Therapiepsycholoog
Netwerk van therapeuten
en psychologen
Therapiepsycholoog

Autisme - forum lotgenoten


 

Lotgenoten - omgaan met autisme

Heb je autisme? Of heeft je partner of kind autisme?

Voor veel mensen lucht het op als ze hun verhaal opschrijven en delen.

 

  • Je kunt hier je hart luchten.
  • Je kunt de verhalen van lotgenoten lezen.
  • Je kunt reageren op de ervaringen van lotgenoten.

 

Ontdek hier de verhalen van andere mensen met autisme of met autisme in het gezin (partner, kinderen) en deel jouw eigen verhaal.

 


+ Mijn verhaal delen




Alle verhalen


Verhaal 1 - Syndroom van Asperger - moeilijkheden in relatie

Bij mij is het syndroom van Asperger vastgesteld. Vooral mijn vriendin heeft het daar heel moeilijk mee, want het schijnt niet te genezen te zijn. Zij vindt het lastig dat ik niet goed met gevoelens kan omgaan.

 

Als zij overstuur is en moet huilen, weet ik gewoon niet wat ik moet doen. En ik vind het heel moeilijk om haar te laten blijken dat ik van haar hou. Ik wacht meestal tot zij begint met knuffelen.

 

Op mijn werk heb ik er gelukkig minder last van en ik ga nu in therapie om te leren ermee om te gaan, hopelijk helpt dat!


Anoniem

13
5
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:

zo herkenbaar dit!
Dit is precies wat mij ook overkomt: ik weet de oplossing (hand op haar rug leggen en zeggen gooi het er maar uit) maar altijd is er weer een drempel die me tegenhoud.


Heb geen diagnose, onze oudste dochter wel (asperger) en dat voelt wel herkenbaar!
Mijn vrouw is overtuigd van mijn autisme en geeft dat als oorzaak van onze relatiecrisis.
Ze wil scheiden, dat zegt ze tegen iedereen behalve naar mij.


Het is die onzekerheid die me zo zwaar valt; hier kan ik niet mee omgaan.


Jo
Reactie:
Heel dapper dat je hulp gaat zoeken hoe jij met je autisme om kan gaan in je relatie. Dat gaat jullie zeker helpen.

Marie-Yvonne K
Reactie:
Beste anoniem,

Heel herkenbaar dit. Het voelt heel eenzaam als je een partner hebt met asperger, omdat het fijne van het hebben van een relatie nou juist is dat de ander begrip heeft voor hoe je je voelt en je steunt. Dat de ander oog heeft voor jouw belangen en soms nog beter ziet waar je behoefte aan hebt als jij zelf.

Als je een relatie hebt met iemand met asperger dan doet diegene met asperger dat juist niet. Een vrouw vindt het vaak al moeilijker om voor zichzelf op te komen. Dus als ze dan niet geholpen wordt met dingen dan raakt ze oververmoeid en in paniek daardoor wordt ze dan emotioneel.

Maar... als partner van iemand met asperger word je ook gedwongen om je eigen emoties niet de baas over je te laten zijn. Waar je normaal als je verdriet hebt, een beroep op anderen kunt doen, kan dat nu niet.

Het antwoord ligt in jouw hulpvaardigheid volgens mij.
Als jij elke dag vraagt, "wat kan ik vandaag voor je doen om je leven beter te maken?" en dat waar de ander om vraagt gewoon gaat doen, dan gaat het beter. Want dan voelt de ander zich gezien en daar gaat het om. Tegelijkertijd moet zij dan leren concreter te zijn in wat zij wil en niet in de emotie te blijven hangen.

Dus ... laat je niet afschrikken door de emoties. Die zijn slechts een gevolg van een soort basisbehoefte om gezien te worden.

Veel succes.

Anne
Reactie:
Ik vind dat Anne haar reactie zeker een punt heeft! Ik heb zelf ook een relatie met een man met asperger. Wij hebben een afspraak gemaakt dat hij regelmatig vraagt hoe het met me gaat, en dat ik me niet laat meeslepen in mijn emoties. Dat helpt ook mij als persoon zekerder worden van mezelf. Dat verkeer ik minder in een zelfmedelijden op zo een momenten.

Anderzijds is het wel soms hard om niet aangevoeld te worden door hem. Ikzelf ben hoogsensitief, en enorm inlevend en meelevend met hem. Soms wil ik dat graag terug. Hij geeft dit op rationeel vlak, en helpt dan wel altijd constructief mee als ik een probleem heb(op werkvlak bijvoorbeeld).

Daarnaast is hij wel iemand die me heel veel knuffels geeft, zeggen dat hij me graag ziet dat gebeurd bijna nooit. Hij krijgt het dan moeilijk, en word lastig. Hij zegt dan dat liefde zit in de dingen die je doet voor elkaar, en niet in die 2 loze woorden.

Sofie
Reactie:
Mij vriend heeft autisme/asperger.. merk dat als ik verdriet heb, hij niet weet hoe die mij moet troosten en het dan maar laat...
hij doet nooit uit zichzelf knuffelen het komt van mij af.

Hij heeft een eigen bedrijf daar is die wel altijd in de weer mee.

Pinklady

Jouw reactie:



Verhaal 2 - Relatiecrisis - Mijn vrouw zegt dat ik autisme heb

op dit moment in een zware relatiecrisis: mijn vrouw is overtuigd dat ik autisme heb en de relatie is, zegt ze, voor 99,9% zeker voorbij.


Zelf besef ik heel goed dat er iets met me is, alleen het etiket ontbreekt.
Wordt wel getest op dit moment.


Ben een moeilijk persoon: blijf om niks heel lang boos en dat vind ze onverdraaglijk geworden. Verder een stil en in zich zelf gekeerd persoon.


Dit was echter ook al zo aan het begin van onze relatie, nu bijna 29 jaar geleden.
Inmiddels bijna 23 jaar getrouwd en 4 kinderen groot gebracht.
Tegen iedereen zegt ze dat het voorbij is, alleen tegen mij niet.


Het is nu die onzekerheid die me zo zwaar valt, daar heb ik het heel moeilijk mee.
Er is nog zo veel meer te vertellen maar dat zal hier niet gaan.


Wellicht zijn er lezers die de situatie herkennen en er wat mee kunnen, een oplossing is ideaal maar een luisterend oor is ook al iets. Zo ja dan hoor ik het graag.


Jo

7
3
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Lieve Jo,

Ik begrijp dat dit ontzettend moeilijk is voor zowel jou als voor je vrouw. Ik zit in eenzelfde situatie als jouw vrouw maar mijn man en ik houden ontzettend veel van elkaar. Ik mis soms inlevingsvermogen bij mijn man wat voor mij na 18 jaar nog steeds moeilijk is. Wij doen beiden enorm ons best om elkaar te begrijpen en dat is soms zwaar uitputtend. De eenzaamheid waarin je zit is zo heftig, je voelt je onbegrepen en vaak ook begrijp je jezelf niet eens. Ik hoop dat er een tijd komt waarin deze eenzaamheid doorbroken kan worden. Ik zie ook de vele mooie kanten van autisme, zoals een directe eerlijkheid. Helaas wordt deze eerlijkheid niet gefilterd door empathie waardoor hij onbedoeld erg hard kan overkomen. Voor jullie beiden is het goed om bij deze problemen gerichte hulp te zoeken; iets wat ik zelf ook aan het doen ben. En neem af en toe afstand van elkaar en jullie relatie. Ook al is er liefde, je brandt op door alle worstelingen en je verliest jezelf. Voor jullie allebei is het moeilijk en geen van jullie beiden doet iets fout. Zoek hulp en praat zo veel mogelijk met deskundigen of lotgenoten. Blijf niet in je eenzaamheid hangen maar doorbreek deze.

Jeanine
Reactie:
Heel herkenbaar het bericht en deze reactie. Ook ik heb al 20 jaar een relatie met iemand met autisme. We hebben al veel hulp gezocht en gekregen, maar toch blijft het een worsteling om het met elkaar vol te houden, langs beide kanten. Dit staat los van het feit dat we van elkaar houden, anders hadden we het al geen 20 jaar volgehouden. Maar alleen is de vraag: hoever ga je ten koste van jezelf? En dit zowel voor de partner met als zonder autisme. Onze begeleider zei bij de laatste sessie: wellicht is het beter voor jullie zelf om uit elkaar te gaan, want ik zie jullie worsteling, jullie liefde, maar die gaat ook ten koste van jullie zelf. Maar beide vinden het ook erg lastig om er daadwerkelijk een einde aan de relatie te maken, want dan blijf je na 20 jaar ook met lege handen achter. En ook met 2 kids die je erin meetrekt... Sterkte, An

An
Reactie:
Goh. Wat knap dat je vrouw die diagnose kan stellen. Meestal komen ze niet verder dan narcisme als ze een reden zoeken waarom de relatie niet loopt. Er moet dan wel iets met die kerel aan de hand zijn.

Gerben

Jouw reactie:



Verhaal 3 - We hadden net een huis gekocht

In maart zijn mijn vriend en ik na 2,5 jaar uit elkaar gegaan. We hadden een huis gekocht en waren net 3 weken verhuisd, we hadden babyplannen, toekomstdromen... tot ik niet meer kon. Ik was op van de stress, kreeg hartkloppingen en hyperventilatie aanvallen, at niet meer, kon niet meer slapen... ik voelde me bijna letterlijk verdrinken. Mijn vriend was nl. totaal niet in staat tot enige empathie. Hij begreep niets van mijn gevoelens, vond het maar vervelend als ik verdrietig was of een probleem wilde aankaarten, en vond dat ik het van me moest afzetten en het "gezellig" moest houden. Een halfjaar nadat ik hem leerde kennen, belandde hij in een burnout door zijn werksituatie. Nooit heb ik hem dat verweten, altijd ben ik geduldig en begripvol geweest. Ik vind dat normaal, ik weet nl. een beetje hoe het moet voelen, want heb zelf fibromyalgie. Maar als ik verwachtte dat hij door zijn eigen ervaring meer begrip voor mijn situatie zou hebben, dan kwam ik van een kale reis thuis. Het was maar iets raars dat ik had, bijna een bedreiging. Hij omschreef het eens als "schrik dat hij een kat in een zak had gekocht". Dat hij me met zo'n opmerking ongelofelijk veel pijn deed, leek hij niet te beseffen. Integendeel, hij mocht toch wel zichzelf zijn? In de 2,5 jaar van onze relatie heb ik 3 weken heel veel fysieke ongemakken gehad van mijn ziekte, in die mate dat ik extra rust moest nemen, niet teveel activiteiten kon doen en ook niet altijd seksueel actief kon en wilde zijn. Dat was voor hem onbegrijpelijk, ik mocht niet flauw doen, niet slechtgezind zijn, me niet laten gaan, kon toch wel gewoon vrijen... en waarom wilde ik niet gewoon mee naar dat feestje, op bezoek bij zijn ouders... Ik kreeg totaal geen krediet en schrok hier des te meer van doordat hij zelf in een burnout zat. Hij wilde ook heel graag een kind, maar vertrouwde er niet op dat ik zijn sterke partner zou zijn waarop hij kon terugvallen. Dat ik misschien diezelfde angst had, kon hij wederom totaal niet begrijpen. We konden er helemaal niet over praten. Hij uitte ook vaak zijn wantrouwen, dat ik misschien wel op andere zaken uit was dan op zijn liefde, met name zijn geld. Zijn ouders zijn heel welgesteld en hebben hem altijd ingepeperd dat hij moest oppassen voor mensen die misbruik van hem wilden maken. Ondanks alle watertjes die wij al hadden doorzwommen en het feit dat ik nooit aanleiding gaf om zoiets van mij te denken, heb ik verschillende keren moeten horen dat ik op zijn geld uit was. Hij liet zich ook volledig domineren door zijn ouders, hij was gewoon een doorslagje van zijn ouders. En ik stond op de ladder van belang zeker niet van boven. Integendeel, bij elke beslissing die wij moesten nemen, ging hij raad vragen aan zijn ouders, en was het op voorhand al een uitgemaakte zaak dat wat zij vonden, hij ook vond. Als ik er dan een andere mening op na hield, was ik lastig, respectloos tegenover zijn ouders, had ik wispelturige emoties waar hij niks van begreep. Volgens hem mokte ik dan omdat ik mijn zinnetje niet kreeg. Op alle mogelijke manieren probeerde ik hem uit te leggen wat er in mij omging, hoe ik me voelde, maar ik kreeg totaal geen gehoor en begrip. Hij werd er alleen maar bozer door. Ik voelde me uiteindelijk zo alleen staan. Ik gaf hem zoveel liefde en energie, en kreeg zo weinig terug... Ik voelde me zo ontzettend eenzaam. Uiteindelijk kon ik het niet meer opbrengen om er nog in te geloven, de hoop te hebben dat hij op termijn toch meer begrip zou tonen voor mijn gevoelens, rekening met mij zou houden. En ben ik uit puur fysieke noodzaak enkele dagen bij een vriendin gaan logeren. Voor hem heb ik toen de deur dicht getrokken, ook al heb ik hem meermaals gevraagd om in relatietherapie te gaan. Maar dat eindeloos doorbomen over emoties, daar had hij geen zin in. Ik ben dan zelf naar een psycholoog gegaan, die de link legde met ASS. Ook al helpt het me om bepaalde dingen beter te kunnen plaatsen, ik ben er hoe dan ook kapot van en blijf met de vraag zitten "waarom"? Hoe kan hij zo zijn? Waarom ziet hij mij niet liever? Ik weet ook dat ik nooit antwoorden van hem zal krijgen omdat hij het probleem gewoon niet ziet.

Liesbet

6
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Je verhaal is heel herkenbaar. Je stopt er veel energie en tijd in en je krijgt er niets voor terug. Ook het stuk van zijn ouders herken ik (helaas) heel erg. Als wij een conflict hadden gehad, kreeg ik daarna zijn moeder op mijn dak. Dan had ik het allemaal fout gedaan. Hij komt niet van een rijke familie, maar er is mij verschillende malen duidelijk gemaakt dat ik op zijn geld uit ben.

Ik denk dat je de juiste beslissing het genomen. Ik zit nu in de situatie dat het mij teveel is geworden, maar dat er twee jonge kinderen betrokken zijn. Eén daarna heel extra zorg nodig, Dan zeg je ook niet zo makkelijk in stop ermee.

Ik wens je alle geluk in je leven toe.

Anoniem

Jouw reactie:



Verhaal 4 - Had ik een relatie gehad met een kind?

ik heb een relatie van 11 jaar achter de rug. Bij de geboorte van onze zoon is hij een andere weg ingeslagen en we hebben hem nooit meer gezien. Ik stond er helemaal alleen voor, heeft zich nergens mee bemoeid. Na ongeveer 6 jaar begonnen de problemen, hij zat in een burn-out. Hij kreeg diabetes en daar werd hij depressief bij. Tenminste dat dachten we, hij kreeg een adhd onderzoek. En die diagnose is gesteld, toen merkten ze toch wat op en kreeg hij een autisme onderzoek. We waren toen al uit elkaar maar de psychiater wilde dat ik toch mee kwam. Daar viel me op dat hij verschillende keren aangaf, dat een kind van 4 niet kon delen. Had ik een relatie gehad met een kind? Maar we zijn nu een 1 jaar uit elkaar en hij blijft me treiteren. Hij heeft zijn zoon elke woensdag en oneven weekenden dus is er sprake van een omgangsregeling. Maar nu wil hij weer 1 nacht meer en hij wil dat ik het ouderlijk gezag teken. Want ik wil, krijg ik te horen en kan niet overleggen. Hij wil dingen beslissen en kan niks in overleg doen. Mijn zoon wil liever niet naar zijn vader want hij moet zichzelf vermaken. Hij kijkt boven tv en anders moet hij maar buiten spelen.. Ik moet mijn kind dwingen om te gaan want hij eist dat hij komt.
Wat ik het moeilijkste vind, is dat hij hulp krijgt want hij heeft een probleem. Maar waar moet ik naartoe?? Heeft iemand advies of tips want praten met hem lukt niet.....

Marianne

6
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Heeft iemand advies of tips want praten met hem lukt niet.....

Dat is vaak het probleem de Communicatie als je een relatie hebt met iemand met autisme.
Ze begrijpen het verkeerd,zien de dingen heel anders en soms ook weinig inlevend vermogen.
Ik zou misschien zelf naar een psycholoog stappen om deze dingen te bespreken en hoe je het kan aanpakken. Ik vind het zelf moeilijk advies te geven omdat ik zelf ook vaak problemen heb wat betreft de communicatie. Wat ik wel vaak doe is in plaats van praten mailen. Zodat je dingen rustig kunt uitleggen.

Anoniem

Jouw reactie:



Verhaal 5 - Ik voel me al tijden niet echt gelukkig meer

Eigenlijk heel gek maar vanaf het begin van onze relatie wist ik dat er iets aan de hand was dat er iets scheef zat maar wat dat precies was dat wist ik nog niet.
Toen we elkaar net kende was die heel erg attent maar zodra het allemaal echt begon veranderde dat.
Hij was niet gewend om rekening te houden met de ander en ging volledig zijn eigen gang en zat soms uren en uren(ook in de weekenden) achter zijn eigen hobby,s tegen het dwangmatige aan.
Ook heeft mijn man(doordat die geen grenzen kan aangeven) een burnout gehad. Daarna is die weer van baan gewisseld omdat die het niet naar zijn zin had en lag alleen maar te klagen in bed.
Ook als hij een drukke dag heeft gehad kan die snel overprikkelt raken en erg opgefokt reageren.
Op emoties van andere mensen reageert die soms niet zoals andere mensen zouden reageren.

Op een duur ging ik dingen opzoeken over Autisme omdat ik de twijfel had wat er nou precies aan scheelde.
Uiteindelijk na een aantal jaar en diverse problematiek is de diagnose gekomen van de Psycholoog.
Autisme.
Zijn familie heeft altijd alles ontkent en praten zelden over zijn stoornis.
Na jaren van diverse problemen in de relatie en met mijn man zelf ben ik lichamelijk en geestelijk op.
Ik ben een heel erg zorgzaam persoon maar soms vraag ik me weleens af wie zorgt er eigenlijk voor mij?
Op emotioneel vlak begrijpt mijn man heel erg weinig.
Ik voel me de laatste tijd erg somber en eenzaam,we zijn wel samen in 1 huis,maar samen op geestelijk niveau is er niet.
Mijn energie is sinds een paar maanden helemaal weg en ik voel me depressief.
Soms vraag ik me ook weleens af houd die eigenlijk wel van mij of ben ik een meubilair stuk in huis? Als ik bijvoorbeeld ben gekwetst of problemen heb (lijkt het hem niet veel te doen) Ik begrijp dat Autisme een stoornis is en je rekening moet houden met bepaalde dingen maar tegen welke prijs? dat vraag ik me nu na jaren af.
Ik voel me al tijden niet echt gelukkig meer,maar weet niet zo goed wat ik moet doen.

Leontien

5
11
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Daarnaast wilde ik nog toevoegen dat als partner zijnde je het erg zwaar kan hebben.
zowel geestelijk als lichamelijk.
vaak worden de problemen van de partner van niet echt serieus genomen.
veel mensen zeggen domme dingen zo als ieder huisje heeft zijn kruisje en ieder mens heeft wel wat.
Je voelt je vaak als partner zijnde niet gehoord en niet gezien.

Anoniem
Reactie:
Beste Leontien.
Ik herken je verhaal helemaal. Ben zelf al 20 jaar getrouwd met een man met asperger. Tot ons trouwen was hij heel attent en lief en praatte hij over vanalles. Ging met me mee naar spirituele bijeenkomsten en vond me geweldig. Sinds we getrouwd zijn is dat allemaal voorbij. Hij doet zijn eigen ding en praat nergens over. Als ik wat vraag krijg ik nooit antwoordt. Hij draait er omheen of zegt niets. Als we ruzie krijgen loopt hij gewoon weg. Hij wil niet mee met mij en mijn zus en man voor weekend in een huisje maar gaat paar weken later alleen in een huisje. Ik voel me al zolang eenzaam en heb al verschillende keren psychologische hulp gehad maar hij wil geen hulp. Er is niets mis met hem zegt hij. Ik denk dat de liefde voor zo'n man heel groot moet zijn wil je het vol kunnen houden. Ik zou van hem willen scheiden maar financieel is dat bijna onmogelijk en hoe kom ik aan een betaalbaar huis. Ik ben 67 en mijn leven is zo goed als voorbij. Ik hoop dat jij de kracht hebt om voor jezelf te kiezen en iet s van je leven te maken dat je gelukkig maakt.

Anoniem
Reactie:
Dag Leontien,

Luister goed naar je gevoel en je lichaam. En stel duidelijke grenzen. en hou je ook daaraan. Wat wil jezelf en wat kan je aan? Wegen de gevolgen van zijn beperking op tegen de liefde en plezier en energie die je er uit haalt. Anders toch het advies om het niet binnen te laten komen en bepaalde zaken naast je neer te leggen. zoel samen naar mogelijkheden.Als je jouw limiet heb bereikt. Laat jullie relatie dan ook los en kies wat goed is voor jou. het blijft hard werken, probeer voor jezelf balans te vidnen.

succes!

Anoniemtpje82
Reactie:
Heel erg bedankt voor jullie reacties.
Anoniem... Ik leef met je mee met jou situatie het doet me pijn om te horen dat je zo vast zit in je situatie en zo ongelukkig bent.
Heel jammer ook om te horen dat je man geen hulp wit zoeken om te werken aan de situatie.
De koppigheid van sommige mensen om hun eigen aandeel in te zien bij conflicten kan ver gaan. Ik kan alleen tegen je zeggen wees lief voor jezelf en denk goed aan jezelf en je bent niet de enige. Als je nog wat kwijt wilt hoor ik graag van je.

Mijn schoonfamilie die mankeren ook hoogstwaarschijnlijk iets(is ons ook verteld dat het erfelijk kan zijn) sinds dag 1 wordt ik koud en afstandelijk ontvangen door mijn schoonmoeder. Ook is ze vreselijk dominant en claimend naar haar zoon toe. Mijn man was altijd gewend alles te doen wat zij voor ogen had.
Ze heeft zelfs mijn huwelijksdag verpest. Nu zie ik in dat deze mensen te ver over mijn grenzen zijn gegaan en ik heb dat laten gebeuren.Mijn man heeft me ook heel vaak op emotioneel gebied in de steek gelaten en dat doet pijn.
Ik heb me voorgenomen voor mezelf te kiezen,voor mezelf op te komen en goed naar mezelf te luisteren om de juiste keuzes te maken.
Mijn lijf is al een hele lange tijd moe.(overspannen) en ik weet waar het van komt. Ik hoop dat met de juiste therapie de dingen beter kunnen gaan worden maar ik heb mezelf wel voorgenomen als het echt niet meer gaat dan is het klaar. Ik ben van mezelf een hele lieve en zorgzame meid maar ik merk dat door de frustraties dat ook aan het veranderen is(ben de laatste tijd best pittig) Soms door sommige mensen kan je persoonlijkheid ook veranderen en dat is niet juist. Je zou juist je goede eigenschappen moeten laten groeien samen. In plaats van dat je altijd jezelf moet verdedigen,en alle energie verliest aan bepaalde mensen. Anoniempje82 bedankt voor je advies.. ik ga zeker beter naar mezelf luisteren en duidelijke grenzen stellen en me daar aan houden. Als ik niet meer kan dan moet ik inderdaad voor mezelf gaan kiezen.
Bedankt voor jullie raad!

Anoniem
Reactie:
Wat een bekend verhaal. Ik ben al 20 jaar samen met mijn man. Sinds een jaar of 6 heeft hij de diagnose autisme. Hij leunt heel erg op de diagnose en heeft sindsdien heel veel losgelaten. Hij kan het niet want hij heeft autisme zegt hij dan. Ons leven is meer alsof ik voor mn kleine broertje zorg als een echte relatie. Ik doe en beslis alles alleen. Hij doet alleen dingen als ik het vraag. Er is van mij uit geen gevoel meer voor hem. Geen liefde meer. Een soort genegenheid omdat hij de vader van mijn 2 kinderen is. Scheiden hier ook geen optie. Deels omdat hij niet voor zichzelf kan zorgen en ik vind dat ik mijn kinderen verplicht ben te zorgen dat hun vader het goed heeft. Deels financieel. Ik heb een goede baan. Hij werkt 12 uur tegen minimumloon en ik zal dus een bak partneralimentatie moeten gaan betalen waardoor ik zelf ook rond minimum loon uitkom met 2 pubers die over 2/3 jaar beide gaan studeren. En dan ook nog waar gaat hij een huis vinden met zn 650 euro salaris per maand. Dat gaat nooit lukken. En een scheiding kan hij niet betalen dus ook dat komt dan op mijn nek. Simpelweg dus niet haalbaar. Eerlijkheid zegt ook wel dat hij niet slecht voor me is. Hij snapt ook niet wat ik mis denk ik. Ik zou hem breken met een scheiding. Zo moeilijk allemaal. Niemand behalve mijn vader snapt mij hierin. Goedbedoelde opmerkingen van ja in elk huwelijk is wel wat..... je kunt het niet uitleggen aan mensen

Liesje
Reactie:
en dat maakt je ook weer eenzaam... dat met veel mensen(ook mensen om je heen) je er heel erg slecht over kan praten.

Mijn schoonfamilie bijvoorbeeld praten nauwelijks(ontwijken zoveel mogelijk heel het onderwerp) lekker schone schijn.
want dan valt het perfecte plaatje in duigen.

De partner zijnde heeft veel te verduren maar dat wordt allemaal zelden gezien.
Ik weet nog wel dat mijn schoonmoeder altijd praatjes heeft over haar perfecte zoontje wat voor goeds die allemaal wel niet doet.
De partner zijnde krijgt niet of nauwelijks waardering of begrip dat het soms zwaar is.




Leontien
Reactie:
Wat herkenbaar !
Ik ben hulp gaan zoeken toen ik merkte dat ik weer in een depressie belandde. Deze psycholoog geeft me inzicht in mijn situatie . Het gemis aan emotionele verbinding is killing en leidt tot eenzaamheid. Ik sta op het punt voor mezelf te kiezen en dus te gaan scheiden . Al die jaren heb ik mezelf opgeofferd , dat is genoeg geweest. Wie is er voor mij?

Mieke
Reactie:
Wat herkenbaar !
Ik ben hulp gaan zoeken toen ik merkte dat ik weer in een depressie belandde. Deze psycholoog geeft me inzicht in mijn situatie . Het gemis aan emotionele verbinding is killing en leidt tot eenzaamheid. Ik sta op het punt voor mezelf te kiezen en dus te gaan scheiden . Al die jaren heb ik mezelf opgeofferd , dat is genoeg geweest. Wie is er voor mij?

Mieke
Reactie:
Wat herkenbaar !
Ik ben hulp gaan zoeken toen ik merkte dat ik weer in een depressie belandde. Deze psycholoog geeft me inzicht in mijn situatie . Het gemis aan emotionele verbinding is killing en leidt tot eenzaamheid. Ik sta op het punt voor mezelf te kiezen en dus te gaan scheiden . Al die jaren heb ik mezelf opgeofferd , dat is genoeg geweest. Wie is er voor mij?

Mieke
Reactie:
Ik ben zelf een jongvolwassene met Asperger en ik ben eigenlijk op dit forum gekomen om gewoon te leren wat ik zelf kan doen , om in de toekomst gelukkig te kunnen worden en wil dus eerst aangeven dat ik vanuit het andere perspectief te lezen dat het een uitdaging is , en dat is ook begrijpelijk , want hebben gewoon een neurologische aandoening. Als ik al deze verhalen en me in de autist verplaatst (want daar zit ik natuurlijk het meest dichtbij) mis ik vooral vertrouwen en openheid, als je een discussie start of een emotie wilt delen , praat dan vanuit de ik boodschap om je gevoel te benoemen. Want een autist voelt je gevoel echt wel, misschien wel net zo intens of intenser als jij dat als brenger voelt. Probleem is dat ik en misschien dus ook de partners in deze verhalen zo overmeesterd zijn door hun eigen gevoel dat ze gewoon niet weten wat ze moeten doen en lichamelijke stress ervaren. Het enige wat ik in zo'n geval kan doen is het allemaal rustig verwerken en me juist even afsluiten. Maar als ik eenmaal goed door heb wat er allemaal speelt en er een eigen logica aan geplaatst heb. En dat benoem ik dan ondanks dat dit natuurlijk jouw gevoel en emotie was dit toch op basis van mijn eigen logica. Dus alsnog vanuit de ik boodschap of met een domme metafoor. Als je dat begrijpt en accepteert zou mijn zelf vertrouwen dat ik jou kan helpen groter worden en tegelijkertijd ook mijn gevoel van veiligheid bij jou groeien. Begrijp je dit niet en eis je een snelle reactie dan zou ik me minder veilig voelen omdat ik het idee heb dat ik je teleurstel en dan ga ik me terugtrekken en dat betekent dat je steeds minder een onderdeel van mijn veilige omgeving wordt omdat je me stress en onzekerheid oplevert. Dus als ik als partner, vind ik het belangrijk om te bespreken hoe je dingen met elkaar bespreekt , zodat ik me binnen dat kader vrij kan uitlaten, en als je dat begrijpt en ook gaat voelen en hem dus kaders geeft waarin hij vrij kan zijn gaat hij zich veiliger bij jou voelen en bouw je weer op wat je had, een autist kan makkelijk settelen (want we zoeken structuur en veiligheid) en daar ligt het hele verwarrende ook, want als die voorwaarden er niet zijn raak ik in paniek, en sla ik dicht, en als dat gebeurt dan zul je me er zelf actief moeten uit trekken, want ik ga dus wennen aan die structuur. Ik bedoel dit nogmaals niet verwijtend richting jullie als partners , want ja we werken ook anders, we zijn gewoon rechtlijnig, kort en duidelijk, en dat is niet makkelijk, maar we spiegelen, en als ik door zou hebben dat je me echt wil helpen, zal ik meer naar je toetrekken en ook alles er aan doen om je te helpen. Maar ja zoals je leest een flink traject die waarschijnlijk emotioneel wordt voor jullie allebei, maar als je er doorheen komt en elkaar leert begrijpen kan het ook de fijnste partner zijn. Maar dat je zult het echt moeten zien als bijna honden training dus rust, structuur en positieve bekrachtiging, en mocht dit echt te veel voor je zijn, dan maak ook de moeilijke beslissing en neem hem daar in mee, als je het op een goede manier wil afsluiten voor beide partijen

Max
Reactie:
Beste max

Ik begrijp dat je zoveel mogelijk moet proberen rekening te houden met je partner met autisme maar zoals onze psycholoog ook heeft aangegeven waar ik het ook wel mee eens ben is dat als je autisme hebt het geen vrij brief is om alles bij de partner van neer te leggen.
Ik heb bijvoorbeeld heel erg veel rekening gehouden met bepaalde zaken zoals zorgen voor rust en structuur en geen visites als die een hele drukke werkweek heeft.
Ook uitstapjes zoals de stad(veel mensen) of eens naar een braderie dat doe ik ook niet met hem omdat ik weet dat hij helemaal overprikkelt raakt van veel dingen.
Tot op zekere hoogte kan als je als partner van het (proberen) te begrijpen maar het is voor ons partners ook lastig als je zelf geen autisme hebt.
Ik weet niet hoe iemand met autisme denkt en voelt want ik heb geen autisme en daarom is het soms ook zo moeilijk want
Ik vind ook dat diegene met autisme(net als de partner) ook zich probeert in te leven hoe het voor de partner soms is.
Mijn partner kan bijvoorbeeld heel erg direct iets zeggen(tegen het kwetsende aan) en je probeert daar goed op te reageren maar soms ontstaat er bij mij ook weleens kortsluiting omdat ik het soms gewoon even zat ben.
Ik ben al 10 jaar bij mijn man en heb heb hem altijd met alles geholpen en gesteund(2 burnouts gehad) psygische klachten en lichamelijke klachten mede ook door het autisme(kon bijvoorbeeld geen grenzen aangeven op het werk) en ging maar door waardoor ik natuurlijk alles op het bordje kreeg.
Je doet zoveel mogelijk je best als partner zijnde en dat is gewoon niet altijd even makkelijk.
zoals partners van hun best proberen te doen vind ik ook dat iemand met Autisme zijn best moet doen om de relatie te laten slagen.
vaak lees je toch wel dat de partner van op een duur uitgeblust is door altijd maar proberen met alles rekening te houden.
Ik vind persoonlijk dat er meer aandacht uitgaan naar diegene met autisme dan naar de partner zonder autisme.
Vaak wordt er van de partner verwacht dat die diegene moet zijn die zich aanpast en wat nog wel het meest frustrerende is dat familie het allemaal niet geloven.
zelfs zijn eigen familie ontkent dat die iets mankeert al staat het zwart op wit.
Wat mij vaak opvalt (als ik spreek over mijn eigen partner) is dat die bij visites en andere mensen een rol speelt van sociaal zijn maar als de visite weg is dan is die compleet overprikkelt en vaak komt dan alles eruit en dat is allemaal niet zo heel makkelijk.
Mijn man kan bij mij helemaal zichzelf zijn maar diegene die vaak het dichts bij je staat krijgt soms het meest te verduren en dat is soms wel heel erg moeilijk.


Leontien

Jouw reactie:



Wil je ook je hart luchten?

+ Mijn verhaal delen


Verhaal 6 - Ik vond haar autisme best fijn en verfrissend

Tijdens een vakantie ben ik iemand met een lichte vorm van autisme tegengekomen. Ik merkte een bepaalde "onaangepastheid" bij haar, en we hebben het daar toen over gehad. Ik vond haar manier van reageren eigenlijk wel fijn en verfrissend.

Ze was niet erg empatisch, en was ook niet aan het "pleasen" of aan het verzachten, of om de hete brei aan het heendraaien. Ze zei wat ze vond, direct en rechtstreeks.

Hoewel dat hard kon binnenkomen, en ik van haar begreep dat het voor haar soms moeilijk was, zowel in haar privé-leven als in haar werk-leven, vond ik het dus ook wel verfrissend dat zij gewoon direct zei wat ze vond, zonder erom heen te draaien.


Anoniem

4
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 7 - Heb ik autisme?

ik ben een dertiger. Man. Getrouwd en een kind. Een baan die modaal verdiend. Als ik kijk naar mijn leven kan ik zeggen dat ik best tevreden mag wezen.

Echter voel ik me vaak anders. Ik weet niet of ik recht heb hier iets te schrijven. Ik heb nooit de diagnose autisme gehad, maar wat ik merk is dat ik vaak 5 zinnen van een verhaal kan volgen en dat ik daarna de overstap van onderwerpen niet meer kan volgen. Als ik de vraag stel en ik krijg antwoord onthoud ik het vaak, maar als iemand iets spontaan verteld zonder dat ik erop voorbereid ben dan kan het langs me heengaan.

Ik heb me redelijk aan weten te passen. Ik ben sportief, in me werk heb ik repeterend werk. Nieuwe ideeen komen vaak vanuit mijzelf, zodat ik ze niet van anderen hoef te horen. Contact gaat grotendeels via mail, waardoor ik de tijd heb alles te verwerken.
Een kind opvoeden gaat ook prima. Hier heb je vooral liefde en geduld voor nodig en hoef je niet te schakelen.

Echter doet het me veel verdriet dat ik niet begrepen wordt vanuit het hart zeg maar. Alleen vanuit het label autisme. Ze weten niet hoe frustrerend het is om gesprekken te missen. Hoe eenzaam het voelt er net buiten te vallen.

In mijn relatie geef ik sociaal gezien altijd minder dan mijn vrouw. Ook hier ben ik van bewust. Ik onthoud niet alles wat ze zegt, omdat veel gewoon niet is aangekomen of door alle hectiek heb ik er niet meer aan gedacht. Als ik dan een moment voor mezelf nodig hebt kan ik het niet aan mijn vrouw geven. Ook als man voel ik mij hier schuldig over. Want ik begrijp haar dondersgoed. Ik weet niet of ik hierin afwijk van autistische mensen, maar ik besef dondersgoed wat mijn beperking doet voor mijn relatie. Ik snap het verdriet wat het veroorzaakt.

Maar toch probeer ik op mijn manier mijn liefde te geven. Ik ben geduldig, heb ook het geduld in andere mensen in te leven, ik kan daarom achteraf alles wel weer goed praten. Ik ben nu eenmaal zoals ik ben, dat weet zij ook, al begrijpt ze denk ik niet hoe moeilijk het is als je heel moeilijk informatie kan verwerken.

Moest het even kwijt, wie weet is er iemand die mij begrijpt

Anoniem 191

4
2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Dag Anoniem,

Ik begrijp wat je zegt. Er komt veel overeen met mijn relatie met een man met Asperger. Tijdens ruzie kan ik kort 1 iets aankaarten, of hij kan niet meer volgen. Dan kan hij erg gefrustreerd en nors overkomen. Waarop ik vervolgens nog meer triest, enz..
Achteraf begrijp ik ook wel dat hier geen kwade intenties achter schuilen. Maar de trieste emotie van mijn kant is er natuurlijk wel.

Ook het repeterend werk, vooral via mail is kenmerkend bij Asperger. Doordat er geen onmiddellijke interactie nodig is. Als hij erg moe is, kan ik ook geen gesprek meer met hem voeren. Dan moet ik stil zijn en hem met rust laten, of er komt onenigheid van. Ik weet niet of dat bij jullie ook zo is? Is heel pijnlijk voor mij persoonlijk.

Je geeft mee liefde op jouw manier te uiten. Hoe is dat dan? Bij mijn man uit zich dat in vele aanrakingen, knuffels , en praktische dingen voor mij doen. Ook wanneer ik hem vraag iets te doen, maakt hij er meteen werk van, en dit tot in detail. Ik zie dit dan ook zoals het in zijn hart bedoeld is. Je vrouw vast en zeker ook!

Groetjes,

Sofie

Sofie
Reactie:
Ik herken hier veel van.
Ik ben als kind door een psychiater onderzocht en daar kwam uit dat ik autistme heb. Ik vind het heel moeilijk, want ik ben ook nog hartpatiënt en long en heb cdg1a syndroom.

Chantal

Jouw reactie:



Verhaal 8 - Het ging snel maar het voelde zo goed

In een zeer korte tijd leerde ik mijn partner kennen, zijn wij gaan samenwonen, raakte ik zwanger en zijn wij getrouwd. Het ging inderdaad heel snel maar het voelde zo goed. Met de geboorte van onze dochter kwam echter heel duidelijk naar voren dat er “iets” met hem was. Hij kon totaal geen begrip opbrengen voor ons kind en voor mij. In een korte tijd viel ik veel af en ik begon echt “op” te raken. Een half jaar na de geboorte was het eerste incident van huiselijk geweld. Hij had spijt en zou het nooit meer doen. Ik legde op dat moment de link niet met autisme maar op dat moment ging wel iets stuk bij mij. Het vertrouwen was kapot en ons kind bij hem achterlaten durfde ik niet. In de half jaar die daarop volgde nog twee incidenten gehad waarbij ik bij de keel gegrepen ben. Het laatste incident was voor mij de druppel en ik vertrok de volgende ochtend met ons kind en al mijn spullen. Dit leek bij hem echt iets los te maken waarna hij een traject in ging wat, door o.a. corona maar ook hemzelf, maar moeilijk op gang komt. Ondanks dat hij dus wel stappen onderneemt en ik beloofd had hem hierbij te steunen merk ik dat het mij steeds zwaarder begint te vallen. Ja, mooie momenten zijn er zeker maar weegt het op tegen de eenzaamheid die ik op andere momenten voel. Het verdriet en het gevoel dat ik mijzelf kwijt ben. Daar ben ik niet over uit. Wij hebben een jong kind samen en ik zou graag een gezinnetje willen vormen. Ik denk ook dat wij het zouden kunnen maar tegen welke prijs? Is het een prijs die ik alleen moet betalen en wil ik dat wel? Zoveel vragen en maar weinig mensen met wie ik dit kan bespreken doordat het moeilijk uit te leggen is. Ik wil het beste doen voor mijn dochtertje en soms begin ik wel te twijfelen of het vormen van het gezin het ultieme geluk is of dat ik, omwille van haar en mijzelf, juist een andere keuze moet maken.

C

4
6
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Ik begrijp je helemaal. Je voelt je alleen en eenzaam in een relatie.
Ze praten alsof jij degene bent die het verkeerd ziet. Ik wilde ook een gezin zijn en leuke dingen ondernemen maar had geen zin of tijd. De mensen begrijpen niet hoe zwaar het is om met zo'n iemand te moeten leven en dat je geen gesprek kunt voeren.
Ikzelf wil ook voor mijn zoon het beste maar hij maakt het onmogelijk.

Marianne
Reactie:
Ik zit in ongeveer dezelfde situatie..Wij wonen ook niet meer samen ( hebben een zoontje van 1 jaar) en proberen nu een manier te vinden wat voor ons werkt. Maar het is moeilijk! Hij zou ook opzoek gaan naar de juiste hulp, hij had al gesprekken bij ggz maar dit is vanwegen corona in de soep gelopen waardoor alles opnieuw gestart moet.. Hoe gaat het bij jullie nu?

Anoniem
Reactie:
Ik begrijp je gevoelens heel erg goed
Ik heb ook wel vaak die twijfel.
Soms denk ik weleens is dit het? en blijft het allemaal zo moeizaam en kan ik dat nog wel aan?

Ik denk dat je op een duur(als het echt niet meer gaat) je gevoel je dat wel duidelijk aangeeft.
Jezelf helemaal opofferen voor iemand met autisme daar ga je uiteindelijk ook aan onderdoor.
Wij niet autisten moeten rekening houden met bepaalde dingen maar ook zij moeten aan zichzelf werken.
Je kan niet zeggen Ik heb autisme dus...(dat gebeurd nog weleens vaak) Je voelt je vaak eenzaam en alleen (er mist iets) en dat is soms heel erg moeilijk. Ook praten met andere mensen erover is lastig omdat ze niet echt een idee hebben wat autisme allemaal inhoud.
Ik hoop voor je dat je de wijsheid en kracht hebt om uiteindelijk de juiste beslissing te maken.
Luister ook naar je gevoel wat zegt die?

Leontien
Reactie:
Ik denk dat het belangrijk is om goed voor jezelf te zorgen. Je eigen keuzes te maken.
Niet meer terug gaan. Want dan val je weer in oude patroon.
Hoop dat hij je berijpt en gaat inleven.
Dat gaat niet komen. Hoe lief hij ook is.
Aandacht begrip, medeleven een maatje moetje niet verwachten.
Dat weet ik inmiddels ook uit ervaring.
Elke keer is er toch weer hoop maar dat komt niet.

Ingrid
Reactie:
Ik wens je veel sterkte!
Denk vooral aan jezelf, je bent niet de therapeut van je partner.

Mieke
Reactie:
Mijn situatie is nagenoeg een duplicaat van wat jij schetst. Ook ik voelde me ultiem gelukkig in het begin, verliefd, samenwonen, zwanger. Zoals je zelf zegt: “Het voelde zo goed”. Maar 30 jaar en 2 kinderen (die nu volwassen zijn) verder, zou ik je met terugzicht op mijn eigen leven graag een advies mee willen geven. Jij bent waarschijnlijk jong, hebt een mooie dochter. Kies voor je geluk met je dochter, de wereld ligt voor je open, al voelt dat misschien nu niet zo voor je. Geloof me als ik zeg “het veranderd niet”. Jij zal het altijd moeten blijven begrijpen, zonder daarvoor ooit zelf iets terug te ontvangen, het zuigt je leeg, zelf Ik heb nu kanker en realiseer me nu meer dan ooit hoe emotioneel eenzaam ik ben. Alsjeblieft kies voor jouw eigen geluk nu het nog kan!

Elise

Jouw reactie:



Verhaal 9 - Hoe dring je door tot zo iemand?

Een jaar geleden leerde ik iemand kennen waarvan ik na 1 date al doorhad dat er iets met hem aan de hand was. Na veel opzoeken ben ik op autisme gevallen, Asperger syndroom. Ik heb hem hierover aangesproken en gaf aan dat hij hetzelfde dacht maar er was nog geen diagnose
Hij was in het begin heel lief en attent, stuurde dat hij me gaag zag en ik hoorde hem hele dagen.
Na een tijdje is dit serieus beginnen minderen en voelde ik mij echt te min. Ik heb heel veel voor hem gedaan op elk vlak dat ik kon maar ik krijg niks meer terug.
Ik zat ook in een situatie waar ik nog met mijn ex samenwoonde om financiële redenen. Het was dus zeker geen ideale situatie. Door al die stress van mijn thuissituatie + de relatie die ik met had ben ik vaak beginnen drinken. Op die momenten maakte ik dan ruzie met hem en kwam alles eruit. Dat waren voor hem enorm veel prikkelingen en hij kon hier echt niet mee omgaan, laat staan praten. Vorige week was er weer zo een moment en toen heeft hij gezegd dat hij dit niet meer aankan en er een punt achter zet.
Ik kan hem ergens begrijpen want ik heb hem veel verwijten gemaakt als ik een glas te veel had gedronken. Ik heb met hem nog een gesprek gehad dat ik alle dingen zou rechttrekken in mijn leven, niet meer zou drinken en dat ik graag met hem in therapie zou gaan. Helaas wil hij dit niet meer... Het is ook niet iemand waarmee je kan praten zoals met een ander .. ik heb enorm veel spijt en verdriet maar hij lijkt gewoon door te gaan met zijn leven
We hebben wel nog contact maar altijd over oppervlakkige dingen zoals het altijd geweest is
Ik wil echt alles doen om mijn relatie te redden maar hoe dring je door tot zo iemand...
Als er iemand tips heeft ze zouden welkom zijn
Alvast bedankt

J

4
4
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Stop ermee. Deze relatie zal nooit iets worden. Ga verder met je eigen leven en waarschijnlijk kom je iemand tegen waar je wel iets aan hebt. Die je werkelijke liefde en aandacht kan geven want dat zal een asperger nooit kunnen.

Anoniem
Reactie:
Er zijn genoeg autisten die wel emphatisch zijn. Daarnaast bestaat asperger niet meer. Zo'n opmerking getuigd echt van een totaal gebrek aan kennis van autisme. Nieuwe onderzoeken tonen zelfs aan dat autisten over meer emphatie beschikken dan NT'ers. Autisme heeft verschillende gezichten die bij de meeste mensen niet bekend zijn door het ongelooflijke stigma. Sommige autisten missen wel empathie maar dat komt doordat Alexithymie een rol speelt. Lang niet elke persoon met autisme heeft dat. Ga je even verdiepen voordat je onzin gaat lopen verkondigen

Anoniem
Reactie:
Ik ben zelf vroeg gediagnosticeerd met het syndroom van Asperger en heb toevallig recent nagedacht wat voor mij belangrijk is in relatie, geen idee of dat toepasselijk is voor je vriend maar ga het gewoon voor mijzelf uitspreken in de hoop dat je er iets aan hebt. Grondvoorwaarde in een relatie voor mij is veiligheid en structuur , eigenlijk net zoals je met een hond om zo gaan. Ik, en de aantal autisten die ik ken zijn allen heel sensitief ingesteld , ik voel namelijk heel erg goed als er iets met iemand is, gewoon door een bepaald onderbuikgevoel, maar de verwerking om te bepalen wat er dan is kost gewoon flink wat tijd. Naast dat ben ik in ieder geval heel slecht met onverwachte harde geluiden, dus juist de situatie dat je stemverheffing gebruikt is eentje waar ik van in paniek zou raken, want ik zou je graag willen helpen, maar ik heb gewoon tijd nodig om te bepalen hoe ik dat moet doen en dan op het moment dat ik je maar als dat door je eigen emoties (en misschien hoeveelheid drankjes) niet begrijpt, dat dat aan de hand is en doorgaat ga ik me langzaam aan voor je afsluiten, denk wederom maar aan de hond, die raakt ook in paniek als je roept, maar begrijpt wel zonder woorden wanneer je niet niet goed voelt. Dus de clue hierin is echt om eigenlijk er van uit te gaan dat hij als je zelf eerlijk en duidelijk bent over je gevoelens en dat op een rustige , vriendelijke maar toch duidelijke manier brengt, en stuur hem maar een duidelijke kant op, maar geef hem daarna ook de tijd om hem zelf daadwerkelijk te laten inzien hoe deze kant is. En de seconde dat hij dat diep van binnen doorheeft dat hij echt zichzelf (dus trager, ongemakkelijker, maar ook heel authentiek, ongeremd en spontaan is ) kan zijn is er niks liever dan ik (maar denk dat bij de meeste mensen met Asperger is) doe dan mijn partner hetzelfde gevoel mee te geven. Als je dit nu nog leest en je denkt "hee dit heb ik er voor over" ga je dan nog wat verder verdiepen, want de autisme is gewoon een neurologische aandoening , en ga kijken of je de moeite wil doen om echt te investeren in je relatie en als je dat met rust geduld en duidelijkheid doet , en hem accepteert zoals hij is dan kun je een superloyale vriend krijgen, die er alles binnen zijn mogelijkheden aan geeft om jou zo gelukkig mogelijk te maken, maar als je die concessies niet wil maken, dan is het helaas gewoon niet te matchen, maar help hem dan ook om je beslissing te laten begrijpen, wat dus ook betekent dat je diep bij jezelf moet vragen, waarom je de die concessies niet wil maken, dat gaat dan helpen om hem het makkelijker te laten accepteren

Max
Reactie:
Ik ben zelf vroeg gediagnosticeerd met het syndroom van Asperger en heb toevallig recent nagedacht wat voor mij belangrijk is in relatie, geen idee of dat toepasselijk is voor je vriend maar ga het gewoon voor mijzelf uitspreken in de hoop dat je er iets aan hebt. Grondvoorwaarde in een relatie voor mij is veiligheid en structuur , eigenlijk net zoals je met een hond om zo gaan. Ik, en de aantal autisten die ik ken zijn allen heel sensitief ingesteld , ik voel namelijk heel erg goed als er iets met iemand is, gewoon door een bepaald onderbuikgevoel, maar de verwerking om te bepalen wat er dan is kost gewoon flink wat tijd. Naast dat ben ik in ieder geval heel slecht met onverwachte harde geluiden, dus juist de situatie dat je stemverheffing gebruikt is eentje waar ik van in paniek zou raken, want ik zou je graag willen helpen, maar ik heb gewoon tijd nodig om te bepalen hoe ik dat moet doen en dan op het moment dat ik je maar als dat door je eigen emoties (en misschien hoeveelheid drankjes) niet begrijpt, dat dat aan de hand is en doorgaat ga ik me langzaam aan voor je afsluiten, denk wederom maar aan de hond, die raakt ook in paniek als je roept, maar begrijpt wel zonder woorden wanneer je niet niet goed voelt. Dus de clue hierin is echt om eigenlijk er van uit te gaan dat hij als je zelf eerlijk en duidelijk bent over je gevoelens en dat op een rustige , vriendelijke maar toch duidelijke manier brengt, en stuur hem maar een duidelijke kant op, maar geef hem daarna ook de tijd om hem zelf daadwerkelijk te laten inzien hoe deze kant is. En de seconde dat hij dat diep van binnen doorheeft dat hij echt zichzelf (dus trager, ongemakkelijker, maar ook heel authentiek, ongeremd en spontaan is ) kan zijn is er niks liever dan ik (maar denk dat bij de meeste mensen met Asperger is) doe dan mijn partner hetzelfde gevoel mee te geven. Als je dit nu nog leest en je denkt "hee dit heb ik er voor over" ga je dan nog wat verder verdiepen, want de autisme is gewoon een neurologische aandoening , en ga kijken of je de moeite wil doen om echt te investeren in je relatie en als je dat met rust geduld en duidelijkheid doet , en hem accepteert zoals hij is dan kun je een superloyale vriend krijgen, die er alles binnen zijn mogelijkheden aan geeft om jou zo gelukkig mogelijk te maken, maar als je die concessies niet wil maken, dan is het helaas gewoon niet te matchen, maar help hem dan ook om je beslissing te laten begrijpen, wat dus ook betekent dat je diep bij jezelf moet vragen, waarom je de die concessies niet wil maken, dat gaat dan helpen om hem het makkelijker te laten accepteren

Max

Jouw reactie:



Verhaal 10 - Als ik met hem deel voel ik me niet gehoord

Ik ben een jonge vrouw van 24, die verloofd is met een jongeman van 28 met pddnos. Hij is echt heel erg lief en zorgzaam, maar ik heb zelf heel veel vervelende dingen meegemaakt in mijn leven en als ik dit met hem deel, voel ik mij niet gehoord. Ik voel me hier soms echt eenzaam door, waardoor ik soms moet huilen omdat ik mij zo alleen voel. Ik heb redelijk wat sociale contacten, maar toch voel ik mij alleen, omdat ik niet het idee heb dat mijn emoties begrepen worden. Daarnaast weet ik dat mijn verloofde van mij houdt, maar als een jongen mij probeert te versieren, of met mij flirt, is hij totaal niet jaloers en gaat hij zelfs juist leuk met diegene praten. Begrijp me niet verkeerd, ik hou niet van jaloersheid, maar ik zou het toch fijn vinden als hij zou tonen dat ik zijn meisje ben en dat hij toch een inimini beetje gezond jaloers is. Is er iemand die dit ook ervaart? En heeft diegene een advies voor mij? Ik weet niet of dit mij gelukkig maakt...

Louise

3
2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Beste J,
Ik weet dat je van hem houdt maar je kan wel doorgaan in iets wat het uiteindelijk niks gaat worden,. Ik herken het wat je vertelt, je kunt niet tot ze doordringen. Het lukt gewoon niet. Hij gaat door met zijn leven omdat hij dingen niet voelt zoals jij. Ik weet dat je zo nu niet denkt maar geloof me, er loopt iemand anders voor je rond die je wel kan geven wat je wilt. Je moet voor jezelf gaan. Je gaat erdoor drinken en er zelf aan onderdoor voor iemand die niet zo is als jij.
Zet hem op en ga voor jezelf....

Marianne
Reactie:
Bedankt voor je lieve reactie. We zijn inmiddels 7 weken na de breuk en er is niets veranderd. We hebben elkaar 1 keer gezien maar dit heeft niet uitgehaald. Ik heb mij dan ook normaal gedragen en niet over onze relatie gesproken. Ik heb nog steeds enorm veel verdriet en ga naar een psycholoog om dit te kunnen verwerken.
Ik hoor hem nog steeds zo goed als dagelijks maae natuurlijk nooit over iets boeiend. Het is ondertussen ook al wel duidelijk dat hij met mij nog is iets wil gaan doen maar dan zoals vrienden. Op dit moment is dat niet mogelijk door Corona. Hij heeft mij wel al zeer duidelijk laten verstaan dat ik bij hem thuis niet meer welkom ben.
Echt hopeloos, ik moet naar een psycholoog, zit hier al weken kapot van verdriet ondanks hij diegene zou moeten zijn die hulp zou moeten zoeken maar dat ziet hij natuurlijk niet.
Ongelooflijk hoe je zo verslaafd kan zijn aan zo een ziekelijke relatie. Ik herken mijzelf niet meer ...

J

Jouw reactie:



Wil je ook je hart luchten?

+ Mijn verhaal delen


Verhaal 11 - Een man met autisme

Ik vroeg me ook af of er meer partners zijn van iemand met Autisme die ook tegen bepaalde problemen aanlopen zoals huishouden en klusjes in Huis.

Mijn man met Asperger ziet(bijvoorbeeld) niet als het behang van de muur komt(daar moet ik dan zelf mee komen om het op te lossen) maar soms is die dan met een bepaald ding zoals Schilderwerk gefixeerd dat het perfect moet.
Ook mee helpen uit zichzelf bijvoorbeeld een vaatwasser uitruimen of even iets opruimen moet je zelf steeds aangeven en dit is soms heel erg vermoeiend.
Ook is mijn man heel erg chaotisch(ruimt zelden tot nooit wat op) en dat zorgt natuurlijk ook weleens voor de nodige irritaties.
Ik ben zelf heel erg netjes en hou van een schoon huis en doe ook het meeste thuis.
In het begin van onze relatie viel het me ook op dat zijn eigen huis (in mijn ogen) erg vies was.
Er was geen afval bak,vaat stond in de gootsteen en alles plakte.
Ik kon niet echt begrijpen hoe die zo kon leven.
Ik dacht eerst nog het is een man alleen en was altijd het studentenleven gewend maar nu zie ik ook dat het toch ook wel te maken heeft met zijn autisme.
Als ik weer voor de zoveelste keer een klusje weer moet aandragen is dat soms ook weleens vermoeiend.
Ik denk dan ook weleens je ziet toch dat het even moet gebeuren?
Wie herkent dit ook en hoe gaan jullie hier mee om?


Huishouden

3
7
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Herkenbaar. Mijn vriend heeft autisme en add en hsp(hoog sensitiviteit). hoorde van mijn therapeut. Dat ze het wel zien, maar het heeft voor hen geen prioriteit. Dat is erg vermoeiend. Krijg heel vaak te horen, dat doe ik wel of ik ga dat doen... en 5x op een dag en 3dagen later is het bijv. nog steeds niet gedaan. Maar daar schijnen ze moeite mee te hebben. En als je het niet goed doet, als het dan toch zelf oppakt dan doe je het niet goed genoeg. Want de mijne is ook nog eens perfectionistisch in wat hij doet.

Als hij zegt, dat hij het gaat doen dan moet hij het ook doen, soms een opstapje geven. en helpen herinneren. En bepaalde dingen gewoon niet doen tenzij jij er zelf aan loopt te ergeren of het nodig hebt. wat ook helpt is zijn dingen dan niet doen. het is heel kinderachtig. maar 1 ding tegelijk en bij dat ene ding blijven. duidelijk en heldere communiceren en laten zien dat het gevolgen heeft.

Anoniemtpje82
Reactie:
Herkenbaar. Mijn vriend heeft autisme en add en hsp(hoog sensitiviteit). hoorde van mijn therapeut. Dat ze het wel zien, maar het heeft voor hen geen prioriteit. Dat is erg vermoeiend. Krijg heel vaak te horen, dat doe ik wel of ik ga dat doen... en 5x op een dag en 3dagen later is het bijv. nog steeds niet gedaan. Maar daar schijnen ze moeite mee te hebben. En als je het niet goed doet, als het dan toch zelf oppakt dan doe je het niet goed genoeg. Want de mijne is ook nog eens perfectionistisch in wat hij doet.

Als hij zegt, dat hij het gaat doen dan moet hij het ook doen, soms een opstapje geven. en helpen herinneren. En bepaalde dingen gewoon niet doen tenzij jij er zelf aan loopt te ergeren of het nodig hebt. wat ook helpt is zijn dingen dan niet doen. het is heel kinderachtig. maar 1 ding tegelijk en bij dat ene ding blijven. duidelijk en heldere communiceren en laten zien dat het gevolgen heeft.

Anoniemtpje82
Reactie:
als aanvulling. ik merk ook dat mijn vriend aangeeft niet te weten waar te beginnen. en dan gaan hij iets doen wat in mijn beleving totaal niet aan de orde is of enige vorm van prioriteit heeft. of hij gaat niks doen omdat hij niet weet waar te beginnen en er zoveel te doen is. het ontbreekt dan aan overzicht en om te waar of met wat te beginnen en daarnaast vergeet hij best vaak dingen omdat hij dus ook zwaar overspannen is, is het al gauw te veel.

Anoniemtpje82
Reactie:
@Anoniempje82

Het is inderdaad heel erg vermoeiend en daarnaadst is het ook weer zo dat ik me het prettigst voel in een schone omgeving dus ik ben heel vaak diegene die alles van onder tot boven(en de tuin) onderhoud.
Vanwege mijn man met Autisme(en ook vaak moe is na het werk)
komt alles altijd wel op mij neer van de planning van visite tot aan alles op orde houden.
Hij doet alleen iets als ik het hem vraag(nooit uit zichzelf)
en soms als alles je even teveel is dan kan je op een duur weleens gaan mopperen.
Vroeger als ik weleens weg was een paar dagen moest ik echt een lijstje maken met punten die gedaan moesten worden.
Maar heel vaak als ik thuiskwam had die veel van die punten niet gedaan. Onbezorgd even paar dagen weg ging eigenlijk ook niet,want als ik dan thuis kwam dan was de keuken overvol en kon ik wel in janken uitbarsten.(heb ik ook echt weleens gehad) Nu ben ik dus diegene die alles doet(ook zorg van 3 katten en hond) Mijn man wil graag kinderen maar eerlijk is eerlijk... een stemmetje in mij zegt dat ik ook daar dus waarschijnlijk alle zorg over kan nemen. Iets in mij zegt Nee... Ik ben nu op een leeftijd(34) dat ik echt een besluit moet nemen wel of geen kinderen.
Maar aangezien ik nu al vaak oververmoeid ben door de soms toch wel vermoeiende relatie houd dat me tegen.

Hoe zien jullie dat trouwens? autisme en kinderen?

Huishouden ergenis
Reactie:
Ik hoop dat ik je een beetje kan helpen op basis van de andere kant van het verhaal als autist zijnde. Dus ik ga heel zwart wit benoemen wat ik zelf voel als ik het verhaal lees . Schoonmaken is iets wat inderdaad iets wat niet automatisch komt, want ja, mijn ruimte om te ontspannen is gewoon simpelweg om te ontspannen (super zwart wit natuurlijk). Opruimen is daarentegen een ander verhaal, ik heb het geluk gehad dat ik nu langzaam aan op de harde manier voel dat ik door een ongeorganiseerde ruimte ook heel onrustig wordt. Als je denkt hem de logica van schoonmaken te kunnen uitleggen op een manier die hij zelf voelt doe dat dan, maar ik denk dat het makkelijker is om hem goed uit te leggen wat hij aan opruimen heeft , en als dat is gelukt , maak daar samen een systeem in , want als er een systeem en structuur is dan kan hij zichzelf corrigeren. Wat verder voor mij belangrijk is dat je me ook gewoon lekker laat, creer eigenaarschap, opruimen is mijn ding en schoonmaken die van jou (bijvoorbeeld). En daarin is het ook belangrijk om hem eerst lekker te laten ontdekken en fouten maken , of het gewoon echt samen te doen, maar de kans is zeer aanwezig dat hij gewoon simpelweg niet weet hoe hij het moet doen, je mag hem dan zeker corrigeren, maar, geef hem de tijd om te verwerken en zelf te laten bedenken wat hij fout doet. Want wat voor jou iets heel simpels is , is dat het voor hem niet . Pas als ik zeker weet dat ik het kan , kan ik op een goede manier feedback ontvangen. Tot slot, probeer als je buiten die routine toch van hem verwacht dat hij iets opruimt dat je benoemt dat het moet gebeuren maar een 'nu' boodschap of een jij moet het doen werkt niet , dit is weer het stukje eigenaarschap , er moet dus ook iets van eigenaarschap bij hem zijn, of je moet hem uitleggen waarom jij vind dat hij het moet doen. Want een autist is vaak zeer eerlijk en rechtvaardig als hij zich veg voelt, maar ja schoonmaken moet dus eerst veilig en logisch worden , voordat hij dit uit zichzelf ook gaat voelen, opmerken en oppakken . Ik hoop dat dit je iets kan helpen in het proces

Max
Reactie:
Beste Max

Bedankt voor je feedback.
Ik las ook dat jij er zelf achter bent gekomen dat een chaotische ruimte zorgt voor meer onrust waardoor je dus gaat opruimen en schoonmaken.
Het probleem van mijn man is vaak dat hij zich er helemaal niet aan stoort dat het rommelig is.
Toen ik hem leerde kennen(studenten leven) dacht ik eerst ja wat zeur ik het is gewoon het studenten leven.
maar ook toen die op zichzelf ging wonen zag hij (gewoon echt niet) dat het soms best vies was en er dingen echt moesten gebeuren.
Als iemand niet ziet wat er moet gebeuren(als ik aangeef dat iets moet gebeuren) krijg ik vaak te horen van dat is toch helemaal niet nodig?

en zo beland je weer in een discussie die heel lang duurt
dus ik doe het liever dan maar zelf omdat ik zelf moeilijk functioneer in rommeligheid en het welles nietes ook zoveel energie vreet.
Ik heb hem (zoals je aangaf) vaak aangegeven dat dingen opruimen ook zorgt voor rust maar ik denk dat hij juist rust vind in de rommeligheid en dat is dus denk ik het moeilijke ervan.

Ik ga je verhaal wel meenemen in mijn aanpak en kijken of bepaalde dingen misschien beter overkomen.

Leontien
Reactie:
daarnaast....
mijn man is vaak erg moe van zijn werk(mede door overprikkeling) dus vaak is het ook lastig om te vragen wil je hier even bij helpen of dit even voor me doen.
Vaak was het dan dat die heel boos kon worden of mokkend weglopen en dan denk ik ook vaak.. ik doe het wel weer eventjes maar op een duur raak je daar ook wel een beetje overwerkt van.
je hebt toch vaak het gevoel dat jij diegene bent waar het reilen en zeilen van het huishouden op aan komt.
Het is kortom soms best lastig.

Leontien

Jouw reactie:



Verhaal 12 - Het lijkt meer op een psychose dan op een dipje

mijn laatste bericht was begin januari. nu ben ik al weer even thuis en wat een drama met mijn vriend. Ik heb een pauze ingelast in onze relatie. Hij moet een aantal maanden zonder mij doen op eigen kracht leren omgaan met zn autisme, add, hsp en overspannen zijn. Hij gaat nu wederom en het is al weer even gaande door een dal. Al lijkt het meer op een psychose, dan een dipje. Hij kan voorlopig niet op mij leunen en of alles op mij afreageren. Het streven is dat ik hem hierdoor help om aan zichzelf te werken en het serieus te nemen in zijn buien kan hij mij me niet voor van alles en nog wat uitmaken of me de huid vol schelden mij blijven condoleren alsof ik zijn eigendom ben. Ik ga ook minimaal 3 maanden minimaal tot geen contact met hem hebben hierin moet ik echt streng zijn voor mezelf .ik kwam er achter dat ik bijna een dagdeel met hem bezig ben en dan zijn we niet eens bij elkaar, is het niet bellen dan is zijn andere berichten. en dan werken de communicatie middelen niet altijd mee

Valentijnsdag had ik erg veel zin in, ondanks dat we van de overheid niks mogen. Maar we hadden wel plannen, hij zou naar mij komen samen zouden een gezellige en romantische dag van maken. ipv daarvan alleen en kort berichtje op messenger om elkaar fijne dag valentijn te wensen. En erge vindt ik ook dat hij niet eens kaartje of kleine attentie had gestuurd. want dit zijn dagen waar je weet dat het komt en dat kan je plannen. Maar zelfs dit soort dingen komen niet in hem op.ook met kerst. had hij allemaal kleine dingetjes op zich leuk en grappig. maar niet doordacht of goed voorbereid enof geluiserdt. naar wat ik zou willen en later zei hij, dat hij wel had gekeken, maar niet kon betalen. en dat ik tegoed had. maar ook die kleine dingen erger ik me aan. komt het door zijn aandoeningen, deels en zeker door het feit dat hij overspannen is.
want hij kan het wel, heeft ook wel eens een bos bloemen stuurt om mij een goed weekend te wensen of een bak ben en jerry's laten bezorgen omdat hij dacht ik het even nodig had. Dus ik weet dat hij het kan en ziet. Alleen de laatste maanden helaas niet.

Toen ik op 1feb na 1.5 week weer naar huis ging. nou moet ik met o.a. de boot en trein etc. dus niet overal even goede verbinden/bereik. Dus mijn reactie op zijn messenger bericht kwam pas 18.30 binnen ipv om 13u Nou lijken de moderne commutatie middelen en mogelijkheden voor ons vanaf het begin af aan a tegen ons te werken. ik heb zelf de nodige trauma meegemaakt, ben ook hsp,

het begon die dag eigenlijk al toen zijn hulpverlening eerder kwam dan hij had verwacht waardoor zijn idee en wat hij in zn hoofd al de soep in ging. vervolgens bij het het afzetten, ik kreeg aantal voorwaarden mee. en diingen die ik niet meer mocht doen etc. daarkomt bij dat mijn reactie die pas in de avond kwam. en dat ik niet heb laten weten dat ik thuis was. was laater thuis, moest gelijk door boodschappen doen etc ivm avond klok. dus zat net 2 tellen op de bank en toen mn telefoon ging en ik gelijk reageerde, ik zag ook dat mijn bericht pas toen werd verstuurd. omdat ik de app weer had geopend.

Ik hou van hem, de eerst man van ik dat doe en bij wie ik voor mijn doen open ben en kan zijn. helaas gaat dat gepaard met heel veel voorwaarden vanuit hem.En dan wil hij eigenlijk ook samen wonen, na nog geen jaar. en dat zit er echt niet in. het is nog niet eens zeker of we na die pauze nog bij elkaar zijn. Want als er niks is veranderd, dan houdt het namelijk op. Ik blijf bij mijn motte liever alleen en gelukkig dan in een relatie en ongelukkig. ik heb zelf ook nog een weg te gaan. Maar soms leidt het pad je naar iemand en daarna dien je weer je eigen pad te volgen. Maar op het pad heb je elkaar wel wat lessen geleerd ben je beide gegroeid.

ben dankbaar dat ik dit forum heb gebonden en dan ik dit met jullie kan delen.
Bedankt daarvoor het heeft me enorm geholpen ook in mijn keuze om pauze in te lassen. en nu kijken waar de weg ons leidt.

Anoniempje82

Anomiepje82

2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 13 - Als ik huil blijft hij stijf zitten

Mijn man neemt zelden initiatief. Hoe kan dat? Vindt hij dan niets leuk, vraag ik me vaak af? Ook emoties kan hij niks mee. Als ik huil blijft hij stijf zitten. Zegt niks. Soms probeert hij wat omdat hij inmiddels wel weet dat dat hoort, maar zijn gevoel zit er niet in. Ik voel me zo alleen. Ik wil graag weg maar ik wil het de kinderen niet aan doen en ik weet niet waar ik zou kunnen wonen. Hij is wel een leuke, betrouwbare vader. Bij de kinderen lijkt hij wel meer emotioneel te zijn. Maar dit is zo killing voor mij. Herkenbaar?

Elin

2
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Elin

Ja wel erg herkenbaar.
Mensen met Autisme zijn over het algemeen wat minder goed in het tonen en uiten van liefde,genegenheid ze denken eigenlijk op een heel andere manier dan dat wij dit doen.

Sinds de therapie weet mijn man dat ik bepaalde dingen heel belangrijk vind zoals af en toe eens een kaartje met iets liefs erin maar dit heeft hij zich echt moeten aanleren.
Hij zei... we zijn toch bij elkaar en het loopt allemaal goed? ik sta er dan soms niet bij stil om aan dat soort dingetjes te denken.

Hun manier van liefde tonen en uiten is vaak anders dan mensen met geen autisme.
OOk emoties daar goed mee omgaan vinden ze toch vaak wel lastig zitten dan meer na te denken hoe te reageren dan dat het spontaan overkomt.

Ik begrijp dat jij je eenzaam voelt.
Ik heb dat gevoel ook vaak gehad en nog steeds weleens.
Wat mij heeft geholpen is om er veel over te praten ook aan mijn partner heb ik aangegeven wat ik soms erg moeilijk vind en gesprekken met de pscholoog heb ik ook een hoop aan gehad.

Kortom ze voelen wel,hebben wel emoties maar het is voor ze heel lastig om dit te tonen en uiten.
Ik heb ook weleens mezelf afgevraagd houd die wel van me?
en is dit het dan?

Praten is toch wel heel belangrijk of dit nu is met een goede vriendin of familie dat lucht ook vaak op.

Hoop dat je hier iets aan hebt!

Leontien

Anoniem

Jouw reactie:



Verhaal 14 - Loop vast

Ik zou heel graag met iemand mijn emoties willen delen.
Want ik loop helemaal vast.

Saskia

2
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Hoi Saskia

wat naar dat je je zo voelt.
Heb je wel vrienden en familie waar je goed mee kan praten over je emoties of niet?

Bij mij was dat altijd lastig ook omdat de stoornis van mijn man met name bij de schoonfamilie werd ontkend.
Uiteinlijk had ik een psycholoog waar ik mee kon praten.

Heb je iemand om mee te praten?

Leontien

Jouw reactie:



Verhaal 15 - Ik hoop echt dat we elkaar blijven vinden

Ik heb mijn vriend ruim een jaar geleden online leren kennen. Toen merkte ik nog niet zoveel. We spraken vrij snel af en het was erg gezellig. hij zag mij, was en is echt geïnteresseerd in mij. is heel pienter. En heeft veel kennis. en is super lief en gul en behulpzaam.

Maar ook heel direct. Hij voelde niet altijd het juiste moment aan. en kan niet altijd horen zien wat het bepaalde dingen met mij doen.

De eerste alarm bellen gingen rinkelen na een ontmoeting van 1x en aantal keren bellen was het je bent van mij en mijn vrouw dit en dat... het kwam op mij over alsof ik zijn bezit ben. Ik ging daar vel tegen in, zonder veel resultaat. hij vondt bij mij rust iets wat hij niet kende. En daardoor kon hij zichzelf zijn Dat is heel veel fijn als je dat bij elkaar kan zijn.

Ik wist niet dat hij tegen een burnout aanzat en hij was er net achter gekomen dat hij autisme, add en hsp had. ik kreeg namelijk een paar keer per maand een ander persoon aan de telefoon en de volle lading als hij is overprikkeld. ik ging er elke keer tegenin en uitleggen. Dat hoort dat hoort er wel bij. geen zin. net als zijn stemmingswisselingen. op zo'n moment is er geen rede met hem.

De aandoeningen maken hem puur en heel oprecht. niet alleen dat het lijkt ook als of tijd en realiteit anders wordt beleefd. Als hij wat vind dan is het ook zo. tegenstrijdigheden is een no go of dubbelzinnigheid. terwijl het leven zit er vol mee. Ik ben gedwongen om vaak de leiding te neme of keuzes en knopen door te hakken, maar ook om hele duidelijke en strikte grenzen te stellen.

En het is jammer dat het daardoor in veel opzichten niet gelijkwaardig is. ik ben er nog niet maar het heeft tijd nodig. Autisme, add en hsp gaan niet weg. wel kunnen we beide er mee leren omgaan tot een zekere hoogte . Maar veel dingen moet hij zelf doen. En ik zal vaak niet worden begrepen en en hij maakt vaak verwijten, maar is niet altijd een feit. maar het is voor mij belangrijk om niet alles letterlijk te nemen. dat doet hij al. en ik moet het daarom juist niet doen.

Ik vindt het nog heel lastig en moeilijk. En soms wil ik het opgeven en vraag ik me af war ik mee bezig ben? En dan denk ik aan al die fijne momenten die we met elkaar al hebben gedeeld. Want hij brengt me ook heel veel liefde en plezier. ik hoop echt dat we elkaar blijven vinden. en dat het dicht bij een goede balans komt. maar het zal bewogen blijven. ik ga stap voor stap en leef in het nu en neem hem daar in mee voor zover dat gaat. Ik waak er voor dat ik niet met hem in zijn dal en drama beland. En neem regelmatig mijn rust en afstand. ik heb gemerkt dat wel erg belangrijk is.

In de heldere momenten , praat elkaar helpen aan geven wat beide nodig hebben. En desnoods met kodes gaan werken. maar houdt stuctuur en bewaak je grenzen en communiceer heel duidelijk. ga niet overal op in. Wordt het je te veel neem dan even wat tijd voor jezelf.





Anomiepje82

1
3
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Ik herken je verhaal en begrijp het allemaal heel goed.
Communicatie is met iemand met Autisme heel erg moeilijk.
Ook is het vaak moeilijk voor deze mensen om goed te reageren op bijvoorbeeld je gevoelens,emoties.
Had ook van mijn psycholoog gehoord dat er een speciale behandeling is voor mensen met autisme(om beter bij hun gevoel te komen) mijn man is daar nu mee bezig dus ik ben erg benieuwd. Communicatie is het punt waar het heel vaak mis gaat. Mijn man vergeet soms ook dingen met mij te overleggen.. zoals een tijdje terug wilde hij veranderen van provider en uiteindelijk werkte het een hele tijd niet na behoren. Ik was best wel kwaad omdat hij dit allemaal niet met mij had overlegt.Dit soort dingen komen heel erg vaak voor. Ook dat van die burnout is voor mij heel erg herkenbaar. Mijn man kan door zijn autisme moeilijk grenzen aangeven. Soms werkt die veel te veel en ik moet hem altijd daarvoor waarschuwen. Hij heeft een aantal jaar geleden een burnout gehad. Wat ik je kan mee geven is zoek goede psychologische hulp en die speciale therapie(om dichter bij emoties te komen) kun je misschien navraag na doen. Kijk ook uit dat je niet net als ik helemaal oververmoeid raakt want dan liggen dingen als een burnout en depressie ook op de loer.
Praat er ook over met mensen waarmee het kan en die naar je luisteren dat scheelt ook een hoop. Liefs Leontien

Leontien
Reactie:
Leontine!

bedankt voor je reactie. Het is fijn om je verhaal te kunnen delen met andere die dit ook uit eigen ervaring herkennen. Ik merk dat ik het bij veel vrienden het niet echt kwijt kan en dat ze het niet snappen.( Hij zegt dat het komt omdat ze maar 1 kant horen). Ik heb zelf therapie en kan daar veel kwijt en leer ik veel om hoe ik zelf er mee om kan gaan. Dat is voor mij heel waardevol.
Alleen hij moet dat ook nog leren, weten hoe hij werkt. leren dat hij kan aangeven wat hij nodig heeft in bepaalde situaties en vooral dat hij zichzelf uit bepaalde stemmingen/buien kan halen.

Communicatie is een ding. Ik merk steeds vaker. dat ik niet te veel vooruit kan plannen/aangeven/zeggen. als ik zeg dat ik nog 2 dingen ga doen voor ik naar bed ga. dan hoort hij alleen dat ik nu naar bed ga en dan is hij geschakeld en is dan boos. En het erger nog je kan het uitleggen, maar hij kan zijn boosheid dan niet loslaten.

Hij verwacht heel veel zonder dat te communiceren op het moment. Hij wil heel veel dingen bespreken, maar hij zo overspannen dat het niet gaat afspraken of codes dat is niet haalbaar en hij vind van wel, met gevolg als je dan er aan houdt dat je en preek krijgt. En wat ik ook lastig vind is de dubbele standaard. hij mag wel weg lopen uit een gesprek zonder wat te zeggen en ik niet of de telefoon ophangen. Voor een activiteit en na moet de spanning en nerveusheid er uit. Hij is hoog sensitief (hsp), dus hij voelt heel veel, kan er niet altijd woorden aangeven. hij is heel emotioneel en ook dat kan hij moeilijk los laten. Het nadeel is het verplaatsen in de ander of de omgeving. ookal zegt hij het te begrijpen. en merk met volle maan is hij extra emotioneel en prikkelbaar rondom volle maan.

Alles bij elkaar is het veel, Maar het blijft een uitdaging en dat zal het ook wel blijven....

Anoniemtpje82
Reactie:
Een uitdaging zal het zeker blijven.
Als jezelf geen autisme hebt is het moeilijk om het gedrag soms te kunnen begrijpen.

Communiceren doe ik nu ook vaak via de mail of als er dingen moeten gebeuren het opschrijven op een lijstje(anders vergeet die het weer)

Dat slecht communiceren heb ik ook weleens gehad toen hij het al tijden niet naar zijn zin had op het werk (was weken zo) ik vroeg iedere keer hoe gaat het allemaal? Ja goed zei die dan.
Opeens weken later was die er helemaal klaar mee en ik dacht waarom heb je dat nooit gezegd?
Ook afspraken die hij maakt vergeet die dan weleens door te geven aan mij(dan weet ik van niets)
dit is soms ook erg vermoeiend en zorgt ook weleens voor ruzie.
Ik moet eerlijk zeggen dat ik soms ook gewoon alles eruit knal(ik echt boos ben) en dat lucht soms dan ook weleens op.

Het introverte (zich moeilijk uiten) vind ik wel erg moeilijk mee om te gaan.
Ik ben zelf juist erg van het uiten en emotioneel. Dus dat botst soms ook wel erg.

Mijn man zei eens ik ben een man met een uitdaging (als grapje) soms kan ik erom lachen maar soms denk ik ook weleens.........

Leontien

Jouw reactie:



Wil je ook je hart luchten?

+ Mijn verhaal delen


Verhaal 16 - Autisme en kinderen?

Hoi allemaal,

Ik zou graag jullie mening willen wat betreft autisme en kinderen.
Toen mijn man na mijn vermoedens ook echt de diagnose kreeg autisme
viel alles op zijn plek.
Zijn gedrag,het chaotische het moeilijk begrijpen van emoties en gevoelens bij mensen enzovoort.

Mijn man wil heel graag kinderen maar ik(ik denk uit zelfbescherming) hou die boot heel erg af.
Ik ben bang dat bij het nemen van kinderen(mijn gevoel zegt)
dat ik die zorg dan ook volledig op mij ga krijgen.
Zelfs dingen doen in het huishouden moet je al vragen en zal die nooit uit zichzelf doen.
Mijn voorgevoel en die is toch wel heel erg sterk ontwikkeld zegt me doe het niet want je gaat er aan onderdoor of je raakt opgebrand.

Hoe denken jullie hierover kinderen nemen met iemand met Autisme
Is het echt zo zwaar als dat ik denk?

Groeten

Leontien

1
5
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Hoi Leontien,

Toen ik mijn vriend leerde kennen 15,5 jr geleden ben ik vrij vlot zwanger geraakt. Ondanks anticonceptie. Ik heb vrijwel alleen de opvoeding gedaan. Overleg over wat mijn zoon nodig had deed ik veelal met mn moeder of vriendinnen. Hij staat niet stil bij wat we behoeftes zijn van het kind. Hij sloot aan bij de beslissingen. Onze zoon is niet meer weg te denken en ik weet dat alle verantwoordelijkheid bij mij ligt. Dat heb ik niet als zwaar ervaren maar meer als taak die op mijn schouders terecht is gekomen. Maar soms kan ik wel een beetje jaloers zijn als ik kijk naar hoe de partners van vriendinnen leuk, spontaan met hun kids omgaan.

Marieke
Reactie:
Hallo Leontien,
Niet aan kinderen beginnen als het hebben van een gezin voor jou betekent dat je samen met de vader alles doet . De opvoeding zal op jou neerkomen. Mijn partner bleek autistisch na de geboorte van de kinderen. Ik merkte weinig emotionele betrokkenheid en voelde me de meeste tijd een alleenstaande moeder. Dat is nooit mijn wens geweest en het is erg zwaar. Bovendien is autisme erfelijk . Mijn zoon heeft het ook. Als ik alles van te voren had geweten was ik niet aan kinderen begonnen met deze man.

Mieke
Reactie:
Hallo Mieke

Bedankt voor je eerlijke antwoord.
Wat jij beschrijft is precies waar ik dus bang voor ben.

Ik zal bang zijn dat inderdaad alles op mijn schouders terecht zal komen en eerlijk is eerlijk... ik denk dat ik gat niet ga trekken of zelfs tegen een burnout aan zal lopen.

De keuze is natuurlijk moeilijk ik had best graag kinderen gewild maar nu ik erachter ben gekomen dat mijn man autisme heeft zegt een sterk gevoel van binnen niet aan beginnen.

Bedankt voor je openheid en eerlijkheid!

Leontien
Reactie:
Ja, het is echt heel zwaar. Je staat er als moeder alleen voor. Je kunt niet meer de volle aandacht aan je partner geven en dan gaat het mis. Meer en meer trekt de partner zich terug in zijn eigen veilige bubbel. Dit is zijn werk of hobby of een klus die extreem aangepakt wordt. In ieder geval niet het samen opvoeden van jullie kinderen. En als ze de ouderrol wel oppakken dan moet dit met starre hand en weinig flexibiliteit. Structuur en een vorm van almachtige willen zijn is dan hun manier van de ouderrol.

Els
Reactie:
Ik ben degene met autisme, maar ik heb mijn 2 kinderen ook alleen op moeten voeden omdat mijn man altijd was werken.
Dus het hoeft niet aan autisme te liggen dat je in zo'n situatie terecht komt.

Ilonka

Jouw reactie:



Verhaal 17 - Er is bij onze zoon van 11 ASS niveau 1 vastgesteld

Deze maand is bij onze zoon van 11 ASS niveau 1 vastgesteld. Niet verrassend maar wel confronterend nu het zwart op wit staat. Ik heb zelf veel met mensen met ASS gewerkt dus herkende veel bij onze zoon.
Als baby zijnde was hij het best in zijn element bij rust en regelmaat.. een dagje uit zorgde voor een slechte nacht...
Als peuter werd hij op de peuterspeelzaal als sociaal wat onhandig bestempeld.
De eerste jaren op school ging het prima, de kids hadden al snel door dat hij het fijn vond als hij voorbereid werd op veranderingen. Hij had wel last van de drukke kinderen in de klas en zocht vooral de rustige kinderen op.
In gr. 5 kreeg hij een chaotische meester, voor de 3e keer werd samenstelling van de klas veranderd. Toen begonnen de problemen op school en thuis. Het uitte zich voornamelijk in veel boosheid, schreeuwen en kinderen slaan en schoppen op school. En dan een leraar die je niet wil begrijpen is een slechte combinatie.
In groep 6 veranderde de samenstelling van de klas voor de 4e maal. Maar gelukkig trof hij een begripvolle juf. Er werd een sociale vaardigheidstraining opgestart. Maar met drukke kinderen uit zijn klas wist hij nog steeds geen raad. Rond kerst dat jaar was het dieptepunt, onze zoon had wat dingen meegemaakt waaronder een ongelukje thuis en een forse jongen uit de klas had het op hem gemunt. Zijn gevoel van veiligheid was totaal weg. Hij week geen seconde van mijn zijde, vroeg veel bevestiging en houvast. Na een aantal incidenten met die jongen heb ik hem een aantal dagen thuis gehouden. De ernst van de situatie drong op school nu eindelijk door, die jongen (met ernstige gedragproblemen) is van school gegaan. Maar voor onze zoon weer met een veilig gevoel naar school ging koste veel tijd, geduld, energie en goede hulp van een orthopedagoog.
Groep 7 verliep met ups en downs, maar naarmate het jaar vorderde kwam hij steeds lekkerder in zijn vel te zitten, met wat vaste afspraken en duidelijke regels ging het steeds beter. Zo kreeg hij een rustruimte waar hij naar toe kon als hij boos werd of zelfstandig kon gaan werken. Maakte hij eerst dagelijks gebruik van deze ruimte werd dat in de loop van het schooljaar enkele malen per week. Sociaal blijft hij onhandig, begrijpt vaak zijn klasgenoten niet en heeft snel het idee dat iedereen boos op hem is. Echt aansluiting heeft hij niet maar speelt wel regelmatig met een paar vaste jongens uit de klas. Klasgenoten maken vaak gebruik van zijn sociale onhandigheid door hem de schuld van situaties in de schoenen te schuiven. Hier kan hij slecht mee omgaan en het gevoel van onrecht speelt dan parten.
De reden dat we hem nu pas in groep 8 hebben laten testen is het voortgezet onderwijs. Zo kunnen we met recente uitslagen op zoek naar een goede school en hoeft hij in de brugklas niet weer voor onderzoeken op pad.
Thuis gaat het over het algemeen goed met regelmaat en vaste afspraken. We wonen op een melkveehouderij, zijn lust en zijn leven. Helpt veel op het bedrijf en haalt daar ook veel positieve energie uit.
Wat de toekomst brengt zien we wel... we zijn er van overtuigd dat hij met wat extra hulp en ondersteuning ook zijn toekomst best op zijn pootjes terecht komt.

Lies

1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 18 - Door de pandemie is alles versneld

Wat te doen?

Iedereen heeft en mening en bijna iedereen denkt ook te weten wat goed is voor mij en dat waardeer ik. maar de ongevraagde meningen en adviezen. het is altijd niet volledig. Voor ander lijkt het altijd zo veel makkelijker om te bedenken wat te doen of wat wijsheid is, maar voor jezelf is dat weer heel anders.

Weer in lockdown weer een aantal weken 24/7 bij elkaar. ik moet nog (thuis)werken hij niet want zit in de ziekte wet. Autisme, add, hsp en ook nog eens overspannen, niet de ideale setting om een relatie op te bouwen en doe daar ook nog een pandemie bij en de druk van de feestdagen.

ik ben al jaren alleen, eigenlijk nog nooit echt in relatie gezeten, laat staan samenwonen. door de pandemie is alles versneld, zo wel het elkaar leren kennen als lange tijd samen zijn. Wat als je dat niet gewend bent is heel intensief en zwaar vermoeiend. ik heb wel wat relatie achtige partners gehad, maar zo mocht niet heten en klopte nooit en altijd eenrichtingsverkeer. Ik ben mijn hele leven en in vele opzichten een soort van vanzelfsprekend / onzichtbaar, paste me altijd aan (ten koste van mezelf), Ooh die redt zich wel of kan wel voor zichzelf zorgen of die heeft geen hulp nodig etc.

Hij leek zo gewoon en normaal en nee dat zal toch niet. En hij was er nog maar net mee bezig. tot we vaker bij elkaar waren. het uren kletsen aan de telefoon, ik op blijven tot hij klaar was met werken, zijn stemmingswisselingen, de persoonlijkheden, de buien, de bezitterigheid, controlerend, het overprikkeld zijn. hij kon al heel snel helemaal zichzelf zijn bij mij. en daardoor kreeg ik al heel snel al die shit over me heen. en ik ging er vel tegenin vooral aan de telefoon. alles wat zijn onzekerheden raakt, en dingen die ik heb verteld. onthoudt hij. en versterkt in zijn buien.

Hij verwacht dat ik het zelfde met hem deel, wat ik met vrienden heb opgebouwd die ik al jaren ken of het nou jaar genoten zijn van de studentenvereniging of (oud) collega's en mannen met wie ik een keer date mee heb gehad. in zijn wereld kan dat niet. exen willen maar 1 ding en dat is geen vriendschap. we kennen elkaar nu bijna 1.5 jaar en zijn denk ik een 1jaar samen.

Zodra ik weg weer alleen thuis ben, dan klink ik anders, ben ik geheimzinnig en mysterieus. en lieg ik en betwijfel hij of dat wat ik zeg waar is. als hij in bui zit ben ik dat en daarnaast ook nog een sloerie en egoïstische en weet ik wat allemaal. Maar hij houdt wel van me en ik ben het helemaal voor hem en zou met we willen trouwen.

Maar hij kan er ook niet meer tegen en wil /verwacht meer openheid. en als ik dat niet of zus of zo doe, dan kunnen we het zo goed nu verbreken. door zijn zijn hsp versterkt zijn emoties en met autisme is dat alles op tafel gooien maar mij echt horen en zien... het is zo tegenstrijdig en dubbel. maar ik mag dat niet zijn.

ik heb echt mijn issues hoor, hoe ben je met iemand als je gewend bent om alles zelf voor elkaar te boxen en besluiten te nemen. bindingsangst, verlatingsangst...communicatie hoe doe je dat? En bij je zelf blijven terwijl je gewend bent om op andere te richten omdat zo veel makkelijker is en blijkbaar een soort van veiligheid bied.

maar soms herken ik hem niet meer, en dat vindt ook beangstigend. al maakt hij echt stappen. en ik ook. en toch blijft de vraag hoe nu verder en wat is wijsheid en kan ik omgaan met de gevolgen????

Anomiepje82

1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 19 - Hij zoog me emotioneel leeg

Ik heb een lange relatie gehad met een jongen met drie stoornissen. Al die jaren heb ik van hem gehouden, maar uiteindelijk zoog hij me emotioneel leeg. Hij heeft drie stoornissen en een aantal chronische ziektes en ik hield het niet vol om voor hem te zorgen. Uiteindelijk voelde ik me niet meer zijn vriendin. Mijn emotionele tank was leeg en hij maakte vaak beloftes die hij niet na kon komen. De leuke dingen, vakantie en samen aan een toekomst bouwen kwam niets van terecht. Soms gingen we wel uiteten, maar ik moest echt aan hem trekken om soms iets anders te gaan doen. We gingen niet op vakantie en we bouwde ook niet aan een toekomst. Hij zei vaak wat hij wil en wat hij zou gaan doen, maar van het hele 'doen' deel kwam niet veel terecht. Ik voelde me soms erg alleen in de relatie. Het voelde alsof ik hem op alle vlakken op moest vangen, financieel, emotioneel, psychisch en sociaal vlak. Dat werd me te zwaar. Ik heb de relatie beëindigd, maar hij kan zich niet goed van me los maken waardoor ik nog steeds druk voel en het voelt alsof ik daar geen vrije keuze in heb. Hij is geneigd om alles heel persoonlijk op te vatten en kan soms erg impulsief zijn. Hij is ook afhankelijk en dat maakt het nog lastiger. Heeft iemand misschien tips voor me? Ik wil weer mijn eigen leven kunnen leiden.

Anoniem

1
2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Herkenbaar verhaal....Ben inmiddels 8 maanden verder en heb deze klachten nog steeds. Wordt wel wat minder maar duurt vreselijk lang...sterkte!!!!

Anoniem
Reactie:
Beste anoniem,

Zo als je het allemaal beschrijft heb je het gevoel dat je leven wat stilstaat dat je niet verder komt en de hoop hebt dat dit veranderd.

Het lastige van mensen(is mijn ervaring dan) die een stoornis hebben en dus ook vaak weinig rekening houden met de partner het erg veel energie kost vooral geestelijk.
Mijn advies is dan ook om een goed gesprek(indien mogelijk) met je partner te houden en vertellen hoe jij je voelt en dat je zo erg twijfelt aan de toekomst.
Als het zo blijft en er weinig verandering zit in de dingen dan zal ik me gaan afvragen of zo je op deze manier alles voor die ander blijft opofferen (ten koste van jezelf) sommige mensen met autisme of een andere stoornis zijn bereid aan zichzelf te werken en als iemand dat aangeeft dat voor je over te hebben dan ben je al een stap in de goede richting.
Maar als het 1 richtingsverkeer gaat worden dan zal ik me wel serieus afvragen of je het zo wel wilt.
Dat is een moeilijke keuze en moeilijke vragen die je jezelf moet stellen.
Wens je veel sterkte en wijsheid toegewenst! Het beste is op een duur(lals je zelf eraan onderdoorgaat) het contact toch echt te verbreken voor jezelf want hoe je het ook went of keert je blijft je zo erg verantwoordelijk voelen.

Leontien

Jouw reactie:



Verhaal 20 - Ze zien geen reden zichzelf te diagnostiseren

Hi daar binnenkort wordt ik onderzocht op autisme na heel erg veel last van mijn autistisch narcistische familieleden die werkelijk alles naar mij teruggooien en nooit reflecteren. Het probleem is dat je als het duidelijk een diagnose met uitleg en wederzijds respect naar elkaars zijn zou hebben we elkaar zouden kunnen begrijpen, maar zij zien geen reden tot henzelf disgnostiseren.

ik heb zelf de ziekte van lyme, hersenletsel gehad en meer en doe erg mn best mezelf goed uit te leggen maar altijd als ik boos wordt hoe er met mij omgegaan wordt: soms twee weken niet reageren op emotioneel beladen berichten en mij wel gelijk n bericht sturen met hey heb je mn email niet gezien.

Als ik mn gezondheid deel is de reactie heel mild en als zij iets heeft kondigd ze dat heel heftig aan als; ik moet je iets vertellen. (Zusje)

Ik ben de oudste en voel me verantwoordelijk voor wat er bij haar gebeurd omdat we beiden jong onze moeder verloren maar zei heeft duidelijk laten weten dat ze dat zelf niet zo ziet. (Heb wel 30 voorbeelden van dat ik r direct voor haar was als t nodig was , voor mij is dat normaal ivm de liefde voor onze moeder en zorg dragen, maar zij vindt dat we elkaar niks verplicht zijn.

Ze vertelde me vanavond dat haar vriend covid heeft, ik reageerde met tips en advies en ze zei deze reactie had ik niet verwacht.

Helaas triggerde dat bij mij werkelijk alle keren dat ze mij gewoon liet zitten niet reagerrde of soms weken later pas waardoor alle emoties weken in de lucht bleven hangen soms uberhaupt. Ze wimpelt alle verantwoordelijkheid naar medemens af en laat mij gewoon zitten met geen lullige maar zeer heftige dingen als overleden vrienden , medische onderzoeken, operaties ea heftige zaken waardoor ik zwaar getraumatiseerd ben over contact met haar omdat het het dichtbijst is wat ik heb.

Ze is geen naar mens maar ik wordt werkelijk knettergek van de non zelfreflectie.

Is dit een typisch geval van asperger of een andere vorm van ass en dan met name mij de schuld geven als ik boos en verdrietig ben over haar nalatigheid.

Ze behandeld mij alsof ik zeer grensoverschrijdend doe terwijl ik mijn boosheid en pijn over haar doen en vooral laten laat weten en het enige wat ik krijg is ern deksel op mn neus terwijl die er al zat.

Het was een totaal verkeerd moment om mijn boosheid te uiten maar juist omdat zij schreef deze reactie had ik niet verwacht triggerde het bij mij werkelijk ALLE keren dat ik niet snapte dat zij NIET reageerde of zeer laat en gewoon je laat zitten met alles.

Totale ironie dus maar echt n verschrikking.

Dit was gister en vandaag hebbik nog meer tips gestuurd omdat ik me zorgen maar maar ik ben zelf volkedig gesloopt door heftige antibiotica kuren.

Dit is n rot onderwerp corona maar chronisch lyme is veel erger en ja corona kan in sommige gevallen ook ernstig zijn maar het einde van mij. Latijn was al bereikt en dan gaat ze dus totaal niet echt steunen al jaaaaren niet.

Heeft er iemand ervaring mee en kan iemand mij adviseren hoe ik uit deze hel kom want echt het is n hel

Mvg

Didi

1
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Dat niet kunnen zelfreflecteren is vaak een kenmerk van Autisme.

Mijn schoonfamilie zus en moeder van mijn partner vertonen exact hetzelfde gedrag wat jij beschrijft.
Bij conflicten en problemen kijken ze niet naar eigen aandeel maar wijzen altijd met de vinger naar een ander.
Ze zien ook totaal eigen gedrag niet in of hun eventuele tekortkomingen. Zelf bij uitleg begrijpen ze nog steeds niet dat hun gedrag ook een bijdrage levert aan de problemen.
Volgens mijn schoonfamilie zijn wij gek en hebben zij geen probleem.

Ik heb inmiddels gebroken met mijn schoonfamilie.
Jarenlang water bij de wijn lopen doen. was ik altijd diegene die moest buigen of sorry moest zeggen(altijd de verantwoordelijkheid op mij nemen) maar hun gedrag was zo egocentrisch en willen niet inzien dat zij ook een deel van het probleem zijn bij het stoeve contact. Geen zelfreflectie is vaak een probleem(blinde vlek) bij mensen met autisme.

Leontien

Jouw reactie:



Wil je ook je hart luchten?

+ Mijn verhaal delen


Verhaal 21 - De jongen waar ik nu een tijdje mee date heeft asperger

De jongen waar ik nu een tijdje mee date heeft asperger. Dat vertelde hij me vorige keer. Toen begreep ik ineens waarom we die week daarvoor zulke gigantische ruzie hadden gehad. Ik wil hem graag begrijpen en leren hoe ik het beste op hem kan reageren in bepaalde situaties. Maar ik wil ook niet het gevoel hebben dat ik op mijn tenen moet lopen. En dat heb ik nu wel. Alles wat ik typ in appjes (in face to face gesprekken is het minder) denk ik eerst wel 3 x over na of ik dat zo kan zeggen. Hij verwacht namelijk van mij dat ik precies alles onthou wat hij zegt en precies alles zo opvat wat hij bedoelt. Terwijl hij mij vaak ook verkeerd begrijpt. Ik merk nu al aan mezelf dat ik hem liever niet app als hij aan het werk is omdat dan de meeste kans is dat we ruzie krijgen.
Nu is hij weer geirriteerd omdat hij me vanmiddag in een appje vroeg wat ik van hem wil. Ik weet dat hij een eerlijk en direct antwoord terug verwacht dus ik zei eerlijk dat ik hem graag nog beter wil leren kennen en kijken of we een leuk stelletje zouden zijn omdat ik hem echt heel leuk vind. En 5 minuten later ofzo typte ik: of heb ik je nu afgeschrikt? (Ik heb namelijk zelf verlatingsangst. Zit daar al een tijd voor in therapie en het gaat best goed maar op zulke momenten komt het soms wel boven). En nu is hij boos op me omdat hij al 2 x tegen me heeft gezegd dat ik daar bij hem niet bang voor hoef te zijn. Dat ie me leuk vind. Nu typte hij weer dingen van het is goed zo en succes verder en je hoeft me niet te bellen etc.
Ik heb er nu expres niet teveel op gereageerd omdat dat meestal alleen maar alles erger maakt. Maar waar doe ik nu goed aan? Hem nu even laten en vanavond proberen te bellen? Of hem toch juist een appje sturen? Of helemaal niks?
Wie kan mij helpen?

Groetjes B.

B.

1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 22 - Hoe kan ik mijn man een autisme test laten doen?

Heb al jaren een moeilijke relatie met mijn man en we houden van elkaar. De zelfreflectie ontbreekt en hij reageert rationeel op mijn emoties. Hierdoor voel ik me niet begrepen en niet gehoord. Heel pijnlijk. Heeft iemand een id hoe eenvoudig en goed een autismetest te doen of te laten doen. Het is maar de vraag of hij hieraan mee gaat werken namelijk. Dus dat is spannend..

Nora

1
2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Hoi Nora,

Wij zijn uieindelijk ik en mijn man via de huisarts bij een psycholoog beland want ik had een vermoeden van autisme.
Uiteindelijk heeft die psycholoog vastgesteld dat het ging om autisme.
Vaak een gesprek met de huisarts over je zorgen kan je doorverwezen worden.
Ook ik liep aan tegen de problemen die jij beschrijft.

Veel sterkte!

Anoniem
Reactie:
Meid ik ben er voor je !

Mieke

Jouw reactie:



Verhaal 23

Partner met ADD en (naar hij zegt) licht autistisch. Kortom: aan de relatie blijven werken?

Tja, na de zoveelste googel poging, door de jaren heen... Ben ik beland op deze site. Ik ben nu een aantal jaren bij een man met ADD (vastgesteld) en naar wat hij zegt licht autistische trekjes. We zijn een keer uit elkaar geweest, waarna hij mij en ik hem weer terug wou. Ik heb de laatste tijd het gevoel dat ik in een stalen kooi zit, of althans dat wanneer ik met hem ga samenwonen in een stalen kooi terecht kom? Zijn vrienden, omschrijven hem als een moeilijke man. Dat wat mij in het begin, zo in de war maakte: ligt het nu aan mij? Doe ik het niet goed? Ik begreep er niets van: van hem niet... een soort onoplosbare puzzel, waarbij puzzelstukjes verloren zijn geraakt.

Het moet zo, en niet anders. Hij wil dit niet, hij wil dat niet, hij voelt zich niet lekker, hij is moe et cetera. Ik noem het vaak de spreekwoordelijke "deksel op mijn neus" of inmiddels soms zelfs naar zijn regels leven: hoe hij het wil, wat hij wil... wanneer hij het wil... en maar net hoe zijn hoofd staat. En als ik het dan anders voel... of iets anders wil: dan heb ik gewoonweg pech gehad, en geeft hij niet thuis.

Zo voelt het ook, alles moet op zijn manier... wanneer hij het wil... en wanneer hij er zin in heeft. De deksels op mijn neus, die doen best pijn en ik raak er door uitgeput en bovenal op het moment en de dagen er na depri. De boze uitspattingen, ik kan er nog steeds van slag door raken. Het is daarentegen een lieve man, over het algemeen zorgzaam zijn... Vrolijk en sociaal. Maar bovenal, hij zegt steeds "je hebt helemaal gelijk, ik moet dat niet doen en dat hij er aan wil werken". Daardoor sta ik voor mijn gevoel schaakmat: want wie gaat er bij iemand weg, als hij wil veranderen? De vraag is alleen, kan iemand veranderen? Hij kan boos doen en boos worden, om de kleinste dingen. Ben ik aan het koken, dan moet het zo en niet anders. Wil ik iets in de tuin, dan mag dit niet... dan houdt hij hier niet van.... et cetera. Wil ik een gezellige avond, dan is hij moe.... heeft hij er geen zin in... of staat zijn hoofd er niet naar. Hij is in de kamer aanwezig... we zijn bij elkaar: maar vaak ook weer niet...

Ik vraag mij af hoe relaties met ADD-ers (licht autisme) verlopen, en dan zeker gelet op het krijgen van kinderen en samenwonen... Ik ben bang dat ik straks in een stalen kooi terecht komt. Met wat ik wil of wat ik nodig ben... Dat het haast onmogelijk is, dat hij een partner voor het leven kan zijn? Als nu al blijkt dat veel op zijn tijd, op zijn manier, op zijn voorwaarden moet gebeuren. Dan kan het toch niet anders, dat dit uiteindelijk niet vol te houden is? Verwacht hij dit van mijn kinderen straks ook? Een relatie met een man die zo veel eisen en voorwaarden stelt, dat is denk ik: wachten totdat hij zijn eigen leven leven alleen terug wil? En ook vraag ik mij af, wat en hoeveel kan je van iemand vragen? Wat kan je van iemand verwachten. Want als iets in hem zit, dan lijkt het mij dat iemand constant op zijn tenen moet lopen... wat natuurlijk op de lange termijn niet vol te houden is? Wat is te veel gevraagd en wat of in hoeverre kan iemand daadwerkelijk veranderen?

Begrijp mij zeker niet verkeerd, ik hou heel veel van hem. En we hebben ook zeker hele fijne momenten... Hij wil mij ook zeker niet kwijt, hij doet echt zijn best... en ik zie dat hij van mij houdt. En hij vindt het fijn om bij mij te zijn en als ik bij hem ben. Maar, hoe ga je hier mee om en wat is voor een partner te veel gevraagd. Is dit ADD? Is dit licht autistisch? Hoe gaan jullie hier mee om?

Anoniem

Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 24

Partner met ADD en (naar hij zegt) licht autistisch. Kortom: aan de relatie blijven werken?

Tja, na de zoveelste googel poging, door de jaren heen... Ben ik beland op deze site. Ik ben nu een aantal jaren bij een man met ADD (vastgesteld) en naar wat hij zegt licht autistische trekjes. We zijn een keer uit elkaar geweest, waarna hij mij en ik hem weer terug wou. Ik heb de laatste tijd het gevoel dat ik in een stalen kooi zit, of althans dat wanneer ik met hem ga samenwonen in een stalen kooi terecht kom? Zijn vrienden, omschrijven hem als een moeilijke man. Dat wat mij in het begin, zo in de war maakte: ligt het nu aan mij? Doe ik het niet goed? Ik begreep er niets van: van hem niet... een soort onoplosbare puzzel, waarbij puzzelstukjes verloren zijn geraakt.

Het moet zo, en niet anders. Hij wil dit niet, hij wil dat niet, hij voelt zich niet lekker, hij is moe et cetera. Ik noem het vaak de spreekwoordelijke "deksel op mijn neus" of inmiddels soms zelfs naar zijn regels leven: hoe hij het wil, wat hij wil... wanneer hij het wil... en maar net hoe zijn hoofd staat. En als ik het dan anders voel... of iets anders wil: dan heb ik gewoonweg pech gehad, en geeft hij niet thuis.

Zo voelt het ook, alles moet op zijn manier... wanneer hij het wil... en wanneer hij er zin in heeft. De deksels op mijn neus, die doen best pijn en ik raak er door uitgeput en bovenal op het moment en de dagen er na depri. De boze uitspattingen, ik kan er nog steeds van slag door raken. Het is daarentegen een lieve man, over het algemeen zorgzaam zijn... Vrolijk en sociaal. Maar bovenal, hij zegt steeds "je hebt helemaal gelijk, ik moet dat niet doen en dat hij er aan wil werken". Daardoor sta ik voor mijn gevoel schaakmat: want wie gaat er bij iemand weg, als hij wil veranderen? De vraag is alleen, kan iemand veranderen? Hij kan boos doen en boos worden, om de kleinste dingen. Ben ik aan het koken, dan moet het zo en niet anders. Wil ik iets in de tuin, dan mag dit niet... dan houdt hij hier niet van.... et cetera. Wil ik een gezellige avond, dan is hij moe.... heeft hij er geen zin in... of staat zijn hoofd er niet naar. Hij is in de kamer aanwezig... we zijn bij elkaar: maar vaak ook weer niet...

Ik vraag mij af hoe relaties met ADD-ers (licht autisme) verlopen, en dan zeker gelet op het krijgen van kinderen en samenwonen... Ik ben bang dat ik straks in een stalen kooi terecht komt. Met wat ik wil of wat ik nodig ben... Dat het haast onmogelijk is, dat hij een partner voor het leven kan zijn? Als nu al blijkt dat veel op zijn tijd, op zijn manier, op zijn voorwaarden moet gebeuren. Dan kan het toch niet anders, dat dit uiteindelijk niet vol te houden is? Verwacht hij dit van mijn kinderen straks ook? Een relatie met een man die zo veel eisen en voorwaarden stelt, dat is denk ik: wachten totdat hij zijn eigen leven leven alleen terug wil? En ook vraag ik mij af, wat en hoeveel kan je van iemand vragen? Wat kan je van iemand verwachten. Want als iets in hem zit, dan lijkt het mij dat iemand constant op zijn tenen moet lopen... wat natuurlijk op de lange termijn niet vol te houden is? Wat is te veel gevraagd en wat of in hoeverre kan iemand daadwerkelijk veranderen?

Begrijp mij zeker niet verkeerd, ik hou heel veel van hem. En we hebben ook zeker hele fijne momenten... Hij wil mij ook zeker niet kwijt, hij doet echt zijn best... en ik zie dat hij van mij houdt. En hij vindt het fijn om bij mij te zijn en als ik bij hem ben. Maar, hoe ga je hier mee om en wat is voor een partner te veel gevraagd. Is dit ADD? Is dit licht autistisch? Hoe gaan jullie hier mee om?

Anoniem

1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Beste anoniem,

Herken veel in wat je schrijft.
Mijn man en ik zijn in therapie geweest en dat heeft op bepaalde vlakken goed geholpen(om zich beter in te leven) meer rekening te houden met mijn gevoelens en wensen.
Echter is er wel aan te werken maar onze psycholoog heeft ook aangegeven dat het werken aan die relatie toch altijd met vallen en opstaan zullen gaan(net als bij ieder andere relatie) ook bepaalde verwachtingen van je partner moet je laten vallen omdat diegene met autisme nou eenmaal autisme heeft en bijvoorbeeld de overprikkeling(het snel moe zijn) soms ook wel veel alleen willen zijn(rust) is iets wat de partner van ook moet begrijpen en soms is dat wel erg lastig.

Je verteld dat je snel moe bent(uitgeput) dat heb ik ook heel vaak gehad.
zoek ook eens op autisme en het Cassandra effect.
Uiteindelijk ben ik wel veel meer voor mezelf gaan opkomen en heb ook duidelijk aan mijn partner laten weten waar hij zelf ook aan moet werken want het is niet zo ik heb Autisme dus ik kan alles maken.
Zorg ook goed voor jezelf neem je rust en je ontspanning heel erg belangrijk.

Uiteindelijk is het toch een keuze die maakt
wil ik met deze ups en downs doorgaan of kan ik echt niet meer.
Professionele begeleiding heeft ons wel erg geholpen en zijn na 10 jaar nog bij elkaar.

Leontien

Jouw reactie:



Verhaal 25

Hallo,

Hier lees ik zoveel verhalen van vrouwen die met een man met autisme leven, of meer moeten dealen, dat klinkt niet bepaald eenvoudig.
Ik ben zelf man met diagnose ASS, en Ik Herken echt veel van de situaties die gedeeld worden. Echt pijnlijk om te lezen dat “ons” gedrag zo slecht begrepen wordt door de omgeving.
Ik ben specifiek of zoek naar antwoord op de vraag of een man met ASS, in staat is om zelfstandig jonge kinderen op te voeden? Of dan wel de zorg te dragen voor bijvoorbeeld 10 dagen per maand in een omgangsregeling.
Welk advies zou hier klinken van vrouwen/ moeders die het ECHT begrijpen, en ervaring hebben met een man met ASS.

Graag uw ongezouten mening!

Bas

1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Hoi Bas

ik zelf ben geen moeder omdat ik de keuze heb gemaakt geen kinderen te nemen met mijn autistische partner.
Een moeilijke overweging maar zelfs zonder kinderen is het leven voor mijn man met autisme vermoeiend(teveel prikkels)
en met kinderen erbij lijkt mij heel erg lastig.
Ook ben ik bang (de angst) dat mijn partner het uiteindelijk misschien allemaal niet aankan en dat dan alles op mijn schouders terecht zal komen die angst en mijn gevoel zeggen me duidelijk Nee.
Er zijn mensen waar het misschien wel prima zal gaan en iedereen is natuurlijk ook weer anders.
Die keuze moet je uitiendelijk zelf maken.

Hoop dat er meer mensen gaan reageren om je uiteindelijk goed advies te gaan geven.

Leontien

Jouw reactie:



Verhaal 26

Sinds 1 week heb ik een nieuwe collega. Het werk omvat veel lezen, veel informatie verwerken en toepassen in het aanmaken van dossiers en contracten die met derden worden gedeeld. Dit alles onder extreme tijdsdruk. Voorts moet er veel geschakeld worden want er lopen meerdere dossiers tegelijkertijd en er moet geanticipeerd worden op nieuwe aanvragen.
Ik zal mijn collega nu verder X noemen.
In deze inwerk-fase merk ik dat X de informatie niet snel verwerkt. Het is dusdanig opvallend dat ik vermoed dat ik iemand is met autisme.
Het is nu meerdere keren dat ik iets al een paar keer heb uitgelegd, heb laten zien, de achtergrond heb uitgelegd maar het lijkt niet in te dalen. Dit heeft mijnsinziens niet te maken met dat X niet het juiste intelligentie niveau heeft maar dat X de geringste hoeveelheid informatie niet verwerkt.
Ik wil X geen pijn doen maar ik zie binnen een zakelijk dienstverband dat mijn werkgever hier geen geduld voor op kan brengen.
Ik durf ook niet te vragen of X wellicht een beperking heeft. Heeft u een suggestie hoe ik dit moet aanpakken?

Yvonne

1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Misschien tijdens een gesprek over ditjes en datjes kan je het gesprek op een duur sturen met vragen als en heb je het hier naar je zin en hoe vind je het allemaal gaan op het werk(interesse tonen) misschien dat daaruit een gesprek kan komen met wat meer inhoud zodat je ook met elkaar wat meer kan delen en het onderwerp autisme misschien met een omweg aan bod kan komen.

Anoniem

Jouw reactie:



Voeg zelf een verhaal toe


Wil je ook je hart luchten?


+ Mijn verhaal delen




© Therapiepsycholoog - psychologen en therapeuten
| Disclaimer | Privacy verklaring | Reviews | Login | Aansluiten