Therapiepsycholoog
Netwerk van therapeuten
en psychologen
Therapiepsycholoog

Autisme - forum lotgenoten


 

Lotgenoten - omgaan met autisme

Heb je autisme? Of heeft je partner of kind autisme?

Voor veel mensen lucht het op als ze hun verhaal opschrijven en delen.

 

  • Je kunt hier je hart luchten.
  • Je kunt de verhalen van lotgenoten lezen.
  • Je kunt reageren op de ervaringen van lotgenoten.

 

Ontdek hier de verhalen van andere mensen met autisme of met autisme in het gezin (partner, kinderen) en deel jouw eigen verhaal.

 


+ Mijn verhaal delen




Alle verhalen


Verhaal 1 - Syndroom van Asperger - moeilijkheden in relatie

Bij mij is het syndroom van Asperger vastgesteld. Vooral mijn vriendin heeft het daar heel moeilijk mee, want het schijnt niet te genezen te zijn. Zij vindt het lastig dat ik niet goed met gevoelens kan omgaan.

 

Als zij overstuur is en moet huilen, weet ik gewoon niet wat ik moet doen. En ik vind het heel moeilijk om haar te laten blijken dat ik van haar hou. Ik wacht meestal tot zij begint met knuffelen.

 

Op mijn werk heb ik er gelukkig minder last van en ik ga nu in therapie om te leren ermee om te gaan, hopelijk helpt dat!


Anoniem

8
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:

zo herkenbaar dit!
Dit is precies wat mij ook overkomt: ik weet de oplossing (hand op haar rug leggen en zeggen gooi het er maar uit) maar altijd is er weer een drempel die me tegenhoud.


Heb geen diagnose, onze oudste dochter wel (asperger) en dat voelt wel herkenbaar!
Mijn vrouw is overtuigd van mijn autisme en geeft dat als oorzaak van onze relatiecrisis.
Ze wil scheiden, dat zegt ze tegen iedereen behalve naar mij.


Het is die onzekerheid die me zo zwaar valt; hier kan ik niet mee omgaan.


Jo

Jouw reactie:



Verhaal 2 - Ik vond haar autisme best fijn en verfrissend

Tijdens een vakantie ben ik iemand met een lichte vorm van autisme tegengekomen. Ik merkte een bepaalde "onaangepastheid" bij haar, en we hebben het daar toen over gehad. Ik vond haar manier van reageren eigenlijk wel fijn en verfrissend.

Ze was niet erg empatisch, en was ook niet aan het "pleasen" of aan het verzachten, of om de hete brei aan het heendraaien. Ze zei wat ze vond, direct en rechtstreeks.

Hoewel dat hard kon binnenkomen, en ik van haar begreep dat het voor haar soms moeilijk was, zowel in haar privé-leven als in haar werk-leven, vond ik het dus ook wel verfrissend dat zij gewoon direct zei wat ze vond, zonder erom heen te draaien.


Anoniem

3
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 3 - Relatiecrisis - Mijn vrouw zegt dat ik autisme heb

op dit moment in een zware relatiecrisis: mijn vrouw is overtuigd dat ik autisme heb en de relatie is, zegt ze, voor 99,9% zeker voorbij.


Zelf besef ik heel goed dat er iets met me is, alleen het etiket ontbreekt.
Wordt wel getest op dit moment.


Ben een moeilijk persoon: blijf om niks heel lang boos en dat vind ze onverdraaglijk geworden. Verder een stil en in zich zelf gekeerd persoon.


Dit was echter ook al zo aan het begin van onze relatie, nu bijna 29 jaar geleden.
Inmiddels bijna 23 jaar getrouwd en 4 kinderen groot gebracht.
Tegen iedereen zegt ze dat het voorbij is, alleen tegen mij niet.


Het is nu die onzekerheid die me zo zwaar valt, daar heb ik het heel moeilijk mee.
Er is nog zo veel meer te vertellen maar dat zal hier niet gaan.


Wellicht zijn er lezers die de situatie herkennen en er wat mee kunnen, een oplossing is ideaal maar een luisterend oor is ook al iets. Zo ja dan hoor ik het graag.


Jo

3
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 4

ik ben een dertiger. Man. Getrouwd en een kind. Een baan die modaal verdiend. Als ik kijk naar mijn leven kan ik zeggen dat ik best tevreden mag wezen.

Echter voel ik me vaak anders. Ik weet niet of ik recht heb hier iets te schrijven. Ik heb nooit de diagnose autisme gehad, maar wat ik merk is dat ik vaak 5 zinnen van een verhaal kan volgen en dat ik daarna de overstap van onderwerpen niet meer kan volgen. Als ik de vraag stel en ik krijg antwoord onthoud ik het vaak, maar als iemand iets spontaan verteld zonder dat ik erop voorbereid ben dan kan het langs me heengaan.

Ik heb me redelijk aan weten te passen. Ik ben sportief, in me werk heb ik repeterend werk. Nieuwe ideeen komen vaak vanuit mijzelf, zodat ik ze niet van anderen hoef te horen. Contact gaat grotendeels via mail, waardoor ik de tijd heb alles te verwerken.
Een kind opvoeden gaat ook prima. Hier heb je vooral liefde en geduld voor nodig en hoef je niet te schakelen.

Echter doet het me veel verdriet dat ik niet begrepen wordt vanuit het hart zeg maar. Alleen vanuit het label autisme. Ze weten niet hoe frustrerend het is om gesprekken te missen. Hoe eenzaam het voelt er net buiten te vallen.

In mijn relatie geef ik sociaal gezien altijd minder dan mijn vrouw. Ook hier ben ik van bewust. Ik onthoud niet alles wat ze zegt, omdat veel gewoon niet is aangekomen of door alle hectiek heb ik er niet meer aan gedacht. Als ik dan een moment voor mezelf nodig hebt kan ik het niet aan mijn vrouw geven. Ook als man voel ik mij hier schuldig over. Want ik begrijp haar dondersgoed. Ik weet niet of ik hierin afwijk van autistische mensen, maar ik besef dondersgoed wat mijn beperking doet voor mijn relatie. Ik snap het verdriet wat het veroorzaakt.

Maar toch probeer ik op mijn manier mijn liefde te geven. Ik ben geduldig, heb ook het geduld in andere mensen in te leven, ik kan daarom achteraf alles wel weer goed praten. Ik ben nu eenmaal zoals ik ben, dat weet zij ook, al begrijpt ze denk ik niet hoe moeilijk het is als je heel moeilijk informatie kan verwerken.

Moest het even kwijt, wie weet is er iemand die mij begrijpt

Anoniem 191

Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 5

ik ben een dertiger. Man. Getrouwd en een kind. Een baan die modaal verdiend. Als ik kijk naar mijn leven kan ik zeggen dat ik best tevreden mag wezen.

Echter voel ik me vaak anders. Ik weet niet of ik recht heb hier iets te schrijven. Ik heb nooit de diagnose autisme gehad, maar wat ik merk is dat ik vaak 5 zinnen van een verhaal kan volgen en dat ik daarna de overstap van onderwerpen niet meer kan volgen. Als ik de vraag stel en ik krijg antwoord onthoud ik het vaak, maar als iemand iets spontaan verteld zonder dat ik erop voorbereid ben dan kan het langs me heengaan.

Ik heb me redelijk aan weten te passen. Ik ben sportief, in me werk heb ik repeterend werk. Nieuwe ideeen komen vaak vanuit mijzelf, zodat ik ze niet van anderen hoef te horen. Contact gaat grotendeels via mail, waardoor ik de tijd heb alles te verwerken.
Een kind opvoeden gaat ook prima. Hier heb je vooral liefde en geduld voor nodig en hoef je niet te schakelen.

Echter doet het me veel verdriet dat ik niet begrepen wordt vanuit het hart zeg maar. Alleen vanuit het label autisme. Ze weten niet hoe frustrerend het is om gesprekken te missen. Hoe eenzaam het voelt er net buiten te vallen.

In mijn relatie geef ik sociaal gezien altijd minder dan mijn vrouw. Ook hier ben ik van bewust. Ik onthoud niet alles wat ze zegt, omdat veel gewoon niet is aangekomen of door alle hectiek heb ik er niet meer aan gedacht. Als ik dan een moment voor mezelf nodig hebt kan ik het niet aan mijn vrouw geven. Ook als man voel ik mij hier schuldig over. Want ik begrijp haar dondersgoed. Ik weet niet of ik hierin afwijk van autistische mensen, maar ik besef dondersgoed wat mijn beperking doet voor mijn relatie. Ik snap het verdriet wat het veroorzaakt.

Maar toch probeer ik op mijn manier mijn liefde te geven. Ik ben geduldig, heb ook het geduld in andere mensen in te leven, ik kan daarom achteraf alles wel weer goed praten. Ik ben nu eenmaal zoals ik ben, dat weet zij ook, al begrijpt ze denk ik niet hoe moeilijk het is als je heel moeilijk informatie kan verwerken.

Moest het even kwijt, wie weet is er iemand die mij begrijpt

Anoniem 191

Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 6

ik ben een dertiger. Man. Getrouwd en een kind. Een baan die modaal verdiend. Als ik kijk naar mijn leven kan ik zeggen dat ik best tevreden mag wezen.

Echter voel ik me vaak anders. Ik weet niet of ik recht heb hier iets te schrijven. Ik heb nooit de diagnose autisme gehad, maar wat ik merk is dat ik vaak 5 zinnen van een verhaal kan volgen en dat ik daarna de overstap van onderwerpen niet meer kan volgen. Als ik de vraag stel en ik krijg antwoord onthoud ik het vaak, maar als iemand iets spontaan verteld zonder dat ik erop voorbereid ben dan kan het langs me heengaan.

Ik heb me redelijk aan weten te passen. Ik ben sportief, in me werk heb ik repeterend werk. Nieuwe ideeen komen vaak vanuit mijzelf, zodat ik ze niet van anderen hoef te horen. Contact gaat grotendeels via mail, waardoor ik de tijd heb alles te verwerken.
Een kind opvoeden gaat ook prima. Hier heb je vooral liefde en geduld voor nodig en hoef je niet te schakelen.

Echter doet het me veel verdriet dat ik niet begrepen wordt vanuit het hart zeg maar. Alleen vanuit het label autisme. Ze weten niet hoe frustrerend het is om gesprekken te missen. Hoe eenzaam het voelt er net buiten te vallen.

In mijn relatie geef ik sociaal gezien altijd minder dan mijn vrouw. Ook hier ben ik van bewust. Ik onthoud niet alles wat ze zegt, omdat veel gewoon niet is aangekomen of door alle hectiek heb ik er niet meer aan gedacht. Als ik dan een moment voor mezelf nodig hebt kan ik het niet aan mijn vrouw geven. Ook als man voel ik mij hier schuldig over. Want ik begrijp haar dondersgoed. Ik weet niet of ik hierin afwijk van autistische mensen, maar ik besef dondersgoed wat mijn beperking doet voor mijn relatie. Ik snap het verdriet wat het veroorzaakt.

Maar toch probeer ik op mijn manier mijn liefde te geven. Ik ben geduldig, heb ook het geduld in andere mensen in te leven, ik kan daarom achteraf alles wel weer goed praten. Ik ben nu eenmaal zoals ik ben, dat weet zij ook, al begrijpt ze denk ik niet hoe moeilijk het is als je heel moeilijk informatie kan verwerken.

Moest het even kwijt, wie weet is er iemand die mij begrijpt

Anoniem 191

Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Voeg zelf een verhaal toe


Wil je ook je hart luchten?


+ Mijn verhaal delen




© Therapiepsycholoog - psychologen en therapeuten
| Disclaimer | Privacyverklaring | Reviews | Login | Aansluiten