet nu even niet hoe ik verder moet met mijn Leven.ben alles kwijt .ze was mijn alles .
Tot zover even mijn stukje.
Veel liefs voor jullie allemaal.

Silva
09-02-2024
laatste reactie: 22-02-2024

1
3
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Sterkte ik mijn moeder vorige week ….het is bijna niet geloven. Dat ik haar nooit meer zie

Zara
18-02-2024
Reactie:
Ik ben mijn mams eerste kerstdag verloren. Blijft een onmenselijk leeg rot gevoel. Ik mis haar zo. Heel veel sterkte.

Helena
19-02-2024
Reactie:
Bijna een jaar geleden mijn mama moeten afgeven. Niet oud, jong van geest. Heel mooie vrouw zowel innerlijk als uiterlijk. De motor van ons gezin.. Dit forum laat me beseffen dat ik niet de enige ben en haal ik hier een zekere steun uit. Als er mensen zijn die dit overleven en ergens licht zien in de duisternis van het onmenselijke verdriet en gemis, dan moeten we dit ook kunnen. Als ik niet zo zou denken ben ik niks meer en hoeft niks meer. Als de persoon die jou het graagst ziet van allemaal en die altijd voor je zorgt en alle liefde schenkt er opeens niet meer is en als je zelf een gevoelig, empathisch mens bent die het gezin op de eerste plaats zet, is dit onbeschrijfelijk. Welke tegenslagen je ook ooit bent tegengekomen, niets is te vergelijken met deze pijn.. Je bent niet alleen, sterkte.

Gebroken hart
22-02-2024

Jouw reactie:



Hij is in zijn slaap overleden (Verhaal 74)

Afgelopen december is mijn man, vriend en bovenal zielsverwant gestorven in zijn slaap. We waren toen in een verlaten gebied aan het wildkamperen ergens op de pampa in Patagonie/ Argentinië. Ons tienjarige huwelijks en levensreis kwam plots ten einde. Toen ik wakker werd en ontdekte dat hij was heengegaan raakte ik totaal in shock. Maar heel kort heb ik nog bij hem gelegen. Toen kwamen de autoriteiten en werd hij meegenomen. Dat en de autopsie die op beestachtige wijze gedaan is maakte het heel traumatisch. Drie weken na het overlijden konden we eindelijk afscheid nemen. Eerst ging ik in overlevingsstand, toen was er het regelen dat ik alleen moest doen want we hebben geen kinderen. Erna was er het zwarte gat. Toch lukte het me om stapje voor stapje sterker te worden door meditatie en yoga dat ik al jaren beoefen. Door de intense liefde die wij hadden te eren met het schrijven van een boekje dat ik hoop uit te geven als ik daar zover mee ben. En door het tekenen van zielen roersels heb ik een manier gevonden om het verdriet te uiten. Net toen ik mijn praktijk weer wilde gaan opstarten kregen we te maken met het corona virus. Dit stagneert naar mijn gevoel mijn proces en houdt me tegen om nu in contact te komen met anderen. Om weer alleen de wereld in te trekken. Ik heb het gevoel dat ik mezelf op alle fronten moet herontdekken. En vooral de op en neergaande beweging van het rouwen ervaar ik als heel zwaar en vermoeiend. Het gemis wordt steeds groter als ook het besef dat ik zal moeten leren dit verdriet te dragen voor de rest van mijn leven. Mijn lief was mijn kompas, we stonden op punt van emigratie naar Australië en hadden nog zoveel plannen. Slechts 60 jaar mocht hij worden....

Lia
> 2 jaar geleden
laatste reactie: 21-02-2024

14
2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Ook mijn man overleden in zijn slaap , hij heeft er zelf niets van gemerkt.
Hij mocht maar 64 jaar worden 😪

Ina
12-02-2024
Reactie:
Dag Lia,
Ik weet wat het is een passionele liefde te verliezen, je beschrijft het mooi, als jouw kompas in je leven. Ik herken dit zeer goed, ben nu 2 maand alleen, zonder mijn geliefde, heel pril, maar na alles te delen, samen te doen, gedurende 28j, weet ik ook niet hoe het verder moet….. en het is zo, dit dragen we mee voor de rest van ons leven. Ook mijn lieve man zou willen dat ik verder leef, ‘LEEF’ maar op dit moment wil ik alleen maar verder met hem, ik zoek de buitenwereld niet op, heb geen familie die me ondersteunt, ik besef dat ik het zelf zal moeten doen, stap voor stap, kleine stapjes,
Ik hoop, en dat wens ik jou ook toe, dat je soms troost kan vinden in de verhalen van anderen.
Hou moed!

Bernina
21-02-2024

Jouw reactie:



Mijn rots in de branding, mijn lieve echtgenoot (Verhaal 505)

Na een ziekbed van 2 maand heb ik mijn man verloren, na 28j een fantastisch huwelijk, elke dag, elke activiteit, alles deden wij samen. Nu is alles weg, enkel de herinneringen. Het lijkt allemaal zeer kort, maar de 28j overbruggen de 2 maand ziekte en lijden, een diepe put waarin ik terecht kom. Normaal functioneren lukt me niet, ik voel.me gehalveerd, in alles wat ik doe, denk, sta ik er alleen voor, de pijn is ondraaglijk, Er zijn heel weinig mensen waar ik mijn hart kan luchten, mensen kunnen er niet mee om, weten zich geen houding te geven, en dus sta je er daar ook weer alleen voor. Praten en huilen kan opluchten, maar het zijn momentopnames, daarna is de pijn en het gemis terug. Lieve mensen, het is dus normaal dat je weent, ook na een lange periode, elk rouwproces is anders, ik probeer het op mijn eigen tempo te doen, stap voor stap. Hoe het verder moet weet ik soms ook niet, er is geen familie die me ondersteunt, en daarom durf ik het aan dit te posten, als een onbekende voor jullie, maar met een groot verdriet, even iets van je afschrijven kan verzachten.
Geduld, tijd en je zelf het zo comfortabel mogelijk te maken, want sterk zijn we allemaal,
Liefs B

Bernina
21-02-2024

Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Veel Huilen (Verhaal 503)

Mijn man is na een kort ernstig ziekbed overleden in aug. 2023
Ik mis hem nog iedere dag en ik moet nog steeds iedere dag huilen.
Ruim 50 jaar bij elkaar….dat is niet zomaar te verwerken
Al die lieve mensen…die hier schrijven… Allemaal hetzelde probleem
Het grote gemis …hoe verwerk ik dit.
Ee bekende van mij zei…geduld is je beste vriend.
Maar ik huil nog iedere dag zoveel…is dat normaal..
Zijn er meer mensen die dat hebben?
Ook heb ik lichamelijke klachten…ik tril de hele dag.
Lieve mensen, heeel veel kracht, sterkte en liefde gewenst

Anneke
17-02-2024
laatste reactie: 19-02-2024

3
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Ik heb dat ook nog steeds na 4 jaar zo n naar gevoel in mn hoofd en lijf het is vreselijk het gaat maar niet weg

Wendy
19-02-2024

Jouw reactie:



Ouders op 1 dag begraven (Verhaal 497)

Lieve mensen,
Wat een rouw en verdriet, eenzaamheid bij velen. Van harte sterkte in jullie gemis.
In coronatijd ben ik mijn actieve en opbeurende ouders beiden kwijtgeraakt. Over 2 ziekenhuizen verspreid lagen ze te sterven.
Het was heel onwerkelijk. Nu komt het gemis steeds meer. Het is zo stil. Mijn man is erg ziek en woont in een instelling.
Ik ben 42. Denk wel eens.. is dit het?

Maar weet je.. ik wens jullie de liefde te ervaren die God kan schenken in het diepe gemis. Dan kun je weer verder.
Ik zie uit naar de zondag als ik naar Gods huis mag gaan.

Ieder heel veel sterkte en kracht gewenst in al jullie omstandigheden.

Johanna
02-02-2024
laatste reactie: 19-02-2024

4
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Ik ben op mijn 39 ste mijn man verloren en heb mijn beide ouders ook niet meer. God heeft in mijn optiek dan ook nooit bestaan. Je zult het allemaal zelf moeten doen. Hopelijk met wat goede vrienden.

Helena
19-02-2024

Jouw reactie:



Wil je ook je hart luchten?

+ Mijn verhaal delen



Feestje na overlijden (Verhaal 504)

Hallo,
Ik zit mezelf in de weg. Mijn moeder is vorige maand overleden, ik was heel hecht met gaar, mijn vader is nu 7jaar geleden overleden en heb dus ook ineens geen ouders meer. Ik heb het er erg moeilijk mee. Ik ben wel gewoon aan het werk, maar alles kost me veel meer energie. Vandaag hebben we een feestje van mijn schoonouders, maar mijn hoofd staat niet naar veel mensen, herrie en gezelligheid , maar het stuit op verzet. Wat moet ik doen? Is het zo gek dat ik daar nog geen zin in hen, dat ik het niet kan? Of moet ik me eroverheen zetten maker op, gevoel blokkeren en gaan? Ik weet het niet

Anoniem
18-02-2024
laatste reactie: 18-02-2024

1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Hoi,gister heb ik mijn moeder gecremeerd….wat n dag .. nu zit ik deze zondag een beetje rusteloos en doelloos om me heen te kijken .

Ik lees dat je een feestje hebt binnenkort .
Ik zou t het in ieder geval wel proberen.

Het is lastig pfff

Zara
18-02-2024

Jouw reactie:



Verlies van mijn vrouw (Verhaal 499)

Ik man 70 jaar kan er niet bij dat mijn vrouw er niet meer is,,zij is op 69 jarige leeftijd overleden aan een onbekende virus.die haar lichaam heeft vergiftigd
Ik slaap niet meer ik heb zoveel verdriet,en raak vaak in paniek,en weet het dan niet meer
En doe niets anders dan huilen .ik mis haar vreselijk,wij waren 15 en 16 jaar toen wij elkaar leerden kennen en waren onafscheidelijk,en nu moet je alleen verder,wij waren 51 jaar getrouwd en hebben veel gereisd,waar ik aan terug kan denken.stel niet uit en wacht niet tot dat je met pensioen gaat als je graag wat wilt en je kunt het doen,doe het dan, wie zegt dat er een morgen is ,nu is zij er niet meer en moet alleen verder.en elke dag heb ik veel verdriet en mis haar vreselijk
Johan
23-10-2023



Johan
09-02-2024
laatste reactie: 17-02-2024

4
2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Johan,
Het verhaal gelezen, ik besef wat je doormaakt wat een verdriet.
Wij waren dat jaar 50 jaar getrouwd, zij is
67 geworden. Het is nu 3 jaar geleden.
Mis haar elke dag. Wij waren ook echte soulmate. Ik ben nu 72 maar weet ook niet hoe nu verder.
Ik fiets heel veel, dat helpt wel.

Johan heel veel sterkte.

Mvg Jan


Jan
17-02-2024
Reactie:
Mijn man is in aug.2023 overleden. 71 jaar oud.
Wij zouden dit jaar 50 getrouwd zijn
Ik huil nog steeds iedere dag ….en ik ben zo bang dat ik er niet overheen kom
Ik krijg nu ook veel lichamelijke klachten.
Ik mis hem zo verschrikkelijk…
Lieve Johan….sterkte…ik weet wat je voel.

Anneke
17-02-2024

Jouw reactie:



Ze is toch te jong (Verhaal 502)

Toen ik twaalf was ben in mijn vader verloren. We hadden erg moeilijk contact door mijn modder maar het ging uiteindelijk beter. Hij heeft zich opgehangen, aan een boom in de straat. Mijn moeder is erg narcistisch dus ik heb eigenlijk in mijn ogen geen moeder, en ook geen vader. Eerst werd gezegd dat het een ongeluk was en hij in een coma was. Een dag later werd de waarheid verteld. Ik heb geen afscheid kunnen nemen door mijn moeder, maar ze zal nooit haar fout inzien. Nu ben ik 30 en heb een vrolijke peuter rondlopen. Veel therapie later en zelf enorm in de dieperik na de bevalling, kan ik nog steeds niet begrijpen hoe iemand zijn kind achterlaat, ondanks dat ik snap dat er geen uitweg meer was. Het gaat goed met mij, maar ik mis hem zo hard. Ik heb geen materiële herinneringen behalve z'n as in mijn ring, en dat verstrekt mijn gevoel van alleen zijn behoorlijk. Naast hem zijn we nog twee familieleden verloren dat jaar, en ik snap nog steeds niet waarom alles is gebeurd. Ik voel me alleen. Mijn zoon is mijn wereld, waarom was ik niet de wereld van mijn ouders.

Tiff
17-02-2024

Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Partner verloren door zelfdoding ophanging (Verhaal 455)

Ben zelf 38 jaartjes en heb mijn partner nog maar 30 jaartjes verloren
2 maanden geleden door zelfdoding ophanging.
Krijg het niet geplaatst. Ups en downs meer downs laatste tijd.
De leegte van het huis de lege keukentafel alleen eten slapen enzovoort.
Zijn hier lotgenoten wat ook hun partner verloren zijn door zelfdoding ophanging ?
Alvast bedankt en veel sterkte
aan iedereen gewenst hier . Groetjes

Rudi
25-10-2023
laatste reactie: 16-02-2024

3
5
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
M’n vriend man heeft 6weken geleden ook zelf doding gedaan niet zien aankomen we hielden veel van elkaar dus snapte er niks van die leegte maakt me kapot veel angsten om alleen te zijn of doen we deden alles samen ik kan niet meer leef in andere wereld weet me gene raad meer wil iemand met me praten

Marianne
21-12-2023
Reactie:
Mij overkwam het op 22 november. Out of the blue. Mijn man en ik waren 48 jaar samen

Tine
26-12-2023
Reactie:
Mijn man heeft zich anderhalf jaar geleden opgehangen. Vlak voordat we op vakantie zouden gaan op een prachtige zomerdag. Hij was voor de derde keer zwaar depressief. We waren 44 jaar samen en hielden veel van elkaar en onze kinderen. Voor hem was er geen uitweg meer, denk ik. Hij wilde maar één ding: rust in z’n hoofd. Sindsdien zit ik in een rollercoaster die nu langzaamaan tot stilstand komt. Het gemis komt daardoor wel meer naar voren en in deze saaie januari maand wil ik het liefst niets meer doen. Zo futloos. Ik verlang naar de zon, het licht en naar mijn lieve man….

Terry
14-01-2024
Reactie:
Mijn vrouw heeft 30 januari 2024 , zelfmoord gepleegd door vervanging, ze laat 2 kindjes achter van 8 en 10 , ze had het moeilijk om jeugd trauma's te verwerken ,ik wist niet dat het zo diep zat om u 2 kindjes achter te laten , ze laat zo ern diep gat achter dat ik niet meer gevuld krijg,mis haar enorm

Peter
12-02-2024
Reactie:
Mijn man van pas 53 is in juni '23 ook gestorven door zelfdoding op dezelfde manier , hij was al jaren zware pijnpatient door zijn rug , vele operaties gehad en kon al een hele tijd niet meer gaan werken , de laatste maanden was hij heel depressief maar dat dit ging gebeuren had ik nooit gedacht , ik mis hem verschrikkelijk , we waren 37 j samen en daarvan 30 j getrouwd , we hebben gelukkig 3 lieve kinderen en al een kleinkindje van 6 j en lieve familie maar het gemis kan niemand wegnemen , ik zal mijn man altijd graag blijven zien , ik praat ook veel tegen hem en steek ook elke dag kaarsjes aan bij zijn urne die thuis staat , ik hoop dat jullie ook de kracht vinden om dag per dag door te gaan en nog de mooie dingen van het leven te zien maar het is heel heel moeilijk , bij zelfdoding blijf je ook achter met zoveel vragen en met schuldgevoel omdat je het niet kon voorkomen maar ik ben er zeker van dat iedereen hier alles heeft gedaan voor zijn partner die in zijn macht lag ook al voel je dit in begin zo niet , veel sterkte voor iedereen en veel liefs

Saskia
16-02-2024

Jouw reactie:



Mijn man overleden (Verhaal 492)

Ik heb mijn man 10 december 2023 verloren
Het was beter voor hem wij hadden er ook vrede mee
Alleen nu kan ik niet verder .
Weet niet hoe kan hem niet meer knuffelen en dat doe veel verdriet
Wie kan mij helpen ?

Corry
19-01-2024
laatste reactie: 15-02-2024

3
2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Beste Corry,probeer met iemand er over te praten wat je voelt.
En denk dat er echt wel weer een keer weer een mooi moment in je leven mag komen, maar je staat niet alleen , dat het wel zo voelt dat snap ik maar al tegoed.
Jou man zal altijd er zijn voor jou,ondanks dat hij niet op deze wereld is.
Stay strong,

Mart
24-01-2024
Reactie:
Mijn man is bijna 3 maanden geleden overleden aan longkanker met uitzaaiingen. De tijd tussen het moment van de diagnose en zijn sterven waren maar 20 dagen. Ik mis hem ook zo, eigenlijk mis ik zoveel.. ik sta op de wachtlijst voor rouwverwerking omdat ik bij hem was toen hij stierf en ik niks voor hem kon betekenen als huisarts en 112 bellen plus hulp gehaald. Ik heb overal last van, van zijn sterven maar net als jou dat ik hem zo erg mis.En dat hij nooit meer terug komt is niet te bevatten. Wat wel wat kan helpen is gewoon tegen hem praten, en bij zijn foto een kaarsje branden. Verder denk ik dat de tijd zal helpen het verdriet te laten slijten. Ik ben weer een beetje aan het werk, met collega's praten en afleiding zoeken helpt ook.

Annie
15-02-2024

Jouw reactie:



Wil je ook je hart luchten?

+ Mijn verhaal delen



Ik mis hem verschrikkelijk (Verhaal 4)

Een jaar geleden is mijn man, na bij 52 jaar huwelijk, overleden.


Ik mis hem verschrikkelijk en het lijkt wel of het gemis steeds groter wordt. In het begin word je geleefd en is er zoveel te regelen dat het niet helemaal tot je doordringt. Maar nu is het besef dat hij NOOIT meer terug komt zo hevig, dat het soms gewoon pijn doet!


Een deel van jezelf is weg!
En toch zullen we verder moeten, dat heeft hij ook gezegd en gewild, maar het is zo moeilijk.


Fijn om mijn verhaal hier op te kunnen schrijven en misschien komt er wel een reactie op.

Vr. gr. Anoniem.


Anoniem
> 2 jaar geleden
laatste reactie: 15-02-2024

67
25
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:

Ik verloor mijn man afgelopen augustus 2016, na jaren van strijd tegen LBD (vorm van dementie)/ Parkinson, en wij waren op 4 maanden na 50 jaar getrouwd. Uw verhaal zou mijn verhaal kunnen zijn.

 

De buitenwereld denkt dat je het prima doet, maar het verlies en verdriet went nooit. De triggers dat je denkt dat hij zo kan binnenstappen zijn ontelbaar. Alles herinnert aan hem en het gemis wordt steeds groter.

 

Ik wens u veel sterkte en wens dit nog steeds ook voor mezelf.


Hanny
> 2 jaar geleden
Reactie:

Wat een verhaal zeg, je kunt wel merken dat het gemis heel groot is; we kunnen eigenlijk niemand die ons dierbaar is missen.

Ben zelf mijn lieve vrouw twee jaar geleden kwijt geraakt, ze was maar 52 jaar. De dood op zo'n jonge leeftijd is moeilijk te begrijpen! Waarom vragen zijn volgens mij niet zo zinvol.

Toch besef ik dat wij nog leven en dat het leven, ook na een heel groot verlies, nog de moeite waard kan zijn. Probeer trots op jezelf te zijn over de manier hoe je met zo'n grote tegenslag, om het zo maar te noemen, omgaat. Sterkte.


Gert
> 2 jaar geleden
Reactie:

Weet precies hoe je je voelt na 46jaar huwelijk mijn maatje verloren vreselijk mis hem zo erg .Het alleen zijn vreselijk .De pijn die je voelt is onbeschijvelijk.


Anoniem
> 2 jaar geleden
Reactie:

Begrijp het jammer genoeg helemaal!!!!!


Ben zelf bijna twee en een half jaar geleden mijn man verloren aan kanker en het gemis wordt alleen maar groter, vooral bij bijzondere gelegenheden met de kinderen of kleikinderen.


Ik heb nooit geweten dat het allemaal zo moeilijk is.
Heel veel sterkte.
Hartelijke groet.


Anoniem
> 2 jaar geleden
Reactie:

Hallo ik ben Hanny en heb vorig jaar oktober mijn man plotseling verloren aan een hartstilstand .wat is dit verhaal herkenbaar zo veel verdriet dat het groom pijn doet.

 

Probeer mijn level weer een beetje op te pakken maar het is zo moeilijk.De een dag gaat redelijk en de volgende dag stort je weer in. Dan Ben je de hele dag aan het huilen .Ben inmiddels 10!kilo afgevallen het lost zo veel energie .

 

Het alleen zijn en de eenzaamheid is zo zwaar.Heb twee hele lieve kinderen maar die hebben ook hun eigen leven .heel veel sterkte en kracht voor jullie allemaal.


Hanny
> 2 jaar geleden
Reactie:

Ik zit helaas in het zelfde schuitje. Altijd alles samen gedaan en nu zit je heel veel alleen. Voel mij vaak erg eenzaam en vind het moeilijk om verder te gaan. Moet een nieuw leven opbouwen, wat niet meevalt als je wat ouder bent. Even mijn hart gelucht.


Jeannette
> 2 jaar geleden
Reactie:
Het is me zoo herkenbaar heb mijn man 18 september 2019 verloren van longkanker vier vreselijke maanden 😬 maar nu verder door het leven Alleen ? En ook zit ik met die gedachte da hij nooit nog terug ga komen !!! ik kan niet leven zonder hem en kan het niet geloven het was juist ne film We waren 46 jaar gehuwd !! Heb wel twee zonen maar die Zijn het huis uit en hebben zelf een gezin !! Iedereen wil me helpen maar niemand kan me helpen ! Dieje kanker en er dood van gaan vreselijk pffff

> 2 jaar geleden
Reactie:
Hoi lieve Anoniem .
Ook ik man van 82 heeft een 52 jarig huwelijk achter de rug en weet hoe jij je voelt .het gemis van je partner maatje en geliefde is iets waar je niet zo maar aan voorbij kunt gaan ik heb nog steeds behoefte om lichamelijk kontakt via een arm over de schouder en je verhaal kunnen delen ik zal mijn geliefde nooit vergeten maar een contact met een gelijk gestemde vrouwelijk maatje zou ik wel graag willen ik wens jou veel succes dikke knuffel

Peter van G.
> 2 jaar geleden
Reactie:
Hoi lieve Anoniem .
Ook ik man van 82 heeft een 52 jarig huwelijk achter de rug en weet hoe jij je voelt .het gemis van je partner maatje en geliefde is iets waar je niet zo maar aan voorbij kunt gaan ik heb nog steeds behoefte om lichamelijk kontakt via een arm over de schouder en je verhaal kunnen delen ik zal mijn geliefde nooit vergeten maar een contact met een gelijk gestemde vrouwelijk maatje zou ik wel graag willen ik wens jou veel succes dikke knuffel

Peter van G
> 2 jaar geleden
Reactie:
Mijn man is was gisteren 7 maanden geleden.gestorven krijg het verdriet hierover niet verwerkt, ben de hele dag in mijn hoofd met hem bezig. Hij was hiervoor 3 jaar in zorginstelling, had Lewy Body dementie, vreselijke ziekte, er waren dagen bij dat hij het echt niet meer wist, maar andere dagen wist hij juist wel wat er met hem was, en wilde hij mee naar huis. Ging elke middag naar hem toe, en juist die middag valt mij nu zo zwaar, zeker nu ook nog met die corona, als ik niet zo maar ergens naar toe kan, heb mij opgegeven in verzorgingshuis voor vrijwilligers werk, maar ook dat mag nu niet. Ben.wel 81 jaar, maar best nog in staat voor vrijwiliggerswerk. We waren 37 jaar getrouwd, en dat was geweldige tijd, hij was zo'n lieve man voir mij. We hadden gezamelijke hobby, dst was de duivensport, nu zit ik alleen ddar kan ik dus echt niet tegen, heb mijn hele leven mensen om mij heen gehad en nu zit ik alleen, vreselijk.

Ilse
> 2 jaar geleden
Reactie:
Mijn man is nu een jaar overleden hij kreeg euthanasie wat zijn grote wens was,maar ik was daar niet aan toe .hij had geen kwaliteit van leven meer wij waren 51 jaar getrouwd.Als ik aan zijn lijden denk dan heb ik er vrede mee .maar het alleen zijn vind ik verschrikkelijk Niks meer kunnen delen ,geen herinneringen enzovoort en de verschrikkelijke leegte. Ik had zo graag nog iets willen zeggen,maar alles is voorbij. Vreselijk

Anemoon
> 2 jaar geleden
Reactie:
Ik ben bijna 9 weken geleden mijn man verloren op 45 jarige leeftijd. Het is net of mijn hart eruit gerukt is. Onze hele toekomst alle plannen, zijn in duigen gevallen. We waren zielsgelukkig en een samengesteld gezin. Nu is alles anders, mijn gezin is in 2en gehakt. Van de week ook weer moeten werken en daarna stort ik volledig in. Eigenlijk is het niet te dragen, en als ik de reacties zo zie heel tijd zeker geen wonden. Iedereen heel veel sterkte

Anoniem
> 2 jaar geleden
Reactie:
Dat je je zo down voelt en futloos zal nog wel even zo blijven Het zal
eig nooit helemaal weggaan.. wat heel normaal is wanneer je geconfronteerd word met verlies. Je leert er op den duur mee omgaan. En ook jij zal dat op geheel eigen wijze doen. Praat over jouw vader, haal herrinneringen op Zo vergeet je hem niet De herrinneren houden je vader levend Koester ze met heel je hart! Heel veel sterkte

J.Roks
> 2 jaar geleden
Reactie:
Ook mijn man is 1jr geleden overleden,op wat oudere leeftijd,maar je kan elkaar nooit.missen,het doet pijn,vermoeid,veel huilen,praten met kinderen,praktijkondersteuner,dokter,alles helpt wel wat,,maar ik wil weer zoals eerder zijn,,leven,,sterk,,enz..
Ik heb er veel verdriet van,en als ze vragen,,hoe gaat het,,dan ga ik al huilen,,,,,,

Tine
> 2 jaar geleden
Reactie:
Mijn man mijn maatje mijn alles is 3 maanden geleden na een kort ziekbed overleden aan long fibrose. We hadden net een camper gekocht en hadden zoveel plannen. Het besef dat hij nooit meer terugkomt wordt steeds heftiger. Elke morgen vraag ik God of hij mij wil helpen en tot steun wil zijn in mijn grote verdriet en dank hem voor mijn zoon, familie en vrienden en alles wat ik verder nog heb. Ondanks mijn intense verdriet krijg ik de kracht waar ik om vraag.

Geesje.V.
> 2 jaar geleden
Reactie:
Mijn man is 12 Sept overleden na een hartinfarct hij heeft nog 1 week in coma gelegen en toen moest ik hem laten gaan, ik vind dit verdriet bijna niet te dragen, en vraag me elke dag af waarom ik hier nog wel moet zijn, ik heb veel lieve mensen om me heen maar niks maakt het makkelijker, het enige wat ik denk is, ik wil naar hem toe, maar het is mijn tijd nog niet.

Nettie
> 2 jaar geleden
Reactie:
Mijn man is 1,5 jaar overleden aan leukemie,hij was z'on sterke vent ,nooit ziek geweest ,ik mis hem elke minuut ;te vroeg 74 jaar we hadden nog zoveel kunnen doen samen,ik moet ermee leven maar het is zwaar.Toch denk ik soms dat hij me helpt,dat hij er nog is in moeilijke momenten.kon ik hem nog maar 1keer aanraken;ik kon het niet geloven dat hij zo ziek was,hij was tussendoor nog sterk,maar nu is hij weg en ik kan alleen maar droef en dankbaar zijn voor al zijn harde werk.ik koester de hoop dat ik hem ooit terugzie.

Francine
> 2 jaar geleden
Reactie:
Ja ik weet ook geen raad met mijn verlies mijn ventje was alles voor mij , nu heb ik geen zin meer om te leven , voor wie en wat , heb gaan kinderen
Hoe geraakt een ander daaruit , ik zit voortdurend te wenen en zie echt geen toekomst meer en vooral die herinneringen doen zo pijn , en dat ik nooit geen knuffel meer ga krijgen van hem , ik word er zit van , en als ik een koppel zie lopen zoals ons word ik zo boos , waarom wij ook niet denk ik dan

Anoniem
> 2 jaar geleden
Reactie:
Ik weet wat je doormaakt mijn lieve man is vorig jaar plotseling overleden aan kanker, niemand zag het aankomen. Ik mis hem nog steeds. De ochtende en de avonden zijn het ergst.

Nelly w
07-03-2022
Reactie:
Het is hard als je partner er niet meer is. En als je al zoveel jaren samen was. Probeer de herinnering vast te houden en toch verder te gaan met je leven. Mijn partner is nu 8 maanden geleden overleden na een ziekbed gedurende de hele coronatijd. Wat een hel was het. Maar we hebben elkaar alles gezegd wat gezegd moest worden en ik heb me neergelegd bij zijn dood. Hij is uit het lijden verlost, zo zie ik dat. Nu is het tijd om goed voor jezelf te zijn. Ik doe dat door volop in het leven te staan, naar vrienden, theater, familiebezoek, elk feestje grijp ik aan. Ik ben al 3 keer alleen op vakantie geweest en ga gewoon weer..... Sinds een maand ben ik actief op zoek via een dating site. Dat brengt weer leven in de brouwerij. Je moet verder, maar doe dat niet in leegheid maar in lichtheid. En ja, ik huil ook nog steeds, laat het gewoon gebeuren. Probeer er nog een mooi hoofdstuk aan toe te voegen, je leeft maar één keer, ben lief voor jezelf!!

Dublin
06-04-2022
Reactie:
Hoi Lotgenoot,

Ik ben Rebekka en ben mijn vader verloren. Tot op de dag van vandaag mis ik hem vreselijk en zoek ik naar een manier om daarmee om te gaan. Inmiddels ben ik zelf moeder en weet ik hoe erg een zoon of dochten op een ouder leunt. Mijn vader overleed toen ik 12 was en dat was veel te jong. Zelfs nu heb ik daar nog last van.

Omdat ik hem zo miste ben ik Lofdicht gestart. Door herinneringen weer tot leven te brengen gaat hij voor mij weer een beetje leven en dat werkt troostrijk. Het zorgt voor een luikje naar ongedwongen gesprekken met mijn moeder en andere familieleden die hem ook nog kennen. Omdat ik dit iedereen gun, vraag ik aan alle mensen op dit forum of je ook een herinneringen van de persoon die je zo mist tot leven wil brengen? Het kan echt een beetje helpen. We praten niet over de dood, maar dat zou wel moeten kunnen als je daar behoefte aan hebt.

Wil je ook een levende herinnering? Stuur een mooie foto met daarbij de herinnering, voornaam en leeftijd van de persoon die je mist. Als je op facebook (Lofdicht) of instagram (Lofdicht_film) kijkt zie je nog meer herinneringen van mensen.

Zo zorgen we ervoor dat onze dierbaren toch nog een beetje bij ons zijn. Doe je mee? En deel dit bericht mocht je iemand kennen die die ook nodig heeft.

Liefs!

Rebekka
05-07-2022
Reactie:
Ook ik maak dit nu door. Hoop dat het uuteindelijk beter wordt

Christien
25-11-2022
Reactie:
Ik lees je verhaal , en nog eens . Lees dat jullie al heel lang samen waren . En dat komt hard aan als je dan alleen komt te staan . In die situatie zit ik ook nu . Ik lees ook het gevoel dat je hem nooit meer zal zien . Dat is zoo onwerkelijk . Dan lees ik dat je nog wel met je man hebt kunnen praten . Dat je zelf verder moet . Dat had ik ook graag gehad . Mijn man had een beroerte en was totaal verlamd , kon niet meer praten niet eten niet zelf plassen . Ik weet niet wat er in hem omging . Alleen zijn ogen bewogen . Ik heb hem zelf verzorgd dag en nacht . Alles geleerd op de IC in het ziekenhuis . Ik las niet of je kinderen of kleinkinderen hebt . Of ben je helemaal alleen met je verdriet . Ik kijk wel naar alle positieve dingenhoe klein ook . Maar ik begrijp precies hoe je je voelt . Ik zoek ook maar naar antwoorden . Mijn man is nu een half jaar weg . Van jou twee jaar , maar het verlies begint steeds meer tot je door reddingen . En nu met de feestdagen kun je dat weer aan of ga je ergens heen?. De lieve groetjes Betsie

Betsie M
17-12-2022
Reactie:
Ik begrijp je verdriet.
Mijn man is 4 maanden geleden overleden.
Het is heel moeilijk weer mijn weg te vinden.
Het verdriet is rauw in al zijn facetten.
En het overvalt je iedere keer weer .
Sterkte
I M

Ida
10-02-2024
Reactie:
Ik ben vorig jaar mijn verloren aan longkanker.. over 1 week is hij 3 maanden dood . Ik voel ook dat het verdriet en gemis steeds groter wordt. En ondanks dat ik bij zijn sterven was, vind ik het niet te bevatten dat hij voor altijd weg is uit mijn leven

Annie
15-02-2024

Jouw reactie:



Rouw (Verhaal 491)

Mijn man is 4 jaar geleden overleden en ik kom er maar niet overheen het is vreselijk ik voel me zo onrustig en zenuwachtig heel erg naar in mn hoofd komt iemand dat bekend voor ik heb totaal geen zin om iets te ondernemen en vermijd mensen om niet te hoeven praten
Gr

Wendy
18-01-2024
laatste reactie: 13-02-2024

6
5
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Wat verschrikkelijk.
Ontzettend veel sterkte toegewenst.
Is het een idee om met een rouwtherapeut te praten?

Lieve groeten,
Anna

Anna
23-01-2024
Reactie:
mlaesen irma

claesen irma
26-01-2024
Reactie:
Beste Wendy,

begrijp je denk ik, heb na al die jaren nog evenveel verdriet en kom niet meer onder de mensen, geen zin meer. En Anna, ik volg rouwtherapie al een paar jaar, maar het gemis en verdriet blijft evenveel.

Jami
26-01-2024
Reactie:
Dus het is niet raar dat ik het nog steeds zo moeilijk heb zo moeilijk om onder de mensen te komen
Wil zo graag weer verder met mn leven
Gr

Wendy
27-01-2024
Reactie:
Beste Wendy,

Ik begrijp je volledig, mijn man is nu 9 februari jl 3 jaar overleden op 59 jarige leeftijd, s'morgens gezond, in de namiddag gestorven aan een anurisma aan het hart, te laat gezien in het ziekenhuis, ik weet ook niet hoe ik met het verdriet moet omgaan, wordt in mijn ogen alleen nog maar erger, ik mis hem zo erg dat hé soms voelt of ik kan niet meer verder, dus ik begrijp je zeer goed, en ik stuur je veel steun.en sterkte.

Nicole
13-02-2024

Jouw reactie:



Ik was zelf 6 en zij 30 (Verhaal 474)

Hallo iedereen,

Ik ben 16 jaar geleden mijn moeder verloren ik was zelf 6 en zij 30. Aan baarmoederhals kanker.
Ik heb het er nog steeds vreselijk veel moeite mee.
Ik heb nu ook een zoontje en een man en een huis.
Ik wilde zo graag dat mama alles mee zou maken en vragen hoe ma het vind en hoe ik het doe.

Het ergste vind ik nog dat ik bijna niks meer kan herinneren aan haar. Alleen de begrafenis.
En dat ze vorig jaar weer is opgegraven en gecremeerd zonder toestemming van dochters omdat mijn oma nu ook ziek is en ze wilt het allemaal goed hebben.

Anoniem_d
14-12-2023
laatste reactie: 09-02-2024

4
3
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Je moeder verliezen op zo´n jonge leeftijd moet verschrikkelijk zijn. Ik kan het me niet voorstellen. En natuurlijk denk je vaak aan haar. Zeker bij belangrijke gebeurtenissen. Zoals de geboorte van je eerste kindje. Want dat zijn toch zaken die je het liefst met je moeder zou willen delen. Toen mijn jongste zoontje werd geboren, was mijn vader ook reeds overleden. Ik vond het toen ook heel jammer dat hij zijn kleinzoon nooit gekend heeft. Mijn jongste zoon is homo en soms vraag ik me af of hij dat wel zou aanvaard hebben enz...
Jammer dat je weinig herinneringen aan haar hebt.

Greet
03-01-2024
Reactie:
Zo herkenbaar wat je deelt. Ik was 6 toen mijn vader op 31 jarige leeftijd door een ongeval overleed. En ook mijn herinneringen aan hem zijn minimaal, 2 momenten kan ik herinneren. Wat mij uiteindelijk heeft geholpen is te zoeken naar wie hij was, foto's opgezocht, mensen gesproken die hem kende en trots op hem te zijn om wie hij was. Te praten tegen hem en te voelen dat hij trots op mij was. Inmiddels was ik wel 50.Toen mijn zoon 6 werd dacht ik, hij kent me toch heel goed, wat gek dat ik mijn vader niet goed meer ken. Nu is een vader misschien net iets minder in beeld dan een moeder. Zeker 54 jaar geleden. Ik weet zeker dat jouw moeder ook supertrots op jou en je gezin zou zijn. Maak haar misschien ook meer zichtbaar. Zoek leuke foto's op, misschien komen de mooie herinneringen ook terug! Sterkte!

Gerda
19-01-2024
Reactie:
Mijn moeder is inmiddels 37 jaar geleden overleden. Nog steeds denk ik aan haar elke dag. Ik heb al diverse therapieën gehad maar niets lijkt te helpen. Ik was 15 jaar en had haar nog zo nodig. Zij zelf was 56. Nu ben ik 52 en kan het maar geen plekje geven. Ik hoop voor je dat het bij jou wel lukt. En tja nu een gezin met 2 kinderen en wat zou ze trots zijn geweest op al gaat kleinkinderen.
Heel veel sterkte.

Anoniem
09-02-2024

Jouw reactie:



Verdriet en schuldgevoel (Verhaal 501)

Mijn moeder is terminaal.
In enkele weken ging ze hard achteruit.
Ik besefte mij dat ik nog heel veel vragen had uit het verleden waar ik graag antwoord op zou willen hebben.
Ik heb toen gevraagd of ik daarvoor langs mocht komen.
Ze zei dat ze veel visite had ,en dat ik deze maar via de app moest stellen.
Ik vond dat lastig omdat soms dingen anders overkomen.
Van enkele vragen kreeg ik een antwoord terug.
Nu wordt mij door haar vriend verweten dat ik deze vragen nooit had mogen stellen, en dat ze vanaf die tijd hard achteruit is gegaan en dat dit nu mijn schuld is.
Ik ben hier intens verdrietig over.
Hij heeft ons sowieso nooit een moment gegund met mijn moeder alleen om te praten.
Hij moest hier altijd bij zijn ,en als we belde dan moest de telefoon van mijn moeder op de speaker gezet worden zodat hij mee kon luisteren.
Ik heb nu een heel groot schuldgevoel.

Katja
09-02-2024

Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Heb mijn 2 kinderen verloren (Verhaal 283)

Ik heb mijn 2 kinderen verloren van 20 en 30 jaar en mijn verloren er wordt niet meer over gepraat voel me daar alleen in

Ans
18-10-2022
laatste reactie: 09-02-2024

3
4
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Veel respect, herkenbaar eenzaam verdriet… heel veel sterkte

Bie
10-06-2023
Reactie:
Ja als je kinderen je voorgaan is dat een onaanvaardbaar verschil.
Er is niets erger dan je kinderen afgeven.

Het spijt me vreselijk dat je dat moet meemaken, veel sterkte,
Het moet troosteloos zijn , maat waarschijnlijk heb jij nog een taak op aarde. Die jou op de been moet houden

Pi
28-11-2023
Reactie:
Wat vreselijk terwijl praten over je verdriet toch zo nodig is. Mocht je er met iemand over willen praten vraag je huisarts dan om een gesprek met de praktijkondersteuner, of bel de luisterlijn, een landelijke organist van 600 mensen waarmee je kunt praten. Het is zo belangrijk dat je praat want er niet over praten en het wegstoppen maar t proces alleen maar langer, heel veel liefs en sterkte!

Maria
11-12-2023
Reactie:
Hey ,ik lees net dat jij ook zo intens verdriet hebt met het verlies van je kinderen het is zo onbeschrijfelijk en oneerlijk dat we dat moeten meemaken ik zelf heb ook men dochter verloren op 8-11-23 ze was 41 jaar door een medische fout ze laat een dochter achter van 16 jaar achter.
Ik wil met je in contact komen als jij ervoor te vinden zijt
Veel liefs nikky

Nikky Engels
09-02-2024

Jouw reactie:



Wil je ook je hart luchten?

+ Mijn verhaal delen



Mijn autistische broer (36) is plots overleden (Verhaal 496)

3 maanden geleden heb ik mijn broer gevonden. Hij woonde op zichzelf en was niet op zijn werk verschenen die ochtend. Een telefoontje van zijn baas: "We maken ons zorgen, er brand wel licht in huis maar hij doet niet open. Kom je snel?"

Hij bleek gestikt te zijn in een epileptische aanval. Reanimatie mocht niet meer baten.

Ik vind het zo onwerkelijk en voel me zo leeg van binnen. Het liefst zou ik de hele dag in bed liggen. Slapen gaat beroerd, lichamelijk ben ik ook erg moe. Ik heb zelf een man en kindje van 2 jaar, daar blijf ik voor doorgaan. Maar het is heel zwaar om te dragen

Christa
30-01-2024
laatste reactie: 08-02-2024

1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Veel sterkte met dit verlies. Geef je verdriet de ruimte die het nodig heeft.

K
08-02-2024

Jouw reactie:



Overleden opa in droom (Verhaal 498)

Mijn lieve opa is op 15.02.2019 overleden, bijna 5 jaar geleden.

Ik was erg hecht met mijn opa, en mis hem dan ook nog steeds.

Vannacht heb ik een heel realistische droom gehad over hem, waardoor ik vanochtend huilend wakker werd. Ik wist even niet waarom, ik was immers nog in slaap/net wakker, maar toen realiseerde ik me dat het een droom was.

De droom was raar, maar voelde erg echt aan. In de droom was ik op weg naar zijn uitvaart, maar hij leefde zelf nog wel. Het begon om 10.00 en mijn fiets kon ik nergens kwijt, waardoor ik 10.05 pas naar binnen liep. Normaal ben ik altijd op tijd, dus ik voelde me helemaal niet prettig bij de gedachte dat ik te laat zou komen. Mijn opa stond daar en er waren erg veel mensen, iedereen was vrolijk en stond met elkaar te kletsen. Op een gegeven moment zei mijn opa tegen mij: “Kom, we gaan even koffie drinken en weg van de drukte.”

We liepen naar een stillere plek en gingen hier zitten, wetende dat ik zo afscheid van hem zou gaan nemen, was ik erg verdrietig. Hij zag er echter in mijn droom niet ziek uit, was gekleed zoals normaal en zag er eigenlijk erg goed uit. We hebben gekletst, zoals vroeger. De setting was echter wel vreemd, totaal surrealistisch. Wie is wr nou op zijn/haar eigen uitvaart? Naast de koffie lagen ook chocolaatjes. Hij gaf aan dat hij een chocolaatje zou eten, ondanks dat hij wist dat hij hierdoor waarschijnlijk zou komen te overlijden. Dit wilde ik niet, dus ik vroeg hem het chocolaatje niet te eten, erg verdrietig en wanhopig. Uiteindelijk ben ik dus huilend wakker geworden, maar ik vind het zo’n bizarre droom.

Dit komt helemaal niet overeen met de realiteit waarin ik afscheid van hem heb genomen. Hij is aan kanker gestorven. Begrijp niet waar die chocola in mijn droom vandaan komt.

Ik mis mijn opa erg, maar er zijn ook dagen dat ik er niet meer aan denk. Het komt in vlagen. Nu zijn sterfdag dichterbij komt, ben ik er toch weer meer mee bezig.

Ik vroeg mij af of er nog iemand is die weleens zo’n droom heeft meegemaakt? Ik ben zelf wel spiritueel, maar weet niet zo goed wat deze droom zou kunnen betekenen.

Valerie
06-02-2024

Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Ik mis mijn moeder (Verhaal 3)

Na het overlijden van mijn moeder heb ik immens verdriet gehad. Ik kan nog steeds niet zeggen dat de tijd het heelt, als ik denk aan mijn moeder haar strijd tegen haar ziekte en hoe we haar vonden, dan krijg ik nog steeds rillingen.

Ik heb de behoefte om te praten maar ik heb het idee dat de mensen om mij heen die behoefte niet delen of mij juist mijden. Wellicht zijn ze bang dat ik geemotioneerd raak. Dat is soms ook zo, maar niet altijd.

Dus huil ik maar stiekem, alleen. Dit zorgt ervoor dat ik daarna weer kan ontspannen.

Ik voel het gemis in mijn hele lichaam. Ik weet soms niet hoe ik het zonder haar moet redden.
En op een ander moment voel ik me ook weer goed omdat ik weet dat zij trots op me is hoe ik het doe.

Ik wil graag weer meer vreugde voelen, maar er zijn zoveel dingen die me aan haar herinneren.


Anoniem
> 2 jaar geleden
laatste reactie: 05-02-2024

84
47
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:

Hoe herkenbaar. Ik vond mijn moedertje dood in haar bed (na twee dagen) en binnen 2 jaar verloor ik mijn man, waar ik bijna 50 jaar mee getrouwd was. Ik mis ze beiden giga en huil veel (maar ook alleen maar als ik alleen ben).

 

De buitenwereld denkt dus ook dat ik het goed doe en dus wel red, maar de waarheid is anders. De vraag speelt bij mij nu, hoe vul ik het laatste stukje van mijn leven nog op een plezierige manier in. Ik ben 72 jaar!


Hanny
> 2 jaar geleden
Reactie:

Mijn moeder is net 2 maanden geleden gestorven..
86.
Het afscheid was goed.
Maar ik voel me zo alleen ..
Ik heb zelf geen gezin..3 poezen..
En een klein sociaal netwerk.

Wie weet kunnen wij iets goeds voor elkaar betekenen??.
Ik woon in den bosch..Jij??.
Groet. Maria


Maria A.
> 2 jaar geleden
Reactie:
heel herkenbaar

Anoniem
> 2 jaar geleden
Reactie:
Het is vreselijk je moeder te moeten missen
Mijn moeder is april 2018 overleden , zij was 75 jaar
Het voelt als je basis kwijt zijn, het onvoorwaardelijke, wat er ook was, je moeder was er altijd
Ik mis haar vreselijk
Wens jou ook veel sterkte en kracht met dit verlies

Sylvia
> 2 jaar geleden
Reactie:
Mijn moeder is anderhalf jaar overleden aan de vreselijke ziekte, ze was 59 jaar ik word 40 we blijven achter met 2 kinderen heb een man maar geen moeder vader broertjes of zusjes voel me eenzaam zonder mijn moeder, we waren er altijd voor elkaar vooral het meest in moeilijke tijden, ik ben heel bang geworden voor het zelfde noodlot de beelden blijven terug komen het heeft 10 maanden geduurd tot dat te naar de hospice moest in Valkenburg waar ze naar 2 en een halve maand overleed ik huil veel en heb ook vaker geen zin meer

Anoniem
> 2 jaar geleden
Reactie:
Ik heb mijn moeder net verloren na een kort ziekbed, maar wel hele intense periode na 13 jaar mantelzorg voor haar. Als je iemand ziet afglijden in een ziekenhuis tot een klein hoopje ellende dat verscheurt je hart en als je haar moet wegbrengen en weet dat dit haar dood kan betekenen doet dat zeer en zijn alle afwegingen in zo;n moeilijke tijd een dilemma en ambivalent. Gelukkig had ik een zeer goede band met haar en dat blijft zo, maar haar gemis is groot en ik kan niet meer op mijn fietsje even aankomen voor gesprek, krant samen lezen of zomaar even langs bij je ouder. Nu moet ik verder zonder ouders en dat voelt leeg en zwaar. Ik heb er een baan voor moeten laten schieten om dit gemis en verdriet goed te gaan verwerken de komende maanden.

Maarten
> 2 jaar geleden
Reactie:
Allereerst heel veel sterkte voor iedereen!

Mijn moeder is 7 maanden geleden overleden aan kanker. Ik verzorgde haar en woonde bij haar. En opeens was ze er niet meer en is heel mijn leven veranderd. Alles draaide om haar en alles herinnert me aan haar. Het is nog steeds onwerkelijk en schrik nog als ik denk dat ze er niet meer is. Hoe kan ik leven zonder haar? Die vraag gaat continue door mijn hoofd. Aan de toekomst denken kan ik niet. Ik voel me dan schuldig en het is te confronterend. Ik verlang naar haar en mis haar vreselijk. Ik voel mijn armen niet als ik het verdriet toelaat. Zo nu en dan voel ik een druk op mijn borst. Dan grijp ik naar mijn hart, omdat ik daar pijn voel. Ik weet dat dit het leven is en dat het niet te vermijden is. Ik ben ook heel dankbaar voor alles, want heb haar wel zo lang in mijn leven mogen hebben. Al haar kinderen, meeste kleinkinderen en mijn vader waren bij haar overlijden, dus ze heeft goed heen kunnen gaan. Maar ondanks dat, heb ik het zo zwaar! Ik ben 37 maar voel me zo klein, zo machteloos, zo aanhankelijk en zo verloren zonder haar. Wat een liefde die een moeder je geeft... ondanks dat ik mijn best heb gedaan en er altijd voor haar was, wou ik dat ik meer had kunnen doen. Kon ik haar nog maar een keer zien, een keer knuffelen, een zoen op haar voorhoofd... maar ook mijn lieve moeder heeft haar moeder ooit verloren en ook zij heeft nog een mooi, gelukkig en waardig leven gehad zonder haar. Dat is wat moeders uiteindelijk ook willen voor hun kinderen. Dat we verder gaan en dat we weer gelukkig zullen zijn.

Ik weet me echt geen raad af en toe en denk soms dat ik gek word van verdriet. Maar ooit zal ik weer vreugde voelen, dat moet ik voor haar ook kunnen doen. Zij moet in vrede kunnen rusten en dat kan niet als ze weet dat haar kinderen kapot gaan van verdriet.

Voor nu wil ik nog verdriet hebben want ik kan niet zomaar verder gaan. Daar was zij een te goede moeder voor. Ik neem mijn tijd en overleef en als het moment daar is zal ik weer kunnen leven.

Ik hoop dat jullie rust kunnen vinden en heb enorm veel respect voor jullie. Want je moet heel sterk zijn om zoveel verdriet toe te laten en te omarmen. Al weten we ons vaak geen raad.

Heel veel sterkte en liefde voor iedereen❤️

Naad
> 2 jaar geleden
Reactie:
Wat fijn dat deze site bestaat. Ik ben 4 mnd geleden mijn moeder kwijt geraakt. Mijn vader was al overleden. Ik mis haar zo. Familie en vrienden lieten ons vallen na de uitvaart. Dus ook weinig contacten om het verdriet te delen. Merk ook mensen je een zeurpiet vinden. We hebben 3 jonge kinderen die geen oma s en opa s meer hebben.....dat is zwaar. Ik heb zelf geen inkomen en leef met angst mijn man te verliezen, niet goed natuurlijk. Ik heb nog veel vragen aan mijn moeder. Je verleden is opeens weg. Zo herkenbaar jullie berichten. We kregen van niemand steun of begrip.

Anne
> 2 jaar geleden
Reactie:
Een heel herkenbaar verhaal. Heb hetzelfde gevoel en kan het met niemand delen. Mijn moeder is onverwachts overleden. Ze belde en riep “kom hier, kom hier”, na 10 minuten heeft ze een hartstilstand gekregen. Heb geen afscheid kunnen nemen. Drie uren later moesten wij haar van de beademing halen. Ik merk dat ik juist heel graag over mijn moeder wil praten, maar mijn omgeving doet of wil het niet. Je voelt je eenzaam en je huilt alleen. Ik heb mijn moeder altijd bijgestaan in alles, zo ook de laatste jaren als mantelzorger. Weet niet hoe ik zonder haar verder moet. Er is een leegte. Vooral als de zon schijnt wil ik naar haar toe, dan kon ze zo genieten. Wij samen op een terrasje of gewoon samen in de tuin lekker in de zon een ijsje eten. Sterkte allemaal!

Ellen
> 2 jaar geleden
Reactie:
Mijn lieve moeder is net overleden, 1 dag voor de kerst. het was altijd haar favoriete tijd van t jaar. wij deden veel samen. ondanks strenge regels ivm de pandemie kon ik bij haar in t ziekenhuis verblijven tot ze dan toch helaas moest gaan. ik voel een eindeloos verdriet, de pijn is grenzeloos. ik weet niet hoe verder.

Angelika
> 2 jaar geleden
Reactie:
Ik lees je verhaal, het is net of het door mij geschreven is. Mijn moeder is 1 december 2020 overleden, ze was ziek, maar toch onverwachts. Ik voel precies wat jij bedoeld. Ik wens je veel sterkte, en als je de behoefte hebt om je verhaal aan een vreemde te doen, en miss ervaringen uitwisselen, mag je me altijd mailen. Gr. Diana

Diana
> 2 jaar geleden
Reactie:
Mijn moeder was depressief, maar praatte er zelden met ons over, ze praatte vooral met mijn vader. Ik ben zelf ook depressief en een moeilijke prater. Na een ziekbed van nog geen jaar is ze in 2006 overleden aan longkanker. Ondanks dat ik veel gemist heb in mijn opvoeding mis ik haar toch nog elke dag.

Yvonne
> 2 jaar geleden
Reactie:
Mijn moeder is drie maanden geleden overleden .Ze was al een tijd ziek en kwam er pas een week voor haar overlijden achter dat ze uitgezaaide leverkanker had. Ik mis haar heel erg mijn zus is nog maar net overleden aan corona in okt. 2020. Haar man in 2017 en mijn broer in 2012 aan darmkanker .Ik ben iederéén kwijt ben als enige over aan mijn kant. En ik ben 61 jaar en vindt het zo moeilijk om er mee om te gaan.

anoniem
> 2 jaar geleden
Reactie:
Goedemiddag mevr mijn moeder is zo.3 maanden geleden overleden .ik voel.me nog verdrietig zo nu en dan en als ik huil is het ook zo over .en dan heb ik het in eens weer .en als ik iemand bij me is of mijn man of iemand anders hou ik me in denk ik . En ik voel.me er ook nog wel.moe onder .gr gerda

Gerda
> 2 jaar geleden
Reactie:
Hoi, ik mis mijn moeder ook alweer 8 jaar, zij had kanker van 2010-2013 nu is afgelopen maand mijn vader ook overleden dit was onverwachts, het gemis van mijn moeder komt nu heftiger boven, het troost mij dat ze weer samen zijn en het gemis is dan iets verzachtende maar…. tranen komen te pas en te onpas , het gemis is vreselijk, de omgeving snapt het vaak pas echt als ze het zelf meemaken! Sterkte, met het gemis, denk vooral aan de mooie herinneringen 👍🏻❤️

Christel
> 2 jaar geleden
Reactie:
Hi, mijn moeder is in januari overleden, het gemis is gruwelijk. Ik probeer veel te lezen om wat rust te vinden. Ipv dat ik meer rust krijg, is het gemis overweldigend groot. Het lijkt erger te worden. Mijn moeder heeft een hele mooie leeftijd bereikt en ik zou niet mogen klagen, de dood hoort immers bij het leven en we leven niet voor eeuwig. Toch lijkt het erop dat ik maar niet aan het idee kan wennen , dat ze er niet meer is. Het doet teveel pijn.

Romy
> 2 jaar geleden
Reactie:
Ik mis mijn moeder ook.het is nu vier maanden geleden ze wilde niet meer ze was dementerende, maar goed ik mis ze enorm. Ik ging wekelijk ze zat in tehuis naar haar toe belde regelmatig ,en ze is in haar slaap over leden ,ik kijk terug op.de herinneringen net zo als u zegt , ik huil regel matig als ik alleen ben maar daarna kan ik weer even ,u ook heel veel sterkte .

Gerda
> 2 jaar geleden
Reactie:
Mijn moeder is on juli dit jaar overleden. Ze had alzheimer/ dementie. Gelukkig herkende ze ons nog. Ze zat net 1 week in een verzorgingshuis. Jammer dat er geen praatgroep daarvoor is.

Marjo
> 2 jaar geleden
Reactie:
Hoi, ik ben ook sinds kort mijn moeder verloren vanwege haar COPD long ziekte!

Ik heb het zelfde gevoel en momenten wat je hebt geschreven.

Het is echt ontzettend moeilijk om je dierbaar geliefde moeder te verliezen.

Maar je moet het zo zien, zij zal altijd aan je denken en voor je klaar staan in het huis.

Huilen mag en is heel logisch als je zoiets mee maakt, heb het zelfde probleem.

Wens je gecondoleerd en veel sterkte!

Andreas
> 2 jaar geleden
Reactie:
Heel herkenbaar. Mijn moeder is 4 weken geleden overleden na een kort ziekbed. Ze had er vrede mee en dat moesten wij ook zei ze. Maar toch is het moeilijk. Ze was altijd zo flink. En het kwam ook zeer onverwachts. Ik kan het nog steeds niet bevatten. Ze is dan wel 82 geworden maar toch. Ik mis haar ontzettend en huil veel als ik alleen ben. Voor de buitenwereld probeer ik me groot te houden. En als ik afleiding heb dan gaat het wel. Maar het blijft moeilijk. En het is ook nog zo kort geleden. En het kost tijd om het te verwerken natuurlijk.

Fenny
26-03-2022
Reactie:
Ben ook 3 maanden geleden mijn papa verloren en ik kom het niet te boven.Mijn papa was alles voor mij.Ik heb zin in niks meer .Iedereen zegt dat ik verder moet met mijn leven dat papy niet zou gewild hebben dat ik maar blijf Wenen.Allemaal gemakkelijk gezegd .Mag van mijn man niet wenen dus doe ik dat als ik alleen ben.Voel me echt rot vanbinnen

Fabienne
29-03-2022
Reactie:
Ook ik verloor mijn mama (zie verhaal 220). Ik begrijp goed hoe je je voelt, dat alleen rouwen. Ook ik doe dat omdat mits mijn papa volgde, ik wees ben nu. En aan mijn zussen heb ik niet veel, zij hebben hun eigen leven, het is 1 richtingsverkeer van mijn kant. Daar word je moe van, zoals jij ook dat je je niet begrepen voelt. Probeer je aan iets op te trekken. Moeilijk, ik weet het... Ik probeer het door portret van mama te tekenen, over mijn ouders te schrijven en in mezelf met hen te praten. Heb het gevoel dat ik nog meer dan 2 x per week op bezoek had moeten gaan. Het waren zo toffe mensen en het gemis doet zoveel pijn.

Line
31-03-2022
Reactie:
Hallo allemaal,
Wat fijn dat jullie al jullie ervaringen en verhalen delen, ik raak er stil van.
Ik ben 33 jaar en heb mijn moeder van 68 jaar net 3 weken geleden verloren plotseling.
Mama, ik en papa waren echt een team, zeer close met z’n drieën en ongeacht dat ik al jaren niet meer in dezelfde omgeving woon sprak ik ze zowat iedere dag.
Helaas had ze heel veel hoofdpijn wat achteraf hersenbloedingen waren, op het moment dat ze wegzakte was papa bij haar en had ze al door dat haar oogjes niet meer open konden blijven en zocht ze als laatste moment papa zijn arm om vast te houden en te knijpen. Daarna is ze is diepe coma gekomen en moesten wij vervolgens 24 uur later afscheid van haar nemen. Gelukkig hebben wij als grote familie allemaal afscheid van haar genomen en waren wij erbij tot haar laatste adem.
Op dit moment is alles nog zo vers en ben ik nog maar net wennen aan een leven zonder haar. Ook het feit dat mijn papa na 50 jaren samen alleen is, doet mij zoveel pijn.
Op dit moment heb ik ups en downs, maar beleef ik onbewust ook echt slechte dagen.
De ene dag gaat het “oke” en de andere dag wordt ik wakker met verdriet en voelt alles zwaar. Ik heb moeite met denken aan de toekomst omdat ik nu weet dat ik zelf bepaalde levensfasen nu zonder moeder zal moeten beleven. Dit doet mij ontzettend veel pijn, want wat had ik haar nog graag bij mij gehad. Daarnaast merk ik dat ik onbewust ook erg afwezig ben of dingen snel vergeet en is mijn concentratieboog echt laag. Ik ben benieuwd of jullie dit ook ervaren?
Ik huil elke dag omdat de klap van het gemis van haar in mijn dagelijks leven nu steeds komt, uiteraard hoop ik dat dit beter wordt maar ik weet het niet… tijd zal het zeggen…

Heel veel sterkte allemaal en als je een keer eenzaam voelt, denk ik eraan, je bent niet alleen

Valerie
01-05-2022
Reactie:
Ik lees jullie verhalen en jullie verdriet met een bepaalde jaloersheid. Misschien klinkt dat raar. Maar ik verloor mijn moeder toen ik 11 was. We konden dat als gezin niet verwerken. Inmiddels ben ik 53 en ik ben door de jaren heen haar steeds meer en meer gaan missen. Het verdriet nu aan t verwerken. En het is zoveel meer dan missen. Het is niet met haar opgegroeid zijn. Niet weten hoe je volwassen bent naast je moeder. Geen vreugdevolle herinneringen om op te teren.Komt nog bij dat ik een man trouwde die me op.de meest gruwelijke manier bedroog. Een kind alleen opvoedde en nu alleen sta...

Gaat dit gemis ooit over. Mijn leven is zo raar verlopen

joan
25-05-2022
Reactie:
Ik heb heel intensief voor mijn moeder gezorgd en woonde ook bij haar. Op haar verjaardag heb ik haar overleden in haar bed gevonden echt vreselijk. Mijn moeder kreeg in 2012 diagnose borst kanker allerlei behandelingen hebben haar leven kunnen rekken tot augustus 2021 toen het inmiddels op verschillende plaatsen was uitgezaaid. Ik deed alles met mijn moeder zij was voor mij 3 in 1. mijn moeder, vriendin, zus maar vooral mijn maatje van de gezelligheid. We gingen vaak erop uit samen en nu zomaar uit mijn leven weg genomen. Ik heb veel verdriet en kom maar amper voorruit terwijl ik zo veel moet een baan zoeken zaken afwikkelen rondom overlijden. Ik kan eigenlijk niet zonder haar leven. ]

Anoniem
29-05-2022
Reactie:
Hoi Lotgenoot,

Ik ben Rebekka en ben mijn vader verloren. Tot op de dag van vandaag mis ik hem vreselijk en zoek ik naar een manier om daarmee om te gaan. Inmiddels ben ik zelf moeder en weet ik hoe erg een zoon of dochten op een ouder leunt. Mijn vader overleed toen ik 12 was en dat was veel te jong. Zelfs nu heb ik daar nog last van.

Omdat ik hem zo miste ben ik Lofdicht gestart. Door herinneringen weer tot leven te brengen gaat hij voor mij weer een beetje leven en dat werkt troostrijk. Het zorgt voor een luikje naar ongedwongen gesprekken met mijn moeder en andere familieleden die hem ook nog kennen. Omdat ik dit iedereen gun, vraag ik aan alle mensen op dit forum of je ook een herinneringen van de persoon die je zo mist tot leven wil brengen? Het kan echt een beetje helpen. We praten niet over de dood, maar dat zou wel moeten kunnen als je daar behoefte aan hebt.

Wil je ook een levende herinnering? Stuur een mooie foto met daarbij de herinnering, voornaam en leeftijd van de persoon die je mist. Als je op facebook (Lofdicht) of instagram (Lofdicht_film) kijkt zie je nog meer herinneringen van mensen.

Zo zorgen we ervoor dat onze dierbaren toch nog een beetje bij ons zijn. Doe je mee? En deel dit bericht mocht je iemand kennen die die ook nodig heeft.

Liefs!

Rebekka
05-07-2022
Reactie:
Mijn moedertje en mijn schoonmoeder zijn beide overleden binnen een half uur in de corona fase maar niet aan corona
Mijn schoonmoeder om kwart over 4en mijn mama om kwart voor 5
Niet te geloven, ben 1,5 jaar verder en ik kan er niet mee omgaan, het gemis is zo intens
Mijn moedertje was al 8jaar dementerende en ik verzorgde mijn mama iedere dag
En nu is er niets meer
Zo bizar eng,,,, ik begrijp het niet
Mijn liefde was zo sterk voor haar en daardoor is er dat ongeloof
Hele heftige tijd na het verlies van moeders
Bah ik kan er nog niet over praten

Jac
13-07-2022
Reactie:
Goedeavond ik val dan meteen met de deur in huis omdat ik mijn moeder in 2015 heb verloren .gelukkig had ik facebook vrienden met die ik kon praten ik tron daarna mijn gumpies aan ben gaan morgen en Ja hoor de pijn Warminster ik mis haar nog elke dag maar ik doe nu leuke dingen in de tuin misschien kun je me toevoegen op fb
Groetjes

(Redactie: Helaas verwijderen we i.v.m. de nieuwe privacywetgeving avg identificeerbare persoonsgegevens zoals telefoonnummers en mailadressen.)

Patricia
19-10-2022
Reactie:
Dit is zo herkenbaar. Mijn moeder is nu ruim 5 geleden overleden, maar ik mis haar bijna elke dag. Er zijn periodes dat het gemis niet zo sterk aanwezig is. En ik geloof ook dat ze over me waakt. Maar soms is het gemis toch groot.

Olaf
22-10-2022
Reactie:
Mijn moeder is 15 dagen geleden overleden. Mijn vader is 9 jaar geleden overleden. Mijn moeder is 88 jaar geworden. Ze had een blaasontsteking en dat ging goed en ze mocht weer naar huis werd ons op woensdag verteld. De volgende dag werd dat heel anders en kregen we te horen dat ze nog hooguit een week te leven had. Dat werden uiteindelijk 3 weken en is ze in haar slaap overleden. Net voordat wij daar waren. Ze heeft een goed leven gehad en ik heb haar verteld dat ik we haar gaan missen maar dat we het zullen redden.

Er gaat echter geen dag voorbij zonder tranen. Ik voel me kapot van verdriet en ik mis haar enorm. Ik probeer me goed te houden voor mijn gezin maar het liefste ga ik haar achterna.
Ik ga zeker geen zelfmoord plegen.
Dat zeker niet. Ik weet dat mijn gezin mij niet wil missen. Maar ik ben mijn fundering kwijt.
Ik voel me meerdere malen geramd door een bulldozer.
Ik wil mijn moeder zo graag nog even bellen.
Nog een keer bij haar langsgaan.
Haar nog even ergens mee naartoe nemen.

Haar huis is leeg. De sleutels zijn afgegeven.
Nooit meer daar naar toe.
Ik zie overal uiltjes. Ze hield van beeldjes van uilen.
En straks dan kerst met een stoel minder.
Hoe ga ik dat doen ?

Een goede vriendin. Althans, dat dacht ik.
Ze wist dat mijn moeder lag te overlijden.
Toch duurde het 2 weken voor ze iets van zich liet horen. Ze was verbaasd dat ik niets had laten weten dat mijn moeder overleden was. Ik zei; “moet dat dan? Nee, dat hoefde niet.”zei ze. Ik was niet zo aardig. Ik had steun verwacht. Stom van me.

Mensen weten niet wat het inhoud. Je moeder verliezen. Tot ze het zelf meemaken.
Ook ik had het niet zo verwacht, deze heftige gevoelens.
Het is goed om hier te lezen dat ik zeker niet raar ben met mijn heftige gevoelens.

Het is heel zwaar zonder mijn mamsie

Ilona
06-11-2022
Reactie:
Ik herken de verhalen. Mijn moeder is half januari overleden op 95 jarige leeftijd na een kort ziekbed. Ik houd heel veel van haar en heb er alles aan gedaan om haar leven zo mooi mogelijk te maken. Ik heb haar vanaf 2016 verzorgd, de laatste twee jaren heel intensief waardoor ik ook niet meer kon werken. Nu zit je alleen in een grote flat met niemand die naar je omkijkt. De wereld om je heen is kil, het draait alleen maar om geld, geld, geld. Dat komt nu veel harder binnen als toen mijn moeder er nog was. Hulpverleners zeggen "er komen lichtpuntjes", nou ik zie ze niet. Het is moeilijk om je dag door te komen zonder moeder want je bent het verzorgen gewend. Het enige waar ik tot nu toe iets uithaal is het geloof en de kerk. Dat is voor mij iets spiritueels. De rest is materialistisch en maakt het zwaar om het verlies überhaupt te kunnen verwerken.

Ruud
30-01-2023
Reactie:
Hoi mijn moeder is ook 2 jaar geleden overleden aan kanker. Herken mij enorm in je verhaal en de eenzaamheid die je er bij kan voelen. Weinig mensen begrijpen het en willen of kunnen er niet over praten. De ene dag gaat beter dan de andere dag. Gemis wordt alleen niet minder maar juist meer. Alle emoties plus een schuldgevoel komen naar boven. Zo graag zou ik de tijd terug willen draaien. Mijn moeder heeft maar kort oma kunnen zijn. Ze wilde dat altijd zo graag. Het voelt heel oneerlijk. De beste moeder en oma die ik maar kan wensen is er niet meer. Het was ook nog in de corona. Zusters en dokters waren totaal niet meelevend of meevoelend. We zijn slecht geïnformeerd en niet goed op de hoogte gebracht van Alles wat speelde. Het voelde allemaal heel koud.Ik heb voor mijn gevoel daarom nooit goed of fijn afscheid kunnen nemen. Voel mij daar nog altijd schuldig over.

Ester
20-02-2023
Reactie:
Ik voel precies wat je voelt ...kan hier ook niet mee omgaan .
En mis haar heel erg zoveel dat het pijn doet

Heidi
11-03-2023
Reactie:
Hallo, ik kan je helemaal begrijpen . Ik vindt het ook moeilijk, mijn vader is er al 14 Jr niet meer dus ben nu wees. Ik mis de dagelijkse telefoontjes, haar stem ,haar liefde en ondanks dat ik haar niet iedere week zag,het naar haar toe kunnen gaan. Ik voel me soms alleen ondanks mijn vrouw en kinderen. Het is een soort van heimwee.

Herm
22-03-2023
Reactie:
veel moed kan je heel goed begrijpen

Anoniem
14-04-2023
Reactie:
Ik herken de pijn, en het willen delen, van het verlies, pijn, verdiet, je gedachten en ervaringen en herinneringen goed.
Mijn moeder is 11 juni 22 overleden. Ik mis haar zo, scheur in mijn ziel. Ik merk ook dat ik het zou willen delen, maar weet niet hoe. Mijn persoonlijke omgeving wil ik er niet mee belasten, ieder gaat ook op zijn eigen manier met rouw om. Is er zoiets als een groep over rouw als volwassen vrouwe over haar bejaarde moeder? Soms vraag ik me af of die intense pijn gemis wel gezond is? Maar ook de onmacht richting de zorg en de frustraties vermengd in de rouw

Jana

Jana
27-04-2023
Reactie:
Hoi ,
Ik ben m'n moeder in januari jl verloren aan 6 maanden strijdt en vechten maar mocht helaas niet baten.
Ik voel me ontheemd met schuldgevoelens , erge gemis, ben mn vader ook al verloren en ben wees op mn 44 ste. en ik zie haar steeds voor me toen ze overleed en het lijden vooraf. De meeste vrienden vinden het heel erg maar heb niet het idee dat ze me voelen en of begrijpen dat ik er nog last van heb en dat maakt mij ook weer eenzaam.

Jetske
18-05-2023
Reactie:
Ik heb mijn moeder op 4 april 2023 plotseling verloren. Ze was 81 jaar. Ikzelf ben 50. Wij waren twee handen op een buik, eigenlijk gewoon hartsvriendinnen. Ik belde elke morgen met haar, op die bewuste morgen, nam ze de telefoon niet op, ik ben toen polshoogte gaan nemen. Ik vond haar in de gang… vreselijk… ik heb zoveel verdriet. Ik mis haar heel erg, zie continue het beeld in de gang voor me. Mijn vader ben ik in 2000 verloren, ik heb geen broers en of zussen. Gelukkig wel een lieve man en zoon, maar toch voel ik mij heel alleen nu. Fijn om hier ook even mijn hart te
kunnen luchten.

Wendy
29-05-2023
Reactie:
Ik ben mijn moeder in april verloren. Mis haar zo intens. We woonden bij elkaar in de buurt, belden elkaar iedere morgen en nog tig x op een dag. We waren elke dag samen en anderhalf jaar voor haar gemantelzorgd. Toen ze overleed kreeg ik een ontzettende paniek aanval en uitslag over hele lijf. Ik vind t zo zwaar zonder haar. Mis haar elke dag meer. Ben alleenstaand en maar klein netwerk. T is zo zwaar alleen. Rouw is nog rauwer als je alleen bent. Sterkte iedereen.

Ikke
10-07-2023
Reactie:
Mijn moeder is begin juli 2023 overleden... Dus het is pas gebeurd op het moment van schrijven. Het gebeurde onverwachts, aangezien een aantal maanden geleden wij er helemaal niet aan dachten dat het zo zou eindigen. En ze is maar 70 jaar geworden, wat ik best jong vindt. Ik ben nu bang dat ik over dit verlies nooit echt heen zal komen. Uiteraard is het nog best recent, maar ik weet ook dat mijn moeder en ik door dik en dun gingen sinds ik kan denken. Ik mis de dagelijkse gesprekken en het samenzijn. Zo herkenbaar wat ik hier lees van jullie allemaal. Ik denk dat de omgeving zelf niet zo goed beseft wat het voor iemand kan betekenen om zijn moeder of vader te verliezen (vooral als ze dit zelf nog niet hebben meegemaakt). Dus het voelt dan ook best eenzaam, ondanks dat mensen je condoleren en steun betuigen.

Ik wens iedereen veel sterkte met het verlies en moeilijke periode.

M.
10-07-2023
Reactie:
Heel herkenbaar al deze verhalen. 2 juni 2023 is mijn mama overleden aan longkanker. Ik mis haar zo erg. En het doet me pijn om te weten dat mijn papa nu alleen verder moet. Door de rouwverwerking ben ik extreem moe en heb dagen dat elke vezel in mijn lijf pijn doet. Mijn mama zou willen dat we weer konden genieten maar dat lukt nu nog niet. Ik neem de dagen met de dag en neem mam in mijn hart overal mee naartoe.

S
22-07-2023
Reactie:
Heel herkenbaar al deze verhalen. 2 juni 2023 is mijn mama overleden aan longkanker. Ik mis haar zo erg. En het doet me pijn om te weten dat mijn papa nu alleen verder moet. Door de rouwverwerking ben ik extreem moe en heb dagen dat elke vezel in mijn lijf pijn doet. Mijn mama zou willen dat we weer konden genieten maar dat lukt nu nog niet. Ik neem de dagen met de dag en neem mam in mijn hart overal mee naartoe.

S
22-07-2023
Reactie:
Ik heb mij moeder vandaag 1 week verloren ze lag 1 weekje in coma ik heb haar 2 weken niet gehoord en ook niet goed gezien ik heb haar gezien maar met allemaal kabels ze lag op de intesive care ic , ik mis haar zo erg , ik wil haar zien zeggen dat ik van haar heel heel erg van haar hou maar waar vind ik haar inshallah zie ik haar in de paradijs inshallah ❤️❤️❤️

Anoniem
29-08-2023
Reactie:
Ik herken me helemaal in jouw verhaal. Het gemis is niet in woorden uit te drukken. Ik koester daarom de fijne herinneringen.

Olaf
01-10-2023
Reactie:
Hallo,ik ben mijn liefste mama 5 weken geleden verloren .ze was 69
Ze had uitgezaaide maagkanker maar is uiteindelijk overleden aan 2 herseninfarcten..t verdriet wordt elke dag erger ,huil heel veel
Ik mis der vreselijk en merk dat ik heel moe ben en me moeilijk kan concentreren op dingen
Sterkte iedereen ❤️

Miranda
27-11-2023
Reactie:
Zo herkenbaar ♥️♥️♥️

Lietje
28-11-2023
Reactie:
Mijn moeder is vierenhalve maand geleden redelijk onverwacht overleden. Ze was 87, maar was tot een jaar geleden nog helemaal goed, mobiel en zelfstandig. En ze zag er 15 jaar jonger uit. In 2014 is copd geconstateerd, maar daar had ze nooit last van. Het enige verschil met daarvoor was dat ze iedere ochtend een inhalator moest gebruiken. Ze is in 2022 in het ziekenhuis terechtgekomen met een longaanval en na die opname kreeg ze het steeds benauwder. Totdat ik haar meer dood dan levend aantrof in bed. In ben de hele nacht in het ziekenhuis bij haar gebleven en in de ochtend stopte ze met ademen. Ik ben enig kind zonder kinderen en mijn moeder hoorde bij mij. Mijn vader is in 2004 overleden en die mis ik nu ook meer dan ooit. Door mijn moeder had ik 19 jaar lang nog een stukje vader, maar dat is nu dus ook weg. Ik kan geen herinneringen meer aan mijn vader ophalen. Doordat ze er nu allebei niet meer zijn, voel ik me ontworteld en ontheemd. Het klopt niet meer. Ik was mijn hele leven het allerbelangrijkste voor mijn ouders en vond dat altijd vanzelfsprekend. Ik dacht daar nooit over na, totdat ze er alle twee niet meer waren…Ik heb erge heimwee naar mijn ouders en naar hoe fijn het vroeger was. Ik kijk heel vaak naar oude foto’s en heb een soort hyperinteresse in ieder detail van die foto’s. Ik weet niet of mensen het herkennen, maar het schuldgevoel knaagt ook. “Had ik maar dit gezegd” en “Had ik maar dat gedaan”. Iedere keer als ik even een half uurtje niet aan mijn moeder denk, komt het gemis driedubbel terug. Over alles ligt nu een grauwsluier. Ik kan me niet voorstellen dat ik ooit nog zo blij kan worden als vóór mijn moeders dood. Ze betekende alles voor me, ze was ook mijn raadgever. Als ik met iets zat, belde ik mijn moeder. Of ik ging naar haar toe. Ze zei dan iets waardoor ik me altijd meteen beter ging voelen. Nu kan ze me niet meer helpen met mijn allergrootste, allerdeprimerendste probleem: dat ze dood is en ik haar verschrikkelijk mis.

Dani
05-02-2024

Jouw reactie:



De liefde van mijn leven overleden op 68 jarige leeftijd (Verhaal 45)

Juli 2017 is mijn man, de liefde van mijn leven en mijn Soulmate, op 68 jarige leeftijd na een 4 de hersenbloeding overleden.


Waren 43 jaar getrouwd ik was 16 en hij 25 jaar. Alles deden wij samen......
Nu moet ik alleen verder. Wij hebben 3 kinderen en 7 kleinkinderen genoeg om voor te leven en dat wil ik ook zo graag.


Maar waarom voel ik mij zo lamgeslagen, verlamd, nergens geen zin in hebben. De leegte die ik voel ik huis als ik thuis kom. Alleen naar bed gaan, alleen eten, alleen wakker worden!
Geen arm om je heen geen knuffel of een luisterend oor.


Ik voel me ellendig mijn maag zit altijd in de knoop. Ik voel me verlaten en het is net of een deel van mij ook dood is gegaan.

De wereld draait gewoon door, maar ik sta stil al maanden lang....................

Mijn lieverd ik mis je zo erg 😔


Gebroken hart
> 2 jaar geleden
laatste reactie: 03-02-2024

53
18
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Hallo,ik ben gisteren mijn grote liefde verloren.…
Mijn 66 jarige man is na 5 maanden overleden van een agressieve kanker.
Gisteren heeft hij palliatieve sedatie gehad.
Het is juist of ik in een leeg gat val.
Ik heb geen kinderen met hem.
Ik heb een dochter en kleinkinderen uit een vorig huwelijk maar die hebben hun eigen leven.
Voor wie moet ik nog leven?
Mijn maatje is er niet meer.
De lege zetel, het lege bed…geen stem, alles zo stil.
Wat moet ik nu…

Inge
> 2 jaar geleden
Reactie:
Ik heb precies hetzelfe meegemaakt ik voel je verdriet en begrijp je helemaal. Mijn partner is nu 4 jaar geleden overleden aan de gevolgen van een hersenbloeding na 44 jaar samen en nu alleen verder.Het is moeilijk in het begin door te gaan voor jezelf. Maar geloof me het is moeilijk maar het wordt echt beter,het gemis blijft altijd maar ga door vooral voor jezelf zoek vrienden en vriendinnen groetjes en sterkte.

mary
> 2 jaar geleden
Reactie:
5 weken geleden is plots de liefde van mijn leven overleden. We hadden 4 jaar een lat relatie ,en dat ging prima. Nu heb ik zo een groot verdriet dat ik bijna niet kan eten en slapen. Ik mis zijn stem, zijn hand op mijn been , zijn knuffels . De simpele dingen samen, mis ik het meest. Hoop dat het van dag tot dag betert, maar de weekends zijn de hel. Zo zwaar

Myriam
> 2 jaar geleden
Reactie:
Pfff wat herken ik mijzelf in jouw verhaal.
47 jaar getrouwd , 48 jaar samen ..3 kinderen, 8 kleinkinderen.
Heb t gevoel alsof zemjb verdriet niet zien. Ik moet maar doorgaan en die leuke oma spelen, ik heb er de fut niet voor. Zolang 1 van de ouders erbij is, gaat t wel ,maar zo gauw ik alleen met de kleinkids ben overvalt me het gevoel dat ik de zin me vergaat.
Daardoor word me verweten dat ik geen leuke oma ben. Maar ik heb de fut niet meer om de gehele dag bezig te zijn.
Ik ben levensmoe, heb geen energie, voel me nutteloos en futloos
Ik wil gewoon niet meer

Sterkte allemaal

Gr Marianne

Marianne
> 2 jaar geleden
Reactie:
Na 50 jaar Huwelijk en naar 10 jaar zorgen is mijn man overleden in januari 2021, ik kan niet over hem praten komen de tranen al, mijn verdriet is enorm krijg het niet verwerkt

Mia
> 2 jaar geleden
Reactie:
Na 50 jaar Huwelijk en naar 10 jaar zorgen is mijn man overleden in januari 2021, ik kan niet over hem praten komen de tranen al, mijn verdriet is enorm krijg het niet verwerkt

Mia
> 2 jaar geleden
Reactie:
Ook mijn liefde van mijn leven, mijn maatje, is overleden op 68 jarige leeftijd, vier weken geleden, na een lange slopende ziekteperiode. Altijd samen, 43 jaar, geen kinderen. Het is vreselijk dat hij er niet meer is. Heeft niet van zijn welverdiende pensioen kunnen genieten. Ik mis hem zo, een hele nare knoop in mijn maag.

Ankie
> 2 jaar geleden
Reactie:
Het is net of ik mijn eigen verhaal voorbij zie komen. Mijn man 25 jaar ik 16 jaar 46 jaar getrouwd met mijn eerste echte vriend, maatje allesie. Nu 20 mnd overleden ook wij deden alles samen, hij heeft vele ziektes in zijn leven gekregen maar we overwonnen ze. Maar daar kwam in juni 2020 een einde aan 6 juni herseninfarct hij klom er weer bovenop ik zou hem thuis verzorgen ik zou mijn baan opzeggen ben verzorgende ging hem zelf verzorgen zou hem anders maar 2x per week mogen opzoeken vanwege corona tijd. Dit kon ik hem niet aandoen, hij had zijn kinderen ook al 5 mnd niet gezien omdat zij bang waren om hem te besmetten. 15 juni 12 uur telefoon van het ziekenhuis ze waren hem aan het reanimeren, als een gek naar het ziekenhuis maar hij was niet meer te redden. Mis hem nog elke dag het wordt steeds meer. Het is dat we kinderen en kleinkinderen hebben anders hoefde het voor mij niet meer. Ik ben mijn geluk en toekomst kwijt

Helma
> 2 jaar geleden
Reactie:
Mijn man 10 maart overleden hardtstil staan geen afschijt kunnen nemen mis hem zo erg elke dag huilen hij was ook 68 jaar

Dinie
31-05-2022
Reactie:
Ik snap wat jij voelt, get is verschrikkelijk. Mijn man, mijn lie, mijn alles is ook pas overleden en ik heb geen zin meer om verder te doen. Ik wil dood, niks meer voelen, wij waren een tweeling, vergroeid, heerlijk

Linda
27-07-2022
Reactie:
Ik kan je volkomen begrijpen. Mijn vrouw is nu een jaar geleden overleden. Gelukkig heb ik mijn kinderen dicht bij mij. Mijn jongste zoon woont nog bij mij, mij oudste zoon woont met zijn gezin juist naast mij op de hoeve. Maar toch mis ik haar, zelfs na een jaar. Het slapen gaan is moeilijk, het is een leegte!
Veel sterkte nog!

Andre
02-11-2022
Reactie:
Ja heb hetzelfde altijd en altijd verdrietig zo vreselijk zonder mijn man en dierbaarste !
Heb nergens meer zin in . Het is gewoon voorbij voor mij. Zo een pijn in mijn hart.
Gaat dit ooit beter worden.?

Anoniem
26-03-2023
Reactie:
Mijn man is nu 14,5 maand geleden overleden. Op 13 januari 2022. Op 66 jarige leeftijd, hij was net 2,5 maand met pensioen. Heeft een hartstilstand gehad, heb zelf nog geprobeerd hem te reanimeren, heeft niet mogen baten. We waren 42 jaar getrouwd. Mis hem heel erg, denk iedere dag aan hem.

Ria
03-04-2023
Reactie:
begrijp je heel goed .zit in zelfde situatie.veel liefs en sterkte

marianne
20-09-2023
Reactie:
Lieverd ik weet hoe jeje voelt ook mijn grote liefde is in 2020 overleden nog voel ik de dagelijkse pijn ervan maar durf er niet goed meer over te praten want mensen die het niet hebben meegemaakt begrijpen niet wat dat is en ja ook ik heb nergens zin in en voel me zo verloren zonder hem dus ik begrijp zo goed wat je door maakt

Els
15-12-2023
Reactie:
sterkte bob

ik leef met je mee
17-12-2023
Reactie:
Mijn man is 2en half jaar geleden
overleden ..
Er was nog hoop op nieuwe behandeling.Een dag ervoor ging het mis en mocht en kon hij de behandeling niet meer ondergaan .
2dagen later is hij overleden. ...
Een jaar na het overlijden zelf een ongeluk.En moest herstellen in mijn eentje zonder hulp. Van gebroken heup.
Het verdriet komt nu in alle heftigheid
terug ..
Burnout ..oververmoeid......
Allelei lichamelijke klachten.
We waren 48 jaar getrouwd.
Mijn grote liefde..ik mis hem zo erg
.Altijd blij en positief en actief in het leven .het is tehopen dat ik me ooit weer.blij kan voelen ..
Gelukkig heb ik kinderen en kleinkinderen die een lach en liefde geven
Vor iedereen heel veel kracht in dit moeilijke proces

Ria
17-12-2023
Reactie:
Hoi
Ik herken precies wat je schrijft
Hebde liefde van m'n leven ceflorren augustus 2023 na 8 maanden strijd heeft ze de strijd niet verder voortgezet en is overleden aan long enbhersentumor
Watceen hel een rollercoaster en nog steeds
Voel me alleen en leeg onzeker , geen anker meer geen thuis , leegte in m'n ons leven we xojn vanbdlkaarxzfgescheurd zo'n gevoel, ze is van me gestolen
We waren zo gelukkig 8 jaar samen sinds 2021 samen ons huis helemaal verbouwd en klaar voor een vervolg van ons gelukkige leventje
We deelden alles soulmate makjertjes lovers, elkaars onvoorwaardelijke maatjes , hou van lien 4 ever
Mis haar zo en voel me verschrikkelijk

Ze is hier thuis ik voel haar liefde warmte ,

Nico
03-02-2024

Jouw reactie:



Oma poppie en baby James.. (Verhaal 489)

Lieve mensen,
Het stormt in mijn hoofd en hart vandaag..
Een woeste wind van verdriet, boosheid & onmacht. Ik probeer het er te laten zijn. Een beetje meedeinen in die wilde wind. Mijn moeder overleed 8 maanden geleden aan Alzheimer. Toen corona begon, moesten we haar laten opnemen in een gesloten afdeling. Een helse keuze.. Een nog heldere timing.
Ik waakte bij haar, totdat ze vertrok die avond. Na een snelle douche, om er weer even tegenaan te kunnen, voelde ik al dat het niet lang zou duren. Ik heb haar afgelegd, gewassen & gekleed. In mijn armen gewiegd zoals ze ooit bij mij deed.
Ik hoopte zo dat ik haar nog zou voelen.. ergens.. iets. Maar het kwam niet. Of, ik zag het niet. Totdat bleek dat ik al maanden zwanger was van onze zoon. Het zou te toevallig zijn als dit dan toch geen teken was van haar. Toch? Helaas kon onze kleine jongen niet lang blijven.. Na 8 dagen weeen bracht ik onze James thuis op de wereld. I
Nog nooit is mijn hart zo gebroken..
Om er nog enige zingeving aan te geven hebben wij James bij mijn moeder begraven. Samen .. bij oma poppie. Even dacht ik.. dat ik nu weer een beetje kan ademhalen. Maar vandaag overviel het me, zo ineens .. zo boos van binnen. Het zal een proces zijn, waar dit bij zal horen. Ik sta mijzelf maar toe om even te stormen vanbinnen.

Liefs,
Bet

Bet
15-01-2024
laatste reactie: 03-02-2024

1
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Lieve Bet, wat kan het leven oneerlijk zijn. Het is zo logisch dat het stormt na het verlies van je moeder en zoontje die je zo immens dierbaar zijn. Wat schrijf je vol liefde over ze. Weet dat je niet alleen bent, ook al voelt dat nu misschien wel zo. Laat je meevoeren met de storm, probeer te vertrouwen dat je weer boven komt drijven. Alles gevoelens mogen er zijn. Het zijn normale reacties op een abnormale situatie. Rouw is liefde die nergens naartoe kan. Alle liefs voor jou.

Anoniem
03-02-2024

Jouw reactie:



Wil je ook je hart luchten?

+ Mijn verhaal delen



Man verloren (Verhaal 494)

Ik ben twee weken geleden mijn man verloren aan kanker. Hij was pas 56. Vier jaar geleden kreeg hij te horen dat hij kanker had en eerst leken de behandelingen te helpen, maar de kanker kwam toch weer terug. We hadden nog zo veel plannen samen. Tot op het laatst hadden we nog hoop. Voor hem is het beter zo, maar ik mis hem zo erg

Anoniem
25-01-2024
laatste reactie: 31-01-2024

5
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Hallo, ik heb eveneens mijn vrouw aan kanker verloren na een strijd van meer dan 8 jaar. Ze was 58 jaar en sliep in op 28 oktober van vorig jaar in het bijzijn van onze kinderen en mezelf. Ondanks dat we al van in het begin wisten dat die zou komen doet het ongelofelijk pijn. Ik leef me je mee! Patrick

Patrick
31-01-2024

Jouw reactie:



Plotseling overleden (Verhaal 487)

Op 3 september 2023 werd ik wakker en riep mijn man hij gaf geen antwoord dus ik dacht hij maakt een grapje toen ik hem omdraaide bleek hij al hele maal blauw tezien ik 112 gebeld en gelijk gaan reanimeren ze waren er snel met alle toeters en bellen ik dacht we gaan met de ambulance mee naar een half uur kwam de doktor binnen en zij hij is overleden mijn wereld storten in de eerste weken wordt je geleefd nu 4 maanden veder weet ik niet hoe ik veder moet liefst blijf ik in bed maar heb 2 hondjes die eruit moeten dus ik leef niet ik overleef hoop dat er een dag komt dat ik weer zin krijg in het leven

Gerda
14-01-2024
laatste reactie: 25-01-2024

1
2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Some broken hearts never mend (genezen-herstellen)
some memories never end
some tears will never dry
my love for him will never die.

Han
24-01-2024
Reactie:
Hoi. Hier precies hetzelfde . Ik heb ook mijn vrouw in bed gevonden. Zij was ook al blauw en koud. Ook zij slechts 56 jaar en nooit wat gemankeerd. Nu inmiddels ook 4 maanden verder maar iedere dag vind ik het gemis steeds groter worden. Er is gewoon ineens helemaal niets meer. Ik denk 24/7 aan haar. Ik weet niet hoe ik verder moet en heb totaal geen zin meer in het leven. Ook ik moet er nog uit voor mijn hondje. Ik weet precies wat je voelt.

Ronald
25-01-2024

Jouw reactie:



De pijn en het verlies zijn zo groot (Verhaal 470)

Mijn verhaal begint bijna 3 jaar geleden op 9 februari 2021, mijn man 59 jaar nooit ziek altijd mijn rots in de branding en ook voor mijn twee zonen krijgt s'morgens een brandende pijn, dokter komt slokdarmontsteking, maar beter mug laten komen, cardiogram genomen hart top. Toch naar ziekenhuis, daar gelegen zonder veel onderzoek , totdat hij in de loop.van de namiddag wegzakt hij had een anurisma dat stilaan aan het scheuren was, te laat gezien, alles voorbij
We zijn nu bijna 3 jaar verder, ik wil niet verder de pijn en het verlies is zo groot, door te laat op te merken ben ik mijn lieve man kwijt. Heeft iemand nog zo een ervaring en hoe moet het verder ?

Nicole
06-12-2023
laatste reactie: 24-01-2024

11
8
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Mijn man 2 jaar overleden had slikproblemen, voelde zich niet goed. Dokter gekomen hij zei water op de longen was niet kortademig hij lag heel rustig geen dikke voeten dokter gaf hem langs een infuus 2 ampullen lasix voor het water af te drijven na enkele uren hij was totaal plat enkele uren daarna dood wat was hier fout een groot vraag teken. 

IRMA
19-12-2023
Reactie:
Veel sterkte.

Nicole
04-01-2024
Reactie:
Wat ontzettend rot voor je / jullie Nicole. Zo is alles vanzelfsprekend en zo maar opeens is alles anders.
Ik ben nooit m'n partner verloren maar weet inmiddels wel een beetje wat verlies is en wat het met iemand doet / kan doen. Ik hoop dat je veel mensen in je omgeving hebt die jou begrijpen, kunnen invoelen en er voor je zullen zijn. Heel veel sterkte wens ik je toe!!!

Hans
05-01-2024
Reactie:
Bedankt Hans.

Nicole
06-01-2024
Reactie:
Jou verhaal is heel herkenbaar voor mij. (en snap vooral je frustratie).
Wij (mijn man Ben en zoonlief Bas) waren op vakantie toen Ben (nooit ziek) onwel werd. S' avonds toch naar de huisartsenpost geweest en na een summier onderzoek met maagtabletten naar huis gestuurd. Omdat Ben zich toch niet lekker voelde is hij een stukje gaan rijden (hetgeen hij vaker deed) en hebben ze hem s' morgens in de sloot teruggevonden. Hij was toen al overleden aan een hartinfarct. Ik ben op dit moment nog steeds bezig met een advocaat om erkenning te krijgen van de desbetreffende arts die hem naar huis gestuurd heeft. Tja en hoe nu verder ?? Ik merk wel dat naarmate de tijd verstrijkt (in augustus 3 jaar geleden) het missen een steeds grotere rol in je leven gaat spelen. En juist nu de gesprekken over hem moeilijker gaan worden omdat de buitenwereld na je een jaar bijgestaan te hebben er niet meer zo voor open staan terwijl je het nu zo hard nodig hebt. Anderzijds wil je ze ook niet mee "lastig "vallen want anders denken ze op een bepaald moment " ojee daar hebben we haar weer". Ik probeer zoveel mogelijk in het hier en nu te zijn, het verleden en de toekomst maken mij erg verdrietig. Ik denk dat ik nu ook klaar ben om hulp te gaan zoeken d.m.v. een rouwtherapeut (daar kan je wel van je af praten). Wie weet ook een idee voor jou. Wens je heel sterkte voor de toekomst. Esther.

Esther
14-01-2024
Reactie:
Esther, eerst en vooral veel sterkte ook voor u, en ja naarmate de jaren verstrijken moet je het maar verwerkt hebben, maar dat is niet zo. Ik heb ook geen broers of zussen alleen een lieve nicht die hetzelfde heeft meegemaakt, wij zoeken steun bij elkaar , heb twee zonen, maar die hebben ook hun eigen leven, maar voor mij staat alles stil.
Veel sterkte.

Nicole
16-01-2024
Reactie:
Ik heb mijn man 10 maand geleden verloren het verdriet is zo intens dat ik soms een einde wil maken aan mijn leven ik loopmib iveral verloren en weet geen raad zit altyd alleen ik ik voel mij verloren ik loop ma rond en weg met de auto omdat ik ni
Weet wat ik moet doen sims ik ik een einde maken aan mijn leven

Denise
19-01-2024
Reactie:
Beste Dinise, ik weet wat je voelt,het is verwarrend na denken en geen antwoord krijgen. Maar ooit zal je echt wel weer eens kunnen lachen om een grap of zo, blijf daar in geloven.
Het verlies is niet te beschrijven en emotie is uitputtend
Probeer een luisterend oor te vinden in je omgeving.
Je staat niet alleen, stay strong.

Mart
24-01-2024

Jouw reactie:



Mijn kanjer (Verhaal 493)

16-04-2004 om 11:15 mijn vrouw blaast haar kaatste adem uit op de ic an het AMC. Een sluipmoordenaar heeft haar lever uitgeschakeld. 1% van de mensen met haar aandoening krijgen er iets bij de moordenaar. Maanden in het ziekenhuis de vele onderzoeken hopen dat..... Een heftige bloeding uit haar keel ik was zo rustig hoorde ik achteraf u gaf ons zoveel info. Er staat nog zoveel op mijn netvlies. Dinsdag de kinderen toen 10 en 15 kwamen langs want het kon de laatste keer zijn dat ze mamma konden spreken en dat kwam uit (wist de verpleging) ik liep ze achterna naar de lift na het korte bezoek ik bevroor toen ze zich vast klampten m een vriendin van mijn vrouw waar ze mee gekomen waren en weer mee naar huis gingen. Ik weet nog zoveel van die tijd maar ook veel niet. Hoe was ik naar huis gegaan waar was mijn auto hoe kwam die thuis.
Jaren leefden wij in angst iedere 6 mnd of 3 mnd weer voor controle. Toch altijd spannend en weer de opluchting. 9 jaar voor haar overlijden dikke darm verwijderd een half jaar om de week chemotherapie heftige tijden. Meisje van 2 maanden en jongen van 5. De spanning en dan de slechte uitkomst dat verdiende zij niet en wij ook niet. Overwerkt verdriet daar wil ik niet aan ik mis haar gewoon nog elke dag.

Vincent
23-01-2024

2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Plotseling mijn man verloren (Verhaal 476)

Ik ben 12 november vorige maand plotseling mijn man verloren niks aan de hand was niet ziek of niks de avond van tevoren nog een hele fijne dag samen gehad en nog geen 24 uur later overlijd hij aan een hartstilstand op zijn werk hij was net pas 40 geworden we waren 20 jaar samen en hebben een mooie dochter van 14 hij was en is de liefde van mijn leven we hadden nog zoveel plannen en dat word je in een keer afgenomen je leven staat stil maar weet dat je verder moet met je kind het leven kan hard en oneerlijk zijn wij missen hem verschrikkelijk veel het is zo anders in huis zonder hem 😥
Priscilla

Priscilla
15-12-2023
laatste reactie: 22-01-2024

12
6
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Sterkte samen

Dodo
28-12-2023
Reactie:
Heel veel sterkte voor jou en je dochter Priscilla......
H E F T I G.............................................

Hans
05-01-2024
Reactie:
Ik leef met je mee. Ik heb precies hetzelfde meegemaakt. Mijn man is op 18 november 2022 ook plotseling, op het werk, aan een hartstilstand overleden.
Niets aan de hand van te voren en ineens ben je alleen...
Als je het niet zelf meegemaakt hebt weet je niet hoe het voelt. Heb het er nog steeds heel erg moeilijk mee.
Heel veel sterkte.

Karin
08-01-2024
Reactie:
Weet hoe je je voelt leeg zo leeg tzelfde meegemaakt 5oktober heel veel warmte en liefs

Marleen
10-01-2024
Reactie:
Ik ben ben op 18 okt 2022 ook mijn man verloren door hartstilstand vreselijk

Wilma
11-01-2024
Reactie:
Ik leef met je mee. Ik ben op 15 december 2023 mijn vriend verloren. Wij wachten nog op de uitslag maar het was bijna zeker ook iets met zijn hart. Mis hem verschrikkelijk. Weet totaal niet hoe ik hiermee om moet gaan.

Dominique
22-01-2024

Jouw reactie:



Wil je ook je hart luchten?

+ Mijn verhaal delen



mijn bruintje, (Verhaal 486)

mijn beste vriend mijn steun en toeverlaat, ik heb u moeten afgeven een 4 maand terug, op de mooie leeftijd van 15 jaar en 3 mdn,je was amper 6 weken toen je me uitkoos om u vrouwtje te zijn (een mamaskindje) ik mis je zo hard en de pijn is niet te beschrijven, jij was degene die altijd voor me klaar stond, jij was degene die me begreep, jij voelde me aan gelijk niemand anders het doet, we waren altijd samen 1 team jij en ik , men bescherming , toen ik thuiskwam stond je altijd aan de deur, of kwam je naar me toe gewandeld al kwispelend, voel me zo alleen zonder je , ik was zo trots op je ondanks de slechte naam voor het ras in de media mag ik zeggen in al die jaren heb je nooit iemand, of een ander dier gebeten, we begrepen elkaar ze zeggen altijd zo hond zo baas en dat waren we echt, zoveel plezier met je gehad bruintje, echt waar, wil u zo hard terug bij me maar ik weet het kon voor je niet meer , ik heb heel mooie herinneringen van je, die blijf ik meedragen in men hartje, pijn slijt zeggen ze niemand voelt mijn pijn en niemand begrijpt het ook, ze zeggen van wel , maar onze band was zo echt 2 handen op een buik, de dag toen ik je heb moeten laten gaan de uren ervoor gaf je me aan dat je tijd gekomen was, je was op en toen is er een stukje van mijn hartje mee met je naar de regenboog voor altijd samen, ik heb nu momenten van dankbaarheid als ik u fotos,videos bekijk, maar ook heel veel verdriet er nog bij en eens ik begin te wenen is het heel moeilijk om te stoppen soms is het zo erg dat er een krop in mijn keel komt een stikkend gevoel, loop zo verloren zonder je,
men bruintje, weet dat u vrouwtje u super hard mist en dat je zoveel betekende voor me, en mocht het kunnen dan wenste ik uit het diepste van men hard dat we terug samen waren. ik kon mij geen betere vriend wensen dan jij.

Anoniem
14-01-2024
laatste reactie: 22-01-2024

2
5
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Ik begrijp je volledig. Ik heb 3 dagen geleden mijn schat moeten afgeven na 14 jaar trouwe vriendschap. Mijn veilige haven mijn soulmate. Ik ben verscheurd van verdriet. Geen idee hoe ik verder moet. Mijn leven lijkt zo doelloos en uitzichtloos. Ik zou zo graag terug bij mijn allerliefste schat zijn. Ik weet eigenlijk niet meer wat ik hier nog ronddwaal. Ik blijven huilen, geen interesse voor niets. Kan amper de deur uit. Ik ben zo radeloos. Elke plaats waar ik kom waren we ooit samen. Elke stap die ik zet is er confrontatie. Ik weet niet als ik nog verder wil zonder mijn alles. Ik kan dit niet.

Anoniem
17-01-2024
Reactie:
Wat een verdriet voor jullie, ik weet wat het is, geen grotere liefde dan voor je hond.

Heel veel sterkte.

Marjan
17-01-2024
Reactie:
Ik begrijp je volledig. Ik heb 3 dagen geleden mijn schat moeten afgeven na 14 jaar trouwe vriendschap. Mijn veilige haven mijn soulmate. Ik ben verscheurd van verdriet. Geen idee hoe ik verder moet. Mijn leven lijkt zo doelloos en uitzichtloos. Ik zou zo graag terug bij mijn allerliefste schat zijn. Ik weet eigenlijk niet meer wat ik hier nog ronddwaal. Ik blijven huilen, geen interesse voor niets. Kan amper de deur uit. Ik ben zo radeloos. Elke plaats waar ik kom waren we ooit samen. Elke stap die ik zet is er confrontatie. Ik weet niet als ik nog verder wil zonder mijn alles. Ik kan dit niet.

Anoniem
18-01-2024
Reactie:
toen het moment er kwam zakte de grond van onder van men voeten, en nu dacht ik daar sta ik dan , hoe moet ik nu verder zonder hem, het is verschrikkelijk je alles moeten afgeven, en dag per dag bekeek ik het, trok ik mij op met het gedacht van hoe zou hij het gewild hebben, het is moeilijk en pijnlijk om te weten dat je u alles kwijt bent, er gaat geen dag voorbij dat ik niet aan hem denk, wat ik ook doe en dat helpt ook in plaats van een dagboek, gewoon naar hem/haar toe schrijven, u emoties van u afschrijven,kan ook alleen maar zeggen geef jezelf de tijd forceer u niet om het te verwerken,
heel veel sterkte

Anoniem
18-01-2024
Reactie:
Pffffff jou verhaal lijkt zo op ons verhaal .. ons meiske was ook 15 en vier maandjes mijn kindje … ons alles en we zijn nu 8 maanden verder en t is verschrikkelijk wat een gemis wat een pijn …. … ik wil zo graag weten waar ze is ze had ons zo nodig … ze was zo dapper maar t verlies ja dat is verdomd niet te doen ik begrijp je 100 procent ..

Heidy
22-01-2024

Jouw reactie:



Partner heeft Dochtertje 9j verloren. Is mijn plus kindje. (Verhaal 490)

Mijn partner heeft zijn Dochtertje van 9j verloren, is nu bijna 2maand geleden. Hij heeft vreselijk verdriet en pijn! Ik weet soms niet hoe ermee om te gaan. Hij duw mij met momenten erg weg, ik probeer er voor hem te zijn en zijn 2 andere kinderen mee op te vangen Zoontje 5j en Dochtertje 8j. Zelf heb ik ook nog een Dochtertje van 7j, dus met momenten erg zwaar allemaal. Hij vergeet soms dat wij ook een relatie hebben, en weet niet hoe te reageren op sommige dingen.

Grtjs Eef

Eef
17-01-2024

2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Je geliefde verliezen is zo vreselijk (Verhaal 475)

Lieve allemaal zelfde verhaal je geliefde verliezen is zo vreselijk ook ik ben levensmoe het liefst zou ik ook niet meer leven ondank mijn kleinkinderen iedere ochtend sta ik op met de gedachte ik leef nog waarom weer een hele lange dag waar ik door heen moet ik begrijp iedereen liefs Els

Els
15-12-2023
laatste reactie: 15-01-2024

6
5
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Begrijp je gelijk ik wil ook niet meer . Nu 5 weken geleden mijn liefde van mijn leven verloren en de pijn en gemis wordt erger. Hij mag me komen halen

Els
27-12-2023
Reactie:
Hoi. Nu 3 maanden geleden mijn vrouw verloren. Voor mij hoeft het ook niet meer en mag het zo afgelopen zijn. De dagen hebben voor mij geen zin meer zo alleen. Wordt met de dag erger.

Ronald
27-12-2023
Reactie:
Ik maak hetzelfde mee, de man van mijn leven is niet meer, een grote leegte en een verdriet dat niet te beschrijven is…

Gilberte
28-12-2023
Reactie:
Ik maak ok juist hetzelfde mee ik wil ook niet meer verder en nu. Januari mijn man zijn verjaardag, februari zijn sterfdag, weet niet hoe ik dat ga doorkomen, allemaal zo onrechtvaardig 59 jaar is geen leeftijd en dan zonder ziek te zijn zo ineens, het wordt zwaarder met de jaren, wordt nu 3 jaar.

Nicole
14-01-2024
Reactie:
Ik weet ook niet waarom het allemaal zo moet iedere dag kaarsje aan aan eind van de dag anders kan ik echt niet slapen

Anita van der molen
15-01-2024

Jouw reactie:



Ik was gans alleen bij hem als het gebeurde (Verhaal 478)

Op 26 juni2023 is mijn schat van een man plots overleden na een hartstilstand ik was gans alleen bij hem als het gebeurde , mijn poging om hem te reanimeren kreeg ik niet alleen gedaan , met heel hard te schreeuwen om hulp is er toch iemand gekomen en het overgenomen tot de ambulance er was wij waren 52 jaar getrouwd nu 24 december , dus 6 maanden verder is mijn verdriet nog erger ik huil bijna de ganse dag , neem antidepressiva pillen want anders kom ik mijn dag niet door , mijn lichaam doet pijn van verdriet , wij waren 2 personen die samen gesmolten waren in een persoon nu is de helft van mij weg genomen wij waren altijd samen wist niet dat verdriet zo pijn kon doen . Wat hou ik toch van mijn man ik mis hem enorm wou dat ik morgen weer naar hem toe kon gaan. Ga naar een rouwtherapeut om een beetje verlichting te krijgen weet niet of het gaat helpen. Is er misschien iemand die mij een beetje kan helpen .

Arlette
20-12-2023
laatste reactie: 14-01-2024

8
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Lieve Arlette, ik begrijp je zo goed..je andere helft is weg. Ik was 44 jaar samen met mijn man; we waren een naadloos team. Soms benauwt het me als ik eraan denk hoe veel jaar ik nog alleen zal wonen. Maar voor een ander is geen plaats. Die kent mij niet als jong meisje, als net moeder geworden en heeft niet voldoende aan een blik. Dat krijg ik nooit meer terug en dat is zo verdrietig.

Terry
14-01-2024

Jouw reactie:



Ze was me álles (Verhaal 488)

Ik mis mijn moeder heel erg .Ik kan er moelijk mee omgaan, ze was me álles.
Hoe moet je er mee om gaan?
Praten, ja kan ,maar het gemis blijft het zelfde.

Anna
14-01-2024

2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Wil je ook je hart luchten?

+ Mijn verhaal delen



Wij hadden nog zoveel toekomstplannen (Verhaal 423)

Mijn man is 2 jaar geleden plots op 59 jarige leeftijd gestorven zonder voortekenen, zonder ziek te zijn, heb zelfs nog geen afscheid kunnen nemen, ik ben nu er nog steeds kapot van. Wij hadden nog zoveel toekomstplannen, alles weg, en iedereen zegt je moet verder, het leven gaat door, wel het mijne blijft stilstaan op 9 februari 2021, heb geen vreugde meer in het leven, de dagen voorbij ik leef op automatsche piloot en hoop.dat mijn dag daar ook vlug zal zijn.
Ben ik alleen overdrijf ik, herft iemand dezelfde ervaring?

Nicole
28-08-2023
laatste reactie: 13-01-2024

12
18
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Lieve Nicole ik weet wat het is heb mijn vrouw verloren op 69 jarige leeftijd en het is vandaag vijf jaar geleden. Je overdrijft echt niet...zou jou willen troosten en jou graag willen bijstaan.je mag met al jouw verdriet naar mij komen

Jan
02-09-2023
Reactie:
Ik ben mijn vrouw in oktober 2021 ook plotseling verloren aan een longembolie. Bijna 2 jaar geleden en het gemis wordt alleen maar groter. Heb het gevoel dat ik het gevecht aan het verliezen ben. Heb nochtans 3 prachtige kinderen en 3 kleinkindjes maar die kunnen de leegte niet opvullen. Mensen begrijpen dat niet, ben het beu gehoord, zal slijten. Daar is niks van aan.

Joël
09-09-2023
Reactie:
Ja dat zeggen ze allemaal.dat het slijt,maar dat is niet zo, het gemis wordt alleen maar erger, bedankt voor je lieve woorden Jan,
Ik lees dat jij het ook moeilijk hebt, en heb twee zonen en twee schatten an kleinkinderen en hun leven moet en gaat ook verder, maar het mijne is die dag ook gestopt.

Nicole
27-10-2023
Reactie:
Mijn man is anderhalf jaar geleden overleden.
Het was abrupt.
Eerste half jaar ging voorbij met veel afleiding en geregel.
Ik besefte het nauwelijks, maar wel veel verdriet.
Nu is het heel erg.
Ik vind het ondraaglijk en verlang zo erg naar hem.
En naar mijn leven van toen.
Nu alleen…..de dagen zijn lang.
Genoeg lieve mensen om me heen, maar ik moet het alleen verwerken.
De scherpe randen zijn er zeker nog niet af.
Ik voel me vreugdeloos.

Ellen
28-10-2023
Reactie:
Beste Nicole,

Het is zo herkenbaar. Mijn geliefde echtgenoot is eind april 2022 plotseling, van de éne op de andere minuut overleden. Het gemis is zo groot, Wij hebben geen kinderen. Vooral het weekend vind ik vreselijk. Ik hoorde laatst dat het 2e jaar het moeilijkst is. Ik mis mijn man zo ontzettend. De familie van mijn man laat ook niets meer horen. Heel triest. Wij moeten wel verder, maar hoe ?

Ineke
29-10-2023
Reactie:
Mijn man is op 26 oktober terwijl ik met hem sprak doodneergevallen,hartaanval het doet zo pijn.geen afscheid kunnen nemen. Ik kan het nog steeds niet geloven. Hij was83jr.50jr samen geweest. Wie heeft zoiets meegemaakt.

Mevr marlene D
05-11-2023
Reactie:
Mijn man is ook vrij plotseling overleden op 58 jarige leeftijd, door een fout in het ziekenhuis, Het is nog geen 1,5 jaar geleden. Heb nagenoeg niets meer met hem kunnen bespreken, waar ik nog steeds heel veel moeite mee heb.

Begrijp jouw situatie ook wij hadden nog veel toekomstplannen en die zijn nu weg en een ander kan makkelijk praten maar zij weten niet hoe het voelt en hoe jij het ervaart. Je leven staat inderdaad min of meer stil en is totaal veranderd in negatieve zin. Ik kan af en toe wel ontspannen maar over het algemeen is het nog steeds heel zwaar.

Thea
07-11-2023
Reactie:
Hoi. Ik ben van verhaal 430.
Het is nu 2 maanden geleden dat ik mijn vrouw in bed vond. Ze was pas 56. We waren 35 jaar bij elkaar en deden alles samen. Geen afscheid kunnen nemen niets. Alle toekomstplannen in 1 keer weg. Ik krijg er iedere dag steeds meer moeite mee en inderdaad zit ook ik gewoon te wachten tot ik zelf ook ga. Voor mij hoeft het allemaal niet meer. Totaal geen levenszin meer. Ik kan het helaas niet positiever maken. Sterkte

Ronald
08-11-2023
Reactie:
1 Maand geleden, na ongeveer 2 jaar strijd tegen botkanker mijn lieve vrouw verloren. 63 j . 39 jaar samen … Op een avond haar snel naar de spoed gebracht, en op één week tijd was ze gestorven in mijn armen. De pijn en gemis is een marteling, hoe ik dit ga verwerken en overleven weet ik niet. Ben heel goed omringd door familie en vrienden, maar uiteindelijk moet je het alleen verwerken. Ik ga een heel moeilijke tijd tegemoet…

Dirk
11-11-2023
Reactie:
Dit heb ik ook meegemaakt mijn vrouw had longkanker was genezen weer een beetje aan het werk. Ze kreeg last van hoofdpijn .we waren bij mijn dochter aan het barbecue en ze wou naar huis naar max verstappen kijken
.dat hebben we gedaan. Heb nog een pittenzak warm gemaakt dat verzacht de hoofdpijn. We zijn om8.30 uur naar bet gegaan omdat ze niet goed was.ze stond om 8.50 uur op om naar de wc te gaan ik hoorde wat gestommel ging kijken en zag dat haar mond scheef ws heb meteen 112 gebeld die waren er snel ze is nog zelf naar de brankaar gelopen. Ze zijden doe maar rustig kom maar naar het ziekenhuis. Kom ik daar was er niets meer aan te doen een hersenbloeding is smorgens om
5.10 uur gestorven. Heb ook geen afscheid kunnen nemen dat vind ik nog steeds heel erg
We hadden nog zoveel plannen samen.
Grt frans

Frans
17-11-2023
Reactie:
Bedankt voor jullie reacties, ik sta er ook niet alleen voor heb 2 zonen en twee super lieven kleinzoontjes, maar het verlies blijft en wat ze ook zeggen en doen het verlies van mijn man krijg ik niet verwerkt.
Allemaal ook veel sterkte.

Nicole
06-12-2023
Reactie:
Ja ik heb al vaker berichten gelezen.en geschreven omdat ik er zo behoefte aan heb .ook ik heb mijn man verloren 19 Julie jongstleden.en heb nog steeds veel verdriet.we zaten in een aanstaande verhuizing .we hadden net een traumatiche ervaring.doorstaan .waardoor we ons huis en de meeste spullen kwijtgeraakt zijn .ook mijn herinneringen aan mijn man .ik weet ook niet hoe ik verder moet geen kinderen wel een lieve zus en zwager.die wonen niet in de buurt.zit hele dagen alleen .ik ga wel af en toe naar kennisen .en het buurthuis.waar mijn man altijd kwam voel me echt eenzaam.zonder hem
Ik weet dat jullie dat allemaal mee kunnen voelen .sterkte allemaal

Joanne.
10-12-2023
Reactie:
ik heb mijn man 2jaar verloren altijd uitgestoten geweest door zijn eigen familie veel verdriet gehad nu dit ik heb nooit iemand iets misdaan ik heb geen rust meer wat doe ik hier nog ik wil zo liefst mogelijk bij hem zijn we hebben niet te kiezen het is ons lot maar hoe langer geleden hoe groter het verdriet

Irma
19-12-2023
Reactie:
Veel sterkte Irma, ik begrijp je volledig, hoe langer het geleden is hoe erger het wordt, en nu begrijpt niemand je nog, je moet verder zeggen ze, en dat klopt maar voor mij staat de tijd nog altijd stil op de dag dat mijn man stierf.

Nicole
21-12-2023
Reactie:
Lieve Nicole . Mijn man is 5.5 weken geleden onverwachts overleden. Mijn sterkte prachtig zielmaatje. Samen oud worden waren onze woorden. maar 61 is niet oud Ook ik wil niet meer verder heb er ook de kracht niet meer voor. Heb 2 prachtige katten waar ik nog voor leef Mijn kinderen hebben het goed en zijn lief voor mijn maar ik huil van 6 uur in de ochtend tot ik ga slapen. Ik voel hem niet wanneer ga ik hem voelen en dat hij over mijn waakt. Ik begrijp je helemaal alles is leeg en sta stil. Denk aan je

Els
26-12-2023
Reactie:
Bedankt Els, ja zo is het, het leven staat stil, ik voel mijn man ook niet meer geen enkel teken niets, alleen een enorme leegte, ook al heb ik twee goede zonen en 2 kleinzonen die super lief zijn en ook vrienden, maar toch met dat alles voel ik mij nog enorm eenzaam.
Ik leef ook met je mee, en hoop dat de pijn ooit iets zachter wordt, maar ik vrees ervoor.

Nicole
01-01-2024
Reactie:
Je overdrijf zeker niet. Mijn man is onverwachts door een buikaorta overleden. De plannen die je samen hadden de liefde die al 25 jaar aanwezig was. We waren ziel maatjes mijn liefde voor het leven ik kan en wil niet zonder hem. Heb geen zin meer om te leven. Mis hem verschikkelijk en wil het liefst naar hem toen. Waarom waarom sterkte nog

Els
12-01-2024
Reactie:
Ook veel sterkte voor u Els, ik wil ook naar mijn man toe, het doet zoveel pijn je bent zo alleen en iedereen zegt je moet verder, maar zij weten niet wat het is, ik kan niet verder ik wil alleen maar terug zoals het vroeger was, en dat gaat niet, daarom wil ik ook naar hem.
Nog verl sterkte voor jou.

Nicole
13-01-2024

Jouw reactie:



Mijn broer heeft een baby met een terminale ziekte (Verhaal 485)

Deze week is onze wereld plots stil blijven staan. Mijn broer en schoonzus hebben een baby’tje van 8 weken oud. Ze kreeg plots een epileptische aanval en werd naar spoed gebracht. Diagnose: in het beste geval zal ze in een rolstoel kunnen zitten en je herkennen in haar eigen wereldje. De kindjes met deze afwijking worden niet oud. Het gaat over maanden of maximaal 10 jaar. We zijn dus op het ergste voorbereid. Leven dag op dag en vieren momenteel elke gewonnen dag.

Mijn broer en schoonzus gaan momenteel heel goed om met de situatie. Ze houden hun sterk voor hun baby’tje, maar ook voor hun eerste kindje. Ze gaan hun klop nog krijgen, maar dat beseffen ze ook goed zelf. Ze staan heel nuchter in de situatie en staan ook open voor psychologische hulp.

Mijn ouders daarentegen zijn volledig gecrasht. Ik wil hun niet uit hun rouw halen, maar ik zou willen dat ze hun sterk houden voor mijn broer. Ik heb moeite om het hun te zeggen, want hun rouw is ook heel belangrijk. Mijn ouders zijn mensen die ons altijd voor 300% hebben gesteund. Ze leefde voor hun kinderen, maar zijn daardoor nog zwaarder getroffen door deze hartverscheurende fiagnose.

Ik voel me gebroken. Ik heb het gevoel dat ik zowel voor mijn broer en schoonzus, als voor mijn ouders sterk moet blijven. Ik ben ‘maar’ de zus, dus wat is mijn verdriet in vergelijking met het hunne. Helemaal niets. Ik voel me machteloos, maar toch voel ik de druk om onze familie bij elkaar te houden. Ze staan allemaal aan het begin van hun lijdensweg , met enkel een sombere toekomst voor zich.

Er is een nieuwe familie opgestaan. Deze van voor de diagnose is er niet meer. En deze nieuwe hangt vast aan enkele zijde draadjes waarvan ik het gevoel heb dat in ze moet beheren.

Dat is hard, maar dat is niets in vergelijking met wat zij moeten doorstaan.

Anoniem
13-01-2024

1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Mijn moeder is overleden (Verhaal 484)

Hallo
Mijn allerliefste mama, beste vriendin, gewoon mijn alles altijd 2 handen op 1 buik geweest, is vorig jaar op 7 december 2023 overleden!
En dan nog op mijn verjaardag, ik ben om 16u15 geboren en ze is gegaan om 16u30.
Waarom heeft ze gewacht tot op mijn verjaardag?
En dan nog 15 minuten nadat ik geboren was?
Ik kan of wil het niet aanvaarden, het dringt echt nog niet door, ik weet niet hoe het komt!
En dan nog geen 2 weken later mijne chiwawa van 3,5 jaar ook moeten afgeven en dat was ook zoals mijn kinderen, mijne baby 😢😭💔 alles is veel te kort op elkaar gebeurt!
Ik heb 3 zonen en 1 stiefdochter en een vriend.
Mijn eerste man heeft dit jaar 10 jaar geleden zelfmoord gepleegd als men 2 zoontjes nog maar 4 en 6 waren en ik ben nu juist 38 jaar.
En het ergste nu nog is dat mijn mama deze maand verjaart op de 17 de, ik weet echt niet hoe of wat ik voel of denk.
Ik moet erdoor maar hoe?!?

Mvg fie

Fie Torfs
12-01-2024

1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Nu woon ik hier nog alleen (Verhaal 479)

Ik ben 65 jaar en ik voel mij erg eenzaam en alleen. 10 jaar gelen op de avond dat mijn man en ik onze laatste verjaardag vierden heeft mijn schoonzoon zelfmoord gepleegd, mijn jongste dochter en kleindochter van 4 jaar achterlatend. 4 maanden later overleed mijn man aan slokdarm kanker, dat was een erg schril contrast, mijn man was 58 jaar en mocht niet verder leven en mijn schoonzoon in de bloei van zijn leven mocht wel verder maar wilde niet verder. Wij hadden een erg goed en harmonieus leven samen mijn man en ik het was dus een enorme klap dat hij moest overlijden, maar ik zeg altijd vraag nooit naar het waarom want een antwoord vind je niet en je moet vooruit blijven kijken. Mijn oudste dochter woonde nog bij mij zij had een verstandelijke handicap en mijn moeder woonde ook bij mij. Samen zijn we verder gegaan zo goed en zo kwaad het ging. Een paar jaar na het overlijden van mijn man overlijd mijn jongste broer aan een aneurysma op 56 jarige leeftijd wij hadden een hele goede band samen hij kwam veel bij ons want hij was niet getrouwd en had ook geen gezin ik heb toen alles voor zijn crematie geregeld. Dit was dus ook een behoorlijk verlies, maar je moet weer door met je leven. Een jaar later wordt mijn oudste dochter ziek die verstandelijk beperkt is en nog bij mij woont. Zij heeft reuma en is voor behandeling van een infuus naar het ziekenhuis geweest 3 dagen voor mijn verjaardag en eerst lijkt het goed te gaan met haar, maar de dag er na lijkt ze een allergische reactie te krijgen op het infuus en wordt ze met spoed naar het ziekenhuis gebracht waar er geen redden meer aan was ze overlijd op mijn verjaardag op 42 jarige leeftijd. Ik begreep er niets meer van want dit kon niet zomaar zijn gebeurd en heb autopsie laten uitvoeren op haar waaruit naar voren kwam dat zij een afwijkende gen had wat de reactie had veroorzaakt. We zijn verder gaan zoeken of de afwijkende gen erfelijk was en uiteindelijk was dat dus ook zo, dat maakte het begrijpen en het accepteren van het overlijden wel beter begrijpbaar. Ik woonde toen nog alleen met mijn moeder van 92 samen een maand na het overlijden van mijn dochter overleed mijn schoonmoeder en zat ik weer in het crematorium dat was ook wel erg zwaar want ik was nog maar net bij het besef gekomen wat er met mijn dochter was gebeurd en voor mijn moeder was alles ook wel erg zwaar geweest ze heeft mij altijd ook erg gesteund in alles wat er was gebeurd door de jaren heen. Maar helaas 5 maanden na mijn dochter overlijd ook mijn moeder wel op de respectabele leeftijd van 92 jaar. Weer een slag om te verwerken en te boven te komen. Mijn jongste dochter heeft in al die jaren problemen gehad na de zelfmoord van haar vriend en vader van haar dochter, waardoor zij enorm tegen mij aan is gaan schoppen het was voor haar ook slag op slag, dat is te begrijpen in 2019 is ze getrouwd met haar huidige man en samen hebben ze nog een zoontje gekregen maar op hun trouwdag moest ik aan de zijlijn staan en waren zijn vader en moeder getuige van het huwelijk en zijn ze aan mij voorbij gegaan en hebben mijn moeder en schoonmoeder als getuige gevraagd wat voor mij wel erg moeilijk was om te accepteren maar goed het leven gaat door en soms moet je dingen maar leren voor wat ze zijn. Nu woon ik hier nog alleen en is iedereen weg mijn dochter heb ik wel een goed contact mee maar ze komt nooit bij mij op visite ik ga daar wel heen en pas ook wel op. Verder krijg ik ook nooit visite sommige mensen zeggen wel als ik ze zie ja we komen gouw eens aan maar nee hoor er komt nooit iemand en ik wordt ook niet gevraagd, ik ga wel bij andere mensen op visite maar ga mij steeds eenzamer voelen thuis en ik weet ook niet hoe ik het zou moeten veranderen. Dank jewel voor het luisteren “ een eenzaam iemand. “

Ria
20-12-2023
laatste reactie: 08-01-2024

4
2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Wat een enorme stapel ellende, vreselijk, erg moeilijk om in eenzaamheid mee te dealen. Ongelofelijk dat sommige mensen zoveel verdrietigheid moeten dragen. Heel veel liefs en warmte toegewenst!

Martje
26-12-2023
Reactie:
Wat een verschrikkelijk verhaal, ik wens je veel sterkte om dat allemaal te kunnen verwerken, en zoals je zegt op het einde van de rit blijf je alleen achter met je verdriet, het leven gaat verder voor iedereen behalve voor jezelf. Ik maak hetzelfde mee.
Nog veel sterkte

Nicole
08-01-2024

Jouw reactie:



Mijn vriendin is haar papa verloren (Verhaal 481)

Mijn vriendin is 2 jaar geleden haar papa verloren. Ze zit nog steeds in de ontkenningsfase. Geen foto uitzetten, het graf niet bezoeken, vluchten,… We kunnen er wel over praten en dan weent ze altijd heel veel.
Is er een manier waarop ik haar nog meer kan helpen?

Sofie
21-12-2023
laatste reactie: 05-01-2024

1
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Ik denk veel aandacht geven en naar haar luisteren wanneer ze de behoefte heeft om te praten. Tijd heelt, alleen duurt tijd (vrijwel altijd) zo ontzettend lang.......

Hans
05-01-2024

Jouw reactie:



Wil je ook je hart luchten?

+ Mijn verhaal delen



Ik heb mijn aller liefste vader verloren aan COVID (Verhaal 219)

Ik heb mijn aller liefste vader verloren aan COVID. Hij is 71 geworden.
8 weken heeft hij gevochten op de IC. Na 3 weken hebben ze hem proberen wakker te maken. Hij had waarschijnlijk een delier. Er was geen contact met hem mogelijk en hij was heel onrustig. Artsen stonden met hun handen in het haar. En wisten niet waar ze tegen aan keken. Hij is nooit meer helemaal wakker geworden. Na 8 weken aan de beademing en keihard vechten waren zijn longen helemaal op. Nooit hadden wij verwacht dat hij er niet meer uit zou komen. Mijn geweldige vader en nu moeten we een leven lang zonder hem.

Na 2 dagen op de gewone afdeling werd hij met 94% zuurstof op de hoogste druk in coma gebracht. Hij was nog bij wel een beetje warrig maar hij kon praten (wel moeilijk) maar wist alles nog en zag er goed uit. Het maakt me bang om te denken dat de coma alles kapot heeft gemaakt.
Had hij miss niet in coma gebracht moeten worden? Maar dat is alleen mijn eigen waarneming. Ik ben geen dokter en denk zeker dat ze alles voor hem hebben gedaan. Ze wilde ook echt dat mijn vader het zou redden en hebben het 8 weken alles gegeven! Maar toch… wat als…. Had hij het niet gewoon gered als hij niet in coma was gebracht?

Wat ik ook moeilijk te verwerken vind is dat hij niet gevaccineerd was. Niet omdat hij het perse niet wilde maar twijfelde en het even aan wilde kijken. Hij was een super gezonde fitte man en dacht kijken waar dit allemaal heen gaat met de vaccinaties. Ook wij waren het daar helemaal mee eens!
En nu de vraag van iedereen “was je vader gevaccineerd?” Die vraag komt heel hard binnen.
Je voelt dat mensen miss denken eigen schuld.
En ook ik denk “Wat als!?” Had het dan zijn leven gered. Ik voel me schuldig
Nooit is het mijn vader zijn keuze geweest om dood te gaan.
En geloof ook dat mensen doen wat ze doen omdat ze denken dat dat op dat moment het beste is voor hun gezondheid.

Ik ben kapot van verdriet en vind het moeilijk om verder te gaan.
Herkend iemand zich in mijn verhaal?

Anoniem
21-03-2022
laatste reactie: 03-01-2024

3
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Ik begrijp het volkomen. Covid heeft veel kapot gemaakt. Maar je mag je niet laten leiden door al die vragen van wat als...je moet dit proberen los te laten. Iedereen heeft vast gehandeld met de beste bedoelingen. En gehandeld naar wat toen goed aanvoelde.
Ik heb tijdens covid een broer verloren. Maar niet aan covid. Hij was erg ziek en lag in coma. Hij was geveld door een bacterie die zijn hart en nieren zwaar hadden aangetast. Maar daar bovenop had hij ook slechte aders en suikerziekte waardoor hij al tenen had laten afzetten. Na 10 dagen coma wilden de docter hem wakker maken maar dat lukte niet. We hebben dan toestemming gegeven om de machines stil te leggen. Want h op een bepaald ogenblik hebben ze hem moeten reanimeren. Die reanimatie duurde 6 min
De kans bestond dus dat hij als een plant zou moeten verder leven. Hier zou ik ook de vraag kunnen stellen van wat als hij toch goed uit de coma was geraakt ? Maar toch denk ik dat het de juiste beslissing was. Hij zou boos op ons zijn als hij zou wakker worden en moest leven als een plant

Greet
03-01-2024

Jouw reactie:



Ik heb mijn moeder gemist die me zou kunnen troosten (Verhaal 483)

Ik ben 62. Toen ik 10 was verloor ik mijn oudste broer. Mijn broer Vic had een hartkwaal.Ik was toen op kamp met de scouts. Mijn 2 andere broers zijn mij daar komen halen. Mijn ouders vonden dat ik mijn broer Vic nog eens moest kunnen zien. En daar hadden ze natuurlijk een punt. Mijn broer was tevens mijn Peter. De broer die het steeds voor me opnam als er ruzie was tussen mij en mijn andere broers of zus.
Alleen bezorgde dit mij een trauma. Debegraffenisondeenemer kwam ons op een bepaald ogenblik vertellen dat we nu echt afscheid moesten nemen want dat ze hem gingen kisten. Mijn moeder lag wenend boven op mijn broer e was er niet weg te slaan. Mijn vader kon haar niet helpen want hij stond door zijn verdriet aan de grond genageld. De broer van mijn moeder heeft haar dan bijna letterlijk van mijn broer weggetrokken. Ik kan dit beeld niet uit mijn hoofd krijgen. Hierdoor kreeg ik zelf niet de mogelijkheid om te rouwen. Dat besef ik nu meer dan ooit. Ik kon er met niemand over praten. Zeker niet met mijn ouders want dat zou hen nog meer verdriet doen. Ik heb me dan altijd over dag sterk gehouden en ´s avonds in bed heb ik dan mijn tranen de vrij loop laten gaan. Elke avond opnieuw. Ik heb echt mijn moeder gemist.. een moeder die mij zou kunnen troosten....een kind kon en mocht in die tijd niet rouwen...gelukkig is dat nu anders

Greet
03-01-2024

1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Zij was de liefde van mijn leven (Verhaal 401)

Op 2 juni 2022 is mijn lieve vrouw Jos overleden na palliatieve sedatie. Ze leed de jaren erg aan COPD. Vooral de laatste maanden ging het snel achteruit, tot ze zei: 'ik ben aan mijn eind'. Daarna is ze snel overleden. Ik mis haar enorm. We deden alles samen. Samen op vakantie. We waren 42 jaar getrouwd. Vooral s' avonds heb ik het soms zwaar te pakken. Overdag gaat het wel, dan heb ik mijn bezigheden, maar s' avonds na het eten en tv kijken komt het verdriet van het gemis en de mooie herinneringen. Ik kijk in de tientallen fotoboeken en zie vele filmopnames. In mijn huis hangen vele foto's en praat ik met haar. Zij was de liefde van mijn leven. Hoe wonderlijk is het als er van de miljarden mensen op aardeber een onvoorwaardelijk van je houdt en lief heeft en dat wederzijds. Op haar sterfbed zei ze: 'Ik hou van je'.

Henk
04-08-2023
laatste reactie: 30-12-2023

13
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Ik ben ook mijn allerliefste vrouw verloren ,ze had appendixkanker en is 2jaar ziek geweest, op 7 oktober2022 kwam het verschrikkelijkste moment in mijn leven ik had haar in mijn armen op intensieve zorgen toen de dokters niets meer konden doen voor haar, ze was mijn alles 43 jaar lang deden we alles samen zij was mijn eerste lief in haar eerste lief nooit was er iemand anders elke dag samen , na 1jaar en 3maand nog altijd zooooo onwezelijk

Herpoel chris
30-12-2023

Jouw reactie:



Mijn liefste man is afgelopen 2 oktober overleden. (Verhaal 482)

Mijn liefste man is afgelopen 2 oktober overleden.
Ik mis hem in alles.
Arm om mij heen, luisterend oor
Samen dingen doen,fietsen, naar de markt ,naar de bieb.
Kortom ik mis hem in alles.
We hebben 2 volwassen zonen ,niet meer thuis wonend.
We woonden net 1 jaar in dit dorpje in Zeeland.

Ida Marjan
27-12-2023

6
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



M’n kleinzoon van 20 j weggemaaid van de straat (Verhaal 472)

3 weken geleden is m’n kleinzoon van 20 j weggemaaid van de straat bij het oversteken.
De chauffeur heeft vluchtmisdrijf gepleegd, is zich ‘s morgens gaan aanmelden bij de politie.
En ik…..ik…..ik ben kapot van verdriet, sinds 18 november ll ween ik voortdurend,dag na dag, de pijn is echt ondraaglijk.
Ik wou even m’n verhaal kwijt

Moon
10-12-2023
laatste reactie: 26-12-2023

3
2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Niet te doen.. vreselijk

Anoniem
26-12-2023
Reactie:
Vreselijk zo jong . Mijn man ook 18 nov overleden . Verlies en verdriet is groot. Toch wens ik u sterkte

Els
26-12-2023

Jouw reactie:



Wil je ook je hart luchten?

+ Mijn verhaal delen



Ik wil weg uit ons huis (Verhaal 331)

mijn man overleed 6maanden geleden .alles in huis en in de tuin doet me aan hem denken en doet zoveel pijn .ik wil weg uit ons huis vluchten ahw is dat een goed idee ?we waren 53 jaar gelukkig samen

chris
03-03-2023
laatste reactie: 25-12-2023

9
15
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
M i jn man is ook een half jaar geleden overleden. Het lijkt wel of ik nu pas echt besef dat hij er niet meer is. Ook de dingen in huis en in de tuin geven me een wanhopug gevoel. Toch denk ik dat je beter in je huis kan blijven want je mist hem overal. Wij waren 52 jaar samen

Christien
17-03-2023
Reactie:
Wat moeilijk en naar voor je, Chris. Ik hoop dat het gevoel van weg willen inmiddels wat minder is. Misschien moet je het wat tijd geven, wat dingen in huis veranderen? Blijft het gevoel na een jaar nog altijd zo sterk aanwezig, dan zou je kunnen overwegen te verhuizen. Is het bijvoorbeeld anders wanneer je in een vakantiehuisje bent?
Veel sterkte!

S
27-08-2023
Reactie:
Ik begrijp jwat je voel .ik heb 19.julie plotseling mijn man verloren we zouden ook samen oud woorden .samen. met met pensioen .hij nog geen jaar ik paar jaartjes eerder..we zien al in een moeileke situatie.er is per abuis vergissing .een aanslag op ons huis geweest..ons huis kwijt .na 18 jaar samen wonen .in december getrouwd.in mei ons huis kwijt.zit nu nog in een renovatie huis en nu zo maar op eens een hersenbloeding.door stres.en hoge bloedruk .dit hebben we samen nooit .verwacht niet nu ..ik ben ontroostbaar ik kan het nog niet begrijpen .geen afschijd geen laatste groet .geen laatste kus .ik weet niet nu hoe ik veder moet zit in een knaal apartement. Zonder ijgen spullen .wel een paar foto.s .en onze kleding.ik weet niet hoe ik verder moet .verschrikkelijk .om maar aan te geven .ik snap hoe verdrietig je bent .en hoe alleen .je je voelt ..en ik moet tegen je zeggen en tegen me zelf .het moet goed komen .het komt goed ..ik moet het zeggen en zo denken .er is geen keuze ..sterkte met al je verdriet .je staat niet alleen .ik weet dat zijn ook alleen maar woorden ..maar ik meen het.sterkte

Joanne.
30-08-2023
Reactie:
Op 1 augustus mijn vrouw verloren, ik heb geprobeerd te vluchten naar mijn nicht en schoonzus in Duitsland. De hele nacht gehuild en de volgende dag weer gauw terug naar huis, want daar voelde ik mijn meissie nog.
Het spijt me maar je kunt niet vluchten van verdriet.
Nu zit ik in een huis dat niet meer mijn thuis is, ben nu ander werk gaan zoeken om meer in het buitenland te werken dan kan ik me voor houden dat ik niet vlucht maar werk

Richard
10-09-2023
Reactie:
Mijn man 6 maanden nu. En ben toch heel blij om thuis te komen. Als ik gehaald wordt dat is fijn even wat anders. Blijf ook wel eens slapen bij onze dochter. Maar blij weer thuis te zijn. Thuis voel ik dat hij dichter bij is raar maar zo ervaar ik het. Volgend jaar zouden wij 50 jaar getrouwd zijn waren plannen aan het maken. Hij was 69 jaar. En het gemis wordt alleen maar erger. Ik moet door heb nog.een dochter maar gaat echt niet zonder slag of stoot.

Rosette
11-09-2023
Reactie:
Zo herkenbaar 😪 mijn man is 6 weken geleden plotseling overleden,thuis is thuis niet meer ik wil het liefst ook vluchten. .wij waren 40 jaar samen...ik krijg volgende week EMDR therapie en hopelijk gaat mij dit helpen....heel veel sterkte met alles

Carolien
12-09-2023
Reactie:
Vijf weken geleden werd mijn man op de fiets van achteren door een busje aangereden, hij was op slag dood. Zó verschrikkelijk ongelofelijk. We waren ruim 50 jaar samen en hadden het ontzettend fijn met elkaar. Ik ben eind zestig, moet ik nu echt helemaal alleen verder?????

Wilma
15-09-2023
Reactie:
probeer nog even te wachten met beslissingen nemen je verdriet neem je overal mee naar toe




marianne
07-10-2023
Reactie:
Ik ken het gevoel zoooo goed
Mijn man heeft 19 maanden geleden hersenbloeding gehad , en overleden
Waren 30 jaar samen , was mijn 2e man
Mijn huis voelt ookniet meer hetzelfde , ben wat spullen aan het veranderen geweest , hopend dat dat het een ander gevoel zou geven
Verhuizen is bijna geen optie , en je neem toch jezelf mee
Ik ben 70 jaar
Woon in bergen nh
Misschien iemand ook uit deze omgeving?

Cora
11-10-2023
Reactie:
Mijn lieve man is april 2022 plotseling overleden. Ik kreeg het advies van meerdere mensen om het eerste jaar zeker niet te gaan verhuizen.
Ik woon in een groot huis met een prachtige tuin, dus met veel onderhoud.
Toch ben ik zo blij, dat ik hier woon. Het huis ademt nog steeds mijn man. Hij had een kantoor aan huis, alles verwijst naar hem. Ik blijf hiet voorlopig wonen.

Ineke
29-10-2023
Reactie:
Ik begrijp je helemaal. Maart '23 is mijn man na een lang ziekbed eigenhandig uit het leven gestapt en ik heb door zijn lange ziekbed en zorg voor hem al kunnen rouwen en soort van vrede krijgen met zijn aangekondigde dood. Daardoor kon ik al een goed vangnet gecreëerd van lieve warme mensen. Na zijn dood heb ik bij iedereen gelogeerd en energie gezogen want thuis raakte ik verlamd door verdriet. In de zomer wilde ik weer terug om het thuis gezellig te maken. De storm van 5 Juli had een hevige lekkage veroorzaakt, alsof het hele huis me wilde vertellen dat het echt voorbij was. Toen heb ik besloten het trauma achter te laten in dat huis en alle goede herinneringen aan mijn man met me mee te nemen naar een nieuwe woning. Zijn zus en dochter hebben daar enorme moeite mee want willen liefst dat ik het huis aanhou. Maar zowel zij als ik zijn niet meer in dat huis. Dus voor wie moet ik iedere maand die torenhoge hypotheek nog betalen.
Nadat ik zijn aardse zaken had ingepakt en onder de rechthebbenden verdeeld had ik een visitatie-droom. Ik droom nooit, laat staan dat ik een droom herinner. Mijn man was levensecht met me aan het kletsen en geinen en die stem weer horen en zijn armen om me heen voelen was goud waard. Hij vertelde dat hij zijn gitaar wilde verkopen. Oooops.... dacht ik, die heb ik net aan je beste vriend/bandlid gegeven... We knuffelden en het voelde allemaal zo fijn! Een visitatie droom heet dat. Ik heb het opgezocht. Die heb je soms en de overledene wil je daarmee laten weten dat het hem/haar goed gaat. Ik zal hem altijd missen en hij zal altijd bij me zijn. Ik heb er nu alleen moeite mee dat zijn zus en dochter het me kwalijk nemen dat ik ga verhuizen. Ik wil hen geen verdriet doen. En toch doe ik dat want ik kies ervoor om die aardse zaken los te laten omdat ik me daardoor niet meer met hun verdriet hoef bezig te houden en eindelijk, eindelijk veel dichter bij mijn man kan zijn en nu pas aan mijn eigen verdriet toekom. Loslaten is het kado wat je jezelf geeft om door te kunnen met je leven.

Hester
14-11-2023
Reactie:
Hun verdriet = typefout. Hun nalatenschap, moet dat zijn.

Hester
14-11-2023
Reactie:
Lieve Chris,
Neem geen overhaaste beslissingen.. daar krijg je misschien spijt van. Er zitten zoveel ( fijne ) herinneringen in jullie huis. Ook al doet het zoveel pijn. Hopelijk komt er een tijd dat je je weer een beetje goed voelt . 4 maanden geleden is mijn man overleden dus ik weet waar ik over praat. Ooit wilde hij verhuizen, maar wat ben ik nu blij dat ik nog in ons huis woon met al die herinneringen ook al doen ze vreselijk pijn. Ieder plekje in huis doet aan hem denken. Maar ik hoop dat ik dat ooit een plekje kan geven. Heel veel sterkte..zeker in deze maand!

Aagje
12-12-2023
Reactie:
Heb ik gedaan. Huis verkocht, nieuw huis gekocht.

Maar

Nu mis ik mijn man en…ons geliefde huis. Het bleek een vergissing.

Een klein detail in het leven van elke dag kan me onverwacht terugvoeren naar hem. Een smaak, een gerecht, een song op de radio, een vergeten geur…een kledingstuk dat je laatst droeg toen hij nog bij je was.

Je huis kan je verkopen, (of dat soelaas brengt valt af te wachten) je gemeenschappelijke verleden niet.

H.
17-12-2023
Reactie:
Mijn man is 10 december 2023 overleden heeft 7 of 8 hereseninfarcten gehad kon op de duur niet mee thuis blijven
Hij is rustig overleden en heeft geen pijn meer
Maar nu Zondagnacht 23 december kon ik het niet meer aan
Wil hem nog zo graag een keer knuffelen
Paar uur huilen kan niet slapen
Maar moet verder maar weet nog niet hoe
Ik wil alleen vertellen wat ik voel hoop dat het straks beter gaat
Fijn dat ik het even van mij af kon schrijven misschien helpt het

Corrie
25-12-2023

Jouw reactie:



Overlijden niet kan accepteren of niet wil (Verhaal 466)

Goedenavond,

Mijn moeder is overleden dit jaar, ik ben enig kind en enige zoon en mijn vader is reeds jaren geleden weggenomen zoals ik het zie, zogezegd.
Ik merk dat ik het feit dat overlijden in het algemeen maar nu zeker wat betreft mijn moeder die alles voor mij was en eigenlijk mijn soort van Andere helft , niet kan accepteren of niet wil .
Ik heb mezelf ervan overtuigd lijkt dat het leven op deze manier zeer sadistisch is en verrot. Oneerlijk , ook al was dat al soms duidelijk in sommige opzichten maar dit doet zo veel meer pijn en een leegte of gemis voelen dat ik niet weet hoe dit een plek te geven.

Hopelijk ben ik niet de enige die zo denkt of dacht misschien,…

A.


A.
18-11-2023
laatste reactie: 22-12-2023

3
3
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Heel kleine stapjes nemen, ieniemienie stapjes zijn al goed. Maak je moeder trots. Ooit zie je haar weer terug, maar nu nog niet. Ze volgt je echt en zal je helpen vanaf de andere kant. Heb geduld met jezelf. Knuffel en sterkte!

Martje
10-12-2023
Reactie:
Wat moet dit ontzettend zwaar voor je zijn
Je moeder zal je echt helpen.

Knuffel!

Benedicte
12-12-2023
Reactie:
mijn man is al 2jaar overleden dokter 2flesjes lasix intraveneus gegeven hij zei heeft water op de longen hij was thans niet kortademig mijnman storte als een kaartenhuisje in elkaar smorgens was hij dood krijg hier bij geen enkele dokter hier een jiust antwoord op dus eenfout ik blijf met al die vragen zitten het is voor zot te worden ween nog elke dag waarom moest dit gebeuren

IRMA
22-12-2023

Jouw reactie:



Lang verhaal maar t voeld iig fijn om van me af te schrijven (Verhaal 477)

Hoi ik ben jolanda ben 39 jaar oud. Moeder van 2 prachtige kinderen met best veel beperkingen zoals adhd autisme en mn oudste van 16 is een transgender ben getrouwd met f .nu bijna 17 jaar samen.veel voor de kiezen al gehad.daarbij heb ik zelf depressie en angstproblemen. Ben ook al jaren afgekeurd om te werken.her en der doe ik vrijwilligers werk. Ik heb een zwaar verleden met veel verhuizingen en afwijzingen gekent.oa van mn ouders .Met mn schoonouders een goede band gelukkig. Ze doen veel voor ons .nu kreeg mn schoonvader 3 jaar geleden vanwege verslechterde zicht te horen dat hij een hersentumor heeft achter zn ogen, operatie volgde en 26 bestralingen.zn tumor is niet kwaadaardig of agressief zolang t niet groeid. Bij hem is t nu al een tijdje stabiel .Vorig jaar uit t niets viel mn schoonmoeder neer op de overloop. Epileptische aanval.maar waar kwam dat dan vandaan? Ook deze keer kregen we te horen dat t om hersentumoren gaat.maar bij haar zijn ze wel kwaadaardig en agressief. Ze heeft een wakkere operatie meegemaakt van 3,5 uur vanwege de plek waar de tumoren zitten .daarna met bestralingen behandeld. Maar we kwamen er al gauw achter dat de bestralingen vocht had aangemaakt en een druk in dr hoofd veroorzaakte. Dr halve lichaam viel uit .allerlei Epileptische aanvallen volgde. Ziekenhuis opname en aan de vochtafdrijvers. Scan liet zien dat de tumoren verdubbeld waren in omvang .ze kon niet meer naar de wc zonder te vallen maar knapte aanzienlijk op door de vochtafdrijvers. Na paar weken zh mocht ze naar een revalidatie hotel .binnen 8 weken kon ze weer goed lopen ,eten en praten .wat waren we opgelucht! Maar sinds vorige week zijn we weer terug bij af .dr lichaam is weer voor de helft uitgevallen .en ze komt niet meer uit dr woorden ,is erg verward en ze krijgt niet meer de link van dr zenuwen door. Wat is pijn bv.Daarbij is ze heel angstig en moe ,geeft nu vaak aangegeven dar ze niet meer wil.tis klaar.eergisteren met spoed huisarts laten komen ,en gisteren is ze met een ambu naar een hospice gebracht. T was de bedoeling dat ze voor euthanasie zou gaan ,maar we hebben gisteren pas te horen gekregen dat dit verzoek door arts is afgewezen omdat ze te ver heen al is tijdens de aanvraag. We weten nu niet zo goed hoe t allemaal gaat lopen. Mn kinderen hebben t heel moeilijk, vinden t ook doodeng ,ik vertel ze ook spiritueel gezien.dat de dood geen einde van de ziel is. Maar dat t lichaam op is of haar taken zijn bijna klaar op aarde.ik zelf voel dmv een ketting met een energierijk met mn schoonmoeder, dat dr energie bijna op is .ze is ook niet meer die vrouw die altijd wel een mening had op alles en iedereen ,maar wel liever een ander hielp dan dat ze naar dr eigen keek en liefde had.Ze is moe en bang en kwetsbaar. Ik ga vanmiddag naar dr toe in t hospice.weet niet zo goed hoe ik me ga of moet voelen .allebei m schoonouders zijn ziek. Zij 63 jaar ,hij 69. Ik verlies opnieuw mn ouders voor mn gevoel.en mn man toont amper emoties en ik ben bang dat hij zich helemaal gaat afkeren in een eigen bubbel. Omdat hij ook niet weet hoe hij verdriet moet uiten .
Lang verhaal maar t voeld iig fijn om van me af te schrijven .

Dankje wel voor t lezen 🥰🙏❤️

Liefs jolanda

Jolanda
20-12-2023

1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Ondanks dat ik 57 ben.mis ik.mijn pap en mam (Verhaal 433)

3 jaar geleden moest ik met grote spoed naar mijn oudste broer in Spanje..hij woonde daar alleen..ik was te laat, hij was overleden....ik spreek geen spaans, heb hem.lopen zoeken in het ziekenhuis.Ik moest hem daar zoeken..ik heb alles geregeld en via de mobiel aan mijn bejaarde pap en mam.laten zien.Precies op dezefde datum overleed mijn mama...mijn lieve wijze mama. Papa werd wat dement, heb hem verzorgd, naast mijn eigen gezin/ werk en kleinkids. Ook papa is in mijn armen overleden...ik mis hen zo....ondanks dat ik 57 ben.mis ik.mijn pap en mam

Hélène
11-09-2023
laatste reactie: 19-12-2023

2
2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Ik leef met je mee als ik je verhaal lees. Ik ben in 2020 mijn ouders in 4 maanden tijd verloren. Ik mis hen elke dag, eigenlijk ieder uur. Ze zitten in mijn hart. Ik denk dat dat voor jouw verloren familieleden ook geldt. Lees Manu Keirse, dat kan je helpen. Verder helpt het mij alle dingen die ik doe gestructureerd te doen. En het kost tijd om er mee om te leren gaan. Gun jezelf die tijd. Er is veel rouw in de hele samenleving. We moeten met de dood, waar we allemaal mee te maken krijgen, leren omgaan. Wat ook kan helpen, is de dingen doen waar je met je ouders plezier in had. Ik ben sinds kort weer iets gaan doen waar mijn beide ouders veel plezier in hadden en dat ik doe ik nu weer, na zovele jaren. Ik doe dit met gedachte ode aan hen en heb er nog plezier in ook! Manu Keirse zegt dat je moet leren een dierbare die je mist anders te leren vasthouden. Dat is moeilijk. Je zult ze vast altijd missen. Dat gaat niet over. Blijf goed voor jezelf en de ander zorgen. Houd vol. Je bent zeker niet de enige!!!! Ik heb na mijn ouders nog zo n 17 mensen in mijn naaste en bredere omgeving in 3 jaar tijd verloren. Verder heb ik veel ander soort verliezen te verwerken gekregen. Het belangrijkste is door te gaan zolang je er nog bent en ademt. En iets doen voor de medemens, dan heb je aan het eind niet voor niets geleefd. Ik ben 54 jaar. Mijn ouders waren beide 79 jaar. Mijn moeder had dementie en mijn vader is plots overleden door een hartstilstand.... Heb rust en ☮️ vrede...

Elly
23-10-2023
Reactie:
Hoi Hèléne.
Zo herkenbaar!
Vroeger dacht ik " mensen van boven de 50 missen hun ouders toch niet als ze er niet meer zijn" ouders hebben dan immers een mooie leeftijd bereikt en zo gaat dat in het leven. Dat was ooit een jonge en onbezonnen gedachte.. zelf mijn vader verloren toen ik 10 was, mijn zus toen ik 31 was en nu afgelopen mei mijn moeder nu ik 56 ben. Zelf heb ik het gevoel dat ik er alles voor over zou hebben om de tijd terug te draaien. De tijd dat iedereen er nog was en daarmee ook het hele vertrouwde. De basis. Dat mis ik ontzettend. De kleinste kneuterige dingen van toen. Soms hoor ik n liedje uit die tijd en kan ik mij zo in de huiskamer plaatsen van toen met het veilige thuisgevoel erbij. Maar helaas... we moeten door. Geen keuze en de tijd tikt onverbiddelijk door.

Chantal
19-12-2023

Jouw reactie:



Na 10 maanden ziekte (Verhaal 469)

Ik ben twee maanden geleden mijn moeder verloren, na 10 maanden ziekte. Eerlijk, ze was al langer dan deze 10 maanden niet meer oke. Ze begon te vergeten, verzorgde haar niet meer, wisselde bijna niet meer van kledij, terwijl ze altijd een heel kokette dame was. Na diverse neurologische onderzoeken constateerde men beginnende Alzheimer. Ik dacht als dit beginnende is ... . Begin dit jaar kreeg ik telefoon van de huisarts dat er een vlek, die ze eerder als wrat hadden omschreven, weggenomen ging worden. Enkele dagen later, telefoon, of we konden langskomen om de resultaten te bespreken. Melanoom stadium 4, uitzaaiingen in de oksel. Wat volgde waren operaties, immuuntherapie, ziekenhuis in en uit, rusthuis in en uit. Mijn moeder heeft nooit meer lief voor mij geweest, enkel op haar laatste heldere avond. Ik heb altijd het gevoel gehad dat zij en mijn vader mij de schuld hebben gegeven dat ze niet naar huis kon. We hadden dat geprobeerd, maar dan viel ze en moest ze terug naar het ziekenhuis. Mijn vader kon en wou ergens niet voor haar zorgen. Hij had echter ook niet de moed om haar te vertellen dat ze niet naar huis kon. Alles viel op mij. Ik moest mijn vader naar het ziekenhuis voeren, hij wou zelf niet meer rijden, uiteindelijk regelde ik dit via taxivervoer. Ook dat kon hij niet begrijpen. Ik ben enige dochter, dus ik diende rationeel te blijven en alle beslissingen te nemen. In eer en geweten denk ik dat ik ook altijd de juiste beslissingen heb genomen. En toch voel ik nog de verwijten van mijn vader. Hij zegt het niet, maar ik voel het wel. Hij heeft niets gedaan voor de begrafenis, niets geholpen aan de overlijdensberichten, niet aan de kerkdienst, geen keuze van grafzerk, ... niets. En nadien zelfs geen dankjewel. Ik neem hem dit zo kwalijk, ik help hem nu waar ik kan, maar ook terug rationeel. Ik doe wat van mij wordt verwacht. Ik voelde mij opgelucht na het overlijden van mijn moeder, heb het gevoel dat ik eindelijk terug kan ademen, eindelijk terug de lieve moeder en vrouw kan zijn voor mijn kinderen en man. En toch blijft ergens een schuldgevoel, en mag ik dit niet tegen iedereen zeggen, en vraag ik mij af of ik normaal ben. Of het normaal is dat ik mijn moeder niet mis. Ze was al jaren niet meer de moeder van vroeger, al jaren kon ik niet meer op haar rekenen .... En toch altijd dat schuldgevoel ...

Leen
05-12-2023
laatste reactie: 19-12-2023

3
2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Ook verwijt ik haar ergens, dat ze het niet wou zien, er niet over wou praten …
Misschien had ik zelf moeten praten?

Leen
05-12-2023
Reactie:
Ik snap het . Ben ook enig kind.

Maya
19-12-2023

Jouw reactie:



Wil je ook je hart luchten?

+ Mijn verhaal delen



Laat alles uit mijn trillende handen vallen (Verhaal 430)

Gisterochtend mijn vrouw dood aangetroffen in bed. Hartstilstand. Nooit ergens last van gehad en was pas 56 jaar. 2 maanden geleden mijn moeder overleden en nu heb ik niemand meer.
Ik ben zelf ook 56. Ik voel me nu zo beroerd.
Geen aanspraak. Duizelig hoofdpijn misselijk licht in mijn hoofd .laat alles uit mijn trillende handen vallen en weet niet hoe ik verder moet
Herkent iemand dit en wat kan je eraan doen.
Kan je ergens praten met lotgenoten??

Ronald
10-09-2023
laatste reactie: 17-12-2023

9
16
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Ocherm.... zo jong :-( Kan me voorstellen dat je je beroerd en alleen voelt. Verder geen vrienden en familie om mee te praten?

Jenny
11-09-2023
Reactie:
Dag onbekende heel verdrietig maar ook ik ben nu 2,5 jaar weduwe en wik weer iemand ontmoeten, wel eerlijk te vertrouwen.
Misschien kunnen we elkaar ontmoeten i ??

Lizzy
15-09-2023
Reactie:
Jenny. Ik ben afgelopen december mijn zus en 2 maanden geleden ook nog eens mijn moeder verloren. Ik heb dus alleen mijn schoonfamilie nog. Mijn vrouw zei altijd als er met mij wat gebeurt dan laat mijn familie je nooit valken. Maar nu na een week nog geen appje of telefoontje gehad.

Ronald
15-09-2023
Reactie:
Lizzy. Graag zou ik met je in contact komen. Wil zo graag praten met iemand .

Ronald
15-09-2023
Reactie:
Ronald,

Wat een drama, zo onverwachts. Ik heb dit ook meegemaakt. Zit nu weer te huilen. Humanitas heeft mensen die bij jou aan huis komen, voor rouwverwerking. Geen kosten aan verbonden. Ik heb hier goede herinneringen aan. Het is onvoorstelbaar dat zoiets gebeurt, en zo onverwachts. Ik ben mijn geliefde echtgenoot van de éne minuut op de andere minuut kwijtgeraakt. Ik weet ook niet hoe ik verder moet. De weekenden zijn zo zwaar, zo alleen. Wij hebben geen kinderen.

I. de Jager
17-09-2023
Reactie:
Zijn er mensen die nu ook heel veel verdriet hebben en met mij hier over wilen praten of weet iemand waar er bijeenkomsten zijn voor lotgenoten in de buurt van Rotterdam??

Ronald
17-09-2023
Reactie:
Niemand??. Het verdriet wordt iedere dag erger.

Ronald
20-09-2023
Reactie:
Ronald, wat een intens verdriet! Je grond verdwijnt gewoon onder voeten op dit moment. Het wordt beter, uiteindelijk, helaas valt dat niet te forceren maar uiteindelijk zal zich een leven vormen om dit verdriet heen.
Ik raad je aan om even met de huisarts te gaan praten. Heb ik goede ervaring mee. Vraag om een maatschappelijk werker of wat zij/hij anders kan doen om jou te ondersteunen. Alle liefs en sterkte!

Cathy
22-09-2023
Reactie:
Is er hier op het forum een of meerdere mensen die ook graag wil of willen praten en steun zoeken. Kan bij mij thuis of op eenneutrale plek. Geen bijbedoelingen oid maar ik heb gewoon de behoefte om te praten met mensen die hetzelfde meegemaakt hebben en het ook niet kunnen begrijpen allemaal

Ronald
25-09-2023
Reactie:
Stuur deze anders naar

(Redactie: Om mogelijk misbruik van persoonsgegevens te voorkomen, verwijderen we deze enkele weken na plaatsing)

Ronald
28-09-2023
Reactie:
Inmiddels wat verder maar hoe moet je in hemelsnaam alleen verder??
Niets meer samen . Ik mis ze echt met alles en wil het liefst nu achter haar aan maar dat kan ik niet ivm onze zoon.
Geen contact met schoonfamilie . Niets. Er is gewoon niets meer aan het leven. Wie heeft dit ook.

Ronald
25-11-2023
Reactie:
Ik begrijp je Ronald, mijn man was 59 jaar toen hij plotseling is overleden ik was er 56, nu zijn we bijna 3 jaar verder, maar de pijn en het verdriet is nog even erg als in het begin zelfs nog erger. Ik heb ook 2 zonen en 2 schatten van kleinkinderen maar die vervangen mijn man niet, mijn maatje,dus ik begrijp heel goed hoe jij je voelt. Veel sterkte voor jou en elke dag opnieuw proberen verder te gaan, ook al is het zo moeilijk.

Nicole
10-12-2023
Reactie:
Wat heb ik in hemelsnaam toch verkeerd gedaan?? Eerst mijn moeder. Toen mijn vrouw van 56 en nu moet ik morgen ook nog de hond ws in laten slapen. Nu is er straks helemaal niets meer over.Wat is de zin van het leven nog??

Ronald
13-12-2023
Reactie:
Pfff, Ronald, wat een verdriet, hoeveel kan een mens hebben.....

Er valt weinig te zeggen, wat stellen woorden nou voor, je gaat gewoon door, je hebt geen keuze. Uiteindelijk leer je er mee te leven, weg gaat het nooit.

Marjan
14-12-2023
Reactie:
Ik vraag me af hoe ik in hemelsnaam deze maand de kerstdagen en oud en nieuw moet doorkomen. Zoveel verdriet.
Wordt er gek van dat alleen zijn en niets meer om je heen hebben. Wat zou ik graag zelf ook heengaan . Hoop zo dat ik ze dan weer zie. Hele dag tranen in m'n ogen. Niet vol te houden.

Ronald
17-12-2023
Reactie:
Ronald, je moet niks he. Laat de dagen gewoon voorbij gaan. Rouw is rauw, het is verschrikkelijk, zeker het eerste jaar, maar uiteindelijk ga je accepteren, je hebt weinig keus, het gemis en verdriet zal altijd blijven, alleen zal er op een gegeven moment rust komen.
Is je hond nog bij je?


Marjan.
17-12-2023

Jouw reactie:



Ik voel me steeds ellendiger (Verhaal 225)

Mijn vriend is nu drie maanden dood en ik voel me steeds ellendiger, raak vaak in paniek, herkent iemand dit?

Thea
12-04-2022
laatste reactie: 17-12-2023

17
16
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Ik weet hoe je je voelt. Die paniekaanvallen zijn niet fijn.
Maar vraag me ook af of ik ooit nog van het leven kan genieten.

Ronald
22-11-2022
Reactie:
Ik voel precies hetzelfde mijn man is een half jaar geleden overleden maar het leven heeft al z’n glans verloren.

Frieda
24-11-2022
Reactie:
Ik voel na 2 jaar nog altijd hetzelfde, het lijkt of mijn man nog maar pas gestorven is , ik vrees dat het gevoel altijd zal blijven en e3n groot gemis gaat achterlaten. Veel sterke

Nicole
25-05-2023
Reactie:
Ja heb ik ook sinds mijn mama een jaar geleden gestorven is

Anoniem
04-07-2023
Reactie:
3 mnd geleden mijn liefste verloren na een kort, zwaar ziekbed. Heb daarna veel gelezen over rouwverwerking. Het wordt eigenlijk alleen maar verwarrender. Ik kan nog niets oppakken. Het lijkt alleen maar moeilijker te worden. En ook ik heb paniekaanvallen. Wat doet het toch veel pijn. Hopelijk komen we met de tijd een stapje verder en kunnen we wat rust vinden. Heel veel sterkte voor jullie allen.

Anoniem
19-08-2023
Reactie:
Mij vrouwtje goed 2maaden geleden verloren en het is echt iedere dag vechten om de dag door te komen,ik hoop dat dit wat betert maar het nog iedere dag huilen

Jerome
01-09-2023
Reactie:
Ja .ik weet wat je voelt.ik weet er ook geen raad mee.ik ben in nog geen 4 maanden tijd me huis .en me man kwijt .hoe veel kan een mens verdragen.13 mei .heeft .iemand. een explosief.in ons huis gegooid. het was niet voor ons .maar waren ons huis kwijt.waren blij we hadden elkaar nog.we zijn alle2 aow.met pensioen.en 2 maanden erna .overlijd me man .in een paar uur .geen afschijd niets .kan het niet begrijpen .nog steeds niet .

Joanne.
04-09-2023
Reactie:
De paniek..De lichamelijke klachten ..
Het w azig zie door slaap te kort .maag en darmen problemen ...
De grote onrust van het alleen zijn ..Oceanen vol huilen ..De grote pijn van het alleen zijn
Ook ik vraag me af na nruim 2jaar
Of ik van alles weer kan genieten .
We waren 48 jaar getrouwd en 50 jaar samen ...
Je grote liefde .is er niet meer

Gretha
06-09-2023
Reactie:
Ik versta je want ik heb ook verschrikkelijk veel angst. Je bent echt niet alleen

Sonja
09-09-2023
Reactie:
Mijn mama is vrijdag overleden. Word nu al gek van binnen. Hoe moet ik hier ooit nog overheen komen.

Corina
25-09-2023
Reactie:
Ik ben Maja en heb mijn grote liefde verloren,ook kwaad dat ze niet dadelijk is geopereerd van 1 goedaardige ciste aan de blaas.Ze verloor bloed 🩸 in de urine.Ja ze was 85 jaar we waren 50 jaar samen.Ze hebben Lucile allen examen laten doen,terwijl ze wisten wat ze had.Na 2 maanden op en af van het ene ziekenhuis naar het ander.Is mijn Lucile gestorven in pipi en kaka onmenselijk.Puur kapitalisme.😱

Anoniem
02-10-2023
Reactie:
Ja , mijnpartner is een maand geleden gegaan
En het voelt steeds slechter, soms slaap ik eens 5 uur, dan denk ik het wordt beter, maar niks is minder waar.
Het ergste is misschien dat ik steeds schuldgevoelens heb, omdat hij de laatste dagen echt afstand nam, geen woorden als afscheid wilde horen .
Ik voel me na 20 jaar samenwonen bedot en bedrogen, alles voelt als fake, ik weet niet meer wat denken . Ik ben boos , intriest, verward, wat is er gebeurt

Pi
28-11-2023
Reactie:
Hoi. Hier ook 4 maanden geleden mijn moeder en 2 maanden geleden mijn vrouw verloren. Geen afscheid kunnen nemen. Het verdriet wordt niet minder maar juist met de dag erger. De dingen die we nog zouden doen en de hele dag maar denken en slecht slapen en schuldgevoelens enz gaat opbreken. Ik ben helemaal kapot en zou het liefst ook gaan.Geloof niet dat het ooit beter wordt. Groetjes Ronald

Ronald
28-11-2023
Reactie:
Dit maak ik nu ook mee. Heel erg zwaar en verdrietig allemaal. Ik wil hier graag met iemand over praten die dit ook meemaakt.

Anoniem
16-12-2023
Reactie:
Dit maak ik nu ook mee. Heel erg zwaar en verdrietig allemaal. Ik wil hier graag met iemand over praten die dit ook meemaakt.

Anoniem
16-12-2023
Reactie:
ik heb het zelfde gevoel

ja
17-12-2023

Jouw reactie:



Waarom twee keer, waarom mag ik niet gelukkig zijn (Verhaal 377)

Mijn verhaal begint 14 jaar terug toen mijn man overleed aan zelfmoord ik was 39 jaar Ik heb geprobeerd hier overheen te komen maar was een hele zware weg. Ik probeerde op mijn 43 ste weer gelukkig te worden en ontmoeten mij partner en we waren 9 jaar samen, een maand geleden overleed hij toch nog onverwachts aan kanker. Ik probeer elke dag goed op staan maar het lukt nog niet. Ik weer dat hij dit niet voor mij wilt dus zeg ik steeds kop. Maar vraag me iedere dag af waarom twee keer , waarom mag ik niet gelukkig zijn. Iemand die dit ook heeft meegemaakt waar ik mee kan praten. Liefs Bea

Bea
04-06-2023
laatste reactie: 16-12-2023

2
3
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Haay Bea, ik ben mijn vriend 2 maanden geleden kwijtgeraakt door moord. Ik durf niet te lachen of verder te gaan in mijn leven. Ik voel mij zo schuldig over alles. Ik weet dat ook hij juist zou zeggen: "ga verder met je leven!" Het is alleen zo moeilijk, ik wil gewoon niet verder zonder hem.

Je kan mij altijd een berichtje sturen.

Gr. Priscilla

Pris
02-07-2023
Reactie:
Je bent nu gelukkig , dus je mag gelukkig zijn, alleen duurt geluk niet altijd levenslang.
En hebt ook nog iemand gelukkig kunnen maken , zodat je sterk verder kan, wie weet wie jou een sterke vrouw nog nodig heeft om verder te kunnen in dit soms bizarre en onredelijke leven .
Hou vol

Anoniem
28-11-2023
Reactie:
Lieve Bea,
Wat intens zwaar allemaal. Ik maak het nu ook mee. Jekunt er met mij over praten als je dat wilt.

Anoniem
16-12-2023

Jouw reactie:



Mijn man is sinds 3 maanden in een verpleeghuis (Verhaal 473)

Mijn man is sinds 3 maanden in een verpleeghuis.
10 jaar parkinson en 2 jaar dementie. Ik heb hem de laatste 2 jaar veel verzorgd en met thuishulp was het toch zwaar voor mij, steeds Öl mijn hoede of hij hulp nodig had. Toch besloten dat hij werd opgenomen in een verpleeghuis, ook omdat de kinderen vonden dat het gevaarlijk was, omdat hij vaak erg in de war was, maar toch altijd vredelievend naar mij toe en anderen. Ik voel me nu zo verdrietig dat hij daar is, ben totaal mijn maatje kwijt na 55 jaar samen.
Iedereen zegt, kun je niet naar een clubje gaan of iets ondernemen. Ik denk dat ze dan niet snappen dat ik daar geen behoefte aan heb, nergens zin in en ben alleen maar verdrietig. Elke middag naar hem toe in het verpleeghyus, word ik ook niet vrolijk van, maar ik wil wel bij hem zijn. Vaak denk ik, had ik hem maar thuis gehouden, ondanks het vele werk.

Nicky
11-12-2023
laatste reactie: 14-12-2023

1
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Lieve Nicky,

Neem het u zelf niet kwalijk.
U heeft het juiste gedaan!
Dementie en Parkinson is hartstikke zwaar.
En daarvoor zijn de zusters en broeders voor hun zouden hartstikke goed voor u man zorgen.

Uiteindelijk heeft u meer rust en kunt u voor u eigen goed zorgen.
Wie goed zorgt voor zichzelf kan ook goed zorgen voor een ander.
Uiteindelijk vind u uw eigen dingetje en leventje en daar valt ook een bezoekje aan u man.
Weet dat u man hartstikke veel van u houdt.
Dikke knuffel

Anoniem
14-12-2023

Jouw reactie:



En na 30 jaar is hij ineens weg….. (Verhaal 471)

En na 30 jaar is hij ineens weg…..

Mijn man is op 7 november 2023 plotseling overleden na een val in het toilet. Hij was binnen enkele minuten weg, terwijl we dachten dat hij bewusteloos was. We hebben samen vier kinderen (twee volwassenen en twee jonge kinderen). We waren in totaal 30 jaar samen. Hij was een schat van een man, ontzettend lief en leefde alleen voor zijn gezin.

Ik leef met jullie allemaal mee. Het is nu precies 31 dagen geleden en onze pijn en leegte worden steeds groter. Ik voel me niet begrepen, maar dat verwacht ik ook niet, want dit is mijn verdriet en verlies. De pijn wordt inderdaad met de dag erger. Nu lees ik dat zelfs na jaren jullie nog steeds enorm verdriet voelen. Hoe doen jullie dat? Hoe gaan jullie verder met jullie leven en dagelijkse dingen? Ik heb een jong gezin en moet mijn kinderen opvoeden. Op dit moment kan ik aan niets anders denken dan aan mijn eigen verdriet.

Ik weet niet of mijn woorden recht doen aan het verdriet en de leegte die ik voel. Ik wens jullie allemaal het allerbeste. Uiteindelijk moeten we het zelf doen, en niemand kan onze pijn met ons delen. Maar het is geruststellend om te zien dat er zoveel mensen zijn die hetzelfde meemaken. Ik dacht dat er iets mis was met mij omdat ik alleen maar heldenverhalen hoorde van andere weduwen in mijn omgeving.

Sophie
08-12-2023
laatste reactie: 14-12-2023

3
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Mijn man is 12 november vorige maand plotseling overleden aan een hartstilstand op zijn werk we waren 20 jaar samen en hebben samen een dochter van 14. Ik voel helemaal wat jij voelt het is nog onwerkelijk en het gemis en leegte word bij mij ook steeds groter vooral het hoe nu verder zonder hem hij is en zal altijd de liefde van mijn leven blijven. Ik wens jullie heel veel sterkte en kracht toe
Xxx priscilla

Priscilla
14-12-2023

Jouw reactie:



Wil je ook je hart luchten?

+ Mijn verhaal delen



Omgaan met diepe rouw, terwijl je moeilijk kan bewegen (Verhaal 454)

Omgaan met diepe rouw, terwijl je moeilijk kan bewegen.
Hoe gaan anderen daarmee om?
Ik kan alleen met krukken voortbewegen. Dus even flink wandelen of iets anders gaat niet. Zit altijd binnen.

Anoniem
19-10-2023
laatste reactie: 12-12-2023

4
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Lieve anoniem,
Wat ontzettend verdrietig dat je deze handicap hebt.
Het is extra zwaar als je niet naar buiten kan.
Ik heb Fibromyalgie en dat heeft zo ook zijn beperkingen maar ik kan gelukkig nog wel fietsen. Mijn man is 4 maanden geleden overleden.
Ik weet niet waar je woont,maar in mijn woonplaats heb je
Humanitas. In veel plaatsen bestaat dat. Zij kunnen veel voor je betekenen.Ze kunnen je helpen met rouwverwerking.
En misschien is er in je woonplaats de Zonnebloem?
Dat zijn vrijwilligers die bij je thuiskomen voor de gezelligheid of praten met je over je verlies,of met je gaan wandelen in een rolstoel als dat mogelijk is.
Ik hoop dat je hier wat aan hebt.
Heel veel sterkte!

Aagje
12-12-2023

Jouw reactie:



Ben op zoek naar lotgenoten (Verhaal 409)

Mijn mama en beste vriendin is overleden. Ik mis haar nu al zo erg. Ik ben 30 jaar en ik ben op zoek naar lotgenoten waar kan ik deze vinden?

-
12-08-2023
laatste reactie: 10-12-2023

10
22
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Hier.. zondag mijn mama die mijn beste was verloren. In weet niet meer hoe ik verder moet. Ik ben 29 jaar

Aylin
17-08-2023
Reactie:
Mijn moeder is op 26 juni 2023 overleden. Een week na mijn 22e verjaardag. Ook ik zou graag praten met mensen die hetzelfde mee hebben gemaakt.

Lynn
17-08-2023
Reactie:
Ik ben 8 augustus mijn moeder en mijn beste maatje verloren. Het is nog geen 2 weken geleden en weet nu al niet hoe ik straks verder moet. Ik ben 36, maar kom graag in contact met lotgenoten. Mijn insta is:
Misschien kan ik met iemand die mijn gevoel begrijpt in contact komen om erover te praten.

(Redactie: Om mogelijk misbruik van persoonsgegevens te voorkomen, verwijderen we deze enkele weken na plaatsing)

Sandra
19-08-2023
Reactie:
Misschien een idee om ergens n groepje te maken.. zodat we kunnen praten en delen

Aylin
20-08-2023
Reactie:
Mijn moeder overleed op 21 juni 2023, zelf ben ik 34
Ze was mijn alles, mijn allerbeste vriendin en plotseling is ze weg…
Alles staat stil en ik voel me ontzettend alleen in m’n verdriet . Doorgaan lukt me niet …
Ik zou ook graag in contact komen, maar heb geen Social media ..

Francisca
21-08-2023
Reactie:
Mijn moeder overleed op 30 juli 1 dag na mijn verjaardag en 3 dagen na haar verjaardag. Ben zoo..verdrietig, ik zoek lotgenoten. Ben zelf 63 jaar

L
27-08-2023
Reactie:
Sterkte, mijn moeder is kort geleden onverwachts overleden. Ik mis haar heel erg. Slaap slecht en functioneer overdag niet goed. Ik heb nergens zin in.

Jet
27-08-2023
Reactie:
Ook mijn moeder is overleden al 3 jaar terug ik kan het maar geen plek geven … ik heb geen familie en een hele kleine kring mensen . Ook door mijn overwerkte rouw is me relatie stuk gelopen ik geef mezelf oberal de schuld van . Zou graag erover willen Praten met mensen die ook zoveel last hebben van onverwerkt verdriet … ik ben 45 jaar

Christel
28-08-2023
Reactie:
Mijn moeder is aan een hartstilstand overleden op 12 april. Voel me verdoofd. Ook behoefte aan praten met mensen die hetzelfde hebben meegemaakt, dus geen ziektebed processen. Ben zelf 30 jaar.

Lobke
05-09-2023
Reactie:
Hier 34 jaar , mijn moeder overleden na een hartaanval. Ik wil ook graag in contact komen, is het een idee om een groepsapp te maken? Ik wil dit wel doen, dan maak ik een mailadres waar de telefoonnummers veilig kunnen worden verstuurd. Ik heb zelf geen Social media namelijk….
Misschien fijn om daarin dingen met elkaar te delen maar ook er gewoon zijn om te luisteren en weten dat we niet alleen zijn….

Ik hoor het wel..

Francisca
08-09-2023
Reactie:
En Lobke, ik snap helemaal wat je bedoeld…
Verdoofd en radeloos…
Het is nog steeds alsof het niet waar is .

Francisca
08-09-2023
Reactie:
Hoi allemaal,
Mijn moeder is afgelopen winter heel erg ziek geworden en 25 juli helaas overleden. Ik ben 21 jaar en zou ook graag in contact komen met lotgenoten.

irene
15-09-2023
Reactie:
Mijn mama is vrijdag overleden. Ik ben kapot van binnen. Hoe moet ik hier toch doorheen komen. Ik zou heel graag met lotgenoten praten. Ik ben 57, mama was 77. liefs Corina

(Redactie: Om mogelijk misbruik van persoonsgegevens te voorkomen, verwijderen we deze enkele weken na plaatsing)

Corina
25-09-2023
Reactie:
Francisca, ik vind het een goed idee om een lotgenoten groep te maken.je mag me mailen als je wil. 

(Redactie: Om mogelijk misbruik van persoonsgegevens te voorkomen, verwijderen we deze enkele weken na plaatsing)

Corina
26-09-2023
Reactie:
Hoi allemaal,
Ik heb een e-mail adres gemaakt waar jullie veilig je telefoonnummer kunnen mailen, dan zorg ik ervoor dat er een groepsapp wordt aangemaakt.
Ik hoop dat veel van jullie dit doen, want denk echt dat we elkaar kunnen steunen, helpen en herkenning vinden die we soms missen in het dagelijkse leven

lotgenotenapp@outlook.com

Francisca
26-09-2023
Reactie:
Ik ga je direct mailen

Corina
27-09-2023
Reactie:
Ik begrijp jullie verdriet.
Mijn mama is in februari overleden.. 💔 ik ben 35 jaar oud & ik heb me nog nooit zo eenzaam gevoeld als nu.. *zucht*

Debbie
08-10-2023
Reactie:
Ik ben 33 jaar oud en mijn mama is nog maar 5 maanden geleden gestorven op 69 jarige leeftijd.Dat was mijn beste vriendin en mijn alles. Toen ik 17 jaar was is mijn vader overleden aan kanker. Hij is maar 52 jaar geworden. Ik mis mijn ouders. Mijn relatie komt ook onder druk te staan. Heb zelf 2 kindjes van 1 en 4 jaar en werk veel.

Nathalie
23-10-2023
Reactie:
Ik ben 42 jaar en mijn moeder is na een vreselijk ziekbed van een jaar op 25 juli overleden in een hospice. Ze wilde niet dood. Ze is in mijn armen gestorven. Ik doorloop zulke wisselende gevoelens en emoties. Ik was verdoofd en nu ineens stort ik in. Huilen, schreeuwen, boosheid, schuldgevoel, missen, ik heb spanningsklachten. Kan mij niet concentreren . Misselijk, niet kunnen eten, slecht slapen. Het voelt alsof ik alleen ben hierin, alsof ik gek word. Ik Tril, heb het vaak koud. Ik probeer te wandelen elke dag. Ik probeer de dag goed te beginnen, maar in de loop van de dag begint de chaos, mijn hoofd toch weer vol te lopen met gedachten van het proces van de ziekte, het overlijden, de uitvaart, mijn jeugd, mijn leven met alles emoties van dien. Ik hoop zo dat ik snel rust en balans vind. Dat ik verder kan. Dit voelt zo hopeloos en machteloos en eenzaam.

Marjan
03-11-2023
Reactie:
Mijn mama is op 20 oktober op 68 jarige leeftijd overleden door een gescheurde aortha. Ik ben zelf 45.

Ik snap het nog steeds niet, het nu 5 weken dat ik haar niet heb gezien, gehoord en ik weet dat dat nooit meer kan...
Maar het voelt zo leeg, zo alleen en niemand begrijpt hoe ik haar mis, elke dag de hele dag aan haar denk. Ze was mijn beste vriendin.

Hoe ga je verder na dit verlies ? Ik kom ook graag in gesprek met lotgenoten.

Denise
23-11-2023
Reactie:
Mijn moeder is 9 maart van dit jaar overleden. Door midden van euthanasie. Ze kon niet meer. Ze was mijn beste vriendin mijn alles. Zelf ben ik 36 en moeder van 4 kinderen. Ik merk dat ik geen plezier meer kan ervaren sinds overlijden. Zou graag in contact komen met anderen om erover te praten

Lynsey
24-11-2023
Reactie:
10 jaar gevochten tegen die rot ziekte kanker. Je bent door diepe dalen gegaan en telkens weer er uit geklommen. Tot Oktober-November 2023 het lichaam de naweeën van alle chemo’s en bestralingen niet meer aan kon met als gevolg wekelijkse bloedtransfusies, scopie onderzoeken en nog veel meer. Daar knapte je niet meer van op maar ging juist achteruit. En toch nog kracht vinden om het laatste weekend voordat je naar de hospice ging, mijn mee te helpen je kleding kasten leeg te maken zodat ik het makkelijker zou krijgen als het huis leeg gemaakt moet worden en op Zaterdag 2 December nog aan Perry verjaardag gedaan. Maandag 4 December eenmaal in de hospice ging het snel achteruit, het lichaam was echt moe. Woensdag 6 December sliep je heel de dag en dronk niet meer, een keer gingen je ogen kort open en je zei nog Hoi! Dat waren je laatste woorden, diezelfde nacht rond 4:00 uur ben je in je slaap heengegaan. O God wat mis ik haar. De pijn die ik voel is ondragelijk, hoe kom je er door heen wat volgens mijn nooit gaat lukken omdat ik zo close was als mantelzorg en enig kind, mijn Vader is al op vroege leeftijd gestorven. Die thuishaven, het veilige gevoel, het belletje iedere dag en regelmatig op visite, dat is ineens in een klap weg. Man man man wat voel ik mijn eigen rot. Ik lees hier meer soortgelijke verhalen en had eerst echt niet in de gaten dat er zo veel leed is, pfff zit nu weer te janken. Heb een mailtje gestuurd naar lotgenotenapp@outlook.com want dit gaat mijn niet lukken in mijn eentje. Enig kind geen familie contacten. Wat kan houden zo veel pijn doen.

Willem
10-12-2023

Jouw reactie:



Het doet zo zeer (Verhaal 458)

Ik ben 1 jaar geleden mijn man en maatje verloren,het doet zo zeer.ik ben 69 jaar

Wilma
27-10-2023
laatste reactie: 09-12-2023

3
4
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Hallo Wilma, mijn allerliefste maatje (mijn man) is op 9 augustus jl terwijl hij fietste, dood gereden. Wat je zegt 'het doet zo zeer'. Wij waren ruim 50 jaar samen.
Het gemis is gigantisch en afschuwelijk.
Ik heb erg behoefte aan contact met lotgenoten.

Anna
19-11-2023
Reactie:
Mijn man is ik oktober 2022 aan een hartstilstand overleden, hij sporten heel veel voetballen wandelen wielrennen. We waren
Ruim bijen 50 jaar getrouwd

Wilma
25-11-2023
Reactie:
Bedankt voor je berichtje Anna

Anoniem
25-11-2023
Reactie:
10 Maanden geleden mijn vrouw verloren aan kanker, eerst leek het allemaal goed te gaan met verwerken. Maar nu wordt het gemis steeds heftiger. Verschrikkelijk na bijna 50 jaar samen zijn.

Anoniem
09-12-2023

Jouw reactie:



Ineens had men hond altijd pijn (Verhaal 468)

Hond overleden

Ineens had men hond altijd pijn en jankte als we aan zijn achterste kwamen dat stak me al raar we zijn dan naar een dierenarts gegaan voor even na te horen die zei dat het maar iets kleins was aan zen poep dus men vader moest dan elke dag 2 keer een zalfje smeren aan zen achterste maar als men vader het telkens deed die maar akelig hoe we hem nog nooit hadden gezien dus besloten we samen als gezin om bij een andere dierenarts een bezoekje te gaan brengen , die zei alvast dat er hier iets niet klopte , ze hebben een aantal onderzoeken gedaan en toen bleek het dat hij een tumor op zijn beken had , wat niet zomaar kon weggesneden worden en de dierenarts zei al op voorrand dat we er te laat zijn achtergekomen en dat we hem best een spuitje geven of anders gaat hij er van afzien en geen mooie dood hebben . Met pijn in het hart hebben we hem uiteindelijk moeten laten gaan. Ik neem de eerste dierenarts het natuurlijk wel een beetje kwaad maar het blijft een mens dus ik heb het hem wel moeten vergeven , want ik heb zelf ook al veel fouten gemaakt . Bedankt om even aandacht te geven aan mijn verhaal !

Lou
04-12-2023

3
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Ik krijg het laatste beeld van mama maar niet uit mijn hoofd (Verhaal 467)

Mijn mama was al jaren depressief en sloot zich af voor alles en iedereen. Ze had niemand behalve mij omdat ze iedereen had weggeduwd. Ik probeerde haar vaak aan te moedigen om toch terug buiten te komen onder de mensen, maar ze wou nooit.
In september moesten we naar een begrafenis en ik had haar enkele weken niet gezien. Het viel me onmiddellijk op hoe geel ze was. De dag nadien heb ik haar via spoed binnengevoerd in het ziekenhuis. Na 4 dagen mocht ze naar huis. Het verdict: levercirrose. Maar dit was niet in een vergevorderd stadium en mits het laten van alcohol en een dieet kon ze beter worden, aldus de arts. Mama heeft zich echter laten gaan vanaf dan. Ze dronk geen alcohol meer maar at ook helemaal niks.
Na enkele weken heb ik geprobeerd om haar te overhalen om zich opnieuw te laten opnemen, maar omdat ze de week nadien een vervolgafspraak had bij de specialist weigerde ze. Ze wou die afspraak afwachten.
De dag van haar onderzoek moest ik haar ophalen. Ik had haar de dag ervoor nog gehoord in de vooravond. Ik stuurde dat ik een dutje ging doen en zeker op tijd ging zijn voor de afspraak. Ik ben namelijk hoogzwanger momenteel en heb de rust nodig. Toen ik wakker werd had ze mijn bericht nog niet gelezen en zag ik dat ze al meer dan 10u niet online geweest was. Ik vertrok direct naar haar appartement en belde verschillende keren, zonder respons. Ik had een slecht voorgevoel en belde mijn man op zijn werk om te zeggen dat hij zijn gsm op luid moest zetten omdat ik zo’n slecht voorgevoel had.
Eens aangekomen aan het appartement belde ik aan, want de sleutel gebruikte ik enkel in noodgevallen. Ze deed niet open dus ik gebruikte de sleutel. De lift naar het derde verdiep ging nog nooit zo traag. Eens ik haar deur open deed zag ik haar direct liggen. Ze was al koud en ik kon niks meer doen. Ze was gestikt in haar eigen bloed doordat ze blijkbaar spataderen in haar slokdarm had.
Ik krijg het laatste beeld van mama maar niet uit mijn hoofd. Ik ben enig kind dus alle rompslomp na een overlijden valt ook volledig op mij. We zijn nu bijna 3 weken verder en in de stille momenten komen de tranen.

L.
03-12-2023

4
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Wil je ook je hart luchten?

+ Mijn verhaal delen



Altijd alles uitgesteld tot pensioen, en nu alleen (Verhaal 203)

Mijn man is op 27 Jan overleden, 10 maanden na vaststelling van slokdarmkanker, ik heb hem thuis verzorgd, daar is hij ook gestorven in bijzijn van zijn 2 dochters, hij was mijn jeugdliefde, 61 is hij geworden van eind december van 1978 tot 2022 samen geweest en nu een gat, ik zie het niet meer zitten, wat zit ik hier nog te doen, ik had met hem moeten meegaan, het leven is voorbij, ik blijf achter met scherven van onze droom, een grote caravan waar ik niks aan heb hij was op pensioen van Jan 2021,en we gingen reizen en profiteren, altijd alles uitgesteld tot pensioen, en nu alleen. Soms denk ik om zelf iets in te nemen en ook te gaan maar heb schuldgevoelens tov mijn kinderen, Hopelijk wordt dat gevoel minder en kan ik voort met leven ipv overleven

Karin
> 2 jaar geleden
laatste reactie: 02-12-2023

8
3
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Blijf sterk voor je kinderen..alles heelt

Sterkte yuri

Anoniem
05-07-2023
Reactie:
Ja , er komen betere dagen echt , blijf volhouden en geloven . Er ligt hier en daar nog geluk ,ook voor jouw

Anoniem
28-11-2023
Reactie:
Mijn man is overleden op 15 november 2023. Hartstilstand. 66 jaar. Wij zouden ook nog van alles doen en hadden altijd plannen. We hebben een samengesteld gezin, 3 meiden en een jongen, allemaal samenwonend if getrouwd. Ik zit hier alleen met onze 2 hondjes. Het verdriet is intens, maar, ik voel ook zoveel liefde van hem en positiviteit. Waarom dood willen als jouw man gestorven is? Vier het leven uit zijn naam en natuurlijk zal ik er nooit nooit aan wennen dat mijn allerliefste er niet meer is, maar dat hoeft ook niet. Ik hoop dat de scherpe kanten wat minder worden. Het is ook pas 3 weken geleden. Houd vol en denk positief. Knuffel

Miranda
02-12-2023

Jouw reactie:



Rouwen is een eenzame zaak (Verhaal 217)

Hallo lezers. Vooropgesteld wens ik jullie veel sterkte bij jullie verlies in welke vorm dan ook.
Ik zou iets willen zeggen over rouwverwerking en hoe de omgeving ermee omgaat. Dit bepaalt naar mijn idee een belangrijk deel de route van hoe-nu-verder. Ik kan met droge ogen vertellen over de naasten die ik ben verloren, maar het is de onderlaag waar de pijn nog net zo rauw is als toen het gebeurde. Als ik een keer in tranen uitbarst is de reactie ja maar, het is al zo lang geleden, je hebt het nog geen plekje kunnen geven (waar zit dat plekje dan), je moet in therapie. Ik heb de indruk dat veel mensen niet weten hoe ze met het verdriet van een ander moeten omgaan hoe vers of oud het ook is. Het maakt ze ongemakkelijk dus het moet weg. Het verdriet wordt gebagatelliseerd of vermeden. Dat laatste is zeer pijnlijk. Dat is dubbel verlies.
Ik ben het verdriet als iets gaan zien wat bij me hoort. Ik ben mensen verloren die iets voor mij betekenen, niet hébben betekend. En dat maakt mij mens, bewust van de essentie van het leven en er is dankbaarheid dat ik een stuk met ze mee mocht lopen. Het is een beetje een overtreffende trap van acceptatie. Het verdriet is van mij en er zijn dagen dat ik huilend wakker wordt. Maar het is ook in beweging, er zijn meer mooie dagen dan slechte. Wat ik probeer te zeggen is dat het er mag zijn. Draag ze, koester ze, noem hun namen, al is het alleen in je hoofd. Rouwen is een eenzame zaak, maar huilen zonder uit te leggen waarom nu opeens, een hand, een glimlach, een kneepje in je arm kan zo’n verschil maken.

Rosa
19-03-2022
laatste reactie: 28-11-2023

31
10
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Oh zo herkenbaar!! 😌

Marijke
24-06-2022
Reactie:
Zo herkenbaar, dank je wel voor het verwoorden🙏

Janine
19-10-2022
Reactie:
Mooi verwoord, heel herkenbaar!

Harriët
19-11-2022
Reactie:
Ik ben diverse dierbaren verloren waarvan mijn zusje 9 mnd geleden was, het verdriet en gemis van haar is zo intens en pijnlijk dat ik vaak niet meer verder wil.
Mensen die dat nog nooit hebben meegemaakt snappen deze gevoelens niet en de opmerking een plaatsje geven, stommer kan niet. Je moet proberen verder te gaan met deze verschrikkelijke gevoelens en na verloop van tijd, is voor een ieder anders, wordt het heel langzaam wat dragelijker maar nogmaals daar staat geen tijd voor.

Tina
05-03-2023
Reactie:
Bij mij meer slechte dagen na 5 jaar

Annelies
05-06-2023
Reactie:
Heel mooi gezegd, ervaar het ook zo

Lida
28-06-2023
Reactie:
De maatschappij kan helaas niet omgaan met rouw en verlies. Terwijl iedereen er vroeg of laat ermee te maken krijgt. Daar staat men niet bij stil. De woorden van, geef het een plekje. Het is beter zo etc. Is het wegwuiven van iemand zijn verdriet, dat doet het meeste pijn.

Priscilla
02-08-2023
Reactie:
Rouw is zo enorm eenzaam... ik mis ook deempathie, het uberhaupt benoemen of ernaar vragen! Het verlies wotdt compleet genegeerd alsof het er niet is. Het levem moet alleen maar 'leuk' zijn...

Bea
07-08-2023
Reactie:
Wat prachtig verwoord, tranen van in mijn ogen. Ik vind het een waanzinnig eenzaam proces. Weet gewoon niet eens hoe ik het zou moeten verwoorden....voel me alleen en dat terwijl naasten er echt wel voor mij zijn zo goed en kwaad als ze kunnen...ze kunnen de pijn niet wegnemen....Ik praat erover met een praktijkondersteuner en doe via haar ook een rouwopdracht...dat is fijn en het wordt ietsjes dragelijker....

Rose
07-08-2023
Reactie:
Helemaal gelijk, je komt er wel, stap voor stap.
Heb zelf nog veel stappen te gaan .
Stemwisselingen van boos naar verdrietig , onmacht, schuldgevoelens, maar ik kom er uit babypasjes.
De moed niet opgeven , doorgaan

Pi
28-11-2023

Jouw reactie:



Om 10 uur krijg ik een onrustig gevoel op het werk (Verhaal 408)

Ik ga smorgens naar mijn werk ,4mnden geleden, ik zeg tegen je rustig aan, vorige week hebben ze een stant gezet na een hartinfarct,
Je zag zo gezond uit ,55jaar smorgens is toen ik vertrok , je hebt wel heel de nacht liggen draaien dus ik ga heel rustig mijn bed uit zodat jij verder kan slapen.
Plots sta achter me, helemaal actief.
Ik zeg tegen tot straks schatje rustig aan.
Om 10 uur krijg ik een onrustig gevoel op het werk, Ik kijk op mijn app om 9 uur voor het laatst online geweest.
Ik app je je reageert niet Ik bel je je reageert niet, mijn vader die heeft je gevonden. Hartstilstand hoe kan dit nu?

Ik probeer me sterk te houden, ik mis je zo verschrikkelijk.
Ik zou toch zo graag Ik was wil houden iets tegen je willen zeggen,ik voel me zo alleen in ons mooi huis , Dit was niet de afspraak zo.,Hoe moet ik verder nu?
Ik Ik heb geen afspraak van je kunnen nemen.... Het zo n zeer. Ik mis je zo...



Jol
11-08-2023
laatste reactie: 28-11-2023

1
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Arme schat, vreselijk,
Je kan je niet inbeelden hoe hard het allemaal is, ik leef met je mee, heb helaas geen goed advies.
Misschien dankbaar zijn voor de tijd die je mocht delen , en die zo gelukkig was dat je hem en zijn liefde mist
Misschien moeten we missen interpreteren als liefde over de grens van het leven .

Pi
28-11-2023

Jouw reactie:



Mijn kind Bryan hij werd 20 (Verhaal 425)

Mensen vragen hoe is het, maar als je de waarheid verteld dan kijken ze je aan met de woorden " maar dat is al meer dan 4 jaar geleden toch?" Ik ben mijn kind verloren en ook mijn leven, ook wat ik dacht wie vrienden waren, blijkbaar konden ze niet tegen mijn verdriet en mijn gedrag daarin en werd de afstand groter, dan hou je het maar voor jezelf.... dus gaan ze er nu vanuit dat alles weer goed is, maar het is niet goed. De eenzaamheid van het niet bij je hebben van je kind word steeds vaker ondraaglijk, de kijk op mensen steeds meer verdrietiger. Allerlei hulp gehad, maar de ene ging met pensioen, de andere een andere functie of je word niet serieus genomen.. wie begrijpt mij nog? Mijn kind Bryan hij werd 20

Gert
03-09-2023
laatste reactie: 25-11-2023

2
8
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Wat vreselijk dat je jou kind hebt moeten verliezen… ik kan me niet voorstellen hoe dit voor je moet voelen.. ik weet dat er lotgenoten groepen zijn voor gelijkgestemden, daarmee kom je samen en onderneem je ook dingen. Misschien iets voor jou? Deze mensen weten precies wat jij doormaakt, dat lijkt me fijn voor je ….Ontzettend veel sterkte, en nogmaals je bent niet alleen 🤍

Francisca
09-09-2023
Reactie:
Wat vreselijk dat je jou kind hebt moeten verliezen… ik kan me niet voorstellen hoe dit voor je moet voelen..
ik weet dat er lotgenoten groepen zijn voor gelijkgestemden, daarmee kom je samen en onderneem je ook dingen. Misschien iets voor jou? Deze mensen weten precies wat jij doormaakt, dat lijkt me fijn voor je ….
Ontzettend veel sterkte, en nogmaals je bent niet alleen 🤍

Francisca
09-09-2023
Reactie:
Ik begrijp je.

Mijn mama , mijn broertje dus, werd 17...ze is daar altijd mee bezig geweest en terecht....ze kon wel weer lachen na een lange tijd.

Ik.miste mijn broertje ook..nu nog.

Big hug

Hélène
11-09-2023
Reactie:
Wij hebben onze zoon juli 2021 verloren,
en zijn er ook nog steeds iedere dag mee bezig, hij had veel zorg nodig ( spierziekte van Duchenne) en is op een traumatische wijze ovetleden. Dit en het grote gemis blijft altijd aanwezig en beheerst onze gedachtes iedere dag. Men denkt dat het nu goed met ons gaat ( buitenkant) maar de innerlijke strijd kunnen wij maar bij weinig mensen kwijt Ik begrijp heel goed hoe je je voelt …❤️

Petra
25-09-2023
Reactie:
ik begrijp je heel goed, ook wij zijn onze zoon verloren, hij was 19 jaar. Het gemis lijkt steeds groter te worden en de rest van de wereld leeft weer verder zodat je soms het gevoel hebt alleen te staan in je verdriet.

jo
03-10-2023
Reactie:
Zo herkenbaar. Je kind verliezen een nachtmerrie. Mijn zoon, overleed eind augustus, na een wat bkeek zware beroerte. Hij heeft nog 3 dagen hulpeloos in huis gelegen. Hij was in juli 51 jaar geworden. Mentaal een kwetsbaar jichie. 3 dagen zocht ik hulp, kon hem niet bereiken, niet per telefoon:, en ook niet met mail. Ben zelf 75 jaar en woon op afstand. Hij is na al mijn hulpgeroep doir de begeleiding aan zijn lot overgelaten. Uiteindelihk ten einde raad hulp van politie. Hij kon niet oraten, niet lopen, en verlamde arm. In het ziekenhuis overleden, na 12 dagen. Kon ook niet eten. ,heb hem moeten laten gaan. Mijn lieve mannetje,
Met eigen kijk op de wereld. Kan nog steeds niet mee omgaan. Sterkte ook voor u.

Michelle.
31-10-2023
Reactie:
Beste Gert,
Jouw verhaal schreef jij op 3-9.. de 19e verjaardag van mijn lieve dochter.. Helaas was dat haar laatste verjaardag en overleed zij aan de gevolgen van anorexia.
Hoe herkenbaar is jouw verhaal! De leegte die met geen pen te beschrijven is! De pijn die 24/7 voelbaar is. En het nog grotere gat waar je in valt als ‘alles achter de rug is’ en voor ieder ander het normale leven weer door gaat. Maar voor een ouder die zijn/haar kind verliest is nooit meer iets hetzelfde. Alles voelt anders, alles ziet er anders uit, een bus is niet meer een bus maar de bus ‘van’ jouw kind…
En niemand die het begrijpt die het niet zelf heeft meegemaakt.. niemand die begrijpt dat je je niet kan voorstellen hoe het is.. niemand die voelt wat jij voelt..

De pijn en het verdriet waar ik als alleenstaande ouder zelf bijna in verdrinkt moet je wegduwen om staande te blijven voor je andere kinderen om hun de troost te kunnen bieden die zij nodig hebben om dit te kunnen verwerken.. hoe dan?!
Boosheid op de politiek en de ‘vergeten groepen’ in de gezondheidszorg en het verdriet van zo’n groot verlies die elkaar afwisselen..
Mijn meisje krijg ik nooit meer terug door boos te zijn, maar het gat in mijn hart zal ook nooit meer gevuld kunnen worden. Niks kan haar vervangen.

Beste Gert,
Ik voel met je mee. Ik voel jouw pijn en je leegte.. verstikkend veel verdriet..
Je zoon is altijd in je gedachten. Voor altijd in je hart.
Mijn dochter is altijd in mijn gedachten, voor altijd in mijn hart.
Tussen mijn tranen door probeer ik te zoeken naar kleine dingen die troost kunnen bieden. Een plantje op haar graf.. een wensballon.. een trotse blik naar haar laatste foto op haar rouwkaart, dat mooie meisje was van mij..
Het maakt het gemis niet kleiner, maar heel soms net iets meer te dragen.

Ik wens jou toe dat je op hele kleine momenten kleine waardevolle stapjes kan zetten om jouw verdriet een plekje te kunnen geven. Omdat dat dat is wat ik mezelf ook toewens wens ik het een ander ook.
En als je misschien wel vanavond tussen alle sterren die van Bryan zoekt.. denk dan aan al die mensen die samen met jou hetzelfde doen.
En ik hoop dat dat een heel klein beetje jouw eenzaamheid verzacht..
Als ik misschien wel vanavond mijn sterretje zoek zal ik denken aan jou. En dan hoop ik dat het kracht geeft om jezelf een klein beetje terug te vinden en de Gert te zijn waar Bryan trots op was!

Heel veel sterkte voor jou en een warme groet vanuit hier, Jj.



Jj.
14-11-2023
Reactie:
Beste Gert,
Helaas kan ik me identificeren met wat jij voelt. Mijn , net 23 jarige, zoon is afgelopen 20 januari doodgereden door een dronken idioot.
De pijn is ondraagbaar. Met hem is ook mijn ziel gestorven, mijn hart gebroken.
Ik herken ook heel goed de eenzaamheid en de mensen om je heen die het, om welke reden dan ook, af laten weten. Voor ieder ander draait het leven door, terwijl het onze stilstaat, verwoest is. Opmerkingen als; je moet wel verder hè, hij zou niet gewild hebben dat je er zo bij zat raken bij mij een verkeerde snaar. hoe moet je er bij zitten als je je lieve kind nooit meer zult zien, nooit meer kunnen vasthouden.
We zullen nooit meer dezelfde persoon zijn.
Nooit meer.
Ik begrijp heel goed hoe je je voelt. Veel liefs en kracht toegewenst.

Nancy
25-11-2023

Jouw reactie:



Diepbedroefd ga ik elke nacht slapen en sta ik elke morgen op (Verhaal 364)

Mijn allerliefste mama heeft de strijd tegen longkanker verloren begin april, ze was maar 55jaar en heeft 3jaar gestreden. Ik ben hierdoor ook verloren.

Het is iets waar ik al aan dacht op zeer jonge leeftijd dat ik ooit mijn ouders zou moeten afgeven en heb altijd gehoopt dat dit nog heel erg lang zou duren maar spijtig genoeg heeft deze hoop niet geholpen.

Ik ben haar kwijt en ik kan dit niet verdragen. Ik weet dat ze niets liever heeft dan dat ik geniet van het leven. Maar mijn leven dat was mama, papa, en zus. Nu dat ze er niet meer is is de cirkel gebroken en niet meer te herstellen.

Diepbedroefd ga ik elke nacht slapen en sta ik elke morgen op. Het is een nachtmerrie waar ik in leef. Onze band was dan ook zo ongelooflijk sterk maar vooral de persoon die ze is en was is onvervangbaar. De liefste persoon die ik ooit gekend heb en ooit zal kennen. Zo bezorgd en zorgzaam, elk uur van iedere dag. Het lijkt onmogelijk om hier ooit mee om te gaan. Op dit moment verdring ik het nog, denkende dat ik haar nog zal zien en horen maar er zijn wel momenten dat het besef er is dat het niet zo zal zijn.. Op zo'n momenten voel ik letterlijk en figuurlijk dat er een diepe wonde is geslagen tot in het binnenste van mijn ziel, een snijdende pijn over heel mijn wezen. Mijn hart was al op verschillende plaatsen gebarsten maar dit verlies heeft het in stukken gebroken. Ik zie haar overal in mijn gedachten, in elke kamer van het huis, in mijn dromen. Het grootste geluk dat een mens kon voelen is me ontnomen want ik had me er al bij neergelegd in mijn jonge leven door omstandigheden dat ik niets anders nodig had dan de liefde die ik van jou en papa kreeg, maar ook dit heeft niet mogen zijn.

Hoe moet ik nu verder? Het leven heeft met dit verlies zijn glans verloren. De zoveelste mokerslag maar dat beschrijft niet wat dit betekent. De rest kon ik nog opvangen vanwege de liefde van ons gezin maar hier is geen remedie tegen.

Zonder haar ben ik mijn koel, verstand en wijsheid kwijt. Mijn vermogen om om te gaan met alle tegenslagen. Van het licht en de hoop naar de duisternis en droefenis. Ik ben net 30 geworden maar de betekenis is helemaal verdwenen. Heb vrienden die hetzelfde hebben meegemaakt maar het lijkt alsof ik toch een veel gevoeliger mens ben dan anderen. Heb dit altijd geweten natuurlijk maar deed mijn best om hard en sterk te zijn als wat men verwacht van een man van mijn leeftijd maar eerlijk gezegd voel ik me op dit moment een kind in een volwassen lichaam.

Een kind dat bij zijn mama wil zijn.
Het was zo perfect, iedereen had bewondering voor onze innige band en ik was zo trots op mijn ouders die altijd jong van geest bleven. Maar de laatste jaren en vooral maanden waren een hele lijdensweg. Toch wou ik dit verdict niet aanvaarden tot 3 dagen voor ze ging. Dan heb ik er mij bij moeten neerleggen. Zo onmenselijk.. Zo oneerlijk..
Nu heb ik elke nacht rare dromen tot mooie dromen tot nachtmerries.

Zijn er die hetzelfde ervaren?

Ik zal nooit mijn leven ontnemen maar in mijn hoofd stel ik het me elke dag toch voor om te ontsnappen aan de ondraaglijke leegte en pijn. Ik BEN verdriet en zie dit niet veranderen.
Het is de keerzijde van oprechte grote liefde.

Wolfgang
19-05-2023
laatste reactie: 19-11-2023

4
3
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Lieve Wolfgang,

Ik herken mezelf heel erg in jouw verhaal. Mijn mama kreeg in maart de diagnose leukemie, een erg zeldzame en agressieve vorm. We wilden allemaal vechten en mijn mama nog het meest. De chemo leek te werken en we konden weer naar buiten en naar de winkels. Ik ben op dit moment in verwachting en we konden samen voor babyspulletjes kijken. We hadden zoveel om naar uit te kijken!! In juni/juli kon mijn moeder plots niet meer lopen en ze bleek een dwarslaesie te hebben, veroorzaakt door de leukemie. Er waren uitzaaiingen gevonden op 3 belangrijke plekken in de wervelkolom. We wilden het niet geloven. Ze heeft bestralingen gekregen en dat leek te helpen. Helaas kreeg mijn moeder een infectie waar zij niet meer bovenop zou komen. In de ochtend werd mij verteld dat ik mijn vader moest bellen. Ik heb in één dag moeten accepteren (eerder kon ik dit niet) dat mijn moeder zou gaan overlijden. Mijn mama is 18 uur na het gesprek met de hematoloog overleden. Mijn beste vriendin, mijn liefste mama en mijn dappere held. We zeiden altijd dat de navelstreng nooit goed is doorgeknipt, zo sterk was onze band. Twee weken geleden is ze overleden en ik heb zo’n pijn. Aanstaande donderdag is de 20 weken echo en ik ben er kapot van dat mijn mama haar kleinkind niet zal ontmoeten, ze keek er zo naar uit.

Anoniem
13-08-2023
Reactie:
Beste, het leven eindigt niet na de fysieke dood. Het leven in de geestelijke wereld is zo fantastisch mooi. Ik heb jaren in twee werelden geleefd. De ziel van jouw moeder kan alles wat er met jou en met je gezin gebeurd volgen. Ze kan haast jou staan en naar haar kleinkind kijken, praat met haar, ze kan je horen. Wij kunnen dit niet van deze kant, het zou ons leven hier op aarde onmogelijk maken. Nog heel veel sterkte

Elissabet
06-11-2023
Reactie:
Geef t de tijd en ja veel liefde aan t konijn wat nu alleen is en wie weet ooit weer koppelen want ook een konijn rouwt … ik heb geen autisme maar ook intens verdriet dus weet je t mag er zijn … waar we van gehouden hebben doet pijn ik weet t … t is helemaal goed neem de tijd en huil maar t mag er allemaal zijn ….

Heidy
19-11-2023

Jouw reactie:



Wil je ook je hart luchten?

+ Mijn verhaal delen



Mijn konijn moeten laten inslapen (Verhaal 462)

Gisterenavond heb ik onverwachts mijn lieve konijn van 11 jaar moeten laten inslapen. Rond 17:00 belde mijn vader mij op dat het niet goed ging met mijn konijn. Hij lag buiten in de regen en reageerde niet meer op eten en liet zich makkelijk oppakken. Hij had de dierenarts gebeld en we konden om 18:15 terecht. Hier kreeg ik te horen dat hij een te lage lichaamstemperatuur had, niet goed meer ademde en 700 gram was afgevallen. Ik heb niks door gehad. Hij vertoonde geen raar gedrag en door zijn dikke vacht niet gezien dat hij was vermagerd.. ik voel mij heel schuldig dat ik niet heb gezien dat er iets niet goed was. De dierenarts adviseerde eigenlijk om hem uit zijn lijden te verlossen omdat ze niet wist wat hij had… we hebben besloten om in zijn belang te denken en hem niet te laten lijden. Ik ben intens verdrietig. Iedereen zegt: het is maar een konijn. Maar het was wel mijn lieve konijn die ik al meer dan 11 jaar had. Altijd gezond en vrolijk was. Ik kan echt alleen maar huilen. Ik voel me stom dat ik zo verdrietig ben omdat iedereen zegt het is maar een konijn. Ik vond ook het inslapen echt heel heftig om te zien. Hij is overleden in mijn armen en heb hem daarna ook nog een tijd geaaid. Ik heb autisme en heb nog nooit eerder een dier of dierbare verloren en ben nog nooit eerder in aanraking geweest met rouw. Ik heb dan ook geen idee hoe ik om moet gaan met dit verdriet omdat ik weet dat ik emoties door mijn autisme nou eenmaal heftiger en intenser ervaar. Zijn er mensen die ook autisme hebben en een dier of dierbare hebben verloren die mij kunnen helpen? Ik wil graag mijn gevoelens begrijpen en leren wat ik kan doen om te rouwen en het een plekje te geven en vooral mij minder verdrietig te voelen. Op dit moment kan ik alleen maar huilen. Ook omdat mijn andere konijn nu alleen is en geen broertje meer heeft. Ik ben zo bang dat ik hem ook kwijt raak of dat hij nu heel ongelukkig is. Ik zit al de hele dag elk uur bij even bij hem om te kijken hoe het met hem gaat. Hoe moet ik nu verder?

Myrthe
09-11-2023
laatste reactie: 19-11-2023

2
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Och och ja ik begrijp je …. 11 jaar t is je kindje laat mensen maar praten .. wij zijn onshondje verloren nu 6 maanden en intens verdriet want t was ons kindje … jou verdriet mag er zijn hoor ….. ook oudje jou konijn onze hond ook oudje maar gemis is pffffff .. neem de tijd en ja ik begrijp jou heel goed groetjed

Heidy
19-11-2023

Jouw reactie:



Het gemis is zo pijnlijk (Verhaal 60)

Mijn lieve man en maatje is na een ziektebed van 20 maanden overleden in augustus jl.
Het gemis is zo pijnlijk dat ik er soms misselijk van wordt. Je valt in een gat en zoals iedereen zal ervaren gaat voor iedereen het leven gewoon weer door. Ik kan mij soms in een kamer vol mensen zo eenzaam voelen, hoe lief de mensen ook zijn ze kunnen nooit mij geven wat ik mis. Het is nu 14 weken geleden dat hij stierf en elke dag ben ik kapot van verdriet. Ik ga de deur uit en doe leuke dingen maar van binnen ga ik helemaal kapot. Ik kan mij echt niet voorstellen dat je dit zomaar kunt verwerken. Ik lees momenteel 3 boeken over verlies en alvleesklierkanker (waar mijn man aan is overleden). ik zoek zoveel begrip en bevestiging maar wat ik uiteindelijk zoek is niet te vinden. Het is niet uit te leggen wat je voelt als je allerliefste lief er niet meer is, je kunt het je ook niet voorstellen weet ik nu. De wereld draait door en ik zit vaak alleen en huil ook veel. Iedereen is er voor je maar uiteindelijk wordt het toch weer stil want iedereen leeft zijn leven door, en dat doet pijn. Ik begrijp het deels wel maar geef af en toe een knuffel. Ik zie hier ook een verhaal staan wat begint met...wat is nog mijn functie in het leven. Dit vraag ik mij ook elke dag af. Het is niet het alleen zijn wat mij beangstigd maar zonder mijn lief verder leven. Alsof de benen onder je lijf zijn weggeschopt. Ik weet dat ik het zelf moet doen en alles moet doorstaan maar god wat doet dat pijn.

Madelon
> 2 jaar geleden
laatste reactie: 18-11-2023

28
18
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Mijn man is op 13 febr overleden ging net met pensioen. Net nu in de corana ben ik echt alleen. Mijn man zijn familie allemaal overleden. Een zoon woont in Apeldoorn de anderen in België”. Mijn familie in Eindhoven. Het ging allemaal zo snel mijn mijn wilde niet dood we wilde nu wat gaan genieten. We hebben jaren heel veel verdriet mee gemaakt. Dus ik zit al 10 weken in de carona tijd helemaal alleen.. Het klopt iedereen gaat verder met hun leven. Wat mis ik mijn maatje ik praat maar tegen zijn foto en doe maar net of hij er is, anders word je helemaal gek. Ik wens iedereen met verdriet dat we kracht mogen vinden om hier mee om te gaan. Dus maar een knuffel van mij.

Henny J
> 2 jaar geleden
Reactie:
Zie mijn verhaal 166

Jolanda
> 2 jaar geleden
Reactie:
Van mij is het vier weken geleden . Blijf nog onwerkelijk.mijn man had ook alvleesklierkanker rot ziekte.

Rossana
18-04-2022
Reactie:
Mijn man Henk is nu een maand geleden overleden.
De hartepijn en het intense verdriet is verschrikkelijk.
Het is zo moeilijk om nog de zin van het bestaan ie zien.
Ik wens jullie allen op dit Forum veel liefde, warmte en vriendschap en ik hoop ooit weer wat lichtpuntjes te zien in dit aardse leven

Saskia
26-04-2022
Reactie:
Mijn man is 2 maand geleden ook aan alvleesklierkanker overleden . We waren altijd samen en 52 jaar getrouwd .
Het is een vreselijk rauw gemis , een leegte in mijn huis , een onbeschrijfelijk verdriet en een kwellende heimwee en verlangen naar hem.
Hij was de liefste en zorgzaamste man en vader die een vrouw en kind zich maar kan wensen .
De enige troost die ik kan vinden is in het feit dat ik weet dat hij bij zijn Schepper in de hemel is waar geen rouw en tranen en verdriet meer is .
Maar dat maakt het gemis en verlangen naar hem niet minder , wel een troost .
En mijn 3 kinderen en schoonkinderen zijn een steun voor mij maar ik besef dat zij hun eigen leven , gezin en werk hebben .
Ik zal mijn weg alleen moeten vinden , hij was mijn steun en toeverlaat , hij was de locomotief , ik de wagon en die staat nu stil
Het huis is niet meer mijn thuis , dat was hij !
Ik herken me in veel verhalen van jullie , toch wil ik even kwijt dat er een God in de hemel is die bewogen is met ons verdriet , vraag me niet waarom dit dan gebeurt is , daar heb ik ook geen antwoord op maar ik geloof en voel dat Hij bewogen is met onze situatie en ik vind een zekere rust als ik tot hem bid .
Ik wens jullie allen veel sterkte toe !🙏

Anoniem
24-05-2022
Reactie:
Hoy beste ,
Ik leef mee met je .Hetzelfde ervaar ik nu al 2 jaar na het overlijden van mijn geliefde.

Ketje
28-09-2022
Reactie:
Hai, mijn man is kortgeleden overleden.lees je verhaal vroeg me af hoe het met je gaat

Sietske
06-11-2022
Reactie:
Mijn man (45jaar) is 24/10/22 verongelukt met zijn motor. Hij laat mij en onze dochter van 6 achter. Geen familie langs zijn kant en enkel mijn ouders langs mijn kant, die altijd al emotioneel afstandelijk waren. Ik weet door welke hel je gaat. Het is een nachtmerrie, een kwelling. De leegte, het gemis, in mijn geval schuldgevoelens, mijn kind waar ik nu niet meer voor kan zorgen, haar verdriet. Pure horror. Ik had liever dood geweest, dan moet je niet met al die pijn verder.
Ik hoop dat we een lichtpuntje vinden. Heel veel moed en sterkte!

Kathie
02-01-2023
Reactie:
Mijn lieve man is ook overleden aan de " rotziekte" en het is zoals je zegt: elke dag overleven, je elke dag heruitvinden, je elke dag proberen oppeppen.
Je kan over zoiets niet meepraten, als je dit niet meemaakt...en jammer genoeg, zijn er nog altijd mensen het zich permiteren van te zeggen: je moet vooruit....alsof we dit niet weten. Ik zou ze dan zo de mond willen snoeren, en afblaffen...maar hier is dan de beste reactie op van maar te zwijgen, en denken...mensen jullie zijn heel lomp, hetgeen ook zo is, mensen zonder verstand,.Gelukkig worden we wel omringd door hele lieve mensen, en die koesteren we, want de andere hebben we niet nodig.
Die heb je beter niet in je leven.
Ik laat ook nog elke dag mijn verdriet toe, en babbel met mijn lieve schat. want dit lucht werkelijk op, anders is het niet draaglijk, want het doet echt enorm veel pijn.

Daisy
15-04-2023
Reactie:
Hi Madelin allereerst heel veel sterkte met het dragen van het grote gemis. Zoals.op dit forum te lezen hebben velen met deze ellende van ziekte te maken. Mijn vrouw is in nov22 overleden aan longvlieskanker. Nooit gerookt o.d en het heeft vaak met asbest te maken terwijl ze daar nooit mee gewerkt heeft. Zoals je zegt, het voelt of je geamputeerd bent. De maanden vliegen voorbij maar het verdriet blijft. Het allerdiepste verdriet moet jezelf verwerken en dragen. Alle troost van familie en vrienden doet goed maar dat stukje kan niemand voor je dragen. Er is nog genoeg in het leven dat mooi is maar het zal altijd met een bijsmaak zijn. Nogmaals veel sterkte en kracht gewenst

Ruben
19-05-2023
Reactie:
Beste,

Kan je geen advies geven want je beschrijft exact de worsteling die ik ook doormaak .
Mijn man is na een ziekbed van 8 jaar nu 2 jaar overleden .
Wij waren 48 jaar samen .
De vraag : wat loop ik hier in hemels naam nog te doen stel ik mij dagelijks .
De eenzaamheid (zelfs in gezelschap) is onbeschrijflijk .
Ik weet ik moet dit zelf oplossen maar heb de kracht niet
Lou

Lou
16-09-2023
Reactie:
Lieve Madelon, heb mijn lief op 15 mei 2023 verloren aan die klo### ziekte. Zag hem de laatste maanden zo vreselijk aftakelen, mensonterend. Heb er, voor hem, ook vrede mee, was echt vreselijk. Maar wat jij schrijft is zo'n herkenning en zo dezelfde gedachten. Weet, na 53 jaar samen zijn, echt niet hoe ik alles weer op moet pakken. Probeer het wel maar het is zo verdomde moeilijk. Voor de buitenwereld " doe ik het goed". Zij moesten eens weten, ga steeds verder stukje kapot vanbinnen. Onze dochter woont wat verder van ons af en vraagt iedere keer, mam blijf toch slapen. Héél lief, maar ik moet er niet aan denken, wil naar huis naar mijn eigen, lege, bed. Weet dat mijn lief daar rond dwaalt. Is dat raar, dat je nergens wilt overnachten of denken jullie daar ook weleens zo over?! Hoe mijn leven er verder uit gaat zien?? Voor mij is het eigenlijk over sinds mijn lief er niet meer is, geen plezier geen fut, nergens zin in..jemig hoe los je dit een beetje op. Goede raad krijg ik van vele kanten, maar helaas hebben zij nog nooit hem/haar lief verloren, dus weten totaal niet wat jij voelt..pffff Alle liefs en een dikke knuffel Tetje

Tetje
05-10-2023
Reactie:
Lieve Tetje,
Zo herkenbaar dat thuis willen blijven omdat hij daar nog aanwezig is...
Soms ga ik wel weg,maar eigenlijk blijf ik liever thuis,ons thuis waar we samen waren,en zeker de laatste 3 jaar tijdens zn ziekte,24/7 samen...

Knuf
J

Anoniem
13-10-2023
Reactie:
Dag,ik begrijp je echt. Mijn liefste is 3 oktober 2023 overleden door de ziekte van Kahler. Rot kanker.
Ik heb zo'n buikpijn en ben misselijk van heimwee. Hij was 69. Elke dag denk ik ,wat nu. Ik kan niet zonder hem en wil niet meer maar ik heb kinderen en kleinkinderen. Voor hen doe ik het. Maar de pijn en heimwee en zijn streling en stem en lach. Vertel me hoe.

Gerda
19-10-2023
Reactie:
Lieve allemaal, wat een vreselijk verdrietige verhalen staan hier. Moet er steeds van huilen, maar aan de andere kant heb ik er toch veel aan omdat jullie allen weten hoe dit voelt. Wat er ook geschreven word, het is herkenbaar voor ieder. De pijn, het verdriet en de onmacht....wij hebben er allen veel last van. Ik denk dat het gemis nóóit overgaat maar dat het misschien en dat hoop ik echt, wat dragelijker word anders heeft het, althans voor mij, geen zin meer. Ga komend weekend voor het eerst 1 nachtje wegblijven, slapen bij onze dochter en 2 kleinkinderen. Heb er eerlijk gezegd nu al buikpijn van maar probeer het wel te doen. Misschien fijn om hier met elkaar te blijven praten of met iemand die het liever wat meer privé zou willen. Ga geen sterkte wensen, wij zijn al sterk...geef wel een virtuele knuffel aan jullie. Liefs Tetje

Tetje
29-10-2023
Reactie:
Inderdaad. Wanneer je je benen verliest is er niemand die je na een jaar vraagt: kan jij nu nog niet terug lopen? Maar als je nog steeds ontredderd bent, twee jaar na het heengaan van je lief, krijg je te horen…zoek je een hobby! Jij bent een dramaqueen…ga vrijwilligerswerk doen…
Alles is anders. Ik kook zijn favoriete kostje niet meer, elke kleine onverwachte herinnering aan hem voert je terug de afgrond in. Ooit las ik ontelbare boeken, was ik dol op goede films maar nu ben ik een zombie die zich geen 5 minuten concentreren kan.
Sociale contacten, familie en vrienden, alles valt weg. Iedereen druk druk. Je wordt ‘geduld’.
Was het niet voor mijn dochter, deze calvarie hoefde voor mij niet meer. Zij is alles wat mij nog bind aan deze wereld

H.
02-11-2023
Reactie:
12 september heb ik mijn moeder verloren ze heeft anderhalf jaar keihard gevochten voor haarzelf maar vooral voor ons denk ik soms.Daarna is op 28 september op mijn verjaardag mijn schoonvader overleden.Op dit moment heb ik weinig mensen om het mee te delen omdat iedereen in zijn of haar verdriet zit.Zou graag eens willen praten met mensen die het ook hebben meegemaakt.

Joyce
04-11-2023
Reactie:
Ik begrijp je verdriet. Mijn man is ook overleden aan AVK . Tussen diagnose en overlijden 21 dagen. Nooit ziek geweest! Op en top sportman !

Anoniem
18-11-2023

Jouw reactie:



Mijn vader is terminaal (Verhaal 465)

Mijn vader is terminaal, geen voeding en vloeibaar nog gehad sedert 3 dagen, ik heb nog afscheid kunnen nemen op een voor mij aanvaardbare manier, familielieden dringen nu aan op een allerlaatste bezoek en ik kan dit niet....

Jazzyspi
17-11-2023
laatste reactie: 17-11-2023

1
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Volg goed je hart

Anoniem
17-11-2023

Jouw reactie:



Onze zoon onverwachts met 27 weken overleden (Verhaal 15)

Mijn verhaal begin met mijn zwangerschap die zo goed begon. We zouden een gezonde jongen krijgen niks aan de hand toen sloeg notlot toe. Donderdag 9 mrt voelde ik je voor het laatst bewegen. Vrijdag 10 mrt zijn we met spoed naar het ziekenhuis gegaan en wat voor elke ouder een nachtmerrie is is voor ons werkelijk heid geworden.

Onze mooie zoon is voor nu onverwacht met 27 weken overleden. Met verslagenheid en verdriet gingen we je naar zijn laaste rustplaats brengen een week later. 24 april hopen we antw te krijgen op onze vragen maar daar hebben we nu niks aan we missen je elke dag. Mijn kleine lieve ster je bent zo ver maar toch dichtbij. Kleine joshua.


Deborah
> 2 jaar geleden
laatste reactie: 17-11-2023

2
2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:

Wat enorm verdrietig.
Ik bem mijn dochtertje met 25 weken verloren. Net als bij jou. Ik werd wakker in de nacht. Ik was onrustig. En vroeg heel vroeg in de ochtend voelde ik het leven uit haar gaan. Ze is geboren op 25 april.


Karan
> 2 jaar geleden
Reactie:
Beste Deborah, ik voel immens met je mee, heb hetzelfde meegemaakt na een zwangerschap van 7, 5 maand, en toen heb ik onze kleine lieve meid Anneke na een zwangerschapsvergiftiging moeten afstaan, dat vergeet men nooit, datum staat gegrift in mijn hart!

Mireille
17-11-2023

Jouw reactie:



Mijn mama is 12 dagen geleden overleden (Verhaal 453)

Hey iedereen,
Mijn mama is 12 dagen geleden overleden.
Mama is gestorven aan nierfalen, mijn zus en ik waren bij haar op het moment dat ze haar laatste adem liet. We hadden nog 2 weken met mama, jammer genoeg is dit maar een week geworden. We hebben die week nog veel gepraat en af toe gelachen. En ja we hebben afscheid kunnen nemen maar dit is niet genoeg, mama had nog veel langer bij ons moeten blijven... Hoewel ik weet en besef dat ze er niet meer is komt het precies niet binnen bij mij. Als ik naar haar foto kijk kan ik niets anders doen dan staren... Naar haar. Ik heb het gevoel dat ik niets voel? En langst de andere kant voel ik zoveel, verdriet, kwaadheid, pijn, gemis...
Misschien verwacht ik te veel omdat er van je verwacht word dat je moet huilen? Ik merk wel dat mijn lontje korter staat en dat ik niet veel nodig heb om mijn geduld te verliezen.
Hoe verwerk je het verlies van iemand die heel je leven naast je heeft gestaan? Praten heb ik niet veel zin in. Ik ben van mezelf een sarcastisch persoon, nu meer dan ooit. Alles lach ik weg. Op dit moment heb ik niet veel zin in iets. Ik wil alleen zijn en niet alleen zijn. Ik word gesteund door een geweldige man. Mijn zoon van 6 (bijna 7) mist zijn memetje ongelooflijk hard. Er zijn dan ook regelmatig tranen.
Ik wil gewoon mijn mama terug, is dit zo raar?

Silvie
18-10-2023
laatste reactie: 16-11-2023

3
4
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Hallo Silvie, het kan heel hard aankomen als iemand die jij liefhebt besluit om terug naar huis te gaan. Ja, inderdaad, de meeste mensen blijven jarenlang treuren omdat ze denken dat de andere niet meer leeft. Natuurlijk leven ze niet meer in hun fysieke lichaam, maar ze zijn ook niet dood zoals wij denken dat dood is. Ze leven in de geestelijke wereld en daar is het zo onbeschrijfelijk mooi en goed. Je krijgt eerst een terugblik op je leven en je bespreekt met je gids alles wat je niet begrepen hebt. Je gids is vanaf de eerste tot de laatste seconde bij jou en weet alles over je leven. Wij hebben allemaal al veel levens gehad en waarschijnlijk heb je een zieleband met de ziel die de rol van jouw moeder gespeeld heeft in dit leven. Ja, we spelen allemaal rollen in dit leven. In een volgend leven speel jij misschien de rol van haar moeder. Als de mensen maar eens wakker werden en terug beseften wie ze echt zijn. Jouw "moeder " kijkt vanuit de geestelijke wereld naar jou, wat wil je dat ze ziet? Dat ze zich zorgen maakt om jou? Of een sterke vrouw die nog iets moois van haar leven maakt? Mijn moeder is op 63 jarige leeftijd verongelukt, alhoewel ze een heel slechte moeder was en mij bijna vermoord heeft, heb ik meer dan 20 jaren om haar getreurd. Telkens als ik 's nachts in de geestelijke wereld was ging ik naar haar op zoek om te vragen of ze nu eindelijk gelukkig was en ik was aan het Wenen, als je dat doet in de geestelijke wereld kan je niets meer zien. Ja als,ons lichaam slaapt treedt onze ziel, en dat ben jij je bent je lichaam niet, uit en gaat naar de geestelijke wereld. Om haar leven te bespreken of misschien om jouw moeder te ontmoeten. Daar weet je niets meer van als je wakker wordt, het zou je in de weg staan om je leven op aarde in te vullen. Doodgaan is voor mij het meest gelukkige moment, ik hoop dat ik dadelijk naast mijn lichaam sta en samen met mijn gids naar mijn huis in de sferen ga en daar tegen mijn vrienden zeg:"hier ben ik" uw moeder is verlost van alle aardse pijnen, ze kan op elk moment bij jullie zijn en jullie levens volgen. Spreek met haar, ze kan je horen. Spijtig genoeg kunnen wij hun niet zien of horen, dat is tegen de universele wetten. Kop op meid, laat aan je moeder zien hoe dapper je bent. Gooi regelmatig kushandjes naar haar, bespreek alles wat je dwarszit, ze weet dat toch. En spreek ook met je gids. Ik heb dat 20 jaren gedaan en hem ook een naam gegeven. Veel sterkte, namaste, ik groet het licht in jou Elissabet

Elissabet
05-11-2023
Reactie:
Hoi, wij hebben een lotgenoten app. Ook via deze site elkaar leren kennen. Allemaal onze mama kwijt. We hebben veel steun aan elkaar. Mocht je interesse hebben, reageer dan even hier. Sterkte voor nu. Ik weet hoe je je voelt

Corina
15-11-2023
Reactie:
ik zou graag willen weten welk app dat is, ik zit ook met rouw en verdriet.

astrid
15-11-2023
Reactie:
Hoi Astrid, als je een berichtje stuurt naar lotgenotenapp@outlook.com dan krijg je snel een bericht terug en wordt je toegevoegd aan de app. Tot snel. Liefs Corina

Corina
16-11-2023

Jouw reactie:



Wil je ook je hart luchten?

+ Mijn verhaal delen



Die vreselijke rot ziekte (Verhaal 464)

Ik ben mn moeder verloren aan die vreselijke rot ziekte. Ze was een geweldige moeder, later toen ik volwassen werd een moeder/ vriendin. Ze was er altijd voor ......ook voor mn kinderen was ze een lieve betrokken en liefdevolle oma.
Ik mis haar zo vreselijk.....
Het beeld dat ze steeds kleiner werd, werd leeg gezogen door de kanker, en er nog maar een klein kwetsbaar hoopje mens over was raak ik maar niet kwijt. God ,wat was ik blij en verdrietig tegelijk toen ze uit haar lijden werd verlost.....geen pijn meer. Maar de pijn van het gemis blijft achter,,de pijn van ht verdriet zien bij mn vader vind ik ook enorm zwaar. Mn vader is veel alleen en het doet zo'n pijn hem zo te zien veranderen van een man die van het leven genoot naar een man dat leeft in verdriet en angst voor de laatste jaren . Kon de tijd maar terug .....

Suus
15-11-2023

2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Is net of er stukje van mezelf mee dood is gegaan (Verhaal 460)

Mijn moeder raakte maart 2020 ziek, ze bleek baarmoederhalskanker 4a te hebben en was vooral rekken van de tijd want genezen zou ze niet meer in 2021 raakte ik zwanger 2e zoon en kreeg mijn moeder 2weken voor zijn geboorte te horen dat ze beter euthanasie kon doen gezien lijden onmenselijk was, er kwam bloed, urine en poep uit haar vagina en dit zorgde ervoor dat festels ontstonden ze heeft 2 stoma gehad en haar baarmoeder is verwijderd en heeft mijn jongste zoon op 2 dagen naar 9maanden mee mogen maken en is ze overleden omdat haar organen het begaven dit alles is mijn niet in koude kleren gaan zitten 17-2-23 is ze overleden en nog elke dag heb ik moeite met alles en is net of er stukje van mezelf mee dood is gegaan

Kleintje
31-10-2023
laatste reactie: 14-11-2023

1
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Heel herkenbaar. Mocht je interesse hebben. Wij hebben een lotgenotenapp. Allemaal meiden, vrouwen die het heel zwaar hebben met t verlies van hun moeder. Mocht je interesse hebben, laat het me weten. Sterkte

Anoniem
14-11-2023

Jouw reactie:



Hoop dat er een mooi hiernamaals is voor hem (Verhaal 456)

Er moet mij even iets van het hart. Het gaat erg slecht met mijn opa en vandaag heeft hij letterlijk afscheid genomen tijdens mijn bezoek aan hem. Hij heeft kanker, is enorm verzwakt en slaapt nu alleen maar. Het doet mij enorm veel pijn om te denken aan het idee dat hij weg gaat vallen en ook voor mijn oma. Zij is dementerend en zal het waarschijnlijk niet goed (of juist dit wel) begrijpen.
Kort geleden mijn andere opa en oma kwijtgeraakt en nu dit. Hoe gaan jullie hiermee om? Hoop dat er een mooi hiernamaals is voor hem en dat hij af en toe een seintje kan geven om te laten weten dat hij er is.

Liefs verdrietige L.

L.
25-10-2023
laatste reactie: 14-11-2023

1
2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Beste, het hiernamaals is zo onbeschrijfelijk mooi, altijd aangename temperatuur, je ziet veel zielen terug die je kent uit dit leven en uit vorige levens. Je bent niet meer gebonden aan de zwaartekracht van de aarde en kunt overal naar toe waar je maar wilt, je hoeft er alleen maar aan te denken en je bent er al. Je geliefden familieleden kunnen ook altijd komen kijken hoe het met je gaat en je ontwikkelingen volgen. Wij kunnen hun niet zien of horen, dat is tegen de universele wetten en zou ons ook belemmeren in ons leven hier op aarde. Soms komen ze wel in je dromen of uittredingen om je een boodschap of een groet over te brengen. Maak je maar geen zorgen, ze hebben het daar goed.

Elissabet
06-11-2023
Reactie:
Ik had idd een visitatie-droom. Ik droom nooit, laat staan dat ik ze onthou. Deze levensechte droom met enkel liefde en grapjes heeft me enorm gesteund en gerustgesteld.

Hester
14-11-2023

Jouw reactie:



Nieuwe partner ook kanker (Verhaal 463)

Ik ben mijn man 7 jaar geleden verloren aan darmkanker.. ben door een diep gedaan gegaan… vorig jaar heb ik een nieuwe lieve partner ontmoet waar ik intens gelukkig mee ben .. nu hebben we gehoord dat hij ook ziek is. Melanoom kanker ..
De wereld staat op zijn kop!! Niet te bevatten.. de angst overheerst… voel me bang alleen eenzaam verdrietig…. Wat staat mij te wachten ..

Madeleen
13-11-2023

2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Mijn man was nog maar 59 jaar .. (Verhaal 434)

6 weken geleden mijn man plotseling overleden aan een hartstilstand...ik weet niet hoe ik ermee om moet gaan ben heel angstig en bang...huisarts heeft vastgesteld dat ik ptss heb...durf niet alleen meer thuis te zijn ..thuis voelt niet meer als thuis😪
Ik krijg volgende week emdr therapie en hopelijk helpt mij dit verder te komen...ik ben op zoek naar lotgenoten....mijn man was nog maar 59 jaar ...de eenzaamheid is erg groot zo zonder hem

Carolien
12-09-2023
laatste reactie: 11-11-2023

7
6
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Beste Ronald, ik weet wat je doormaakt, ik verloor mijn grote liefde na een relatie van 41 jaar. We waren net 59 geworden.
Ik heb enorm veel steun aan een rouwcoach, daar heb ik 1 op 1 gesprekken en ze begeleidt me in mijn verdriet. Leert me begrijpen wat er in mijn hoofd en in mijn pijnlijke lijf allemaal gebeurt. Verder kijk ik op Youtube naar filmpjes van Manu Keirse, de grote gids op het gebied van rouwbegeleiding. Maarrr...nog steeds moet je door dit eenzame en verdrietige rouwproces, heeft het leven zijn glans verloren en is het stil in huis. Qua toekomst dwing ik mezelf om niet verder te kijken dan een dag, een week, twee weken. Verder niet, dan ontstaat er paniek.
Met deze adviezen, evt met hulp van de huisarts, wens ik je veel kracht toe om door deze vreselijk verdrietige tijd heen te komen. Zoals Manu Keirse ook zegt: we gaan onze geliefden niet loslaten, maar anders vasthouden. Houd moed, dat probeer ik ook. En soms lukt dat ook niet.

Mirel161
23-09-2023
Reactie:
Mijn man is twee weken geleden voor mijn ogen gestoven aan een hartstilstand. Hij zei dat hij maagpijn had en hij zweette heel erg maar ik dacht dat dit kwam omdat hij pas zware grondwerken had gedaan. Hij had voordien nooit iets aan zijn hart gehad. Geen enkel haar op mijn hoofd dacht aan een gebrek aan zijn hart. Plots stak hij zijn armen met gebalde vuisten omhoog en slaakte een krachtige kreet. Het was zijn doodskreet. Ik onderging alles als in een droom, een nachtmerrie die nu nog doorloopt! De pijn is ondraaglijk en ik ben zo eenzaam. Ik verzorg mijn 96-jarige moeder die zich in de laatste fase van Altzheimer bevint. Zijn beseft niets meer. Mijn man en ik verzorgen haar al 8 jaar. Nu sta ik er plots alleen voor. Ik weet hoe jij je voelt. Ik denk aan jou en stuur je kracht. Wij voelen ons verbonden door dit slopende verdriet. Caroline

Lutgarde
23-09-2023
Reactie:
Hoi. Ik ben van verhaal 430. Ik heb nu 15 dagen geleden mijn vrouw in bed gevonden. We waren 35 jaar samen. Ik durf ook niet thuis te blijven maar weggaan voelt net zo rot omdat we ook buitenshuis alles samen deden. Constant hoofdpijn. Druk op de borst . Buikpijn. Hyperventileren enz. Geloof niet dat dit ooit weggaat. Hoe moet je in hemelsnaam verder na zo'n tijd samen. Ik begrijp echt hoe je je voelt.

Ronald
24-09-2023
Reactie:
Hoi ik weet wat je doormaakt mijn man is ook geheel onverwacht overleden aan hartstilstand hij was 64jrnooit wat aan het hart gehad hele dag gewerkt voelde zich niet lekker pijn aan rechterarm hij valt zo neer geen niks meer kunnen zeggen en dat doet zo pijn het is nu dik 7mnd geleden we waren meer dan 40jr samen ik begrijp jullie hoe het is moeilijk om door te gaan
Gr Jacqueline

Jacqueline
01-11-2023
Reactie:
In juni dus vier maanden geleden heeft mijn man ,mijn schat mijn alles waar ik 53 jaar mee getrouwd ben een hartstilstand gekregen in Tenerife wij stonden heel kort tegen elkaar toen het gebeurde heb zelf de reanimatie opgestart maar dat kan je niet alleen volhouden . Heb geen afscheid kunnen nemen wat heel pijnlijk is. Mijn lichaam is de helft kwijt ik ween ganse dagen kan het niet plaatsen verdriet is sterker dan mij zelf . Niemand begrijpt mij ik voel soms waarom ben ik nog hier . Wij woonden nog maar 14 dagen in ons nieuw appartement wat nog niet eens af was nu komt alles op mij af ik weet niet of ik dat volhou . Eten hoeft niet meer voor mij ik voel mij dan schuldig dat ik eet en mijn schat kan het niet meer ..wij waren elkaars eerste liefde . Wat mis ik mijn lieve man ❤️

Arlette
03-11-2023
Reactie:
mijn man is 3 weken geleden plotseling overleden aan een hartstilstand. Vreselijk!
kunnen we elkaar steunen?

Marga
11-11-2023

Jouw reactie:



Wil je ook je hart luchten?

+ Mijn verhaal delen



Het leven is zo zwaar (Verhaal 461)

Mijn lieve man heeft in juni een hartstilstand gehad, na 5 verschrikkelijke weken in het ziekenhuis, is hij uiteindelijk in juli overleden.
Het leven is zo zwaar en iedere morgen dat ik wakker wordt is het weer een dag die ik moet overleven, want het is weer een dag zonder mijn lieve man…….

Susan
07-11-2023

4
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Mijn allerliefste hondje heb ik moeten laten inslapen (Verhaal 370)

Mijn allerliefste hondje heb ik moeten laten inslapen. Ineens werd ze heel ziek en moest ik haar achterlaten bij de dierenarts. Dit is het allermoeilijkste wat ik ooit heb moeten doen, omdat ik aanvoelde dat ik haar nooit meer ging zien. Bleek dat ze nier en leverfalen had door misschien een tumor.. Ze heeft zoveel pijn gehad en er is zo’n leegte in mijn leven. Ik mis haar lieve snoetje en zachte haartjes. Rust zacht liefste hondje..

Noa
24-05-2023
laatste reactie: 04-11-2023

2
11
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Vreselijk he, het is afschuwelijk.
Mensen die zeggen, het was maar een hond snappen het niet, het is hetzelfde gevoel als het verlies van een dierbaar persoon.
Veel sterkte.

Chantal
30-05-2023
Reactie:
Bedankt Chantal. Klopt.. Het voelt echt als het verlies van een heel belangrijk ‘persoon’. Nog steeds doet het ontzettend veel pijn. Hoop zo dat ze ergens bij me is of dat er een leven na de dood bestaat waar ik haar weer zie ooit.

Noa
01-06-2023
Reactie:
Ik leef met je mee. Ik heb afgelopen vrijdag onze hond van 13 jaar moeten laten gaan. Je weet dat het voor het hondje de juiste keuze is, maar ik kan de leegte in huis gewoon niet aan. Ik vind het zelfs eng om alleen thuis te zijn... je beste vriend verliezen is gewoon verschrikkelijk.

Tine
11-06-2023
Reactie:
Vreselijk is t he ik snap hoe je je voelt … t gemis t willen aanraken en de manier waarop intens verdrietig … onze hond is ook overgegaan 15 jaar en 4 maandjes en ook wij zitten in de rouw … sterkte daar ja t doet heel veel pijn ……

Heidy
04-07-2023
Reactie:
Mijn man en ik hadden 12 jaar een relatie. Hij is 3 mnden geleden aan een acute hartstilstand getroffen ,ik heb geen afscheid kunnen nemen.
Nu kwam gisteren een vriendin de dvd crematie bekijken en biechtte op dat ze 4x met mijn man was vreemd gegaan.
Ik was zo overdonderd en verdrietig en nu heel boos dat ik haar voorlopig niet meer wel zien.
Wat moet ik het verwerken doet al veel en pijn dit is de bekende druppel......

Jol
08-07-2023
Reactie:
Ik heb mijn hond, mijn beste vriend moeten laten inslapen. Nu 1 week geleden en het verdriet is onbeschrijfelijk. Ik heb in niets nog zin.

Patsy
17-07-2023
Reactie:
Sterkte hoor Patsy, het is echt vreselijk dat gevoel, dat gemis van je beste vriend .

Ik mis mijn hond na 6 mnd nog vreselijk, het verdriet is er nog steeds.

Chantal
19-07-2023
Reactie:
5 maanden geleden mijn lieve Kuvasz moeten laten inslapen. 2 maanden later ging mijn allerliefste Catalaanse herder erachteraan. En nu anderhalve week geleden ineens mijn oudste broer. Het is me nu even teveel. Weet niet meer hoe ik hier mee om moet gaan.

Frieda
07-09-2023
Reactie:
Och Frieda, wat verschrikkelijk, wat moet ik zeggen .....

Wens je wel heel veel sterkte.
Dikke knuffel.

Chantal
07-09-2023
Reactie:
Bedankt voor jullie reacties. Het geeft wel een soort van troost om te lezen dat ik niet de enige ben. Ik mis mijn hondje nog elke dag vreselijk😭 Jullie ook heel veel sterkte met jullie grote verlies!

Noa
21-10-2023
Reactie:
Ik heb dinsdag mijn harige zoon laten inslapen. 22 maanden na onze andere. Het verdriet van de eerste was nog niet verwerkt en nu zitten we hier weer. Heel alleen, geen kids, een nu veel te groot huis, ik voel me moedeloos en alleen. Ik kan niet meer slapen of eten en ik word niet gesteund want het is maar een hond. Geef het een plaatsje zeggen ze, maar waar is dat plaatsje? Hij was nog zo jong en hij was altijd vrolijk. Ik had een reden om op te staan en altijd snel naar huis te komen. Ik ben helemaal verloren. Veel sterkte aan iedereen die hetzelfde meemaakt.

Anne
04-11-2023

Jouw reactie:



Ik durf mijn ware gevoelens niet meer te vertellen (Verhaal 398)

Hallo allemaal
Ik ben Sterre ik ben 54 jaar. Mijn man is december 2021 overleden en daarbij ben ik mijn grote liefde,steun,maatje,soulmate kwijt
Sinds september vorig jaar ben ik na eerst maanden gewoon doorte gaan lichamelijk en geestelijk helemaal ingestort
En doordat ik dus ook lichamelijk ziek ben geen afleiding
Ik kan niet veel
En de depressie en enorm verdriet en alles
Vooral nu paniek omdat ik het niet meer zie zitten
En het gevoel heb dat ik bij niemand meer terecht kan,
Ik durf mijn ware gevoelens niet meer te vertellen omdat ik denk dat iedereen me zat is
Wie gaat hier ook doorheen en heeft de ‘zo’n’ om me aan te horen?

Sterre007
24-07-2023
laatste reactie: 02-11-2023

13
9
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Ja ik begrijp je gevoelens.ik heb in de nacht van 19.op 20.julie mijn man verloren .zonder waarschuwing..zich niet goed voelen .hevige hoofdpijn..eer dat 112.er was ..was hij niet meer aanspreekbaar.en hebben hem moeten laten inslapen in de vroege ochtend van 20 Julie.ik ben all 76.hoe moet ik verder.geen afschijd .geen laatste kus of groet..we hadden samen .een behoorlijke rugzak..waren bijna 19 samen ..en pas in december.getrouwd.zouden samen oud woorden..door een trachise..gebeurtenis in mei.waren we al ons huis kwijt.moesten al op nieuw beginnen .en nu 2 maanden later .overlijd hij .ik weet niet hoe ik dit op mijn leeftijd.nog .moet verwerken .joanne

Joanne
06-08-2023
Reactie:
Echt heel lastig om door te gaan. Ik ben 53 en mezelf kwijt mijn moeder was me maatje vriendin mijn allessie heb me heel lang niet zo eenzaam gevoeld.
En inderdaad het gevoel dat je nergens terecht kan echt waardeloos. Of een iedereen je in de steek laat. Waardoor jezelf ook boos en verdrietig bent. Alleen het naar mijn werk gaan hied nog afleiding maar ik vertrouw niemand. Pfff

Sandra
13-08-2023
Reactie:
Beste,

Ik begrijp je heel goed mijn man is 9 februari 2021 plots overleden op 59 jarige leeftijd ik bleef verdwaasd achter, het eerste jaar is er veel begrip maar nu zijn wij 2,5 jaar verder, mijn verdriet is nog over sterk als toen, maar het begrip van je naaste veranderd, iedereen zegt je moet door, je leven terug oppakken, maar het mijne staat stil vanaf 9 februari 2021. Je moet het eerst zelf meemaken voor dat je zoiets begrijpt.

Veel sterkte

Nicole
26-08-2023
Reactie:
Wat een groot gemis, ik begrijp je goed. En de wereld gaat door, alleen jij kunt nog niet mee omdat je nog volop in de rouw zit. Blijf je verhaal vertellen hoor. Er zullen mensen zijn die je niet begrijpen maar mss ook weer nieuwe mensen die je een luisterend oor én levenszin kunnen geven. Heel veel sterkte!

Tessa
26-08-2023
Reactie:
Mijn moeder is kort geleden overleden. Ik begrijp je gevoel. Ik voel mij ook depri. Zie de zin van het leven niet meer in..heb weinig zin in alle dagelijkse dingen of hobbies. Sterkte.

Jet
27-08-2023
Reactie:
Hallo Sterre....mag ik mij aub voorstellen ik ben Jan en 74 .ik wil mijn medeleven betuigen.Voor jou is het nog vrij kort geleden dat je alleen kwam te staan.voor mij is het vandaag 02 september vijf jaar geleden dat mijn vrouw overleed.Het valt allemaal niet mee.graag zou ik jou willen helpen en een luisterend oor aanbieden jou willen troosten en tesamen het verdriet willen delen.ik ben zelf jong van geest en gelukkig nog actief echter ook periodes dat het ontzettend moeite kost

Jan
02-09-2023
Reactie:
Ik versta je maar al te goed. Mijn vriend was ook mijn soulmate en mijn grote liefde. Is nu 9 januari 10 jaar dood en heb nu ondertussen 6 jaar bij iemand geweest. Heeft mij laten vallen voor zijn vrijheid en uitgangsleven. Dus ik ga terug door een hel. Begrijp je volkomen want ik heb enorm veel hartepijn. Je bent echt niet alleen

Sonja
09-09-2023
Reactie:
Ik ben 52 jaar en heb op 19 oktober mijn moeder verloren......als je wilt, kan je altijd met me praten......lieve groetjes van natascha.

Natascha
29-10-2023
Reactie:
Ik voel hetzelfde. Het ergste is dat mensen de neiging hebben jouw rouwproces te willen voorschrijven. 2 jaar? En nog zoveel verdriet? Mijn eigenste nicht noemde me een dramaqueen. Iemand die zich wentelt in haar verdriet.
Mijn verdriet is nu groter dan vlak na de feiten. De eenzaamheid …
Het verlammende gemis. Sterven aan een gebroken hart, ik begin erin te geloven. Aanvaarden, ja. Verwerken. Neee

H.
02-11-2023

Jouw reactie:



En nu al het geregel voorbij is, komt de klap.. (Verhaal 459)

Ik ben op 4 oktober mijn moeder verloren.. We wisten al een lange tijd dat ze ziek was, en het ging ook steeds sneller achteruit.. Maar bij de laatste ziekenhuis opname kwamen ze erachter dat ze uitgezaaide longkanker had en dat ze niets meer konden doen.. Ze heeft na dit nieuws nog 2 weken geleefd en is toen thuis overleden.. Mijn stiefvader en ik waren erbij.. Ik heb toen alles geregeld qua het uitzoeken van de kist, de kaarten, de bloemen.. Heb haar gewassen en mooi gemaakt.. zoals ze er altijd uit heeft gezien, voordat ze ziek werd..

En nu al het geregel voorbij is, komt de klap.. Ik mis haar elke dag vreselijk! Ze was niet alleen mijn moeder maar ook mijn beste vriendin.. We belden elkaar minimaal 5 x per dag.. en zagen elkaar 3 a 4 keer per week.. Ik voel mij zo leeg, alsof de helft van mij verdwenen is..

Ik ben een alleenstaande moeder van 32 met 2 kids ( 2 & 6 jaar), en ik doe absoluut mijn best.. Maar ik merk dat mijn lontje korter is.. Ik probeer mij groot te houden voor mijn meiden maar daardoor komt alles wat ik voel er niet echt uit.. En ik ben bang dat het zich dan opstapelt en ik over een tijdje echt een harde klap krijg..

Zijn er meer moeders die dit herkennen na het verlies van hun eigen moeder? En hoe ga je hiermee om..

Channah
30-10-2023

3
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Het gemis van mijn broers gaat niet over (Verhaal 447)

in 2003 overleed mijn jongste broer hij heeft zichzelf verhangen.In 2017 overleed mij middelste broer hij heeft pillen en gas gebruikt om zichzelf te doden.In 2019 overleed mijn oudste broer aan asbestkanker. En ik ben de oudste van 6 kinderen ik beun 76 jaar oud en het gemis van mijn broers gaat niet over en ook de pijn die regelmatig zijn kop opsteekt.Zou zo graag nog eens met ze willen praten want we konden het altijd heel goed vinden met elkaar.Heb nu nog 2 zussen gelukkig.

Ingrid Heitlager
06-10-2023
laatste reactie: 27-10-2023

4
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Wat vreselijk om dit te lezen. Ik wens je veel sterkte in al het gemis en verdriet

Laila h
27-10-2023

Jouw reactie:



Wil je ook je hart luchten?

+ Mijn verhaal delen



Ik heb sinds tien jaar geen contact meer met mijn ouders (Verhaal 457)

Ik heb sinds tien jaar geen contact meer met mijn ouders .ze waren het niet eens dat ik een vrouw had die twee jonge kinderen had .en waar ik nu mee getrouwd ben en we zeer gelukkig zijn met haar .Mijn ouders mochten mijn vrouw niet .maar kwamen wel op haar verjaardag elk jaar .Ik had een zusje die in 2002 een zeldzame spierziekte kreeg en zij een half jaar in kunst matige coma is gehouden en toen een jaar in een revalidatie ziekenhuis is geweest .zij had toen een vriend en zij is ondanks haar ziekte moeder geworden .Ik wou met mijn vrouw ook kinderen maar ik bleek onvruchtbaar .en ik toch zeer blij was dat ondanks geen contact met mijn ouders dat ze toch opa en oma zijn geworden.maar mijn vrouw en ik waren naar Groningen toe .en op terugweg krijgt mijn vrouw het bericht van onze vrienden dat mijn zusje is overleden en ze condoleren ons ermee .maar op terug wist mijn vrouw niet hoe ze het mij moest vertellen dat Mijn zusje was overleden aan borstkanker.en ik mijn tante heb gebeld en die zij dat ze vrijdag begraven zou worden .dus wij een bloemstuk van honderd euro besteld om dat ik toch afscheid van haar wou nemen .toen ik erachter kwam dat ze gecremeerd was een week geleden .en mijn ouders mij geen kaart hebben gestuurd om afscheid te nemen .Ik kan er niet bij dat mijn ouders waar ik geen contact mee had omdat ik mijn eigen weg ben gegaan mij dit ontnomen hebben en ik geestelijk op ben .Ik weet wat borstkanker is mijn vrouw had het .hoe kan ik dit een plek geven in ons leven

Jack
25-10-2023

1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



mama ik mis je... (Verhaal 66)

Mama, ik mis je...

Mijn moeder is op 11 september van het vorig jaar (2019) overleden. Ze is 85 jaar geworden en was welbeschouwd 'op'. Haar lichaam liet haar in de steek en ook haar geest ging erg achteruit door dementie. Elke maand ging ik een weekend of langer naar haar toe om er voor haar te zijn. Ze woonde op het laatst in een verpleeghuis, nog wel in een eigen appartement, maar dan met heel veel zorg, de hele dag door. Het laatste weekend dat ik bij haar was zongen we nog samen beneden in de tuin van het tehuis de liederen die ik als kind met haar zong voor het slapen gaan: Ik ga slapen, ik ben moe; Vader, nu de dag voorbij is; De dag door uwe gunst ontvangen. We genoten samen van het lekkere weer en ik wist gelukkig nog niet dat ze een paar dagen later zou overlijden. Ze was 's nachts om 3 uur gevallen in de badkamer, heeft nog wel zelf gealarmeerd, maar toen de verzorgende kwam was ze al aan het sterven. Het is waarschijnlijk een hartstilstand geweest. Geen lijdensweg, maar binnen luttele minuten was ze weg, weg uit het leven waar ze nog zo aan vasthield, ondanks al haar pijn. Als ik haar vroeg: "Mam, vind je het leven nog de moeite waard?", dan zei ze: "Ik heb jullie toch nog?" Toen ik dat laatste weekend bij haar was, en we samen aan haar eettafel zaten, vroeg ik haar ook nog weer of ze zo nog wel verder wilde leven. "Ja", was haar antwoord. "Maar als ik moet sterven, dan heb ik daar vrede mee".
Het is zo raar, zo leeg, dat ik niet meer voor haar kan zorgen. Haar niet meer kan vertroetelen, ze betekende zo veel voor mij. Ik was haar oudste kind en we hadden een heel hechte band. Ik belde haar dagelijks op, tot dat niet meer ging. We mailden elkaar ook vrijwel dagelijks, tot ook dat niet meer ging vanwege de toenemende dementie. Ze hoorde ook heel slecht. Maar ze genoot nog tot op het laatst van alles en iedereen om haar heen. Van wildvreemde mensen uit de buurt die in de tuin bezig waren, kreeg ik dat laatste weekend een prachtige bos dahlia's, me niet beseffend op dat moment dat ze een paar dagen later naast mama zouden staan, terwijl zij overleden was en in haar slaapkamer opgebaard lag. Zo vredig, zo rustig, eindelijk zonder pijn en ellende.
Ik kan er vrede mee hebben, maar soms, zoals nu, ben ik zo intens verdrietig dat zij nu in de koude grond ligt, in de gietregen, in een houten kist. Dat haar lieve gezicht nu langzaam invalt. Dat zij daar ligt, uit wie ik ooit geboren ben. Zij die mij 9 maanden koesterde in haar lichaam. Ik was zo welkom op deze wereld. En dat dat lichaam waarin ik 9 maanden mocht schuilen nu weg ligt te teren in een donker graf. Dat maakt me zó enorm verdrietig. Daar heb ik moeite mee, ook al was het haar uitdrukkelijke wens om begraven te worden.
Het valt me zo zwaar om dat beeld los te laten en er een ander beeld voor in de plaats te zetten. Een beeld van hoe ze in haar stoel voor het raam zat, en hoe blij ze altijd was als ik bij haar kwam, elke keer weer, jaar in jaar uit. Toen het nog ging, nam ik haar soms mee voor een ritje over het eiland waar ze zo van hield of ik nam haar mee naar een chalet waar ik zat om maar dicht bij haar te zijn. Daar genoot ze enorm van, ook al kreeg ik haar nog met grote moeite uit de auto en moest ik hulp inroepen van een sterk iemand.
Ik at ook vaak mee met haar, beneden in de eetzaal, en dan probeerde ik wat gesprekken te voeren met de mensen aan tafel. Op het laatst was ze bijzonder gevoelig voor stemmingen en of mensen wel aardig voor elkaar waren. Dat pikte te feilloos op. De laatste keer dat ik haar naar die eetzaal bracht, maar dat wist ik toen gelukkig niet. De schok van het is voorbij. Het mooie afscheid dat we met elkaar van haar namen, op een prachtige, zonnige septemberdag. Haar voor altijd te moeten laten gaan...en alleen achter te blijven...dat valt me zwaar. Mijn broers en zus hebben kinderen, gezinnen, partners; ik niet. Dat vind ik extra zwaar. Mijn moeder hield onvoorwaardelijk van mij. Ze was het liefste dat ik had.

Lies60
> 2 jaar geleden
laatste reactie: 21-10-2023

30
17
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Dag mevrouw,
Ik herken veel dingen in uw verhaal. Het is nu een paar maanden dat het liefste wat ik bezat er niet meer is: mijn moeder. Had een uitstekende band met haar en ben de laatste jaren mantelzorger geweest.Helaas heeft ze het laatste jaar in een verpleeghuis moeten doorbrengen hetgeen een ramp was.
sterkte voor u.
kees

kees
> 2 jaar geleden
Reactie:
Ik herken veel in je verhaal. Mijn lieve mama is op 1 januari 2021 gestorven na 7 maanden borstkanker te hebben gehad. Ze was wel al 90 jaar. Maar mentaal nog 100% gezond. Ik mis haar ook enorm en voel dezelfde leegte als jij. Alleen ben jij niet met je gevoelens van gemis.
Wij hadden ook een hechte band, mama was er altijd en hield onvoorwaardelijk van mij. Mijn man is een aantal jaren geleden verongelukt, heb geen kinderen. Mijn lieve moeder heeft mij ook hierbij enorm gesteund. Zonder haar had ik het verlies van mijn man niet aangekund. Maar sinds 3 maanden ben ik haar dus kwijt, de dierbaarste mens in mijn leven. Zij laat bij mij een groot verdriet en leegte achter, dat erger wordt met de tijd. Ik ga vaak naar het graf van onze ouders op het kerkhof en zet er bloemen. Ik weet ook niet hoe ik met dit gemis verder moet, lang wil ik in elk geval niet meer leven, ben intussen 65 j. Wat ik wel spijtig vind is dat contact met lotgenoten zo moeilijk is. Ik kom uit België.

Rita L.
> 2 jaar geleden
Reactie:
Ik herken je herhaal heel erg. Het doet bij mij ook erg pijn. Ik ben benieuwd hoe het nu met je is.

Anoniem
> 2 jaar geleden
Reactie:
Ik herken je verhaal heel erg. Het is goed beschreven en ik leef met je mee. Ik ben benieuwd hoe het nu met je is.

Anoniem
> 2 jaar geleden
Reactie:
Hallo ik herken u verhaal mevrouw over het verlies van u moeder.Mijn mama waar ik zielsveel van hield is op 4 juni gestorven in het bijzijn van ons.Paletieve sedatie haar lichaam was op, bij al haar klachten die ze al had vond ze het mooi zo mijn mama.we hadden nog regelmatig hele fijne gesprekken samen over van alles en nog wat.94 jaar is ze geworden onze lieverd en wat mis ik haar,hoewel mijn mama altijd enorm inzat over als ze er zelf niet meer zou zijn,ik daarvan dan helemaal van van de rel zou zijn.Natuurlijk heb ik verdriet en ik huil dat ik haar zo mis.Maar van binnen lijkt het alsof ik verdoofd ben,en dat ik het verdriet niet kan accepteren,vreemd genoeg.Zelf voel ik me daar ook schuldig over.Gelukkig heb ik je sinds het corona dagelijks verzorgd tot 4 juni alles hebben we samen gedaan met mijn zus.Je verzorgd toen je overleden was en je lag thuis opgebaard ook dat vonden we fijn.Je crematie wilde je in besloten kring en gelukkig alles wat je gewenst hebt hebben we na gestreefd.Ik hoop dat je heel gelukkig bent liefste Mama

Anoniem
> 2 jaar geleden
Reactie:
Ik herken me helemaal in uw verhaal. Mijn moeder is overleden in maart 2020 op mijn verjaardag aan COVID-19. Ik deed ook heel veel met en voor haar. Ik heb geen kinderen dus alle tijd om het leven voor haar zo leuk en gemakkelijk mogelijk te maken. Ik heb een partner, maar nu mijn moeder er niet meer is, is er een leegte ontstaan. Ik mis haar enorm. Men zegt, tijd heelt alle wonden. Echter deze is zo diep 😢
Ik heb mijn moeder verzorgd toen ze COVID kreeg. Toen ze overleden was, wilde/ durfde niemand in de buurt van mij en mijn vriend te komen, want wij waren ‘ besmet’ . Geen knuffel, geen bezoek.... dat is bij alle ellende nog eens heel triest. Daar heb ik nu nog last van.
Ik wens u heel veel sterkte met het verlies van uw liefste moeder. Ik snap precies hoe u zich voelt. Veel liefs ❤️

Anoniem
> 2 jaar geleden
Reactie:
Ik begrijp je helemaal. Ik heb ook geen partner. Mijn moeder is mijn alles en is ook zwaar ziek. Ben zo bang om haar te verliezen.... Heel veel sterkte! Liefs

Sandra
> 2 jaar geleden
Reactie:
op zich een mooi verhaal dat je nog zo van haar houdt en haar mist. bevestigt de sterke band. kun je niet proberen om de mooie ervaringen de doorslag te laten geven. ik heb mijn moeder onlangs verloren en mis haar ook intens. ik probeer dat op te heffen door bewust na te denken welke voordelen er voor haar aan zitten. ze was op en moe en wilde niet meer. nu kan ze rusten en hoeft ze nooit meer. voelt fijn. maar ja .... stiekem probeert dat verdriet dan weer terug te komen. moeilijk

edwin
> 2 jaar geleden
Reactie:
Ik lees net je bericht, ik typte in oo internet: mama ik mis je, en las dit bericht. Het heeft me diep geraakt. Mijn moeder stierf in 2020, ik mis haar iedere dag. Het lezen van je bericht is troostend, ik voel met je mee en wil je heel veel sterkte wensen. Gr. Jacqueline

Jacqueline
> 2 jaar geleden
Reactie:
Het is prachtig. Liefdevol wat u schrijft. De akelige gedachte aan de gestorvene in het graf kent iedereen die dat heeft meegemaakt wel, denk ik. Maar het is mooi dat uw moeder dat wilde. Het is mooi om aan de kringloop van het leven mee te doen. Ook dat u een plekje hebt om naar terug te gaan, het monumentje van uw moeder, haar graf. Mijn vriend is op zee uitgestrooid en dan mis je toch een plek om rituelen uit te voeren, bij stil te staan, een bloemetje te leggen en te kletsen bij zijn graf. En ook andere mensen erop te wijzen(met zijn graf) dat hij ooit heeft bestaan. Vergeet niet dat u door gaat met uw moeder in u. Ze heeft de wereld verrijkt met uw geboorte en de liefde die ze in u heeft gestopt!

18 maart 2022
18-03-2022
Reactie:
Mijn mama is 5 maand geleden gestorven, ook aan een hartstilstand. zie verhaal 220. Ook ik heb niet veel van mijn zussen. Zij hebben hun leven met hun kdn, ik heb geen kdn. Dat valt zwaar, begrijp ik. Het beeld van mama dat begraven ligt, ook zij wilde begraven worden, heb ik soms ook. Mijn mama zei dat dat het lichaam is, is dood, maar haar ziel niet, zei ze. Ben ook mijn geloof kwijt, maar hopelijk komt dat terug. Ze zei ook dat ze er vrede mee had als ze zou vertrekken. Is een beetje een troost. Naar het einde toe dementeerde ze eveneens, maar had nog vele heldere momenten. Ik mis haar enorm omdat ook ik een hechte band had, zij was mijn toeverlaat, mijn alles. Troost je met de gedachte dat je er veel was voor haar. Ik had er meer willen zijn dan maar 2 x per week. Had ik het geweten! Dan had ik meer gedaan pff. Ik probeer haar te tekenen, over haar te schrijven, iets doen hé... Het blijft moeilijk. Vond jij al een manier om er een beetje over te geraken? Veel moed nog.

Line
31-03-2022
Reactie:
Heb een maand geleden mijn moeder verloten. Ze zat al 6 jaar in een tehuis en was dementerend. Ging na de corona niet meer 2 of 3 keer per week op bezoek. Ze was hard achteruit gegaan. Ook bijna blind en daardoor meermaals gevallen. De laatste week aan de pomp met morfine en midazolan gelegen, tot haar hart er uiteindelijk mee ophield....en tja die week heb ik veel spijt van. Dag en nacht gewaakt, maar begrijp niet dat ze door uitdroging moest lijden....1 dag en dan een verlossende injectie was toch menselijker geweest.
Ben er nog kwaad en verdrietig door. Voel mij ook schuldig dat ik het zo heb toegelaten.

Evelyn
23-06-2022
Reactie:
Wat een mooi verhaal, ik herken er veel in, ook al is t al even geleden.
Ik was net enorm verdrietig om het overlijden van mijn moeder enkele maanden geleden. Ze was eind zestig.
Ik was ook de oudste en we deden en deelden ook veel samen. Ik herken ook wat je zegt dat je moeder onvoorwaardelijk van jou hield, maar dat is dan weg. Dat deed mijn moeder ook zeker en dat is een groot gemis.
Ik heb ook geen kinderen en vooral op zondagavonden heb ik het zwaar (wat nu is) Dan belde we meestal even, hoe was je weekend? Ze was erg lief en meelevend. Ik mis mijn moeder zo erg op dit soort momenten en juist zij was zo goed in troosten, dat is moeilijk. Rust zacht mama.

Anoniem
07-08-2022
Reactie:
Wat herkenbaar, ik had het zelf kunnen schrijven. Terwijl ik je verhaal lees voel ik het verdriet en het gemis in elke cel in mijn ziel en lichaam en word ik zo verdrietig en kan niet anders dan even heel erg huilen.
Het is een gemis, zo intens wat nooit meer weg gaat. Het verdwijnt gelukkig ook regelmatig wat naar de achtergrond door de waan van de dag, maar het kan op elk moment weer op zijn hevigst bij me binnen komen en dan mis ik haar zo intens als een klein meisje die haar moeder mist.

Karin
10-08-2022
Reactie:
Herkenbaar.

Ik kan het soms ook niet geloven, dat mijn moeder er niet meer is. We hadden zo'n sterke band met haar. Haar dochters helemaal. Het doet me pijn dat ze vorig jaar was gevallen, haar heup had gebroken en geopereerd moest worden. Ze kwam wel uit narcose, maar is dezelfde nacht toch overleden. Ze was 87, maar wilde zooo graag nog leven. Ze was mentaal zo goed en woonde nog zelfstandig.

Ik heb er verdriet van dat ik niet bewust samen afscheid heb kunnen nemen. Ik kwam te laat om haar nog te spreken. Ze stierf wel in mijn nabijheid. De artsen en verpleegkundigen gingen heel rationeel en nuchter er mee om. Ze herinnerden niet eens meer wat haar laatste woorden waren. En het doet pijn omdat ik denk dat mijn moeder niet beseft had dat ze ging sterven.

Brenda
17-03-2023
Reactie:
Ik herken uw verdriet en uw verhaal. Zit nog midden in een fase waarin mijn ouder dementie heeft maar het is allemaal heel herkenbaar.ik ben enig kind en valt me allemaal best zwaar.

Sjoerd
09-10-2023
Reactie:
Mijn moeder overleed 2 maanden geleden. Ik ben alleenstaand en heb geen kinderen. Ik mis haar enorm en moet echt mijn best doen om niet in een depressie te belanden. Mijn vader leeft nog. Met hem is de band bijkans nog beter. Ik vrees de dag dat hij er niet meer is. Dan ben ik echt alleen. Mijn zus en broer rouwen heel anders en heb weinig steun aan

Anoniem
21-10-2023

Jouw reactie:



Aandachtspunten om preventief de kleine bloedvaten te beschermen? (Verhaal 452)

Dag een familielid van mij heeft de diagnose kanker en trombotysche microangiopathie
Een gevaarlijke combinatie waar de vaten broos kunnen worden en er bijv
Infarcten kunnen ontstaan.
Zijn er lotgenoten met persoonlijke ervaringen, bijv.behandelingen en of aandachtspunten om preventief de kleine bloedvaten zoveel als kan te beschermen? Groet en gr
Maria

Maria
17-10-2023

1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Angst voor begrafenis, maar wel suicidepoging (Verhaal 451)

Hoe kan het dat mijn schoonzus angst heeft voor een begrafenis, die ontwiijkt ze allemaal, maar toch vele suicide pogingen heeft gedaam

Sunny
14-10-2023

1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Ik voel me als een vulkaan die ieder moment kan uitbarsten (Verhaal 448)

Mijn zoon is op 13 augustus overleden hij was 34 jaar
Hartstilstand. De GGD arts zei het positieve is geen drugs gevonden met het test vreedzaam in slaap gevallen . Ik mis hem ontzettend 😭😭😭 ik weet niet hoe ik verder moet . Weet iemand een lotgenotengroep in Zwolle of omgeving en/ of een psycholoog om tijdens het rouwen begeleiding te krijgen ?
Ik voel me als een vulkaan die ieder moment kan uitbarsten
Bedankt voor jullie reactie

Rosanna
07-10-2023
laatste reactie: 11-10-2023

3
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Lieve Rosanna, maak een afspraak met je huisarts. Die kan je verder helpen. Sterkte. Ik ben mijn moeder verloren

Nicolet
11-10-2023

Jouw reactie:



Wil je ook je hart luchten?

+ Mijn verhaal delen



Binnen 4 jaar ben ik allebei mijn ouders verloren (Verhaal 446)

Binnen 4 jaar ben ik allebei mijn ouders verloren. Mijn vader door zelfdoding, zo onverwachts, 3 weken geleden mijn moeder door kanker. We wisten het niet, ze werd in een keer heel ziek en een paar uur later was ze er niet meer. Allebei maar 64 jaar geworden. Veel te jong. Het is niet te bevatten. Ik voel zo'n leegte nu en zoveel verdriet. Zoveel pijn van binnen en het is zo ongelooflijk moeilijk om te bedenken hoe je het leven verder moet gaan oppakken en invullen.

Anoniem
03-10-2023
laatste reactie: 11-10-2023

2
2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Heel herkenbaar weet ook niet hoe ik verder moet ik was altijd met mijn moeder weg alles deden we samen nu is dat over hoe nu verder heel veel sterkte

Anoniem
10-10-2023
Reactie:
Mijn moeder overleed op 23 augustus. Ondanks dat ze 79 was en middelmatig dementerend doet het ontzettend pijn. Ik ben moe, neerslachtig. Aangezien ik een psychische kwetsbaarheid heb moet ik nu enorm oppassen. Mijn tips praat erover met mensen die je vertrouwd. Doe het rustig aan en laat je eventueel doorverwijzen naar een psycholoog.

Anoniem
11-10-2023

Jouw reactie:



Aan een ongeneselijke ziekte overleden (Verhaal 450)

Mijn lieve moeder is aan een ongeneselijke ziekte overleden ik vind het heel moeilijk om het nog te bevatten weet niet echt hoe ik er mee om moet gaan ze was 69 jaar

Aafke
10-10-2023

2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Voel me vreselijk verlaten (Verhaal 449)

voel me vreselijk verlaten iedereen probeert lief te zijn en ik denk dat het medelijden is en sluit ik me weer af omdat ik dat niet wil.
Heb jaren met en zieke man gezeten ,is dertien jaar geleden overleden heb toen hele tijd alles op een zij gezet en deed alleen maar jasten en drinken. Na paar jaar kwam ik tot bezinning en leerde ik een nieuwe man kennen was verlieft op hem en ging van hem houden maar het liep verkeerd hij werd steeds dwingender en kon mezelf niet meer , resultaat na de nodige jaren vechten om de relatie goed
te krijgen is alles beëindigt met veel verdriet en onmacht heb er nog heel veel last van ondanks dat ik ook voor hulp ben geweest . Ben van naturen positief mens dus snap mezelf niet dat ik daar nog zo mee bezig ben .

Anna
08-10-2023

2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Niemand, niemand voelt mijn pijn (Verhaal 381)

Niemand, niemand voelt mijn pijn
Niemand Niemand voelt mijn verdriet
Niemand, Niemand voelt mijn verlies
Niemand Niemand voelt mijn enorme gemis van mijn lieve man PIET.

Alleen zonder jou,
Niemand weet hoeveel ik van je hou
Alleen verder gaat niet zonder traan
Huilen, eenzaamheid, en missen is nu mijn leven
Oh, was je hier nog maar even
Even bij mij, even een kus
Die je aan mij kon geven.

Cela A.
15-06-2023
laatste reactie: 07-10-2023

10
5
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Hallo Cela,

Inderdaad, niemand kan jouw pijn en verdriet voelen, je moet er zelf dwars doorheen gaan, in die pijn gaan zitten en niet meer uit de weg gaan. Totdat die op een bepaald moment minder gaat worden. Ondertussen proberen toch afleiding te zoeken. Ik heb mijn man verloren, hij was nog maar 38, mijn broer hij was nog maar 34, mijn moeder is verongelukt op haar 63ste, mijn kleindochter is nu net op 14 juli geboren, mijn dochter is er bijna in gebleven, mijn kleindochter is zonder zuurstof geweest en onherstelbare hersenschade. Ze zal niet meer lang leven. Weet dat dood niet echt dood is. Het is zo fantastisch mooi in de geestelijke wereld. Je wordt met zoveel zorgen en liefde omringd. Altijd een aangename temperatuur, zoveel vrienden, je man heeft het goed en kijkt vanuit die wereld naar jou, wat wil je dat hij ziet? Een krachtige vrouw die de draad van haar leven terug oppakt? Geniet van elke dag, het leven is zo broos en kan zo voorbij zijn en dan krijg je er spijt van. Buiten mijn werk heb ik nog veel vrijwilligerswerk gedaan. Ik heb heel veel moeite moeten doen om terug een sociaal leven op te bouwen. De kracht zit in jezelf, die heb je meegekregen bij je geboorte. Ik heb 10 jaren elke dag gezegd ik ben alles wat ik nodig heb en van daaruit ga ik relaties aan die gebaseerd zijn op wederzijds respect en gelijkwaardigheid. Zonder die ene niet kunnen leven is een vorm van afhankelijkheid en helaas geen liefde. Natuurlijk moet je eerst je rouwproces doorlopen en het een plekje geven. Praat met hem, hij kan je horen. Veel geluk ⚘💕

Elissabet
24-07-2023
Reactie:
Ik voel alles wat jij nu benoemd...wat doet ons hart nu zeer...
Voor mijn is het ook nog heel recent.....mijn partner is vorige week donderdag overleden plotseling kon ook geen afscheid meer nemen 😢 20-7-2023...
Groetjes Elvira..

Ik voel hem
29-07-2023
Reactie:
Wat een herkenbaar 'verhaal'!
Mijn mannetje is werkelijk compleet en totaal zo onverwacht overleden, hij was echt nooit ziek, had de kracht van een beer, slikte geen medicijnen, niks!
Heb nooit de kans gekregen om afscheid van hem te nemen, na 34 jaar samen zijn! En ja, hij was mn steun en toeverlaat, mn maatje! In nog geen 2 uur tijd is mijn fundelament compleet ingestort. Maar je MOET verder alleen

Ingrid
05-08-2023
Reactie:
Hallo,Cela
Mijn vrouw vorige week overleden, geen kans tot afscheid.
Dit gedicht spreekt mij echt aan, zou hem graag gebruiken als dit mag.
HANS

Anoniem
20-09-2023
Reactie:
zo herkenbaar

marianne
07-10-2023

Jouw reactie:



De begeleiding na euthanasie voor na bestaande (Verhaal 161)

Mijn zus heeft op 8 oktober 2020 euthanasie gepleegd na een leven lang geestelijk ziek te zijn,omdat we een heel zware jeugd te hebben gehad.
Ik heb haar tot het laatste toe gesteund en achter haar gestaan.
Alleen kan ik het niet verwerken de begeleiding na euthanasie voor na bestaande is slecht het staat op mijn netvlies gebrand.

Elly
> 2 jaar geleden
laatste reactie: 03-10-2023

10
5
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Als de euthanasie nog op je netvlies gebrand staat ga dan naar huisarts en vraag doorverwijzing naar EMDR. Wordt vergoed vanuit de basis GGZ.
De euthanasie van nijn man (59) is 3 maanden geleden en ik kreeg die beelden na maanden nog niet weg. EMDR helpt je dit te verwerken.
Google maar eens op EMDR voor een uitleg
Groet Kristine

Kristine
> 2 jaar geleden
Reactie:
Wat erg voor jullie, Elly en Kristine. Ook ik heb een nare ervaring met euthanasie, maar heb hierover nooit soortgelijke informatie kunnen vinden op het internet. Jullie beider verhaal is het eerste wat ik in 12 jaar aantref. Ik ben diep geraakt, konden we maar samen een kopje koffie drinken en praten. Veel liefs

Caroline
06-01-2023
Reactie:
Ik herken mij ook in dit verhaal.
Mijn vriend was er heel erg ziek en hij wilde niet in een verzorgingstehuis terechtkomen.
( lees verhaal 61, waar ik ook veel in herken met de lijdensweg van mijn moeder een half jaar geleden )
Mijn vriend wilde ook euthanasie en ik heb hem bijgestaan en overal mee geholpen.
Heb naast hem op het bed gezeten en zijn hand vastgehouden toen hij mij verliet.
Ik dacht dat ik het aankon maar mooi niet dus, wat is dit zwaar.
Mijn leven lijkt wel met het zijne gestopt te zijn.
Ik ben in een heel diep dal terecht gekomen.
Ik heb inderdaad ook hulp gezocht en ook EMDR ondergaan omdat het beeld op mijn netvlies stond gebrand en ik er maar niet vanaf kwam.
Toch ben ik nu al anderhalf jaar verder en het is nog steeds heel erg zwaar.
Ik heb ook de geriater aangeschreven, waar hij onder behandeling was en geschreven dat men veel meer aandacht moet hebben voor de naasten die er bij betrokken zijn.
De vreselijke beelden raak ik niet kwijt en krijg mijn leven nog steeds niet opgepakt.
Ik heb nooit kunnen beseffen dat ik mijn vriend zo erg zou missen.

Henk
27-04-2023
Reactie:
Correctie hierboven, verhaal 61 moet verhaal 62 zijn

Henk
27-04-2023
Reactie:
ik herken me niet in jullie verhalen, ik heb de euthanasie van een hele goede vriendin van dichtbij meegemaakt en ben bij haar gebleven tot ze overleden was, ze is zo vredig en vol overgave gestorven, er kwam gewoon een rust over haar gezicht. Ze was ernstig ziek en wou echt niet meer leven, ik had niet gedacht dat het zo mooi kon zijn

jo
03-10-2023

Jouw reactie:



Wil je ook je hart luchten?

+ Mijn verhaal delen



Wees zijn en geen broers/zussen hebben (Verhaal 428)

17 aug jl is mijn vader overleden....hij was 78 jaar....
1 okt 2018 is mijn moeder overleden zij was 67.
Ik heb geen broers/zussen.
Heb wel een partner en 2 zoons uit een eerder huwelijk.
Zou het heel fijn vinden om iemand te leren kennen die zich hierin herkent zodat je elkaar begrijpt.
Vooral het wees zijn en geen broers/zussen hebben.



Nicole
05-09-2023
laatste reactie: 02-10-2023

6
3
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Mijn mama is vrijdag overleden. Ik ben 57 zij was 77. Ik heb ook geen broers of zussen. En 1 zoon. Mijn vader leeft nog wel maar ben nu zo bang hem ook te verliezen. Ik word momenteel gek van verdriet. Je mag me altijd contacten via 

(Redactie: Om mogelijk misbruik van persoonsgegevens te voorkomen, verwijderen we deze enkele weken na plaatsing)

Corina
25-09-2023
Reactie:
Ik herken je verhaal, mijn beide ouders zijn binnen 7 maanden na elkaar overleden .
Ik heb ook geen broers en zussen.
Naast het verdriet voel je je ook erg eenzaam.
Ik wens je heel veel sterkte!

Marit
01-10-2023
Reactie:
Heel herkenbaar. Mijn vader is afgelopen jaar overleden en mijn moeder ook in 2018. Geen broers of zussen. Wel een man en kinderen, maar ik voel me ook eenzaam. Geen onvoorwaardelijke liefde en steun, geen herinneringen meer kunnen ophalen, geen ‘familie’ op de dagen die iedereen wel met familie viert. Naast het verdriet om het verlies moet je ook een nieuw evenwicht vinden. En dat is soms ontzettend eenzaam.

Babs
02-10-2023

Jouw reactie:



Ze speelde de hoofdrol in mijn leven (Verhaal 445)

18 maart is mijn lieve vrouw door longkanker overleden, we waren bijna 43 jaar getrouwd. Ze speelde de hoofdrol in mijn leven. En nu, zonder hoofdrolspeler is het toneel leeg, stil en donker. Nu, na een half jaar wordt het nog steeds leger. Het wordt ook steeds stiller, steeds minder bezoekjes van familie en vrienden. Ze is een half jaar ziek geweest en dacht zelf dat het wel goed zou komen, als het wat mooier weer wordt en ik knap weer wat op, dan gaan we weer naar buiten, zei ze dan.
Maar ik, ik wist het al langer zeker dat alles voor het laatst was.
Laatste verjaardag, laatste kerst, laatste oud en nieuw. Ik voel me alleen, we hebben geen kinderen kunnen krijgen, dus ook geen kleinkinderen.
Maar het meest mis je nog de kleine dingen: even elkaars hand vast houden, even tegen elkaar aan zitten op de bank, geen aanspraak, niet even samen ergens plezier over hebben, 's morgen samen ontbijten en de krant lezen. Nu na een half jaar wordt het gemis niet minder, het wordt steeds erger.... verbijstering dat alles echt, echt voorgoed voorbij is. Alleen nog herinneringen.

Henk
02-10-2023

7
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Ik weet niet hoe ik verder moet (Verhaal 444)

Mijn man overleed afgelopen juli . Hij geeft nog tweeënhalve week geleefd nadat we de diagnose longkanker kregen. Het was een heftige emotionele tijd. We zijn 42 jaar samen geweest. Ik weet niet hoe ik verder moet. Ben zo verschrikkelijk verdrietig en eenzaam. Ik heb geen kinderen of andere familie. Ik heb zo'n verdriet. Als iemand dit lees en in hof van Twente woont dan kunnen we misschien eens samen gaan wandelen of praten over ons verdriet. Lotgenoten

Ria
01-10-2023

7
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Ben er zo kapot van...weet gewoon niet hoe verder (Verhaal 437)

Mijn man is overleden 30 juni jl. na een diagnose die een week ervoor gesteld was, een zeer agressieve vorm van kanker maar welke soort hebben we nooit geweten want de onderzoeken heeft hij niet gehaald. Wel had hij meer dan 20 uitzaaiingen erdoor op de lever, verder werd zijn bloed afgebroken door een zeldzame vorm van microangiopathie en daarbij hemolytische anemie...hij had geen schijn van kans. We waren net 6 dagen terug in ons eigen huis na iets meer dan een jaar in een wisselwoning te hebben gezeten. De avond van de uitslag op de spoed....we hebben slecht nieuws, u heeft hooguit nog een paar weken...het werd er maar 1. Je gaat naar de dokter omdat je denkt longontsteking te hebben en vervolgens komt dit er per toeval achterweg...gezien op de scan van de longen........
Ik kan het gewoon nog steeds niet bevatten, merk wel dat nu de klap echt begint te komen...hij was mijn maatje, mijn alles....ik moet door voor de kinderen, die hebben beiden een vorm van autisme, wel volwassen maar qua leeftijdsontwikkeling jonger. Het leven zonder hem is zo leeg........ben er zo kapot van...weet gewoon niet hoe verder

Cora
18-09-2023
laatste reactie: 01-10-2023

2
3
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Wat vreselijk voor jullie, gecondoleerd
Ik begrijp wat je bedoeld met de klap, die komt nu pas.
Ik vind het goed en knap van je dat je je verhaal deelt, en hopelijk krijg je dan ook de steun door te weten dat je niet alleen bent.
Dat er meer mensen zijn die weten hoe jij je nu voelt, en dat je daar kracht uit kunt halen.
Ik hoop dat je genoeg hulp krijgt, en een hele grote tip: vraag hulp, om met iemand te praten. Wat anderen ook zeggen: je kunt het echt niet alleen

Veel sterkte en kracht 🤍

Francisca
18-09-2023
Reactie:
Hoi. Ik ben degene van verhaal 430.
Wij hebben ook 1 zoon met een beperking.
Hij zit nu in een kliniek
Ik weet ook niet hoe ik in hemelsnaam alleen verder moet. Kan je alleen maar sterkte wensen en zeggen dat ik echt begrijp hoe je je voelt.

Ronald
19-09-2023
Reactie:
Imijn man is afgelopen juli overleden. Binnen tweeënhalve week. Ik ben kapot van verdriet en voel mij heel eenzaam. Ik heb geen kinderen of broers of zussen. Weinig mensen om mij heen. We zijn 42 jaar samen geweest en deden alles samen. Ik weet echt niet hoe ik verder moet. Heb zo'n verdriet. Vooral de zondagen zijn zo eenzaam.

Ria
01-10-2023

Jouw reactie:



En dan ben je wees (Verhaal 285)

Ik loop tegen mezelf aan. Hoe ik ook probeer mijzelf bij elkaar te rapen, de balletjes in de lucht te houden, ik smak om de zoveel tijd weer eens tegen die muur.

Toen ik 16 was, verloor ik mijn mama. Ze was mijn beste vriendin en rots in de branding. Op een periode van één jaar is ze door baarmoederkanker afgetakeld naar een schim van zichzelf, gedrogeerd onder morfine. Net geen 49 jaar geworden en haar hele leven in teken van anderen geleefd. Dik oneerlijk voor haar, maar ook voor ons. Het heeft een flinke kras achtergelaten op onze ziel.
De band met mijn vader was toen niet zo super, maar in de jaren erna zijn we dichter bij mekaar gegroeid. Ik was mijn moeder kwijt, maar had mijn vader teruggevonden.

In 2020, 10 jaar na het verlies van mijn moeder, kreeg mijn vader de diagnose van dikkedarmkanker. Het ging behandelbaar zijn, we moesten niet uitgaan van het ergste, ... je kent het wel. De zaken die mensen zeggen om zogezegd te troosten. Mensen die kanker niet van dichtbij hebben meegemaakt, kunnen niet beseffen wat een behandeling met een persoon doet en wat voor aanslag het vormt op het fysieke en het mentale.

Behandelingen opgestart, zware darmoperatie ondergaan, stoma geplaatst. De hele reutemeteut. En ja, we krijgen kortstondig in de lente van 2021 het nieuws dat hij kankervrij verklaard is. Hoera, we mogen weer ademen, genieten!

Voor mij was het genieten van een tijd met hem van korte duur, want in juli 2021 beviel ik van mijn eerste dochter. Normaal een tijd van roze wolkjes. Realiteit was veel babygehuil, onmacht, borstvoedingsfrustratie, uitputting, ... Allemaal niet zo vreemd, maar slopend. Te meer omdat begin september 2021 bij het wegnemen van de stoma van mijn vader, opnieuw kankercellen gevonden werden in het buikvlies.

Uitzaaiing in het buikvlies, dokter google geeft een levensverwachting van 1 jaar. Maar het ging weer behandelbaar zijn, we moesten weer niet uitgaan van het ergste, ... Het heeft exact één jaar geduurd. Eind augustus 2022 is hij overleden.

Geprobeerd zo veel als mogelijk bij hem te zijn, iets te kunnen betekenen, de band met de kleindochter zo veel als mogelijk nog op te kunnen bouwen, ook al was zij een huilbaby tot 7 maanden. Zeker de laatste weken van zijn leven was het schipperen tussen werk, gezin en zorg.
Hij heeft gevochten tot het einde, wou leven, wou zijn kleinkinderen zien opgroeien, maar heeft toch uiteindelijk zelf de keuze moeten maken voor euthanasie.

Zelfs zijn euthanasie was een strijd. Zijn PAC zat blijkbaar verstopt bij het toedienen van de medicatie, zoeken naar aders was een zware bevalling. Kortom, in plaats van 3 minuten, heeft zijn doodsstrijd een uur geduurd. In plaats van in coma zachtjes weg te glijden, was hij er van bewust tot de laatste seconde. Die laatste happen naar lucht met zijn ogen wagenwijd open...

En nu ben ik wees. Geen moeder, geen vader. Ik ben nog net geen 29 jaar.
We zijn 9 weken verder en ik daver op mijn grondvesten. Ik zit gevangen in mijn eigen huid. Ik probeer terug te werken, te zorgen voor mijn gezin, te zorgen voor zijn achtergebleven partner, ...
Maar telkens er één bal omhoog gaat, valt de andere weer op de grond.

Erkenning voor het verdriet en de uitputting dat zich afgelopen jaren opgestapeld heeft, vind ik bijzonder weinig in mijn omgeving. Begrip dat dit ook weer de oude wonden openrijt van het verlies van mijn moeder, is ook ver zoek. Je hoort dan de standaard antwoorden: "tijd heelt de wonden", "de scherpe randen gaan ervan af", "het is een proces", "binnenkort heb je het een plaatsje kunnen geven", "het komt allemaal goed". Kortom: je moet doorgaan, want zo hoort het.

Ik wil geen medelijden, maar gewoon erkenning van mijn verdriet dat ik nu beleef. Gewoon begrip dat het weer eens minder gaat, dat het weer eens wat minder productief is.

Ja het wordt weer beter, ja tijd verzacht het verlies. Maar daar ben ik nu vandaag de dag vet mee.

Anoniem
27-10-2022
laatste reactie: 28-09-2023

9
5
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Om de zoveel tijd komt het gevoel waarmee ik bovenstaande post heb geschreven, terug omhoog. Ik wil het weer even van me afschrijven.

We zijn bijna 7 maanden verder na het overlijden van mijn vader. Het gevoel is niet meer zo intens als eerst, maar het is nog met flinke ups en downs.
Deze week overheerst weer een down, en dat zal niet beteren met de verjaardagsherdenking die er aan zit te komen in april.

Momenteel is nog niet alles van het nalatenschap rond (één bank in particular is echt volledig imbeciel), en dat weegt wel door aangezien ik de enige ben van de erfgenamen die secuur genoeg is om de administratie af te handelen. Wou dat het afgehandeld was, dan is dat toch al één zorg minder.

Verder zit ik, noodgedwongen, in een situatie waarbij mijn broer en ik verantwoordelijk geworden zijn voor de analfabete/niet-zelfstandige partner van mijn papa. Dit zorgt voor extra druk in een al zo druk leven met fulltime werk en zorg voor een klein kind. Voor mijn kind heb ik heel graag gekozen, voor deze situatie met zijn partner niet. Volgens de psycholoog moet ik meer afstand nemen, maar hoe doe je dat als die persoon probeert op je te leunen en zegt dat ze je als haar kind beschouwt. Dit gevoel is helemaal niet wederzijds. Ik zit verwrongen tussen de laatste wens van mijn vader, de noden van mijn eigen gezin en mijn eigen welzijn...

Wat me vooral tegenvalt, is dat niemand maar dan ook echt niemand er een hol om geeft en gemeend vraagt hoe het gaat. Het is maar normaal dat ik terug functioneer als ervoor. Het valt me vooral tegen van mijn vrienden. Maar whatever, "smile and wave". Erg als je enkel bij iemand die je betaalt (de psych) jezelf mag en kan zijn.

Het is een worsteling om mezelf op de rit te houden en heb op dit moment zeer weinig levensvreugde. Daar kan ik zo kwaad en intens verdrietig van worden.

Voor de eventuele lezers, dit is voor mezelf een dagboek om bij te houden hoe het gaat. Ik hoop bij de volgende post wat positiever te zijn.

Anoniem
21-03-2023
Reactie:
We zijn ondertussen 9 maanden verder en ik kan al wel zeggen dat het gevoel al niet meer zo extreem was als mijn laaste bericht van 2 maanden geleden.

De lichtpuntjes begin ik al meer terug te zien, maar de emoties komen nog in vlagen naar omhoog. De vlagen zijn echter wel korter en ik voel ze opkomen, dus kan al iets beter relativeren.
"Vandaag is een mindere dag, morgen zal het wel weer anders zijn".

Ondertussen al meer afstand kunnen nemen van de partner van mijn vader. Poetshulp geregeld en binnenkort zal ook familiehulp ingeschakeld worden zodat we daar niet meer zo vaak moeten komen. Ik ga nog maar om de week langs, bellen is wel wekelijks. Beetje kil, maar ik doe wat ik moet doen om mezelf terug op de rails te krijgen.

Het gevoel dat niemand er ook maar een hol om geeft, dat is er jammer genoeg wel nog altijd. Het is gewoon zo dat niemand eens vraagt hoe het oprecht gaat, en ik voel me niet gezien in mijn verlies/verdriet. Enige manier om er mee te dealen: gevoelens wegsteken in het openbaar, er niet met vrienden/collega's over praten, en in therapiesessies het potje laten uitlopen.

Ik merk dat ik korter ben, iets bitsiger, zeker naar collega's. Spijtig, maar ze houden ook geen rekening met mij. Ik hoop dat dit binnenkort terug betert.

Tot het volgende bericht.

Anoniem
25-05-2023
Reactie:
Ja heb ik ook sinds mijn mama een jaar geleden gestorven is

Anoniem
04-07-2023
Reactie:
Hoi,
Ik ben 21 jaar en mijn moeder is 2 weken geleden overleden aan baarmoederkanker in een half jaar tijd. Je verhaal is heel herkenbaar. Ik zit nog vol ongeloof. Ik ken ook niemand van mijn leeftijd met een gelijk verhaal dus het is heel fijn te lezen dat ik niet de enige ben. Het is fijn te lezen dat het wat maanden beter een klein beetje beter met je gaat. Ik wens je al het goeds. Veel liefs <3

Anoniem
12-08-2023
Reactie:
Bedankt aan de lezers die gereageerd hebben, jullie ook heel veel liefs en warmte gewenst in deze wirwar aan gevoelens na jullie verlies.

Ik ben intussen 1 jaar en een 1 maand verder. Ik kan momenteel zeggen dat ik eindelijk een soort van rust gevonden heb in de slingerbewegingen van rouw. Natuurlijk gaat niet elke dag goed en zijn er moeilijke, emotionele momenten. Maar ik merk dat er steeds meer ruimte in mijn hoofd is om nostalgisch naar herinneringen terug te kijken in plaats van deze met een zwaarte te beleven.

Het helpt natuurlijk ook dat de administratieve kant volledig afgerond is en dat we een soort van evenwicht gevonden hebben in de zorg van de overgebleven partner. Ook zijn alle "eerste keren" gepasseerd, wat de emotionele lading toch al wat afzwakt. Bij mij is er misschien ook eindelijk ruimte om eens te beginnen met spullen op te ruimen van mijn ouders, maar dat zullen we nog even bekijken hoe dat gaat lopen.

Het enige wat me de afgelopen tijd weer even onderuit gehaald heeft, is gekibbel in de familie dat misschien zal uitmonden in een rechtzaak. Jammer genoeg, als nazaten van mijn vader, worden wij gewoon mee betrokken zonder dat we hier überhaupt iets mee te maken willen hebben. We hebben nog niet genoeg shit meegemaakt zeker.

Van familie moet je het hebben zeker.

Tot een volgende keer.



Anoniem
28-09-2023

Jouw reactie:



Wil je ook je hart luchten?

+ Mijn verhaal delen



Mijn moeder is plots overleden (Verhaal 438)

Mijn moeder is plots overleden. Zij was samen met mijn vader hun 43ste trouwdag aan het vieren. Door een avondje uit eten te gaan en naar de bioscoop. Zij is na de film. Van een trap in de bioscoop gevallen. Heeft een draai gemaakt en is verkeerd op haar hoofd terecht gekomen. Ik kan het niet geloven. Onze lieve moeder. En de pijn die mijn vader heeft, hij heeft het zien gebeuren. En voelt zich schuldig. Ook al kan hij er helemaal niks aan doen. We kunnen het niet accepteren.. Zij is zo een sterk persoon altijd geweest. Het voelt heel nep dat ik dit verhaal typ.. ik had het leven al niet heel hoog zitten. Omdat ik weet dat er zoveel erge dingen gebeuren. Die enorm veel pijn doen. En nu helemaal.. niet om zielig te doen.. maar ik had liever gehad dat ik was gevallen.. Zij deed zoveel met mijn neefje en nichtje het was hun beste oma. En het doet zoveel zeer. Het leven is nep.. zo voelt het nu.. en als ik anderen hun verhalen lees.. denk ik jeehtje wat erg allemaal. Heel veel sterkte iedereen. ♡mama ik hou van jou je bent bij ons.

Elsalods
21-09-2023
laatste reactie: 28-09-2023

1
5
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Wat ontzettend verdrietig. Mijn moeder is vrijdag overleden. We waren met z'n 3tjes, vader, moeder en ik op vakantie. We moeten nu nog naar Nederland, ook het lichaam van mijn moeder. Ik ben kapot. Ik weet werkelijk niet hoe ik hier ooit overheen moet komen. Wordt gek van binnen. Wil haar kunnen knuffelen , zeggen dat ik zoveel van haar hou. Maar ze is weg.

Corina
25-09-2023
Reactie:
Mijn mama is op 6 september onverwacht overleden, ze zat dood in haar auto op de parking van een warenhuis, iets aan haar hart gekregen waarschijnlijk door de warmte. Ik ben er kapot van, heel mijn wereld is ingestort. Ik had ze de dag voordien nog gezien. Hartproblemen had ze niet. Ik zit met zoveel vragen, zoveel verdriet. Tijd om te rouwen is er niet want je moet vanalles regelen. En ik wil mijn papa bijstaan want die is verloren, mijn ouders waren altijd samen, deden alles samen, waren heel actief ook.

Cathy
27-09-2023
Reactie:
Lieve Elsalods, wat heftig …

Het is vreselijk dat je dit moet meemaken, net als je vader.
Ik wil een groepsapp oprichten voor mensen die hun moeder zijn verloren, als je er behoefte aan hebt kun je je telefoonnummer mailen , als het te vroeg voor je is dan snap ik dat. Mochten anderen dit lezen en hier behoefte aan hebben, je bent welkom

Veel sterkte , je bent niet alleen 🤍🤍 hopelijk heb je wat aan de steun van anderen

Francisca
27-09-2023
Reactie:
Stom, vermeld ik het e-mail adres niet erbij:

lotgenotenapp@outlook.com

Francisca
27-09-2023
Reactie:
Zoveel verdrietige verhalen. Ik hoop dat de groepsapp ons kracht kan geven.

Corina
28-09-2023

Jouw reactie:



Groepsapp verlies moeder (Verhaal 442)

Groepsapp verlies moeder

Ik spam misschien een beetje op deze site maar ik zie het maar als een uitlaatklep 😅, ik heb een groepsapp aangemaakt voor lotgenoten die ook zijn/haar moeder zijn verloren.

Je telefoonnummer kun je veilig mailen naar lotgenotenapp@outlook.com
Dan zal ik je toevoegen aan de groep.



Francisca
27-09-2023

2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Ik heb adviezen nodig. Hoe moet ik verder? (Verhaal 52)

Ik heb adviezen nodig. Hoe moet ik verder? Anderhalf jaar geleden is de liefde van mijn leven om het leven gekomen bij een bedrijfsongeval.

De wereld om mij heen kent mij als een sterke vrouw. En ergens ben ik dat ook wel. Maar ik denk dat dat in deze situatie niet zo goed is. Ik wil instorten. Emoties de vrije loop laten. Maar ja zoals ik hier ook lees. Het is "al" anderhalf jaar geleden. Iedereen weet al dat je "zielig" bent. En om niet als zeur over te komen hou ik me maar groot.
Helemaal nu mijn moeder middels euthanasie afgelopen dec ook heen gegaan is. Normaal ging ik naar haar om mijn gevoelens uit te spreken. En als ik niet naar m'n moeder ging besprak ik het met mijn lief.

Het liefst wil ik bij de pakken neer gaan zitten. Mezelf verwaarlozen en nooit meer uit m'n bed komen. Gewoon m'n leven uitzitten. Maarja aangezien ik 32 ben duurt dat nog wel even. (ga ik van uit)

Dus ik moet verder. De vraag 'heb je al contact met nieuwe mannen?' komt steeds vaker voorbij. Terwijl ik al misselijk 🤮 word van de gedachte.

Pfffff ik wil niet voor altijd die vrouw zijn die haar partner verloren is. Ik wil niet die vrouw zijn haar moeder kwijt is.

Ik wil gewoon gelukkig zijn met mijn lief, baby's maken en bij oma op bezoek. Dat was mijn beeld anderhalf jaar geleden. En nu...

Ik begon deze tekst met : ik heb adviezen nodig.
Ik heb advies nodig bij het leren van een nieuw toekomst beeld schetsen. Soms probeer ik mezelf voor te stellen met een andere man... Maar iedere dagdroom komt er opneer dat mijn leven blijft draai om mijn grote liefde. Mijn kinderen dragen zijn naam. Mijn nieuwe partner vraagt mijn hand aan zijn vader. Zijn broer wordt mijn getuigen op mijn bruiloft als goedkeuring dat ik door ga. Het is niet te doen.
Hoe kan ik ooit iemand vragen om van mij te houden als er iemand anders voor altijd in mijn hart zit. Welke man vind het ok als zijn kinderen de naam dragen van de vorige partner van zijn vriendin?

Ik kan mezelf helemaal gek maken met deze gedachten. En om niet gek te worden laat ik die gedachten voor wat ze zijn. Ze zijn er, maar ga er niet te diep op in. Maar soms moet het even zoals nu.

Zijn er mensen hier, die hun partner zijn verloren en toch een manier hebben gevonden om weer geluk te ervaren? Ik ben heel nieuwsgierig hoe dat is gegaan. Hoe een andere partner om gaat met de situatie.
En hoe groot is de rol van de overleden partner.

Zijn hier ook mensen die nooit meer de stap richting liefde hebben gedaan? En komt dat dan omdat het verlies je zo veranderd heeft dat je het niet meer toe kan laten? Of is het een keuze die je hebt geaccepteerd.

Ik ben niet gelovig, ben nieuwsgierig naar spiritualiteit, maar weet nog niet of ik dat helemaal geloof... Maar stel er bestaat een hiernamaals, hoe kan ik straks in de hemel nou 2 liefdes hebben. Wat nou als ik hem straks na de dood tegen kom... "ja sorry lieve schat, maar ik moest door"

Mensen om mij heen zeggen, "wordt maar gelukkig met een ander, dat zou hij ook gewild hebben" Dan denk ik alleen maar...."Dan kennen jullie mijn mannetje niet 🤣"
Hij zou zeker gezegd hebben "je gaat vanaf nu maar als non door het leven"

Maargoed alle gekheid op een stokje, ik voel me verloren en ben opzoek naar hoop. Hoop die ik hopelijk uit jullie verhalen kan putten.

Liefs.


Noël
> 2 jaar geleden
laatste reactie: 27-09-2023

11
6
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
In de hemel zijn we allemaal energie. Daar mogen alle energieën die van elkaar gehouden hebben bij elkaar zijn. Alles is liefde daar. Je mag weer gelukkig worden of echt sterven van verdriet.

Ik brn sinds een half jaar weduwe van suicide en ben de weg ook helemaal kwijt. Ik hoop wel dat er ooit een dag gaat komen dat er weer geluk komt. Ik praat met iedereen om me heen maar verdriet laat zich niet weg praten. Jet js zo moeilijk.

En velen weten niet hoe eenzaam je vanbinnen bent. Niemand kan voorstellen hoe erg deze hel is. Niemand kan echt iets voor je doen. Ik denk vaak dat ik nog ga doordraaien en ben daar ook heel bang voor. En toch gaan de dagen voorbij .

Ik hou een dagboek bij waarin ik alles schrijf. Zo kan ik terug lezen hoe erg het was de eerste weken/maanden. Nu zit er een beetje vooruitgang in. Maar zo gauw er ook maar een stress situatie is val ik altijd diep terug in verdriet.

Ook ik kan je niet echt steunen merk ik. Maar geloof in het goede.. geloof in jezelf. Vele groetjes

Linda
> 2 jaar geleden
Reactie:
Ik maak net 't zelfde mee als jullie.. Mijn SOULMATE intussen een jaar uit m'n leven 'gerukt' door hartfalen...

Echt niemand die ook maar enigszins begrijpt hoeveel pijn ik dag EN nacht ervaar in m'n binnenste...

Kheb gewoon GEEN zin meer in het leven dus, altijd moe, geen uitlaatklep..... Ik kon gewoon ALLES kwijt aan m'n Enige Soulmate...

Nu hij er niet meer is voel ik me gewoon helemaal LEEG, Eenzaam en Hopeloos... Ik loop zo Verloren zonder m'n Maatje..

Zou willen weten of er iets bestaat als Lotgenoten-groep van mensen zoals ik ? 5 Mei '19

Mieke
> 2 jaar geleden
Reactie:
Ik zie de datum niet bij het verhaal, maar wil alleen maar zeggen dat je absoluut niet zielig bent, maar wel even heel moeilijke en heftige dingen hebt meegemaakt. Sta jezelf toe om t te verwerken los van hoe anderen daar ook over denken. En dat is moeilijk! Mensen met hun oordelen altijd. Probeer je je daar niet teveel v aan te trekken. Jij hebt recht op je verwerkingsproces, op steun daarin en ook op n nieuwe partner. Sterk kun je alleen maar zijn als je ook kwetsbaar kunt zijn.
Groet, Ynske

Ynske
06-05-2022
Reactie:
Toen mijn vriend verongelukte heb ik me meteen in de rouw gestort. Verwachtend dat de mensen in die begintijd nog begrip voor me zouden hebben en ik dus alles kon doen wat goed voor me was. Wat mijn hart me ingaf heb ik gedaan. Me van niemand wat aangetrokken want ik had het recht om langdurig te rouwen. Of een ander het belachelijk vond of niet.
Wat me opviel is dat men na drie maanden verwacht dat je 'er wel weer eens overheen bent' en dat men dan steeds ongeduldig afvraagt of je je leven al weer op de rails hebt. Dat ongevoelige van anderen heeft er toch voor gezorgd dat mijn pijn langer heeft geduurd dan ik dacht. Je wordt als het ware opgejaagd omdat de anderen je pijn niet kunnen aanzien.

Anoniem
13-08-2022
Reactie:
Wat herkenbaar.... Mijn man heeft op 12 juni besloten uit het leven te stappen. In het huis waar we woonden. Ik kon daar niet meer blijven, veel te heftig.... Ik heb in de tussentijd bij familie liefdevol onderdak gekregen. Nu woon ik sinds 3 weken in mijn eigen nieuwe huisje. En begint het verdriet echt in alle hevigheid te komen...... Terwijl anderen denken dat het toch fijn is dat je nu verder kunt, vind ik het loodzwaar om mijn leven weer opnieuw in te richten.

Jet
27-10-2022
Reactie:
ik zit in een spichose
ik wil daar hulp voor

vulders
27-09-2023

Jouw reactie:



Hoe kom ik daar van af (Verhaal 441)

ik zit in een spcichso hoe kom ik daar van af
zit er echt mee wat is de beste raad graag andwoord

vulders
27-09-2023

1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Allebei mijn ouders verloren (Verhaal 424)

Binnen 11 maanden tijd ben ik allebei mijn ouders verloren. Ze waren 72 en 71 jaar. Mijn vader was ziek en mijn moeder is heel onverwachts overleden( mei dit jaar).
Ik ben kapot van verdriet. Alles voelt zo nutteloos. Ik vraag me vaak af wat het leven nog voor zin heeft . Wij waren zo close altijd.

Bibi
30-08-2023
laatste reactie: 25-09-2023

6
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Wat ontzettend verdrietig. Ik zou ook gek worden. Mijn mama is vrijdag overleden. Geen idee hoe ik verder moet. Mijn vader is ook bijna 81 en niet gezond. Ik zal nu ook constant met de angst lopen hij ook weg valt. Wat n hel is dit. Ik wens je heel veel kracht en sterkte.

Corina
25-09-2023

Jouw reactie:



Wil je ook je hart luchten?

+ Mijn verhaal delen



Ik ben 37 jaar, zij was 62 (Verhaal 436)

Ik ben nu 9 maanden geleden mijn moeder verloren. Ik ben 37 jaar, zij was 62. Het verdriet is zo intens. Ze was mijn maatje. Ik heb zat mensen om me heen, maar niemand zoals zij en de band die wij hadden, de gesprekken die we voerden op emotioneel en spiritueel vlak. Onze humor. Doet zoveel pijn om te beseffen dat dat weg is. Heb een jong gezin met een dochter van 1,5 jaar en een tweede op komst. Alles voelt zwaar en ben niet meer zo vrolijk als ik hiervoor was. Die kleine is wel altijd een lichtpuntje en laat me veel lachen. Merk wel dat het lastig is thuis, op werk en met vrienden en familie. Alles is zo anders nu. Ik hoop dat er betere dagen komen en dat alles als vanouds weer lichter voelt. Normaal bruis ik van de energie en enthousiasme. De wereld gaat door, iedereen leeft z’n leven en ik ben nog zoveel verdrietig en leeg. Zo lang duurt het. Ongelofelijk...elke keer als ik denk hey voel me stuk beter dan komt daar weer die rouwgolf.

Rocky
17-09-2023
laatste reactie: 25-09-2023

1
2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Hoi Rocky,

Allereerst gecondoleerd. Ik ben 34 en mijn moeder was 65 toen ze afgelopen juni overleed. Wat heftig dat je in verwachting bent en dit niet met je moeder meer kunt delen, ik hoop dat je kracht put uit het feit dat je neit alleen bent.

Ik ben nog steeds helemaal van de kaart, en werk nog niet. Ik zit in een diep dal en ik weet niet hoe of wanneer ik hier uit kan krabbelen.

Denk goed om jezelf , en wees niet te hard voor jezelf 🤍

Francisca
20-09-2023
Reactie:
Wat n verdriet allemaal. Mijn lieve moeder en beste vriendin is vrijdag tijdens onze vakantie met z'n 3, vader moeder en ik. Ik ben 57, zij was 77. Wij zijn nog hier in het buitenland en moeten allemaal nog terug naar Nederland. Ik ben in de hel. Hoe moet ik hier ooit overheen komen. En alles moet nog beginnen. Ik word gek van binnen. Wens jullie ook heel veel kracht en sterkte en hoop hier wat kracht ook voor mezelf te vinden. Liefs

Corina
25-09-2023

Jouw reactie:



Hij deed zeer luchtig over iets fundamenteels (Verhaal 440)

Voorafgaand aan het begin van onze relatie, maakten we een afspraak. Ik wilde moeder worden met de juiste partner, en hij stemde ermee in die verantwoordelijkheid op zich te nemen. In ruil daarvoor beloofde ik goed te zijn voor zijn drie dochters en te accepteren dat zijn ex-vrouw altijd deel zou uitmaken van zijn wereld. Zij was degene die hun scheiding in gang zette, ook al deed hij zijn best om hun huwelijk te redden. Hij schaamde zich voor de scheiding en wilde niet opnieuw trouwen, en ik steunde zijn beslissing. Onze oorspronkelijke overeenkomst was essentieel voor ons; het vormde de basis van onze relatie.

Echter, na zes maanden was zijn standpunt over het krijgen van nog een kind veranderd. Hij deed er zeer luchtig over iets fundamenteels, wat mij enorm frustreerde. Ter compensatie was hij bereid om heel misschien een halfslachtig huwelijk zonder echte toewijding aan te bieden. Hij zei vaak dat trouwen niets zou veranderen en/of betekenen en dat hij weg zou gaan als hij niet gelukkig was, want zijn vrouw moest wel een toegevoegde waarde zijn aan zijn leven(Ik vermoed dat dit woorden zijn die zijn ex-vrouw hem tijdens hun scheiding heeft verteld.) Hij zei dat ik hetzelfde voelde maar het gewoon niet uitte, wat me diep kwetste. Het deed me twijfelen aan zijn toewijding, en ik begon me zorgen te maken dat een scheiding dreigde als ik niet voortdurend aan zijn wensen voldeed.

Het leek zelfs alsof hij opzettelijk problemen had gecreëerd om trouwen helemaal te vermijden. Ik probeerde positief te blijven over het niet krijgen van een eigen kind omdat ik bij hem wilde zijn. Ik geloofde dat mijn vriendelijkheid, loyaliteit, toewijding en warmte ervoor zouden zorgen dat hij me beter zou behandelen, maar helaas was dat niet het geval. Tijdens kleine misverstanden of ruzies werd hij defensief of negeerde me gewoon, soms zelfs als ik in tranen was. Hij zei kwetsende dingen alleen maar om me te kwetsen, bood nooit excuses aan. Hij bespotte me zelfs als ik huilde. Hij toonde geen empathie en maakte het vaak uit na onze ruzies, vaak ging hij rustig slapen terwijl ik in tranen achterbleef.

Hij gedroeg zich vaak passief-agressief, defensief en ongeïnteresseerd, bijna alsof hij onze conflicten wilde laten escaleren. Ik probeerde herhaaldelijk mijn behoeften rustig te communiceren, zelfs door hem te vertellen dat een eenvoudige knuffel voldoende zou zijn als praten te moeilijk voor hem was.

Bijvoorbeeld, tijdens een skireis berispte hij me openlijk in een café, betreurde dat hij me had meegenomen en stelde voor dat ik in het hotel zou blijven als ik pijn had. Hij dreigde mijn skipas te verkopen. Later liet hij me huilend achter tijdens de skireis, liep ver vooruit naar het hotel zonder te wachten of om te kijken. Zijn gevoelloosheid zien was ongelooflijk pijnlijk en vernietigde het beeld dat ik had van de persoon die beweerde van me te houden. Ik was alleen meegegaan op de skireis om hem gelukkig te maken, ook al had ik nog nooit geskied.

Ondanks deze pijnlijke ervaringen probeerde ik aardig voor hem te zijn omdat we met anderen op de reis waren. Ik wilde vasthouden aan de goede momenten en zijn oorspronkelijke oprechtheid, maar het werd duidelijk dat hij niet echt serieus was. Het was heel moeilijk te accepteren dat ik misschien een grote fout had gemaakt door voor hem te kiezen. Ik voelde me gebroken achtergelaten.

Aanvankelijk leek hij ongelooflijk oprecht, hij had zelfs in de ogen van mijn moeder gekeken en haar verteld dat hij goed voor me zou zorgen. Ik kon me niet voorstellen dat hij tot zulke bedrog in staat was.

Achteraf gezien wilde hij waarschijnlijk een weinig verplichte, informele relatie, zonder verantwoordelijkheden, terwijl ik verlangde naar een man die echt van me hield.

Onbewust hield ik afstand van zijn dochters als een manier om mijn gevoelens te beschermen, ondanks zijn kritiek omdat ik geen nauwere relatie met hen had.

Concluderend is het mogelijk dat zijn langdurige pijn uit zijn eerdere huwelijk op mij is overgeslagen. Hij kan het vertrouwen in liefde en huwelijk hebben verloren, waardoor het niet meer mogelijk was voor hem om zich te verbinden om zichzelf te beschermen. Toen de 'honeymoon period' voorbij was, kwamen deze onopgeloste emoties weer naar boven, wat resulteerde in zijn pijnlijke gedrag.

Hij voelde zich niet schuldig dat hij met mijn gevoelens speelde en mijn tijd verspilde voor zijn eigen vermaak, hij wist vanaf het begin dat hij niet echt toegewijd kon zijn aan mij. Vanwege mijn leeftijd was hij uiteindelijk toch wel bang voor levensbedreigende gevolgen voor mij en hij wilde liever geen bloed aan zijn handen, daarom voelde hij zich gedwongen om zijn spel te verbreken.

Uiteindelijk verloor hij een goed iemand die oprecht veel om hem gaf. Ik verloor iemand die me slechts gebruikte.

C
25-09-2023

4
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Je moet het wel zelf doen en dat is zo fucking zwaar! (Verhaal 249)

Plotseling was ze er niet meer! Nu bijna 1 jaar geleden! Mijn maatje, honnepon en soulmate. Donderdagavond een hartinfarct, vrijdagmiddag het telefoontje vanuit het ziekenhuis. Daar sta je dan alleen na bijna 15 jaar samen. Het meest mis ik samen lekker Wie is de Mol kijken of lekker eten aan het strand en kissebissen over waarom ik toch altijd voetbal moet kijken. Het zijn echt de kleine dingen die je het meest mist! Als ik thuiskom is er niemand meer, alleen koken, alleen eten, alles maar alleen doen. Het leven is hard zeggen ze dan, ja en de dood nog harder denk ik dan. Niemand die je echt begrijpt, dit gevoel is gewoonweg niet te beschrijven. Tuurlijk zijn er ook leuke dingen maar uiteindelijk kom je weer alleen thuis in dat donkere huis. Gelukkig heb ik de katten nog, daar vind ik veel troost in en een select groepje vrienden en collega’s, maar
Je moet het wel zelf doen en dat is zo fucking zwaar!

Peter
10-06-2022
laatste reactie: 24-09-2023

5
2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Herkenbaar....Uiteindelijk moet je het ook alleen doen....het Rouwproces is een heel persoonlijk proces...mensen vinden het lastig om erop te reageren...en snappen het ook niet....
De kleine dingetjes zijn inderdaad het allerbelangrijkste...
Voor mij was het 31 jaar samen en een dochter....nu moeten we het met ze tweeën verder.....

Anoniem
17-06-2022
Reactie:
Herkenbaar. Na 27 jaar ook van de ene op de andere dag alleen. Alles wat je samen deed is ineens weg. Samen tv kijken. Samen leuke dingen ondernemen. Samen etcetera. Ja dat is fucking zwaar. Je moet...

Iedereen die dit overkomt.

Michel
24-09-2023

Jouw reactie:



Binnen 2 uur was het over (Verhaal 439)

Het is nu 3 jaar geleden maar mis mijn vriend nog steeds. Hij struikelde over een stoeptegel en kwam verkeerd terecht. Heupkom gebroken, geopereerd en alles ging goed. Na de operatie natuurlijk op krukken lopen en revalideren. Uiteraard ook fysio. Niets maar dan ook niets wees op complicaties. Operatie ging goed. Revalidatie ook en op 31 augustus 2020 smorgens nog met elkaar geappt. Ineens een telefoontje dat hij onwel was geworden tijdens fysio en met spoed naar het ziekenhuis gebracht. Daar heb ik hem nog even kort gesproken. Er zou nog een foto worden gemaakt waar ik vanwege straling niet bij mocht zijn. Tot zo zeiden we nog. Enkele minuten later is hij zijn bewustzijn verloren en direct gereanimeerd zonder resultaat. 27 jaar samen en nog steeds gelukkig en binnen 2 uur was het over. Niets wees op complicaties en dan is dat wel hard. Pas 51 jaar. Het is nu 3 jaar geleden maar mis mijn vriend nog steeds.

Michel
24-09-2023

2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Kom je daar ooit overheen (Verhaal 432)

Ik ben nu 4 jaar mijn man kwijt maar het is nog vreselijk kom je daar ooit overheen ik weet het niet meer het gemis word steeds erger je wil voor de kinderen zo graag vrolijk zijn maar wat is dat moeilijk en jammer dat het niet lukt het is 1 grote ellende is dit normaal ben misselijk en duizelig gewoon ellendig zie het soms niet meer zitten

Willie
10-09-2023
laatste reactie: 15-09-2023

5
2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Ik.voel met je mee. Het is ook vreselijk..je mag je ook rot voelen...probeer daar maar geen oordeel over te hebben...kleine lieve stapjes voor jezelf, je verdient het

Hélène
11-09-2023
Reactie:
Dank je wel u snap het

Anoniem
15-09-2023

Jouw reactie:



Wil je ook je hart luchten?

+ Mijn verhaal delen



Onvoldoende gerealiseerd dat het einde naderde (Verhaal 427)

Mijn partner overleed dit jaar op 14 mei jl. 3 weken ervoor kregen wij de meddling dat hij nog 4 dagen te leven had. Uiteindelijk is dat 3 weken geworden. Heb hem al die tijd verzorgd. Maar toch onvoldoende gerealiseerd dat het einde naderde. We gingen er samen vanuit dat hij de chemo zou overleven. Hij was net 70 jaar geworden. We waren nog niet zo heel lang samen , maar hij was de liefde van mijn leven. In mijn leven heb ik nog nooit zoveel verdriet meegemaakt. Weet ook niet hoe ik dit moet verwerken, laat staan een plek geven. Weet iemand een goeie deskundige waarmee je je verhaal kan vertellen.

Judith
04-09-2023
laatste reactie: 10-09-2023

2
2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Ja ik begrijp hoe je..je voelt .ik heb ook nog nooit zo veel verdriet gehad ..mijn man overleed 19 Julie.ploseling in een paar uur .was hij gewoon weg ik begrijp het nog steeds niet.we konden elkaar 18.jaar.en pas 5 december getrouwd.ik ben kapot van verdriet ..

Joanne.
06-09-2023
Reactie:
Mijn vrouw op 1 augustus verloren, in december uitzaaiingen gevonden in het hoofd niet 1 maar 10. Nou meneer als uw vrouw geluk heeft nog een maar misschien iets meer. 7 maanden heeft ze gevochten als een leeuw en toch, en toch kwam het onverwacht ik heb die maanden naast haar gestaan op de bank geslapen omdat ze niet meer naar boven kon en ik stond zo dichtbij dat ik elke verandering niet meer heb gezien en toen ineens in 18 uur tijd is het zo fout gegaan dat ik nu nog steeds niet kan bevatten dat ze weg is, en ik vraag me soms af waar moet ik het nog voor doen?

Richard
10-09-2023

Jouw reactie:



Lisèl is 68 jaar geworden. (Verhaal 431)

Verhaal van de mantelzorger en echtgenoot van Lisèl (overleden op 5-9-2023)

"Hoe heftiger het verdriet des te groter is de liefde voor je dierbare"

Na een aantal jaren van ongenadige gezondheidsproblemen is de voorspelling van de specialisten
niet uitgekomen.
De drie tot negen maanden die haar door de artsen in Leids Universitair Medisch Centrum zijn gegeven
werden slechts drie weken.

Actieve euthenasie was haar wens, te sterven naast haar dierbaren thuis.
Mijn wederhelft was een dappere en realistische vrouw.

Verdiept heb ik me in de procudure en besefte dat het aftellen was tot "het laatste bezoek van de arts"

Van de één op de andere dag ging het mis en afgelopen dinsdagavond is mijn maatje naar het hiernamaals gegaan.

Die dag was een gaan en komen van artsen, wijkhulp, bedbezorger.

Euthenasie heeft ze niet gehaald.......

De morfine deed nu wel gelukkig haar werk en al slapende is mijn lief heengegaan, vrij van de hevige pijn, frustratie, leed, angst en wat er in het hoofd van een stervende omgaat.

De crematie zal op a.s woensdag plaatsvinden.

Lisèl is 68 jaar geworden.

René

René
10-09-2023

3
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Kan mijn werk nog niet doen zoals ik dat altijd deed (Verhaal 429)

Bijna een half jaar geleden is mijn broertje op 20 jarige leeftijd overleden aan een hartstilstand, zelf ben ik 23. Het was mijn maatje en we hebben samen veel meegemaakt. Hij, geboren als zware hartpatiënt, stond altijd in het middelpunt van ons gezin wat samen met mijn vader en moeder compleet was. Samen hebben wij hem kunnen brengen naar waar hij stond in het leven, en dit met heel veel liefde.

Nu, een half jaar verder heb ik het leven weer enigszins opgepakt in hoeverre dit mogelijk is. Echter kan ik (nog) niet mijn werk doen zoals ik dat altijd deed. Afdwalende gedachten en gebrek aan concentratie maken het bijna onmogelijk terwijl ik zo graag wil dat alles weer gaat zoals het ging. Ik werk nu na ups en downs weer bijna 40 uur maar vraag me geregeld af wat ik aan het doen ben als ik weer eens 3 uur naar mijn laptop gestaard heb. Dat alles 'tijd' nodig heeft heb ik nu al genoeg gehoord, zijn er mensen met dezelfde ervaring op werkgebied die hier op een manier mee om gaan?

Jesper
08-09-2023

2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Mijn man overleden, en nu... alleen (Verhaal 43)

Bijna 9 maanden geleden overleed mijn man na 44 jaar huwelijk.
Hij was 8 weken ziek..zo bizar en onwerkelijk.
En nu....alleen.


Alleen naar een verjaardag,alleen op de bank....
Wat ik het meeste mis is de blikken die we wisselden,de “prietpraat” bij ons kopje koffie..de “ gewone” gezelligheid...


Dat rouwen echt pijn doet in je lijf..je maag,je hart,ik wist t niet.....


Anoniem
> 2 jaar geleden
laatste reactie: 06-09-2023

64
21
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:

Ik heb ook mijn man vorige jaar Juli verloren. Wij waren 43 jaar getrouwd. Hij overleed op 68 jarige leeftijd na 4x een hersensinfarct.


Na elke infarct leerde hij weer lopen, praten, eten etc zo sterk was hij. Maar na de 4de x kon zijn lichaam dit niet meer aan.


Mis hem elke dag, net als jij doe ik nu ook alles alleen.


Men zegt geeft het de tijd maar ik vind het nog steeds heel moeilijk elke dag huil ik omdat ik hem heel erg mis.


Gebroken Hart
> 2 jaar geleden
Reactie:

Ik man dit jaar heb mijn Juni verloren na een kort maar heftig ziekbed 9 Mei reed hij nog op zijn mooie nieuwe vracht wagen en 14 Juni is hij overleden Het alleen naar dingen toegaan en dan weer alleen thuiskomen is en blijft moeilijk Maar we moeten door gelukkig heb kinderen en kleinkinderen en lieve mensen om heen maar het is niet altijd makkelijk


hennie
> 2 jaar geleden
Reactie:
Goed geschreven, hoe je verwoord had. Zo voel ik me ook!
Zonet heb ik mijn verhaal hier ook geschreven.

Lilian
> 2 jaar geleden
Reactie:
Hoi Daphne,
Wat verwoord je het goed. Het is exact zoals ik het ook voel. Mijn vrouw is 11 augustus jl overleden na 3 jaar strijd tegen kanker. We wisten al een klein jaar dat ze het niet zou gaan redden. Ook ik dacht al een stukje voorwerk in de rouwverwerking gedaan te hebben maar niets is minder waar. Heel veel sterkte toegewenst en ik denk dat je idd goed bezig bent.

Peter R.
> 2 jaar geleden
Reactie:
Na 46 jaar huwelijk werd jij mijn lieve man ziek je was altijd zo sterk en vrolijk. Na 8 weken kwam jouw overlijden ik wist dat het er aan zat te komen maar het kwam binnen als een mokerslag!!
Het is nu bijna 10 weken geleden en het voelt alsof ik in totale staat van ontreddering verkeer wat een verdriet wat een gemis !!
Aanvallen van misselijkheid en last van mijn zenuwen niet te kort !
Ik begrijp wat u meemaakt en wens u sterkte en veel kracht toe en laten we hopen dat de tijd al onze wonden gaat helen !

Janna s.
> 2 jaar geleden
Reactie:
Mijn vader is na kort ziekenhuisopname met een week overleden. Wat mis ik hem enorm. Sinds 5 maart is het niet meer bij ons. We waren 24/7 bij hem in het ziekenhuis. 1 minuut voor zn laatste adem werd ik wakker. Zo blij dat hij niet alleen gegaan is, maar oh wat speelt dit nog enorm veel in mn hoofd. Het doet zoveel pijn. En dan is je moeder alleen, na 51 jaar samen te zijn geweest. Ik hoop zo dat het straks iets beter zal gaan en mn moeder ook weer wat meer naar buiten zal gaan. Naast het grote gemis van mijn vader, is dat ook een enorme zorg van mij. Liefst ga ik iedere dag heen, maar heb thuis natuurlijk ook een gezin om voor te zorgen... voel zo’n verantwoordelijkheid over mijn moeder ook... en ik snap dat ze nu niet overal heen gaat... ik zou zelf ook enorm in zak en as zitten. In juni ga ik trouwen en mijn vader zou me weggeven... moeilijke momenten voor iedereen. Sorry voor het lange verhaal, maar het voelt voor mij als een beetje van me afschrijven 😊

Joy
> 2 jaar geleden
Reactie:
Er blijfd zoveel pijn gemis ,vragen,leegte , alles eigenlijk. Waarom die vraag blijfd ook hangen bij mij waarom nu.

Jh wolters
> 2 jaar geleden
Reactie:
Ik kan er over mee praten ben mijn man 8 weken geleden veoren zoveel verdriet dat ik zelf denk ik wil niet meer verder

Anoniem
> 2 jaar geleden
Reactie:
Ook ik mis het "aanwezig" zijn. De blik, de aanraking, de opmerking bij een uitzending. Het zijn zo'n kleine dingen die het hardst binnenkomen. Het "gezeur" van de buurvrouw, waar je hetzelfde over denkt, maar denkt te begrijpen, omdat zij haar man verloren heeft, en zoveel meer onbenullige voorvallen, die dagelijks voorkomen.
Nu hij vrij plotseling is overleden, voel ik mij heel alleen. Vooral de buurvrouw probeert mij te helpen., maar dat begint mij op de zenuwen te werken. Ik mis hem en weet niet wat mijn leven nog de moeite waard maakt.
Zijn kinderen hebben hun eigen rouwproces en die van mij steunen me zo goed ze kunnen, maar voelen niet het gemis dat ik voel.
Ik mis de aanraking, die vertrouwde blik. Hoe simpel ook, ze waren het belangrijkst in mijn leven.

Karin
> 2 jaar geleden
Reactie:
2 weken geleden is mn man overleden. 7 februari 2022. Hartaanval in zn slaap, ik vond m s morgens levenloos naast me in bed. Ik mis m vreselijk en wil gewoon even niet verder. We waren 44 jaar bij elkaar.....

Moon
01-03-2022
Reactie:
Mijn man is na 44 jaar huwelijk afgelopen Pasen overleden
Het was een moeilijk huwelijk met depressies

Henny
26-04-2022
Reactie:
Mooi geschreven en hoopvol. Warme groet Bertha

Bertha
21-05-2022
Reactie:
Heel herkenbaar…niet weten hoeveel pijn rouw doet. Rouw is rauw.
Het zoeken naar een nieuwe invulling zonder die lieve man.
Niets gaat meer op de automatische piloot. Alle lieve mensen die met je komen praten. Wat een energie dat kost. Soms gewoon eenzaamheid ( hoe zwaar dat ook valt) kiezen om beetje rust in je hoofd te krijgen.

Gertie
17-06-2022
Reactie:
Hoi Lotgenoot,

Ik ben Rebekka en ben mijn vader verloren. Tot op de dag van vandaag mis ik hem vreselijk en zoek ik naar een manier om daarmee om te gaan. Inmiddels ben ik zelf moeder en weet ik hoe erg een zoon of dochten op een ouder leunt. Mijn vader overleed toen ik 12 was en dat was veel te jong. Zelfs nu heb ik daar nog last van.

Omdat ik hem zo miste ben ik Lofdicht gestart. Door herinneringen weer tot leven te brengen gaat hij voor mij weer een beetje leven en dat werkt troostrijk. Het zorgt voor een luikje naar ongedwongen gesprekken met mijn moeder en andere familieleden die hem ook nog kennen. Omdat ik dit iedereen gun, vraag ik aan alle mensen op dit forum of je ook een herinneringen van de persoon die je zo mist tot leven wil brengen? Het kan echt een beetje helpen. We praten niet over de dood, maar dat zou wel moeten kunnen als je daar behoefte aan hebt.

Wil je ook een levende herinnering? Stuur een mooie foto met daarbij de herinnering, voornaam en leeftijd van de persoon die je mist. Als je op facebook (Lofdicht) of instagram (Lofdicht_film) kijkt zie je nog meer herinneringen van mensen.

Zo zorgen we ervoor dat onze dierbaren toch nog een beetje bij ons zijn. Doe je mee? En deel dit bericht mocht je iemand kennen die die ook nodig heeft.

Liefs!

Rebekka
05-07-2022
Reactie:
ik begrijp je reactie ; mijn man is overleden bijna 5 maanden geleden , aan kanker op 2 maanden tijd was het gedaan . IKheb veel verdriet om gemis en alles .we waren 29 jaar getrouwd.

linda
22-10-2022
Reactie:
Mijn partner overleed in juni 2021. Hij ging op verdenking van corona naar het ziekenhuis, maar een dag later kwam de echte diagnose: acute leukemie. Vier weken heeft hij tegen de ziekte gevochten, toen was het voorbij. De laatste week ben ik dag en nacht bij hem in het ziekenhuis geweest. De eerste maanden leefde ik in een roes. Gevoel van onwerkelijkheid. Dit kon niet waar zijn, maar het was wel waar, hij was dood
We waren nog maar een paar jaar samen. Niet meer piepjong, maar we dachten nog een stukje toekomst te hebben. Mijn partner had zijn eerste vrouw verloren aan kanker. Moeilijke tijd daarna, maar toen vonden wij elkaar en uiteindelijk besloten we een huis te kopen en een nieuw begin te maken. We hebben er welgeteld 10 maanden samen gewoond. Toen was het voorbij. Ja, dat is wat ik ook mis: een blik van verstandhouding, samen op de bank zitten, een kus in het voorbijgaan, een aai, een omhelzing, gewoon elkaars nabijheid. Samen boodschappen doen en koken. En nu: weer alleen overal naar toe, terugkomen in een leeg huis, alles zelf moet regelen, niet meer een maatje met wie je over van alles en nog wat kan sparren. En er komt wat op je af als je partner overlijdt. Mensen proberen je te troosten met woorden als: "heb geduld, het heeft tijd nodig, maar op een zeker moment krijgt het een plekje". Nee, de dood van je man kan geen plekje krijgen, daarvoor is een te groot gat geslagen in je leven. Want zo voelt het: een gat, alsof een stukje van jezelf is "mee" gestorven toen hij overleed. Ik mis hem nog iedere dag en soms is er nog steeds dat gevoel van onwerkelijkheid. De rouwdeskundige zei tegen mij "een plek geven, nee dat kan niet. Rouwen is een moeilijk proces waar je doorheen moet en waarbij het er uiteindelijk omgaat met het verlies te leren leven". Ja, ermee leren leven, want hem loslaten kan ik nooit, hij is en blijft in mijn leven aanwezig.

Bloem64
08-01-2023
Reactie:
MIJN MAN IS NA RUIM 2 JAAR AAN KANKER TE HEBBEN GELEDEN,GISTEREN OVERLEDEN.
iK KENDE HEM 50 JAAR.
eN IK WEET NIET WAT ME OVERKOMT EN HOE IK NU VERDER MOET.
En inderdaad,dat praatje of even met de honden weg,de kleine dingen ,dat slaat er het hardste in

Annika Noort
21-01-2023
Reactie:
Ik heb 10maart 2023 ook mijn lieve man kwijt geraskt dood gevonden in zijn slaap plotse ling dat voor mijn verjaardag 11maart 2023 ik mis hem erg voel me eenzaam en alleen verstoten en verlaten ik wil nasr hem toe heb geen zin meer in het leven voor mij is het klasr hier op aarde hij is 70 jasr heel jong en ik 61 hij bllijft mijn partner kan niet zonder hem wil hem terug😭😭😭😭😭

Trees
08-05-2023
Reactie:
Vandaag, 31 augustus, is het de verjaardag van mijn overleden man. 70 jaar was hij toen hij in juni 2021 overleed aan acute leukemie. Hij zou vandaag 73 jaar zijn geworden. Het is nu na middernacht. Mijn broers zitten ook in de huiskamer, maar lijken er zich niet van bewust wat voor dag het vandaag voor mij is en hoe ik me daarover voel. Ze zitten gezellig te keuvelen over van alles en nog wat en luisteren via YouTube naar muziek. Het is waar wat vaak wordt gezegd: na zekere tijd hebben mensen geen aandacht meer voor het verdriet dat je voelt. Voor hen gaat het leven door. Maar het mijne is kapot. Ik heb niet veel geluk in mijn leve gekend; een moeilijke jeugd in een disfunctioneel gezin. Steeds het gevoel dat ik niet de moeite waard ben en er niet toe doe. Mijn man die ik op wat latere leeftijd heb ontmoet, was de eerste die mij liet voelen wat liefde is en 'houden van'. Voor het eerst kon ik dat ook voelen. Ook al waren we niet meer piepjong, we dachten nog een aantal jaartjes samen te hebben. En dan is dat alles ineens weg en ben ik weer alleen. De afgelopen twee jaar is niet alleen mijn man overleden, maar ook een vriendin die ik al sinds mijn jonge jaren ken. Tegelijk kregen zowel een broer als zus alzheimer. Ik heb - ongewild - geen kinderen en kleinkinderen. Ik vraag me werkelijk af wat de zin van het leven nog is. Soms denk ik: was ik met hem maar meegegaan in de dood.

Bloem64
31-08-2023
Reactie:
Ja ik snap wat je bedoel .en voelt .ik heb ook mijn man pas op latere leeftijd leren kennen.allebij een rugzak .gescheiden .en later is zijn ex vrouw overleden .en ook mijn ex-man.we zouden er nog wat van maken samen oud woorden .ik was ruim 7 jaar ouder dan hem ..en nu op eens is hij er niet meer zo maar weg .ik kan het niet geloven .iedere dag zeg ik .dit kan niet dit kan gewoon niet.niet waar zijn .hoe moet het nou met mij .ik kan het niet alleen .terwijl ik dit schrijf.ben ik aan het huilen .ik moet nog zo veel regelen ..

Joanne
04-09-2023
Reactie:
Het is bijna 4 jaar geleden dat mn man overleden is maar blijft zo. Vreselijk moeilijk mn lichhsm is van slag geen eetlust nergens zin in raar in t hoofd diarree allerlei lichamelijke klachten nergens zin in komt iemand dit bekent voor ben zo bang dat het nooit weer goed komt
Gr

Willie
06-09-2023

Jouw reactie:



Zware hersenbloeding (Verhaal 420)

Ja zo lang geleden.en het voelt of u het net mee hebt gemaakt .vandaag. is het de dag dat ik mijn man heb.begraven 1 maand geleden ..aan een zware hersenbloeding .naar bed gegaan .hij was een boekje aan het lezen. Moest overgeven .maar ik zal wel iets verkeerd hebben gegeten zij die .geef me maar een glaasje melk..ga maar slapen zij die .dat de ik natuurlijk niet..hij wou niet dat ik de dockter belde .maar het voelde niet goed .nog niet veel later ik ging naar zijn kant van het bed .en hij kermde van de pijn in ze hoofd .ik gelijk 112.gebeld .hij was in paniek .voelde dat het niet goed ging.help me help.
Me .vreselijk .het duurde een eeuwigheid eer de ambulance er was.gaa. ze eerst nog kijken allerlij aperture. Zag er slecht uit.naar het zieke huis..in de ambulance ce.werd.het steeds slechter .weinig hersenactifitijd meer .na de scan vernomen .u man is hersendood.kunnen niets meer voor hem doen .ik jan het nog steeds niet geloven .dit kan toch niet. roep ik elke dag .dit kan toch niet..hij is 67 jaar geworden. We zouden samen oud woorden .hadden samen al een behoorlijke.rugzak.19 jaar geleden elkaar ontmoet..nu lijkt alles zinloos.voor mij ik ben over de 70 .76.hoe kan je dan .nog een keer opnieuw beginnen .ik weet het even niet meer ..

Joanne
26-08-2023
laatste reactie: 04-09-2023

2
3
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Wat heftig om te lezen. Zo snel je man verliezen , eigenlijk in een tijdsbestek van een aantal uren. Ik ken dag gevoel van dat alles zinloos is. Ze zeggen dat het slijt. Weet niet waar je woont maar om er misschien samen over te praten helpt misschien. Ik ben mijn vriend afgelopen mei verloren. In een periode van 3 weken. Weet ook nog niet hoe verder. Wens je veel sterkte.

Anoniem
04-09-2023
Reactie:
Dank je wel voor je reactie. Ja het is 19 Julie gebeurt.maar het gemis .en de pijn eenzaamheid.woord iedere dag erger ..ik weet niet .hoe ik iedere dag weer moet overleven .ik ga zo laat mogelijk naar bed.en blijf zo lang mogelijk in bed .als ik slaap .hoef ik nergens.aan te denken .en dan weer de dag doorkomen .vreselijk .

Joanne.
04-09-2023
Reactie:
Wat heftig om te lezen. Zo snel je man verliezen , eigenlijk in een tijdsbestek van een aantal uren. Ik ken dag gevoel van dat alles zinloos is. Ze zeggen dat het slijt. Weet niet waar je woont maar om er misschien samen over te praten helpt misschien. Ik ben mijn vriend afgelopen mei verloren. In een periode van 3 weken. Weet ook nog niet hoe verder. Wens je veel sterkte.

Anoniem
04-09-2023

Jouw reactie:



Wil je ook je hart luchten?

+ Mijn verhaal delen



Ik mis mijn allesie zo erg (Verhaal 417)

Ik mis mijn allesie zo erg,weet soms niet wat ik moet doen,ben 65jaar en alles kwijt,hie moet ik verder

Annet
23-08-2023
laatste reactie: 04-09-2023

2
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Ik begrijp je meteen en de tranen springen in mijn ogen.
Mijn liefste is 1 augustus overleden 23 jaar alles samen gedaan en ik zit nu in huis om me heen te kijken, alles straalt haar naam en gezicht uit. Ik wil hier niet zijn maar je kan niet vluchten van verdriet en ook ik heb moeite om te bedenken wat ik nu nog moet.
Mijn huis is nu mijn thuis niet meer, leeg maar vol met verdriet.

Ik wens je alle wijsheid toe, ik kan niets bedenken,
liefs,
Richard

Richard
04-09-2023

Jouw reactie:



Je t'aime mamie❤ (Verhaal 426)

Ik wil mijn hart ook luchten, ook al gaat de pijn niet weg

Mijn lieve oma was naar de kaapverdische eilanden gegaan omdat haar moeder(mijn overgrootoma) was overleden, om haar te begraven.
Aan het einde van haar verblijf begon ze een stekende pijn te krijgen aan haar buik, dokter gezien, dokter zal wel laagopgeleid zijn want hij gaf ok voor haar om terug naar Nederland te gaan, met de vliegtuig, zonder extra check-up.
Ze besloot terug naar Nederland te komen omdat ze voelde dat het niet goed ging.
Ze kon eerder komen maar een "vriend" van de familie die diezelfde dag als m'n oma zou aankomen maar eerder, wou de ticket niet ruilen met haar.

Mijn oma komt uiteindelijk aan in Nederland, bij haar thuis waar mijn broertje en ik (destijds 11 en 14 jaar) constateerden dat het heel sl