Therapiepsycholoog
Netwerk van therapeuten
en psychologen
Therapiepsycholoog

Autisme - forum lotgenoten

 

Lotgenoten - omgaan met autisme

Heb je autisme? Of heeft je partner of kind autisme?

Voor veel mensen lucht het op als ze hun verhaal opschrijven en delen.

 

  • Je kunt hier je hart luchten.
  • Je kunt de verhalen van lotgenoten lezen.
  • Je kunt reageren op de ervaringen van lotgenoten.

 

Ontdek hier de verhalen van andere mensen met autisme of met autisme in het gezin (partner, kinderen) en deel jouw eigen verhaal.

 

Overzicht verhalen




+ Mijn verhaal delen




Alle verhalen


Verhaal 1 - Syndroom van Asperger - moeilijkheden in relatie

Bij mij is het syndroom van Asperger vastgesteld. Vooral mijn vriendin heeft het daar heel moeilijk mee, want het schijnt niet te genezen te zijn. Zij vindt het lastig dat ik niet goed met gevoelens kan omgaan.

 

Als zij overstuur is en moet huilen, weet ik gewoon niet wat ik moet doen. En ik vind het heel moeilijk om haar te laten blijken dat ik van haar hou. Ik wacht meestal tot zij begint met knuffelen.

 

Op mijn werk heb ik er gelukkig minder last van en ik ga nu in therapie om te leren ermee om te gaan, hopelijk helpt dat!


Anoniem
> 2 jaar geleden

21
6
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:

zo herkenbaar dit!
Dit is precies wat mij ook overkomt: ik weet de oplossing (hand op haar rug leggen en zeggen gooi het er maar uit) maar altijd is er weer een drempel die me tegenhoud.


Heb geen diagnose, onze oudste dochter wel (asperger) en dat voelt wel herkenbaar!
Mijn vrouw is overtuigd van mijn autisme en geeft dat als oorzaak van onze relatiecrisis.
Ze wil scheiden, dat zegt ze tegen iedereen behalve naar mij.


Het is die onzekerheid die me zo zwaar valt; hier kan ik niet mee omgaan.


Jo
> 2 jaar geleden
Reactie:
Heel dapper dat je hulp gaat zoeken hoe jij met je autisme om kan gaan in je relatie. Dat gaat jullie zeker helpen.

Marie-Yvonne K
> 2 jaar geleden
Reactie:
Beste anoniem,

Heel herkenbaar dit. Het voelt heel eenzaam als je een partner hebt met asperger, omdat het fijne van het hebben van een relatie nou juist is dat de ander begrip heeft voor hoe je je voelt en je steunt. Dat de ander oog heeft voor jouw belangen en soms nog beter ziet waar je behoefte aan hebt als jij zelf.

Als je een relatie hebt met iemand met asperger dan doet diegene met asperger dat juist niet. Een vrouw vindt het vaak al moeilijker om voor zichzelf op te komen. Dus als ze dan niet geholpen wordt met dingen dan raakt ze oververmoeid en in paniek daardoor wordt ze dan emotioneel.

Maar... als partner van iemand met asperger word je ook gedwongen om je eigen emoties niet de baas over je te laten zijn. Waar je normaal als je verdriet hebt, een beroep op anderen kunt doen, kan dat nu niet.

Het antwoord ligt in jouw hulpvaardigheid volgens mij.
Als jij elke dag vraagt, "wat kan ik vandaag voor je doen om je leven beter te maken?" en dat waar de ander om vraagt gewoon gaat doen, dan gaat het beter. Want dan voelt de ander zich gezien en daar gaat het om. Tegelijkertijd moet zij dan leren concreter te zijn in wat zij wil en niet in de emotie te blijven hangen.

Dus ... laat je niet afschrikken door de emoties. Die zijn slechts een gevolg van een soort basisbehoefte om gezien te worden.

Veel succes.

Anne
> 2 jaar geleden
Reactie:
Ik vind dat Anne haar reactie zeker een punt heeft! Ik heb zelf ook een relatie met een man met asperger. Wij hebben een afspraak gemaakt dat hij regelmatig vraagt hoe het met me gaat, en dat ik me niet laat meeslepen in mijn emoties. Dat helpt ook mij als persoon zekerder worden van mezelf. Dat verkeer ik minder in een zelfmedelijden op zo een momenten.

Anderzijds is het wel soms hard om niet aangevoeld te worden door hem. Ikzelf ben hoogsensitief, en enorm inlevend en meelevend met hem. Soms wil ik dat graag terug. Hij geeft dit op rationeel vlak, en helpt dan wel altijd constructief mee als ik een probleem heb(op werkvlak bijvoorbeeld).

Daarnaast is hij wel iemand die me heel veel knuffels geeft, zeggen dat hij me graag ziet dat gebeurd bijna nooit. Hij krijgt het dan moeilijk, en word lastig. Hij zegt dan dat liefde zit in de dingen die je doet voor elkaar, en niet in die 2 loze woorden.

Sofie
> 2 jaar geleden
Reactie:
Mij vriend heeft autisme/asperger.. merk dat als ik verdriet heb, hij niet weet hoe die mij moet troosten en het dan maar laat...
hij doet nooit uit zichzelf knuffelen het komt van mij af.

Hij heeft een eigen bedrijf daar is die wel altijd in de weer mee.

Pinklady
11-04-2021
Reactie:
Ik ben een meisje met waarschijnlijk ook ASS en ik weet ook niet hoe met emoties van een ander om te gaan. Een relatie zit er voor mij niet in denk ik.

Amandeltje
25-03-2022

Jouw reactie:



Verhaal 2 - Relatiecrisis - Mijn vrouw zegt dat ik autisme heb

op dit moment in een zware relatiecrisis: mijn vrouw is overtuigd dat ik autisme heb en de relatie is, zegt ze, voor 99,9% zeker voorbij.


Zelf besef ik heel goed dat er iets met me is, alleen het etiket ontbreekt.
Wordt wel getest op dit moment.


Ben een moeilijk persoon: blijf om niks heel lang boos en dat vind ze onverdraaglijk geworden. Verder een stil en in zich zelf gekeerd persoon.


Dit was echter ook al zo aan het begin van onze relatie, nu bijna 29 jaar geleden.
Inmiddels bijna 23 jaar getrouwd en 4 kinderen groot gebracht.
Tegen iedereen zegt ze dat het voorbij is, alleen tegen mij niet.


Het is nu die onzekerheid die me zo zwaar valt, daar heb ik het heel moeilijk mee.
Er is nog zo veel meer te vertellen maar dat zal hier niet gaan.


Wellicht zijn er lezers die de situatie herkennen en er wat mee kunnen, een oplossing is ideaal maar een luisterend oor is ook al iets. Zo ja dan hoor ik het graag.


Jo
> 2 jaar geleden

17
7
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Lieve Jo,

Ik begrijp dat dit ontzettend moeilijk is voor zowel jou als voor je vrouw. Ik zit in eenzelfde situatie als jouw vrouw maar mijn man en ik houden ontzettend veel van elkaar. Ik mis soms inlevingsvermogen bij mijn man wat voor mij na 18 jaar nog steeds moeilijk is. Wij doen beiden enorm ons best om elkaar te begrijpen en dat is soms zwaar uitputtend. De eenzaamheid waarin je zit is zo heftig, je voelt je onbegrepen en vaak ook begrijp je jezelf niet eens. Ik hoop dat er een tijd komt waarin deze eenzaamheid doorbroken kan worden. Ik zie ook de vele mooie kanten van autisme, zoals een directe eerlijkheid. Helaas wordt deze eerlijkheid niet gefilterd door empathie waardoor hij onbedoeld erg hard kan overkomen. Voor jullie beiden is het goed om bij deze problemen gerichte hulp te zoeken; iets wat ik zelf ook aan het doen ben. En neem af en toe afstand van elkaar en jullie relatie. Ook al is er liefde, je brandt op door alle worstelingen en je verliest jezelf. Voor jullie allebei is het moeilijk en geen van jullie beiden doet iets fout. Zoek hulp en praat zo veel mogelijk met deskundigen of lotgenoten. Blijf niet in je eenzaamheid hangen maar doorbreek deze.

Jeanine
> 2 jaar geleden
Reactie:
Heel herkenbaar het bericht en deze reactie. Ook ik heb al 20 jaar een relatie met iemand met autisme. We hebben al veel hulp gezocht en gekregen, maar toch blijft het een worsteling om het met elkaar vol te houden, langs beide kanten. Dit staat los van het feit dat we van elkaar houden, anders hadden we het al geen 20 jaar volgehouden. Maar alleen is de vraag: hoever ga je ten koste van jezelf? En dit zowel voor de partner met als zonder autisme. Onze begeleider zei bij de laatste sessie: wellicht is het beter voor jullie zelf om uit elkaar te gaan, want ik zie jullie worsteling, jullie liefde, maar die gaat ook ten koste van jullie zelf. Maar beide vinden het ook erg lastig om er daadwerkelijk een einde aan de relatie te maken, want dan blijf je na 20 jaar ook met lege handen achter. En ook met 2 kids die je erin meetrekt... Sterkte, An

An
> 2 jaar geleden
Reactie:
Goh. Wat knap dat je vrouw die diagnose kan stellen. Meestal komen ze niet verder dan narcisme als ze een reden zoeken waarom de relatie niet loopt. Er moet dan wel iets met die kerel aan de hand zijn.

Gerben
> 2 jaar geleden
Reactie:
Wat een vervelende situatie! Wat ik wel vreemd vind is waarom stelt ze nu pas vast dat u ass heeft en/ of waarom is het nu pas een probleem?

Maaike
29-04-2021
Reactie:
@maaike. Hier soortgelijke situatie. Mijn partner vertoonde typische narcistisch kenmerken. Pas toen ik besloot niet meer bang voor hem te zijn of mij te laten intimideren, chanteren, manipuleren etc en er boven te gaan staan, zag ik mijn partner veranderen. Een narcist veranderd niet! In dezelfde periode kregen 3 van onze 6 kinderen ook de diagnose ass. Toen vielen bij mij de kwartjes. En inmiddels ben je dan tig jaren verder. Mijn partner krijgt op dit moment Goddank ook hulp. Het kan dus dat je dit jaren later beseft en het kan ook dat het nu een probleem is omdat je zelf veranderd, er klaar mee bent, het misschien erger word, de kinderen er last van hebben, moe bent van alle ballen in de lucht houden etc. In ons geval was het dat mijn partner totaal niet om kon gaan met hoe onze 3 autistische kinderen te benaderen. Niet alleen onze kinderen zijn een dik 2 Jr vd leg geweest, doordat ze niet op de juiste wijze door hun vader benaderd werden, maar ook mijn partner ging weer ouderwets 'narcistisch' gedrag vertonen omdat hij de situatie niet aankon. Ik begrijp dus heel goed waarom het NU pas een issue is geworden voor de vrouw van de topic schrijver. Mijn partner vlucht continue in narcistisch gedrag als hij het niet kan handelen: alles doen om de controle houden, dus veel geschreeuw en getier om zijn zin door te drijven, manipuleren, chanteren.. Soms is de grens bereikt. Misschien ook voor haar??

Sanne
26-06-2021
Reactie:
Ik sta aan de andere kant van het asperger gebeuren. En als partner van vind ik het heel moeilijk dat mijn partner liever dingen alleen doet dan met mij. Dat hij geen nood heeft aan aandacht en dat het zelf niet in hem opkomt om aandacht te geven. Ik voelde mij vrij goed in mijn vel 5 jaar geleden. Nu voel ik me dikwijls nutteloos, eenzaam en smacht naar liefde van hem. Ik ben zo onzeker, voel me niet aantrekkelijk en het is alsof ik niet meetel. Alsof mijn leven niet meetelt. Als ik er met hem over praat zeur ik . Ik hou enorm van hem maar waarom. Hij heeft me niet nodig

Lobke
24-10-2021
Reactie:
Ik sta aan de andere kant van het asperger gebeuren. En als partner van vind ik het heel moeilijk dat mijn partner liever dingen alleen doet dan met mij. Dat hij geen nood heeft aan aandacht en dat het zelf niet in hem opkomt om aandacht te geven. Ik voelde mij vrij goed in mijn vel 5 jaar geleden. Nu voel ik me dikwijls nutteloos, eenzaam en smacht naar liefde van hem. Ik ben zo onzeker, voel me niet aantrekkelijk en het is alsof ik niet meetel. Alsof mijn leven niet meetelt. Als ik er met hem over praat zeur ik . Ik hou enorm van hem maar waarom. Hij heeft me niet nodig

Lobke
27-10-2021

Jouw reactie:



Verhaal 3 - Als ik huil blijft hij stijf zitten

Mijn man neemt zelden initiatief. Hoe kan dat? Vindt hij dan niets leuk, vraag ik me vaak af? Ook emoties kan hij niks mee. Als ik huil blijft hij stijf zitten. Zegt niks. Soms probeert hij wat omdat hij inmiddels wel weet dat dat hoort, maar zijn gevoel zit er niet in. Ik voel me zo alleen. Ik wil graag weg maar ik wil het de kinderen niet aan doen en ik weet niet waar ik zou kunnen wonen. Hij is wel een leuke, betrouwbare vader. Bij de kinderen lijkt hij wel meer emotioneel te zijn. Maar dit is zo killing voor mij. Herkenbaar?

Elin
27-02-2021

17
3
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Elin

Ja wel erg herkenbaar.
Mensen met Autisme zijn over het algemeen wat minder goed in het tonen en uiten van liefde,genegenheid ze denken eigenlijk op een heel andere manier dan dat wij dit doen.

Sinds de therapie weet mijn man dat ik bepaalde dingen heel belangrijk vind zoals af en toe eens een kaartje met iets liefs erin maar dit heeft hij zich echt moeten aanleren.
Hij zei... we zijn toch bij elkaar en het loopt allemaal goed? ik sta er dan soms niet bij stil om aan dat soort dingetjes te denken.

Hun manier van liefde tonen en uiten is vaak anders dan mensen met geen autisme.
OOk emoties daar goed mee omgaan vinden ze toch vaak wel lastig zitten dan meer na te denken hoe te reageren dan dat het spontaan overkomt.

Ik begrijp dat jij je eenzaam voelt.
Ik heb dat gevoel ook vaak gehad en nog steeds weleens.
Wat mij heeft geholpen is om er veel over te praten ook aan mijn partner heb ik aangegeven wat ik soms erg moeilijk vind en gesprekken met de pscholoog heb ik ook een hoop aan gehad.

Kortom ze voelen wel,hebben wel emoties maar het is voor ze heel lastig om dit te tonen en uiten.
Ik heb ook weleens mezelf afgevraagd houd die wel van me?
en is dit het dan?

Praten is toch wel heel belangrijk of dit nu is met een goede vriendin of familie dat lucht ook vaak op.

Hoop dat je hier iets aan hebt!

Leontien

Anoniem
01-03-2021
Reactie:
Herkenbaar moeilijke ervan is t rouw proces dat je weet wat het is en nu kijkt waar trek je de streep voor jouzelf en hoe ga je er t beste mee om wat lukt wat lukt hem niet en wat wil je verder uit een relatie halen voor jouzelf maak een keuze je weet genoeg

Anoniem
30-04-2021
Reactie:
Ik herken het helemaal. Sinds ik weet dat mijn partner Asperger heeft, kan ik hem niet meer ‘normaal’ zien. Na bijna 30 jaar, gooi ik de handdoek in de ring. Mijn man beweert dat er niet met hem aan de hand is. Dat laatste vind ik nog wel het allerzwaarste. Als hij nou eens zou toegeven dat hij soms onmogelijk reageert.

Anoniem
11-11-2021

Jouw reactie:



Verhaal 4 - We hadden net een huis gekocht

In maart zijn mijn vriend en ik na 2,5 jaar uit elkaar gegaan. We hadden een huis gekocht en waren net 3 weken verhuisd, we hadden babyplannen, toekomstdromen... tot ik niet meer kon. Ik was op van de stress, kreeg hartkloppingen en hyperventilatie aanvallen, at niet meer, kon niet meer slapen... ik voelde me bijna letterlijk verdrinken. Mijn vriend was nl. totaal niet in staat tot enige empathie. Hij begreep niets van mijn gevoelens, vond het maar vervelend als ik verdrietig was of een probleem wilde aankaarten, en vond dat ik het van me moest afzetten en het "gezellig" moest houden. Een halfjaar nadat ik hem leerde kennen, belandde hij in een burnout door zijn werksituatie. Nooit heb ik hem dat verweten, altijd ben ik geduldig en begripvol geweest. Ik vind dat normaal, ik weet nl. een beetje hoe het moet voelen, want heb zelf fibromyalgie. Maar als ik verwachtte dat hij door zijn eigen ervaring meer begrip voor mijn situatie zou hebben, dan kwam ik van een kale reis thuis. Het was maar iets raars dat ik had, bijna een bedreiging. Hij omschreef het eens als "schrik dat hij een kat in een zak had gekocht". Dat hij me met zo'n opmerking ongelofelijk veel pijn deed, leek hij niet te beseffen. Integendeel, hij mocht toch wel zichzelf zijn? In de 2,5 jaar van onze relatie heb ik 3 weken heel veel fysieke ongemakken gehad van mijn ziekte, in die mate dat ik extra rust moest nemen, niet teveel activiteiten kon doen en ook niet altijd seksueel actief kon en wilde zijn. Dat was voor hem onbegrijpelijk, ik mocht niet flauw doen, niet slechtgezind zijn, me niet laten gaan, kon toch wel gewoon vrijen... en waarom wilde ik niet gewoon mee naar dat feestje, op bezoek bij zijn ouders... Ik kreeg totaal geen krediet en schrok hier des te meer van doordat hij zelf in een burnout zat. Hij wilde ook heel graag een kind, maar vertrouwde er niet op dat ik zijn sterke partner zou zijn waarop hij kon terugvallen. Dat ik misschien diezelfde angst had, kon hij wederom totaal niet begrijpen. We konden er helemaal niet over praten. Hij uitte ook vaak zijn wantrouwen, dat ik misschien wel op andere zaken uit was dan op zijn liefde, met name zijn geld. Zijn ouders zijn heel welgesteld en hebben hem altijd ingepeperd dat hij moest oppassen voor mensen die misbruik van hem wilden maken. Ondanks alle watertjes die wij al hadden doorzwommen en het feit dat ik nooit aanleiding gaf om zoiets van mij te denken, heb ik verschillende keren moeten horen dat ik op zijn geld uit was. Hij liet zich ook volledig domineren door zijn ouders, hij was gewoon een doorslagje van zijn ouders. En ik stond op de ladder van belang zeker niet van boven. Integendeel, bij elke beslissing die wij moesten nemen, ging hij raad vragen aan zijn ouders, en was het op voorhand al een uitgemaakte zaak dat wat zij vonden, hij ook vond. Als ik er dan een andere mening op na hield, was ik lastig, respectloos tegenover zijn ouders, had ik wispelturige emoties waar hij niks van begreep. Volgens hem mokte ik dan omdat ik mijn zinnetje niet kreeg. Op alle mogelijke manieren probeerde ik hem uit te leggen wat er in mij omging, hoe ik me voelde, maar ik kreeg totaal geen gehoor en begrip. Hij werd er alleen maar bozer door. Ik voelde me uiteindelijk zo alleen staan. Ik gaf hem zoveel liefde en energie, en kreeg zo weinig terug... Ik voelde me zo ontzettend eenzaam. Uiteindelijk kon ik het niet meer opbrengen om er nog in te geloven, de hoop te hebben dat hij op termijn toch meer begrip zou tonen voor mijn gevoelens, rekening met mij zou houden. En ben ik uit puur fysieke noodzaak enkele dagen bij een vriendin gaan logeren. Voor hem heb ik toen de deur dicht getrokken, ook al heb ik hem meermaals gevraagd om in relatietherapie te gaan. Maar dat eindeloos doorbomen over emoties, daar had hij geen zin in. Ik ben dan zelf naar een psycholoog gegaan, die de link legde met ASS. Ook al helpt het me om bepaalde dingen beter te kunnen plaatsen, ik ben er hoe dan ook kapot van en blijf met de vraag zitten "waarom"? Hoe kan hij zo zijn? Waarom ziet hij mij niet liever? Ik weet ook dat ik nooit antwoorden van hem zal krijgen omdat hij het probleem gewoon niet ziet.

Liesbet
> 2 jaar geleden

15
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Je verhaal is heel herkenbaar. Je stopt er veel energie en tijd in en je krijgt er niets voor terug. Ook het stuk van zijn ouders herken ik (helaas) heel erg. Als wij een conflict hadden gehad, kreeg ik daarna zijn moeder op mijn dak. Dan had ik het allemaal fout gedaan. Hij komt niet van een rijke familie, maar er is mij verschillende malen duidelijk gemaakt dat ik op zijn geld uit ben.

Ik denk dat je de juiste beslissing het genomen. Ik zit nu in de situatie dat het mij teveel is geworden, maar dat er twee jonge kinderen betrokken zijn. Eén daarna heel extra zorg nodig, Dan zeg je ook niet zo makkelijk in stop ermee.

Ik wens je alle geluk in je leven toe.

Anoniem
> 2 jaar geleden

Jouw reactie:



Verhaal 5 - Ik voel me al tijden niet echt gelukkig meer

Eigenlijk heel gek maar vanaf het begin van onze relatie wist ik dat er iets aan de hand was dat er iets scheef zat maar wat dat precies was dat wist ik nog niet.
Toen we elkaar net kende was die heel erg attent maar zodra het allemaal echt begon veranderde dat.
Hij was niet gewend om rekening te houden met de ander en ging volledig zijn eigen gang en zat soms uren en uren(ook in de weekenden) achter zijn eigen hobby,s tegen het dwangmatige aan.
Ook heeft mijn man(doordat die geen grenzen kan aangeven) een burnout gehad. Daarna is die weer van baan gewisseld omdat die het niet naar zijn zin had en lag alleen maar te klagen in bed.
Ook als hij een drukke dag heeft gehad kan die snel overprikkelt raken en erg opgefokt reageren.
Op emoties van andere mensen reageert die soms niet zoals andere mensen zouden reageren.

Op een duur ging ik dingen opzoeken over Autisme omdat ik de twijfel had wat er nou precies aan scheelde.
Uiteindelijk na een aantal jaar en diverse problematiek is de diagnose gekomen van de Psycholoog.
Autisme.
Zijn familie heeft altijd alles ontkent en praten zelden over zijn stoornis.
Na jaren van diverse problemen in de relatie en met mijn man zelf ben ik lichamelijk en geestelijk op.
Ik ben een heel erg zorgzaam persoon maar soms vraag ik me weleens af wie zorgt er eigenlijk voor mij?
Op emotioneel vlak begrijpt mijn man heel erg weinig.
Ik voel me de laatste tijd erg somber en eenzaam,we zijn wel samen in 1 huis,maar samen op geestelijk niveau is er niet.
Mijn energie is sinds een paar maanden helemaal weg en ik voel me depressief.
Soms vraag ik me ook weleens af houd die eigenlijk wel van mij of ben ik een meubilair stuk in huis? Als ik bijvoorbeeld ben gekwetst of problemen heb (lijkt het hem niet veel te doen) Ik begrijp dat Autisme een stoornis is en je rekening moet houden met bepaalde dingen maar tegen welke prijs? dat vraag ik me nu na jaren af.
Ik voel me al tijden niet echt gelukkig meer,maar weet niet zo goed wat ik moet doen.

Leontien
> 2 jaar geleden

15
17
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Beste Leontien.
Ik herken je verhaal helemaal. Ben zelf al 20 jaar getrouwd met een man met asperger. Tot ons trouwen was hij heel attent en lief en praatte hij over vanalles. Ging met me mee naar spirituele bijeenkomsten en vond me geweldig. Sinds we getrouwd zijn is dat allemaal voorbij. Hij doet zijn eigen ding en praat nergens over. Als ik wat vraag krijg ik nooit antwoordt. Hij draait er omheen of zegt niets. Als we ruzie krijgen loopt hij gewoon weg. Hij wil niet mee met mij en mijn zus en man voor weekend in een huisje maar gaat paar weken later alleen in een huisje. Ik voel me al zolang eenzaam en heb al verschillende keren psychologische hulp gehad maar hij wil geen hulp. Er is niets mis met hem zegt hij. Ik denk dat de liefde voor zo'n man heel groot moet zijn wil je het vol kunnen houden. Ik zou van hem willen scheiden maar financieel is dat bijna onmogelijk en hoe kom ik aan een betaalbaar huis. Ik ben 67 en mijn leven is zo goed als voorbij. Ik hoop dat jij de kracht hebt om voor jezelf te kiezen en iet s van je leven te maken dat je gelukkig maakt.

Anoniem
> 2 jaar geleden
Reactie:
Dag Leontien,

Luister goed naar je gevoel en je lichaam. En stel duidelijke grenzen. en hou je ook daaraan. Wat wil jezelf en wat kan je aan? Wegen de gevolgen van zijn beperking op tegen de liefde en plezier en energie die je er uit haalt. Anders toch het advies om het niet binnen te laten komen en bepaalde zaken naast je neer te leggen. zoel samen naar mogelijkheden.Als je jouw limiet heb bereikt. Laat jullie relatie dan ook los en kies wat goed is voor jou. het blijft hard werken, probeer voor jezelf balans te vidnen.

succes!

Anoniemtpje82
> 2 jaar geleden
Reactie:
Heel erg bedankt voor jullie reacties.
Anoniem... Ik leef met je mee met jou situatie het doet me pijn om te horen dat je zo vast zit in je situatie en zo ongelukkig bent.
Heel jammer ook om te horen dat je man geen hulp wit zoeken om te werken aan de situatie.
De koppigheid van sommige mensen om hun eigen aandeel in te zien bij conflicten kan ver gaan. Ik kan alleen tegen je zeggen wees lief voor jezelf en denk goed aan jezelf en je bent niet de enige. Als je nog wat kwijt wilt hoor ik graag van je.

Mijn schoonfamilie die mankeren ook hoogstwaarschijnlijk iets(is ons ook verteld dat het erfelijk kan zijn) sinds dag 1 wordt ik koud en afstandelijk ontvangen door mijn schoonmoeder. Ook is ze vreselijk dominant en claimend naar haar zoon toe. Mijn man was altijd gewend alles te doen wat zij voor ogen had.
Ze heeft zelfs mijn huwelijksdag verpest. Nu zie ik in dat deze mensen te ver over mijn grenzen zijn gegaan en ik heb dat laten gebeuren.Mijn man heeft me ook heel vaak op emotioneel gebied in de steek gelaten en dat doet pijn.
Ik heb me voorgenomen voor mezelf te kiezen,voor mezelf op te komen en goed naar mezelf te luisteren om de juiste keuzes te maken.
Mijn lijf is al een hele lange tijd moe.(overspannen) en ik weet waar het van komt. Ik hoop dat met de juiste therapie de dingen beter kunnen gaan worden maar ik heb mezelf wel voorgenomen als het echt niet meer gaat dan is het klaar. Ik ben van mezelf een hele lieve en zorgzame meid maar ik merk dat door de frustraties dat ook aan het veranderen is(ben de laatste tijd best pittig) Soms door sommige mensen kan je persoonlijkheid ook veranderen en dat is niet juist. Je zou juist je goede eigenschappen moeten laten groeien samen. In plaats van dat je altijd jezelf moet verdedigen,en alle energie verliest aan bepaalde mensen. Anoniempje82 bedankt voor je advies.. ik ga zeker beter naar mezelf luisteren en duidelijke grenzen stellen en me daar aan houden. Als ik niet meer kan dan moet ik inderdaad voor mezelf gaan kiezen.
Bedankt voor jullie raad!

Anoniem
> 2 jaar geleden
Reactie:
Wat een bekend verhaal. Ik ben al 20 jaar samen met mijn man. Sinds een jaar of 6 heeft hij de diagnose autisme. Hij leunt heel erg op de diagnose en heeft sindsdien heel veel losgelaten. Hij kan het niet want hij heeft autisme zegt hij dan. Ons leven is meer alsof ik voor mn kleine broertje zorg als een echte relatie. Ik doe en beslis alles alleen. Hij doet alleen dingen als ik het vraag. Er is van mij uit geen gevoel meer voor hem. Geen liefde meer. Een soort genegenheid omdat hij de vader van mijn 2 kinderen is. Scheiden hier ook geen optie. Deels omdat hij niet voor zichzelf kan zorgen en ik vind dat ik mijn kinderen verplicht ben te zorgen dat hun vader het goed heeft. Deels financieel. Ik heb een goede baan. Hij werkt 12 uur tegen minimumloon en ik zal dus een bak partneralimentatie moeten gaan betalen waardoor ik zelf ook rond minimum loon uitkom met 2 pubers die over 2/3 jaar beide gaan studeren. En dan ook nog waar gaat hij een huis vinden met zn 650 euro salaris per maand. Dat gaat nooit lukken. En een scheiding kan hij niet betalen dus ook dat komt dan op mijn nek. Simpelweg dus niet haalbaar. Eerlijkheid zegt ook wel dat hij niet slecht voor me is. Hij snapt ook niet wat ik mis denk ik. Ik zou hem breken met een scheiding. Zo moeilijk allemaal. Niemand behalve mijn vader snapt mij hierin. Goedbedoelde opmerkingen van ja in elk huwelijk is wel wat..... je kunt het niet uitleggen aan mensen

Liesje
30-12-2020
Reactie:
en dat maakt je ook weer eenzaam... dat met veel mensen(ook mensen om je heen) je er heel erg slecht over kan praten.

Mijn schoonfamilie bijvoorbeeld praten nauwelijks(ontwijken zoveel mogelijk heel het onderwerp) lekker schone schijn.
want dan valt het perfecte plaatje in duigen.

De partner zijnde heeft veel te verduren maar dat wordt allemaal zelden gezien.
Ik weet nog wel dat mijn schoonmoeder altijd praatjes heeft over haar perfecte zoontje wat voor goeds die allemaal wel niet doet.
De partner zijnde krijgt niet of nauwelijks waardering of begrip dat het soms zwaar is.




Leontien
07-01-2021
Reactie:
Wat herkenbaar !
Ik ben hulp gaan zoeken toen ik merkte dat ik weer in een depressie belandde. Deze psycholoog geeft me inzicht in mijn situatie . Het gemis aan emotionele verbinding is killing en leidt tot eenzaamheid. Ik sta op het punt voor mezelf te kiezen en dus te gaan scheiden . Al die jaren heb ik mezelf opgeofferd , dat is genoeg geweest. Wie is er voor mij?

Mieke
28-01-2021
Reactie:
Ik ben zelf een jongvolwassene met Asperger en ik ben eigenlijk op dit forum gekomen om gewoon te leren wat ik zelf kan doen , om in de toekomst gelukkig te kunnen worden en wil dus eerst aangeven dat ik vanuit het andere perspectief te lezen dat het een uitdaging is , en dat is ook begrijpelijk , want hebben gewoon een neurologische aandoening. Als ik al deze verhalen en me in de autist verplaatst (want daar zit ik natuurlijk het meest dichtbij) mis ik vooral vertrouwen en openheid, als je een discussie start of een emotie wilt delen , praat dan vanuit de ik boodschap om je gevoel te benoemen. Want een autist voelt je gevoel echt wel, misschien wel net zo intens of intenser als jij dat als brenger voelt. Probleem is dat ik en misschien dus ook de partners in deze verhalen zo overmeesterd zijn door hun eigen gevoel dat ze gewoon niet weten wat ze moeten doen en lichamelijke stress ervaren. Het enige wat ik in zo'n geval kan doen is het allemaal rustig verwerken en me juist even afsluiten. Maar als ik eenmaal goed door heb wat er allemaal speelt en er een eigen logica aan geplaatst heb. En dat benoem ik dan ondanks dat dit natuurlijk jouw gevoel en emotie was dit toch op basis van mijn eigen logica. Dus alsnog vanuit de ik boodschap of met een domme metafoor. Als je dat begrijpt en accepteert zou mijn zelf vertrouwen dat ik jou kan helpen groter worden en tegelijkertijd ook mijn gevoel van veiligheid bij jou groeien. Begrijp je dit niet en eis je een snelle reactie dan zou ik me minder veilig voelen omdat ik het idee heb dat ik je teleurstel en dan ga ik me terugtrekken en dat betekent dat je steeds minder een onderdeel van mijn veilige omgeving wordt omdat je me stress en onzekerheid oplevert. Dus als ik als partner, vind ik het belangrijk om te bespreken hoe je dingen met elkaar bespreekt , zodat ik me binnen dat kader vrij kan uitlaten, en als je dat begrijpt en ook gaat voelen en hem dus kaders geeft waarin hij vrij kan zijn gaat hij zich veiliger bij jou voelen en bouw je weer op wat je had, een autist kan makkelijk settelen (want we zoeken structuur en veiligheid) en daar ligt het hele verwarrende ook, want als die voorwaarden er niet zijn raak ik in paniek, en sla ik dicht, en als dat gebeurt dan zul je me er zelf actief moeten uit trekken, want ik ga dus wennen aan die structuur. Ik bedoel dit nogmaals niet verwijtend richting jullie als partners , want ja we werken ook anders, we zijn gewoon rechtlijnig, kort en duidelijk, en dat is niet makkelijk, maar we spiegelen, en als ik door zou hebben dat je me echt wil helpen, zal ik meer naar je toetrekken en ook alles er aan doen om je te helpen. Maar ja zoals je leest een flink traject die waarschijnlijk emotioneel wordt voor jullie allebei, maar als je er doorheen komt en elkaar leert begrijpen kan het ook de fijnste partner zijn. Maar dat je zult het echt moeten zien als bijna honden training dus rust, structuur en positieve bekrachtiging, en mocht dit echt te veel voor je zijn, dan maak ook de moeilijke beslissing en neem hem daar in mee, als je het op een goede manier wil afsluiten voor beide partijen

Max
07-04-2021
Reactie:
Beste Max

Inderdaad is het een moeilijke en lastige situatie omdat iemand zonder autisme het moeilijk vind om de ander te begrijpen maar omgekeerd natuurlijk ook.

Ik zal bijvoorbeeld nooit echt weten als je autisme hebt hoe dat is en hoe dat voelt.

Uiteindelijk ga je natuurlijk veel lezen erover en je erin te verdiepen om rekening met de ander te houden(tot zoveel mogelijk)

Maar volgens onze psycholoog moesten we er wel rekening mee houden dat de moeilijkheden nooit helemaal weg gaan en je als partner zijnde ook bepaalde verwachtingen moet gaan loslaten en dat is soms best lastig.

Ik zit nu zelf ook een situatie met dat er bepaald advies is gegeven door onze psycholoog(wat betreft de band met zijn moeder) maar het moeilijk vind uit angst(dreigen met emotionele chantage van zijn moeder) het advies niet echt had opgevolgd maar dit had achtergehouden voor mij.

Uiteindelijk komt zoiets uit en de reden dat hij dit had achterhouden was omdat hij zich schaamde dat hij niet sterk genoeg was om grenzen te stellen bij zijn moeder (bang voor emotionele chantage)

Maar ik heb altijd aangegeven als er wat is of je zit ergens mee geef het aan.
het is heel moeilijk om dit soort dingen soms te begrijpen en je voelt je ook wel vaak emotioneel gezien in de steek gelaten.

Je kan tot op zekere hoogte rekening met iemand houden maar alles afdoen met ik heb Autisme dus...
ik vind dat iemand met autisme ook zijn best moet doen de ander te begrijpen en gevoelsmatig vind ik soms dat er teveel water bij de wijn wordt gedaan(van 1 kant) en dat is niet altijd zo makkelijk.

Ook met communicatie of praten is het soms lastig omdat mijn partner vaak alles voor zich houdt(je moet alles eruit trekken) en dat is soms wel heel vermoeiend.

Tuurlijk probeer je je best te doen maar partners van zijn ook maar mensen en hebben ook hun grenzen en hun frustraties.
Je probeert zoveel mogelijk rekening met zaken te houden maar dit kan tot op een zekere hoogte.


Leontien
07-05-2021
Reactie:
Hallo Leotien, vreselijk wat je allemaal meemaakt. Ik ben nu vijf jaar getrouwd met mijn man waarvan ik denk dat hij ook autisme heeft. We zouden het bij de psycholoog laten onderzoeken, maar na een paar sessies heeft hij het afgebroken. Zijn zoon uit een ander huwelijk heeft de diagnose autisme. Wat jij beschreef dat je in het begin van de relatie al iets opmerkte wat niet klopte, had ik ook. Maar ik dacht we moeten elkaar nog leren kennen. Niet dus, het werd van kwader tot erger. Hij gedraagt zich als een kind en wil niet geconfronteerd worden. Is ruzieachtig en leeft in verborgenheid. We hebben geen gezamenlijke rekening en mag niet in zijn bankaccount kijken.

Sandy
11-07-2021
Reactie:
Hallo allemaal, ik heb ook een "vreemde"partner,wij zijn ondertussen al gepensioneerd 45j huwelijk.
Al van in begin van de relatie ondervond ik raar gedrag maar in die tijd was er van autisme of narsime of adhd geen sprake.
Nu de laatste 10a15jaar ben ik er van overtuigd dat die 3 stoornissen bij mijn man aanwezig zijn (comorbiditeid) ook bij een van de kinderen was er wat mis wand het is erfelijk.
Ik herken zoveel van de verhalen op dit forum.
Jaren heeft het geduurd voor ik wat duidelijk heb gekregen,jaren heb ik me afgevraagd wat scheelt er toch met die man??de woede aanvallen, zich snel aangevallen voelen soms zonder reden, uit het niets kwaad worden en lang kwaad blijven, geen normaal gesprek kunnen voeren enzovoort...
Dit alles maakt als er eens iets serieus gebeurt,ik soms geen goede manier vind om normaal te communiceren want hij kan niet om met hevige zaken het lijkt alsof informatie blijft steken en niet verwerkt geraakt,dit alles uit zich dan op de typische autistische manier.
Zijn er hier ook mensen op het forum die dingen dan maar verzwijgen of verbloemen,om toch maar die rare reacties niet te moeten ondergaan??

Lieveling
20-07-2021
Reactie:
Beste Lieveling, om antwoord te geven op je vraag, ik verzwijg soms wel dingen ja, of verbloem ze, om onbegrip/afwijzing/verwarring te voorkomen. Dit verbloemen zit niet in mijn aard, ik wil zo eerlijk mogelijk zijn. Na 20 jaar samenleven met mijn man zie ik in "niet alles vertellen" nu wel een beetje een oplossing in. Ik experimenteer daar een beetje mee om uit te zoeken of de sfeer daardoor niet verpest raakt zonder dat ik mij oneerlijk voel. Ik probeer te denken in een andere strategie, die iets verder van mijn karakter staat, maar niet perse fout is, maar iets handiger en conflict-vermijdend. Sterkte en groetjes, Bloem.

Bloem
04-10-2021
Reactie:
Ik heb deze week mijn eenzaamheid aangekaart. Geen makkelijke opdracht. En hij begreep me niet. We waren toch samen in een huis??? Hij antwoordde toch als ik iets vroeg?? Hoe moet je uitleggen dat hij er emotioneel niet bij is. Ik heb het hem kunnen uitleggen maar er zal niet veel verandering komen. Als ik ergens nood aan heb, moet ik het vragen. Ik heb zelf niet veel vrienden en hij raade mij aan om mensen te ontmoeten waar ik over mijn emoties kan babbelen. Maar als je tegen iemand verteld over je partner met asperger en die zijn “gewoon “ krijg je al vlug de raad…. Laat hem zitten en om uren te moeten uitleggen waarom je iemand met asperger echt wel graag mag en dat je van hem houd. Daar heb ik de energie niet voor.

Lotte
15-10-2021
Reactie:
Beste Max,
Wat heb je een eerlijk kijkje gegeven vanuit je eigen positie. Door dit te lezen, herken ik mijn eigen man, een integer en betrouwbaar persoon. Het confronteert me ook, omdat het mijn eigen tekort op dit moment laat zien en hij het vertrouwen in mij verliest, omdat ik hem op dit moment niet goed bij kan staan.
We blijven er gelukkig allebei hard aan werken en we weten nu eindelijk na 25 jaar huwelijk dat er autisme in het spel is. Altijd lukte het mij om hem te helpen, maar zijn stap naar de hulpverlening duurde zo lang, dat ik het bijna niet meer vol kon houden. Ik hoop ontzettend dat het mij weer lukt om mijn plaats naast hem in te nemen, zodat we elkaar weer naar een hoger niveau brengen en elkaar weer leren vertrouwen. Gelukkig gaat de hulpverlening in januari op gang komen, daar zijn we allebei erg dankbaar voor.
Hartelijk bedankt voor je goede uitleg!

Grietje
03-12-2021
Reactie:
Hoi hoi wat herkenbaar jou verhaal zo voel ik mezelf ook en met een aantal dingen wat je zegt is mijn man hetzelfde alleen heeft hij niet de diagnose van ass want volgens hem is er niks loos wij hebben samen 4 kinderen waarvan de oudste dochter ook ass heeft en de andere niet maar eigenlijk het wel hebben gr Heidi

Heidi
04-12-2021
Reactie:
Allereerst wil ik jullie allemaal ontzettend bedanken voor het delen van jullie verhaal. Ik voel me daardoor zoveel minder alleen staan, omdat ik me herken in de verhalen. Ik ben dus niet alleen. IK BEN DUS NIET ALLEEN!!!
Het spijt me enorm dat jullie deze moeilijkheden voorgeschoteld krijgen in het leven, ook spijt me dat voor jou Max, want uiteindelijk zijn we allemaal slachtoffer van hetzelfde.
Ik trouwde 10 jaar geleden met mijn man. Ik kende hem toen 5 jaar en hij leek altijd een heel energieke, vrolijke en ondernemende man, die dezelfde toekomstdromen had als ik. De dag na ons trouwen sloeg hij om als een blad aan de boom. Hij bleek een stille, teruggetrokken man, die liever in zijn computer dook dan mee te doen in het dagelijks leven. Onze droom was, dacht ik, een boerderij kopen in Duitsland en deze opknappen om daar ons eigen stekkie te hebben met dieren. We hebben de boerderij gekocht en we zijn naar Duitsland vertrokken, maar daar bleef het verder bij. Het opknappen liet hij aan mij over evenals het bekostigen van alle materialen. Ook in het huishouden deed hij niets. Als ik van mijn werk thuis kwam en in de weekenden, dan was dat ook mijn taak en hij deed gewoon waar hij maar zin in had. Bespreekbaar was het niet, want iedere confrontatie was hem teveel. Zelfs een meningsverschil kon hij niet hanteren en was voor hem een afwijzing. Kortom: niets was bespreekbaar, want dan begroef hij zich op zolder in zijn computer en zag ik hem weken niet. Het enige dat voor mij overbleef was incasseren.
Op momenten dat we wel in gesprek kwamen, liep het al snel uit op huilen als een klein kind van zijn kant, slachtoffer zijn en klagen, of mij aanvallen op heel andere onderwerpen om maar uit het gesprek te komen. Een gesprek mislukte dus altijd.
Na vijf jaar huwelijk raakte ik zo overspannen dat ik niet meer kon werken. Mede op zijn aandringen heb ik mijn baan toen opgezegd. Ik had een goed betaalde baan op hoog niveau, maar hij gaf aan dat hij naast zijn werk het niet aan kon om thuis ook nog wat te doen, dus het was beter dat ik me om thuis zou bekommeren. Hij wilde blijven werken, want hij zou het contact met collega's teveel missen. Plus, en toen was hij eerlijk, hij zou als huisman ook niks doen behalve flierefluiten. Zo gezegd, zo gedaan. Daarna werd het voor mij alleen maar erger.
Hij wilde zijn bankrekening niet met mij delen, gaf mij elke week wat contant geld voor de huishouding. Langzamerhand werd dit minder en minder, totdat ik honger begon te lijden. Als ik hem daarover aansprak, zei hij: " Dan ga je toch naar de winkel boodschappen doen!". Ik vroeg dan: " Waar betaal ik dat van?" Hij weer: " Dan pin je toch bij de kassa!" Ik weer:" Met welke bankpas?" Dan bleef het wel 5 minuten stil en dan viel het kwartje. "Oh ja, je hebt geen bankpas. Dan moet je de mijne maar meenemen." Vervolgens kreeg ik de bankpas niet mee en was hij de volgende morgen alweer vertrokken naar zijn werk. Weer een dag geen eten voor mij. Hij ging gewoon buiten de deur eten. Uiteindelijk betaalden familieleden en vrienden mij geld om eten te kunnen kopen voor mezelf en de dieren. Als ik dat dan aan hem zei, antwoordde hij: " Nou, maar dan heb je toch te eten, waar zeur je dan over?" Uiteindelijk heb ik besloten geen geld meer van anderen aan te nemen en te verhongeren, omdat de situatie niet veranderde. Als ik met mijn verhaal naar buiten trad, wou niemand het geloven. Want wie verhongerd er nu in Europa? Ja, IK!! Het liep er op uit dat ik flauw viel van ondervoeding. Ik dacht dat ik t.z.t. vanzelf wel bij een arts zou uitkomen en dat ik dan wel geloofd zou worden. Mijn man heeft na mijn flauwvallen dan toch een gezamenlijke rekening geopend. Niet, naar hij zei, omdat ik het nodig had, maar omdat hij het gezeik van mij over een gezamenlijke rekening zat was. Hoezo, niet empathisch?
Eenmaal toegang tot de rekening, kwam ik erachter dat hij jarenlang elke maand gemiddeld 300 euro uitgaf aan snacken in de snackbar en aankopen op Ebay. Zijn focus en verslaving ligt op het gebied van elektronica, dus daar gaf hij teveel geld aan uit. Als hij het verlangen had om iets te kopen, dan keek hij op de rekening en als het bedrag van aankopen daar dan op stond, dan kocht hij het. Niet nadenkend over rekeningen die nog betaald moesten worden of geld dat nodig was om te eten. Hij heeft geen overzicht, dus ook niet in de financiële verplichtingen.
Ik herken veel in het verhaal van Sandy, ook het leven in verborgenheid, een deel van zijn bestaan waar je nooit toegang toe hebt en dat hij mooi opmaakt voor de buitenwereld. Dat leidt er weer toe dat niemand ziet wat er gaande is en jij niet wordt geloofd als je er iets over vertelt. Je bent dan dubbel slachtoffer.
De hele situatie leidde tot een crisis, waarna ik dacht dat hij echt gek moest zijn. Ik heb hem vervolgens gesproken en aangeraden om zich psychologisch te laten onderzoeken. Dat heeft hij gedaan. Het duurde twee jaar, maar de diagnose is dat hij een narcistische autist is. Dat verklaarde veel, alles viel op zijn plek.
Mijn man is geboren met autisme. In zijn jeugd kreeg hij niet de steun die hij nodig had. Hij had een jeugd waarin hij veel in de steek is gelaten door zijn ouders. Om te overleven ontwikkelde hij narcistisch gedrag. Allemaal heel begrijpelijk als je het hele verhaal kent en ziet. Heel pijnlijk ook, omdat hij echt slachtoffer is van verwaarlozing. Heel pijnlijk ook, omdat hij echt dader is van emotionele mishandeling, waar hijzelf vroeger ook van te lijden heeft gehad. Het meest moeilijke voor hem is nu dat hij naast slachtoffer, waar hij veel verdriet van heeft, ook dader is, wat hij helemaal niet wil zijn.
Maar hoe het ook is voor hem, hij is dader voor mij. Hij heeft mij beschadigd met zijn gedrag. Maak je dus nooit illusies over leven met iemand met een persoonlijkheidsstoornis: je wordt uiteindelijk beschadigd, daar is op den duur geen ontkomen aan. Het is hetzelfde als je een kind langdurig verkeerd bekrachtigd. Je beschadigd daarmee de psyche. Datzelfde gebeurt ook als je langdurig als volwassene op steeds dezelfde manier emotioneel /psychisch mishandeld wordt. Het is niet zo dat een autist dat met opzet doet, zelfs niet als hij narcistisch gedrag gebruikt om overeind te blijven. Maar het resultaat is hetzelfde: je raakt beschadigd. Iets van je persoonlijkheid wordt afgeknabbeld, aangetast. En dat jij geschaad raakt, schaad ook weer je partner die autist is. Er is geen ontkomen aan.
Dus....nee, Mieke, het is zeker niet verkeerd om voor jezelf te kiezen en je eigen weg te gaan. Ieder mens heeft het recht om zijn eigen persoonlijkheid te laten zijn die het is en te kunnen ontplooien, vrij van dwang, manipulatie of uitzichtloosheid. Als je kan kiezen voor vrijheid, doe dat dan vooral. Als het je lukt om op eigen benen je eigen leven verder te leven, doe dat direct! Verspil geen minuut en geen druppel levensenergie van je verdere leven.
Helaas is die mogelijkheid er niet voor iedereen. Ook niet voor mij. Ik ben inmiddels 57 jaar oud, zonder baan en te lang uit het arbeidsproces om nog iets op te kunnen bouwen voordat ik met pensioen kan. Niet dat ik bij de pakken ga neerzitten, hoor. ik ga toch een opleiding beginnen en kijken of ik op 60 jarige leeftijd nog een loopbaan kan starten. Ik geloof in mijn eigen kunnen. Beter een schot voor de boeg dan nooit geschoten te hebben. Ook investeer ik nog steeds in mijn man. Ik merk namelijk steeds dat hij het vreselijk vindt dat hij doet zoals hij doet en dat hij daarmee andere mensen schade brengt. Ook blijft hij verlangen naar 'samen' terwijl hij inmiddels ook weet dat hij 'samen' geen vorm kan geven. Voor hem is het leven een moeilijke zoektocht naar zichzelf en naar wat hij kan bijdragen aan de verwezenlijking van zijn verlangens. In de gesprekken met hem heb ik ontdekt dat hij heel veel voelt en aanvoelt, maar niet weet hoe dit te vertalen in woorden en daden. Daar mist een link. Alles wat er is gebeurd, was geen nare opzet, maar eigenlijk een aaneenschakeling van misverstanden, miscommunicatie of zijn vastzitten in verdedigingsmechanismen.
Een goed of liefdevol huwelijk zullen mijn man en ik nooit hebben. Niet zoals je verwacht bij ' normale' mensen. We kunnen wel het beste eruit halen en ervoor zorgen dat we als individu niet ondersneeuwen. We hebben bijvoorbeeld het huis in tweeën gedeeld, zodat we allebei goed aan onze rust en onszelf kunnen toekomen. We spreken af wat we samen doen. En we hebben met elkaar verkend wat ' samen' voor ons apart betekent en hoe we met elkaar ' samen' kunnen hebben. Ik vraag geen emotioneel begrip meer voor mezelf van hem, want dat heeft hij niet te bieden. Het frustreert hem als ik dat van hem vraag. Hij begrijpt inmiddels ook dat hij mij beter niet kan vragen hoe het emotioneel met me gaat, omdat hij beseft dat hij er geen gevolg aan kan geven en dat dat dan pijnlijk is voor mij. Wij hebben ervoor gekozen om meer als vrienden of buren samen te leven, maar niet meer intiem. Intiem gaat bij ons niet werken.
Wij leren door vallen en opstaan dat we onze eigen formule moeten vinden om samen verder te gaan. Er is niemand in de buitenwereld die ons dat kan aandragen. Ik denk ook dat niemand dat kan aandragen voor jullie, omdat iedere mens en dus ook ieder autist uniek is.
De emotionele dingen die ik niet van mijn man kan krijgen, die haal ik bij anderen. De dingen die ik echt van hem nodig heb, omdat we nu eenmaal een huwelijk hebben, die bespreek ik met hem, daar vecht ik voor, die ' dwing' ik op een goede manier af en daar maken we duidelijke afspraken over. Als hij zich daar niet aan houdt, dan confronteer ik hem daarmee op een manier die hij kan hanteren. Hij, van zijn kant, moet veel eerder aangeven wat hij voelt, wanneer het teveel wordt, wanneer dingen hem te snel gaan of ik te snel voor hem ga, wanneer hij iets niet begrijpt, wanneer hij voelt dat hij tekort schiet of te min is. Als hij dat vroegtijdig bespreekt, dan loopt de autistische stress niet zo op en schiet hij niet in narcistisch gedrag. Ik spaar hem niet. Ik verbloem niks, ik verzwijg niet wat mij bezighoud, maar ik let wel op in welk jasje ik het giet. Je kan met een autist niet op dezelfde manier praten als met een willekeurige ander. Je moet andere woorden gebruiken, niet te direct of te recht voor zijn raap. Je moet meer zinnen gebruiken, eenvoudig, om iets nader te verklaren. Je moet geduld hebben en misschien wel vier keer hetzelfde net weer even iets anders uitleggen voor het aankomt. Maar ik zeg wel alles wat me raakt, wat me ergert, wat ik leuk en niet leuk vind. Ook vraag ik veel door om goed te snappen wat hij precies bedoelt. Vaak geen autisten een antwoord dat je voorkomt als een gewoon antwoord. We denken dan dat we de betekenis ervan snappen, omdat ieder ander zo'n antwoord zou kunnen geven. Bij autisten is het maar de vraag of die 'gewone' betekenis voor hun ook geldt. Soms heeft mijn man een totaal andere invulling bij een woord of een beeld dan doorgaans het geval is. Daardoor ontstaan dan weer misverstanden, akelige gevoelens, emotionele reacties en vervolgens weer drama. Belangrijk is om de onderzoeker te zijn. Daarvoor moet je jezelf en jouw emoties even 'on hold' kunnen zetten tot een later, en geschikter, tijdstip.
Voor ons kwam de omslag toen mijn man kon toegeven dat hij autistisch is met narcistisch gedrag en dat hij daardoor voor anderen tekort schiet in de buitenwereld. Hij voelde altijd dat hij als persoon, in zijn persoonlijkheid, te min was. Daar verzette hij zich aldoor tegen. Hij begrijpt nu dat hij als persoon goed is, maar dat zijn gedrag te wensen overlaat. Gedrag kan je veranderen, je persoonlijkheid blijft daarmee intact.
Hoe het voor ons gaat aflopen, kan ik niet voorspellen. Er zijn dagen dat ik hoop heb, er zijn dagen dat ik de toekomst niet zie zitten. Leven met een narcistische autist IS zwaar. Ik zou het niemand aanraden. Maar helemaal ondoenlijk of zwartgallig is het ook niet. Er zijn genoeg mooie momenten, er is genoeg praktische steun en er zijn goede intenties die je kan ombuigen tot goede acties. Als je zelf iemand bent met een sterke persoonlijkheid, die goed haar eigen tijd kan invullen en haar eigen zelfontplooiing vorm kan geven, los van haar man, dan kan je het ook een leven maken dat de moeite waard is .

Dan nu afsluiting met een positief verhaal.
Mijn dochter, uit een eerder huwelijk, is autistisch. Haar opvoeden was niet eenvoudig en vroeg om veel creativiteit. In de tijd dat zij peuter was, was autisme niet zo bekend of het lag aan de moeder. Ik was vroeg weduwe en stond er voornamelijk alleen voor in de opvoeding. Van mijn dochter werd door psychologen gezegd dat zij waarschijnlijk nooit zelfstandig zou kunnen wonen en werken. Mijn dochter had daar een ander idee over toen ze 7 jaar oud was. Zij wilde ' gewoon' wonen en werken tussen de ' normale' mensen, zoals zij dat zei. Daar hebben wij ons altijd hard voor gemaakt, daaraan gewerkt. Nu is zij een succesvolle jonge vrouw met een goedbetaald baan. Ze heeft een liefdesrelatie gekregen en een dochtertje, voor wie zij een fantastische moeder is.
Ze heeft een moeilijke jeugd gehad omdat het leren leven met haar autisme een harde leerschool was. Maar ze heeft geleerd vrienden te maken en te houden. Ze heeft geleerd haar eigen grenzen in het oog te houden. Ze heeft geleerd wanneer ze hulp moet inschakelen en waar ze die dan kan vinden. Ze kan goed communiceren met anderen en tot op zekere hoogte emoties snappen, beter dan ze voorheen kon. Zij redt zich goed in haar leven, stippelt haar eigen weg bewust uit.
Het verschil in succes of falen ligt echt in de steun en hulp die een autist krijgt. Hoe vroeger goede hulp aansluit, hoe beter het gaat en hoeveel meer resultaat later. Wanneer op latere leeftijd autisme wordt geconstateerd, dan is helpen moeizamer. Maar ook dan zijn resultaten te behalen. Met kleine stapjes en een positieve benadering kom je verder.
Dus voor iedereen die nog verder moet in een moeilijke situatie: hou moed. Onderzoek wat je nog wel kan, wat je nog wel kan geven en nemen. Laat liggen wat je niet kan, gewoon niet meer doen, ontdoe je van ballast. Neem een tijdje rust, ga slapen, wandelen, er op uit. Hou je hoofd erbij en breng je emoties naar iemand die jou wel hoort en ziet. Zie daarna waar je uitkomt, want daar ligt een basis om verder te kunnen kijken en te bepalen wat wijs is om te doen.

Ik hoop dat ik niet ' te laat' ben met mijn reactie en dat jullie nog lezen op dit forum. Weet dat ik aan jullie denk en mijn allerbeste wensen tot jullie richt.

Anna
18-12-2021
Reactie:
Ohhh wat herkenbaar. Ik zit lokmiddel zo’n situatie. Ik voel me gevangen en weet me geen raad. Ben eenzaam, verdrietig en ongelukkig. Ik ben een zorgzaam type en scheiden is eigenlijk niet iets wat bij mij hoort. Ik ben nu 27 jaar getrouwd en strijd al 20 jaar, er zijn dagen dat ik wil scheiden en dan zakt bij mij even de bui en bekruipt m8j de angst en durf ik niet te scheiden. Mijn angst heeft ook wel te maken met dat ik zelf laag begaafd benen ik veel dingen niet snap en dit weerhoudt mij ervan om toch te gaan scheiden denk ik….ik weet niet wat te doen..

Janet
12-01-2022
Reactie:
Max, bedankt voor jouw openheid en duidelijke uitleg. Heel waardevol. Ik herken ook wat je schrijft. Jaren lang had ik onbegrip voor mijn man, omdat ik niet wist dat hij autistische trekken had. Sinds ik dat weet/vermoed, nu een paar jaar, heb ik meer begrip voor hem. In mijn werk heb ik ook te maken met mensen met autisme. Dus dat scheelt.

Waar ik eerder mijn man verweet dat hij niets in het huishouden doet of waar ik tijdens ruzies door bleef tetteren en direct een reactie verwachtte, of waar ik hem ook hem kon afvallen als hij gedoe had op zijn werk (en kritisch was op zijn gedrag), communiceer ik heel anders met hem. Vanuit begrip voor zijn situatie, maar ik leer ook steeds beter uit te spreken wat ik nodig heb. En nu begrijp ik door jouw reactie, hoe het komt dat hij sinds kort wat opener naar mij toe is. Hij vond het in eerste instantie nog niet veilig. Ik kon ook echt een bitch zijn en over hem heen walsen. Vanuit onbegrip.
En gemakkelijk is het zeker niet. En ik hoop dat mijn man op termijn hulp gaat zoeken.

Sterkte allemaal en bedankt voor jullie verhalen. De herkenning helpt mij enorm. Liefs, Mariëlle

Mariëlle
25-05-2022

Jouw reactie:



Wil je ook je hart luchten?

+ Mijn verhaal delen


Verhaal 6 - Een man met autisme

Ik vroeg me ook af of er meer partners zijn van iemand met Autisme die ook tegen bepaalde problemen aanlopen zoals huishouden en klusjes in Huis.

Mijn man met Asperger ziet(bijvoorbeeld) niet als het behang van de muur komt(daar moet ik dan zelf mee komen om het op te lossen) maar soms is die dan met een bepaald ding zoals Schilderwerk gefixeerd dat het perfect moet.
Ook mee helpen uit zichzelf bijvoorbeeld een vaatwasser uitruimen of even iets opruimen moet je zelf steeds aangeven en dit is soms heel erg vermoeiend.
Ook is mijn man heel erg chaotisch(ruimt zelden tot nooit wat op) en dat zorgt natuurlijk ook weleens voor de nodige irritaties.
Ik ben zelf heel erg netjes en hou van een schoon huis en doe ook het meeste thuis.
In het begin van onze relatie viel het me ook op dat zijn eigen huis (in mijn ogen) erg vies was.
Er was geen afval bak,vaat stond in de gootsteen en alles plakte.
Ik kon niet echt begrijpen hoe die zo kon leven.
Ik dacht eerst nog het is een man alleen en was altijd het studentenleven gewend maar nu zie ik ook dat het toch ook wel te maken heeft met zijn autisme.
Als ik weer voor de zoveelste keer een klusje weer moet aandragen is dat soms ook weleens vermoeiend.
Ik denk dan ook weleens je ziet toch dat het even moet gebeuren?
Wie herkent dit ook en hoe gaan jullie hier mee om?


Huishouden
02-12-2020

15
10
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Ik hoop dat ik je een beetje kan helpen op basis van de andere kant van het verhaal als autist zijnde. Dus ik ga heel zwart wit benoemen wat ik zelf voel als ik het verhaal lees . Schoonmaken is iets wat inderdaad iets wat niet automatisch komt, want ja, mijn ruimte om te ontspannen is gewoon simpelweg om te ontspannen (super zwart wit natuurlijk). Opruimen is daarentegen een ander verhaal, ik heb het geluk gehad dat ik nu langzaam aan op de harde manier voel dat ik door een ongeorganiseerde ruimte ook heel onrustig wordt. Als je denkt hem de logica van schoonmaken te kunnen uitleggen op een manier die hij zelf voelt doe dat dan, maar ik denk dat het makkelijker is om hem goed uit te leggen wat hij aan opruimen heeft , en als dat is gelukt , maak daar samen een systeem in , want als er een systeem en structuur is dan kan hij zichzelf corrigeren. Wat verder voor mij belangrijk is dat je me ook gewoon lekker laat, creer eigenaarschap, opruimen is mijn ding en schoonmaken die van jou (bijvoorbeeld). En daarin is het ook belangrijk om hem eerst lekker te laten ontdekken en fouten maken , of het gewoon echt samen te doen, maar de kans is zeer aanwezig dat hij gewoon simpelweg niet weet hoe hij het moet doen, je mag hem dan zeker corrigeren, maar, geef hem de tijd om te verwerken en zelf te laten bedenken wat hij fout doet. Want wat voor jou iets heel simpels is , is dat het voor hem niet . Pas als ik zeker weet dat ik het kan , kan ik op een goede manier feedback ontvangen. Tot slot, probeer als je buiten die routine toch van hem verwacht dat hij iets opruimt dat je benoemt dat het moet gebeuren maar een 'nu' boodschap of een jij moet het doen werkt niet , dit is weer het stukje eigenaarschap , er moet dus ook iets van eigenaarschap bij hem zijn, of je moet hem uitleggen waarom jij vind dat hij het moet doen. Want een autist is vaak zeer eerlijk en rechtvaardig als hij zich veg voelt, maar ja schoonmaken moet dus eerst veilig en logisch worden , voordat hij dit uit zichzelf ook gaat voelen, opmerken en oppakken . Ik hoop dat dit je iets kan helpen in het proces

Max
07-04-2021
Reactie:
Beste Max

Bedankt voor je feedback.
Ik las ook dat jij er zelf achter bent gekomen dat een chaotische ruimte zorgt voor meer onrust waardoor je dus gaat opruimen en schoonmaken.
Het probleem van mijn man is vaak dat hij zich er helemaal niet aan stoort dat het rommelig is.
Toen ik hem leerde kennen(studenten leven) dacht ik eerst ja wat zeur ik het is gewoon het studenten leven.
maar ook toen die op zichzelf ging wonen zag hij (gewoon echt niet) dat het soms best vies was en er dingen echt moesten gebeuren.
Als iemand niet ziet wat er moet gebeuren(als ik aangeef dat iets moet gebeuren) krijg ik vaak te horen van dat is toch helemaal niet nodig?

en zo beland je weer in een discussie die heel lang duurt
dus ik doe het liever dan maar zelf omdat ik zelf moeilijk functioneer in rommeligheid en het welles nietes ook zoveel energie vreet.
Ik heb hem (zoals je aangaf) vaak aangegeven dat dingen opruimen ook zorgt voor rust maar ik denk dat hij juist rust vind in de rommeligheid en dat is dus denk ik het moeilijke ervan.

Ik ga je verhaal wel meenemen in mijn aanpak en kijken of bepaalde dingen misschien beter overkomen.

Leontien
12-04-2021
Reactie:
daarnaast....
mijn man is vaak erg moe van zijn werk(mede door overprikkeling) dus vaak is het ook lastig om te vragen wil je hier even bij helpen of dit even voor me doen.
Vaak was het dan dat die heel boos kon worden of mokkend weglopen en dan denk ik ook vaak.. ik doe het wel weer eventjes maar op een duur raak je daar ook wel een beetje overwerkt van.
je hebt toch vaak het gevoel dat jij diegene bent waar het reilen en zeilen van het huishouden op aan komt.
Het is kortom soms best lastig.

Leontien
12-04-2021
Reactie:
Hai Leontien,

Herken mijzelf in het niet zien van huishoudelijke klusjes. Pas wanneer ik iets met geen mogelijkheid meer in de prullenbak gepropt krijg of de stank wordt ondraaglijk, komt het pas in me op dat er actie nodig is. Ik realiseer me hoe dit over komt. Ik heb daarom mijn vrouw aan het begin gevraagd om het aan te geven als het moest gebeuren. In het begin begreep ze niet waarom dat op zo'n "kinderachtige" manier moest. Gelukkig accepteert ze mijn tekortkoming hierin en geeft ze het aan wat en wanneer het moet gebeuren. Vandaag vuilnisbak legen en was uit de droger halen bijvoorbeeld. Dat doe ik dan ook. Ze kan bijvoorbeeld in de middag een berichtje sturen of ik vanavond wil koken, omdat ze moe is van de lange dag. Dat doe ik dan ook. Dat vergt van haar uit natuurlijk een inspanning (en management). Maar ik ben haar dankbaar dat ze dat doet zodat ik ook het idee heb dat ik haar help in huis. Dingen die een structuur kunnen vormen, gaan me makkelijker af. Elke vrijdag bed afhalen bijvoorbeeld. Dat doen we samen. Ondertussen is de vaatwasser ook mijn terrein geworden. Ik kan het gewoon beter ;p

Aan de ene kant vind ik ASS aanwijsbaar als een obstakel hierin, maar vanuit de persoon moet de wil er wel zijn. Moe zijn van de werkdag kan ik me absoluut in vinden, maar is geen afdoening. Al zou ik het niet op prijs stellen als ik bijvoorbeeld bij binnenkomst meteen opdrachten krijg. Misschien eerst een uurtje even niets en dan het huishouden ter sprake brengen. Dat kan een afspraak worden misschien.
Maar.... en ik bedoel dit met alle respect.... het niet kunnen functioneren in een rommelige omgeving zou je niet aan moeten dragen als reden. Dat is namelijk jouw ding. Het belang van hygiëne en rust in de omgeving en dat jullie daar uiteindelijk beiden aan bij moeten dragen (verhoudingen daargelaten), is denk ik een mooiere uitgangspunt. En probeer daar realistisch in te zijn. Het contrast tussen spik en span en zwijnenstal is best groot. Zwijnenstal hoef je zeker niet mee akkoord te gaan, maar spik en span kan voor hem te hoog gegrepen zijn. Zou prachtig zijn als je daar samen over kunt praten wat een acceptabel niveau zou kunnen zijn en proberen hem enthousiast te maken hoe hij kan helpen daarin.

Hoop dat jullie er iets aan hebben. Hoe dan ook succes gewenst

Arjan
13-08-2021
Reactie:
Beste Arjan

Bedankt voor je feedback.
Tegenwoordig houd ik er inderdaad rekening mee dat bij thuiskomt ik niet meteen ga zeuren over huishoudelijke klusjes.

Ook moet ik eerlijk bekennen dat ik zelf heel erg van het poetsen en opruimen ben(gewoon omdat ik me daar fijn bij voel)
en ik besef ook dat af en toe de teugels een beetje laten vieren geen kwaad kan.

Heb nu ook inderdaad dat als ik wat gedaan wil hebben(samen) ik dat aangeef omdat mijn partner dit anders inderdaad niet doet uit zichzelf.
soms voel ik me weleens een moeder die haar kind opdrachten geeft en daar had ik zelf nog wel het meeste moeite mee.
op eigen inergatief dingen doen in huis gebeurd niet waardoor ik(als ik eens weg ben) dingen altijd moet opschrijven en daar had ik weleens moeite mee.

We proberen nu samen meer balans te krijgen door beter te overleggen en dingen aan te geven.

bedankt voor je tips!


Arjan
16-08-2021
Reactie:
Mijn man is dan weer super georganiseerd en ik ben als hsp meer chaotisch. Hij kookt meestal, doet boodschappen en hij staat erop om zelf het afwasmachine te vullen omdat ik het niet doe zoals het in zijn ogen moet. Hij strijkt op zondag maar heeft de pest aan kuizen en afstoffen. Dat doe ik dan weer graag en ontferm ik me over.

Lotte
15-10-2021
Reactie:
Wij hebben al heel de avond radiostilte omdat er een deuk in een kookpot zit en ik weet niet hoe die daar gekomen is. Hij kan zich daar over blijven boosmaken tot in den treure..... Details weet je.... zo belangrijk voor hen

Annemarieke
20-11-2021
Reactie:
Veel herkenning en ik word er zelf zó moe van. Altijd opdrachten geven. Geen spontane akties. Vooral opruimen. Hij ziet het niet of het is gemakzucht. Ik word er niet goed van. Kun je hier een burn-out door krijgen?

Atie
10-09-2022
Reactie:
Atie Ik kan me voorstellen dat het je soms inderdaad weleens teveel wordt.
Steeds opdrachten geven is soms ook erg vermoeiend.

Leontien
13-09-2022
Reactie:
O zo herkenbaar, ik ga uit werken en moet alle klussen in huis, tuin en papieren erbij nemen. Ik word er zo moe van en ook moedeloos. Dank voor je verhaal, helpt me bij het begrijpen.

Hilda
04-11-2022

Jouw reactie:



Verhaal 7 - Ik vond haar autisme best fijn en verfrissend

Tijdens een vakantie ben ik iemand met een lichte vorm van autisme tegengekomen. Ik merkte een bepaalde "onaangepastheid" bij haar, en we hebben het daar toen over gehad. Ik vond haar manier van reageren eigenlijk wel fijn en verfrissend.

Ze was niet erg empatisch, en was ook niet aan het "pleasen" of aan het verzachten, of om de hete brei aan het heendraaien. Ze zei wat ze vond, direct en rechtstreeks.

Hoewel dat hard kon binnenkomen, en ik van haar begreep dat het voor haar soms moeilijk was, zowel in haar privé-leven als in haar werk-leven, vond ik het dus ook wel verfrissend dat zij gewoon direct zei wat ze vond, zonder erom heen te draaien.


Anoniem
> 2 jaar geleden

12
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Partner zijn van een autist is zwaar en belastend.
Zo te zien heb je geen langdurige of diepgaande relatie met haar gehad, en dat is het verschil.
Het probleem is dat dit soort onaangepast gedrag dat je noemt, in een lange relatie en zwarte tol gaat eisen. Een relatie is communiceren, onderhandelen, concessies doen en wederzijdse begrip en respect. Altijd roeptoeteten wat je mening is, vooral als je door autisme anders tegen de wereld kijkt, is een buitengewone grote belasting voor de niet autistische partner die veel meer moet aanpassen en opgeven, omdat de empathie en sociale vaardigheden ontbreken of onderontwikkeld zijn bij de autistische partner

Anoniem
29-12-2021

Jouw reactie:



Verhaal 8 - Hoe dring je door tot zo iemand?

Een jaar geleden leerde ik iemand kennen waarvan ik na 1 date al doorhad dat er iets met hem aan de hand was. Na veel opzoeken ben ik op autisme gevallen, Asperger syndroom. Ik heb hem hierover aangesproken en gaf aan dat hij hetzelfde dacht maar er was nog geen diagnose
Hij was in het begin heel lief en attent, stuurde dat hij me gaag zag en ik hoorde hem hele dagen.
Na een tijdje is dit serieus beginnen minderen en voelde ik mij echt te min. Ik heb heel veel voor hem gedaan op elk vlak dat ik kon maar ik krijg niks meer terug.
Ik zat ook in een situatie waar ik nog met mijn ex samenwoonde om financiële redenen. Het was dus zeker geen ideale situatie. Door al die stress van mijn thuissituatie + de relatie die ik met had ben ik vaak beginnen drinken. Op die momenten maakte ik dan ruzie met hem en kwam alles eruit. Dat waren voor hem enorm veel prikkelingen en hij kon hier echt niet mee omgaan, laat staan praten. Vorige week was er weer zo een moment en toen heeft hij gezegd dat hij dit niet meer aankan en er een punt achter zet.
Ik kan hem ergens begrijpen want ik heb hem veel verwijten gemaakt als ik een glas te veel had gedronken. Ik heb met hem nog een gesprek gehad dat ik alle dingen zou rechttrekken in mijn leven, niet meer zou drinken en dat ik graag met hem in therapie zou gaan. Helaas wil hij dit niet meer... Het is ook niet iemand waarmee je kan praten zoals met een ander .. ik heb enorm veel spijt en verdriet maar hij lijkt gewoon door te gaan met zijn leven
We hebben wel nog contact maar altijd over oppervlakkige dingen zoals het altijd geweest is
Ik wil echt alles doen om mijn relatie te redden maar hoe dring je door tot zo iemand...
Als er iemand tips heeft ze zouden welkom zijn
Alvast bedankt

J
> 2 jaar geleden

12
4
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Stop ermee. Deze relatie zal nooit iets worden. Ga verder met je eigen leven en waarschijnlijk kom je iemand tegen waar je wel iets aan hebt. Die je werkelijke liefde en aandacht kan geven want dat zal een asperger nooit kunnen.

Anoniem
> 2 jaar geleden
Reactie:
Er zijn genoeg autisten die wel emphatisch zijn. Daarnaast bestaat asperger niet meer. Zo'n opmerking getuigd echt van een totaal gebrek aan kennis van autisme. Nieuwe onderzoeken tonen zelfs aan dat autisten over meer emphatie beschikken dan NT'ers. Autisme heeft verschillende gezichten die bij de meeste mensen niet bekend zijn door het ongelooflijke stigma. Sommige autisten missen wel empathie maar dat komt doordat Alexithymie een rol speelt. Lang niet elke persoon met autisme heeft dat. Ga je even verdiepen voordat je onzin gaat lopen verkondigen

Anoniem
04-02-2021
Reactie:
Ik ben zelf vroeg gediagnosticeerd met het syndroom van Asperger en heb toevallig recent nagedacht wat voor mij belangrijk is in relatie, geen idee of dat toepasselijk is voor je vriend maar ga het gewoon voor mijzelf uitspreken in de hoop dat je er iets aan hebt. Grondvoorwaarde in een relatie voor mij is veiligheid en structuur , eigenlijk net zoals je met een hond om zo gaan. Ik, en de aantal autisten die ik ken zijn allen heel sensitief ingesteld , ik voel namelijk heel erg goed als er iets met iemand is, gewoon door een bepaald onderbuikgevoel, maar de verwerking om te bepalen wat er dan is kost gewoon flink wat tijd. Naast dat ben ik in ieder geval heel slecht met onverwachte harde geluiden, dus juist de situatie dat je stemverheffing gebruikt is eentje waar ik van in paniek zou raken, want ik zou je graag willen helpen, maar ik heb gewoon tijd nodig om te bepalen hoe ik dat moet doen en dan op het moment dat ik je maar als dat door je eigen emoties (en misschien hoeveelheid drankjes) niet begrijpt, dat dat aan de hand is en doorgaat ga ik me langzaam aan voor je afsluiten, denk wederom maar aan de hond, die raakt ook in paniek als je roept, maar begrijpt wel zonder woorden wanneer je niet niet goed voelt. Dus de clue hierin is echt om eigenlijk er van uit te gaan dat hij als je zelf eerlijk en duidelijk bent over je gevoelens en dat op een rustige , vriendelijke maar toch duidelijke manier brengt, en stuur hem maar een duidelijke kant op, maar geef hem daarna ook de tijd om hem zelf daadwerkelijk te laten inzien hoe deze kant is. En de seconde dat hij dat diep van binnen doorheeft dat hij echt zichzelf (dus trager, ongemakkelijker, maar ook heel authentiek, ongeremd en spontaan is ) kan zijn is er niks liever dan ik (maar denk dat bij de meeste mensen met Asperger is) doe dan mijn partner hetzelfde gevoel mee te geven. Als je dit nu nog leest en je denkt "hee dit heb ik er voor over" ga je dan nog wat verder verdiepen, want de autisme is gewoon een neurologische aandoening , en ga kijken of je de moeite wil doen om echt te investeren in je relatie en als je dat met rust geduld en duidelijkheid doet , en hem accepteert zoals hij is dan kun je een superloyale vriend krijgen, die er alles binnen zijn mogelijkheden aan geeft om jou zo gelukkig mogelijk te maken, maar als je die concessies niet wil maken, dan is het helaas gewoon niet te matchen, maar help hem dan ook om je beslissing te laten begrijpen, wat dus ook betekent dat je diep bij jezelf moet vragen, waarom je de die concessies niet wil maken, dat gaat dan helpen om hem het makkelijker te laten accepteren

Max
07-04-2021
Reactie:
Max, ik ben onder de indruk van je reactie. Jouw uitleg vind ik schitterend en is voor mij heel verhelderend en duidelijk omdat ik zelf geen Asperger heb. Je beschrijft heel goed hoe jij reageert en wat het met jou doet. Het zijn zulke inzichten die mij persoonlijk het beste helpen. Een uitleg krijgen van iemand die zelf een vorm van autisme heeft, ervaar ik als het meest zinvolle. Dankjewel daarvoor!

Liz
18-12-2021

Jouw reactie:



Verhaal 9 - Zijn dit symptomen van autisme?

Ik en mijn vriend zijn nu 1.5 jaar bij elkaar. Ik ben ook inmiddels zwanger. Wij kennen elkaar via het werk, waar hij een belangrijke managementfunctie heeft. Hij is extreem intelligent, waardoor hij zijn functie heeft kunnen bereiken. Op sociaal vlak is hij echter heel beperkt, heeft geen eigen vrienden. Hij is niet capabel om small talk te doen. In onze relatie is hij of extreem attent, of hij is erg koud en negeert mij in geval van (in mijn ogen) een klein conflict. Als ik iets op mijn hart heb en dit uitspreek, is hij vaak direct beledigd en boos. Dan kunnen we het niet meer op een goede manier uitspreken. Ik vraag me af of iemand hier symptomen van autisme in herkent?

MB
14-05-2022

11
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Zeker! Zeer zeker. Nl Asperger!

Liz
07-10-2022

Jouw reactie:



Verhaal 10 - Had ik een relatie gehad met een kind?

ik heb een relatie van 11 jaar achter de rug. Bij de geboorte van onze zoon is hij een andere weg ingeslagen en we hebben hem nooit meer gezien. Ik stond er helemaal alleen voor, heeft zich nergens mee bemoeid. Na ongeveer 6 jaar begonnen de problemen, hij zat in een burn-out. Hij kreeg diabetes en daar werd hij depressief bij. Tenminste dat dachten we, hij kreeg een adhd onderzoek. En die diagnose is gesteld, toen merkten ze toch wat op en kreeg hij een autisme onderzoek. We waren toen al uit elkaar maar de psychiater wilde dat ik toch mee kwam. Daar viel me op dat hij verschillende keren aangaf, dat een kind van 4 niet kon delen. Had ik een relatie gehad met een kind? Maar we zijn nu een 1 jaar uit elkaar en hij blijft me treiteren. Hij heeft zijn zoon elke woensdag en oneven weekenden dus is er sprake van een omgangsregeling. Maar nu wil hij weer 1 nacht meer en hij wil dat ik het ouderlijk gezag teken. Want ik wil, krijg ik te horen en kan niet overleggen. Hij wil dingen beslissen en kan niks in overleg doen. Mijn zoon wil liever niet naar zijn vader want hij moet zichzelf vermaken. Hij kijkt boven tv en anders moet hij maar buiten spelen.. Ik moet mijn kind dwingen om te gaan want hij eist dat hij komt.
Wat ik het moeilijkste vind, is dat hij hulp krijgt want hij heeft een probleem. Maar waar moet ik naartoe?? Heeft iemand advies of tips want praten met hem lukt niet.....

Marianne
> 2 jaar geleden

10
2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Heeft iemand advies of tips want praten met hem lukt niet.....

Dat is vaak het probleem de Communicatie als je een relatie hebt met iemand met autisme.
Ze begrijpen het verkeerd,zien de dingen heel anders en soms ook weinig inlevend vermogen.
Ik zou misschien zelf naar een psycholoog stappen om deze dingen te bespreken en hoe je het kan aanpakken. Ik vind het zelf moeilijk advies te geven omdat ik zelf ook vaak problemen heb wat betreft de communicatie. Wat ik wel vaak doe is in plaats van praten mailen. Zodat je dingen rustig kunt uitleggen.

Anoniem
> 2 jaar geleden
Reactie:
Hallo Marianne,

Ik weet niet hoe het juridisch zit in jouw situatie. Ben je officieel gescheiden of hebben jullie zelf samen afspraken gemaakt enz. Heeft hij jullie kind ook officieel erkend? Enz. Maar ik zou in jouw geval sowieso eens een advocaat raadplegen wat juridisch handig is in jouw situatie. In ieder geval is het zinloos om met de vader van het kind te praten en iets uit te leggen of te onderhandelen. Hij lijkt niet voor rede vatbaar als jij met hem praat. Iemand anders zal dat moeten doen, iemand die ook iets kan doen in de situatie. Ik zou dus een advocaat raadplegen, vaak is een eerste gesprek gratis.
Heel naar dat je in deze situatie zit. Ik hoop dat je er gauw uit bent.

anoniem
18-12-2021

Jouw reactie:



Wil je ook je hart luchten?

+ Mijn verhaal delen


Verhaal 11 - Als ik met hem deel voel ik me niet gehoord

Ik ben een jonge vrouw van 24, die verloofd is met een jongeman van 28 met pddnos. Hij is echt heel erg lief en zorgzaam, maar ik heb zelf heel veel vervelende dingen meegemaakt in mijn leven en als ik dit met hem deel, voel ik mij niet gehoord. Ik voel me hier soms echt eenzaam door, waardoor ik soms moet huilen omdat ik mij zo alleen voel. Ik heb redelijk wat sociale contacten, maar toch voel ik mij alleen, omdat ik niet het idee heb dat mijn emoties begrepen worden. Daarnaast weet ik dat mijn verloofde van mij houdt, maar als een jongen mij probeert te versieren, of met mij flirt, is hij totaal niet jaloers en gaat hij zelfs juist leuk met diegene praten. Begrijp me niet verkeerd, ik hou niet van jaloersheid, maar ik zou het toch fijn vinden als hij zou tonen dat ik zijn meisje ben en dat hij toch een inimini beetje gezond jaloers is. Is er iemand die dit ook ervaart? En heeft diegene een advies voor mij? Ik weet niet of dit mij gelukkig maakt...

Louise
> 2 jaar geleden

8
3
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Beste J,
Ik weet dat je van hem houdt maar je kan wel doorgaan in iets wat het uiteindelijk niks gaat worden,. Ik herken het wat je vertelt, je kunt niet tot ze doordringen. Het lukt gewoon niet. Hij gaat door met zijn leven omdat hij dingen niet voelt zoals jij. Ik weet dat je zo nu niet denkt maar geloof me, er loopt iemand anders voor je rond die je wel kan geven wat je wilt. Je moet voor jezelf gaan. Je gaat erdoor drinken en er zelf aan onderdoor voor iemand die niet zo is als jij.
Zet hem op en ga voor jezelf....

Marianne
> 2 jaar geleden
Reactie:
Bedankt voor je lieve reactie. We zijn inmiddels 7 weken na de breuk en er is niets veranderd. We hebben elkaar 1 keer gezien maar dit heeft niet uitgehaald. Ik heb mij dan ook normaal gedragen en niet over onze relatie gesproken. Ik heb nog steeds enorm veel verdriet en ga naar een psycholoog om dit te kunnen verwerken.
Ik hoor hem nog steeds zo goed als dagelijks maae natuurlijk nooit over iets boeiend. Het is ondertussen ook al wel duidelijk dat hij met mij nog is iets wil gaan doen maar dan zoals vrienden. Op dit moment is dat niet mogelijk door Corona. Hij heeft mij wel al zeer duidelijk laten verstaan dat ik bij hem thuis niet meer welkom ben.
Echt hopeloos, ik moet naar een psycholoog, zit hier al weken kapot van verdriet ondanks hij diegene zou moeten zijn die hulp zou moeten zoeken maar dat ziet hij natuurlijk niet.
Ongelooflijk hoe je zo verslaafd kan zijn aan zo een ziekelijke relatie. Ik herken mijzelf niet meer ...

J
> 2 jaar geleden
Reactie:
Ik begrijp wel dat je wilt dat je man laat zien dat jij zijn meisje bent. Maar hij hoeft je toch ook weer niet in het openbaar te verdedigen dat is zo typisch fout macho hetro gedrag. Hij ziet andere mannen kennelijk niet als een bedreiging en is daar gewoon kalm over. Best chill voor andere want dan hebben andere mannen die perongeluk met jou flirten als hij erbij is niet meteen een stomp te pakken.

Tim
22-09-2022

Jouw reactie:



Verhaal 12 - Heb ik autisme?

ik ben een dertiger. Man. Getrouwd en een kind. Een baan die modaal verdiend. Als ik kijk naar mijn leven kan ik zeggen dat ik best tevreden mag wezen.

Echter voel ik me vaak anders. Ik weet niet of ik recht heb hier iets te schrijven. Ik heb nooit de diagnose autisme gehad, maar wat ik merk is dat ik vaak 5 zinnen van een verhaal kan volgen en dat ik daarna de overstap van onderwerpen niet meer kan volgen. Als ik de vraag stel en ik krijg antwoord onthoud ik het vaak, maar als iemand iets spontaan verteld zonder dat ik erop voorbereid ben dan kan het langs me heengaan.

Ik heb me redelijk aan weten te passen. Ik ben sportief, in me werk heb ik repeterend werk. Nieuwe ideeen komen vaak vanuit mijzelf, zodat ik ze niet van anderen hoef te horen. Contact gaat grotendeels via mail, waardoor ik de tijd heb alles te verwerken.
Een kind opvoeden gaat ook prima. Hier heb je vooral liefde en geduld voor nodig en hoef je niet te schakelen.

Echter doet het me veel verdriet dat ik niet begrepen wordt vanuit het hart zeg maar. Alleen vanuit het label autisme. Ze weten niet hoe frustrerend het is om gesprekken te missen. Hoe eenzaam het voelt er net buiten te vallen.

In mijn relatie geef ik sociaal gezien altijd minder dan mijn vrouw. Ook hier ben ik van bewust. Ik onthoud niet alles wat ze zegt, omdat veel gewoon niet is aangekomen of door alle hectiek heb ik er niet meer aan gedacht. Als ik dan een moment voor mezelf nodig hebt kan ik het niet aan mijn vrouw geven. Ook als man voel ik mij hier schuldig over. Want ik begrijp haar dondersgoed. Ik weet niet of ik hierin afwijk van autistische mensen, maar ik besef dondersgoed wat mijn beperking doet voor mijn relatie. Ik snap het verdriet wat het veroorzaakt.

Maar toch probeer ik op mijn manier mijn liefde te geven. Ik ben geduldig, heb ook het geduld in andere mensen in te leven, ik kan daarom achteraf alles wel weer goed praten. Ik ben nu eenmaal zoals ik ben, dat weet zij ook, al begrijpt ze denk ik niet hoe moeilijk het is als je heel moeilijk informatie kan verwerken.

Moest het even kwijt, wie weet is er iemand die mij begrijpt

Anoniem 191
> 2 jaar geleden

7
4
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Dag Anoniem,

Ik begrijp wat je zegt. Er komt veel overeen met mijn relatie met een man met Asperger. Tijdens ruzie kan ik kort 1 iets aankaarten, of hij kan niet meer volgen. Dan kan hij erg gefrustreerd en nors overkomen. Waarop ik vervolgens nog meer triest, enz..
Achteraf begrijp ik ook wel dat hier geen kwade intenties achter schuilen. Maar de trieste emotie van mijn kant is er natuurlijk wel.

Ook het repeterend werk, vooral via mail is kenmerkend bij Asperger. Doordat er geen onmiddellijke interactie nodig is. Als hij erg moe is, kan ik ook geen gesprek meer met hem voeren. Dan moet ik stil zijn en hem met rust laten, of er komt onenigheid van. Ik weet niet of dat bij jullie ook zo is? Is heel pijnlijk voor mij persoonlijk.

Je geeft mee liefde op jouw manier te uiten. Hoe is dat dan? Bij mijn man uit zich dat in vele aanrakingen, knuffels , en praktische dingen voor mij doen. Ook wanneer ik hem vraag iets te doen, maakt hij er meteen werk van, en dit tot in detail. Ik zie dit dan ook zoals het in zijn hart bedoeld is. Je vrouw vast en zeker ook!

Groetjes,

Sofie

Sofie
> 2 jaar geleden
Reactie:
Ik herken hier veel van.
Ik ben als kind door een psychiater onderzocht en daar kwam uit dat ik autistme heb. Ik vind het heel moeilijk, want ik ben ook nog hartpatiënt en long en heb cdg1a syndroom.

Chantal
18-01-2021
Reactie:
Klinken ook wel bekende dingen vanuit ADD spectrum. Heb je je daar wel eens op ingelezen? ADD kan natuurlijk ook samengaan met iets anders bijv autisme of andere stoornis.

Saar
09-08-2021
Reactie:
Ik herken het feit informatie niet te kunnen verwerken. Het gaat dan langs me heen of komt gewoon niet binnen. Ik wil graag belangstellend zijn, maar het lukt me niet. Of ze beginnen over iets wat ik allang weer ben vergeten.

Amandeltje
25-03-2022

Jouw reactie:



Verhaal 13 - Hij zoog me emotioneel leeg

Ik heb een lange relatie gehad met een jongen met drie stoornissen. Al die jaren heb ik van hem gehouden, maar uiteindelijk zoog hij me emotioneel leeg. Hij heeft drie stoornissen en een aantal chronische ziektes en ik hield het niet vol om voor hem te zorgen. Uiteindelijk voelde ik me niet meer zijn vriendin. Mijn emotionele tank was leeg en hij maakte vaak beloftes die hij niet na kon komen. De leuke dingen, vakantie en samen aan een toekomst bouwen kwam niets van terecht. Soms gingen we wel uiteten, maar ik moest echt aan hem trekken om soms iets anders te gaan doen. We gingen niet op vakantie en we bouwde ook niet aan een toekomst. Hij zei vaak wat hij wil en wat hij zou gaan doen, maar van het hele 'doen' deel kwam niet veel terecht. Ik voelde me soms erg alleen in de relatie. Het voelde alsof ik hem op alle vlakken op moest vangen, financieel, emotioneel, psychisch en sociaal vlak. Dat werd me te zwaar. Ik heb de relatie beëindigd, maar hij kan zich niet goed van me los maken waardoor ik nog steeds druk voel en het voelt alsof ik daar geen vrije keuze in heb. Hij is geneigd om alles heel persoonlijk op te vatten en kan soms erg impulsief zijn. Hij is ook afhankelijk en dat maakt het nog lastiger. Heeft iemand misschien tips voor me? Ik wil weer mijn eigen leven kunnen leiden.

Anoniem
23-01-2021

7
2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Herkenbaar verhaal....Ben inmiddels 8 maanden verder en heb deze klachten nog steeds. Wordt wel wat minder maar duurt vreselijk lang...sterkte!!!!

Anoniem
04-01-2021
Reactie:
Beste anoniem,

Zo als je het allemaal beschrijft heb je het gevoel dat je leven wat stilstaat dat je niet verder komt en de hoop hebt dat dit veranderd.

Het lastige van mensen(is mijn ervaring dan) die een stoornis hebben en dus ook vaak weinig rekening houden met de partner het erg veel energie kost vooral geestelijk.
Mijn advies is dan ook om een goed gesprek(indien mogelijk) met je partner te houden en vertellen hoe jij je voelt en dat je zo erg twijfelt aan de toekomst.
Als het zo blijft en er weinig verandering zit in de dingen dan zal ik me gaan afvragen of zo je op deze manier alles voor die ander blijft opofferen (ten koste van jezelf) sommige mensen met autisme of een andere stoornis zijn bereid aan zichzelf te werken en als iemand dat aangeeft dat voor je over te hebben dan ben je al een stap in de goede richting.
Maar als het 1 richtingsverkeer gaat worden dan zal ik me wel serieus afvragen of je het zo wel wilt.
Dat is een moeilijke keuze en moeilijke vragen die je jezelf moet stellen.
Wens je veel sterkte en wijsheid toegewenst! Het beste is op een duur(lals je zelf eraan onderdoorgaat) het contact toch echt te verbreken voor jezelf want hoe je het ook went of keert je blijft je zo erg verantwoordelijk voelen.

Leontien
28-01-2021

Jouw reactie:



Verhaal 14 - De jongen waar ik nu een tijdje mee date heeft asperger

De jongen waar ik nu een tijdje mee date heeft asperger. Dat vertelde hij me vorige keer. Toen begreep ik ineens waarom we die week daarvoor zulke gigantische ruzie hadden gehad. Ik wil hem graag begrijpen en leren hoe ik het beste op hem kan reageren in bepaalde situaties. Maar ik wil ook niet het gevoel hebben dat ik op mijn tenen moet lopen. En dat heb ik nu wel. Alles wat ik typ in appjes (in face to face gesprekken is het minder) denk ik eerst wel 3 x over na of ik dat zo kan zeggen. Hij verwacht namelijk van mij dat ik precies alles onthou wat hij zegt en precies alles zo opvat wat hij bedoelt. Terwijl hij mij vaak ook verkeerd begrijpt. Ik merk nu al aan mezelf dat ik hem liever niet app als hij aan het werk is omdat dan de meeste kans is dat we ruzie krijgen.
Nu is hij weer geirriteerd omdat hij me vanmiddag in een appje vroeg wat ik van hem wil. Ik weet dat hij een eerlijk en direct antwoord terug verwacht dus ik zei eerlijk dat ik hem graag nog beter wil leren kennen en kijken of we een leuk stelletje zouden zijn omdat ik hem echt heel leuk vind. En 5 minuten later ofzo typte ik: of heb ik je nu afgeschrikt? (Ik heb namelijk zelf verlatingsangst. Zit daar al een tijd voor in therapie en het gaat best goed maar op zulke momenten komt het soms wel boven). En nu is hij boos op me omdat hij al 2 x tegen me heeft gezegd dat ik daar bij hem niet bang voor hoef te zijn. Dat ie me leuk vind. Nu typte hij weer dingen van het is goed zo en succes verder en je hoeft me niet te bellen etc.
Ik heb er nu expres niet teveel op gereageerd omdat dat meestal alleen maar alles erger maakt. Maar waar doe ik nu goed aan? Hem nu even laten en vanavond proberen te bellen? Of hem toch juist een appje sturen? Of helemaal niks?
Wie kan mij helpen?

Groetjes B.

B.
15-02-2021

7
3
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Eergisteren heb ik tegen mijn vriendin gezegd dat ik niet van haar kan houden zoals dat in een relatie zou moeten. Het voelt niet goed genoeg. Ze wil met me trouwen, zo goed voelt het voor haar. Ik heb de knoop, na 7 jaar worstelen met gevoelens die niet wilden komen, doorgehakt. Oh! wat is dat moeilijk en wat geeft dat een hoop verdriet.
We zijn er sinds het samenwonen, 3 jaar geleden, achter gekomen dat de woede uitbarstingen, paniek aanvallen en angststoornis één oorzaak hebben: we lazen over autisme en het puzzelstukje viel op z'n plek.
Bovenstaand zou zo kunnen gaan over mijn vriendin. Ik kan haar niet laten vallen, zal tijdens ons rouwproces haar blijven steunen, maar de relatie heeft geen kans. Ik heb me 7 jaar alleen gevoeld, samenwonen lijkt meer op latrelatie onder één dak. Alles komt op mijn schouders, ze helpt zeker wel mee, maar slechts wanneer het overzichtelijke werkjes zijn. Telefoneren? te spannend. Administratie? te onoverzichtelijk. Maar ze heeft het hart op de goede plek. Daarom doet deze breuk zo'n pijn!

Jan
08-01-2022
Reactie:
Niet aan beginnen .Je trekt aan een dood paard

Joanne
24-06-2022
Reactie:
Laat m maar even gaat koken in zijn eigen soepje. Die tijd heeft hij nodig. En kun jij ook goed gebruiken geloof ik. Hij zei doei , laat hem dan maar degene zijn die weer (minimaal) hoi zegt .

Liz
07-10-2022

Jouw reactie:



Verhaal 15 - Hoe kan ik mijn man een autisme test laten doen?

Heb al jaren een moeilijke relatie met mijn man en we houden van elkaar. De zelfreflectie ontbreekt en hij reageert rationeel op mijn emoties. Hierdoor voel ik me niet begrepen en niet gehoord. Heel pijnlijk. Heeft iemand een id hoe eenvoudig en goed een autismetest te doen of te laten doen. Het is maar de vraag of hij hieraan mee gaat werken namelijk. Dus dat is spannend..

Nora
05-03-2021

7
2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Hoi Nora,

Wij zijn uieindelijk ik en mijn man via de huisarts bij een psycholoog beland want ik had een vermoeden van autisme.
Uiteindelijk heeft die psycholoog vastgesteld dat het ging om autisme.
Vaak een gesprek met de huisarts over je zorgen kan je doorverwezen worden.
Ook ik liep aan tegen de problemen die jij beschrijft.

Veel sterkte!

Anoniem
12-03-2021
Reactie:
Meid ik ben er voor je !

Mieke
01-04-2021

Jouw reactie:



Wil je ook je hart luchten?

+ Mijn verhaal delen


Verhaal 16 - Hoe kunnen jullie verder zonder intimiteit?

Ik ben reeds 15 jaar samen met mijn partner. Een heel lieve, opgewekte man met een goed hart. Ik zie hem ondertussen als een broer. We hebben bijna nooit conflicten omdat ik mijn gevoelens ver weg gestopt heb. Ik ben naar hem toe vriendelijk maar erg vlak. Hij vindt dit blijkbaar prima. Maar ik voel me zo eenzaam in onze relatie. Hij vraagt elke dag of ik goed geslapen heb maar eigenlijk kan ik daar alleen maar goed of niet goed op antwoorden. Langer dan een minuut luisteren lukt niet. Soms stop ik in het midden van mijn verhaal (bij wijze van test) en hij vraagt nooit het vervolg. Er zijn nog veel aanwijzingen maar daar zou ik allemaal nog mee kunnen leven. Waar ik het moeilijkst mee heb is het gebrek aan fysiek contact. Alle jaren word ik niet meer aangeraakt. Omdat we geen romantische band meer hebben wil ik dit ook niet meer denk ik. Klinkt heel dubbelzinnig, maar ik heb er wel nood aan. Ik ben een veertiger en word er zo verdrietig van dat als ik in deze relatie blijf nooit nog geliefkoosd ga worden. Hoe kunnen jullie verder zonder intimiteit?

Nanette
13-11-2021

7
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Ik ben een vijftiger en het blijft zoals het is meid. Het is keihard. Ik heb ook al jaren geen fysiek contact. Ik probeer zoveel mogelijk een eigen leven te leiden en sociale contacten te hebben zonder hem want met hem is dit een ramp.

Annemie
19-12-2021

Jouw reactie:



Verhaal 17 - Ik heb hem bevrijd zie ik, van mij...

De meeste verhalen zijn een kopie van mijn leven, keer op keer lees ik dezelfde zinnen bij de vrouwen, partner van.
Ik miste puur de liefde.
Op lang termijn dacht ik dat de intimiteit er wel zit, maar dat hij het gewoon niet kon uiten. Dat mijn partner met autisme heel gevoelig is; vooral zijn vrienden en familie wreven dat er goed in bij mij, blijkbaar zaten mijn frustraties tijdens visites ook hoog.
En dat toch al gauw 20 jaren samen, ik denk eerlijk dat ik er de helft van ben blijven hangen, uitgeput, soms depressieve periodes en meerdere therapieën, individueel alsook samen.
Dat sterkte mij altijd even, mijn onderbuik gevoel werd steeds luider...
Voelde mij ongelukkig bij hem, hij zag mij niet echt. En dan de eenzaamheid; terras, pretpark of vakanties waren de plaatsen waar ik stilletjes jankte. Het deed zo'n pijn, de leegte, geen aanraking, mij ook echt niet begrijpen was killing. Ik bleef maar uitleggen en hij vervormde zinnen en lappen tekst met geen uitkomst, heel eng vond ik dat.
Je rommelt verder met het gezin, zocht erg veel afleiding, vooral in het weekend vluchte ik naar rust of gezelschap waar ik kon ontspannen.
Maar over hem hoefde ik niet te beginnen, ze herkende hem niet in mijn verhalen op den duur, hij was juist kalm en loyaal, eigenlijk twijfelde ik aan mijzelf, sterker; ik was een labiel persoon geworden. Slikte Prozac om de kantjes eraf te halen en wat meer te verdragen van het gezin, de jongste ook ass, ik bleef thuis.
Nu vraag ik me af of ik het me allemaal heb laten overkomen, en mijn grenzen waren zoek geraakt, of onwil en de stoornis autisme die over mij heen is gewalst, dit bedoel ik objectief.
Ik ben gestopt met mijn partner, de middag bij de koffie sprak ik vloeiend volzinnen, ik stop ermee. Het is genoeg voor mij.
Inmiddels een jaar nadien, hebben we een fijne band! Los van elkaar, BEIDEN nergens meer op rekenen, het beste voor hem zie ik nu, ik heb hem bevrijd zie ik, van mij.
Ik ben nooit meer eenzaam.


Nelleke
28-06-2021

6
2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Mooi geschreven. Op de slechte dagen hier is dat hoe ik hoop dat het hier zal gaan wanneer ik de knoop durf door te hakken en er mee wil stoppen. Hij is een goed mens maar dat alleen is niet genoeg.

Mamavan3
05-09-2021
Reactie:
Zo herkenbaar ...mijn man kan niets zelfstandig, klampt zich altijd aan iemand vast, tot grote ergernis van sommige mensen. Hij vraagt niet 1 gunst maar verschillende ...hij zegt altijd, ik ken wek iemand die dat voor mij zal willen doen. Het komt over als profiteren maar zelf heeft hij dat niet door. Ook ik voel me door hem gebruikt, ik moet alles voor hem onthouden, zien dat hij niet in de problemen geraakt, hij neemt medicatie en ook dat tijdstip moet ik onthouden ...hij zou een wekker kunnen zetten maar dat doet hij niet ...gamen kan hij wel ... maar al de rest laat hij aan anderen over

Anoniem
26-08-2022

Jouw reactie:



Verhaal 18 - Het ging snel maar het voelde zo goed

In een zeer korte tijd leerde ik mijn partner kennen, zijn wij gaan samenwonen, raakte ik zwanger en zijn wij getrouwd. Het ging inderdaad heel snel maar het voelde zo goed. Met de geboorte van onze dochter kwam echter heel duidelijk naar voren dat er “iets” met hem was. Hij kon totaal geen begrip opbrengen voor ons kind en voor mij. In een korte tijd viel ik veel af en ik begon echt “op” te raken. Een half jaar na de geboorte was het eerste incident van huiselijk geweld. Hij had spijt en zou het nooit meer doen. Ik legde op dat moment de link niet met autisme maar op dat moment ging wel iets stuk bij mij. Het vertrouwen was kapot en ons kind bij hem achterlaten durfde ik niet. In de half jaar die daarop volgde nog twee incidenten gehad waarbij ik bij de keel gegrepen ben. Het laatste incident was voor mij de druppel en ik vertrok de volgende ochtend met ons kind en al mijn spullen. Dit leek bij hem echt iets los te maken waarna hij een traject in ging wat, door o.a. corona maar ook hemzelf, maar moeilijk op gang komt. Ondanks dat hij dus wel stappen onderneemt en ik beloofd had hem hierbij te steunen merk ik dat het mij steeds zwaarder begint te vallen. Ja, mooie momenten zijn er zeker maar weegt het op tegen de eenzaamheid die ik op andere momenten voel. Het verdriet en het gevoel dat ik mijzelf kwijt ben. Daar ben ik niet over uit. Wij hebben een jong kind samen en ik zou graag een gezinnetje willen vormen. Ik denk ook dat wij het zouden kunnen maar tegen welke prijs? Is het een prijs die ik alleen moet betalen en wil ik dat wel? Zoveel vragen en maar weinig mensen met wie ik dit kan bespreken doordat het moeilijk uit te leggen is. Ik wil het beste doen voor mijn dochtertje en soms begin ik wel te twijfelen of het vormen van het gezin het ultieme geluk is of dat ik, omwille van haar en mijzelf, juist een andere keuze moet maken.

C
> 2 jaar geleden

4
8
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Ik zit in ongeveer dezelfde situatie..Wij wonen ook niet meer samen ( hebben een zoontje van 1 jaar) en proberen nu een manier te vinden wat voor ons werkt. Maar het is moeilijk! Hij zou ook opzoek gaan naar de juiste hulp, hij had al gesprekken bij ggz maar dit is vanwegen corona in de soep gelopen waardoor alles opnieuw gestart moet.. Hoe gaat het bij jullie nu?

Anoniem
> 2 jaar geleden
Reactie:
Ik begrijp je gevoelens heel erg goed
Ik heb ook wel vaak die twijfel.
Soms denk ik weleens is dit het? en blijft het allemaal zo moeizaam en kan ik dat nog wel aan?

Ik denk dat je op een duur(als het echt niet meer gaat) je gevoel je dat wel duidelijk aangeeft.
Jezelf helemaal opofferen voor iemand met autisme daar ga je uiteindelijk ook aan onderdoor.
Wij niet autisten moeten rekening houden met bepaalde dingen maar ook zij moeten aan zichzelf werken.
Je kan niet zeggen Ik heb autisme dus...(dat gebeurd nog weleens vaak) Je voelt je vaak eenzaam en alleen (er mist iets) en dat is soms heel erg moeilijk. Ook praten met andere mensen erover is lastig omdat ze niet echt een idee hebben wat autisme allemaal inhoud.
Ik hoop voor je dat je de wijsheid en kracht hebt om uiteindelijk de juiste beslissing te maken.
Luister ook naar je gevoel wat zegt die?

Leontien
16-12-2020
Reactie:
Ik denk dat het belangrijk is om goed voor jezelf te zorgen. Je eigen keuzes te maken.
Niet meer terug gaan. Want dan val je weer in oude patroon.
Hoop dat hij je berijpt en gaat inleven.
Dat gaat niet komen. Hoe lief hij ook is.
Aandacht begrip, medeleven een maatje moetje niet verwachten.
Dat weet ik inmiddels ook uit ervaring.
Elke keer is er toch weer hoop maar dat komt niet.

Ingrid
02-03-2021
Reactie:
Ik wens je veel sterkte!
Denk vooral aan jezelf, je bent niet de therapeut van je partner.

Mieke
02-04-2021
Reactie:
Mijn situatie is nagenoeg een duplicaat van wat jij schetst. Ook ik voelde me ultiem gelukkig in het begin, verliefd, samenwonen, zwanger. Zoals je zelf zegt: “Het voelde zo goed”. Maar 30 jaar en 2 kinderen (die nu volwassen zijn) verder, zou ik je met terugzicht op mijn eigen leven graag een advies mee willen geven. Jij bent waarschijnlijk jong, hebt een mooie dochter. Kies voor je geluk met je dochter, de wereld ligt voor je open, al voelt dat misschien nu niet zo voor je. Geloof me als ik zeg “het veranderd niet”. Jij zal het altijd moeten blijven begrijpen, zonder daarvoor ooit zelf iets terug te ontvangen, het zuigt je leeg, zelf Ik heb nu kanker en realiseer me nu meer dan ooit hoe emotioneel eenzaam ik ben. Alsjeblieft kies voor jouw eigen geluk nu het nog kan!

Elise
18-04-2021
Reactie:
Helemaal eens met Elise! Ik ben 20 jaar verder en nu volledig opgebrand. We lopen bij een psycholoog. Jaren heb ik voor een 'gewoon' gezin gevochten, blind geweest voor zijn gedrag, zoekende naar antwoorden op dat gedrag. Hoe kon hij nou zo zij? Zo ken ik hem toch niet? We hadden het toch vaak ook heel leuk? Maar in de tussenliggende periodes.... hij leidde zijn eigen leven, hield geen rekening met mij, m'n gevoelens of mijn grenzen, gooide ons in de financiële afgrond, woede aanvallen en soms ook fysiek... Achteraf denk ik, Hij kon gewoon niets met mijn mening... Als ik nu terugkijk heb ik toch wel iets ervaren in onze verkeringsjaren, maar kon er niet de vinger op leggen. Hij was lief, vond alles prima, deed en doet nog steeds veel voor mij. Maar er waren geen gesprekken, hij volgde mij maar toonde geen echte interesse. Weet niet om te gaan met mijn emoties of verdriet. De eenzaamheid, de geestelijke en pijn is hartverscheurend. Ook wij hebben kinderen, en ik wil zo graag voor hen bij elkaar blijven. Maar voor mijzelf.... nu 20 jaar later....alsjeblieft meid, kies voor jezelf nu het nog kan. Het zal heel moeilijk zijn, en ik zag het toen niet zitten, maar nu denk ik vaak, was ik maar weg gegaan vóór we kinderen hadden of toen ze klein waren. Had ik toch maar doorgezet, dan was ik nu misschien wel gelukkig geweest. Ik overleef meer dan dat ik leef....

Anoniem
11-07-2021
Reactie:
Ga bij hem weg. Ik ben nu 25 jaar getrouwd met een autist en 23 jaar daarvan al ongelukkig.
Uitbarstingen, huiselijk geweld, ruzie met iedereen, geen volwaardige partner, therapieweigering en altijd ligt het aan een ander.
Ga weg en bouw je eigen leven op. Mijn kinderen zijn getraumatiseerd.
Maak niet mijn fout.

Agnes
27-01-2022
Reactie:
Vrouwen neem geen relatie met een partner met autisme. Zeker ze zijn vaak slimmer dan gemiddeld en kunnen feiten bovengemiddeld uitleggen en geven stabiliteit, maar in je gevoel en zwaktes zul je nooit begrepen worden. Gevoel is eng en fout voor de autist. Ze zuigen je leeg en je hele leven wordt aan banden gelegd. Het gaat alleen om het natje en droogje van de autist en spontane dingen zitten er niet om. Het gaat alleen om de procedure en als er wat 'verkeerd' gaat is het jou schuld.

Don
22-09-2022

Jouw reactie:



Verhaal 19 - Graag uw ongezouten mening!

Hallo,

Hier lees ik zoveel verhalen van vrouwen die met een man met autisme leven, of meer moeten dealen, dat klinkt niet bepaald eenvoudig.
Ik ben zelf man met diagnose ASS, en Ik Herken echt veel van de situaties die gedeeld worden. Echt pijnlijk om te lezen dat “ons” gedrag zo slecht begrepen wordt door de omgeving.
Ik ben specifiek of zoek naar antwoord op de vraag of een man met ASS, in staat is om zelfstandig jonge kinderen op te voeden? Of dan wel de zorg te dragen voor bijvoorbeeld 10 dagen per maand in een omgangsregeling.
Welk advies zou hier klinken van vrouwen/ moeders die het ECHT begrijpen, en ervaring hebben met een man met ASS.

Graag uw ongezouten mening!

Bas
05-04-2021

4
7
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Hallo Bas,
Voordat ik een relatie kreeg met mijn huidige vriend, woonde hij alleen met zijn zoontje van 5 jaar. Hij heeft een korte periode hulp gehad via GGZ. Die hulp kreeg hij in de vorm van 'video hometraining'. Daardoor kon hij op een rustig moment bekijken hoe hij met zijn zoontje omging en hoe hij zijn omgang met hem kon verbeteren. Nadat ik ben gaan samenwonen met hen beiden zag ik dat vanuit zijn autisme hem bepaalde behoeftes van zijn zoontje hem ontgingen en hij vaak dingen deed die in zijn eigen belang waren, maar niet in het belang van zijn kind.

Er zal door de vernieuwde situatie een vernieuwde/ andere structuur moeten worden gerealiseerd. En door de veranderde situatie zullen jij en je kinderen waarschijnlijk ook anders met elkaar omgaan. Daarbij ook nog opgeteld dat kinderen onvoorspelbaar kunnen zijn en je dit alleen zult moeten opvangen/ verwerken.

Ik denk dat het je zal helpen door te regelen dat je hulp/ begeleiding bij de opvoeding krijgt. Dit kan hulp zijn van vrienden, familie of professionele hulp. Maak met hen/ hem/ haar (wekelijkse) afspraken om (kort) te bespreken hoe het met je gaat en waar er hulp bij nodig is. En wees hierin zo open en eerlijk mogelijk. Ook kun je samen met hen/ hem/ haar je kinderen vertellen dat je autisme hebt en welke 'gebruiksaanwijzing' je hebt. Ik denk dat het ook belangrijk is dat je afspraken maakt met je kinderen over 'het respecteren van elkaars grenzen.

Sterkte en succes gewenst!

Anoniem
02-05-2021
Reactie:
Het zal per persoon verschillen, maar bij ons thuis zal dit mijn man nooit gaan lukken.
Hier is naast hulp voor hem zelf ook hulp ingezet voor het gezin. Hem worden tools aangeleerd hoe om te gaan met onze autistische kinderen, maar word hem ook geleerd wanneer hij een stap terug moet doen en het aan mij moet overlaten omdat het anders giga escaleerd

Tamara
26-06-2021
Reactie:
Er zijn mensen met autisme die op sommige zaken beter en meer doorzichtig zijn dan andere mensen.
OK jullie zijn op bepaalde dingen wat anders, maar daarom zeker niet slechter
De correcte houding goed alleen kunnen werken zijn bij vele werkgevers geliefd, ook de betrouwbaarheid is bij veel andere mensen ver te zoeken,dat zijn allemaal dingen die veel compenseren.
En geloof me niemand is perfect!!
Ook ik niet.

Lieveling
20-07-2021
Reactie:
Het hangt idd erg af van hoe je zelf bent en hoe je kinderen zijn. Mijn man is onlangs gediagnosticeerd en op goeie dagen laat ik hem rustig alleen met onze 3 jongens. Maar ik regel dan wel vanalles, dat ik weg ben op een dag dat er geen afspraken zijn en dat er geen boodschappen gedaan hoeven en dat hij het van te voren weet etc. Alleen opvoeden zou best kunnen mits je hulp kan inschakelen en ook zicht hebt op wanneer hulp nodig is.

Mamavan3
05-09-2021
Reactie:
Autisme is een spectrum, er is zo veel variatie dat je niet kunt zeggen dat kinderen beter niet kunnen bij een autist.
iedere situatie is anders.

je leest hier vooral de negatieven kant, maar er is ook een positieve kant die hier op dit forum minder naar voren komt.
Als het kind ook autisme heeft, kan het kind leren van die ouder.
En de reden van vreemd gedrag word eerder herkend door de autistische ouder en niet als vreemd ervaren, dat schept een band.

maar aan de andere kant.
survivor bias, applies hire. als je een beeld wild vormen van autisme en kinderen op deze site.
De moeders die hier praten, zijn de overlevenden, er zijn meer moeders die dit forum niet halen en waarbij de situatie nog erger is. Daar liggen de grootsten valkuilen, die dingen het meest kapot maken.

So your setting your self up to fail. Als via deze site een conclusie maakt met belangrijkste punten om falen te voorkomen. Want hier lees je verhalen van moeders met een bovengemiddelde inleving, aanpassing, inzet, enz...

Anoniem
11-06-2022
Reactie:
Vrouwen neem geen relatie met een partner met autisme. Zeker ze zijn vaak slimmer dan gemiddeld en kunnen feiten bovengemiddeld uitleggen, maar in je gevoel en zwaktes zul je nooit begrepen worden. Ze zuigen je leeg en je hele leven wordt aan banden gelegd. Het gaat alleen om het natje en droogje van de autist en spontane dingen zitten er niet om. Het gaat alleen om de procedure en als er wat 'verkeerd' gaat is het jou schuld.

Don
22-09-2022
Reactie:
Dank je Don .. jij verteld mijn verhaal !

Anna
22-11-2022

Jouw reactie:



Verhaal 20 - Heb iemand nodig die me begrijpt

Hoi! Ik ben een 19 jaar oude meid die een maand geleden is gediagnosticeerd met autisme. Ik heb er veel moeite en heb iemand nodig die mij begrijpt. Mocht iemand zijn hart willen luchten en samen willen praten dan kan je mij een berichtje sturen op Instagram/Facebook. Mijn naam is annaliesmeier.

Annalies
25-06-2021

4
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
ik volg de dan op insta~ ik ben neredan

neredan
26-10-2021

Jouw reactie:



Wil je ook je hart luchten?

+ Mijn verhaal delen


Verhaal 21 - Het gevoel voor hem is een gevoel als voor een broer... ..

10 jaar geleden ontmoette ik mijn nu expartner. Wat mij aantrok was zijn eerlijkheid en steeds verbazing over mooie dingen in de natuur etc.

Wel viel me op dat mijn ex geen baan had, geen studie deed en maar wat aanrommelde. Tijdens onze relatie was ik in veel de kartrekker, denk aan schoolgesprekken, afspraken maken, halen en brengen van de kinderen, huishouden.

Mijn ex had allerlei projecten rondom het huis, waarvan meer dan de helft niet is afgekomen. Inmiddels 2 kinderen rijker en de laatste 2 jaar alleen maar een man die minimaal 2 maal per week een woedeuitbarsting had. We hebben afspraken gemaakt over hoe we die konden voorkomen, meer rust voor mijn ex, maar niets hielp.

Ik merkte tijdens de relatie ongeveer 8 jaar geleden dat er iets 'anders' was aan mijn toenmalige partner... Na lang 'zeuren' is mijn partner 2,5 jaar uiteinlijk naar de psycholoog gegaan en kreeg hij de diagnose ass.... deze was gemakkelijk te stellen ....

In plaats van dat het een opluchting voor me was, deed het zo ontzettend veel pijn.. Ik had al die jaren getrokken aan een man, eigenschappen willen aanleren .. die er gewoonweg niet waren.. Wederzijdse emotionele verbinding bijvoorbeeld, het kunnen leunen op een partner zouden nooit komen.

Inmiddels zat ik thuis met een burnout en had ik de volledige zorg (zo voelde dat) voor 2 kids met adhd en ass.

Na de diagnose heb ik me ingelezen in wat autisme is en wat dat betekent voor een partnerrelatie. Ook zijn we lid geworden van de NVA... MIjn partner zou zich laten doorverwijzen, maar... zoals alles in zijn leven..... ook dit schoof hij op de lange baan.. Hij bleef verder (over)leven en zijn boosheid werd steeds intenser.

3 maanden geleden na de zoveelste uitbarsting heb ik in emotie gezegd dat mijn toenmalige partner weg moest. Ik kon niet meer. Hij is toen gaan logeren bij vrienden en in die tijd kreeg ik ineens weer lucht en energie.

Daar waar ik eerst nog dacht aan een lat relatie ben ik er nu helemaal klaar mee. Ik heb geen puf meer om te luisteren naar gesprekken over details, naar ergernissen e.d. en tegelijkertijd voel ik me zo intens schuldig.

MIjn ex kan er namelijk niet zoveel aan doen dat hij mij niet kan geven wat ik wens.... Ik heb geen idee hoe ik hiermee om moet gaan...
Het gevoel voor hem is een gevoel als voor een broer... ..

....

Roos123
05-07-2021

4
5
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Had hij dan geen verwachtingen van jouw dan zoals het intiem zijn . Van mij wordt het complete plaatje verwacht terwijl ik niks mag verwachten



Sofia
19-08-2021
Reactie:
mij sprak vooral de titel aan : "Het gevoel voor hem is als voor een broer" Ik ben nu zes jaren samen met hem en over sex wordt niet meer gesproken...

Annemieke
20-11-2021
Reactie:
Eergisteren heb ik tegen mijn vriendin gezegd dat ik niet van haar kan houden zoals dat in een relatie zou moeten. Het voelt niet goed genoeg. Ze wil met me trouwen, zo goed voelt het voor haar. Ik heb de knoop, na 7 jaar worstelen met gevoelens die niet wilden komen, doorgehakt. Oh! wat is dat moeilijk en wat geeft dat een hoop verdriet.
We zijn er sinds het samenwonen, 3 jaar geleden, achter gekomen dat de woede uitbarstingen, paniek aanvallen en angststoornis één oorzaak hebben: we lazen over autisme en het puzzelstukje viel op z'n plek.
Bovenstaand zou zo kunnen gaan over mijn vriendin. Ik kan haar niet laten vallen, zal tijdens ons rouwproces haar blijven steunen, maar de relatie heeft geen kans. Ik heb me 7 jaar alleen gevoeld, samenwonen lijkt meer op latrelatie onder één dak. Alles komt op mijn schouders, ze helpt zeker wel mee, maar slechts wanneer het overzichtelijke werkjes zijn. Telefoneren? te spannend. Administratie? te onoverzichtelijk. Maar ze heeft het hart op de goede plek. Daarom doet deze breuk zo'n pijn!

Jan
08-01-2022
Reactie:
Vrouwen neem geen relatie met een partner met autisme. Zeker ze zijn vaak slimmer dan gemiddeld en kunnen feiten bovengemiddeld uitleggen, maar in je gevoel en zwaktes zul je nooit begrepen worden. Ze zuigen je leeg en je hele leven wordt aan banden gelegd. Het gaat alleen om het natje en droogje van de autist en spontane dingen zitten er niet om. Het gaat alleen om de procedure en als er wat 'verkeerd' gaat is het jou schuld.

Don
22-09-2022
Reactie:
Hoi Roos, als ik je verhaal zo lees, dan lijkt het alsof je vooral ook een klik op gevoelsniveau met je partner mist? Het gaat bij hem dan steeds over details, feitjes en ongemakken en misschien mis je de spontaniteit van dingen en de empathie? Het kan zijn dat je je opvoeder, coach, begeleider en partner in een voelt in die relatie en dat dat je opbreekt begrijp ik volkomen, vooral ook omdat hij niet kan/wil groeien in dingen?

Linda
03-10-2022

Jouw reactie:



Verhaal 22 - Het lijkt mij het beste om alleen te gaan wonen

Ben een man van 49, introvert en hooggevoelig.
Getrouwd en twee kinderen van 13 en 15.
Na een lange relatie ben ik (wij) tot de conclusie gekomen dat het mij teveel moeite kost mijn stramienen te volgen binnen het gezin. Ik heb alleen-tijd nodig om alle prikkels thuis te kunnen verwerken. Ik heb het nodig om mijn dingen te doen, op mijn manier, anders raak ik overprikkeld en kan ik niet goed meer functioneren. Ik raak dan versuft en kan niet helder meer denken, wordt heel moe.
Het is erg vermoeiend constant uit je gedachten te worden gehaald door anderen.
Die tijd heb ik veel te weinig waardoor ik constant moe ben, de energie ontbreekt. Ik ben iemand met veel gebruiksaanwijzingen, mijn vrouw en kinderen moeten zich teveel aanpassen aan mij. En ik aan hen. Het lijkt mij het beste om alleen te gaan wonen.
Dat is geen makkelijke keuze, maar het kan niet anders.

Michael
23-11-2021

4
2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Leontien, bedankt voor de tip! Ik heb het teruggekeken en ow wat herkenbaar! Mooie maar heftige uitzending.

Geestje, goed dat je voor jezelf gekozen hebt! Zonder kinderen was ik ook al weggeweest inderdaad. Ik weet echt niet hoe ik hem aan het verstand kan brengen hulp te zoeken.. ik ga je verhaal even lezen!

Eenzame vrouw
02-01-2022
Reactie:
Gaan jullie nu dan latten? Of is de relatie over? Groetjes Petra

Petra
22-01-2022

Jouw reactie:



Verhaal 23 - Ik ben bang dat hij het alleen niet gaat redden

Ik vermoed dat mijn vriend autisme heeft. Ik heb het erg moeilijk met de relatie omdat ik mijn gevoelens en emoties niet kan delen. Ik voel me vaak erg eenzaam. Als ik wil praten over iets wat mij bezig houdt of over dingen die in onze relatie niet lekker lopen dan negeert hij mij volledig. Ik kan met hem alleen over alledaagse en praktische dingen praten. En dan vooral over dingen die hem bezig houden. Hij praat wel graag en veel en vooral ook door mij heen. Hij laat me vaak niet uitpraten. Ik herken wat mensen hier zeggen over het niet kunnen doordringen tot je partner. Als ik hem ergens op aanspreek dan draait hij het zo dat het mijn schuld is. Soms zou ik de relatie willen verbreken. Wat me tegen houdt is het feit dat ik bang ben dat hij het alleen niet gaat redden. Ik voel me behoorlijk vastzitten in deze situatie. Fijn dat er hier een mogelijkheid is om mijn verhaal te delen. Misschien zijn er mensen die dingen herkennen of wellicht ook tips kunnen geven.

Fleur
11-12-2021

4
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Buiten dat ik jullie niet ken en de situatie niet helemaal kan analyseren. Je moet niet bij je vriend blijven omdat hij het misschien niet alleen red. Je moet bij m blijven als jij dat wilt en van hem houd. En of hij is een lul of hij heeft echt autisme, dan is de keuze of je denkt dat je daarmee gelukkig kan leven. Heel veel sterkte x

Catharina
28-01-2022

Jouw reactie:



Verhaal 24 - Hij zegt dat autisme een ziekte is waar hij niks aan kan doen

Anderhalf jaar geleden toen ik mijn partner leerde kennen voelde ik me aangekomen. Thuis. Dit is het. Hij had het zelfde. Samen kunnen we de wereld aan. We hebben gemeenschappelijke interessen en hobbies. We hebben een goeie chemie. Hij waarschuwde me wel in het begin al dat hij authisme heeft, en ookal een depressie en dat ik me wel erover moest informeren. Nou dat is nogal breed vlak informatie maar ik deed mijn research, prima. Ik herkende wat dingen terug. Erg geïnteresseerd in bepaalde dingen zijn en er alles van weten. Op details letten, heel eerlijk zijn zonder met de emotie van de andere rekening houden. Planning, structuur en controle zijn ook belangrijk. Altijd alles beter weten. Altijd gelijk hebben. Veel rekening moeten houden met details in het huishoud, met eten, hoe ik mijn hond noest opvoeden. Er komt wel elke keer iets bij voor mij gevoel. Klinkt heel vervelend maar op mijn werk moet ik ook van alles onthouden en er komen maar dingen bij. Het is een sport voor me. Ik doe mijn best. Maar ik heb ook niet altijd alles op het scherm. En ik heb ook een mening.
De laatste maanden is mijn vriend erg gespannen. Zou het door corona zijn, dat we elkaar maar in het weekend zien door de afstand, zijn examens aan de techniekschool en het bevoorstaande vakwerk wat ie noet schrijfen, de belasting van het zware overprikkelend werk van m, dat hij een camperbus heeft gekocht omdat ik de hond altijd op vakantie mee wil nemen, dat hij zijn woonkamer en keuken gerenoveerd heeft omdat ik het en vieze holte vond of eraan dat al zijn relaties naar 1,5jaar verbreken en hij zich daar onbewust ook druk om maakt?
Door dat ik zijn stress voelde en dit tot merdere, in mijn ogen stomme ruzies geleid heeft ben ik me gaan verdiepen in autisme, relaties en communicatie omdat ik merkte dat we daar allebijde, maar vooral hij, nog werk aan de winkel hadden. Ik praate met hem erover en heb daarme blijkbaar ook onzekerheid bij hem gecreëerd, want hij kreeg het gevoel dat we in de problemen zitten. Terwijl ik dat juist niet mijn bedoeling was en het erover gaat ons relatie te sterken. Vaak onstaan bij hem heel sterke gevoelens door iets wat ik zeg, doe of juist niet doe op dat moment. Ookal is dat niet mijn bedoeling en leg ik dat dan aan hem uit.
Ik begrijp niet waar zijn onzekerheid mij tegenover vandaan komt want hij krijgt van me alle bevestiging die ik maar kan bedenken. Maar door een heel klein ding vergeet die dat dan en de boel ontploft.
Hij word de laatste maanden zo vaak boos op voor mij zo onbelangrijke dingen. En omdat ik daar niet begripvol op reageer en me op mijn flikker laat geven escaleert de boel volledig. Afgelopen weekend was het mijn commentaar aan t einde van de film "ik had m toch liever in het engels gekeken" en dit weekend ging het erover dat het croissant verdrukt was. Terwijl ik wel wetend dat dit belangrijk voor m was de zak bovenop de boodschappen had gedaan maar dat was niet goed in zijn ogen en omdat ik geen zin had hiervoor op mn flikker te kregen en hem negerde in zn woede brak de hel los. Na 3dagen ruzien over dat hij authisme heeft en hij niks aan zulke woedeuitbarstingen kan doen was ik op en heb hem naar huis gestuurd, dat heeft hij heel letterlijk opgepakt en heeft al zijn spullen mee genomen uit mijn huis. Nou dat ik toch vrienden en familie heb ingelicht over de situatie ben ik erg opgelucht en vallen veel puzzelstukjes in elkaar. Jammer dat hij dat met niemand kan doen.
Ik denk dat we samen en mooie realtie hebben en ook kunnen hebben, maar ik wil respect voor elkaar! En ik wil niet het gevoel hebben dat alles op mijn shouders last. Wat kan ik van hem vragen? Hij wil niet in therapie en zegd ook dat hij niet gaat veranderen, hij is nu 37 en autisme is een ziekte waar hij niks aan kan doen. Ik vind dit niet fair.

Catharina
28-01-2022

4
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Dag Catherina,

heel herkenbaar. Hoe gaat het nu, met jou? is het al weer bedaard?
ik kan niet zien wanneer dit is gepost ik reageer nu 1-2-2022.

Hij kan er misschien niks aan doen dat hij binnen dit spectrum valt, maar hij kan er wel degelijk wat aan doen. hij kan therapie doen, tools krijgen om er mee om te gaan vooral in een relatie. er zijn groepen voor ervaringsdeskundigen wat een uitlaatklep zou kunnen zijn. Er zijn medicaties en LTO3 meer natuurlijk middel waar veel goede ervaringen mee zijn. Het komt nogal snel neer dat de gene met autisme zegt dat daar door komt en niks aan kan doen. Echter daarbij kan verleden en traumatische ervaringen en voeding ook behoorlijke invloed op hebben. En het is niet de bedoeling dat jij alles gaat dragen en moet gaan regelen. al heb ik nu veel gelezen dat het daar vaak op neer komt. en dat de partner ook regelmatig is uitgeblust omdat grenzen nogal worden overschreden. en niemand ziet hoe hij/zij met ass is bij thuiskomst je eigenlijk weinig ruimte overblijft voor jou.

Wat ik zelf heb gemerkt, is dat structuur en regelmaat heel belangrijk is. En heel duidelijk en concreet zijn in je communicatie. En je eigen dingen blijven doen en je ruimte innemen.

Ik leerde mijn nu ex (knipperlicht) in oktober 2019 kennen. hij begon al heel snel met jij bent mijn vrouw en je mag dit en dat niet etc. en dat na 1x hem te hebben gezien.

Hij was er toen net bezig met diagnose traject en werd hem verteld dat hij vermoedelijk binnen het autistische spectrum zit met autisme en add. Hij dronk toen behoorlijk wat alcohol per dag en rookte heel veel waaronder dagelijks wiet. dat hielp met alle stress. De huisarts had gezegd dat hij een 2-4 wkn geen alchol moest drinken. en daar merkte hij zelf veel baat bij. het werk in de horeca wat hij al meer dan 25 jaar deed hielp ook niet mee, toen kwam natuurlijk in maart 2020 de lockdown en daarna raakte hij in de ziekte wet omdat hij overspannen was. ofwel zijn kleine wereld en nog kleiner. en de focus kwam echt op mij. en ik merk dat wat je ook doet. om te helpen. en of manieren omgaan met de woede uitbarstingen. Het helpt niets het maakt niks uit wat je doet. Als het telefonische gebeurt zeg. ik dat ik op hang, daarna op stil of uit. en als we bijelkaar waren stuurde ik hem weg om af te koelen of ik trok mezelf even uit de situatie.

inmiddels drinkt hij heel minimaal en alleen in gezelschap en bijzondere gelegenheden, rookt hij veel minder en is de wiet bijna niet meer. hij eet gezonder. Echter nog steeds in de ziektewet in een sociale isolement. maar wel medicatie en therapie.

Wij de partner krijgen een hele hoop op ons bord en dat is dan als vanzelf sprekend dat wij het oplossen en ze zelf niks meer doen. in 2021 heb ik pauze in gelast van 3mnd, heeft niet veel geholpen. bij hem is pauze letterlijk pauze en gaat vervolgens verder. niet nadenken niet hulp zoeken nee, het draait alleen om hem en jij als partner.

inmiddels is onze relatie weer verbroken. het zat er eigenlijk al een jaar aan te komen. Op een begeef moment is het voorbij ookal hou je nog zoveel van iemand.

Heel veel sterkte en succes en vergeet vooral niet om voor jezelf te kiezen en lief te zijn.

Anoniempje82
01-02-2022

Jouw reactie:



Verhaal 25 - Het lijkt meer op een psychose dan op een dipje

mijn laatste bericht was begin januari. nu ben ik al weer even thuis en wat een drama met mijn vriend. Ik heb een pauze ingelast in onze relatie. Hij moet een aantal maanden zonder mij doen op eigen kracht leren omgaan met zn autisme, add, hsp en overspannen zijn. Hij gaat nu wederom en het is al weer even gaande door een dal. Al lijkt het meer op een psychose, dan een dipje. Hij kan voorlopig niet op mij leunen en of alles op mij afreageren. Het streven is dat ik hem hierdoor help om aan zichzelf te werken en het serieus te nemen in zijn buien kan hij mij me niet voor van alles en nog wat uitmaken of me de huid vol schelden mij blijven condoleren alsof ik zijn eigendom ben. Ik ga ook minimaal 3 maanden minimaal tot geen contact met hem hebben hierin moet ik echt streng zijn voor mezelf .ik kwam er achter dat ik bijna een dagdeel met hem bezig ben en dan zijn we niet eens bij elkaar, is het niet bellen dan is zijn andere berichten. en dan werken de communicatie middelen niet altijd mee

Valentijnsdag had ik erg veel zin in, ondanks dat we van de overheid niks mogen. Maar we hadden wel plannen, hij zou naar mij komen samen zouden een gezellige en romantische dag van maken. ipv daarvan alleen en kort berichtje op messenger om elkaar fijne dag valentijn te wensen. En erge vindt ik ook dat hij niet eens kaartje of kleine attentie had gestuurd. want dit zijn dagen waar je weet dat het komt en dat kan je plannen. Maar zelfs dit soort dingen komen niet in hem op.ook met kerst. had hij allemaal kleine dingetjes op zich leuk en grappig. maar niet doordacht of goed voorbereid enof geluiserdt. naar wat ik zou willen en later zei hij, dat hij wel had gekeken, maar niet kon betalen. en dat ik tegoed had. maar ook die kleine dingen erger ik me aan. komt het door zijn aandoeningen, deels en zeker door het feit dat hij overspannen is.
want hij kan het wel, heeft ook wel eens een bos bloemen stuurt om mij een goed weekend te wensen of een bak ben en jerry's laten bezorgen omdat hij dacht ik het even nodig had. Dus ik weet dat hij het kan en ziet. Alleen de laatste maanden helaas niet.

Toen ik op 1feb na 1.5 week weer naar huis ging. nou moet ik met o.a. de boot en trein etc. dus niet overal even goede verbinden/bereik. Dus mijn reactie op zijn messenger bericht kwam pas 18.30 binnen ipv om 13u Nou lijken de moderne commutatie middelen en mogelijkheden voor ons vanaf het begin af aan a tegen ons te werken. ik heb zelf de nodige trauma meegemaakt, ben ook hsp,

het begon die dag eigenlijk al toen zijn hulpverlening eerder kwam dan hij had verwacht waardoor zijn idee en wat hij in zn hoofd al de soep in ging. vervolgens bij het het afzetten, ik kreeg aantal voorwaarden mee. en diingen die ik niet meer mocht doen etc. daarkomt bij dat mijn reactie die pas in de avond kwam. en dat ik niet heb laten weten dat ik thuis was. was laater thuis, moest gelijk door boodschappen doen etc ivm avond klok. dus zat net 2 tellen op de bank en toen mn telefoon ging en ik gelijk reageerde, ik zag ook dat mijn bericht pas toen werd verstuurd. omdat ik de app weer had geopend.

Ik hou van hem, de eerst man van ik dat doe en bij wie ik voor mijn doen open ben en kan zijn. helaas gaat dat gepaard met heel veel voorwaarden vanuit hem.En dan wil hij eigenlijk ook samen wonen, na nog geen jaar. en dat zit er echt niet in. het is nog niet eens zeker of we na die pauze nog bij elkaar zijn. Want als er niks is veranderd, dan houdt het namelijk op. Ik blijf bij mijn motte liever alleen en gelukkig dan in een relatie en ongelukkig. ik heb zelf ook nog een weg te gaan. Maar soms leidt het pad je naar iemand en daarna dien je weer je eigen pad te volgen. Maar op het pad heb je elkaar wel wat lessen geleerd ben je beide gegroeid.

ben dankbaar dat ik dit forum heb gebonden en dan ik dit met jullie kan delen.
Bedankt daarvoor het heeft me enorm geholpen ook in mijn keuze om pauze in te lassen. en nu kijken waar de weg ons leidt.

Anoniempje82

Anomiepje82
16-02-2021

3
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Wil je ook je hart luchten?

+ Mijn verhaal delen


Verhaal 26 - Loop vast

Ik zou heel graag met iemand mijn emoties willen delen.
Want ik loop helemaal vast.

Saskia
12-03-2021

3
2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Hoi Saskia

wat naar dat je je zo voelt.
Heb je wel vrienden en familie waar je goed mee kan praten over je emoties of niet?

Bij mij was dat altijd lastig ook omdat de stoornis van mijn man met name bij de schoonfamilie werd ontkend.
Uiteinlijk had ik een psycholoog waar ik mee kon praten.

Heb je iemand om mee te praten?

Leontien
15-03-2021
Reactie:
Hoi Saskia,
Ik herken mij helemaal in jou. Ik ben een maand geleden gediagnosticeerd met autisme. Wellicht kunnen wij elkaar helpen? Heb je Instagram ? Dan kan je mij daar misschien op toevoegen, mijn naam is annaliesmeier !

Annalies
25-06-2021

Jouw reactie:



Verhaal 27 - Ik voel me enorm alleen

Een lang verhaal, maar ik weet niet meer hoe ik met mijn partner om moet gaan. Het begint me steeds meer op te breken.

We zijn nu ruim 10 jaar samen, 2 kleine kindjes, en ik voel me enorm alleen.
Er wordt nooit eens gevraagd hoe mijn werkdag was, als ik ziek ben krijg ik nooit de vraag hoe het gaat, moet ik evengoed de nachtvoedingen allemaal alleen doen. In mijn kraamweek moest ik zelf koken, anders zou er geen eten op tafel komen. Hij zit alleen maar op de bank. Hij heeft continu een kort lontje en jaagt iedereen om hem heen weg. Nooit meer een knuffel of kus, weinig tijd aan de kinderen besteden en het ergste van alles, hij kan absoluut niet praten. Zodra ik rustig het gesprek probeer aan te gaan wordt hij boos en negeert me, en gaat gewoon wat anders doen.

Hoe kan ik dit aanpakken? Ik wil gewoon dat de kinderen de tijd en aandacht krijgen die ze verdienen, niet een papa die alleen vanaf de bank wat schreeuwt. Ik wil graag wat waardering ontvangen en een normaal gesprek kunnen voeren zonder meteen stemverheffingen van zijn kant..

Ik probeer het kort samen te vatten, maar ik hoor graag ervaringen van mensen die ook samenleven met iemand met autisme. Hoe zorg ik ervoor dat hij niet steeds zo'n kort lontje heeft? Beter in zijn vel zit en dat ook uitstraalt naar ons toe?

Eenzamevrouw
17-05-2021

3
11
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Beste eenzame vrouw

Vaak komt het korte lontje(zijn we ook achter gekomen door psycholoog) komt meestal door overprikkeling.

Ik weet nu bijvoorbeeld als mijn man thuis komt dat ik dan niet gelijk met allemaal vragen,of klusjes moet aankomen of teveel praten hem een halfuurtje rust geven terwijl ik bijvoorbeeld kook is meestal voldoende.
Mijn man is bijvoorbeeld erg moe na een werkdag door alle indrukken. Misschien dat je aan je partner kunt vragen waar kan ik bijvoorbeeld rekening mee houden en uitleggen waarom je moeite hebt met her korte lontje.

Dat van eenzaam zijn of weinig interesse(zo komt dat over)
is wel iets wat ik erg in je verhaal herken.
Mijn man bijvoorbeeld zegt weinig ik Hou van je
Ik vroeg eens waarom zeg je dat nooit? Hij zegt ja maar dat weet je toch! anders was ik toch ook niet bij je? en het gaat toch goed?
Vaak denken mensen met Autisme anders (spreken zich vaak niet uit wat betreft gevoelens) dan hoe wij het bijvoorbeeld zouden doen en soms bedoelen ze dat helemaal niet verkeerd maar staan er niet bij stil(zo was ons dat uitgelegd)
Weinig knuffelen herken ik ook erg nu vraag ik ook gewoon om een knuffel bij ons speelt het ook wel erg mee dat zijn ouders vroeger ook weinig knuffelde met de kinderen of met elkaar dus dat is ook weer een stukje opvoeding wat erbij komt kijken. Het beste wat je toch kan doen denk ik is erover praten met bijvoorbeeld een psycholoog hoe je dit nou het beste kan aanpakken en misschien met je partner(toch proberen uit te leggen wat je zo moeilijk vind) en vraag hem dan hoe zou jij als jij mij was en in deze situatie zou zitten het vinden?(voorbeelden geven) Mijn partner heeft gelukkig hulp gezocht en nu nog steeds maar anders had ik ook niet geweten om het aan te pakken. Een goede psycholoog vind ik persoonlijk toch een aanrader.

Stel je man wilt echt geen hulp of ook niet proberen aan zichzelf en de relatie te werken dan wordt het wel een hele lastige situatie.

Kan je er ook met familie of vrienden over praten?


Anoniem
17-05-2021
Reactie:
Heel erg bedankt voor je reactie! Fijn om herkenning te lezen, al vind ik het rot dat jij hier ook mee worstelt natuurlijk. Hij wil geen hulp, dat is het lastige.

Ik geef hem ook alle ruimte als hij thuis komt, hij hoeft ook qua huishouden e.d. niets meer te doen, ik doe alles zelf. Het enige wat ik van hem verwacht is wat tijd en aandacht voor ons, een beetje gezelligheid.

Heel herkenbaar wat je schrijft, dat hij zegt "het is toch goed?" Want die hoor ik ook regelmatig als ik wat aankaart.

Ik snap echt dat hij anders denkt en anders is in die dingen, maar soms is het erg lastig. Laatst zat ik na heel slecht nieuws van een familielid te huilen op de bank. Ik had erg hard een knuffelof een arm me heen nodig. Maar hij kwam binnen, ging zitten met zn telefoon en maakte de opmerking "dan kan het maar beter snel klaar zijn". Niet echt waar je op zit te wachten op zo'n moment natuurlijk.

Ik praat er soms met mijn familie over maar die vinden dat ik beter verdien en er een punt achter moet zetten. Schoonfamilie is weinig contact. Mn vader is wel eens met ze gaan praten om te vertellen hoe t gaat hier maar na 1 bezoekje was dat t ook weer..

Eenzame vrouw
17-05-2021
Reactie:
Beste eenzame vrouw

je stukje over dat jij alles doet in het huishouden heb ik ook lange tijd gedaan maar op een duur brak het me op.
Ik voelde me een tijd lang echt overspannen(ziek) omdat ik alle verantwoording in het reilen en zeilen in huis zelf wilde doen en ook om mijn partner te ontlasten.

Maar ik heb nu wel geleerd dat je ook echt goed voor jezelf moet zorgen. De psycholoog had ook duidelijk aangegeven iemand kan wel autisme hebben maar dat is nog geen vrijbrief.
Ik zet hem nu tegenwoordig gewoon aan het werk met duidelijke opdrachten. Ik heb aangegeven dat het me soms teveel wordt en hij best eens de vaatwasser kan uitruimen of de ramen zemen en nu doet hij dit inmiddels ook.

Jarenlang alles maar blijven doen zoals jij verwoord dat gaat je echt opbreken.
jammer dat je man het er niet voor over heeft om hulp te zoeken want ze kunnen hem goede begeleiding kunnen geven en inzichten aanreiken.
Zonder de psycholoog en de therapie waren we echt uit elkaar geweest of had ik een burnout.

Denk echt goed om jezelf.

Die stugge antwoorden die je partner geeft herken ik ook heel erg maar sinds de therapie is die daar ook veel meer op gaan letten hij vraagt nu zelfs uit zichzelf hoe gaat het met je?

Een paar jaar geleden had ik nog vaak(ook met andere mensen) dat die soms erg bot en stug uit de hoek kon komen of een vreemde reactie kon geven met emotionele zaken.
Ik had het daar soms wel echt heel moeilijk mee omdat ik zelf eigenlijk heel empatisch en gevoelig ben en soms schaamde ik me er ook weleens voor.
Nu die inzichten heeft let hij er meer op hoe die dingen verwoord.

Het enige dat ik kan zeggen(aangezien die geen hulp wilt)
met hem echt een gesprek proberen aan te gaan en echt zeggen hoe jij je voelt en dat je soms niet helemaal gelukkig bent met de situatie.
Ik vind het makkelijk gezegd dat de partners zich alleen moeten aanpassen ik vind zelf dat iemand met autisme ook aan zichzelf moet werken en de moeite doen voor zijn partner(om die ook het geluk te gunnen) weet jij waarom hij geen hulp wilt of wat is de reden daarvan?

Ontkent hij misschien dat hij autisme heeft en zogenaamd geen probleem?

Leontien
18-05-2021
Reactie:
@ eenzame vrouw je zin in jou stukje...

ik probeer het kort samen te vatten, maar ik hoor graag ervaringen van mensen die ook samenleven met iemand met autisme. Hoe zorg ik ervoor dat hij niet steeds zo'n kort lontje heeft? Beter in zijn vel zit en dat ook uitstraalt naar ons toe?

Je voelt je zelf heel erg verantwoordelijk voor zijn stemming maar in feite is hij hier zelf verantwoordelijk voor.
Ik kwam er bijvoorbeeld achter dat als mijn Man iets naars had meegemaakt op het werk bijvoorbeeld in plaats van te praten daarover kwam die thuis en zei niets(maar wel erg kribbig) of vermoeid overkomen. Bij hem speelt er dan meestal iets ben ik achter gekomen. Misschien is de vraag heel direct stellen waarom ben je vandaag zo humeurig nog wel het beste.
Ruzie daarmee voorkomen voorkom je niet maar soms kan het beter maar even spetteren(en dat alles eruit komt) dan continue je verantwoordelijk voelen voor zijn buien.
Autisme is geen vrijbrief om alles af te reageren op je partner je kan rekening met zaken houden maar ze zijn zelf toch ook echt verantwoordelijk voor zichzelf.

Mijn man had ook een tijd lang last om grenzen aan te geven zowel prive als op het werk als ik hem waarschuwde dan was het allemaal geen waar. Totdat die op een dag met een burnout thuis zat dit heeft hem toen ook wel de ogen geopend.

Leontien
19-05-2021
Reactie:
Heel erg bedankt voor jullie reacties, het is fijn om te lezen dat er herkenning is en jullie mijn bericht precies begrijpen. Heel fijn! Ik vraag vaak wat er is maar het antwoord is altijd "niets". Als ik vraag waarom hij humeurig is oid is de reactie "ik doe gewoon". Dus kom niet verder. Zo is hij eigenlijk altijd extreem boos tegen me als ik gewerkt heb en hij thuis was bij de kids. Heb al 100x naar een reden gevraagd maar volgens hem is er niets. Krijg er echt niets uit.

Hulp hoeft hij niet want er is niets, het helpt toch niet enz. (We hebben wel een tijd relatietherapie gehad maar daar was hij op zn best uiteraard).

Eenzame vrouw
26-05-2021
Reactie:
Beste eenzame vrouw,

Misschien is hij tijdens het thuis zijn met de kinderen(wat vaak veel van ze zegt gezien de overprikkeling) misschien wel overprikkelt en moe en reageert het dan af op jou?

Als mijn man bijvoorbeeld naar de supermarkt was geweest en het was druk dan was die vaak ook humeurig(wegens overprikkeling)

Je hoort vaak(wat ik ook heb gelezen) dat mensen met bijvoorbeeld autisme die kinderen hebben het soms vaak te veel voor ze is(teveel drukte of lawaai) en dat vergt veel van ze.

Een paar jaar geleden was er ook een aflevering van kruispunt
over mannen met Autisme. volgens mij kun je die wel op uitzending gemist bekijken. het legt een hoop uit. ook daar werd jou situatie die je schetst beschreven door een vrouw. Ik hoop dat je er iets aan hebt!

Leontien
26-05-2021
Reactie:
Beste Eenzame vrouw.

Het is heel erg herkenbaar ( zie mijn verhaal nummer 27) Ik heb hem 2 weken geleden eruit gezet , hoewel we wel contact houden. Het is niet vol te houden met zo'n man en zeker als ze er zelf niks mee willen doen. Ik ben na 6 jaar op! Gelukkig heb ik geen kinderen met hem maar dit maakt het voor jou natuurlijk nog lastiger. Ik heb ook alles geprobeerd om ermee om te gaan , ik liep op m'n tenen. Het enige wat hielp was duidelijke grenzen aangeven. Daar werd het minder erg door maar het ging natuurlijk niet weg. Ondanks dat kreeg ik nog altijd de wind van voren. Hij zit ook de hele dag op de bank , op z'n telefoon te kijken, tv of gamen. Een kus kan er amper vanaf of hij gaat irritant doen met kusjes geven op een vervelende manier , beetje kinderachtig ook, of hij gaat dan etteren met me wel aanraken maar meer op een kietelende speelse manier, heel irritant. Komt niet liefdevol over of zo... Dat gescheld en getier zal blijven, en zeker zijn er dagen dat ze lief doen, maar je kunt niks van ze verwachten en je staat voor alles maar ook echt alles alleen. Ze hebben ook geen zelfreflectie, ze begrijpen niet hoe erg ze zijn. Het rare vind ik dan wel dat hij ( mijn partner) nu voor zijn ouders wel dingen doet die hij voor mij absoluut niet deed( of hij doet maar alsof ) . Dus ze het kunnen het wel. Het voelt zo oneerlijk. Alsof je wordt gebruikt of zo. Deze mensen hebben intensieve therapie nodig, ik vrees anders dat er niks zal veranderen. Wat je ook doet! Maar geef wel je grenzen aan en dat is het belangrijkst. En zeker zal je af en toe de wind van voren krijgen nogmaals, maar blijf sterk en zeg ook: dit is iets van jou en niet van mij, ik ga hier niet in mee .... Dat werkte voor mij het beste altijd. En dan loop je gewoon even weg naar een andere kamer en dan heeft hij tijd om erover na te denken. Heel veel sterkte !

Geestje
09-06-2021
Reactie:
Leontien, bedankt voor de tip! Ik heb het teruggekeken en ow wat herkenbaar! Mooie maar heftige uitzending.

Geestje, goed dat je voor jezelf gekozen hebt! Zonder kinderen was ik ook al weggeweest inderdaad. Ik weet echt niet hoe ik hem aan het verstand kan brengen hulp te zoeken.. ik ga je verhaal even lezen!

Eenzame vrouw
23-06-2021
Reactie:
Ja kan ik me voorstellen. Ik snap hoe je je voelt en ook met kindjes lijkt het me nog eenzamer dan dat het al is. Je wilt het ook leuk samen hebben voor je kindjes. Heb wel echt met je te doen. Echt vervelend om te horen dat ook hij denkt dat er niks mis met hem is. Zo frustrerend allemaal! Ga er lekker op uit met de kindjes en denk aan jezelf! We hebben genoeg voor ze gedaan! Het is ook nu aan hun om iets voor ons te doen! Geen hulp willen of niet willen zien, is geen rekening houden met ons behalve met zichzelf. Heel heel heel veel sterkte! Ik hoop oprecht dat ook jij gelukkig gaat worden!

Geestje
23-06-2021
Reactie:
Lieve eenzame vrouw,
Het is alsof ik mijn eigen verhaal lees in jouw verhaal.
Bij ons ging het redelijk goed totdat er kinderen kwamen.

Ik heb helaas geen tips, ik snap je gevoel van eenzaamheid echter als geen ander.

Ik denk dat er met veel therapie wel wat verbeteringen kunnen komen in jullie relatie, maar ik denk ook dat die nooit gelijkwaardig zal worden. ASS blijft namelijk ALTIJD.
Ik heb veel gelezen, enorm veel... zon beetje alles wat er te vinden is over samenleven met een partner met ASS. Wat ik vooral tegenkom is toch dat jij je, als iemand met een neurotypisch brein, toch moet blijven aanpassen.. Gewoonweg omdat jij dat beter kan. Maar ja, hoe lang houd je dat vol?
Ik gun je het intens.. en ik weet ook dat jouw partner wel van je houdt, maar hij kan het niet uiten vanwege de zwaarte van het gewone leven, dat hij elke dag ervaart.
Ik denk dat je je moet afvragen of jij degene bent die dit van hem kan dragen..... In elk geval mag jij ook leven, of een dag voor jezelf hebben.

Ik ben zelf niet sterk genoeg geweest om mijn relatie met mijn nu ex partner voort te zetten. Ik wil zo graag, maar ik ben op...
Zie verhaal 36

Waar ik enorm tegenaan loop is het schuldgevoel dat ik het niet meer kan opbrengen..... omdat ik weet dat mijn expartner niet bewust mijn leven wilde verzieken.. Hij voelde zich zelf ook onmachtig..


Roos123
06-07-2021
Reactie:
Kies voor jezelf en verlaat deze man. Het zuigt je leeg en als hij niet veranderd dan is dat voor jou en je kinderen ondraaglijk. Hij wilt kennelijk alleen zijn en houdt van negativiteit. Laat hem dan alleen zijn.

Tim
22-09-2022

Jouw reactie:



Verhaal 28 - Hebben jullie ervaringen met LTO3?

Hebben jullie ervaringen met LTO3, hoe jezelf of je partner er op reargeert? Heb gelezen dat mensen met onder andere autisme, add, adhd, HSP, depressie etc, veel baat bij hebben bij dit supplement, beter dan bij Ritalin oid en of de ?

Daarnaast bheeft mij de 3maanden wel wat verbeteringen opgeleverd, al zijn het kleine stapjes en heel veel terugvallen. Belangrijkste wat ik het ervaren en advies weer. Blijf bij jezelf., Kies ook voor jezelf, neem op tijd je eigen ruimte in, stel duidelijke grenzen en ga daar zelf niet over heen. Je kan niet iemand helpen die dat zelf niet wil. En daarnaast kost het heel veel tijd, begeleiding en hulp. En vergeet niet, je bent de partner niet de hulpverlening.

Ik weet het is makkelijker gezegd dan gedaan, maar ook bij jezelf geldt, elk stapje telt. En afhankelijk van je eigen bagage is dat ook echt heel moeilijk. Doe echt aan energie management. En voel wat goed is voor jou en daardoor hopelijk ook goed voor jullie.

Anoniempje82

Anoniempje82
14-06-2021

3
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 29 - Hoop dat ik voor ons het beste doe.

Inmiddels ken in mijn vriend of ex-vriend bijna 2 jaar. Het lijkt veel langer en met alles wat zicht heeft voor gedaan lijkt het eerder als of we al 10 jaar samen zijn en door onze hobbels gaan. in februari van dit jaar(2021) heb ik een pauze ingelast van 3 maanden, want ik was op. ik had geen energie meer en ik was mezelf kwijt, ik kon mezelf niet meer voelen. Door al mijn bagage en trauma, gaan anderen voor. en zijn de emoties en gevoelens van andere die nogal aanwezig zijn vaak luider en overheersender dan die van mij. Door mijn verleden heb ik nooit goed leren voelen en uiten enof onder woorden brengen van mijn gevoelens. en dat begon als klein kind.

Door het ontmoeten van mijn vriend met ass, moest ik nog meer leren om duidelijker te communiceren, grenzen aan te geven en bij mezelf blijven.

Helaas blijkt dat hij nog een lange weg te gaan heeft. zijn hulp verlening is traag en de focus ligt op structuur en ass. Niet het feit dat hij overspannen thuis zit en in de ziekte wet of de trauma's die daardoor eindelijk ruimte krigjen. om gezien en gevoeld te worden. Met het resultaat dat ik alles over me heen krijg. hij kijkt niet naar zichzelf en of zijn aandeel daarin.
ik heb veel geleerd en ik werd ook enorm getriggerd. maar nu kies er toch echt voor om niet zijn boxbal/beerput te zijn. Als hij overprikkeld is en of wordt getriggerd, of het nou door mij komt, de trein die te laat is, een therapeut, die op vakantie enof niet komt opdagen, een irritatie in de familie het maakt niet uit. het wakkert zijn onzekerheden aan, die ik in zijn beleving heb gecreërd. Het schijnt dat mensen met ass ook veel waarnemen vanuit de omgeving tot wel een omtrek van 8km oid, en hij kan daarin geen onderscheid maken omdat het allemaal op het zelfde niveau binnen komt bij hem. ook dat krijg ik over me heen. en ik wordt uitgescholden, beschuldig voor van alles en nog wat. En hij houdt van mij en is super lief en soms ook attend. Maar het niet hebben van dag besteding/werk maakt nog steeds dat hij mij gebruikt als emotionele boxbal. En omdat hij er niet mee om kan gaan dumpt hij alles op mij. Hij zegt dat ik nergels op terug kom. ik krijg daar de kans niet voor, want hij blijft maar trekken en pushen en mij pijn doen. ik merk dat ik niet eens meer met hem kan praten over wat er in mij omgaat. want alles heeft hij al meerdere keren emotioneel tegen me gebruikt. els het hem te veel is gaat hij mij pijn doen met mijn verleden en onzekerheden en in dat moment geloofd hij dat. Ik ben er van overtuigd dat hij meer heeft dan alleen ass en add en overspannen zijn. Maar ik schijn als enige die kan van hem te zien en ondergaan. Mijn vrienden en familie mogen hem wat ze van hem hebben gezien, maar wat ze van mij horen wat ervoor en daarna gebeurt het zijn 2verschillende personen. in de pauze heeft hij me nauwlijks met rust gelaten. en ook nu weer met uitmaken gaat hij over in dwangmatig appen en stalken. Hij gaat zover dat hij via sociale media mijn vrienden en familie benaderd en vraagt om hulp en in die vraag zet hij ook gelijk beschuldigingen. en dat is volgens mij geen ass. ik heb zelfs vrienden die zelf door een moeilijke tijd doorgaan en waarmee ik het er niet meer over kan hebben. omdat ze beter wensen en gunnen. En dat doe ik ook, ik wilde leren omgaan met ass mezelf verdiepen. Maar merk dat ik me teveel aan hem aanpas waardoor ik eigenlijk toch op mn tenen ga lopen. ondanks dat ik hem ook dingen terug geef en op zijn plek wijs. Hij zegt ik kan duidelijk communiceren en daarom geloven mensen mij, Maar volgens hem lieg ik tegen iedereen inclusief mezelf en hij weet de waarheid, nou ja, zijn waarheid. want alles wat ik hem verteld wordt verdraait tot iets wat het nooit is geweest en dat neemt hij aan voor waar. Ik kan hem negeren, zwijgen, dingen uitleggen, schreeuwen en boos worden. niks heeft zin het dringt niet door hij accepteert het niet. Ik kan hem niet helpen en ik hem niet laten begrijpen. Ik ga zelf ga ook door lastige periode door en wordt ook vanwege ptss getriggerd de laatste tijd. Ik kan zonder hem, ik heb hulp, Maar de helt van de tijd is hij toch mijn kers op de taart. Want zo zie ik een relatie een aanvulling op elkaar en het beste in elkaar naar boven halen en elkaar met beide benen op de grond zetten als dat nodig is. maar wederzijds vertrouwen en respect. en ook dat dient te groeien. We kennen elkaar 2 jaar en het voelt als jaren. wat we hebben mee gemaakt kan bijna een leven mee worden gevuld.

ik kies voor mezelf en ik voel me ook vrij. En ik denk dat ik hem ook moet gaan blokkeren en ik moet mn sleutel terug krijgen. Want door er niet voor hem te zijn help ik hem verder en wie weet wat de toekomst brengt. Ik wil hem niet kwijt, want ik hou van hem. Maar wat hij doet en zegt over mij en tegen mij, dat kan niet.

Hoop dat ik voor ons het beste doe.

En tips zijn welkom.

Bedankt dat ik weer mocht spuien.

:)

Anomiepje82
12-09-2021

3
2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Ik heb inderdaad ook het gevoel alsof je je teveel op hem aanpast. Bij mij heeft nooit iemand zich aan mij aangepast en ik heb voor alles heel hard gevochten. Ik begin nu pas soms aan te geven wanneer ik iets moeilijk vind. (Wat super moeilijk is)
Hij doet en zegt dingen die over jou grenzen gaan schrijf je. En dan wil je dan nog steeds goedmaken hmm

E
01-10-2021
Reactie:
je hebt niet altijd in de hand als je van iemand houdt. om die persoon ook echt los te laten. ookal is het voor beide misschien beter.

Neemt niet weg. dat we niet samen wonen en weinig contact hebben.

En het besef begint bij hem wel te komen. als is het zien van elkaar soms wat intensief en dan voelt het goed.

Anoniempje82
22-10-2021

Jouw reactie:



Verhaal 30 - Door zijn wijze van communiceren is het plezier verdwenen

Hallo,
Al 15 jaar doe ik met heel, veel plezier de communicatie en het management van onze hobby organisatie. Nu is er een autistische man toegetreden. De eerste maanden deed hij leuk en plezierig mee met de club. Nu hij als vast lid is toegetreden is zijn houding veranderd. Hij komt met z.g. ideetjes en maakt dan alles wat op het gebied van communicatie gebeurt met de grond gelijk. Hij kwetst en beledigd en heeft totaal geen respect. Door zijn wijze van communiceren is het plezier verdwenen. Hij maakt mij onzeker en inmiddels ben ik verdrietig en depressief geworden door deze situatie. Maar, de evenementen moeten door en dus blijft hij verbonden aan de club.
Hoe ga je met iemand om die zich op deze wijze manifesteert? Want het lijkt hem niets te deren dat hij mensen pijn en verdriet doet.

Pien
19-04-2022

3
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Hij maakt jou niet onzeker, dat is een denkfout. Jij wordt zelf onzeker, en verdrietig en depressief. Dat is niet door zijn toedoen, maar omdat je zijn gedrag en opmerkingen veel te dichtbij laat komen en persoonlijk opvat. Je laat hem over je (niet door jouw gestelde) grenzen gaan. Dat doe jij. Hij walst over alles heen omdat hij dat kan. Niet omdat hij dat wil, hij zal zich niet bewust zijn van zijn gedrag. Is hij dat wel dan is hij niet bij machte het te veranderen. Dus.. neem het heft in eigen hand. Iemand moet dat voor jou doen, laat het niet aan andermans gedrag over. Kies voor jou.
Als je het management doet van de club, gooi hem er dan uit. Jullie matchen niet en het is jouw club. Is het niet jouw club dan praat je met de eigenaar. Kun je het niet handelen verder: stop ermee. Geen club is deze stress en uitputting van lichaam en geest waard. Denk niet je omgeving te moeten veranderen, verander jezelf. Neem goede actie. Veel sterkte.

Sylvia
27-08-2022

Jouw reactie:



Wil je ook je hart luchten?

+ Mijn verhaal delen


Verhaal 31 - Is zijn twijfel door de ASS?

Zelf ben ik recentelijk gediagnosticeerd met ASS. Mijn vriend en ik hebben het vermoeden dat ook hij ASS heeft of in ieder geval kenmerken van. Dit heeft veel voordelen want op veel vlakken hebben we dezelfde behoeftes. Echter twijfelt hij sinds kort over onze relatie. Sterker nog; hij twijfelt of hij twijfelt. Hij vindt het namelijk erg lastig om doordeweeks met mij bezig te zijn en bij zijn gevoel voor mij te kunnen. In het weekend of op rustige momenten vinden we elkaar weer en hebben we het fijn en leuk. Echter als hij veel met zijn werk bezig is lijkt het alsof er voor hem even geen ruimte is om mij lief te hebben. Iets waar ik mee kan leven, omdat ik weet dat het wel weer goed komt als we weer momenten samen hebben. Dit is sinds we samen wonen al zo. Echter is hij nu gaan twijfelen omdat we op het punt staan om belangrijke stappen te zetten in onze relatie. Zo wil ik graag trouwen en willen we allebei graag een huis kopen. Er lijkt voor hem nu meer druk achter te liggen en daardoor twijfelt hij nu omdat hij 'het gevoel' dus niet 7 dagen per week voelt. Hij heeft nooit eerder zo'n serieuze relatie gehad. Daardoor weet hij niet of hij dit in een andere relatie ook zou hebben of niet. Hij vindt het lastig om te bepalen of het nu zijn stukje autisme is waardoor hij soms niet bij zijn gevoel kan komen of dat dat komt omdat hij niet genoeg liefde heeft voor mij. Op de momenten dat we de tijd hebben en hij niet bezig is in zijn hoofd met andere zaken hebben we het wel heel fijn en is de liefde er vollop geeft hij aan.

Is het gebrek aan gevoel van liefde op momenten dat andere dingen meer prioriteit hebben en ruimte vragen iets wat anderen met ASS ook zo ervaren? Hoe gaan jullie hiermee om? Of zijn er anderen met partners met ASS die dit herkennen?

Zelf heb ik het ook. Ik kan niet volledig bij mijn gevoel voor hem als ik veel met mijn werk bezig ben. Maar in andere maten en ik kan me heel goed vasthouden aan het feit dat ik weet dat dat wel weer goed komt als er weer meer tijd en ruimte is. Daarnaast heb ik wel eerdere relaties gehad en weet ik ook dat deze 'sleur' bestaat en makkelijk door broken kan worden door weer bewust tijd voor elkaar te maken. Hebben jullie ideeën over hoe hij erachter kan komen of het gaat over te weinig liefde voor mij of door een 'sleur' in combi met zijn zwart-wit denken en voelen mbt zijn mogelijke ASS?

Anoniem
25-04-2022

3
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 32 - Ik wil dat niet meer in mijn relatie

Beste forumleden,

Ik ben hier voor het eerst. Ik ben Mariëlle. Sinds 2009 heb ik een relatie met een lieve en intelligente man. In het begin van onze relatie ging het goed; het ging goed met mijn partner. Alleen op de momenten dat hij een functie deed die veel van hem vroeg ging het mis. Op dit moment is zoiets weer aan de hand. Waarbij mijn partner van alles wordt beschuldigd, en de sfeer steeds onveiliger. Hij kan niet goed voor zichzelf op opkomen en dat lijkt hem een pispaal te maken. Dit brengt hem compleet van slag. Hij kan aan niets anders denken of doen.

Er is nooit autisme bij hem geconstateerd. Maar de laatste jaren loop ik met hem wel tegen bepaalde dingen aan: 1 ding tegelijk; dus het werk slokt alle aandacht op. Als hij thuis is, zit hij in zijn hoofd en kan hij geen contact maken.Empathie opbrengen en aandacht hebben voor een ander lukt niet. Dat waar hij tegenaan loopt begint hij nu te delen, maar is onduidelijk,waardoor ik doorvraag en vaak terugkrijg: dat zeg ik toch met?!
Gesprekken op zijn werk die er pittig aan toe gaan, daar kan hij niet direct op reageren. Dan krijgt hij een error en komt er niet uit. Hij heeft tijd nodig om wat er besproken is te verwerken, waar collega's van hem verwachten gelijk een reactie te geven.

De laatste jaren benoem ik wat vaker dat ik de denk dat hij autistisch is. En dat ik mij alleen voel in onze relatie. Dat ik graag zou willen dat hij hulp zou gaan zoeken. Ik benoem ook wat de voordelen zijn; meer en beter rekening houden met zijn mogelijkheden en de dingen die hij lastig vindt. in onze relatie kunnen we allebei ook leren hoe hiermee om te gaan.

Hij wil niet aan autisme. Hij zegt nu gecoacht te willen worden in zijn werk. Maar naar mijn idee is dat niet voldoende. Als het zo doorgaat, dan trek ik onze relatie niet meer. Hoeveel ik ook van hem hou. Ik zou graag laten onderzoeken of er sprake is van autisme en daarnaast hoop ik dat hij begeleiding krijgt.

Ik ben coach van beroep, maar wil dat niet meer in mijn relatie. Ik wil de vrouw zijn van.

Heeft iemand tips hoe ik mij man zover ga krijgen om naar de huisarts te gaan en dat hij daar het eerlijke verhaal neerlegt? Is de Huisarts de enige optie?

Ik ben benieuwd naar de reacties. Bedankt voor het lezen van mijn verhaal.


Mariëlle
24-05-2022

3
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Dwing een autist nooit tot iets kijk na jezelf en zeg ben ik gelukkig of niet zoniet dan denk ik dat je het antwoord zelf wel weet en leg nooit de fout bij je eigen neer hij zal je eeuwig gebruiken daar kicken ze op gr succes en fijne avond

Anoniem
05-11-2022

Jouw reactie:



Verhaal 33 - Zomervakantie….

Zomervakantie….
Het is nu de 5x dat ik alleen met mijn kinderen op vakantie ga (ben 5 jaar geleden gescheiden van partner met ass) , de oudste heeft add en de tweeling ass. We gaan altijd naar een camping, tuurlijk kan ik kiezen om elk jaar naar dezelfde camping te gaan, dat zou het allemaal misschien een stuk makkelijker maken. Maar ik pas ervoor om ook de vakantieplaats door ass te laten bepalen. Nu zitten we in de buurt van Parijs. De eerste dagen blijven we altijd op de camping zodat ik de tweeling (9 jaar) eerst weer alles kan aanleren, hoe moet je douchen, welke momenten ga je naar het toilet, handen wassen na het plassen, na ontbijt tandenpoetsen…. Het is confronterend om te merken hoe gestructureerd we inmiddels thuis zijn en wat er met ze gebeurd als de structuur wegvalt. We zijn nu een week verder en het gaat best goed, al blijft het zwaar en voel ik me alleen als ik de makkelijke gezinnen om me heen zie, die gewoon een ijsje kunnen kopen …. Wij moeten dan eerst een dag vooraf gaan kijken zodat ze er een nachtje over kunnen slapen om rustig een keuze te kunnen maken….maar het is ook fijn om alleen met ze te zijn en de tijd kunnen nemen als ze het moeilijk hebben , iets wat andere mensen nooit zullen begrijpen. Morgen gaan we naar Parijs, heb de route al een paar keer aan ze laten zien maar weet dat als we in Parijs aankomen dat we eerst een half uur op een bankje gaan zitten om de eerste indruk te laten verwerken…. Het frustreert me vaak dat het niet gewoon makkelijk en snel kan, soms zou ik ze wel een pak rammel willen geven of in een opvanghuis willen laten plaatsen… maar als de frustraties weer bij ze weg zijn kunnen ze heel blij en gelukkig zijn, wou dat ik net als zij alleen de mooie momenten onthield

Annemarie
18-07-2022

3
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Ik vind je zo sterk en bewonderenswaardig! Ik hoop voor jou dat je nog veel gelukkige momenten met je kinderen mag meemaken. Het is je zo gegund!

Anoniem
26-08-2022

Jouw reactie:



Verhaal 34 - Ik hoop echt dat we elkaar blijven vinden

Ik heb mijn vriend ruim een jaar geleden online leren kennen. Toen merkte ik nog niet zoveel. We spraken vrij snel af en het was erg gezellig. hij zag mij, was en is echt geïnteresseerd in mij. is heel pienter. En heeft veel kennis. en is super lief en gul en behulpzaam.

Maar ook heel direct. Hij voelde niet altijd het juiste moment aan. en kan niet altijd horen zien wat het bepaalde dingen met mij doen.

De eerste alarm bellen gingen rinkelen na een ontmoeting van 1x en aantal keren bellen was het je bent van mij en mijn vrouw dit en dat... het kwam op mij over alsof ik zijn bezit ben. Ik ging daar vel tegen in, zonder veel resultaat. hij vondt bij mij rust iets wat hij niet kende. En daardoor kon hij zichzelf zijn Dat is heel veel fijn als je dat bij elkaar kan zijn.

Ik wist niet dat hij tegen een burnout aanzat en hij was er net achter gekomen dat hij autisme, add en hsp had. ik kreeg namelijk een paar keer per maand een ander persoon aan de telefoon en de volle lading als hij is overprikkeld. ik ging er elke keer tegenin en uitleggen. Dat hoort dat hoort er wel bij. geen zin. net als zijn stemmingswisselingen. op zo'n moment is er geen rede met hem.

De aandoeningen maken hem puur en heel oprecht. niet alleen dat het lijkt ook als of tijd en realiteit anders wordt beleefd. Als hij wat vind dan is het ook zo. tegenstrijdigheden is een no go of dubbelzinnigheid. terwijl het leven zit er vol mee. Ik ben gedwongen om vaak de leiding te neme of keuzes en knopen door te hakken, maar ook om hele duidelijke en strikte grenzen te stellen.

En het is jammer dat het daardoor in veel opzichten niet gelijkwaardig is. ik ben er nog niet maar het heeft tijd nodig. Autisme, add en hsp gaan niet weg. wel kunnen we beide er mee leren omgaan tot een zekere hoogte . Maar veel dingen moet hij zelf doen. En ik zal vaak niet worden begrepen en en hij maakt vaak verwijten, maar is niet altijd een feit. maar het is voor mij belangrijk om niet alles letterlijk te nemen. dat doet hij al. en ik moet het daarom juist niet doen.

Ik vindt het nog heel lastig en moeilijk. En soms wil ik het opgeven en vraag ik me af war ik mee bezig ben? En dan denk ik aan al die fijne momenten die we met elkaar al hebben gedeeld. Want hij brengt me ook heel veel liefde en plezier. ik hoop echt dat we elkaar blijven vinden. en dat het dicht bij een goede balans komt. maar het zal bewogen blijven. ik ga stap voor stap en leef in het nu en neem hem daar in mee voor zover dat gaat. Ik waak er voor dat ik niet met hem in zijn dal en drama beland. En neem regelmatig mijn rust en afstand. ik heb gemerkt dat wel erg belangrijk is.

In de heldere momenten , praat elkaar helpen aan geven wat beide nodig hebben. En desnoods met kodes gaan werken. maar houdt stuctuur en bewaak je grenzen en communiceer heel duidelijk. ga niet overal op in. Wordt het je te veel neem dan even wat tijd voor jezelf.





Anomiepje82
> 2 jaar geleden

2
2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Ik herken je verhaal en begrijp het allemaal heel goed.
Communicatie is met iemand met Autisme heel erg moeilijk.
Ook is het vaak moeilijk voor deze mensen om goed te reageren op bijvoorbeeld je gevoelens,emoties.
Had ook van mijn psycholoog gehoord dat er een speciale behandeling is voor mensen met autisme(om beter bij hun gevoel te komen) mijn man is daar nu mee bezig dus ik ben erg benieuwd. Communicatie is het punt waar het heel vaak mis gaat. Mijn man vergeet soms ook dingen met mij te overleggen.. zoals een tijdje terug wilde hij veranderen van provider en uiteindelijk werkte het een hele tijd niet na behoren. Ik was best wel kwaad omdat hij dit allemaal niet met mij had overlegt.Dit soort dingen komen heel erg vaak voor. Ook dat van die burnout is voor mij heel erg herkenbaar. Mijn man kan door zijn autisme moeilijk grenzen aangeven. Soms werkt die veel te veel en ik moet hem altijd daarvoor waarschuwen. Hij heeft een aantal jaar geleden een burnout gehad. Wat ik je kan mee geven is zoek goede psychologische hulp en die speciale therapie(om dichter bij emoties te komen) kun je misschien navraag na doen. Kijk ook uit dat je niet net als ik helemaal oververmoeid raakt want dan liggen dingen als een burnout en depressie ook op de loer.
Praat er ook over met mensen waarmee het kan en die naar je luisteren dat scheelt ook een hoop. Liefs Leontien

Leontien
> 2 jaar geleden
Reactie:
Herkenbaar Leontien, hij schrijft nu dingen op in het begin op losse briefjes. nu op de tegels op de muur en in een boekje. helaas nog niet in zn telefoon/agenda. want hij weet dat hij afspraak heeft maar dan niet wanneer. Als het al een vooruitgang. hij had ook heel lang de vloer in de keuken kapot. en ik heb een visuele beperking dat gaat niet goed samen. ik kreeg hem eindelijk zover voordat mijn broer kwam om de vloer te maken vorige zomer. ik heb hem gestimuleerd om zn woonkamer de schilderen, hebben we samen gedaan en her ingedeeld. hij is er super blij mee, maar kon zich er zelf niet toe zetten. hij laatst voor het eerst met de ov naar mij gekomen. heel drama vooraf en daarna van ik kom niet en alleen omdat stressvol is en spanning geeft en de reis zelf veel prikkels geeft. uiteindelijk heb ik dat los gelaten. en de dag dat hij zou komen gevraagd ben je er klaar voor en laat je nog even weten met welke trein je komt. En toen kwam hij zonder gedoe. alleen dan gaat hij naar huis en paar dagen later moeten alles er weer uit en krijg ik de volle lading met alle oude koeien. ik ga er even tegen en in en daarna reageer ik even niet meer. hij gaat binnenkort beginnen met psycho-educatie en lot genoten contact, ik ben heel benieuwd wat dat met hem gaat doen.

Anoniempje82
22-06-2021

Jouw reactie:



Verhaal 35 - Autisme en kinderen?

Hoi allemaal,

Ik zou graag jullie mening willen wat betreft autisme en kinderen.
Toen mijn man na mijn vermoedens ook echt de diagnose kreeg autisme
viel alles op zijn plek.
Zijn gedrag,het chaotische het moeilijk begrijpen van emoties en gevoelens bij mensen enzovoort.

Mijn man wil heel graag kinderen maar ik(ik denk uit zelfbescherming) hou die boot heel erg af.
Ik ben bang dat bij het nemen van kinderen(mijn gevoel zegt)
dat ik die zorg dan ook volledig op mij ga krijgen.
Zelfs dingen doen in het huishouden moet je al vragen en zal die nooit uit zichzelf doen.
Mijn voorgevoel en die is toch wel heel erg sterk ontwikkeld zegt me doe het niet want je gaat er aan onderdoor of je raakt opgebrand.

Hoe denken jullie hierover kinderen nemen met iemand met Autisme
Is het echt zo zwaar als dat ik denk?

Groeten

Leontien
16-12-2020

2
16
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Hoi Leontien,

Toen ik mijn vriend leerde kennen 15,5 jr geleden ben ik vrij vlot zwanger geraakt. Ondanks anticonceptie. Ik heb vrijwel alleen de opvoeding gedaan. Overleg over wat mijn zoon nodig had deed ik veelal met mn moeder of vriendinnen. Hij staat niet stil bij wat we behoeftes zijn van het kind. Hij sloot aan bij de beslissingen. Onze zoon is niet meer weg te denken en ik weet dat alle verantwoordelijkheid bij mij ligt. Dat heb ik niet als zwaar ervaren maar meer als taak die op mijn schouders terecht is gekomen. Maar soms kan ik wel een beetje jaloers zijn als ik kijk naar hoe de partners van vriendinnen leuk, spontaan met hun kids omgaan.

Marieke
28-12-2020
Reactie:
Hallo Leontien,
Niet aan kinderen beginnen als het hebben van een gezin voor jou betekent dat je samen met de vader alles doet . De opvoeding zal op jou neerkomen. Mijn partner bleek autistisch na de geboorte van de kinderen. Ik merkte weinig emotionele betrokkenheid en voelde me de meeste tijd een alleenstaande moeder. Dat is nooit mijn wens geweest en het is erg zwaar. Bovendien is autisme erfelijk . Mijn zoon heeft het ook. Als ik alles van te voren had geweten was ik niet aan kinderen begonnen met deze man.

Mieke
29-01-2021
Reactie:
Hallo Mieke

Bedankt voor je eerlijke antwoord.
Wat jij beschrijft is precies waar ik dus bang voor ben.

Ik zal bang zijn dat inderdaad alles op mijn schouders terecht zal komen en eerlijk is eerlijk... ik denk dat ik gat niet ga trekken of zelfs tegen een burnout aan zal lopen.

De keuze is natuurlijk moeilijk ik had best graag kinderen gewild maar nu ik erachter ben gekomen dat mijn man autisme heeft zegt een sterk gevoel van binnen niet aan beginnen.

Bedankt voor je openheid en eerlijkheid!

Leontien
01-02-2021
Reactie:
Ja, het is echt heel zwaar. Je staat er als moeder alleen voor. Je kunt niet meer de volle aandacht aan je partner geven en dan gaat het mis. Meer en meer trekt de partner zich terug in zijn eigen veilige bubbel. Dit is zijn werk of hobby of een klus die extreem aangepakt wordt. In ieder geval niet het samen opvoeden van jullie kinderen. En als ze de ouderrol wel oppakken dan moet dit met starre hand en weinig flexibiliteit. Structuur en een vorm van almachtige willen zijn is dan hun manier van de ouderrol.

Els
14-02-2021
Reactie:
Ik ben degene met autisme, maar ik heb mijn 2 kinderen ook alleen op moeten voeden omdat mijn man altijd was werken.
Dus het hoeft niet aan autisme te liggen dat je in zo'n situatie terecht komt.

Ilonka
03-04-2021
Reactie:
Ik ben in een tweede relatie gestapt en voelde me zo gelukkig eens iemand die me aandacht en liefde gaf maar dat was van korte duur. Samen kregen we een kind, een prachtige zoon maar toen hij 8 jaar was begonnen alle problemen en was autisme me totaal onbekend. Voor alles stond ik alleen, psychologen, psychiaters, een opname want mijn zoon heeft ASS. Nu hij wat ouder wordt merk ik toch wel dat hij veel kenmerken heeft van zijn vader. Jaren lang leef ik al met stress omwille van mijn zoon maar er was nog iets. Maar wat? Momenteel ben ikzelf in behandeling want ben uitgeput, eenzaam, verdrietig alles is mij nu teveel. Vandaag hoorde ik wat ik nooit heb willen zien of horen maar mijn man heeft vermoedelijk ook ASS en nu wordt alles duidelijk. Maar mijn vraag is nu ? Hoe leef ik nu verder met twee zo’n mensen. Ik heb er geen energie meer voor. Ondertussen weten we ook al dat zijn kleinzoon ook autiitisch is . Zijn mama heeft ooit mij een vraag gesteld? Zou het kunnen dat zijn zoon (de papa) ook autistisch is ? Wel nu valt de puzzel samen maar hoe moet ik nu verder? Ik zit hier dan met al mijn verdriet, op mijn eentje want het is voetbal maar voetbal of niet ik zit hier altijd alleen.

Vera
14-06-2021
Reactie:
Als ik voor jou mag denken zeg ik niet doen geen kind met deze man.
Vroeger wist ik niets van autisme,wist ik het wel dan was ik kinderloos gebleven met hem.
Ik hou veel van hem maar deed alles alleen,hij sporte niet met ze zelfs geen spelletje in de tuin.hij kon toen ze baby waren heel lang lief naar ze kijken en als ik dan zei dat hij met ze kon praten dan vroeg hij wat hij moest zeggen.
Naar zwemles brengen o nee dan zag hij andere ouders en moest met ze praten.
1 week na de geboorte van ons kind ging hij al klussen iemand kwam langs om dat te vragen en hij durfde geen nee te zeggen.
Ik zei tegen die man dat ik nog kraamvrouw was de reactie van die man was bij jou verdient hij niets!
Mijn man ging daar 5 weken klussen ik was razend.
De geboorte was n hel,totaal 39 uur en 3.5 uur persen,het kind zat klem.
Hij hield wel mijn hand vast en kuste me toen 't kind er was.
Ik had geen roze wolk en werd depressief,
Hij ging te werk en te klussen...
En zo kan ik wel doorgaan.
Dus denk er goed over na!!!


Anna
24-06-2021
Reactie:
Bedankt voor al jullie ervaringen/advies.

Diep van binnen weet ik het antwoord ook.
Het stemmetje zegt ondanks dat je het misschien heel graag zou willen moet je niet blind zijn voor wat er echt speelt.

soms moet je weleens moeilijke keuzes maken maar die misschien achteraf wel beter zijn.

soms denk ik nog weleens zal ik er ooit spijt van krijgen als ik ze niet neem?
maar aan de andere kant krijg ik (waarschijnlijk) heel veel spijt als ik alle signalen negeer en ondanks die stem van binnen die nee zegt toch kinderen ga nemen terwijl het misschien in onze situatie niet zo verstandig is.

Mijn man wilt ze heel graag(maar die staat er nogal naief in)
dat alles wel goed zal komen.

Leontien
30-06-2021
Reactie:
Ik heb weinig meer toe te voegen. Denk er heel goed over na. Relatie zonder kinderen is al pittig maar met kinderen wordt het nog veel pittiger. Gelijkwaardige relatie is bijna niet mogelijk. Na 15 jaar gescheiden van add, ass partner. 3 burn-outs en ptss door gedrag partner. Tip: wanneer er officieel een diagnose is gesteld kun je vanuit pgb of WMO ook ondersteuning krijgen.

En als reactie op de dame die reageerde dat ze als ass vrouw 2 kids heeft grootgebracht…. Ass bij vrouwen uit zich doorgaans toch echt anders. Zij zijn meestal wel in staat om (met hulp) de opvoeding redelijk tot goed te volbrengen.

Saar
09-08-2021
Reactie:
Ik heb weinig meer toe te voegen. Denk er heel goed over na. Relatie zonder kinderen is al pittig maar met kinderen wordt het nog veel pittiger. Gelijkwaardige relatie is bijna niet mogelijk. Na 15 jaar gescheiden van add, ass partner. 3 burn-outs en ptss door gedrag partner. Tip: wanneer er officieel een diagnose is gesteld kun je vanuit pgb of WMO ook ondersteuning krijgen.

En als reactie op de dame die reageerde dat ze als ass vrouw 2 kids heeft grootgebracht…. Ass bij vrouwen uit zich doorgaans toch echt anders. Zij zijn meestal wel in staat om (met hulp) de opvoeding redelijk tot goed te volbrengen.

Saar
09-08-2021
Reactie:
Hoi Leontien,

Mijn man heeft (vermoedelijk) autisme, wij wachten op een oproep voor een diagnostiekdag.
Samen hebben wij een zoon van nu 2 jaar. Ik zal er niet om liegen; het is verdomd pittig. Ik herken veel vanuit eerdere berichten; ik houd veel ballen hoog en heb voortdurend het gevoel dat alle verantwoordelijkheid bij mij ligt. Het zou alleen niet eerlijk zijn om dat volledig 'af te schuiven' op mijn man z'n (vermoedelijke) autisme. Ik heb bijvoorbeeld de neiging om alles op te vangen wat mijn man niet lukt. Daardoor is mijn rol meer gaan lijken op die van een verzorger dan een partner. En belangrijker nog; daardoor ga ik soms voorbij aan mijn eigen behoeften.

Wat ik je dus vooral wil meegeven is dicht bij jezelf te blijven en te kijken naar jouw eigen behoefte. Als jij een kinderwens hebt, dan zou ik me niet zozeer afvragen of jouw partner in staat zal zijn om een gelijkwaardige rol te spelen in het ouderschap (het antwoord op die vraag weet je stiekem al). Vraag jezelf vooral af welke begeleiding / ondersteuning jij nodig hebt als het jou teveel dreigt te worden en zoek uit wat de mogelijkheden zijn voor die ondersteuning/ begeleiding. Dan voel je je misschien comfortabeler om een beslissing te nemen, welke dat dan ook is.

Het blijft een ontzettend moeilijke beslissing en ik wens je veel wijsheid toe!

Om met een positieve noot af te sluiten; onze omstandigheden zijn niet ideaal, maar ik zou mijn zoon voor geen goud willen missen!

José
01-03-2022
Reactie:
Doe het niet!!! Je staat er alleen voor, in alles. En als je kind het ook heeft en het gaat puberen dan is het helemaal verdomde moeilijk! Bovendien worden autisten naar mate ze ouder worden steeds meer rigide in hun gedrag en steeds uitgesprokener waardoor uitbarstingen naar elkaar toe steeds groter worden.
Iets anders is dat ik mijn kind graag wilde laten testen op ass maar mijn partner dat absoluut niet wilde want er mocht geen etiket op. Nu weet ik waarom, hij heeft het zelf en wil ook geen etiket.

Anita
09-04-2022
Reactie:
Neem geen kinderen met iemand met autisme. Doe dat de autist, de kinderen en uiteindelijk jezelf niet aan. Een autist kan niet omgaan met stress en onverwachte zaken die dan spelen. Een kind doet onverwachte dingen en als de autist dat niet begrijpt dan wordt hij meteen boos. Het kind zal zich onbegrepen voelen omdat het geen genegenheid en empathie krijgt. Uiteindelijk lijdt je er zelf ook onder omdat dan het meeste op jou schouders komt en de autist jou van alles de schuld zal geven. Zijn ritme raakt door de war door de kinderen en daardoor wordt de autist onverwacht steeds boos en gestrest, wat de sfeer altijd verpest. Een autist is het meest gelukkig als hij alleen woont.

Don
22-09-2022
Reactie:
Een autist zal uit zichzelf nooit iets aardigs of positiefs zeggen, omdat ze daar geen aanleiding voor zien. Je kunt het ze wel vragen en dan doen ze het omdat ze dan denken dat het zo hoort, maar uit zichzelf kunnen ze geen initiatief tonen. Ze vragen alles wat ze moeten doen, moet dit daar, moet dat daar. Ze hebben continu bevestiging en duidelijkheid nodig, dat kan je als partner op den duur slopen, omdat je er niks voor terug krijgt.

Linda
22-09-2022
Reactie:
Mijn vriendin heeft autisme en onze dochter ook. Dat mijn vriendin autisme had, werd pas veel later duidelijk. Ze praat ook niet met de moeders op het schoolplein, want dat is eng. Het ergste vind ik nog het gebrek aan empathie. Ze speelt wel af en toe met de kleine, maar je ziet gewoon dat het haar moeite kost. Ook als de kleine zich bezeerd komt er geen reactie of knuffel van mama. Dat doet mij zeer veel pijn. De kleine heeft hier ook moeite mee. De relatie moeder - dochter zal zoals ik hier lees, alleen maar verslechteren. Ik schrijf dit als vader bijna met tranen in mijn ogen, maar als ik dit had geweten, was er zeker geen kind gekomen.

Erik
25-10-2022
Reactie:
Begin er maar niet aan je weet niet waarin je belandt kan het weten succes met je beslissing sterkte gr en fijne avond

Anoniem
05-11-2022

Jouw reactie:



Wil je ook je hart luchten?

+ Mijn verhaal delen


Verhaal 36 - Er is bij onze zoon van 11 ASS niveau 1 vastgesteld

Deze maand is bij onze zoon van 11 ASS niveau 1 vastgesteld. Niet verrassend maar wel confronterend nu het zwart op wit staat. Ik heb zelf veel met mensen met ASS gewerkt dus herkende veel bij onze zoon.
Als baby zijnde was hij het best in zijn element bij rust en regelmaat.. een dagje uit zorgde voor een slechte nacht...
Als peuter werd hij op de peuterspeelzaal als sociaal wat onhandig bestempeld.
De eerste jaren op school ging het prima, de kids hadden al snel door dat hij het fijn vond als hij voorbereid werd op veranderingen. Hij had wel last van de drukke kinderen in de klas en zocht vooral de rustige kinderen op.
In gr. 5 kreeg hij een chaotische meester, voor de 3e keer werd samenstelling van de klas veranderd. Toen begonnen de problemen op school en thuis. Het uitte zich voornamelijk in veel boosheid, schreeuwen en kinderen slaan en schoppen op school. En dan een leraar die je niet wil begrijpen is een slechte combinatie.
In groep 6 veranderde de samenstelling van de klas voor de 4e maal. Maar gelukkig trof hij een begripvolle juf. Er werd een sociale vaardigheidstraining opgestart. Maar met drukke kinderen uit zijn klas wist hij nog steeds geen raad. Rond kerst dat jaar was het dieptepunt, onze zoon had wat dingen meegemaakt waaronder een ongelukje thuis en een forse jongen uit de klas had het op hem gemunt. Zijn gevoel van veiligheid was totaal weg. Hij week geen seconde van mijn zijde, vroeg veel bevestiging en houvast. Na een aantal incidenten met die jongen heb ik hem een aantal dagen thuis gehouden. De ernst van de situatie drong op school nu eindelijk door, die jongen (met ernstige gedragproblemen) is van school gegaan. Maar voor onze zoon weer met een veilig gevoel naar school ging koste veel tijd, geduld, energie en goede hulp van een orthopedagoog.
Groep 7 verliep met ups en downs, maar naarmate het jaar vorderde kwam hij steeds lekkerder in zijn vel te zitten, met wat vaste afspraken en duidelijke regels ging het steeds beter. Zo kreeg hij een rustruimte waar hij naar toe kon als hij boos werd of zelfstandig kon gaan werken. Maakte hij eerst dagelijks gebruik van deze ruimte werd dat in de loop van het schooljaar enkele malen per week. Sociaal blijft hij onhandig, begrijpt vaak zijn klasgenoten niet en heeft snel het idee dat iedereen boos op hem is. Echt aansluiting heeft hij niet maar speelt wel regelmatig met een paar vaste jongens uit de klas. Klasgenoten maken vaak gebruik van zijn sociale onhandigheid door hem de schuld van situaties in de schoenen te schuiven. Hier kan hij slecht mee omgaan en het gevoel van onrecht speelt dan parten.
De reden dat we hem nu pas in groep 8 hebben laten testen is het voortgezet onderwijs. Zo kunnen we met recente uitslagen op zoek naar een goede school en hoeft hij in de brugklas niet weer voor onderzoeken op pad.
Thuis gaat het over het algemeen goed met regelmaat en vaste afspraken. We wonen op een melkveehouderij, zijn lust en zijn leven. Helpt veel op het bedrijf en haalt daar ook veel positieve energie uit.
Wat de toekomst brengt zien we wel... we zijn er van overtuigd dat hij met wat extra hulp en ondersteuning ook zijn toekomst best op zijn pootjes terecht komt.

Lies
21-12-2020

2
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Lieve LIES,

Het lijkt net alsof ik het verhaal van mijn zoontje lees. bedankt voor het delen. Hoe gaat het met leren bij jouw zoontje? mijn zoontje vind begrijpend lezen en verhoudingstabellen moeilijk.

ASS
31-03-2022

Jouw reactie:



Verhaal 37 - Door de pandemie is alles versneld

Wat te doen?

Iedereen heeft en mening en bijna iedereen denkt ook te weten wat goed is voor mij en dat waardeer ik. maar de ongevraagde meningen en adviezen. het is altijd niet volledig. Voor ander lijkt het altijd zo veel makkelijker om te bedenken wat te doen of wat wijsheid is, maar voor jezelf is dat weer heel anders.

Weer in lockdown weer een aantal weken 24/7 bij elkaar. ik moet nog (thuis)werken hij niet want zit in de ziekte wet. Autisme, add, hsp en ook nog eens overspannen, niet de ideale setting om een relatie op te bouwen en doe daar ook nog een pandemie bij en de druk van de feestdagen.

ik ben al jaren alleen, eigenlijk nog nooit echt in relatie gezeten, laat staan samenwonen. door de pandemie is alles versneld, zo wel het elkaar leren kennen als lange tijd samen zijn. Wat als je dat niet gewend bent is heel intensief en zwaar vermoeiend. ik heb wel wat relatie achtige partners gehad, maar zo mocht niet heten en klopte nooit en altijd eenrichtingsverkeer. Ik ben mijn hele leven en in vele opzichten een soort van vanzelfsprekend / onzichtbaar, paste me altijd aan (ten koste van mezelf), Ooh die redt zich wel of kan wel voor zichzelf zorgen of die heeft geen hulp nodig etc.

Hij leek zo gewoon en normaal en nee dat zal toch niet. En hij was er nog maar net mee bezig. tot we vaker bij elkaar waren. het uren kletsen aan de telefoon, ik op blijven tot hij klaar was met werken, zijn stemmingswisselingen, de persoonlijkheden, de buien, de bezitterigheid, controlerend, het overprikkeld zijn. hij kon al heel snel helemaal zichzelf zijn bij mij. en daardoor kreeg ik al heel snel al die shit over me heen. en ik ging er vel tegenin vooral aan de telefoon. alles wat zijn onzekerheden raakt, en dingen die ik heb verteld. onthoudt hij. en versterkt in zijn buien.

Hij verwacht dat ik het zelfde met hem deel, wat ik met vrienden heb opgebouwd die ik al jaren ken of het nou jaar genoten zijn van de studentenvereniging of (oud) collega's en mannen met wie ik een keer date mee heb gehad. in zijn wereld kan dat niet. exen willen maar 1 ding en dat is geen vriendschap. we kennen elkaar nu bijna 1.5 jaar en zijn denk ik een 1jaar samen.

Zodra ik weg weer alleen thuis ben, dan klink ik anders, ben ik geheimzinnig en mysterieus. en lieg ik en betwijfel hij of dat wat ik zeg waar is. als hij in bui zit ben ik dat en daarnaast ook nog een sloerie en egoïstische en weet ik wat allemaal. Maar hij houdt wel van me en ik ben het helemaal voor hem en zou met we willen trouwen.

Maar hij kan er ook niet meer tegen en wil /verwacht meer openheid. en als ik dat niet of zus of zo doe, dan kunnen we het zo goed nu verbreken. door zijn zijn hsp versterkt zijn emoties en met autisme is dat alles op tafel gooien maar mij echt horen en zien... het is zo tegenstrijdig en dubbel. maar ik mag dat niet zijn.

ik heb echt mijn issues hoor, hoe ben je met iemand als je gewend bent om alles zelf voor elkaar te boxen en besluiten te nemen. bindingsangst, verlatingsangst...communicatie hoe doe je dat? En bij je zelf blijven terwijl je gewend bent om op andere te richten omdat zo veel makkelijker is en blijkbaar een soort van veiligheid bied.

maar soms herken ik hem niet meer, en dat vindt ook beangstigend. al maakt hij echt stappen. en ik ook. en toch blijft de vraag hoe nu verder en wat is wijsheid en kan ik omgaan met de gevolgen????

Anomiepje82
06-01-2021

2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 38 - Bijna 2 jaar bijna elke dag gehuild hoe gemeen hij tegen me was

Hallo allemaal! Heel herkenbaar al deze verhalen. Mijn partner laat zich niet diagnosticeren, dus ik weet niet wat hij heeft, dit is wel herkenbaar. De eerst ontmoeting leek hij heel lief maar wel vreemd, ik dacht dat het niks zou worden en kreeg een appje dat hij me nog eens wilde zien. Ik was verbaasd maar ik stemde in. Daarna ging alles moeizaam, tijdens appen of na een leuke dag hoorde ik opeens niks en was radiostilte voor uren. Ik werd er gek van want ik ging enorm aan mezelf twijfelen. Daarna kwamen zijn twijfels over mij , terwijl ik niks gedaan had maar zo liet hij me wel voelen. Ik geloof dat ik bijna 2 jaar bijna elke dag heb gehuild hoe gemeen hij tegen me was. Zijn moeder dacht aan autisme en borderline en deed er lacherig over en dat terwijl ik in een complete hel zat. Maar hij was zo mooi en ziet zo schattig uit en had leuke kanten maar ik kon er geen vinger op leggen. Hij schold me uit voor vanalles en nog wat , hij had woededeuitbarstingen en vernielde al mijn spullen mij kapsalon en ik raakte telkens overstuur omdat ik niet wist wat ik verkeerd had gezegd of gedaan. Ik deed daadwerkelijk alles voor hem! Ik heb een eigen bedrijf hij woont nu al 6 jaar bij mij , 4 jaar lang was zijn zoon elk weekend en alle vakanties bij mij en ze teerden op mijn zak , mijn huis werd overgenomen door hun, door respectloos met me om te gaan en de hele dag te gamen, rotzooi maken, nooit opruimen etc. Ik werd gek maar kon hem niet loslaten. Vorig jaar heb ik een huis gekocht en hij zou in dat huis ook bijdragen aan de kosten en helpen verbouwen . Hij liet me bijna alles alleen doen , de enige van wie ik hulp kreeg waren mijn ouders die hem niet kunnen luchten of zien na alles. Dus ik vroeg of hij dan even naar een vriend kon gaan als zij kwamen, want hij hielp toch al niet mee. Toen waren mijn ouders vuile k*** lui , terwijl ik superlieve ouders heb die heel veel voor me doen en hij doet niks alleen maar gamen. Mijn ouders hebben een hekel aan hem na alles wat hij heeft aangericht. En terecht vind ik . Alleen sta ik er nu telkens tussenin. Vorig jaar ben ik erachter gekomen dat hij aan sexting doet met vrouwen op instagram, naaktfoto's delen en chatten echt walgelijk. En dat terwijl ik me kapot sta te werken , alles betaal en hij in mijn huis dit doet ! Hij zei meteen dat het een fetisj was en hij zou het nooit meer doen. Ik overweeg vanaf die tijd om ermee te stoppen, dat overweeg ik al lang . Zijn ouders steunen ons helemaal niet. Mijn bedrijf moest dicht in de lockdown we hadden beiden geen geld en mijn ouders moesten telkens geld bijleggen. Maar zijn ouders hielden zich afzijdig.
Ik heb ze een app gestuurd of ze een idee hadden dat ik niet alles kon bekostigen gezien mijn kapsalon ook dicht moest. Hij werd steeds agressiever met mij aanvallen etc alles vernielen en zijn stiefvader zei dat ik hem triggerde. Ik wist niet wat ik hoorde! Ook heeft hij me laten stikken toen ik 2 keer een miskraam heb gehad en 1 keer moest ik een nacht in het ziekenhuis blijven en toen nam hij niet eens de telefoon op 4 uur lang , terwijl hij wist dat ik in het ziekenhuis was . Ik kreeg niet eens de kans, terwijl ik met zoveel pijn daar lag om te zeggen dat ik moest blijven. Nu ook na de lockdown is het superdruk en werk ik heel veel uren en hij zit maar boven te gamen en ik moet dan zelf nog koken na het werk . Ruimt niks op, het huis moet nog verbouwd worden en hij doet helemaal niks! Ja een beetje af en toe zoals even met de swiffer over de vloer of een vaatwasser uitruimen poeh poeh! Mijn katje is ziek en ik moest werken ik heb de dierenarts gebeld en hij zei dat ik een spulletje moest komen halen , dus ik vroeg of hij dat even kon ophalen, doet hij niet , heeft geen zin . Beestje is al een week ziek en ik heb vandaag pas via internet dat spul gekregen omdat ik geen tijd had om naar de winkel te gaan vanwege de drukte . Dat is dan al 4 dagen later .... gelukkig gaat het nu weer wat beter . Tondeuse kapot gegaan tijdens drukte ik vraag hem even eentje te halen , 1 km verderop , had hij geen zin in en dat terwijl ik klanten heb ... gisteren vraag ik waarom hij zo stil is zegt ie dat ie op stand-by staat , ik zeg hoe bedoel je : zegt ie ; ja ik wil niet onnodig energie verspillen 🤣 omg ik dacht dat ik niet goed werd. Hoe kan iemand zoiets zeggen terwijl hij al 8 maanden niet werkt en niks uitvoert. En ja zo kan ik wel uren doorgaan. 2 weken geleden heb ik zijn spullen laten pakken maar toen hadden we ineens een goed gesprek en is hij toch gebleven. Nu ben ik weer terug bij af ... ik kom boven van een lange dag werken en moet dan koken en dan staat de hele avond netflix op met een serie over een robot, en dat elke avond,en als ik iets zeg is hij beledigd. En dat terwijl hij de hele dag naar die stomme robot had kunnen kijken 😳 Ik word echt niet goed! Ik wil weten wat dit is en of dat ook met autisme te maken heeft ! Hij wilt geen hulp want hij vertrouwt hulpverleners niet.....intimiteit zit er vanaf dag 1 al niet in ja mss 4 keer per jaar en dat is al veel ... Ben ook gewoon bang van zijn psychotische uitbarstingen en ik drink dan weleens wijntjes om mezelf te kalmeren en dan gooi ik er natuurlijk vanalles uit tegen hem uit frustratie , maar ja dat wordt me helaas dan niet in dank afgenomen. Wie herkent dit ?

Geestje
12-05-2021

2
15
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Beste Geestje

De voorbeelden die je geeft zijn heel erg heftig en met name het respectloze gedrag zoals de situatie met je katje die je beschrijft.

Je ouders uitschelden,naaktfoto,s Seksdating ik vind het heel erg heftig als ik dit zo lees heel erg heftig en in mijn situatie is wel heel anders dan het mijne.
Vooral dat met andere vrouwen en met je ouders het uitschelden gaat heel erg ver en hou hou je dit vol?

Leef erg met je mee.
Ik denk toch echt voor wat het is dat je met hem echt naar een psycholoog moet gaan.
Wij zijn doorgestuurd en toen kwam er autisme uit speculeren over wat het is lijkt me niet zo handig omdat wij daarvoor niet geleerd hebben maar het gedrag is echt abnormaal

Ik leef met je mee want je moet onderhand toch wel op je tenen lopen? en na dat gedoe met die vrouwen ben je niet zo erg boos op hem dat je hem niet het huis uit wilde zetten?

Want hoe kan je dan nog vertrouwen in iemand hebben ik vind het voorbeeld met je katje en met andere vrouwen heel erg.
Ik denk dat ik echt was ontploft.

Als praten met hem over hulp zoeken niet werkt wil je dan zo nog door want je zegt ook wat meer te drinken enzovoort je moet heel erg uitkijken dat je er niet aan onderdoorgaat.
Jij moet met respect worden behandeld.

Als hij echt niet inziet dat dit abnormaal gedrag is en het gedrag vind ik heel erg als ik dit zo allemaal lees.
Mijn problemen hebben grotendeels te maken met communicatie of dat mijn man het moeilijk vind met bepaalde situaties om te gaan en ook hulp zelf heeft gezocht maar jou voorbeelden ik schrik er nogal van.

Ik hoop echt dat je een beslissing voor jezelf kan maken hoe dit aan te pakken maar ik vind echt dat je respectloos wordt behandeld.


Anoniem
17-05-2021
Reactie:
Dankjewel Anoniem voor je lieve reactie,
Ik heb hem 2 weken geleden eruit gezet,en hij woont weer bij z'n ouders, ik kon er niet meer tegen. Hij was echt verbaast dat ik het meende , maar ik ben op! We hebben nog contact en komt af en toe op bezoek omdat hij toch wilt dat het uiteindelijk weer beter gaat als we afstand nemen. Het rare is dat nu hij weg is, hij opeens een afspraak zelf heeft gemaakt voor de kat van zijn ouders bij de dierenarts, hij ook zelf net de kat van zijn ouders naar de dierenarts is gegaan. Hij opeens gerechten doorstuurt die hij zelf heeft gemaakt, hij opeens een auto gaat kopen van 3000 euro! Ik ben zo verbaast en het steekt me ook echt! Is het getreiter of wilt hij me hiermee kwetsen of juist doen alsof hij zo goed is of is hij echt zo dom. Ik begrijp er niks meer van! Voor hun kan alles en voor mij kon helemaal niks . Nu heeft ie opeens wel geld en hier betaalde hij helemaal niks. Ik sta wel met veel meer energie op dan toen hij hier woonde, ik heb weer zin om te klussen en dingen te doen, geen gescheld en gedoe meer in de ochtend. De rolluiken weer lekker omhoog, want die moesten dicht blijven omdat de buren anders zouden gluren. Etc. Alsof er een frisse wind door mijn huis giert echt heel fijn! Zeker sinds die sexchats heb ik een enorme knal gekregen... de zoveelste, wat ik nog was vergeten te zeggen is dat hij ook stiekem naaktfotos maakte van mij als ik sliep of met omkleden of tijdens.... en die stonden allemaal in een apart mapje onder een koosnaampje en zelfs die foto's deelde hij met die meiden van overal op de wereld. Ik ben vanaf dat moment zo verdrietig en aangeslagen geweest, het was traumatisch voor mij! Hij ging dan huilen en zeggen dat het een fetisj was maar vanaf dat moment heb ik een haat naar hem gekregen. Heel raar dat je iemand moeilijk kan loslaten waar je eigenlijk een hekel aan hebt gekregen. Hie kan ik dan nog zeggen dat ik van zo iemand kan houden, is het medelijden of een verslaving ? Ik weet het niet! Fijn om te horen dat jouw partner wel voor een diagnose gaat en deze vreselijke dingen niet doet!Ik hoop voor jullie dat jullie er samen uit gaan komen . Veel liefs Geestje

Geestje
07-06-2021
Reactie:
Eerst 17 jaar ongelukkig getrouwd geweest en dan kom ik hem tegen. Lief, gul, mooie praatjes, kortom een man om van te dromen. Na een jaar samen gaan wonen, maar de eerste dag liep het al mis. Ik verhuisde naar hem en daar was veel volk bezig en toen ik iets wou zeggen kreeg ik al een boze blik. Een paar dagen later al een woede-uitbarsting waar ik ondersteboven van stond en nu 18 jaar later sta ik nog even ver en heeft onze zoon ook autisme zoals zijn vader dat ik niet wist. Voor mijn zoon moet ik verder maar ik heb toch zin om alles op te geven , het is teveel en weet voor mezelf geen raad. Ik wil nog een leven maar heb er de fut niet voor. Groetjes

Vera
14-06-2021
Reactie:
Geesje, wat heftig zeg. Ik heb het echt met je te doen. Super goed dat je hem er uit heb gegooid en weer tijd en ruimte voor jezelf hebt. kom lekker bij en bedank en voel wat jij wil en wat hij voor waarde heeft in je jou leven als partner. ik zou enorme vertouwens issues hebben. Ik heb een vriend met verschillende aandoeningen waaronder autisme en add. en ik ben blij dat we niet samen wonen. ik wordt ook voor vanalles en nog wat uitgemaakt. ik negeer hem dan en zeg dat ik alleen met hem praat in het bij zijn van zijn spycholoog. en als jou vriend niet mee wil dan hem voor het blok zetten. eerst maar achterkomen wat er aan de hand is . En als hij nu wel van alles kan doen en betalen . dan liegt hij ook daarover. maar dat is mijn vooroordeel na het lezen wat jij schrijft over jouwn leven. Super heftig, blij in je kracht en behoudt je energie. sterkte!

Anoniempje82
16-06-2021
Reactie:
Dankjewel lieve Vera en Anoniempje82 het is afschuwelijk om te horen dat als je 18 jaar samen met iemand bent en er is nog geen verandering. Ik vrees dat ons gemoed opraakt, maar waarom zijn deze mannen dan juist de mooiste en de aantrekkelijkste, terwijl we er niks voor terug krijgen, behalve pijn en verdriet Ik krijg dan avances van leuke mooie mannen, maar ik denk dan alleen aan hem. Ik kan hem niet ruilen voor een ander, want ik romantiseer hem. Ze hebben iets haatdragends over zich. Hij zegt tijdens een etentje dat hij niet vatbaar is voor corona omdat hij ook nooit vatbaar was voor een soa en dat hij absoluut niet meer zo verliefd op me is als voorheen. Hij stond meer open voor anderen zei hij. Het enige wat ik kon denken was : wat gemeen! Ik probeer m'n grens te trekken en hij geeft me nu een trap na ! Hij zei achteraf dat hij het niet zo bedoelde maar hij kwetst me wel weer met deze woorden.... Hoe ik me voel interesseert hem echt helemaal niks ook als ik een gevoelig gesprek uit .... nul reactie...ja heb je al een keer gezegd...zegt hij dan....misselijkmakend.... alsof er geen enkel gevoel in zit. Op dat moment denk ik of oh wat erg , dit was juist niet de bedoeling en anderzijds denk ik , wat een gemeen monster , dit kan niet ongestraft. Waarom kunnen wij dit soort mannen niet loslaten? Het doet heel veel pijn als iemand zo met je omgaat. Veel sterkte , liefs

Geestje
20-06-2021
Reactie:
Dankjewel Anoniempje82 lief van je! Voor jou natuurlijk ook heel veel sterkte! Het is toch waanzin dat wij ons moeten aanpassen aan dit gedrag, zoals bijvoorbeeld dat negeren wat je aangaf. Ik herken dat zo erg. Je houdt dan maar je mond, negeert hem, en dat terwijl je zoveel wilt zeggen en je wilt uiten. Ik vind het zo echt niet gezellig. Ben echt blij dat hij niet meer hier woont. Altijd dat gedoe en zelf word ik er ook geen leuker of vrolijker persoon van. Ik krijg dan zelfs het verwijt met een hoop getier en bedreigingen omdat ik akelige dingen zeg haha terwijl ik me al 6 jaar heb laten uitkafferen door hem. Mag ik me ook een keer uitlaten na 5 jaar m'n mond te hebben gehouden uit angst ? Nee dat mag volgens hem niet. Eigenlijk doen we onszelf echt te kort met zo'n man. Een relatie zou een leuke aanvulling moeten zijn op ons leven, maar dit haalt je leven naar een dieptepunt. Ook dat ze niet willen of kunnen begrijpen wat hun gedrag teweeg brengt. Niet zien wat ze doen. Ik vind het erg frustrerend en ook wel echt gemeen. Vooral dat bv mijn vriend dan wel ziet als een andere vrouw slecht wordt behandeld, maar dat gedrag naar mij toe is blijkbaar normaal...nee ik ben alles schuld, ligt allemaal aan mij... heel vermoeiend. Ik hoop dat we er met z'n allen uit gaan komen en dat we voor een beter leven ooit gaan kiezen. Want bij hem zullen geen veranderingen komen. Hij blijft zo... Ook al is het nu rustig tussen ons, maar er zal zeker weer een dag komen binnenkort dat er weer drama is. En zeker, elke relatie kent z'n onhebbelijkheden, maar dit gun ik niemand toe. Heel veel sterkte! Hoop dat alles goed komt! Liefs

Geetsje
23-06-2021
Reactie:
#Vera: dat is pittig. bewandel met je zoon de juiste kanalen zorg dat hij ondersteuning krijgt en probeer echt LTO3. Ik heb zelf geprobeerd voor de prikkels en hsp lage dosis dan. En het scheelde al zoveel energie en vermoeidhei. en ik lees alleen maar goede reacties behalve dat verzekering het niet vergoed.

#Geertje:
Dank voor je reactie.
Het is heel erg eigenlijk wat we laten gebeuren. En ik hoop voor je dat de drama uitblijft en dat je wat rust neemt van alles en iedereen wat je stress en spanning oplevert. Kom tot jezelf. Zeg wat vaker nee, ook tegen hem. Zet je zelf op de eerste plaats en nee dat is niet egoïstisch dat is voor zelfliefde en voor jezelf zorgen op een manier waardoor jij weer gaat stralen en weer gaat genieten.

Het is lijkt zo makkelijk en ik weet echt dat het moeilijk is. Ik wordt bijvoorbeeld continu beschuldig van dat ik contacten heb met andere mannen ookals ik met hem ben. Is niet zo, maar in zijn beleving wel en hij laat dat niet los. Hij heeft wel hulp, maar verteld niet hoe hij tegen mij is als hij is overprikkeld en of stress ervaart. Hij is mn eerste partner. Ik heb daarvoor een leven gehad. Door mijn trauma's heb niet altijd de beste keuze gemaakt of trok ik de juiste mannen aan. Maar uiteindelijk koos ik altijd voor mezelf. soms duurde het even , maar uiteindelijk wel.

Ik merk dat ze geen besef hebben van wat ze doen met hun woorden of opmerkingen. Dat ze nog nooit NEE, hebben gehoord of dat ze maar alles kunnen maken. mijn vriend laad zich moeilijk begrenzen. en dan zegt hij dat ik hem links laat liggen en dat hij niet genoeg is voor mij. Ik ben blij dat we niet samenwonen en of kinderen hebben. Want zoals het nu gaat en wat ik zoal heb gelezen, sta je er dan alleen voor.

succes en sterkte en voel je niet bezwaard om hier regelmatig te spuien.

Anoniempje82
20-07-2021
Reactie:
@Anoniempje82

Dankjewel superlief van je, sorry ben even van de radar geweest door alle drukte op de zaak.
Het is ook echt heel erg wat we allemaal laten gebeuren door hun.
Met hun is niks mis en wij zijn alles schuld volgens hun.
Wel heel erg om te horen dat je na trauma's ook nog eens dit te verduren hebt.
Ik vraag me nu ook echt af of het wel echt autisme is of een combinatie met borderline ,bipolair en narcisme. Sorry als ik sommige dingen hier dubbel opschrijf...
Mijn vriend is ook altijd achterdochtig terwijl hij zelf niet deugd. Hij is nog steeds bezig met hartjes ogen naar vreemde vrouwen te sturen op instagram die hij niet eens volgt. Echt een man die aandacht te kort komt volgensmij.
Vanacht was het weer raak! Hij woonde al weken niet meer bij me want ik heb hem eruit gezet en woont weer bij zijn ouders, maar ik moest mijn katjes laten steriliseren en hij wilde er graag bij zijn en ook werd ik gestalkt door een man en daarom heb ik hem weer in huis gehaald ( voor even dacht ik ) maar hij was weer gewoon aan het doen alsof het normaal was dat hij elke dag weer bleef. Hij was poeslief tegen me al die tijd. Gisteren heb ik tot heel laat gewerkt en na het werk bleef een vriendin me de hele tijd appen , toen ik daar klaar mee was, begon ik met hem gezellig te kletsen en ik had het over een cafeetje van jaren terug waar je lekkere drankjes kreeg , maar ik kwam niet op de naam, dus ik vroeg hem hoe dat ook alweer heette ( hij blowt heel veel vanwege zijn stemmingen, maar zijn weed was op) en vervolgens nadat ik dat vroeg, begint hij me voor kankerhoer uit te maken en hij wilde me dood hebben en hij ging me wat aandoen, ik mocht niet meer tegen hem praten. Dus ik probeerde hem te kalmeren en te vragen waarom hij precies boos werd en toen begon hij me te bedreigen dat als ik m'n bek niet hield hij me dood zou maken en hij gooide het bankstel omver. Ik heb me beneden in de zaak opgesloten en heb denk ik wel 6 hulplijnen gebeld en de crisisdienst. Maar telkens werd ik doorverwezen, uiteindelijk had ik iemand aan de lijn en ik wilde graag een hulpverlener die hulp kon bieden want ik had het idee dat hij weer psychotisch was. Opeens stond de politie aan de deur, terwijl ik geen politie had gevraagd en die hebben hem eruit gezet. Het enige wat hij zei : Proficiat!En hij liep weg...De politie vonden hem een manipulatief mannetje en ze zeiden dat hij zich gedroeg als een kind van 16 die z'n zin niet kreeg ( hij is 35 ) Ik heb hem nog een bericht gestuurd om aan te geven dat het nu tijd werd voor hulp, maar hij heeft het niet geopend tot nu toe het is nu alweer savonds en dus niks meer gehoord.... Zijn moeder stuurde mij nog een artikel door waarop ik een heel leuk berichtje naar haar had gestuurd en ook gevraagd hoe het net ze ging... ze heeft het vanmorgen gelezen en reageert ook nergens op. Ik weet niet meer wat ik moet voelen , ik ben verdoofd van alle stress .. er komen geen tranen helemaal niks . Misschien komt dat nog maar ik wil dit gedoe gewoon niet meer in mijn huis. Ik vind hem doodeng ! Dit is ook geen leuke situatie voor mijn katjes , straks gebeurt er nog wat met ze , gezien hij met alles gooit. Pfff moest het even kwijt , sorry ...
Ben benieuwd hoe dit allemaal gaat verlopen , maar ik heb nu rust thuis...
Heel veel sterkte ook voor jou! Wij verdienen toch beter denk ik dan?
Liefs Geestje

Geestje
04-08-2021
Reactie:
Wat een pittige tijd heb jij moeten doorstaan. De kenmerken die je schrijft vallen vooral binnen het narcisme spectrum. Heb je je daarin al eens ingelezen? Mogelijk herken je veel.

Dapper van je dat je hem de deur hebt uitgezet. Blijf volhouden en kies voor jezelf! Je kunt het.

Saar
09-08-2021
Reactie:
Dankjewel Saar voor je reactie, lief van je! Ik heb wel eens over narcisme gelezen inderdaad en ik heb daar ook vaak over nagedacht. Maar omdat zijn moeder autisme ( asperger) en borderline vermoede ( een paar jaar terug zei ze dat) kwam ik op dit forum. Hij is iemand die heel veel informatie verzamelt over 1 onderwerp, of uren kan gamen met de rolluiken dicht. Heel monotoon tegen je praat over 1 onderwerp , ik kan het soms niet eens volgen en vind het dan ook heel oninteressant. Zijn ouders praten ook over hele oninteressante gesprekken ( ik heb ze sinds corona niet meer gezien en vragen ook naar niets). Het heeft geen diepgang en het is heel oppervlakkig allemaal. Hij heeft wel kenmerken van narcisme, vooral toen ik zijn naaktfoto's vond in zijn telefoon. Helemaal bewerkt in zwart wit , alsof hij een model is. Okay hij is heel knap, maar daar kreeg ik wel de creeps van. Hij is best slordig met zijn uiterlijk ( behalve als hij gaat werken of de deur uit moet) Hij doet heel vaak depressief en alles en iedereen is k*** . Maar na zijn jointje is hij weer heel aardig. Hij doet ook heel stil en timide als hij geen uitbarsting heeft. Bij een narcist denk ik altijd aan mannen die geld hebben en je helemaal omkopen. Die zichzelf fantastisch vinden en opscheppen over zichzelf. Dat heeft hij dan weer niet( hij heeft niet eens geld..en dat geld van die 15 uur per week dat hij werkt besteed hij enkel aan zichzelf en z'n auto ) . Zooo moeilijk om dit te kunnen plaatsen. Maar wat het ook is, het is niet normaal. Maar het klopt dat hij heel veel narcistische trekken heeft. Met name dat hij dan na zo'n uitbarsting mij gaat negeren of hij gaat lachen en zeggen: ja maar schatje ik had niet zo'n zin om daarover te praten.... Maar hij heeft dan geen zelfbesef dat hij dat ook rustig had kunnen zeggen , i.p.v zo gigantisch ontploft. En als ik dan zou zeggen dat deze reactie niet normaal is na een gesprek over een cafeetje waar ik de naam niet van weet , zou hij weer uitflippen...Ik heb over het Stockholm syndroom gelezen en volgensmij heb ik dat gewoon. Ik ga toch nog meer aan mezelf werken nu. Want zijn gedrag stopt toch niet meer. Ik blijf hierin hangen en vroeg me af hoe het kan dat ik hem emotioneel niet kan loslaten. Hier herkende ik wel veel in. Ik ben gewoon gebrainwashed denk ik.... Hij gaat toch weer lief doen om me vervolgens weer de grond in te trappen. Never ending story.... Sorry voor lange verhalen, maar zo fijn om alles even op te kunnen schrijven. Ik had namelijk eerst een dagboek waar ik alles opschreef en die had hij gevonden en kapot gescheurd. Dus dit forum is voor mij beter. En natuurlijk ook heel fijn dat ik lieve reacties krijg waar ik heel veel mee kan. Dankjewel! :)

Geestje
10-08-2021
Reactie:
Beste Geestje,

Ik val zelf ook binnen de autismespectrum.
Ik ben de tegenovergestelde van je vriend, door veelvuldig falen (school, opleidingen, gedrag, veel afwijzingen), duik ik onbewust meer in een 'ondersteunende' rol. Dus totaal niet in die van je ex-vriend.
Of je vriend wel/niet onder de autismespectrum valt is uit je verhaal alleen niet duidelijk.
Echter komt zijn gedrag vaak genoeg voor bij mensen die niet binnen autismespectrum valt (ik noem ze eerder asociaaal). Mogelijk moet je eerder kijken naar zijn opvoeding en/of narcismespectrum (zoals eerder beweerd).

Over het Autismespectrum:
Over het 'algemeen' zijn mensen met AS gevoeliger voor opmerkingen/externe prikkels.
Uiten van gevoelens/kwetsbaar opstellen voelt bij MIJ heel erg ongemakkelijk, zwak, lastig, angstig.
Mijn denkpatronen zijn heel lineair en complexe informatiegolven halen al mijn overzicht weg. Het voelt alsof mijn brein hele complexe verbinden gewoon niet kan verwerken, oid.

Samengevat:
Ik vind het ontzettend naar voor je dat je dit allemaal hebt meegemaakt en ik lees ook uit je verhaal hoe erg jij daar mogelijk nog steeds mee zit.
Maar juist om zulke ervaringen waardeer je juist hoe fijner het is om alleen te zijn dan omgeven worden door slechte gezelschap. Ik wel, althans. :-)
Zulke levenservaringen zijn soms echt noodzakelijk voor een verbetering in onze levenskwaliteit. Dingen leren inzien en relativeren, meer plaats voor het rationele dan voor de emotionele.

S89
13-10-2021
Reactie:
Beste S89

Dankjewel voor je superlieve reactie , sorry dat het even heeft geduurd, maar door alle drukte heb ik niet meer gekeken.
Ik begin idd ook meer te beseffen dat het met alle waarschijnlijkheid narcisme is. Ik ken zoveel lieve mensen met autisme, maar ook daar weet ik van dat ze wel eens woedeuitbarstingen hebben, vandaar dat mijn twijfels waren over autisme en ook omdat zijn moeder het dacht. Maar idd wat het beestje ook voor een naam heeft, het is idd zoals jij zegt asociaal! Ik ben er geloof ik ook nu klaar mee, althans dat hoop ik. Hij heeft me de dood gewenst en vanalles en nog wat, pure haat naar mij toe, ik weet niet eens wat ik hem ooit in de weg heb gelegd, ja oké ik ben weleens vervelend als ik een wijntje op heb en dan vertel ik hem wat me dwars zit over hem en dat ervaart hij als heel erg vervelend. Maar goed dit is niet te vergelijken met de dingen die hij zegt en doet. Hij is als het goed is voor nu uit m'n leven. Misschien krijg ik de klap nog, maar ik heb zoveel stress gehad met hem dat ik dit gewoonweg niet meer aan kan. Hij maakt van alle kleine dingen zo'n groot probleem en gaat dan weg en spuugt pure haat naar me uit. Ik denk dat het beter is dat hij uit m'n leven is en dat dat ook zo blijft. Ik zal zeker verdriet gaan krijgen nog. Maar vandaag was weer zo'n dag met hem , terwijl we al aan het latten waren, en in principe ging dat rustig... maar na vandaag de drama , heb ik voor nu het gevoel dat dit gewoon ook afgelopen moet zijn. En ik hoop zo dat ik het volhoud! Precies zoals jij zegt , dat je zo'n dingen moet meemaken wil er iets beters voor in de plaats komen. Ik kan mezelf dit ook niet meer aandoen. Ik ben nog liever alleen dan met zo'n ontzettend groot monster. Dankjewel voor je reactie! En autisme is zeker niet erg, en zo heeft iedereen wel wat denk ik altijd, maar wat het ook is , niet alles mag afgeschoven worden op een diagnose inderdaad. Hou je taai! Veel liefs Geestje


Geestje
21-10-2021
Reactie:
Geesje

wat heftig. allemaal. Echt erg hoor. Ik zou bijna zeggen we moeten wakker worden en dit soort dingen niet laten gebeuren. Er uit nieuw slot etc.

Wat irritant dat je van alle hulpdiensten, maar 1 echt actie heeft ondernomen. en goed dat politie is gekomen en hem er uit heeft gezet.

ik zou melden bij de politie dat je werd gestalkt, misschien was hij het wel juist om je bang te maken en zodat je hem weer in huis zou nemen. Wellicht een straatverbod, zodat hij niet meer dichtbij kan komen. We moeten allemaal werken, ik ben ook al lang niet meer hier geweest.

Ik hoop voor je dat je hem nu echt kan los laten. Bang zijn in je eigen huis en tonen van zulk soort agressie, dat kan en mag je niet laten gebeuren.

Autisme is zeker niet erg en daar valt denk ook goed mee te leven als beide hulp hebben leren en willen/durven veranderen door tools toepassen wat is gebleken dat het werkt.. Maar sommige hebben meer dan alleen autisme en dat maakt het zwaar en dubbel

Sterkte met helen hiervan

Maar je verhaal delen is helend. en helpt jezelf om dingen op rijtje te zetten. zit ook op instagram CarmLaria



Anoniempje82
26-11-2021
Reactie:
Dankjewel anoniempje82 lief van je!
Het doet idd heel goed om dingen van je af te schrijven. En ook andere verhalen te lezen zodat je weet wat je kunt doen met de situatie. Ik zal je volgen op instagram! Dankjewel voor je support ik wens jou ook heel veel succes en sterkte en alvast hele fijne feestdagen , ook voor iedereen die hier een reactie bij heeft geplaatst:) Hopend op een beter jaar :) liefs Geestje

Geestje
21-12-2021
Reactie:
Beste Geesje,

Dit is geen autisme maar narcisme. Hoewel een specialiste eens tegen mij zei dat narcisme voortkomt uit getraumatiseerde autisten.
Het maakt niet veel uit. Je weet dat het grensoverschrijdend is. Maar jij bent verantwoordelijk voor jouw leven. Dat je hem continu weer toelaat is jouw eigen afhankelijkheid.
Ga met jezelf aan de slag. Je kunt eindeloos over zijn gedrag denken,schrijven en huilen maar de sleutel ligt in jou.
Jij kunt alleen jouw kant van de dynamiek veranderen.
Stem af op jezelf, jouw hulpvraag, wat jij nodig hebt en ga dan opzoek naar hulp.
Lichaamsgerichte therapie, waar het om ervaren van jouw grenzen gaat, jouw autonomie en je bewust maakt van wat je doet en voor jezelf kiest, aantrekt...

Liefs voor jou.

Merel
06-09-2022

Jouw reactie:



Verhaal 39 - Eerlijk gezegd heb ik het gehad om zijn opvoeder, leerkracht en mantelzorger te zijn

Bijna 40 jaar ben ik getrouwd met mijn man die Asperger heeft en waar ik tegenaan loop is zijn goedgelovigheid bij mensen met dezelfde interesses die hem dan voor hun karretje spannen, zijn moeite bij onverwachte zaken die gebeuren waarbij hij vaak verkeerde beslissingen wil nemen, het eigenlijk alleen maar bezig zijn met eigen interesses, ik moet hem steeds pushen voor andere zaken, zijn opmerkingen die anderen kwetsen en eerlijk gezegd heb ik het gehad om zijn opvoeder, leerkracht en mantelzorger te zijn, ik ben op zoek naar tips om het misschien anders aan te pakken, hij heeft ook zijn goede kanten, veel humor, goed in zijn werk, muzikaal waar ik van kan genieten en als iets eenmaal in zijn systeem zit hoef ik er ook nooit meer naar om te kijken.

Geertje
16-06-2021

2
4
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Hoi Leontien
Bedankt voor je reactie, en inderdaad hier knalt het weleens en dan schrikt hij op en vindt het zeer onaangenaam, dat helpt dan wel over dat specifieke onderwerp.
Maar er komen steeds onverwachte zaken zoals scams en dergelijke waardoor ik steeds moet opletten en waarschuwen.
Nog een paar voorbeelden: ineens bij het kopen van een snoer ingaan op een aanbieding van Essent om lid te worden, dus niet vergelijken met onze huidige energieleverancier, zijn fiets had een slag in het wiel toch willen doorfietsen ermee terwijl er een vervangende fiets in de schuur stond, in het kort zijn probleemoplossend vermogen werkt dus niet, zo zijn er zoveel zaken waar ik dus noodgedwongen moet inspringen en ik ben daar dus doodmoe van maar hij heeft nergens last van (behalve dan van mij🙄)

Geertje
18-06-2021
Reactie:
Ik het herken het met mijn vriend. Hij wordt altijd gevraagd om te helpen. En hij is ook erg geliefd in zijn omgeving. Maar hij is nu een jaar overspannen thuis en van zn werk heeft hij niks vernomen, ook collega's die op hem bouwden hebben niks laten weten. hij heeft nog steeds spullen staan op zn werk, ook zijn ouders vragen veel van hem. Maar hij kan niet tegen onverwachte dingen/veranderingen al is de bijv. de trein een half uur te laat dan schiet hij in de stress. ook als hij naar mij komt. geeft spanning en stress en het moet er allemaal uit en ik ben de enige op wie hij dat kan afreargeren blijkbaar. en ik ga er vaak tegen en vertel hem waar het op staat. maar daar heeft hij geen oor naar. want het is dan mijn schuld en ik lieg en ik zou dan een dubbel leven leiden. ik zeg het nu en dan heng ik op en negeer hem een tijd. meestal resulteert dat dat ik nog 20 apjes krijg waarna hij mij blokkeert tot hij is afgekoeld. als ik met hem mee denk en dan is het in het moment goed en een dag later ben denigrerend. links om rechtsom kan het niet goed doen.

Anoniempje82
22-06-2021
Reactie:
@ Geertje

heel erg herkenbaar van die fiets enessent
mijn man is ook zo iemand die steeds overstapt naar energie leverancier (zonder even met mij te overleggen)
en ja paar jaar terug op een zeer oude fiets fietsen(waar ik hem voor had gewaarschuwd) en uiteindelijk resultaat gebroken been.

Als partner zijnde voel je je vaak verantwoordelijk voor het reilen en zeilen van thuis.

Ook kleine klusjes(is heel chaotisch) dan is alles weer kwijt en zoek en man weer overprikkelt. Voor de partner is dat inderdaad soms heel vermoeiend

Ook zeg ik vaak wat betreft grenzen aangeven bij andere mensen.... jij doet alles steeds maar,maar als wij iets hebben waar zijn die mensen dan?

dan pas valt het kwartje.

Leontien
22-06-2021
Reactie:
Dag Annalies, ,

Van welke regio ben je? Ik herken je verhaal in mijn dochter haar situatie…ik vermoed ook zelfde leeftijd , zij wordt binnenkort 20.

Groetjes

Jo,
Mama van dochter met ass

Jo
16-04-2022

Jouw reactie:



Verhaal 40 - Ik ben OP... weet niet wat te doen

Ik voel me alleen terwijl ik toch een partner heb.
We hebben 2 kinderen waarvan 1 de diagnose licht autisme en hoogbegaafd heeft gekregen.
Ik heb het gevoel dat mijn man me niet aanvoelt. Ik ben in een burn-out beland omdat alles op mijn schouders terechtkomt. Al vindt hij dat dit niet waar is. Hij zet toch de vuilzakken buiten en doet bijna alles wat ik hem vraag... nu dat laatste daar gaat het nu om, ik moet alles aangeven zoals ook bij mijn 2 kinderen, maar bij kinderen is dit normaal. Heb je die afspraak bij de tandarts nu al vastgelegd? (Na een jaar nog altijd niet) Kan je Kerstgerief een keer op zolder zetten (bijna eind augustus maar gerief staat er nog) Ons gordijntje is stuk, ging hij terug ophangen (ligt al 4 jaar achter onze zetel) etc. Ik zorg voor de was en de plas en ga ondanks dat ik een burn out heb werken, want mijn man is zelfstandige maar heeft al 2 jaar geen inkomen. Ondanks dat hij dag en nacht werkt. Heeft 2 werknemers en andere zelfstandigen die hij moet betalen en op einde vd maand is er voor hem niets meer over. Ik ben OP... weet niet wat te doen. Soms denk ik, mocht hij mij bedriegen het zou makkelijker zijn om hem buiten te gooien. Maar hij is trouw en meent alles goed, maar ziet niet dat ik er emotioneel door zit. Elke maand is het de touwtjes aan elkaar knopen. Kortingen of winkelrestjes of eten na vervaldatum. Ik probeer zo veel mogelijk en het lukt wel. Kids niets te kort... als ik er over begin met hem dan is het allemaal normaal en doet hij toch zijn best. Eén keer heb ik gezegd ik wil scheiden en toen is hij het huis uitgelopen en belde hij dat hij van de brug ging springen. Fijn hoor! Met 2 kinderen thuis.... Hij ziet ook niet dat het probleem bij hem ligt, hij geeft mij altijd de schuld... ik moet gelukkiger zijn met wat ik heb. Je begint dan echt te twijfelen aan jezelf. Mocht ik het verkeerd zien, laat het me aub weten. Of iemand die ook in deze situatie vertoefd? Relatietherapie is geen optie, of voor mezelf psycholoog... Dat kan ik niet betalen.
Alvast bedankt voor jullie reactie!

Louke
17-08-2021

2
3
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Mijn autistische partner liegt ook en als ik hem erop betrap, zal hij het nooit gewoon toegeven maar erover heen praten of soms ook radiostilte....

Annemarieke
20-11-2021
Reactie:
ik heb via een auticoach moeten leren dat ik de klusjes/ huishouden taakjes op schema moet zetten( wij hebben een white board)
Ik bekijk dagelijks met mijn man wat er moet gebeuren en dan kan hij het goed uitvoeren.
Met mijn zoon moet ik trouwens hetzelfde doen dus ik ben wel even bezig.
Wat ik vergeet op te sommen, wordt niet gedaan.
Dit is frustrerend maar vroeger gebeurde er helemaal niets dus toch al een stap vooruit.
Ik voel mij ook dikwijls leeg en moe, je moet alles vragen, elke dag terug opnieuw.
Hij is een super lieve man en ik blijf voor hem vechten maar het is heel moeilijk.
De echte steun waar je zo naar verlangd komt er niet en dat is een rouw proces.
Ik hoop dat jullie een manier vinden.





Sarah
21-11-2021
Reactie:
Omg ik weet niet hoe oud dit bericht is maar het is echt typisch mijn verhaal....
Mijn lijf en geest zijn op.....totaal leeg.....

Sweety
05-03-2022

Jouw reactie:



Wil je ook je hart luchten?

+ Mijn verhaal delen


Verhaal 41 - Elke dag bang om iets verkeerds te zeggen

Hallo iedereen,

Ik ben 20 jaar oud en heb sinds vorig jaar een relatie met een jongen die autisme heeft. Ik zelf liep al jaren met een zware depressie rond sinds de eerste jaar van het middelbaar, waardoor ik zelf enorm onzeker ben en dagelijks anti-depressia inneem. Ikzelf denkt altijd dat mensen rap kwaad worden op mij, of mij niet mogen terwijl dat allemaal niet zo is. En daarmee sukkel ik al jaren mee.

In het begin van onze relatie ging alles perfect!
Hij vroeg mij elke dag of alles oke was, hij nam mij mee op restaurant, hij nam mij vaker vast, enz

Sinds we ooit een hele zware ruzie hadden gehad waar we op elkaar hadden geschreeuwd, gescholden, … is het allemaal misgelopen….

Na die ruzies zijn er veel dingen veranderd aan onze relatie:

- als ik eens ween zucht hij altijd “waarom ben je nu weer aan het wenen?”. Terwijl hij vroeger de auto zou inspringen om mij te komen troosten.

- Als we eens ruzies hebben en ik mij wil excuseren (ookal is het mijn fout niet), hij mij duidelijk wilt zeggen dat mijn sorry’s niks waard is….

- Bij elke ruzie of discussie is het altijd mijn fout (pas op het kan soms mijn fout zijn als ik eens weer overdenk en dingen zeg die niet waar is, maar dat is niet altijd), hij kan nooit eens iets toegeven als hij in de fout is en dat maakt mij zo verdrietig…

-Hij kan niet meer normaal praten zonder mij “om te lachen” te beledigen…. Ik probeer hem ook hier duidelijk te maken dat ik daar moeilijk mee heb qua door mijn verleden… maar dan is het van dat ik overdrijf…

Kortom, ik kan wel gelukkig zijn met mijn vriend, alleen wou ik dat hij terug kon doen als vroeger. Maar door die ene ruzie heeft hij het mij nooit willen vergeven dat we tegen elkaar hard geweest waren… ik weet dat het niet oke was om er toen op in te gaan in de ruzie maar ik heb ook mijn gevoelens en mijn problemen waardoor ik er niet aan dacht dat hij autisme heeft…. Ik ben elke dag bang om iets verkeerds te zeggen, en dat hij het dan gedaan zou maken. Want dat is er wel ooit bijna van gekomen. Ookal zegt hij dat hij me doodgraag ziet….

Bedankt dat ik dit even kwijt kon!


Annoniem 2001
02-09-2021

2
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Beste Annoniem 2001

Sommige hier zijn al veel langer samen met hun partner. En wat iniddels veel heb gelezen en ook in mijn ervaring is dat het voor de partner zonder autisme (ass) erg zwaar kan zijn en vaak is. Het gevoel dat jij de leiding moet nemen, alles komt op jouwn schouders neer. Ondanks je eigen issues/bagage en eventuele trauma's en in jouw geval depressie. Is het belangrijk dat jij jezelf niet verlielst. Dat jij je grenzen hebt. Dat jullie als stel goede communicatie hebben en ook hulp zoeken van een goede therepeut. een die hem kan helpen voor tools en omgaan met zn ass en ook voor jou met je depressie.

Het is allemaal al best pittig en ook gezonde relaties gaat niet alleen over rozen en manenschijn. In elke fases zijn er hobbels en hopellijkj kan je partner dat samen jou overkomen. en bepaalde stukken dien je als zelfstandig te doen, maar wel met steun. klinkt makkelijk valt soms tegen om daar naar te leven. Zijn ass gaat niet weg het enige is dat julile er beide mee leren omgaan. Al dien je voor jezelf aftewegen of je voldoende er uithaalt que energie en liefde. Dat kan niemand voor jou bepalen.

En waarschijnlijk kan therapie helpen om het gesprek aan te gaan que die ene ruzie, waarom was die zoveel heftiger wat heet laten exploderen en wat voor inmpect heeft op jullie beide gehad? Het verplaatsen in de ander het oppikken van iedereen emoties en geen onderscheid kunnen maken is ook iets wat hoort bij ass.

Wat je ook doet, kies voor jou geluk. en kunnen jullie samen gelukkig zijn en wat is daar voor nodig? daar moeten jullie achterkomen en soms heb je daar hulp voor nodig.

succes en veel sterkte en er zijn verschillende plekken waar jij je verhaal kan doen en luisteren oor kan vinden.

Anoniempje82

Anoniempje82
12-09-2021

Jouw reactie:



Verhaal 42 - Ik voel me zo alleen in deze relatie

Ik zit al een tijd in een relatie met mijn partner. In het begin van de relatie deed ik heel veel. We woonden ver van elkaar en telkens zocht ik hem op. Hij dacht altijd aan zichzelf want hij had nog genoeg te doen. Sporten, chillen met vrienden en werken. In het weekend altijd op pad met vrienden en altijd helemaal padje af. Ik weet niet waarom ik toen niet dacht waar ben ik mee bezig. Maar ik was ervan overtuigd dat hij de man van me leven was. Nu zijn we jaren verder en hebben we een kind samen en een koophuis. Maar nu komt elke keer de vraag ik heb een mooi huis maar ben ik gelukkig? Ik voel geen liefde vanuit zijn kant, de seks is saai en het verveelt me. Ik hou van avontuur en spanning maar dat ontbreekt bij hem. Wanneer ik vraag wat is je fantasie heeft hij die niet.

Wat moet ik nou doen? Ik voel me zo alleen in deze relatie dat ik bijna in staat ben de aandacht ergens anders te zoeken.

Liss
08-12-2021

2
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Als je geen liefde ervaart en je bent niet gelukkig en je bent al jaren niet gelukkig. dan kies jij je eigen weg, de weg wat goed is voor jou en jouw'n kind.

vreemdgaan en avontuur buiten je relatie. Geheimen komen altijd bovenwater en dan is vaak de schade groter. wat is jouw'n geluk je waard?

Anoniempje82
23-02-2022

Jouw reactie:



Verhaal 43 - Midden van een schooljaar van school veranderen?

ik heb een dochter met autisme ,ze zit nu in het 3de leerjaar en gaat naar een gewone basisschool, haar punten zijn super alsook haar houding op school maar je merkt wel dat dit haar veel energie kost. het is een goede school maar de manier van werken in de school geeft voor men dochter wat stress bv ze werken met een puntensysteem als iets in orde is of niet,als je tijdens les naar toilet moet ,... samen met men ex zijn we dan beginnen kijken om volgend jaar te veranderen van school maar nu wil men ex dat ze na kerstvakantie al veranderd ; daar nu mijn vraag is dit wel verstandig om haar in het midden van een schooljaar naar een andere school te laten gaan?

davy
16-12-2021

2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 44 - Keuze wel of geen kinderen met hem krijgen

Mijn man is sinds kort ook gediagnosticeerd met ass.
Wij zijn 10 jaar samen en wonen nu 4 jaar samen en ik heb altijd al kinderen gewild.
Wanneer ik hierover praat met mijn man zegt hij dat hij dit ook wil maar heeft het al jaren over 'later'. Nu ik er wat meer over door ga zegt hij dat het hem 'wel leuk lijkt' maar dat hij niet weet hoe dit in zijn levensstijl gaat passen.

Hij wil alles op zijn eigen manier en eigen tijd doen. Hij werkt niet omdat hij daar te overprikkeld van raakt, zijn slaappatroon is erg onregelmatig en hij zit meer achter zijn computer dan een fulltime kantoor medewerker.
Verder doe ik het meeste in het huishouden en moet ik ook veel achter hem aanzitten om hem wat van zijn taken te laten uitvoeren.

Daar tegenover staat dat hij wel erg lief kan zijn voor en spelen met het buurmeisje van 1 jaar, maar dat zegt natuurlijk niet zoveel over hoe hij als vader zou zijn.

Ik hoop dat jullie mij verder kunnen helpen met de keuze wel of geen kinderen met hem krijgen .. en misschien ervaring van jullie willen delen over het opvoeden van kinderen met iemand met ass

Mikkie
21-02-2022

2
2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Het is moeilijk, maar ik zou het niet doen. Als hij al niet kan werken en geen bijdrage aan het huishouden kan leveren, en als hij in die situatie al te veel overprikkeld is, dan gaat dat niet ineens anders worden als je een kind/kinderen hebt. Het wordt dan alleen maar erger. Dat hij leuk met zijn buurmeisje speelt zegt niets. Wij wisten niet dat mijn man autisme heeft, maar jullie weten dit wel.

Mijn man werkt wel en we hebben 2 kinderen. Maar hij kan totaal niet omgaan met het hebben van een gezin. Zijn eigen dingen gaan altijd voor. Zijn werk natuurlijk, maar hij gaat ook rustig koffie drinken en de krant lezen terwijl de kinderen het huis afbreken, of op tv zijn programma’s kijken terwijl de kinderen bijna naar bed moeten en nog even tv willen kijken. Hij kan zich niet aanpassen. Hij kan niet schakelen. Wij moeten als het ware om hem heen leven.

Hij heeft heel starre ideeën. Op een werkdag is het een werkdag en kan hij ook ‘s avonds niet iets anders doen, ook niet 10 minuten stofzuigen. Dus al dat soort dingen moet dan van hem in het weekend. Dus in plaats van dat je iets gezelligs doet met elkaar, gaat het weekend op aan boodschappen doen, koffie drinken en als ik geluk heb doet hij een dingetje aan het huishouden. Eigenlijk is het weekend voor hem om te ontprikkelen van zijn werk.

Over heel veel dagelijkse dingen hebben wij gedoe. Hij kan niet de kinderen in bad stoppen of hun haar kammen. Met emoties slaat hij de plank mis. Als ze overstuur zijn maakt hij het erger. Het lukt nauwelijks om met hem te praten over de opvoeding of als er dingen zijn met de kinderen op school. En de extra overprikkeling door de kinderen leidt tot heel veel irritatie en boosheid van hem. Ze mogen niks van hem en alles is teveel moeite.

Ook trekt hij zich veel terug. Willen de kinderen een spelletje doen, dan doet hij niet mee. Denk ik dat hij de kinderen naar bed brengt, dan rennen zij daar rond en zit hij achter zijn computer. Hij zit ook elke avond de hele avond achter zijn computer, heel ongezellig.

De continue overprikkeling leidt er ook toe, dat hij met sommige dingen niet meer tot uitvoering komt. Dingen van de to do list zeg maar, onderhoud van het huis, opruimen, de tuin doen, kleren kopen met de kinderen, sinterklaasavond of een partijtje regelen, administratieve dingen, een telefoontje plegen..

Het is niet alleen dat je er uiteindelijk alleen voor staat. Je hebt dan ook de vader van je kinderen in huis die (ongewild) een normale opvoeding ondermijnt en dat geeft veel extra problemen.

En niet te vergeten: autisme is erfelijk, dus je loopt grote kans dat je kinderen het ook hebben. En dan loopt je leven echt heel anders dan je je had voorgesteld.

Tulp
13-03-2022
Reactie:
Ik heb bewust de keuze gemaakt geen kinderen te nemen.
Ik weet als wij daar wel aan beginnen er grote problemen komen.
Mijn man is snel moe,snel overprikkelt en alles moet structuur hebben.
Met een kind gaat dat niet. Kinderen huilen veel ook in de nacht en ik weet zeker mijn man gaat dat niet trekken.
Ook wil ik het kind niet opzadelen met een egocentrische keuze.
Als ik alleen aan mezelf had gedacht had ik misschien wel kinderen genomen maar ik weet zeker continue ruzie tussen papa en mama vanwege de stress lijkt me vreselijk voor een kind.
Ben zelf een kind dat getuigen is geweest van ruziende ouders wil dat zelf niet.
Als er grote twijfels zijn(je kan niet terug met deze keuze)
mijn advies is denk er alsjeblieft heel goed over na.
Het is niet alleen een keuze voor jezelf maar ook toekomstige kinderen.
Onze psycholoog had als advies gegeven dat het zwaar zal worden met kinderen. Ik twijfelde maar heb nu definitief de keuze gemaakt geen kinderen te nemen.

Leontien
13-09-2022

Jouw reactie:



Verhaal 45 - In de kern heeft zij afwijkend sociaal gedrag

Ik ben een gehuwde man van 70 en werd verliefd op een weduwe van dezelfde leeftijd. De verliefdheid sloeg bij ons in als een bom. Als magneten draaiden wij om elkaar heen. Wij deelden onze gevoelens, de liefde was intuïtief.In de aanloop naar deze liefdesklik hadden wij diepgaande gesprekken die ons samenzijn alleen maar versterkte. In gezelschap kwam ik er achter dat zij niet altijd de normale sociale interactie liet zien. Ook in persoonlijke gesprekken liet zij blijken haar beoordelingen over bijvoorbeeld familieleden niet in sociale zin te wegen. Zij neemt ook alles letterlijk, beeldspraak werkt niet. Ze nam egocentrische standpunten in. Ze is zeker niet empathisch, maar na bijsturing stelt zij zich wel beter op.Maar na uitleg van mijn kant begreep ze wel dat ze haar standpunt moest bijstellen. Om die reden wil ze ook niet in grote groepen functioneren. 1 op 1 is voor haar te overzien en daar redt ze zich uitstekend mee. Zij is intelligent en weet na uitleg van mensen die zij vertrouwt haar gedrag aan te passen. Maar in de kern heeft zij afwijkend sociaal gedrag. Het bijzondere aan haar en mij is wel dat zodra wij alleen bij elkaar zijn haar diepe gevoelens mij direct bereiken. Er ontstaat dan een vorm geestelijke verbondenheid en daarbinnen vallen alle beperkingen die wij hebben weg. Ik had bijna voor gekozen maar een relatie van 46 jaar geef je niet zomaar op. Alles overziende moet ik eerlijk zeggen dat ik nog steeds naar deze bijzondere vrouw met autistische trekken verlang. Zij heeft gelukkig een andere man gevonden, maar wij houden nog steeds contact.

Anoniem
07-03-2022

2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Wil je ook je hart luchten?

+ Mijn verhaal delen


Verhaal 46 - Nu kom ik er dus achter dat hij autistisch is

Ik heb een hele lieve man leren kennen . Doch ben ik er nu pas achter gekomen dat hij waarschijnlijk autitisch is. Hij heeft me vele tekens gegeven , maar ik begreep ze niet . Door ze niet te begrijpen is onze relatie spaak gelopen . Waar ik nog steeds alle dagen spijt van heb , want ik wilde hem niet kwijt. We zijn nog goede vrienden , maar ik heb het daar zeer moeilijk mee , voor hem is het duidelijk we zijn vrienden . We wilden eerst gaan samen wonen , maar plots veranderden hij van mening en wilde hij het niet meer . Ik heb hem meermalen de vraag gestelt wat heb ik misdaan en dan zegt hij , het ligt niet aan jou maar aan mij . Hij zegt dan mijn liefde is niet zo sterk als jou liefde naar mij toe . Ik moet wel zeggen dat hij toen net in een perioden is terecht gekomen van operatie's, revalidatie, corona, . Hij kon dit allemaal niet aan , en mij erbij was teveel , hij wilde wel vrienden blijven. Maar dit is voor mij een hele opgave , want ik zie hem nog zo graag. Nu kom ik er dus achter door zijn reacties dat hij waarschijnlijk autistisch is . Maar voor mij is dit vreemd ik begrijp de ziekte nog niet en nu zoek ik iets waar ik met al mijn vragen terecht Kan zodat ik hem Kan begrijpen . Ik hoop dit hier te vinden .
Een radeloos iemand 😔

Nadine
13-03-2022

2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 47 - Woon je in het Gentse?

Ik zoek ouders uit het Gentse met een autistische kind - jongvolwassene die zelfstandig woont ( en daar de nodige problemen mee ondervindt. Onze dochter wil dolgraag nieuwe mensen leren kennen van haar leeftijd , maar het lukt haar niet. Ook dagstructuur vinden is heel moeilijk. Herkent iemand zich in dit verhaal of heeft iemand tips?

Jo
16-04-2022

2
2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Wat een last ligt er op jouw schouders!

Zelf heb ik ASS (ook hoogfunctionerend) en mijn vriend ook. Wat voor ons heel belangrijk is is om overprikkeling te voorkomen. Wij weten wat ons veel energie kost en proberen dit zo goed mogelijk te plannen zodat we energie over houden om het huishouden en andere zaken te regelen. Krijgt je man hulp bij zijn autisme? Misschien is het goed om eens te kijken naar begeleiding zodat hij weet waar hij overprikkeld van raakt en dit beter kan voorkomen. Bij mij vraagt sociale activiteiten veel. Bijvoorbeeld verjaardagen. Ik plan in een weekend van een verjaardag geen andere sociale dingen omdat ik weet dat het me dan te veel gaat kosten en ik daarna inderdaad overprikkeld op de bank lig. 1 verjaardag, even van bijkomen en de volgende dag ben ik er weer.

Wat bij mij (en mijn vriend) ook heel goed werkt is een vast ritme en routine. We hebben ieder onze eigen taken en doen die heel zorgvuldig en trouw. Zo wast mijn vriend elke avond af en kook ik altijd. Mijn vriend doet NIKS spontaan in het huishouden (en uberhaupt). Ik moet het altijd aan hem vragen, maar dan doet hij het wel. Heeft jouw man dat ook? Hier duidelijke afspraken over maken (waarin de W-vragen beantwoord zijn; wie, wat, wanneer, hoe, waarom) kan hierin mogelijk helpen. Bijv; elke donderdagavond om 20:00u zet je de kliko aan de straat.

Ik vind het bijvoorbeeld echt niet erg om een keer het afwassen van mijn vriend over te nemen, maar ik moet het wel optijd weten. Als hij het aan mij vraagt op het moment dat het moet gebeuren kost het mij veel energie om te schakelen. Echter als een aantal uur van te voren al weet dat hij in de avond de af was niet kan doen en ik het dus moet doen is het geen probleem en kost het mij geen energie.

Wat betreft het praten: het klinkt mij een beetje alsof jij het prikkelfilter voor je man bent. Het is voor ons soms heel fijn om met iemand te kunnen praten die de wereld een stukje beter begrijpt dan dat wij de wereld soms begrijpen. Het kan helpen om duidelijk aan te geven dat je met liefde wil luisteren naar hem, maar dat het jou energie en tijd kost om dit te doen. Spreek dan af dat als hij het ergens over wil hebben hij dat aangeeft bij jou en dat je dan met hem een tijd afspreekt waarop je rustig naar hem kan luisteren. Spreek dan ook meteen af hoe lang je dit kan doen, 10 minuten, 30 minuten.

Hopelijk heb je hier iets aan! Het is veel uit eigen ervaring, maar elke situatie en elk persoon met ASS is natuurlijk verschillend. Vooral open met elkaar erover kunnen praten is enorm belangrijk. Verder; rust, ritme en regelmaat.

Sterkte!

Anoniem
25-04-2022
Reactie:
Beste,
Alle begrip en herkenning!
Wij wonen ook in het Gentse. Onze dochter van 23 met lichte vorm ASS woont nog bij ons thuis. Zij wil ook graag mensen van haar leeftijd leren kennen maar dit verloopt idd. ook moeizaam. Kunnen onze dochters msshn eens afspreken? Wie weet klikt het wel...
Graag een seintje! Met dank,

eenzame lieve persoonlijkheid
19-08-2022

Jouw reactie:



Verhaal 48 - Mijn man heeft ASS maar dit weten we nu pas

Mijn man heeft ASS maar dit weten we nu pas. In het begin van onze relatie had hij een fixatie op seks. Ik dacht dat het normaal was, hoorde bij het begin van een relatie ...hij meer behoefte had dan ik ..tot na mijn eerste miskraam, hij voortdurend vroeg wanneer we terug seks konden hebben. Geen inleving in mijn verdriet maar puur gericht op zijn eigen behoeften. Altijd hetzelfde ..had ik mijn maandstonden, ambras, want dan konden we geen seks hebben, ...ik heb dit volgehouden omwille van de kinderen maar nu zou ik tegen ieder meisje of vrouw willen zeggen, alsjeblieft ga bij zo iemand weg, wat de reden van zijn bizar gedrag ook mag zijn, voor je het weet is er een stuk van je leven voorbij en blijf je met haat en woede over ...ik goed ook mijn dochter en zoon op met respect voor elkaar ..mijn man is intussen ouder en de behoeften zijn ook afgenomen maar ik kan het hem niet vergeven ASS of niet,..ik had veel eerder bij hem moeten weggaan, daar heb ik nu spijt van...

Arlette
19-04-2022

2
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Ik kan me dat goed voorstellen en ik ben het ook eens dat bij zo iemand blijven je leeg kan zuigen en je dan beter weg kunt gaan bij hem. Vaak zijn ze heel negatief en gaat het alleen om hun eigen behoeften en de behoeften van iemand anders zien ze niet. Als hun natje en droogje maar goed gaat en o wee als het anders loopt dan hun gedacht hadden. Ze kunnen je geluk in de weg staan omdat ze niet veranderen en gevoel niet begrijpen en niks willen ondernemen. Erg voor de kinderen ook als papa geen empathie heeft en alleen negatief kan reageren. Een autist kan een ware tiran zijn binnen een gezin door zijn bizarre en onsociale gedrag.

Don
22-09-2022

Jouw reactie:



Verhaal 49 - As a kid I never fitted in anywhere

As a kid I never fitted in anywhere (I saw others are different) but at the same time I fitted everywhere because of the "copycat mechanism". Never had any trouble with learning or speech so they never asumed it is aspergers/atypical autism. I got diagnosed with OCD, schizophrenic disorder etc. With every new psychologist I would hear a new diagnose.

First relationship got screwed cause of my agressive behaviour. At least I thought it was that but it didn't make any sense to me - why would I be such an ass**le when I love her with all my heart. It didn't make any sense at all, I thought it is my fault and break-up with her. Mostly because I couldn't express my emotions in any "normal" way and I saw it was destroying her.

Second time I really loved is the woman I got child with. It was also not understandable to me why I was acting like that when all I want are cuddles and love. She left together with a child I would die for.

Most of my childhood I would listen how clumsy I am from my father. That is one of those things that really hurts the most when you find out in the end it was not my fault at all. Well it is, now when I know all of this I can act in that way but again - to who say something like this except here?

O and did I mentioned the worst things of all? I got diagnosed with the age of 30.

Tom
22-06-2022

2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 50 - De druk van een korset maakt me rustig

Misschien is dit niet echt een super negatief verhaal, maar ik wil wel iets delen over diepe druk stimulatie. Zijn hier op dit forum vrouwen (en mannen!) met autisme die wel eens letterlijk insnoeren in een korset? Ik bedoel zo'n een met veters op de rug? Ik wel! Die druk maakt me rustig en kan beter consenteren. Helaas zijn er nog best veel negatieve verhalen over korsetten en in Nederland is er nog niet veel informatie over. In Engeland en Amerika wel. Die zijn bijna allemaal positief! Ik heb al veel producten voor diepe druk uitgeprobeerd, maar een korset vind ik dus het fijnst! Groeten van een jonge vrouw met MCDD/ASS! :)

Anoniem
28-06-2022

2
3
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Volgens mij moet je met deze vraag op een ander forum zijn.
Vind dit niet echt te maken hebben met Autisme.

Anoniem
26-07-2022
Reactie:
Hay, ik kan me wel voorstellen dat dat fijn is. Dan voel je je lichaam beter.

Anoniem
15-08-2022
Reactie:
Hoi, ik ben hier erg nieuwsgierig naar. Het lijkt me geschikt als 'verzwaringsdeken' voor overdag, en ik vergeet door ASS regelmatig mijn houding goed rechtop te hebben. Niet zo goed voor mn rug, en ook niet voor mn zelfvertrouwen.
Het is wel een investering en ik vind het lastig kiezen. wat vinden jullie een fijne winkel?

Mara
28-08-2022

Jouw reactie:



Wil je ook je hart luchten?

+ Mijn verhaal delen


Verhaal 51 - Wat doen jullie met een depressie?

Hoi ik ben een vrouw van 25+ met autisme.
Ik vraag me af wat jullie doen met een depressie? Ik heb nergens zin in, ben zeer vermoeid, alles kost zoveel energie dat ik zelfs mijn hobby bijna niet meer wil uitoefenen.

Ik heb een nieuwe huisarts die vol trots over zijn eigen harde werken opschept waardoor ik mij nog minder ben gaan voelen. Ook vroeg de huisarts mevrouw bent u psychisch gezond. Dus ik zei ja. Ik heb autisme en heb pijn in mijn buik daarvan.

Hallo ik had op dat moment 2 banen. Baan 1 deed ik 40 uur per week de tweede baan 32 uur per week, ik volgde een studie rechten, ik ben drummer in een orkest en ik zing in een popkoor, en de dokter zeggen me ik ben een hard werkende man. Sorry dokter ik werkte ook heel hard

Door deze beste man heb ik mij nog meer terug getrokken, mezelf verwond, en mijn spraak ben ik niet meer zeker van. Ik gebruik nu deels gebarentaal of ik praat via een stem op mijn telefoon. Ik zit er helemaal doorheen. En de dokter zegt vrolijk vindt u het goed als ik overleg heb met een psychiater.
Ja je doet maar jij bent die slimme dokter toch.

Dokter weet nog niet dat ik al diverse studies heb gedaan van beveiliger tot kinderpsychologie. Van scheikunde tot particulier onderzoeker.

Ik ging eigenlijk naar de dokter omdat ik mijn stuitje heb gebroken en pijnstillers wilde, maar ik had een od genomen van pijnstillers en mezelf beschadigd.

En aan het einde zei de dokter hoe komt het dat u er altijd zo netjes verzorgd uit ziet? Uhm nou ik heb een setje reserve kleren in mijn auto en heb de etiquette geleerd van op gesprek gaan.

Tuurlijk neem ik mijn huisarts niet serieus en ik weet zelf ook dat autisme psychisch is diep geworteld en levenslange belasting. Maar ondanks dat ik slim ben doe ik domme dingen omdat niemand mij begrijpt. Ik heb woedeaanvallen, slaap slecht, eten gaat rommelig, structuur is weg nu ik ben ontslagen vanwege mijn autisme. Ik voel me leeg , boos en verdrietig maar weet niet hoe er mee om te gaan. Ik woon alleen, via IVF heb ik een miskraam gehad, mijn ex partner heeft geweld tegen mij gebruikt. Voor mijn nieuwe opleiding ben ik afgewezen. Kwam 2 punten tekort op empatisch vermogen. Ik faal keer op keer. Ik ben er wel klaar mee.

Hoop dat mensen zich herkennen in mijn verhaal en graag bruikbare tips geven. De huisarts laat ik voor wat het is. Als hij denkt zo goed te zijn in 1 ding dan kan ik zeggen maar dokter ik heb 13 studies voltooid en al zoveel banen gehad ik ik meer kennis en expertise heb dan u. En daar is geen woord aan gelogen!

Dus zie mijn autisme maar als concurrerende bedreiging niet als zwakte.

Heb dit jaar 2022 al 5 banen gehad...voel me niet thuis in de maatschappij. Wees trots op wie je bent. Wees trots op elkaar.

Naomi
12-07-2022

2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 52 - Ik heb de relatie toen bewust afgekapt

Ik heb ooit meer dan een jaar gedate met een man die Asperger had, maar heb deze relatie toen heel bewust afgekapt.
Hoewel ik veel voor hem voelde, ik 34/35 was en héél graag kinderen wilde, voorzag ik wat jullie hier beschrijven en koos ik ervoor te stoppen.
Ik heb vervolgens geen kinderen gekregen (ook door andere omstandigheden en nu 39) dus dat is wel het resultaat.
Ik wilde dit toch opschrijven, voor degene die spijt hebben: soms heb je het een, maar niet het ander :)

Anyway, het was wel echt frustrerend die relatie. Ik kan moeilijk uitleggen waar het nu precies wrong. Het contact was vaak moeizaam. Bellen deed hij liever niet. Maar vooral de gesprekken waren lastig. Alles waar een sociaal emotioneel aspect aan zat, vermeed hij. En dan heb ik het niet eens over gevoelens/moeilijke dingen.
Alleen rationele dingen, dat ging het best.

Hij kon vrij bot/beledigend zijn, was eigenlijk niet echt lief voor me zoals andere mannen dat waren. Maar t ergst vond ik de eenzaamheid, ook al was ik in zijn gezelschap.
Een keer gingen we op vakantie, dé tijd om elkaar te leren kennen. Ik heb zelf ook t nodige meegemaakt en wilde daar ook wel eens wat over kwijt. Maar hij had een app gevonden waarmee hij de sterren kon bestuderen en was daar totaal door in beslag genomen. Daar zit je dan in je mooie jurk ;)

Ook het eeuwige uitleggen van wat je bedoelt. Als ik iets ‘bij wijze van’ zei, dan nam hij dat heel letterlijk. Hij snapte dingen vaak gewoon niet, maar bleef wel vrij betweterig, hij miste zelfinzicht.
Vermoeiend, dat is het gevoel wat ik eraan over heb gehouden.

Ben toch wel blij dat ik het niet heb doorgezet, ook al was hij (vermoedelijk) mijn laatste kans op een kind.
Ik had zelf een lastige jeugd, ben heel erg HSP en burn-out gevoelig, dus ik denk dat het niet makkelijk was geworden.
Zit nu al jaren op het pad van zelfheling, in alle rust en ruimte. Maar dat is ook niet altijd perfect hoor! (En soms ook eenzaam)
Wil in ieder geval iedereen sterkte wensen en ook het pad tonen wat er kan gebeuren als je een andere keuze maakt. Meer rust, dat zeker, maar echt niet altijd ideaal!

Linda
13-07-2022

2
4
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Ik herken heel erg veel in jou verhaal.
Ik ben ook hooggevoelig en niet echt een makkelijke jeugd gehad.

Ik ben inmiddels getrouwd met mijn man met Asperger
(niet altijd makkelijk) ook mijn kinderwens laten varen.
Soms vind ik het moeilijk dan zie ik mensen met kinderen en in de ideale wereld had ik dat ook gewild maar nu denk ik. Het is de juiste keuze geweest.
Met kinderen(en dit weet ik zeker) was er een hoop stress bijgekomen en ik denk dat er veel terecht was gekomen op mijn schouders. Blijkbaar is dit mijn pad in het leven en kinderen passen daar niet in.
Ik wil ook geen kinderen nemen en er later achter komen dat het totaal niet werkt. Ik heb de beslissing heel bewust genomen daarom heb ik daar nu ook vrede mee.
Ik herken je gevoelens je bent niet de enige!
vind het knap dat je het besluit hebt genomen daar is zelfreflectie ook voor nodig!
Sterkte met alles

Anoniem
26-07-2022
Reactie:
Dankjewel voor je reactie! Heel fijn om te lezen.
En wat een moeilijke beslissing voor jou ook.
Denk dat we een vermoeiende situatie hebben voorkomen. Je hoort vaak dat de (een van de) kinderen het ook krijgt wat weer extra stress geeft.
Maar blijft soms hartstikke lastig om niet dat ideaal plaatje te hebben!
Heel veel sterkte en liefs ❤️

Linda
06-08-2022
Reactie:
Goede beslissing. Je mag trots zijn op jezelf want het zal niet gemakkelijk geweest zijn. Je hebt enorm veel problemen vermeden.

Annemie
11-09-2022
Reactie:
Een moeilijke maar toch de beste beslissing. Mijn man en ik zijn 20 jaar getrouwd en hebben 2 kinderen. Ikzelf ben intussen emotioneel uitgeput, alleen de kinderen houden mij recht. Ik heb nu duidelijk met mijn man afgesproken dat we apart gaan wonen, ik trek het gewoon niet meer, het was dit of scheiden. Mijn man heeft dan toch voor het apart wonen gekozen. Hij komt vaak op bezoek en de kinderen zien het niet als een scheiding. Hun papa heeft gewoon wat meer ruimte nodig. Voor ons werkt dit prima.

Anoniem
14-09-2022

Jouw reactie:



Verhaal 53 - Relatie met ouders moeilijker sinds mijn relatie

Mijn diagnose met autisme heb ik op latere leeftijd gekregen, ik was 24 jaar oud. Tot die tijd woonde ik thuis en was ik niet erg zelfstandig. Heb vervolgens 10 jaar alleen gewoond, toen ik 33-34 jaar was heb ik een relatie gekregen. Ben inmiddels getrouwd met een geweldige vrouw die net als ik autisme heeft.

Wat ik merk is dat de relatie met mijn ouders moeilijker is geworden sinds mijn relatie. Mijn ouders vinden mijn vrouw te beschermd opgevoed, ze vinden dat je maar je best moet doen en jezelf niet zo moet aanstellen dan komt het vanzelf goed. Op die wijze ben ik zelf dus opgevoed, dit heeft me veel gebracht maar dit heeft me ook wel emotioneel afgestompt. Gevoelens van verdriet laat ik niet makkelijk toe, daarnaast vind ik het moeilijk om mezelf te uiten en mezelf kwetsbaar op te stellen. Ik zou willen letten dat ik mezelf meer mag tonen en dat ik makkelijker zou kunnen praten

Anoniem
29-07-2022

2
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Hoi Jesper,
Wat geweldig dat je een fijne partner hebt getroffen! Wel echt jammer die reactie over haar van je ouders. Vind het zelfs een beetje onaardig, misschien niet zo (bot) bedoeld door hen, maar wel een wat gevoelloze reactie zo komt het op mij over. Ik kreeg onmiddellijk het idee dat het een tamelijk autistische reactie van hen was! Met andere woorden zou het best zo kunnen zijn dat 1 van hen (of allebei) zelf autistische trekken/autisme heeft , want jij bent het naar eigen zeggen ook en autisme komt gewoon niemand aanwaaien: het is erfelijk en komt dus ergens voort uit de familie. Gewoon buffelen, doorgaan en je niet aanstellen met ingewikkelde dingen zoals je niet laten leiden door gevoelens komt neer op het leren onderdrukken van gevoelens, niet op het leren omgaan met gevoelens. Als je zo bent opgevoed dan kan ik me voorstellen dat je emotioneel bent afgestompt. In mijn opvoeding werd mij ook geleerd zo min mogelijk gevoelens te tonen (maar ik had ze wel! was alleen moeilijk ermee in contact te komen), en ben een traject/therapie van zelfinzicht/ zelfontdekking vol gevoelsleven ingegaan en moest het leren om ermee in contact te komen. Wat een rijkdom in het leven dat geleerd te hebben! Zoiets wens ik jou ook toe… Je ouders zullen sowieso hun uiterste best, naar kunnen, gedaan hebben in hun opvoeding van jou. Rest mij nog jou veel succes en geluk toe te wensen!

Yvon

Yvonne
18-08-2022

Jouw reactie:



Verhaal 54 - Ik loop altijd op de toppen van mijn tenen

Mijn man en zoon hebben ASS en alhoewel ik besef dat ze het ook lastig hebben, kan ik er niet meer mee om. Ik loop altijd op de toppen van mijn tenen, heb nooit rust, ook snachts niet want dan durft mijn man mij uitleg vragen over dingen die hij overdag niet heeft begrepen en als je dan boos wordt, schreeuwt hij het ganse huis bijeen.Ook mijn dochter heeft geen rust want haar broer die nooit alleen kan spelen, zeurt zolang aan haar hoofd, tot ze dan toch maar met hem samen speelt om er vanaf te zijn. Terwijl zij liever tekent en rustig in een hoekje zit . Vooral omwille van haar zal ik er een punt achter zetten, ik wil niet dat ze zo geleefd wordt als ik, nooit iets spontaans doen ... altijd duidelijke uitleg. Maar moesten mijn man en zoon dan nog rustig en lief zijn .. maar nee als iets niet loopt zoals zij willen worden ze dreigend en agressief. Het wordt tijd dat ze het zelf uitzoeken. Mijn compassie is volledig op ..

Bea
16-08-2022

2
2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Beste Bea,
Je klinkt of je aan het einde van je latijn bent met je man en zoon, beide ASS. Het reguleren en voor jezelf opkomen en grenzen stellen is op gegeven moment niet meer goed te doen als het telkens escaleert en zelfs ‘s nachts wakker wordt gemaakt! En als je alleen maar moet geven en compassie tonen zonder dat er iets veranderten je eindeloos moet meebewegen. Je raakt dan gewoon op! Kan het me erg goed voorstellen…
Jijzelf bent nu even aan de beurt wat betreft steun/compassie/aandacht/begrip! Ga naar je huisarts, wees eerlijk in de situatie zoals die is., en kun je daar hopelijk terecht bij de praktijkondersteuner. Of bv bij het wijkteam bij jou in de buurt, het is goed mogelijk dat die spreekuren hebben. Of de ggz in jouw buurt. Zodat je samen met iemand die er voor jou is kunt uitvogelen wat je het beste kunt doen / wilt.
In je eentje blijven tobben in deze situatie is niet te doen, daar wordt een mens gestoord van: 2 autisten, dat is uitputtend. Je hebt Steun nodig!! Veel sterkte gewenst Bea.

Yvon

Yvonne
18-08-2022
Reactie:
Dankjewel voor dit lieve bericht en de steun. Dankjewel.

Bea
22-08-2022

Jouw reactie:



Verhaal 55 - Ik ben heel erg moe( slechte stemming)

Hoi allemaal,

Ik zie het echt even helemaal niet meer zitten.
Het begon afgelopen weekend(zeer pijnlijke arm door overbelasting) laatste weken erg druk gehad maar de laatste tijd ben ik vooral oververmoeid door het feit dat (zijn mijn gevoelens) mijn partner rommel maakt(erg chaotisch) ik doe het complete huishouden omdat hij een drukke baan heeft is ook vaak weg voor zijn werk.
Maar naast het schoonmaken...(heb al heel vaak aangegeven dat die zelf zijn troep moet opruimen) ruim ik dus alle troep ook op.
Ik kwam vandaag in de schuur en alles had die overhoop gehaald omdat hij een kastje moest zoeken voor iemand.
Ik wordt er soms echt weleens moedeloos van.
Hij is ook vaak dingen kwijt en dan moet ik het weer zien te vinden.
Ik heb een auto immuunziekte dus mijn energie is vaak erg snel op.
Afgelopen weekend heb ik bijgeslapen omdat ik doodmoe was maar ik voelde me ook heel erg somber en down(alsof ik het allemaal niet meer onder controle heb) vandaag heb ik een schoonmaak dagje maar ik voel me zo erg moe en heb zo niet meer de energie.
Ik wilde gewoon even mijn verhaal kwijt.
Ik kan met andere mensen moeilijk over dit soort zaken praten.
De meeste mensen die ik ken moet alles altijd maar leuk en gezellig zijn en vooral geen gedoe.
Maar ik voel me eenzaam in mijn gevoelens omdat ik ze niet kan delen.
Ik voel me soms echt levensmoe.
De laatste tijd beleef ik nog weinig plezier aan dingen,visite is me vaak allemaal teveel het liefst ben ik nu alleen om mezelf op te laden.
afgelopen weken best druk gehad met visites en alles maar ben helemaal op nu.
Nu ook overbelaste arm waar ik niets mee kan.
Ik voel me gewoon heel erg slecht.
Ik wilde dit even van me afschrijven want met die gevoelens lopen is soms heel zwaar.



Anoniem
19-09-2022

2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Wil je ook je hart luchten?

+ Mijn verhaal delen


Verhaal 56 - Ze zien geen reden zichzelf te diagnostiseren

Hi daar binnenkort wordt ik onderzocht op autisme na heel erg veel last van mijn autistisch narcistische familieleden die werkelijk alles naar mij teruggooien en nooit reflecteren. Het probleem is dat je als het duidelijk een diagnose met uitleg en wederzijds respect naar elkaars zijn zou hebben we elkaar zouden kunnen begrijpen, maar zij zien geen reden tot henzelf disgnostiseren.

ik heb zelf de ziekte van lyme, hersenletsel gehad en meer en doe erg mn best mezelf goed uit te leggen maar altijd als ik boos wordt hoe er met mij omgegaan wordt: soms twee weken niet reageren op emotioneel beladen berichten en mij wel gelijk n bericht sturen met hey heb je mn email niet gezien.

Als ik mn gezondheid deel is de reactie heel mild en als zij iets heeft kondigd ze dat heel heftig aan als; ik moet je iets vertellen. (Zusje)

Ik ben de oudste en voel me verantwoordelijk voor wat er bij haar gebeurd omdat we beiden jong onze moeder verloren maar zei heeft duidelijk laten weten dat ze dat zelf niet zo ziet. (Heb wel 30 voorbeelden van dat ik r direct voor haar was als t nodig was , voor mij is dat normaal ivm de liefde voor onze moeder en zorg dragen, maar zij vindt dat we elkaar niks verplicht zijn.

Ze vertelde me vanavond dat haar vriend covid heeft, ik reageerde met tips en advies en ze zei deze reactie had ik niet verwacht.

Helaas triggerde dat bij mij werkelijk alle keren dat ze mij gewoon liet zitten niet reagerrde of soms weken later pas waardoor alle emoties weken in de lucht bleven hangen soms uberhaupt. Ze wimpelt alle verantwoordelijkheid naar medemens af en laat mij gewoon zitten met geen lullige maar zeer heftige dingen als overleden vrienden , medische onderzoeken, operaties ea heftige zaken waardoor ik zwaar getraumatiseerd ben over contact met haar omdat het het dichtbijst is wat ik heb.

Ze is geen naar mens maar ik wordt werkelijk knettergek van de non zelfreflectie.

Is dit een typisch geval van asperger of een andere vorm van ass en dan met name mij de schuld geven als ik boos en verdrietig ben over haar nalatigheid.

Ze behandeld mij alsof ik zeer grensoverschrijdend doe terwijl ik mijn boosheid en pijn over haar doen en vooral laten laat weten en het enige wat ik krijg is ern deksel op mn neus terwijl die er al zat.

Het was een totaal verkeerd moment om mijn boosheid te uiten maar juist omdat zij schreef deze reactie had ik niet verwacht triggerde het bij mij werkelijk ALLE keren dat ik niet snapte dat zij NIET reageerde of zeer laat en gewoon je laat zitten met alles.

Totale ironie dus maar echt n verschrikking.

Dit was gister en vandaag hebbik nog meer tips gestuurd omdat ik me zorgen maar maar ik ben zelf volkedig gesloopt door heftige antibiotica kuren.

Dit is n rot onderwerp corona maar chronisch lyme is veel erger en ja corona kan in sommige gevallen ook ernstig zijn maar het einde van mij. Latijn was al bereikt en dan gaat ze dus totaal niet echt steunen al jaaaaren niet.

Heeft er iemand ervaring mee en kan iemand mij adviseren hoe ik uit deze hel kom want echt het is n hel

Mvg

Didi
08-02-2021

1
2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Leontien, klinkt eerder als een narcistische persoonlijkheidsstoornis dan autisme. Niet alle autisten, zijn niet in staat om te reflecteren op zichzelf of egocentrisch.

Denk dat hier onderscheid in gemaakt moet worden om verdere onterechte stigmatisering te voorkomen.

Anoniem (ASSer)
19-06-2021
Reactie:
Ik ervaar precies hetzelfde. Een vriendin met autisme. Ik ben er geen vriendin meer mee. Het ging altijd over haar. Nu heb ik zelf iets.. ze weet gewoon niet hoe ermee om te gaan.
En een schoonzus. Het gaat heel vaak over dezelfde onderwerpen nooit eens een geïntegreerde vraag. Ik vind het zeer vermoeiend dat ik als praatpaal dien. Ik kan niets terugleggen of over een ander onderwerp beginnen want hoe dan ook, ze luisteren niet en trekken de aandacht weernopnde onderwerpen die ze zelf interessant vinden.

Anoniem
24-07-2022

Jouw reactie:



Verhaal 57 - Aan de relatie blijven werken?

Partner met ADD en (naar hij zegt) licht autistisch. Kortom: aan de relatie blijven werken?

Tja, na de zoveelste googel poging, door de jaren heen... Ben ik beland op deze site. Ik ben nu een aantal jaren bij een man met ADD (vastgesteld) en naar wat hij zegt licht autistische trekjes. We zijn een keer uit elkaar geweest, waarna hij mij en ik hem weer terug wou. Ik heb de laatste tijd het gevoel dat ik in een stalen kooi zit, of althans dat wanneer ik met hem ga samenwonen in een stalen kooi terecht kom? Zijn vrienden, omschrijven hem als een moeilijke man. Dat wat mij in het begin, zo in de war maakte: ligt het nu aan mij? Doe ik het niet goed? Ik begreep er niets van: van hem niet... een soort onoplosbare puzzel, waarbij puzzelstukjes verloren zijn geraakt.

Het moet zo, en niet anders. Hij wil dit niet, hij wil dat niet, hij voelt zich niet lekker, hij is moe et cetera. Ik noem het vaak de spreekwoordelijke "deksel op mijn neus" of inmiddels soms zelfs naar zijn regels leven: hoe hij het wil, wat hij wil... wanneer hij het wil... en maar net hoe zijn hoofd staat. En als ik het dan anders voel... of iets anders wil: dan heb ik gewoonweg pech gehad, en geeft hij niet thuis.

Zo voelt het ook, alles moet op zijn manier... wanneer hij het wil... en wanneer hij er zin in heeft. De deksels op mijn neus, die doen best pijn en ik raak er door uitgeput en bovenal op het moment en de dagen er na depri. De boze uitspattingen, ik kan er nog steeds van slag door raken. Het is daarentegen een lieve man, over het algemeen zorgzaam zijn... Vrolijk en sociaal. Maar bovenal, hij zegt steeds "je hebt helemaal gelijk, ik moet dat niet doen en dat hij er aan wil werken". Daardoor sta ik voor mijn gevoel schaakmat: want wie gaat er bij iemand weg, als hij wil veranderen? De vraag is alleen, kan iemand veranderen? Hij kan boos doen en boos worden, om de kleinste dingen. Ben ik aan het koken, dan moet het zo en niet anders. Wil ik iets in de tuin, dan mag dit niet... dan houdt hij hier niet van.... et cetera. Wil ik een gezellige avond, dan is hij moe.... heeft hij er geen zin in... of staat zijn hoofd er niet naar. Hij is in de kamer aanwezig... we zijn bij elkaar: maar vaak ook weer niet...

Ik vraag mij af hoe relaties met ADD-ers (licht autisme) verlopen, en dan zeker gelet op het krijgen van kinderen en samenwonen... Ik ben bang dat ik straks in een stalen kooi terecht komt. Met wat ik wil of wat ik nodig ben... Dat het haast onmogelijk is, dat hij een partner voor het leven kan zijn? Als nu al blijkt dat veel op zijn tijd, op zijn manier, op zijn voorwaarden moet gebeuren. Dan kan het toch niet anders, dat dit uiteindelijk niet vol te houden is? Verwacht hij dit van mijn kinderen straks ook? Een relatie met een man die zo veel eisen en voorwaarden stelt, dat is denk ik: wachten totdat hij zijn eigen leven leven alleen terug wil? En ook vraag ik mij af, wat en hoeveel kan je van iemand vragen? Wat kan je van iemand verwachten. Want als iets in hem zit, dan lijkt het mij dat iemand constant op zijn tenen moet lopen... wat natuurlijk op de lange termijn niet vol te houden is? Wat is te veel gevraagd en wat of in hoeverre kan iemand daadwerkelijk veranderen?

Begrijp mij zeker niet verkeerd, ik hou heel veel van hem. En we hebben ook zeker hele fijne momenten... Hij wil mij ook zeker niet kwijt, hij doet echt zijn best... en ik zie dat hij van mij houdt. En hij vindt het fijn om bij mij te zijn en als ik bij hem ben. Maar, hoe ga je hier mee om en wat is voor een partner te veel gevraagd. Is dit ADD? Is dit licht autistisch? Hoe gaan jullie hier mee om?

Anoniem
01-04-2021

1
3
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Hoi! Ik denk niet dat dit met ADD te maken heeft , hoewel mensen met ADD wel perfectionistisch en creatief zijn. Ik kan me wel voorstellen dat iemand met ADD dingen op een manier doet die voor hem logisch zijn en als iemand dat dan op een andere manier doet, ze een error krijgen omdat ze de logica er niet van begrijpen omdat iets gemakkelijker kan en wordt dan al snel iets als klunzig gezien. Maar dat dit en dat niet goed is en maar klagen is denk ik toch autisme o.i.d . Mensen met ADD zijn vooral dromerig, druk in het hoofd, komen vaak te laat, zijn heel creatief en perfectionistisch en ook wel chaotisch en willen energie kwijt. Daarentegen iemand met autisme of bipolair , zijn meestal traag met dingen, bijv: een uur lang doen over de afwas etc. Nergens zin in, niet uit eten willen of op een terrasje vanwege de de drukte op terras . Gefocust op 1 ding en alles ervan willen weten. Negatief naar de buitenwereld, woedeuitbastingen om helemaal niks. Het kan een blik zijn die je geeft of een woord wat verkeerd valt en dan zijn de rapen gaar! Heel onlogisch in denken en heel ver gaan in dingen omschrijven, hele langdradige verhalen over God en oorlog en het nieuws. Terwijl het ook in 1 zin kan worden gezegd. Het gaat echg nergens meer over op een gegeven moment en dan dwaal je automatisch af met je gedachten omdat het niet boeiend meer is . Ik denk echt dat dat een vorm van autisme is. Ik ken veel mensen met ADD . Maar zij willen juist teveel dingen doen haha! En ja daar kun je wel moe van worden. Maar zoals ik jou hoor dan lijkt het me geen ADD, maar eerder een vorm van autisme of iets anders...Pddnos heb ik vaker gehoord of asperger met dat soort klachten. Ik begrijp je frustraties hierin want je kunt er idd geen vinger op leggen. Niks is logisch meer. Ik zou wel hulp zoeken mocht je verder met hem willen gaan. Maar als je kinderen met hem wilt en hij zoekt geen hulp dan sta je er helemaal alleen voor als ik je verhaal lees. Het hoeft natuurlijk niet zo te zijn. Maar ik zelf ben altijd van mening dat als het met z'n tweetjes al niet lukt dat het niet gaat veranderen met kinderen. Hij zal zeker lief zijn voor de kinderen maar ik ben bang dat je uiteindelijk voor alles alleen gaat staan. Ik hoop dat je de juiste keuze maakt en wens je heel veel sterkte! Liefs

Geestje
13-05-2021
Reactie:
Ik denk niet dat het komt door ADD.. Ik heb zelf ADD en mijn moeder en zus ook, maar dat starre en rigide komt daar niet perse bij voor.. wel het soms overprikkeld raken van chaotische omgevingen. Als dochter van een vader met (licht) autisme herken ik wel heel veel in je verhaal. Alles moest op zijn manier, geen inlevingsvermogen, zeer rigide denkpatronen, maar vooral het eeuwig moeten aanpassen aan hem en zijn (voor mijn gevoel extreme) koppigheid. Ook werd en weinig liefde getoond, dit ging hooguit via praktische zaken(dingen voor me regelen, doen) Gaat het niet zoals hij het ziet dan volgen er woede uitbarstingen. Als kind van zo’n vader heb ik het dan ook zeer zwaar gehad, want ik mocht me dus ook niet ontwikkelen zoals ik was, ik moest me voegen naar hem.. Het heeft me heel wat therapie gekost om mijn zelfbeeld weer op de rit te krijgen al volwassene.. Toch zag ik wel dat het onkunde was bij mij vader en geen narcistisch pestgedrag, hij kon gewoon niet anders.. Ik zou het je persoonlijk afraden om kinderen met zo iemand te nemen, je staat er dan alleen voor en je kind mag geen enkele spontaniteit laten zien..

Succes ermee en groetjes.

Anne
14-09-2021
Reactie:
Alles wat je beschrijft vind ik enorm herkenbaar. Mijn vriend is gediagnosticeerd met ASS en ik zit met exact dezelfde vragen. Ik kan je dus niet helpen met een antwoord vinden op je vragen, maar misschien doet het wel deugd om te weten dat je niet alleen bent in deze situatie.

anoniem
02-06-2022

Jouw reactie:



Verhaal 58 - Volgens mij is mijn nieuwe collega autistisch

Sinds 1 week heb ik een nieuwe collega. Het werk omvat veel lezen, veel informatie verwerken en toepassen in het aanmaken van dossiers en contracten die met derden worden gedeeld. Dit alles onder extreme tijdsdruk. Voorts moet er veel geschakeld worden want er lopen meerdere dossiers tegelijkertijd en er moet geanticipeerd worden op nieuwe aanvragen.
Ik zal mijn collega nu verder X noemen.
In deze inwerk-fase merk ik dat X de informatie niet snel verwerkt. Het is dusdanig opvallend dat ik vermoed dat ik iemand is met autisme.
Het is nu meerdere keren dat ik iets al een paar keer heb uitgelegd, heb laten zien, de achtergrond heb uitgelegd maar het lijkt niet in te dalen. Dit heeft mijnsinziens niet te maken met dat X niet het juiste intelligentie niveau heeft maar dat X de geringste hoeveelheid informatie niet verwerkt.
Ik wil X geen pijn doen maar ik zie binnen een zakelijk dienstverband dat mijn werkgever hier geen geduld voor op kan brengen.
Ik durf ook niet te vragen of X wellicht een beperking heeft. Heeft u een suggestie hoe ik dit moet aanpakken?

Yvonne
15-04-2021

1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 59 - Dingen achter houden

Hoi allemaal

ik zou graag feedback van jullie willen krijgen wat betreft dingen achterhouden/liegen.

na aanleiding van therapie en alles had mijn man beloofd om voortaan altijd alles te zeggen en mij in dingen te betrekken.

Nu ben ik er weer achter gekomen dat die eigenlijk heeft gelogen terwijl die wist dat ik dat echt niet meer wilde.

eigenlijk heb ik er soms helemaal geen vertrouwen meer in.
Dingen worden soms zo achtergehouden dat je er uiteindelijk zelf achter moet komen als ik vraag waarom doe je dit nu weer?
dan zegt die als ik het had verteld was ik misschien ook wel boos.
Ik zei je kan toch beter de waarheid zeggen dan weer liegen terwijl je wist dat we dit niet meer zouden doen maar dingen bespreken?

Lopen jullie hier ook weleens tegen aan?

Anoniem
22-04-2021

1
3
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Hoi , ja heel herkenbaar. Mijn vriend vertoont ook stiekem gedrag en weet het ook altijd weer bij mij te leggen met ja anders was ik bang dat je me niet meer leuk vond of ik durfde het niet te zeggen of was het vergeten of is niet belangrijk.... hij weet er altijd wel een soort van geloofwaardig verhaal van te maken zodat je jezelf ook nog enigzins schuldig voelt of een zeurpiet. Het is lekker gemakkelijk om anderen en zijn autisme de schuld ervan te geven. En ook al hebben zij het niet gemakkelijk maar wij nog minder. De kwaliteit van ons leven gaat denk ik sterker achteruit dan dat van een auti , gezien wij telkens de kar moeten trekken met de nodige frustraties, stress , eenzaamheid , onbegrip e.d . Ze moeten hulp zoeken en anders maar geen relatie denk ik nu. Heel moeilijk want we houden van onze partner maar er blijft straks niks meer over van ons behalve wrok e.d . Je zelfvertrouwen gaat erg achteruit , dat is niemand waard! Er zijn genoeg mensen met autisme die wel meewerken en er echt iets aan willen doen om de relatie te verbeteren. Ik wens je heel veel sterkte in je keuze. Liefs

Geestje
12-05-2021
Reactie:
Leontien, bedankt voor de tip! Ik heb het teruggekeken en ow wat herkenbaar! Mooie maar heftige uitzending.

Geestje, goed dat je voor jezelf gekozen hebt! Zonder kinderen was ik ook al weggeweest inderdaad. Ik weet echt niet hoe ik hem aan het verstand kan brengen hulp te zoeken.. ik ga je verhaal even lezen!

Eenzame vrouw
08-08-2021
Reactie:
Leontien, bedankt voor de tip! Ik heb het teruggekeken en ow wat herkenbaar! Mooie maar heftige uitzending.

Geestje, goed dat je voor jezelf gekozen hebt! Zonder kinderen was ik ook al weggeweest inderdaad. Ik weet echt niet hoe ik hem aan het verstand kan brengen hulp te zoeken.. ik ga je verhaal even lezen!

Eenzame vrouw
21-10-2021

Jouw reactie:



Verhaal 60 - Radiostilte omdat hij zoekt naar zijn missie in het leven

Mijn ex met Asperger heeft het uitgemaakt omdat hij zegt nu niet emotioneel beschikbaar te zijn voor mij omdat hij zoekt naar werk en zijn missie in het leven. Hij houdt heel veel van mij en ik van hem. Op heel veel vlakken hebben we het heel goed. Ondanks dat zegt hij alleen verder te moeten omdat hij denkt dat hij mij tekort doet.
Is er een kans dat hij toch terug wil naar ons? En wat kan ik dan het beste wel of niet doen in het contact. Er is nu radiostilte namelijk
Wie heeft hier ervaring mee of tips?

Saskia
16-06-2021

1
4
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Een moeilijke situatie....
als ik eerlijk moet zijn vind ik de zin van dat hij denkt dat hij tekort schiet nogal een uitvlucht.(jij kan toch voor jezelf denken en beslissen)?
Is meer een soort excuus om zijn beslissing te rechtvaardigen.

begrijpt hij niet dat je veel van hem houd en dat die zomaar weg gaat voor jou heel erg moeilijk is?

ik vind het nogal een gebrek aan inlevend vermogen van zijn kant.

Ik zal geen contact opnemen en hem laten denken over zijn beslissing of je gevoelens uiten(wat je hier ook doet) eerlijk zeggen wat je voelt en denkt.


Leontien
17-06-2021
Reactie:
Hoi Leontien,
Dankjewel voor je reactie! Het is inderdaad een hele moeilijke situatie omdat er over uitmaken of doorgaan geen gezamenlijke afstemming is geweest. Hij kan zich niet inleven hoe het nu voor mij is. Denkt dat ik hem een keer zou gaan afwijzen en lijkt het nu dan maar zelf te doen.
Ik neem voorlopig geen contact op, maar tegelijkertijd ben ik dan bang dat wachten alleen maar meer verwijdering geeft.
Hij koppelt nu diverse toevalligheden aan elkaar: ik bel hem terwijl hij met een vriend sollicitatie aan het bespreken is en achteraf zegt hij ik had nee moeten zeggen tegen met jou praten want daardoor was ik van mijn onderwerp af. ik vraag hem langs te komen maar opeens moeten we een doel hebben, want hij heeft stress van solliciteren en wil geen tijd verspillen.
Mijn aanwezigheid is opeens gekoppeld aan hem de kans geven te kunnen/ mogen solliciteren.
Feitelijk zien we elkaar 2 soms 3 keer pw
Ahh! Is dit nu allemaal door het anders werkende brein van iemand met Asperger ??

Saskia
18-06-2021
Reactie:
Poeh Saskia, moeilijk en lastig voor jou. Juist omdat je van hem houdt. Maar klinkt als of alles voor hem te veel is, en hij kan niet goed nee zeggen ook niet tegen jou. ipv aangeven wat er echt aan de hand is, dat is waarschijnlijk wat hij niet kan. en hij zoekt nu iets waar hij controle op heeft het solliciteren. en al het andere inclusief jij bent te veel. Conflict en verplaatsen in de ander en de ander echt horen, schijnt heel lastig te zijn.

Mijn vriend maakt het constant uit, meestal is hij dan overprikkeld of in een bui. Dan gelooft hij eerder zijn waanideeën dan de waarheid. hij neemt niks aan en vindt dan dat ik lieg. en dan blokkeert hij mij ook, vindt ik inmiddels niet erg meer dat hij mij blokkeert want neem het met een korreltje zout tegenwoordig. Als iemand op een ogenblik de energie niet meer heeft om al bullshit aan te kunnen, ben ik het wel en dan ben ik echt weg en dat weet hij inmiddels ook.


Anoniempje82
22-06-2021
Reactie:
Hoi,
Ja! Dit is precies zoals jij het omschrijft. Dankjewel dat geeft veel inzicht
Blijft wel heel verdrietig maar hier kan ik wel wat mee!

Saskia
01-07-2021

Jouw reactie:



Wil je ook je hart luchten?

+ Mijn verhaal delen


Verhaal 61 - Hij is heel introvert ook naar mij toe

Mijn man heeft naar mijn mening een lichte vorm van autisme.
Hij is al wat ouder en als ik terug in de tijd ga waren er toen ook al dingen waarvan ik dacht he dit klopt niet.
Hij is heel introvert ook naar mij toe.
Praat niet over emoties,soms wil ik wat delen dan zegt hij ja of niets of loopt weg,zelfs met het overlijden van vele familieleden van mij kreeg ik geen steun,een hand op mijn been vind ik te weinig steun.
De kinderen heb ik bijna alleen opgevoed,ging met ze naar sport want daar hield hij niet van.
Hij is een perfectionist wat zijn ogen zien doen zijn handen.
Sex hebben we al jaren niet meer hij kan geen stijve krijgen,maar het komt niet in hem op dat hij me ook op andere manieren kan bevredigen,hij wijst me af en ligt op t randje van het bed.
Laatst zat hij een tijd voor zich uit te staren ik vroeg waar denk je aan en wil je erover praten,dat wou hij niet,misschien emoties die hij niet kan delen?
Ik weet het allemaal niet meer!



Anna
19-06-2021

1
7
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Het is voor iemand met autisme(zijn vaak introvert) moeilijker om te gaan met emotionele zaken.

attent zijn(bloemtje kopen) dat soort dingen staan ze niet bij stil
ik weet inmiddels door de therapie dat mijn man heel anders denkt. Hij zei eens we zijn toch al heel lang samen en alles gaat toch goed? De toevoeging van bijvoorbeeld eens een kaartje schrijven of een bloemetje meenemen daar zijn ze gewoon niet mee bezig.

Mijn man heeft door de therapie geleerd zich meer te uiten en te praten over zaken. Voor iemand met autisme zijn moeilijke conflicten of emotionele zaken moeilijk mee om te gaan.

Het beste is toch als partner zijnde de problemen aankaarten en toch proberen te praten en als dat echt niet gaat dan is professionele hulp om je relatie te redden vaak wel het beste.

Anoniem
22-06-2021
Reactie:
Zo,n 18 jaar geleden las ik op internet iets over autisme en moest vreselijk huilen.
Mijn man vroeg wat er was ik liet hem het bericht zien en zei dat ik dat ik veel herkende en dat ik graag zou willen dat hij naar de huisarts gaat om een verwijsje.
Zijn reactie was dat hij niet gek was.
Ik kon verder tegen de muur praten want hij liep weg.
Ook later wou hij er niet over praten.
We zijn wel eens in relatietherapie geweest,na 4 x is hij ermee gestopt ook weer om de emoties die naar boven kwamen. ik ging nog even verder maar zonder partner was dat niet te doen.


Anna
24-06-2021
Reactie:
Herkenbaar, mijn vriend zegt ook steeds dat hij niet gek is. maar emotioneel. hij kan er zijn, maar meestal niet vooral omdat hij overspannen is. hij is erg argwaanig en wantrouwend en volgens hem is dat mijn schuld. terwijl ik hem help, luister, dingen voor hem doe. en grenzen aangeeft. alleen bij is het altijd maar getolereerd, dus hij laat zich niet begrenzen. En autisme en add, die schijnen zich moeilijk te kunnen verplaatsen in de ander of de en of de emotionele situatie te kunnen schatten en er naar handelen. dat is heel moeilijk voor alle betrokkenen.

Anoniempje82
14-07-2021
Reactie:
Het is nu midden in de nacht ik kan niet slapen van verdriet,machteloosheid en ben ook boos
Momenteel is mijn gezondheid niet goed,hij moet veel doen en dat gaat meestal niet goed.
Als ik wil douchen moet hij me uitkleden wat pijn doet ik was mezelf,met aankleden geef ik aan zachtjes droogdeppen en eerst die en dan die kleren.
Dat gaat elke x mis.
Hij wou nooit eten koken nu moet hij ik sta erbij en zeg hoe het moet.Hij luistert niet dus t eten mislukt.
Ook is hij niet hygiënisch wast nooit zijn handen.
We hebben al 6x afhaal eten gegeten hij verdomd om te koken omdat ik commentaar heb.
Met niemand kan ik hierover praten,naar de buitenwereld is hij aardig,familie en vrienden prijzen hem want hij zorgt zo goed voor mij.
Als er visite is doet hij z,n best zijn ze weg dan zit hij bij z,n pc of telefoon en kijkt elke avond tv,zwijgt uren.
Morgen moet ik weer naar t ziekenhuis dat wordt een zwijgzame autorit ik wil zo graag een echt gesprek en niet alleen over koetjes en kalfjes.
Nu ga ik proberen te slapen ik ben moe van alles

Anna
04-08-2021
Reactie:
Beste anna

wat rot dat jij je zo slecht voelt...
en ik begrijp ook dat het nu allemaal niet zo soepeltjes thuis verloopt.
Ik heb daar ook weleens aan gedacht stel dat ik eens iets krijg of ik stort in wat dan? want ook ik ben vaak diegene die zorgt, zorgt dat alles op rolletjes verloopt en de verantwoording van een heel huishouden(inclusief koken) loopt vaak uit bij manlief op een chaos of je moet alles exact opschrijven en uitleggen

inderdaad de mensen uit de omgeving(inclusief familie) merken vaak niets omdat ze vaak een masker hebben.
bij visite doen ze zich zo goed mogelijk/normaal mogelijk voor wat uiteindelijk ook weer heel veel energie kost.(kopieer gedrag)

Ik heb ook al zo vaak gehoord... jou man autisme?
en mijn schoonfamilie wil het zelfs niet weten(al staat het zwart op wit)

Ik begrijp je eenzaamheid zorg goed voor jezelf en probeer er toch met andere mensen over te praten(die je wel begrijpen)






Leontien
20-08-2021
Reactie:
Leontien bedankt voor je reactie.
Wat erg dat je schoonfamilie zo reageerde ze moeten juist begrijpbaar zijn en je steunen.
Mijn schoonfamilie aanbidden hun broer,geen kwaad woord over hem,hij is altijd behulpzaam voor ze en verder kijken ze niet.

Anna
23-08-2021
Reactie:
Anne,

is er een mogelijkheid. dat je tijdelijk weg gaat ergens anders kan onderkomen, waar je de juiste zorg en hulpverlening krijgt?

Ik woon niet samen. Maar ik merk doordat ik er niet ben letterlijk en figuurlijk er niet ben voor mijn vriend. en omdat er consequenties zitten aan z'n gedrag moet hij wel wat gaan doen. incl. aan zichzelf werken.

Ik weet niet of dat in jou geval kan.

Maar zorg goed voor jezelf.

Anoniempje82
22-10-2021

Jouw reactie:



Verhaal 62 - Mijn vraag is, hebben jullie tips?

Hallo allemaal,

Mijn neefje van 4,5 jaar heeft autisme. Ze zijn er ongeveer 1,5 jaar geleden achter gekomen omdat hij wat 'laat' was met praten en lopen. Hij begon ook steeds vaker wat agressiever gedrag te vertonen. Hij knijpt, slaat, krabt en bijt. Maar het is niet altijd duidelijk of hij het doet uit gekkigheid, want af en toe lacht hij erna, of dat hij het doet omdat hij kwaad is of uit frustratie.

Ik vind het ook gewoon heel zielig omdat er natuurlijk kwaad op gereageerd wordt als hij zoiets doet. Maar het is heel lastig. Hij heeft nog een zusje van 2,5 en zij wordt ook vaak gebeten, geslagen, gekrabt of geknepen.
Hij zit op een aparte "creche". Een groepje met een paar kindjes die geloof ik ongeveer hetzelfde hebben. Daar doet hij dit niet. Ook omdat hij daar duideliik structuur heeft.
Deze uitbarstingen om het zo even te zeggen heeft hij alleen thuis en als hij bij ons is (mijn moeder doet babysitten op hem en zijn zusje). Op die creche zeggen ze dat thuis dezelfde structuur hebben als bij hun, bijna niet mogelijk is.
Ze gaan binnenkort praten met een psychiater om te kijken of medicatie wat is.

Mijn vraag is, hebben jullie tips? Misschien heeft er iemand hetzelfde meegemaakt of was iemand hetzelfde als kind.
En voor de mensen die autisme hebben, en vaak uitbarstingen hebben gehad als kind: Wat vonden jullie fijn dat iemand deed als je een uitbarsting had? Hoe kunnen wij het beste reageren op zoiets?

Alvast bedankt!

SJW
08-07-2021

1
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Zet er eerst hulp op ipv medicatie. Leren inzien dat bijten/slaan zeer doet en dat dat toch niet zijn intentie kan zijn. Thuis een structuur aanhouden en consequent zijn. Uitleggen als dingen anders gaan, als kleuter is de wereld nu eenmaal groter dan je dacht en kan overweldigend zijn. Helemaal als auti

Mamavan3
05-09-2021

Jouw reactie:



Verhaal 63 - Een stem in mijn hoofd zegt dat ik moet stoppen

Hallo, ik heb eigenlijk niet echt een verhaal maar een vraag of dit probleem autistisch is. Het zit als volgt ik heb nu al meerdere keren gehad dat ik een soort stem in m'n hoofd krijg die zegt dat ik met iets moet stoppen. Ik ben zo ben ik gestopt met m'n mbo / middelbare school en taallessen. Ik kreeg dus die stem en toen kon ik er niet meer naartoe. Nu ben ik bezig met m'n rijles en nu heb ik de stem gehad en moet ik weer stoppen. Hoe kom ik hieruit? Bedankt.
E.

E.
02-08-2021

1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 64 - Mijn zoon is ziek van 2de vaccinatie

Ik heb een zoon die gediagnosticeerd is toen hij 17 jaar was. Hij is nu 23 jaar. Heeft ASS met een angststoornis. Op dit moment werkt hij 20 uur per week. Maar heeft net 2 weken vakantie gehad. In de 2de week moest hij zijn 2de vaccinatie halen en is daar ziek van geweest. Deze week moest hij werken maar dat lukte hem niet. Het voelt niet goed zegt hij. Dus deze hele week thuis. Ik ga maandag weer zegt hij . Dit bezorgd mij als ouder veel stress. Hoe moet je als ouder hiermee omgaan? Hij heeft een jobcoach die is met vakantie en de vervangende ken ik niet en heeft het druk. Het is niet dat hij niet wil. Hij zegt mijn benen willen niet.

Patricia
15-08-2021

1
2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Ik zou ontzettend trots zijn als ouder dat een kind van 17 in staat is om trouw te zijn aan zichzelf, een angststoornis is niet niks.
Ik denk dat het belangrijk is om hem te laten werken aan zichzelf en niet teveel werkdruk op te leggen. Hij heeft tenslotte nog zijn hele leven de tijd om te werken. :)

Y
15-11-2021
Reactie:
Ik herken veel in wat je schrijft. Ik leef inmiddels 21 jaar met een man die, zo bleek ruim 3 jaar geleden, ASS heeft. In al die jaren heel veel communicatieproblemen gehad. Dat viel uiteindelijk door de diagnose op zijn plek. Eerst is er dan opluchting en hoop dat er dan eindelijk iets kan veranderen in de relatie, maar nu voel ik vooral dat er weinig veranderd en dat de communicatieproblemen blijvend zijn. Het is alsof er een enorme kloof is die we niet kunnen overbruggen. We begrijpen elkaar gewoon niet en praten hierover helpt niet, omdat het steeds weer zo is dat hij vindt dat het is zoals hij het ziet. We komen er niet uit. Ik word er erg moe en verdrietig van. Eerlijk gezegd kan ik niets noemen dat fijn is in onze relatie, behalve dan misschien het vertrouwde en de zekerheid dat hij mij niet zal verlaten. Wat gek is om te zeggen, omdat ik vaak fantaseer over uit elkaar gaan. Alleen hij heeft grote problemen met het vinden en behouden van werk. Heeft nu weer een tijdelijke baan binnen de participatiewet maar dat stopt weer over 8 maanden. Een huis vinden zit er niet in, want hij heeft geen vast inkomen. Het maakt me soms wanhopig, het voelt als een gevangenis. En begrijp me goed, mijn man heeft het hart absoluut op de goede plaats zitten, daar gaat het niet om. Maar op elke slak wordt zout gestrooid en in mijn beleving gaat het nergens over. Als ik al moet oppassen om een droge theedoek te pakken als de theedoek die er hangt nat is, dan denk ik waar ben je mee bezig? Voor iemand met autisme is dit waarschijnlijk erg belangrijk, maar ik word er doodmoe van. Het heeft natuurlijk weinig zin om dit te schrijven, want het is zoals het is en ik kan het niet veranderen, maar het is soms fijn het even van je af te schrijven. Want ook ik voel me erg eenzaam en onbegrepen. Vrienden weten van zijn autisme, maar vrijwel niemand begrijpt wat dat echt betekent. Mijn man komt slim en vriendelijk over en dat is hij ook. Maar het samen leven valt echt niet mee. In feite komt alles op mij neer, ook de opvoeding van onze 14 jarige zoon, al is hij ook een lieve vader. Alle beslissingen moet ik nemen, van gelijkwaardig overleg is geen sprake. Ik zou niemand aanraden een relatie aan te gaan met iemand met autisme, ondanks dat veel mensen met autisme een goed karakter hebben en erg betrouwbaar zijn. Het komt allemaal zo precies en de communicatie is zo anders. Ik wens iedereen in een vergelijkbare situatie veel sterkte!

Paulien
09-04-2022

Jouw reactie:



Verhaal 65 - Geen geweten

Bezitten jullie een geweten? Ik ben al heel vaak vreemdgegaan. 🤐

E
01-10-2021

1
2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Gelukkig wel.
Ik ben nog nooit vreedgegaan maar als ik dat wel zou doen(of tegen iemand liegen) zal ik daar(gelukkig) heel erg mee zitten.
Als je vreemdgaat daar kwets je andere mensen mee

Leontien
22-10-2021
Reactie:
Ik heb een geweten.
Vraag is wellicht waarom doe je dat? Wat is het wat je wilt opvullen met vreemd gaan?

Anoniem
05-01-2022

Jouw reactie:



Wil je ook je hart luchten?

+ Mijn verhaal delen


Verhaal 66 - Nu voelt het allemaal niet zo goed meer

Mijn vriendin heeft autisme, wat op-zich niet erg is hé, want we kende elkaar al voor onze relatie, dus we wisten beide dat de aanpassing naar een relatie niet vanzelfsprekend was omdat dit voor haar een grote aanpassingen was, het ging dan ook met ups en downs maar het bleef dan na een lang periode echt wel goed, nu zijn we al meer dan twee jaar samen, maar nu voelt het allemaal niet zo goed meer, ik wil gewoon weten of er mensen zijn die deze gevoelens en ervaringen ook hebben, dus wil ik even mijn gevoel kwijt, Ik voel me dus al een tijdje niet zo gelukkig meer in mijn relatie, maar ik wil het geluk terug en wil er voor vechten, maar soms vraag ik mezelf af of ik niet te veel wil vechten waardoor ik mezelf wegcijfer, we hebben een tijdje samen gezeten met een psycholoog om wat aan de relatie te werken en dit ging vrij goed maar nu wil ze het precies niet meer, oké misschien is haar therapie wat te zwaar momenteel, waardoor het even moet wachten maar over communiceren of als ik er achter vraag krijg ik daar geen antwoord op, 1 van de problemen waar ik het moeilijk mee heb is liefde en romantiek, berichten komen terug vriendschappelijk, ook al blijf ik wel liefde volle berichten sturen al is het gewoon maar een kusje, misschien is dit voor sommige iets kleins maar toch mis ik wel, nooit een knuffel krijgen of een zoen tenzij ik haar vast neem of zoen maar nooit uit haar zelf, nooit eens dicht tegen elkaar aanliggen of knuffelen, intiem zelden, Eigenlijk het gevoel zo hebben dat het voor haar gewoon komt gewoon en dat dit allemaal niet meer hoeft, Rare uitspraken doen waardoor je toch twijfeld dat ze verder wil in de relatie en trouw is ( het vertrouwen weggaat), maar als je er over praat dat voor haar de relatie echt wel goed zit, 2. Altijd de dingen doen waar zij zin in heeft en nooit eens iets terug verwachten dat ikzelf graag eens zou doen samen met haar, 3. Als ik ziek ben of er is iets, gaat ze nooit eens vragen hoe gaat het, is het al beter 4. Het negeren van mijn berichten en enkel over zichzelf praten, soms antwoord ik erop, soms bewust ook niet maar als ik het niet doe voel ik me ergens wel weer schuldig, ja het weegt allemaal wat zwaar door en ik lig er echt wel van wakker van, ik vraag me af of ze mij echt wil kwetsen met dit alles of dat het onbewust is en mij echt wel nog graag ziet, ik kreeg al opmerkingen van hoe hou je dit vol, en ik moet toegeven dat ik het allemaal niet meer weet maar toch iemands hart breken en alles opgeven waarvoor we gevochten hebben, want we hadden echt wel goeie periodes, ik wou dat ik gewoon terug kon naar die periode maar communiceren is zo moeilijk en ze begrijp mij vaak gewoon niet of eigenlijk nooit, ik wil mensen niet veroordelen die autisme hebben of er slecht over praten ik wil gewoon weten of dit herkenbaar is of is het puur het karakter zelf, en wat ik eventueel zou kunnen doen om het allemaal weer terug te krijgen of beter te krijgen

Anoniempje
03-10-2021

1
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Ik denk dat veel van de dingen die je beschrijft wel dergelijk te maken hebben met autisme.
Veel van de dingen die je beschrijft herken ik ook wel erg(de sociale problemen) moeite hebben met affectie,liefde tonen of attent zijn.

Je moet inderdaad jezelf niet te veel wegcijferen en ook duidelijk je grenzen aangeven(uitleggen hoe de dingen bij jou overkomen)
als je geen grenzen aangeeft dan cijfer je jezelf langzaam aan weg.

Ik heb zelf periodes gehad dat ik echt oververmoeid en depressief raakte van mijn relatie.
Daar moet je echt voor waken en ook van haar kant(al heeft ze autisme) moet ze ook begrijpen dat een relatie geven en nemen is van beide kanten.
Wij als partner van wordt vaak van verwacht dat wij altijd maar moeten zorgen,dingen accepteren want ja hij of zij heeft nu eenmaal autisme maar dat is geen vrijbrief voor alles.

Het beste is toch denk ik je eigen gevoelens kenbaar maken en uitleg geven.
want constant het gevoel hebben dat je niet gelukkig bent is heel zwaar.

Leontien
02-11-2021

Jouw reactie:



Verhaal 67 - Komt afspraken niet na en heeft altijd een mooi excuus

Hoi allen

Ik vroeg me af of jullie je herkennen in het volgende
waar ik de laatste tijd erg tegenaan loop is dat mijn partner zich vaak niet aan de afspraken houd.

Op het werk heeft die altijd veel moeite gehad met gezonde grenzen aan te geven(heeft ook een burnout gehad daardoor in het verleden)
en ja ik was altijd diegene die dat al voorzag en hem waarschuwde maar helaas nooit luisteren en ik was dan vaak diegene die hem weer uit de put kon trekken.

Ik merk nog steeds dat mijn partner (omdat die moeite heeft nee te zeggen of grenzen aan te geven) dat hij dan liever een ruzie met mij ervoor over heeft.
We hadden in het verleden duidelijk afspraken gemaakt ook voor zijn gezondheid dat hij af en toe eens zou reizen naar het buitenland maar nu is het al weer in 2 weken tijd dat die weer 2 keer op en neer is geweest(meer dan 7 uur rijden) en een paar dagen achter elkaar.
De vorige keer zat die daar voor niets zoveel dagen omdat ze boel niet goed hadden geregeld en mijn man zei daarover tegen mij als ik over een paar dagen weer 8 uur moet rijden dan zoeken ze maar even een ander.

Maar als puntje bij paaltje komt zegt die toch overal maar Ja op
In het verleden toen hij van baan veranderde hadden we de afspraak een hondje te nemen omdat hij dan ook wat meer thuis zou zijn.
Achteraf had die me helemaal niets verteld over de zaken reizen voor zijn nieuwe werk(voorliegen) dit komt dus regelmatig voor en heeft altijd weer een mooi verhaal of een excuus ervoor.

Ik vind dit gedrag soms heel erg vermoeiend en heel erg storend
en zelf na honderd keer uitleg doet die toch keer op keer weer hetzelfde.
Ik voel me soms echt weleens voorgelogen.

Ook begrijp ik niet gezien het verleden(burnouts) dat die toch altijd weer lekker dwars en koppig zijn eigen plan trekt en als het misgaat dan zijn de problemen weer voor mij om op te lossen.

Hoe moet je hiermee om gaan?
Boos worden (ben al zo vaak boos geweest) maar kost me echt heel erg veel energie


Anoniem
02-11-2021

1
3
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Beste,
Dit is echt zoooo herkenbaar.
Mijn partner heeft geen diagnose maar nadat ik op deze pagina ben beginnen te lezen zoveel puzzel stukjes vallen in elkaar.
Laat me raden je partner heeft ook vaak problemen met zijn werkgevers?

C
06-12-2021
Reactie:
Als mijn man iets in zijn hoofd heeft en het verloopt anders(of het werk is niet zoals hij dacht dat het zou zijn) dan krijgt hij hier al snel problemen mee en is inderdaad ook gestopt met het vorige werk.
NU (godzijdank) heeft hij het wel naar zijn zin maar hij zal wel moeten ook. de banen liggen niet voor het oprapen.

Anoniem
08-12-2021
Reactie:
Fijn om te horen dat hij het nu wel naar zijn zin heeft. Geeft vaak rust in huis.

C
13-12-2021

Jouw reactie:



Verhaal 68 - Ik zie hem nog steeds heel graag, asperger of niet

k heb recent een relatie van 3jaar verbroken omdat ik er onderdoor ging. Ik dacht eerst dat ik met een narcist te maken had maar iets in mijn gaf instinctief aan dat het toch niet dat was ondanks de narcistische gedragingen. Ik ben dan uiteindelijk uitgekomen op het syndroom van asperger. Deze puzzel viel van zelf in elkaar. Ik heb hem dan ook een brief geschreven met mijn overtuiging, nu 1,5 week geleden maar nog steeds geen reactie. Ik zie deze man nog steeds super graag maar zonder diagnose, zijn erkenning en aanvaarding zal er niks veranderen ondanks ik bereid ben om alle begrip hiervoor op te brengen en te zoeken naar oplossingen. Vrienden zeggen ‘Je gaat daar toch niet voor kiezen?!’ Maar het hart kiest wie het graag ziet.
Dit alles is compleet nieuw voor mij! Mijn overtuiging geeft mij rust omdat ik nu weet dat ik niet gek aan het worden was, maar langs de andere kant wou ik dat ik het al veel eerder had geweten. Bepaalde beslissingen (verhuis) werden genomen uit onwetendheid, uit een gevoel van zelfbehoud.
Ik heb na de verhuis nog geprobeerd om lat verder te gaan, maar zijn reacties/gedrag trokken mij telkens zo naar beneden. Ik begreep niet van waar het soms kwam en stond vaak aan de grond genageld.
Mijn vraag aan jullie? Zal hij nog reageren op de brief of zal ik het initiatief moeten nemen? Zit hij met schaamte over zijn gedrag? Misschien wil hij het niet zien? Volgens mij moet hij zelf al iets geweten hebben want onlangs zei hij zelf ‘ik zal nog jaren moeten werken aan mijn verbale en non verbale communicatie’. Weten is natuurlijk geen erkenning en aanvaarding. Ondertussen zijn er al maanden voorbij sinds de breuk maar lukt het mij niet om hem ondanks alles, want het was best een heel zware periode, los te laten… 😔 Ik zie hem nog steeds heel graag, asperger of niet ❤️

Wendy
05-11-2021

1
2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Ik weet niet hoe oud je bent maar ik zou voor mezelf kiezen. Je gaat je erg eenzaam voelen als je voor deze partner blijft kiezen. Het is gewoon keihard.

Annemie
19-12-2021
Reactie:
Ook mét diagnose, erkenning en aanvaarding zal het niet veranderen. Het is zoals het is. Jij zal je moeten leren aanpassen, een eigen leven opbouwen en het, zo goed en zo kwaad als lukt, moeten accepteren. Wil of kan je dan niet dan is stoppen met deze relatie je enige juiste keuze. Helaas!

Dolores
16-06-2022

Jouw reactie:



Verhaal 69 - Als moeder wil ik haar graag beschermen

Ik heb een dochter van 25 die al jaren blijf verhuizen na andere woningen. Door dit alles is ze alleen maar meer achteruit gegaan. Ze praat heel weinig, last van emoties die wisselen. Als moeder wil ik haar graag beschermen maar ze laat mij niet toe. Soms voel ik mij best wel schuldig, want als ik haar niet liet verhuizen dan had ze al deze ellende niet hoeven mee te maken. Maar hoe maak je een 25jarige klaar om zelfstandig te gaan wonen met de juiste mensen? Ik als moeder heb te veel teleurstelling gehad van begeleiders en het liefst bouwde ik in de tuin een kleine woning voor haar. Groepswonen is ook niet de juiste beslissing geweest. Ze heeft echt 1op1 nodig om de wereld voor haar duidelijk te maken.

Mamsju
13-11-2021

1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 70 - Ik heb de handdoek nog niet in de ring gegooid

Wat fijn dat hier ervaringen gedeeld kunnen worden.

Mijn verhaal:

Ik ben al ruim 10 jaar samen en getrouwd met mijn partner. Hij is sinds 2010 gediagnostiseerd met asperger.
Samen hebben we 2 kinderen. Het is altijd zo geweest dat hij mij boven de kinderen stelde en dat hij mij de belangrijkste persoon in zij wereld vond.
Omdat onze oudste ook autistisch is komt er best veel vraag op mij terecht.
De jongste laveert (gelukkig) overal tussendoor en kan makkelijk aanpassen. Maar voor zowel mijn partner als voor mijn oudste komen alle regeldingen op mij terecht. Omdat dit best wel een grote vraag is ben ik terecht gekomen in een burn out.
Dit heb ik (helaas) te lang genegeerd. Omdat mijn partner dit wel al vaak heeft aangegeven en hier nu ook moe van is geworden gaf hij aan dat hij het niet meer ziet zitten tussen ons en dat het misschien beter is om uit elkaar te gaan. Dit heeft mijn hart gebroken, want ik hou nog steeds van hem. Ook denk ik dat dit meer wegloopgedrag is dan echt wat hij wilt. Ik heb nu zelf professionele hulp gezocht, dit wordt opgestart. Maar he, welkom in de wereld van de geestelijke gezondheidszorg.... nadat hij me bijna een week heeft genegeerd (wel in hetzelfde bed geslapen) gaf hij aan dat er een grote angst is en dat ik me toch niet laat helpen. Ondanks dat ik deze angst heb weg kunnen nemen voel ik toch nog afstand. Veel afstand. Al zegt hij soms wel dat hij van me houdt en geeft hij af en toe ook een spontane knuffel. Moet ik hier voor nu vrede mee hebben? Daarnaast heeft hij een vaste functie bij een vrijeilligersorganisatie (als vrijeilliger) en is hij door daar te zijn ook wat veranderd. Hij zelf geeft als reden aan dat hij daar mag zijn wie hij is.
Sorry voor dit mega lange verhaal maar ben blij het even van me af te kunnen schrijven.
Ik ben ondertussen toch maar op zoek naar andere zekerheid. (Nieuw huis e.d.) voor als het echt noodzakelijk moet zijn. Dit doe ik wel zoveel mogrlijk buiten hem om. Ik heb het hem wel verteld dat ik nu duidelijkheid nodig heb. Maar dan geeft hij aan dat hij het idee krijgt dat ik de handdoek al in de ring heb gegooit. Dit is echter totaal niet het geval. Maar ik wil wel duidelijkheid.
Hebben jullie tips en tricks? Misschien mensen die zoiets hebben meegemaakt?
Alvast bedankt voor het nemen van de moeote om dit helemaal te lezen en eventueel te reageren.

Anoniem
30-12-2021

1
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Als ik dit zo lees... Jij bent in een burnout terechtgekomen en daar is hij moe van geworden zo lees ik het.
Draait allemaal om hem. Voor jou is het toch ook(net als ik met mijn autistische partner) soms heel erg aanpassen en vermoeidheid hoort daar zeker bij.
Hij wordt moe omdat jij bent ingestort.
Vind het heel erg egocentrisch en iemand met autisme(hoe moeilijk ook) kon niet alles schuiven op zijn autisme stoornis.
Ook mensen met autisme moeten rekening houden met andere mensen altans het proberen.
Is niet vreemd dat je bent ingestort. Komt heel erg vaak voor bij partners van iemand met autisme.
Heb zelf ook last gehad van overspannenheid.
Hij gooit de handddoek in de ring omdat jij bent ingestort mede door zijn autisme.
Hij moet toch begrijpen dat jij ook duidelijkheid wilt.
Is toch logisch dat je dan op zoek gaat naar een huis(stel dat)
Vind dat hij erg weinig rekening houd met jou wensen en jou gevoelens. Ik zal er eerlijk gezegd best een beetje boos van worden.
Mijn psycholoog vertelde me eens.. je kan niet altijd alles schuiven op je autisme( daarnaast ben je ook gewoon een mens) met karakter eigenschappen enzovoort.
Ik vind dat jij al genoeg rekening met hem hebt gehouden.
En dat je duidelijkheid wilt lijkt me niet meer dan logisch.

Anoniem
26-07-2022

Jouw reactie:



Wil je ook je hart luchten?

+ Mijn verhaal delen


Verhaal 71 - Ik heb ook een vorm van fixatie

Hallo.

Ik ben een man van 50.
Hoewel ik nooit een officiële diagnose heb laten stellen, lijkt het me zeer waarschijnlijk dat ik een autismespectrumstoornis heb.
Een vriendin die zelf ook een lichte vorm van autisme heeft en al vaak omvang heeft gehad met mensen met autisme zegt dat ze er vrij zeker van is dat ik het heb "en nog niet zo'n klein beetje", om haar te citeren.
Ik herken zelf ook heel wat kenmerken die autisme typeren en die algemeen bekend zijn bij mezelf.
Ik heb ook een vorm van fixatie en vraag me daarvan af of het ook met mijn autisme te maken heeft.

Mijn fixatie is een soort van haarfetisj . Ik heb nog nooit aan iemand durven te vertellen wat het precies is omdat ik me kan inbeelden dat het behoorlijk vreemd zou kunnen overkomen. 
Zelf vind ik het enerzijds ook vreemd, maar anderzijds is het iets wat ik niet zou willen veranderen. ( Ik doe er uiteindelijk ook niemand kwaad mee. )
Het is eigenlijk met weinig woorden samen te vatten: wanneer ik mijn haar laat knippen, vind ik het belangrijk dat de kapster een mooie, strakke"old school" zijscheiding maakt, wat maar zelden gebeurt ( en waardoor ik overigens heel vaak van kapper verander).
Ik heb nooit begrepen waar deze fixatie vandaan komt. Kan iemand me hierbij eventueel enige verduidelijking verstrekken? Bij voorbaat hartelijk dank!

Zevla
04-01-2022

1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 72 - Mijn vriend is zeer autistisch

nou mijn dikke vriend is zeer autisties en praat nooit en hij slaat mij 24/7 ik voel me onveilig en soms zit ie in de kast en zingt ie een oude mans lied en neemt hij kleine kinderen mee het traumatiseert mij help me pls soms pakt ie een mes en snijt hij gaten in het bedt en als ik praat dan bedrijgt ie me en hij heeft zelfs mijn oma gestoken en mijn opa daar wil ik niet over praten T_T help en onze kinderen heeft ie weggedaan ik wil geen namen noemen maar hij heet tarmilan ps ik ben ook nog eens depri

Yassin
13-01-2022

1
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Maak dat je zo snel mogelijk weg van hem raakt. Loop weg en zoek hulp! Ik vind voor jou dat het goed komt!

Anoniem
22-04-2022

Jouw reactie:



Verhaal 73 - Ik weet niet hoe ik mij moet openstellen

Hoi,

Ik ben 31 en heb asperger. Ben m'n hele leven al een autist genoemd, dus de diagnose was geen verassing. Toch begrijp ik denk ik nog niet voldoende wat dat dan inhoud en hoe ik daarmee om moet gaan.

De wereld draait om mij heen, maar ik snap er niks van. Ik zwem tegen de stroom in, loop achter de feiten aan, grijp altijd net mis. Ik snap er niks van. Maar ik vind het leven ook gewoon niet leuk.

Soms denk ik dat God of weet ik veel wie een grap met me heeft uitgehaald door mij hier naar aarde te sturen. Ik heb vaak het gevoel dat ik hier niet thuishoor, dat er hier geen ruimte voor me is. Alles dat ik probeer, loopt altijd slecht af. Alles waar ik hard voor voor werk, raak ik toch weer kwijt. Ik sta nu voor de zoveelste keer op hetzelfde punt.

Mensen kunnen zovaak zeggen: 'ach kop op!' of 'jij komt er wel'. En geloof me, ik sta bekend als een echte doorzetter, maar ik geloof allang niet meer. Ik probeer het steeds, maar voor wat doe ik het nog?

Ik heb vaak gedacht dat het dan maar gewoon aan mij moet liggen. Dat ik alles verkeerd doe en gewoon harder moet werken. Nu zit ik thuis met een burn out, weer een baan kwijt en nog steeds niet in staat om normaal contact aan te kunnen gaan met andere mensen.

Ik geloof niet meer. Niet in mezelf, niet in de wereld, niet in mensen. Het is zo frustrerend! Ik snap dat het leven ups and downs heeft, maar ik lijk maar niet uit die downs te komen. Alles loopt altijd zo extreem. Dit wilt toch niemand? Het lijkt alsof ik leef om te werken en niet andersom.

Wat ik nog het ergste mis is denk ik mijn onkunde om contact te leggen en hebben. Ik wil het wel, maar ik klap dicht of snap iets weer niet. Ben overprikkeld of zit teveel in m'n hoofd. Ik snap heel goed dat niemand dichtbij mij kan komen, maar ik weet niet hoe ik mij moet openstellen.

Of een passie vinden...ik kan heel veel, maar ik weet nog steeds niet wat ik nou echt leuk vind. Waar ik nou echt goed in ben. Dus dan voelt alles dat je doet al heel snel zinloos. Geeft geen voldoening, maar wat dan wel? Ik hoop dat ik dat nog vind. Dat zal denk ik al heel veranderen, want dan heb ik tenminste een doel.

Ik ben vast niet de enige met deze gevoelens. Hoe ga je hier in hemelsnaam mee om?

Kel
13-02-2022

1
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Vind het al heel knap dat je zo open bent hierover
Mijn man had ook last van bepaalde problemen die jij beschrijft maar sinds hij therapie heeft gehad en bepaalde dingen in zijn leven ook heeft aangepakt is het heel erg verbeterd.

Jezelf accepteren is ook erg belangrijk
jij mag er ook wezen en jij hebt ook talenten. iedereen heeft punten en moeilijke dingen. Ik ben zelf hoogsensitief en dat is ook niet altijd makkelijk.
kijk ook wat voor mensen bij je passen... is heel erg belangrijk
vroeger dan wilde ik door alles en iedereen aardig gevonden worden(geaccepteerd worden) maar het belangrijkste is wie ben ik,wat heb ik nodig en wat voor mensen passen er bij mij?
Je kan je eventueel ook aansluiten bij groepsgesprekken voor mensen met autisme dan leer je ook mensen kennen die worstelen met problemen.

Ook moet je je niet schamen dat je autisme hebt.
als je iemand wat beter kent kan je dit rustig vertellen..
als je het juist verteld kan er een mooi gesprek ontstaan uit ervaring weet ik dat gewoon open zijn over je sterkte punten en minder sterke punten er iets moois kan ontstaan.
luister naar je gevoel wat betreft mensen die bij je passen
Intuitie is vaak erg belangrijk.




Anoniem
03-03-2022

Jouw reactie:



Verhaal 74 - Ik wil hem eigenlijk vertellen hoe gek ik ben op hem

Ik ken al bijna 5 jaar iemand met Asperger waar ik tot over mijn oren verliefd op ben. En ik denk hij ook op mij. Hij is super lief tegen mij, we spreken regelmatig af. Maar het kan ook zo zijn dat ik tijden niks meer van hem hoor. Dit frustreert mij, ik ga dan automatisch denken dat hij een ander heeft. We zien elkaar de laatste tijd frequenter. Wel op uren dat je denkt is dit serieus? Hij werkt veel sport veel en ik werk veel, ik heb twee kinderen en ik ben getrouwd, en zijn uiteen aan het gaan. Daarom is afspreken niet altijd gemakkelijk. Hij heeft mij ook al is mee gevraagd naar het appartement van zijn ouders en soms drinken we in ons eigen dorp iets op café. Ik ken zijn vrienden goed. En bij zijn vrienden ben ik niet direct een geheim. Ook heeft hij een paar keer gevraagd hoe de situatie thuis is en wat ik nu van plan ben. Maar ik wordt dan nerveus en kan niet antwoorden. Terwijl ik eigenlijk wil vertellen hoe gek ik op hem ben en bij hem wil zijn. Mijn kinderen zijn 17 en 14 ik ben 37 en hij 39 daarom ook al een stukje vrijheid opgebouwd. Wat kan ik het beste doen in deze situatie?

Yonita
16-02-2022

1
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Communiceren & eerlijk zijn. Vertel hem hoe je je voelt. Volgens mij moet het helemaal goed komen met jullie.

Anoniem
03-05-2022

Jouw reactie:



Verhaal 75 - Het voelt vaak als een gevangenis

Getrouwd met een man met ass. Al vele vele jaren. De laatste jaren leef ik t meest boven en hij beneden. Het voelt vaak als een gevangenis. Is er niet een soort retraite oord voor vrouwen zoals wij om een beetje bij te komen?

Elsje
23-02-2022

1
3
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Zorgen dat je toch duidelijke grenzen aangeeft(je hoeft niet alles te accepteren) en ik heb zelf ook gelukkig echt een eigen leven met fijne mensen om me heen.
Ga vaak wandelen met mijn hondje en doe dingen die ik echt leuk vind daar krijg je weer energie van.
Het lijkt me erg ongezellig als de 1 boven leeft en de ander beneden is er geen middenweg te vinden daarin?
dat hij bijvoorbeeld een paar uurtjes even lekker alleen is en daarna gewoon iets leuks doen?

Leontien
03-03-2022
Reactie:
Mijn man is ook erg dwingend, is niet graag alleen, gaat niet graag mee op stap ...ik ben op het punt dat ik de deur achter mij dichttrek en alleen op stap ga, los van de ruzies achteraf. Heb ook nog een leven. .en weet je wat, mijn man begint er aan te wennen...

Anoniem
17-06-2022
Reactie:
Ik doe ook zoveel mogelijk mijn eigen ding. Als ik op hem moet wachten om samen leuke dingen te doen, is mijn leven sneller voorbij dan dat er wat gebeurt
...

Annemie
25-11-2022

Jouw reactie:



Wil je ook je hart luchten?

+ Mijn verhaal delen


Verhaal 76 - Zou dat verdriet ooit slijten?

Tientallen jaren getrouwd, mijn man heeft licht autisme, diagnose sinds een jaar. Door de jaren heen is bij mij enorm veel onbegrepen verdriet opgebouwd, ben me heel alleen gaan voelen, ook veel stress en lichamelijke klachten gehad. Tot het echt niet meer ging.

Sinds een jaar dus een diagnose, mijn man erkent dit en zet zich sindsdien enorm in om dingen anders aan te pakken. Dat waardeer ik en vind ik best knap van hem. Zoals hij zich nu opstelt gaat het eigenlijk -zij het wat gekunsteld- best goed.

Ik wil zo graag gelukkig zijn en geloven in een toekomst samen, maar ik zit met het door al die jaren heen opgebouwde verdriet dat steeds weer boven komt.

Zou dat verdriet ooit slijten?

Anoniem
25-03-2022

1
6
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
als je accepteert dat het was vanuit onvermogen, en richt op de toekomst, dan slijt het verdriet. Hij zet zich in iedergeval in om het anders te proberen te doen.

anoniem
26-03-2022
Reactie:
Ik snap jou volledig, ook hier veel verdriet, ik heb me volledig aangepast aan hem en er schiet niets meer van mezelf over...

Anoniem
21-04-2022
Reactie:
Je kan je verhaal vertellen aan vriendinnen of familie maar niemand kan je gevoel begrijpen. Ik ken jullie niet maar ik voel de eenzaamheid het gemis van een maatje. Je niet gezien voelen en niet begrepen. En het gemis van goede gesprekken, samen lachen samen huilen. Een arm om je heen op het moment dat je hem nodig hebt nee dat zit er niet in. Een begrafenis hebben en s’avonds te horen krijgen wat ben je stil? Ze doen echt hun best op hun manier maar het alleen zijn gevoel breekt me vaak op.

Anoniem
01-07-2022
Reactie:
Zo herkenbaar! Hij heeft mij zo vaak zoveel verdriet gedaan. Alles laag altijd aan mij, ik kreeg altijd de schuld. Nooit plezier, spontaniteit, enthousiasme. Een huis vol nooit afgemaakte klussen, kinderlijk gedrag etc. Maar hij doet zo zijn best dat ik het niet over mijn hart kan verkrijgen weg te gaan. Maar ik denk niet dat de deuk nog uit onze relatie gaat...

X
29-07-2022
Reactie:
Hier heeft het verdriet zich ook door de jaren heen opgestapeld, de obsessies, de praatdrang, het kinderlijke gedrag, ..ik voel me leeg. Alles draait om hem ....

Anoniem
14-08-2022
Reactie:
Ik moet huilen als ik jouw verhaal lees, omdat het zo herkenbaar is. Voor mij zijn het vooral de vele teleurstellingen die zo'n verdriet doen. Telkens denken nu wordt het beter, je aanpassen, in allerlei bochten wringen, ... maar het blijft allemaal hetzelfde. Mijn man belooft veel om mij te sussen, maar hij kan het niet....Wat mij het meest heeft gebroken zijn de extreme woede uitbarstingen, de verwijten, ..terwijl ik mijn uiterste best deed om hem te begrijpen en te ontzien. Ik heb al dat verdriet nog steeds niet verwerkt. Ik zie beelden en hoor fragmenten van gesprekken, die pijn doen ...zo diep zit het nog .. ik hoop voor jou dat je alles sneller kunt vergeten en een plaats kunt geven. Ik wens je het allerbeste.

Bea
14-09-2022

Jouw reactie:



Verhaal 77 - Zijn er speciale artsen voor kinderen met autisme?

Mijn dochter met autisme, wil absoluut niet aangeraakt worden, maar dat is een heel groot probleem omdat ze vaak last heeft van pijn aan zijkant buik, we zijn er al voor bij de huisarts geweest, maar zodra dokter haar aan wil raken, dan is er paniek in de tent. Hoe kan ik dat oplossen, want wil wel dat er naar gekeken word. Zijn er speciale artsen voor kinderen met autisme, die haar zouden kunnen helpen.

Anita
28-03-2022

1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 78 - Zou de relatie nog te herstellen zijn als hij zich beter voelt?

Hoi,

Mijn partner heeft autisme, maar praat hier nooit met iemand over en wil ook niet dat iemand dit weet. Alleen zijn ouders weten het, omdat hij hier als kind ook cursussen voor gehad heeft.

Nu heeft hij onze relatie plotseling verbroken, terwijl we al een aantal jaar samen woonden en we bijna 6 jaar samen waren. Hij wil alleen zijn omdat hij niet lekker in zijn vel zit. Ik vraag me af of dit de oplossing is. Het lijkt eerder op een keus omdat hij niet wil dat ik telkens vraag hoe het met hem gaat en hij niet wil praten.

Er gaat enorm veel in zijn hoofd om, maar wil er met niemand over praten. Ook zijn vrienden en ouders verteld hij alleen 'ik wil vrijheid', maar niet 'ik zit niet lekker in mijn vel'. Hij is tegen niemand eerlijk, maar zegt wel telkens 'niemand begrijpt me' en 'niemand is er voor me'.

Waarom is hij zo eigenwijs om met niemand te praten? Je voelt je zo machteloos als je om iemand geeft, er niet gepraat wordt, maar wel zichtbaar is dat het slecht met iemand gaat.

Iemand die dit ook heeft meegemaakt? Tips zijn welkom? Zou de relatie nog te herstellen zijn als hij zich beter voelt?

Elise
01-04-2022

1
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Hoi! Ik herken dit. Mijn ex vriend heeft het ook uitgemaakt. Hij zit niet goed in zijn vel en wil vrijheid. Nu ben ik de pispaal. Ik merk dat ik veel behoefte heb om met hem te praten. Zou jij hem berichten?

Viv
28-04-2022

Jouw reactie:



Verhaal 79 - Voel me een mislukkeling

Voel me rot. Alles is teveel. Voel me een mislukkeling.

Marrit
02-04-2022

1
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Hoi Marrit,
Ik voel met je mee.
Zo voel ik me ook.
Heb dit jaar op 67 jarige leeftijd de diagnose ASS gekregen.
Je altijd ongemakkelijk voelen in sociale situaties, niet weet hoe je moet handelen, moeilijk uit je woorden kan komen, geen interactie kunnen voeren, nooit ad hoc kunnen reageren omdat de informatieverwerking anders en vertraagd werkt bij mij.
Mijn hele leven lang heb ik gedacht dat het aan mijn karakter en met mijn verlegenheid lag. En dacht, dat als ik maar goed genoeg mijn best doe, het wel goed komt met mij. Ik heb mij altijd gedragen zoals ik dacht dat er van mij verwacht werd. Het autisme camoufleren dus, weet ik nu!
Ik heb verschillende psychologen bezocht, maar altijd verkeerde diagnoses gekregen.
Het is een opluchting te weten waar mijn problematiek vandaan komt, maar tegelijkertijd een rollercoaster waarin je terechtkomt door al het leed wat je hierdoor is aangedaan en wellicht had kunnen voorkomen wanneer de juiste diagnose eerder was vastgesteld.
Ik heb nu een basis autisme training gehad, die me wat kennis van het Autisme heeft bijgebracht, en hoe hier mee om te gaan.
Ik mag/durf nu gemakkelijker mijn grenzen aan te geven. Ik doe niet meer waarvan ik denk dat het van mij verwacht wordt. Aan de éne kant geeft dit mij een goed gevoel maar aan de andere kant ook een slecht gevoel. ( Omdat je mensen in de steek laat.)
Ik probeer op mijn gevoel af te gaan. Ik ben over het algemeen in mijn eentje thuis.
Heb nieuwe vrienden en ben oude kwijtgeraakt.
Als er niets bijzonders is, gaat het redelijk met mij, maar er hoeft maar iets te zijn, dan schiet ik un de stress door mijn problematiek.
Mijn leven was een worsteling en zal dat af en toe blijven!
Sorry voor de lengte van mijn verhaal.
Groet Alie




Alie
25-08-2022

Jouw reactie:



Verhaal 80 - Ik kan het soms niet meer opbrengen om nog naar hem te luisteren

Mijn man heeft een lichte vorm van autisme, het valt niemand op, en daarnaast is hij goed begaafd. Het probleem is het huishouden, het gezin, het geregeld, de administratie,....dit is allemaal voor mij. Ook boodschappen doen...Soms kom ik thuis met boodschappen, gesleurd...en dan ligt mijn man nog in bed omwille van bvb overprikkeling de dag voordien,...dan voel ik me zo boos worden, ik werk zelf ook nog, en ik kan dit allemaal niet meer aan, ook al weet ik dat mijn man hier niets kan aan doen en zijn best doet, het wordt teveel. Als mijn man iets stoms heeft meegemaakt dan heeft hij behoefte om daar heel lang en uitgebreid te kunnen over praten...praten doet hij zo al veel ... maar ik kan het soms niet meer opbrengen om nog naar hem te luisteren,...en dan voelt hij zich niet gehoord . Sommige dagen lukken beter dan andere, maar ik voel me toch leeg. Ik ga vooral door voor de kinderen, waar ik meer hulp en steun aan heb dan aan mijn man 😞

Anoniem
21-04-2022

1
2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Dankjewel voor jouw reactie. Ik ben van plan om die af en toe te lezen als het moeilijk gaat...Ik neem zeker de tips mee! Dankjewel!

Anoniem
27-04-2022
Reactie:
Hoi, ik kan de eerdere tip niet lezen dus misschien ter overvloedde:

1)misschien kun je de situatie omdenken. Dat anderen dan jullie beide weinig last hebben van zijn ASS betekent niet dat het om 'licht' autisme gaat. Het kan wel degelijk een heel ingrijpend fenomeen zijn, waarbij je serieus over belasting/verdeling nadenkt
2) schakel hulp in! Van huishoudelijke hulp tot boodschappen bezorgen tot close vrienden bij wie hij ook af en toe zijn verhaal kwijt kan.
3)sluit een compromis: misschien kan uw man niet de boodschappen halen (supermarkt =veel prikkels) maar wel de spullen sjouwen? Misschien kun je aangeven: ik heb 15 minuten de tijd om je probleem te bespreken, daarna niet meer. Of: wil je er eerst over schrijven(journallen) en daarna de samenvatting aan mij vertellen?

4) verdiep je nog meer in high functioning ASS, er is een goed lecture dat 'lifehacks voor meiden met autisme' heet op youtube en autism from the inside legt het ook heel verhelderend en emoatisch uit. Meer begrip zorgt hopelijk voor minder boosheid en het kan helpen om nieuwe oplossingen te zien!

Ik snap dat het lastig is, zeker met al deze dagelijkse taken en de belasting voor jou, maar als je blijft puzzelen op nieuwe strategieën is er best veel mogelijk. Dus de laatste tip: houd vol, geef de moed niet op en denk ook aan je eigen wensen/grenzen

Mara
28-08-2022

Jouw reactie:



Wil je ook je hart luchten?

+ Mijn verhaal delen


Verhaal 81 - Hoe kan hij tot zijn autistische zoon doorkomen?

De zoon van mijn vriend is autistisch. Hij is heel lief en slim maar met hem praten is erg moeilijk, hij is gesloten. Wij zien de laatste tijd dat er iets met hem gebeurt maar op alle vragen antwoord hij alleen "alles is goed". Mijn vriend is verschrikkelijk bezorgd want er waren gedachten van zelfmoord tijdens puberteit. Hoe kan hij tot zijn zoon doorkomen?

Alice
25-04-2022

1
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Misschien is het een idee om iets in deze trant te zeggen:
'Wij zien dat het de laatste tijd minder goed met je gaat. We willen je graag steunen en er voor je zijn, maar we merken dat je gesloten hierover bent. Wéet dat wij er altijd voor je zijn en dat je naar ons toe kan komen als je dat nodig hebt.' Je kan ook iets zeggen als:
'Wij hoeven ook niet te weten wát er aan de hand is, maar als je iets nodig hebt waarmee wij je kunnen helpen laat het ons weten'.

Daarnaast is het misschien goed om (eventueel samen met hem) een lijstje met vertrouwenspersonen op te stellen met wie hij contact kan leggen als er iets is. Soms is het lastig om iets te delen met je ouders en makkelijker om dit met een vriend/vriendin of andere bekende te doen. Zet hier dan ook meteen contactgegevens neer voor de echte nood (zelfmoordpreventie website bijv).

Anoniem
03-05-2022

Jouw reactie:



Verhaal 82 - Het is uit, maar we wonen nog wel samen

Hallo, ik ben een vrouw van 35 jaar en ik heb ADD en HSP. Ik ben al bijna 12 jaar samen met een man dat wat ouder is dan ik en hij heeft ADHD en ASS. Die laatste is pas sinds paar jaar bekend, door een psychiatrische opname. En HSP is ook pas sinds recent bekend bij mij.

Hij heeft vorige maand uitgemaakt met mij, en deze keer blijft hij bij zijn besluit. Ik moest diezelfde avond nog een logee adres vinden, ik moest echt uit zijn buurt weggaan. Maar dat is mislukt omdat ik effectief nergens terecht kon. Dus ik mocht blijven, en ik zit er nog altijd. Ondertussen leven wij als een soort stel zonder enige intimiteit, maar houdt hij zich volop met sexting bezig op internet met een buitenlandse vrouw. Ze horen elkaar elke dag en sturen veel naar elkaar (ook beeldmateriaal, seksgerelateerd).

Het is wel zo dat ik ook mijn fouten had: ik heb zijn huis beetje te rommelig volgestouwd etc, en ik krijg het huishouden ook amper rond (hij helpt ook amper mee - na de breuk gaf hij ook toe dat hij idd foert zei en alles aan me overliet). Ik heb intussen al heel erg veel weggewerkt en opgeruimd, ik ben er nog lang niet, maar ik zie nu toch wel al wat verschil. hij daarentegen... hij "ziet" slecht wat er gedaan is, tenzij heel erg opvallend, dan ziet hij wel dat ik iets gedaan heb.

Hij is ook boos omdat hij geen seksleven meer had door mij, maar hij begrijpt niet dat ik hem vaak afwees omdat hij zich slecht omkleed of amper wast. Heeft op dat vlak best veel moeite mee.

Ondertussen zijn we toch een dikke maand verder, en vraagt hij nog veel aan mij, ook qua hulp, en spreekt hij me nog veel aan zoals voorheen, alleen de knuffels/seks wilt hij absoluut niet meer (ook door die vrouw op internet vrees ik, is er echt verliefd op), en hij loopt ook soms naakt rond, of plast met deur open, alsof hij zich niet beetje terugtrekt van "ik wil zulke dingen niet meer zo showen, want we zijn uiteen".

Hoe moet ik zulke dingen interpreteren?

Eergisteren had ik weer een paniekaanval trouwens en heb ik met Tele-onthaal gechat, en die zei dat ik niet zoveel moest stressen ondertussen. Ik moest hem gewoon laten doen met die sexting, want dat het een vluchtgedrag van hem is, en dat ik ondertussen gewoon verder moest opruimen en dat ik nu heel goed bezig was, en dat de relatie vaak terug komt dan, want dat relatie niet op is omdat de liefde weg is, maar omdat die problemen er zijn. (dus ze bedoelt dat ik die soort problemen weg moet ruimen, in dit geval de teveel aan spullen wegdoen dus)

Ik hoop dat hier iemand zich ook wat hierin herkent of mij wat tips kan geven of ... Want ik hou nog heel veel van hem hoor!

Zipper
06-05-2022

1
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Even een aanvulling: hij schuift de verantwoordelijkheid ook nog wel wat in mijn schoenen, nl dat ik had moeten zeggen dat hij zich had moeten wassen. Ik gaf toe dat ik mss wel altijd subtiel was, en dat ik het expliciet had moeten zeggen. Maar ik heb ook wel eens zo eens en dan expliciet geweest, soms ook gezegd van "hé je stinkt, doe deo op aub" of "kleed u om"

Die van de Tele-onthaal zei trouwens ook dat hij momenteel moedeloos is, moe door mijn gedrag en ik moe door zijn gedrag, dat ik daarom nu niets moet forceren of zo. Gewoon mijn problemen aanpakken en ondertussen vriendelijk blijven doen, en niet "zagen", ... hoe moeilijk het ook is.

Ja, sorry, ik weet het, enorm complex!!!

Zipper
06-05-2022

Jouw reactie:



Verhaal 83 - Contact voor mijn dochter met ASS

Ik ben een mama van drie kinderen. Bij onze oudste werd vorig jaar autisme vastgesteld , op 18 jaar . Zij is normaalbegaafd.
Zij zit op kot in Gent en voelt zich daar erg eenzaam. ze neemt zelf heel weinig initiatief tot het leggen van sociaal contact. Zij heeft regelmatig momenten waarop zij het niet meer ziet zitten. Hierdoor vlot hetleren ook niet. Ze wilt deels haar zelfstandigheid (op kot zijn) en zijn gelijk iedereen, en anderzijds geeft zij ook aan dat het niet lukt. Voor ons als ouders is dit ook heel moeilijk.
Is er toevallig iemand die ook een jongvolwassene kent (zij wordt 20 jaar), studeren in Gent en pas op latere leeftijd te horen kregen dat zij ASS hadden? het zou zo goed zijn mocht zij vrienden hebben bij wie zij zichzelf kan zijn...zij sport graag, is gek op dieren, volgt hogeschool.
Bestaat er zo geen forum voor hen om vrienden te maken?


Lief
25-05-2022

1
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Oh wat jammer datje niet hier in de buurt woont. Ik heb een lieve en leuke zoon van 20 jaar en hier precies hetzelfde… gun hem goede contacten en een fijne vriendin, zou zijn leven zoveel gemoedelijker maken.
Alle goeds!

Anoniem
07-08-2022

Jouw reactie:



Verhaal 84 - Ze heeft ons horen vrijen

Onlangs is bij mijn dochter van 13 de diagnose ASS gesteld, met ADHD. Rond haar 12e kreeg ze het steeds lastiger: ze worstelt met haar identiteit, seksualiteit en gender. Na een aantal nare gebeurtenissen op school is ze uitgevallen en ze gaat nu naar een trainingshuis om weer richting school gaan te werken. Daarnaast hebben we ambulante hulp en hulp van kinder- en jeugdpsychiatrie.

Haar vader en ik zijn gescheiden en sinds een paar maanden heb ik een nieuwe partner met wie het erg goed gaat. In eerste instantie verliep het contact tussen hem en mijn dochter heel goed. Totdat ze ons 's nachts een keer heeft horen vrijen. Dat was natuurlijk absoluut niet de bedoeling en ik snap hoe naar dat was. Maar nu, maanden verder, zit ze nog steeds helemaal vast hierover en accepteert ze mijn partner niet meer.

Ondanks de hulp van de psycholoog is er geen progressie. Ik leef daardoor nu in 2 werelden voor mijn gevoel: de ene week met mijn kinderen, de andere (als ze bij mijn ex zijn) met mijn vriend. Mijn ex heeft overigens ook een nieuwe partner, met wie het wel goed gaat. Ik zou ook zo graag willen dat we dit kunnen integreren, zodat ik ook eens samen met mijn vriend en kinderen kan eten of een dagje weg kan...

Heeft iemand hier ervaring mee?

Joe Mama
07-06-2022

1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 85 - Mijn ex is autistisch en mijn zoon ook

Hallo , mijn ex is autistisch en mijn zoon ook.
Mijn ex en ik zijn al tijdje uit elkaar, voor mij al 2 jaar voor hem pas 1jaar.
Het duurde een jaar voordat het bij hem lande na 6x hetzelfde het is voorbij gesprek te hebben gehad kwam het eindelijk binnen na een jaar.
Daarna moest hij het verwerken voordat we aan dingen regelen toekwamen.
We wonen nu na 2 jaar nog steeds in hetzelfde huis met onze 2 kids en de situatie is heel zwaar.
Alle communicatie loopt enorm vast hij vind dat ik te weinig toegeef terwijl ik eigenlijk ongelooflijk veel geduld heb gehad voor mijn gevoel.
Hij wilde perse in het huis blijven dus stem ik ermee in dat hij mij mag uitkopen op woz waarde anders kan hij het niet betalen en moet het huis verkocht worden.
Nu blijft hij van alle kanten steeds over financiën beginnen als hij mij heeft uitgekocht wil hij dat ik soort vergoeding ga betalen voor de maanden dat ik er nu nog zit.
Als ik hem iets vraag of informatie van hem probeer te krijgen schreeuwt hij en valt er niet te communiceren…
Ik ben bang voor hem vanwege zijn gedrag en de kinderen zijn ook bang .
Het lijkt soms zo eindelijk te zijn, hij zit in zijn bubbel en ik in de mijne , had gelezen en met hulpverleners besproken dat alles stap voor stap veranderd moet worden , dus dat probeer ik te doen maar dan krijg ik van hem ook allerlei verwijten.
Ik zit nu richting depressie en hij vind alles wel prima , neemt de gevoelens van zowel mij als de kinderen niet serieus , hij heeft enorm moeite met zichzelf in andere verplaatsen en ik heb steeds meer moeite om in zijn beleving mee te gaan, ik wil graag verder en rust .

Parker
19-06-2022

1
2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Ik vrees dat je toch een volgende stap zult moeten zetten. Kan je ergens naartoe met de kinderen. Samen onder 1 dak wonen op deze manier lijkt mij niet haalbaar. Zoek steun in je omgeving, vindt een eigen plek voor jou en de kinderen. Ik wens jou veel sterkte!

Anoniem
04-09-2022
Reactie:
sorry praten kan ik goed in Engels maar schrijven wat minder..

Ik kan me voorstellen dat het voor jou ook lastig is
je anders voelen bij mensen en je niet echt thuis voelt bij andere mensen.
Ik kan me ook voorstellen dat het frustrerend is dat relaties (ook voor jou) niet alleen voor partners van moeilijk verlopen.
Het is ook eigenlijk iets waar je niets aan kan doen.
Autisme is ook niet zomaar wat.
Ook erg om te lezen dat je vader je een kluns vond en je dat kreeg te horen.
Ik hoop dat ondanks je diagnose en autisme je een goede weg weet te vinden in het leven.
Heel veel geluk en succes met alles!

Leontien
13-09-2022

Jouw reactie:



Wil je ook je hart luchten?

+ Mijn verhaal delen


Verhaal 86 - Mijn man heeft waarschijnlijk autisme

Mijn man heeft waarschijnlijk autisme maar wil hier niet over praten. Op die manier beïnvloedt hij ons gezinsleven erg negatief. Hij kan uit het niets boos worden, praten over iets en uren doorgaan, anderen verwijten maken maar net hetzelfde doen ..hij is vooral met ze bezig. Ik heb vanalles geprobeerd maar het lukt niet beter .. omwille van de kinderen wil ik er een punt achter zetten maar hij wil niet scheiden want waar moet hij dan naartoe? Hij leunt NL steek op mij voor bijna alle ...alleen vindt hij het normaal dat ik dit allemaal voor hem doe ..

Anoniem
25-06-2022

1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 87 - Hij kwetst mij vrijwel elke dag

Hoi allemaal, ik wil heel graag mijn verhaal delen. Ik ben al heel lang getrouwd met een partner die op 54 - jarige leeftijd gediagnosticeerd werd met Pddnos. Door mij gepresst om te laten testen ( ik dreigde met weggaan na een gigantische crisis) door hemzelf eigenlijk altijd ontkend. Sinds een aantal jaren zijn we met pensioen en ben ik helaas niet meer zo gezond ( een paar cva’s). Ik loop niet meer goed en kan ook niet meer fietsen. Mijn energie is beperkt. Na een levenlang altijd gewerkt te hebben. Door het pensioen en mijn beperkingen en het autisme van mijn partner zijn de relatieconflicten erg veelvuldig geworden. Hij kwetst mij vrijwel elke dag tot zodat ik veel moet huilen . Hij doet mij bv na, als ik door de cva’s niet duidelijk praat, praat voortdurend door me heen als ik iets zeg, komt beloftes niet na, geeft mij overal de schuld vanverzwijgt van alles, neemt het niet voor me op , denkt alleen aan zichzelf, loopt weg, enz. Ik ben mezelf kwijt en wil graag meelevende reacties

Essie
18-07-2022

1
2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Zoek alsjeblieft hulp in je omgeving. Niemand verdient het om verdrietig te zijn zelfs al heeft je man pdd-nos. Zoek steun ...veel sterkte

Annie
17-08-2022
Reactie:
Herkenbaar. Ze hebben weinig of geen empathie. Zoek idd hulp blijf hier niet alleen mee zitten.

Annemie
11-09-2022

Jouw reactie:



Verhaal 88 - Sinds een paar jaar zijn de signalen duidelijk

Terwijl de tranen over min wangen rollen lees ik alle verhalen. Hoewel mijn man nooit getest is, dat wil hij niet en hij wil ook geen hulp zoeken en ontkent ook bij tijd en wijle dat hij misschien wel autisme en add heeft, zijn voor mij sinds een paar jaar de signalen duidelijk.

In het begin was hij heel verliefd op mij en hoewel ik 37 was toen ik hem ontmoette had ik nog nooit een serieuze relatie gehad. Hij deed veel moeite voor mij, we hadden veel lol en al snel werd de relatie serieus en gingen we samenwonen.
Toen bleek dat hij ook heel dominant en jaloers was en daar hebben we veel ruzie over gehad, hij belandde in een depressie, maar toch ben ik met hem getrouwd.
Na een tijdje werd de depressie minder en zijn het controleren, zoals mijn mail lezen, wat hij zelf opbiechtte, gestopt.
Inmiddels was ik werkloos geworden en was ik gestimuleerd door hem aan een universitaire studie begonnen. Het ging weer goed tussen ons. Ik vond weer werk, was druk met min studie en we besloten het ivf-traject in te gaan omdat het op natuurlijke wijze niet lukt om zwanger te worden. Achteraf gezien waren er toen ook al signalen, maar niet zo sterk als tegenwoordig en ik negeerde deze. Ik dacht dat het typische mannendingetjes waren, zoals niet naar mijn verhalen luisteren, mij het hele huishouden laten doen en de administratie, weinig empathie als ik verdiet had, etc. Ik had immers nooit eerder een serieuze relatie gehad. En je raad het al het hele ivf-traject heb ik in mijn eentje moeten doen, ook de pijnlijke behandelingen waarvoor je thuis zware pijnstillers moet nemen en drozy op de metro staat te wachten, Tja hij had het druk op zijn werk en kon daar allemaal geen vrij voor nemen. En ook het verdriet van het kinderloos blijven heb ik in mijn eentje moeten verwerken.

Inmiddels weet ik dat het niet normaal is om niets te doen, om alles boos te worden, mij af te bekken als ik iets wil vertellen of zaterdag om 4 uur aangeef dat de bakker al dicht is terwijl hij juist dan brood wil halen.
Ik zelf heb al eerder hulp gezocht omdat ik tegen een burn-out aanzat, daarna ging het weer even, maar nu zit ik weer helemaal doorheen. Helaas heb Ian op redelijk jonge leeftijd mijn ouders verloren en is de band met mijn zussen niet supergoed en heb ik ook niet echt veel vriendinnen (gelukkig wel 1) waar ik mijn verhaal bij kwijtraken. Mijn vriendin en zus hebben wel door dat hij mij pijn doet en nemen hem dat kwalijk en mogen hem niet meer zo, dat weet hij niet, want ik wil niet in een nog groter isolement raken.

Ik irriteer me steeds vaker aan hem, aan het eigen wereldje, geen rekening houden met mij en wat ik wil, het passieve, en ga zo maar door…
En ook dat hij altijd met dezelfde verhalen en verhandelingen van uren komt en als ik wat zeg hoe kort ook ben ik uren aan het woord….
Wat mij ook steekt is dat hij voor zijn vrouwelijke collega’s wel alle tijd heeft om naar hun verhalen te luisteren, terwijl hij altijd tegen mij zegt in 5 woorden en dat ik niet tot de kern kom…… en ook dat hij leuk en gezellig naar anderen is, ook als we net ruzie heeft gehad. Ook dreigt hij steeds vaker met scheiden als hij boos en depressief is, dat kwetst mij enorm.

Het is een heel verhaal geworden, maar het lucht mij wel enorm op omdat een keer zo opzet schrijven en te delen.

Heb je tips voor mij, dan zijn die altijd welkom.

Maria
24-07-2022

1
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Mijn tip ga op zoek naar een coach die bekent is met het autisme. Ik ga naar een coach in delft en voel me stukken beter en ze geeft je zoveel energie en daardoor is onze relatie stukken beter geworden , omdat ik nu zijn handleiding weet maar vooral mijn eigen grenzen kan aangeven .
Veel sterkte



Diaan
16-11-2022

Jouw reactie:



Verhaal 89 - Het gaat bijna altijd over hen

Sorry, ik kan er niet meer mee omgaan. Sinds ik zelf ernstig ziek ben. Voorheen kon ik het wel.
De mensen in mijn omgeving met autisme.
Een vriendin, een schoonzus. Het gaat heel vaak over hen in een gesprek. Ze luisteren niet. Als ik iets aan het vertellen ben. Gaan ze zonder pardon weer over het gesprek waar ze mee geëindigd zijn. Het gaat bijna altijd over hen. Nooit is een geïnteresseerde vraag terug krijgen. Ik voel met net een praatpaal. Ze lukken tegen me aan en luisteren niet. Hebben het heeeeel vaak over hetzelfde, steeds dezelfde onderwerpen. Heel vermoeiend het kost mij heel veel energie. Kan iemand mij uitleggen hoe ik dit op een aardige manier kan aangeven.? Want ze zijn ook nogal zwart-wit.

Imke
24-07-2022

1
2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Herkenbaar Ik blok hem ook af omdat ik anders gek word van zijn lange redeneringen. Leuk vindt hij dit niet maar het is voor mij zelfbescherming.

Annemie
11-09-2022
Reactie:
zeer herkenbaar.
Mijn man heeft autisme,maar zijn familie vertonen ook erg veel symptonen van autisme.(vaak is het ook erfelijk)
die mensen praten ook alleen maar over zichzelf en luisteren erg slecht.
Als ze ziek zijn moeten ze de volledige aandacht hebben maar als een ander iets mankeert luisteren ze helemaal niet en tonen weinig belangstelling.

Heb meerdere malen uitleg gegeven maar ze begrijpen het probleem niet.
Blinde vlek.

Inmiddels zie ik deze mensen ook niet meer.
waren op een duur zoveel problemen ik kon er echt niet meer tegen.

Mijn ervaring is of je het nu netjes uitleg geeft of boos wordt het komt gewoon niet aan.
Vind het moeilijk om advies te geven maar begrijp je probleem!

Leontien
12-09-2022

Jouw reactie:



Verhaal 90 - Sinds een paar jaar zijn de signalen duidelijk

Terwijl de tranen over min wangen rollen lees ik alle verhalen. Hoewel mijn man nooit getest is, dat wil hij niet en hij wil ook geen hulp zoeken en ontkent ook bij tijd en wijle dat hij misschien wel autisme en add heeft, zijn voor mij sinds een paar jaar de signalen duidelijk.

In het begin was hij heel verliefd op mij en hoewel ik 37 was toen ik hem ontmoette had ik nog nooit een serieuze relatie gehad. Hij deed veel moeite voor mij, we hadden veel lol en al snel werd de relatie serieus en gingen we samenwonen.
Toen bleek dat hij ook heel dominant en jaloers was en daar hebben we veel ruzie over gehad, hij belandde in een depressie, maar toch ben ik met hem getrouwd.
Na een tijdje werd de depressie minder en zijn het controleren, zoals mijn mail lezen, wat hij zelf opbiechtte, gestopt.
Inmiddels was ik werkloos geworden en was ik gestimuleerd door hem aan een universitaire studie begonnen. Het ging weer goed tussen ons. Ik vond weer werk, was druk met min studie en we besloten het ivf-traject in te gaan omdat het op natuurlijke wijze niet lukt om zwanger te worden. Achteraf gezien waren er toen ook al signalen, maar niet zo sterk als tegenwoordig en ik negeerde deze. Ik dacht dat het typische mannendingetjes waren, zoals niet naar mijn verhalen luisteren, mij het hele huishouden laten doen en de administratie, weinig empathie als ik verdiet had, etc. Ik had immers nooit eerder een serieuze relatie gehad. En je raad het al het hele ivf-traject heb ik in mijn eentje moeten doen, ook de pijnlijke behandelingen waarvoor je thuis zware pijnstillers moet nemen en drozy op de metro staat te wachten, Tja hij had het druk op zijn werk en kon daar allemaal geen vrij voor nemen. En ook het verdriet van het kinderloos blijven heb ik in mijn eentje moeten verwerken.

Inmiddels weet ik dat het niet normaal is om niets te doen, om alles boos te worden, mij af te bekken als ik iets wil vertellen of zaterdag om 4 uur aangeef dat de bakker al dicht is terwijl hij juist dan brood wil halen.
Ik zelf heb al eerder hulp gezocht omdat ik tegen een burn-out aanzat, daarna ging het weer even, maar nu zit ik weer helemaal doorheen. Helaas heb Ian op redelijk jonge leeftijd mijn ouders verloren en is de band met mijn zussen niet supergoed en heb ik ook niet echt veel vriendinnen (gelukkig wel 1) waar ik mijn verhaal bij kwijtraken. Mijn vriendin en zus hebben wel door dat hij mij pijn doet en nemen hem dat kwalijk en mogen hem niet meer zo, dat weet hij niet, want ik wil niet in een nog groter isolement raken.

Ik irriteer me steeds vaker aan hem, aan het eigen wereldje, geen rekening houden met mij en wat ik wil, het passieve, en ga zo maar door…
En ook dat hij altijd met dezelfde verhalen en verhandelingen van uren komt en als ik wat zeg hoe kort ook ben ik uren aan het woord….
Wat mij ook steekt is dat hij voor zijn vrouwelijke collega’s wel alle tijd heeft om naar hun verhalen te luisteren, terwijl hij altijd tegen mij zegt in 5 woorden en dat ik niet tot de kern kom…… en ook dat hij leuk en gezellig naar anderen is, ook als we net ruzie heeft gehad. Ook dreigt hij steeds vaker met scheiden als hij boos en depressief is, dat kwetst mij enorm.

Het is een heel verhaal geworden, maar het lucht mij wel enorm op omdat een keer zo opzet schrijven en te delen.

Heb je tips voor mij, dan zijn die altijd welkom.

Maria
27-07-2022

1
3
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Zo erg, het zou mijn verhaal kunnen zijn ,.ik ben ook de boosheid en het voortdurend op de toppen van je tenen lopen beu. Het langdradig vertellen, het altijd beter weten, de schuld altijd op een ander steken, totaal geen zelfinzicht en volgens hem al zeker geen ASS. Ikzelf zou willen scheiden maar dat ziet hij niet zitten, want ja waar moet hij naartoe ...dan kan hij echt dreigend worden en dat wil ik de kinderen niet aandoen. Nu heb ik hem voorgesteld op aanraden van een psychiater om medicatie te nemen nl. Risperdal. Het maakt de Boze buien iets meer hanteerbaar maar het is een dagelijks gevecht om het hem ook te laten innemen...

Anoniem
18-08-2022
Reactie:
Beste Maria

Vind het heel naar om te lezen dat jij je zo rot voelt.
het is een moeilijke situatie.
Momenten dat je steun nodig had kreeg je die niet en dat is erg eenzaam.
Ik heb geen kinderen wel een bewuste keuze.
Ik kwam er al vrij snel achter dat mijn man autisme had en is uiteindelijk ook bij psycholoog beland.
Ik heb bewust geen kinderen genomen omdat ik wist dat waarschijnlijk alle zorgtaken om mijn schouders terecht zal komen en ik veel alleen zou moeten doen dat wilde ik niet.
Toch is het afscheid nemen van het feit dat je nooit kinderen zult krijgen.
Ik begrijp dat het een verdriet veroorzaakt als je graag kinderen had willen hebben.
Er zijn eigenlijk heel wat opties,opties waar ik zelf natuurlijk ook mee bezig ben geweest.
Wil je zo op deze manier blijven leven en kan je dit aan?
probeer goed voor jezelf te zorgen en bij je grenzen te blijven.
Je hebt altijd de kans om eruit te stappen als het echt niet meer gaat en een nieuw leven te beginnen.
Geef jezelf de tijd om na te denken over bepaalde belangrijke punten.
Ik zie ondanks het moeilijke gedrag nog steeds de positieve punten aan mijn man maar als het alleen ellende zou zijn of gaan worden dan moet je soms echt voor jezelf kiezen.

Wat ik als tip heb.... stel jezelf voorop wat wil jij?
waar wordt jij gelukkig van en heb je nog vertrouwen in je relatie?
Wil je zo doorgaan en kun je zo doorgaan?
zijn vragen waar jij alleen zelf antwoord op kan geven.
Zorg goed voor jezelf heel erg belangrijk.

Leontien
13-09-2022
Reactie:
Erg herkenbaar. Inmiddels kan ik zeggen dat ik het jammer vind dat ik geen kinderen heb, maar dat ik blij ben geen kinderen met HEM te hebben. Want dan had ik alles in mijn eentje moeten doen, en in feite 2 kinderen gehad ipv 1.
Ik vraag me met enige regelmaat af of ik niet beter af ben in mijn eentje, maar dan gaat het weer een tijdje goed etc. voordat het gedonder weer begint. Vooral het egocentrische gedrag is moeilijk, en dat hij geen hulp wil. Nee, want HIJ heeft nergens last van, zegt ‘ie dan. Het zelfinzicht ontbreekt dus ook nog.

Ik heb mijn eigen hobbies en clubjes waar ik ontspanning uit haal en mensen ontmoet; dat vind ik erg fijn. Wat anderen al zeggen, het is belangrijk om goed voor jezelf te blijven zorgen!

Saffron
05-11-2022

Jouw reactie:



Wil je ook je hart luchten?

+ Mijn verhaal delen


Verhaal 91 - Ik zou hem er echt uit moeten laten zetten

Mijn man doet gewoon zijn eigen ding, laat alle administratie en de opvoeding van d kinderen aan mij over ...doet weinig op een dag, is terug werkloos ...je kunt het hem niet duidelijk maken, hij doet toch niets verkeerd? Hij doet ook niets, alleen wat hem interesseert. Hij wil ook niet scheiden want waar moet hij dan naartoe? En zo blijven we verder onder 1 dak leven. Ik zou hem er echt uit moeten laten zetten maar dat wil ik de kinderen niet aandoen Ik zit intussen in de financiële problemen en in een depressie en ik haat mijn man.

Anoniem
01-08-2022

1
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
U vraagt advies van mensen met autisme en de mensen die het meest van hen houden: wil je respectvol blijven?

Mijn advies: herpak uzelf. U gaat flink tekeer, dat kan erg schadelijk zijn - specifiek bij iemand met ASS. Uw man reageert misschien niet zoals u verwacht, hij krijgt er waarschijnlijk wel vanalles van mee.

Tip twee: schakel hulp in. Uw man is blijkbaar afhankelijk van u en u kunt niet de juiste zorg bieden. Dat is onwenselijk, voor u beiden. U kunt bijvoorbeeld praten met een huisarts of een wijkteam, het liefst met iemand die ook iets over autisme weet.

Als je zelf last hebt van ASS, weet dan dat er geen enkel excuus is voor iemand om je zonder respect of liefde te behandelen. Als het toch gebeurt, praat daar dan met iemand over. Je kunt bijvoorbeeld bellen naar mind korrelatie op 0900-1450 op doordeweekse dagen van 9:00 tot 21:00 - mailen en chatten kan ook

Mara
28-08-2022

Jouw reactie:



Verhaal 92 - Zijn ‘emmer’ loopt vaak vol

Ik zit in een lastige situatie. Heb 2 jonge kinderen met een man die sinds kort gediagnosticeerd is met autisme. Ik hou van hem, maar we hebben ook veel moeilijkheden. Ik heb het idee dat alles moet zoals hij dit in zijn hoofd heeft. Hij stoort zich veel aan mij, aan de kleinste dingen. Vooral in periodes dat hij het druk heeft. Hier reageert hij heel heftig op, gaat direct luid praten (buiten, in de winkel maakt niet uit) en scheldt mij regelmatig uit. Ik schaam me hiervoor. Of dan spuugt hij voor mij op de grond. Als ik hier verdrietig over ben doet hem dat helemaal niks op zo’n moment. Dit zegt hij dan ook letterlijk. Ik ben bang dat de kinderen dit ook mee gaan krijgen als ze wat ouder worden. Ook denk ik dat ze het nu al voelen dat papa weer een bui heeft. Hij geeft na een irritatie ook regelmatig aan dat hij t allemaal niet meer ziet zitten met mij en later komt hij hier weer op terug. Zijn ‘emmer’ loopt vaak vol geeft hij zelf ook aan. Hij kan zich moeilijk inleven in mijn mening of gevoel. Daardoor voel ik me vaak eenzaam. Een gesprek met hem hierover voeren lukt ook alleen wanneer hij dit begint en op zijn manier. Als ik er over begin en verdrietig ben kijkt hij me niet eens aan en blijft hij met z’n telefoon spelen. Hij wil wel aan zichzelf werken maar ik zie dit soort situaties steeds weer terugkomen en voel dat ik er niet meer tegen kan. Ik voel mij schuldig tegenover de kinderen en weet niet of ik weg moet gaan of moet blijven en zijn buien meer ‘uit de weg’ moet gaan.

Anoniem
13-08-2022

1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 93 - Waarom kan het niet even gemakkelijk gaan als bij andere mensen?

De meeste dagen gaan goed. Ik ben vrij goed aangepast aan de maatschappij en dat hoor ik ook van veel mensen. Maar ook heel vaak gaat het niet goed. Ik huil echt dagelijks, gewoon omdat ik graag 'normaal' wil zijn. Ik loop tegen heel veel problemen aan op sociaal vlak en heel veel mensen vinden mij niet leuk omdat ik anders ben. Dit is zo frustrerend, waarom kan het niet even gemakkelijk gaan als bij andere mensen?

May
26-08-2022

1
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Hoi lieve May,

Wat lastig! Het leven is niet eerlijk, en ik wens je veel troost en liefde en vriendschap toe.

Een hoopvol verhaaltje van mijn kant: ik heb heel lang gezocht naar mn huidige vrienden (met ook dagelijkse tranen), maar nu heb ik toch een fijn resultaat. Ik ben vrienden met heel sociale types die sterk in hun schoenen staan, zij kunnen de double empathy gap makkelijker overbruggen. De bonus is dat ze vaak toffe dingen meemaken, dat ik heel trots op ze ben en me vereerd voel dat ik juist door het anders zijn met hén bevriend ben geraakt. Nog even geduld, blijf zoeken. Anders zijn heeft ook echt voordelen.

Anders is niet alleen. Veel andere mensen met ASS of adhd of die hoogbegaafd zijn maken makkelijker met mij (zij zijn ook al anders) en dan kunnen we elkaar ook snel en goed begrijpen. Bij sommige hobbies of studies zijn we zelfs in de meerderheid!

In de tussentijd: soms zul je moeten dealen mensen die dat anders zijn maar gek vinden. Dat ligt eigenlijk vooral aan hen, maar als ze in de meerderheid zijn is het wel zuur. Werk niet té hard om van hen je vrienden te maken, maar zoek door naar de juiste mensen.

Als ik verdrietig ben helpt het me om toffe activiteiten te doen, waarbij sociaal contact niet op de eerste plek staat. Of om sociale video's te kijken, bijv. collabs op yt, dan voel ik me toch minder alleen.
Je frustraties uittypen en met anderen delen helpen mij ook vaak, wat goed dat je deze post maakte. Veel liefs!

Mara
28-08-2022

Jouw reactie:



Verhaal 94 - Zuinigheid

Wie herkent zich ook in onderstaand?

Mijn man kan soms erg overdreven zuinig zijn wat betreft geld.
We hebben nooit geld problemen maar soms kan die zo overdreven doen.

Als we bijvoorbeeld in de supermarkt zijn loopt die me regelmatig te corrigeren van hebben we dat wel nodig?
als ik een leuk plantje zie en mee wil nemen gaat die daar erg over zeuren.
Wat mij dan wel steekt als die krenterige familie of vrienden van hem hem met alles laten betalen zegt die daar nooit iets van!
maakt me soms heel erg boos.
Wel tegen mij zeuren om niets maar bij andere mensen popi jopie uithangen.

Herkennen jullie dit ook? dat jullie partner soms beetje overdreven zuinig is?

Leontien
13-09-2022

1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 95 - Ik heb geen idee hoe ik mijn toekomst vorm kan geven

Binnenkort zijn we 40 jaar getrouwd. Bijna 20 jaar geleden meende een psychologe, na enkele contacten met mijn man, dat hij Asperger had. Voor mij verduidelijkte dit veel. Mijn man echter weigerde de therapeute verder te zien en zijzelf gaf toe dat ze te weinig van de thematiek autisme kende en de opmerking beter niet had gemaakt. Ons huwelijk is tot nu toe zo verlopen dat mijn man vooral hard heeft gewerkt (hoogopgeleid en drukke baan). Ikzelf heb deeltijds gewerkt en zorgde voor onze vier kinderen. Het onderwerp 'autisme' wekte altijd hevige gevoelens bij me op: mijn man achtte het mogelijk dat onze zonen autistisch zijn, herkent autisme bij de zoon en kleinzoon van zijn zus, maar heeft altijd geweigerd zichzelf te laten testen. De laatste maanden is het me teveel geworden: misschien doordat mijn moeder ruim een jaar geleden gestorven is, een van onze zonen met zijn gezin in het buitenland woont en we enkel online contact hebben met deze kleinkinderen, misschien omdat ook mijn dochter veel problemen heeft, o.a. relatiezorgen.. Ik heb het gevoel dat ik mijn leven niet goed heb geleid, dat de relatie met mijn moeder niet goed was, dat ik onze kinderen niet goed heb opgevoed, enz... ik zie alles erg negatief. Mijn man is sinds een jaar gepensioneerd. Ik hou het niet meer uit om met hem te leven. Hij is iemand die erg nerveus is, veel rust nodig heeft en actief is: nog altijd met zijn werk maar hij heeft ook andere hobby's ontwikkeld. Als hij ontspannen is (dat is wel zelden), straalt hij een zachtheid en overgevoeligheid uit. Ik vind vaak dat hij in omgeving met anderen enkel aanwezig is: hij begint nooit zelf een gesprek, mengt zich niet, uit geen mening,... Wat ik mis, is een gebrek aan initiatief: het maakt niet uit wat ik doe of welke beslissingen ik neem, hij volgt. Alles is goed zolang er geen openlijk conflict is. Wanneer ik uitvlieg, reageert hij niet, hij wacht a.h.w. tot 'de bui overgaat'. We hebben geen gesprekken over onze relatie. Ik heb het gevoel dat er geen intimiteit is, geen 'wij'. Meer en meer denk ik aan weggaan, maar ik vrees een verminderd contact met mijn kleinkinderen, iets waar ik nu veel aan hecht. Ik heb een hond gekocht: op dit moment is hij mijn liefste bezit en tegelijk betreur ik de beslissing: door de hond ben ik nog meer aan huis gebonden. Kortom, ik kan nu mijn leven enkel zien als 'mislukt' en voel me erg eenzaam: ik ben vaak enkele dagen alleen met de hond. Ik heb geen idee hoe ik mijn toekomst vorm kan geven.

els
18-09-2022

1
2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Els ik kan me wel vinden in jou verhaal.
De gevoelens die je hebt(ook dat je leven niet is gelopen zoals je het graag had gezien) zijn zware en vooral eenzame gevoelens.
Mijn man werkt ook veel is ook veel weg maakt het ook niet altijd makkelijk want heeft daardoor vaak een kort lontje of is overspannen.

Wat ik je vooral mee wil geven is dat die dingen delen met andere mensen helaas is dat soms moeilijk maar mensen die je vertrouwt of mensen die ook een partner hebben met Ass of met een psycholoog te delen.
Dat lucht toch wel een beetje op dat andere mensen ook weten van je situatie en wellicht je een helpende hand kunnen bieden.
Helaas heb ik zelf weinig mensen waar ik mee kan praten vaak wordt het afgekapt of afgedaan met iedereen heeft wel iets.
Ik hoop dat jij wel mensen kent waarmee je kan praten probeer het in ieder geval.
Probeer ontspanning te vinden voor jezelf.... heel erg belangrijk voor mij is dat ook wandelen met mijn hondje.

Leontien
19-09-2022
Reactie:
Praten met mensen die niets van autisme weten gaan je nooit
Begrijpen . Ik herken mezelf volledig in je verhaal en ook mijn hond is mijn redding in alles. En vooral mijn maatje. Bij mijn partner heb ik nooit het gevoel van maatje gehad. Bel de NVA daar zijn mensen die je begrijpen en naar je luisteren. Veel sterkte.

Diaan
16-11-2022

Jouw reactie:



Wil je ook je hart luchten?

+ Mijn verhaal delen


Verhaal 96 - Hij weet duidelijk niet hoe hij moet reageren

Zoekend naar informatie kwam ik hier terecht. Wat een herkenning...

Mijn verhaal is pril, erg pril maar toch ben ik er het hart van in.

Ik leerde een paar maand geleden iemand uit de buurt kennen en we kregen een relatie. Van in het begin verliep de communicatie stroef. Hij verdween soms in zijn eigen wereld, reageerde vreemd in sociale omgevingen, seksualiteit was een dingetje bij hem, zei kwetsende dingen maar ik bedekte ze met de mantel der liefde. Telkens weer.

Een paar weken geleden ging ik dus al op zoek naar antwoorden want het klopte gewoon niet. Ik kon op gespecialiseerde website rond ASS alles afvinken. Maar ik zag/zie hem graag dus we gingen als koppel verder.

Totdat ik eergisteren me erg ziek voelde, hij negeerde dit heel de avond terwijl ik duidelijk aangaf erg veel pijn te hebben. We gingen samen slapen en na wat gewoel geraakte ik eindelijk in slaap. Opeens maakte hij me wakker met de mededeling dat hij naar huis ging slapen want dat ik onrustig sliep. Half wazig van de slaap en terug de pijn, kon ik dit niet plaatsen. Blijf je niet bij je partner als die crepeert van de pijn? Ik kreeg de mededeling dat hij zijn gsm dan wel ging aanzetten en dat ik kon bellen als ik naar spoed wou. Of dat ik mijn dochter ook kon wakker maken om mij te brengen. Ik wist niet wat ik hoorde. Zijn slaap was toch belangrijk zei hij.

Die nacht ging ik alleen naar spoed, meneer is gaan slapen thuis. Ik stuurde een berichtje dat ik op spoed was met daarop weer een vreemde reactie. Hij weet duidelijk niet hoe hij moet reageren en kan zich niet inleven. Hij heeft niet eens gevraagd of ik al thuis ben of nog in het ziekenhuis.

Het bevestigd mijn vermoeden maar het doet zo een pijn. Ik voel me verlaten, eenzaam, gekwetst en mijn hart is gebroken. Ik versta het allemaal niet zo goed momenteel....

Emma
20-10-2022

1
4
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Als ik dit zo lees vind ik dit wel heel erg heftig.
Mijn man heeft autisme maar als ik ziek ben helpt hij me wel.
Als mijn man me zal verlaten terwijl ik zou creperen van de pijn dan was ik denk ik echt ontploft.
zal waarschijnlijk einde zijn van de relatie.
klinkt misschien wel confronterend maar jij cijfert jezelf weg.
iemand die niet eens je kan bijstaan bij ziekte dat vind ik toch wel het toppunt van over je grenzen laten gaan.

Vind dit ook eerder narcistisch dan dat het iets met autisme te maken heeft.
je hebt ook gewoon mensen die geen diagnose hebben maar gewoon respectloos zijn ik vind dit echt respectloos.
Heb ooit eens van mijn psycholoog gehoord... je kan wel autisme hebben maar wil niet zeggen dat je daarmee je gedrag altijd kan rechtvaardigen en alles kan maken.
Als iemand mij bij ziekte zal laten vallen dan was het toch vrij snel klaar.

Leontien
21-10-2022
Reactie:
Wat naar voor je! En ik snap dat je nog een beetje in die fase zit van: huh klopt dit nou wel of niet. Dat heb ik ook lang gehad.
En ik weet ook niet precies hoe die communicatie ‘s nachts is gegaan, maar ik herken wel dat ze dan gewoon afstand nemen als het moeilijk wordt.
Een heel ander voorbeeld hoor maar ik weet nog een keer dat mijn ex mij appte hoe het ging. En ik zei: mijn band is lek dus ik ben aan het lopen met mijn fiets! (Ik was ergens gestrand)
Hij appte terug: balen lief! Rest van de dag niks meer gehoord. En dan denk je: huh? Maar het is gewoon niet normaal. Missen van inlevingsvermogen. Je zou dat dan helemaal voor moeten kauwen van: nu verwacht ik dit, nu verwacht ik dat etc. Wil je dat?
Denk goed na voor je er helemaal met je hart in zit. Sterkte en je bent niet alleen hoor meid.

Anoniem
22-10-2022
Reactie:
Dank voor jullie reacties!
Ik herken zeker dat verhaal van de lekke band. Maar ook de andere reactie dat je ook gewoon respectloos kan zijn ipv iets van autisme te hebben. Maar na een paar dagen samen naar zee te zijn geweest, weet ik wel zeker dat het autisme is. Ik merk van mezelf dat ik geen energie meer heb om te reageren. Ik kruip in mijn cocon en ga even herbronnen de komende tijd. Hopelijk vind ik dan ook daar rust maar ook de moed om te breken met hem.
Alvast bedankt om te luisteren!

Anoniem
02-11-2022
Reactie:
Na 23 jaar huwelijk was mijn energie helemaal weg. En kwam ik erachter dat alles wat ik ging lezen over autisme volledig in ons beeld paste. Toen ben ik aan mezelf gaan werken en veel contact gehad met het NVA daarna een geweldige coach gevonden die bekent was met het autisme en ik ben na een jaar helemaal weer mezelf. Ik weet nu zijn handleiding en durf Mn eigen grens aan te geven. De keus is vrij simpel of je gaat weg of er aan werken als er nog hoop is. Veel sterkte

Diaan
17-11-2022

Jouw reactie:



Verhaal 97 - De hulp de ellende de tegenslagen

Hallo lotgenoten
8 jaar geleden kwam na een relatie samen wonen psychose bij mijn dochter 25 jaar de diag ASS ik dacht altijd al maar mij werd de mond gesnoerd. Later bleek door vele stress in het leven mijn man ook de diag ASS
Allen blij we gaan ervoor. Maar de hulp de ellende de tegenslagen die op mij afkwamen..en dag vermaken ideeen geven aan mijn dochter...
Vrijwillig werk ..ze kan alles prima als er maar gewezen word wat te doen.
Aangezien er door corona geen werk in de zorg werd gegeven door een vreemde vrijwillig verleenster ...
Was er niets voor haar buiten mij...
Tot de ASS Voorzet zei ..zelfstandig wonen!!
Laat haar toch los !! Prima zei ik maar wat moet zij alleen in een flat. ?!
Ik moest loslaten . Mijn dochter hoorde ook dat de hulp er zou zijn etc .
Nou tot de sleutel kwam alles ingericht..maar de hulp werd ziek geen nieuwe inzet ..wij hebben alles gedaan..tot zij er paar weken woonde ...en totaal instorte net als 8 jaar geleden !! Geen psychose ivm Risperidon 2 mg .en ik voelde en zag het ook gebeuren van ohhh mam dit kan ik niet aan alles regelen KPN tot alles wat op haar alleen afkwam.
Hulp....nou ik mag het niet meer herhalen aldus de begeiding !! Nee maar onze dochter woont weer bij ons ..en alles moest uit huis ...alle spaargeld is in een paar mnd tijd weg gegooit .!!!
Al zei ik het zo.....ik moet zwijgen.want hun doen alles. Alles ..ze komen 1x pw praten over ...begeidwonen en dagbesteding !!
Wie moet dat op zoeken wij
En hoe is zij ..zeker weer jaar psychies ziek
Crissis vond het ook goed idee Apripazol 10 mg re proberen ivm psychose ..
Nou ik denk soms ....we gaan wel met zijn drieen verder ik wil niets meer uk geloof niets meer in de hulp. !!°
Men houd de pappen nat maar er komt niets van terecht. En crissis kijken over ASS heen.
Ik vraag stuur haar naar Leo kannerhuis..psych
Nee onzin .
Sorry ..de machteloze huilbui komt weer ...
Ik zie de toekomst voor haar zo somber in zeker als ik er niet meer ben. Ze hangt aan me ..terwijl xe alles gerust kan. Heeft ook genoeg gedaan in zorg vrijwillig maar kan de harde dames vaak niet aan...

Bedankt voor het lezen.......en als iemand iets herkent ..ik zou het graag willen lezen ..hoe verder...



Marianne
23-10-2022

1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 98 - Ik bleek ook ASS te hebben

al heel mijn leven is er iets waar ik mijn vinger niet op kon leggen. geen vriendschappen kunnen onderhouden, gepest worden,... in 2010 besloot ik op 33-jarige leeftijd de sprong te wagen om BAM mama te worden... in 2012 werd ik de trotse moeder van een zoon... de roze wolk heeft voor mij niet bestaan want er waren direct problemen met zijn gezondheid en moest hij twee weken langer in het ziekenhuis blijven. toen hij thuis was was het een gemakkelijke baby, geen problemen meer, enkel allergien en ziek zijn zoals alle andere kinderen. als baby in de creche deelde hij dezelfde vorm van blokjes bij elkaar en ook dezelfde kleur (oma had altijd les gegeven en zei al fier dat gaat een slim ventje zijn, maar dat was al een voorloper) in het kleuter viel het de juffen op dat hij geen emoties kon herkennen bij kinderen. hij mocht zich soms terugtrekken als het te druk werd, woedeaanvallen had hij ook,... in het eerst is hij dan geblokkerd op rekenen... hulp gezocht voor die woedeaanvallen en daar opperden ze ASS.. hem laten testen en in februari 2020, net voor de corona zijn diagnose gehad. er waren vele dingen die ik herkende van mijn zoon bij mij, ik had ook een zware job, namelijk verpleegkundige en in februari 2021 ben ik uitgevallen met een burn out, toen heb ik me ook late testen en bleek ik ook ASS te hebben... mijn job mag ik niet meer uitvoeren, momenteel volg ik psychische revalidatie, en daarna jobcoaching...
nu begin ik mezelf te 'herontdekken', de prikkels laat ik toe, vroeger had ik dit niet en de psychotherapeute zei dat ik me er volledig voor afsloot en met een paardebril keek,... ik had wel drie tot viermaal per week hoofdpijn maar nu week ik dat het een overmaat van prikkels is...
had ik mijn diagnose eerder gehad dan had ik al ten eerste niet voor die job gekozen....

Veerle
25-10-2022

1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 99 - De tijden van nu

Ik heb weer de hele dag zitten denken. Dingen schoten me door mijn hoofd. Dingen waar anderen vast nog nooit aan hadden gedacht. Of ik moet het ergens ooit nog lezen of tegenkomen. Dit gebeurde nu al dagen achtereen. Ik kan niet meer stoppen met nadenken.

Gedachteflitsen noem ik ze. Ik wil wel stoppen met nadenken, maar dan ben ik weer aan het nadenken over hoe ik ermee moet stoppen. Ik ben nog niet tot het punt gekomen waarbij het gelukt is om te stoppen met nadenken. De vraag die mij nu te binnenschiet is hoe ik het denken kan uitschakelen. Het is eigenlijk de meest belangrijke vraag en terwijl ik dit nu op papier heb gezet denk ik er nogmaals over na en stel ik mezelf de vraag of het wel nut heeft om het denken stop te zetten. Wat zijn de gevolgen daarvan? Is het eigenlijk wel slecht om te blijven nadenken?

Maak ik mezelf elke seconde van de dag dat ik nadenk, een stuk slimmer dan ik de seconde ervoor was? Vast niet, maar er zullen genoeg gedachteflitsen voorbij komen waarvan ik kan leren.

Als ik maar blijf nadenken, zullen de dingen tot me komen. De dingen waar anderen dus niet aan dachten. Het stuk dat ik nu aan het schrijven ben komt voort uit een douche-sessie. Elke keer dat ik douche, schieten er mij nieuwe ideeën te binnen. Dit keer kwam ik op een punt als ‘ik heb weer de hele dag zitten denken’, en dat is ook zo.

Zoals ik zei, dit gebeurde al dagen, en die dagen vulde intussen al weken, en de weken vulde de maanden. We zijn intussen ruim 2,5 jaar verder en het denken is nog niet gestopt. Heel stiekem gezegd had ik mezelf van tevoren de eis gesteld dat ik met een goed idee zou komen tijdens het douchen.

Iets eerder op de dag had ik al tegen een vriend gezegd dat ik weleens vaker over dingen nadenk onder de douche die op dat moment erg verstandig lijken te zijn. Maar helaas heb je nooit een stuk papier bij de hand en na het douchen komen er weer andere dingen aan bod waar je je mee bezig moet houden.

De kinderen als voorbeeld - die hebben veel aandacht nodig, en dat is helemaal niet erg – toch schaam ik me voor het feit dat ik niet altijd met mijn gedachten bij hen kan zijn. Het liefst ben ik de hele dag in gedachten bij ze, en dat ben ik ook wel vaak genoeg tussendoor.

In principe heb ik genoeg de tijd om over ze na te denken, maar op het moment dat ik bij ze ben, denk ik vaak over andere dingen na. Het leidt me weleens af, tot in het diepe dat je op een gegeven moment denkt even weg te zijn geweest.
Snel herpak je jezelf weer en probeer je het nadenken stop te zetten. Ja, dat had je al vaak genoeg geprobeerd; en ook toen lukte dat niet. Nu had ik een gesprek met mijn vriendin. Zij vertelde me dat mensen met Asperger soms een hoger gemiddelde intelligentie kunnen hebben.

In de commentaren van een YouTube video over Elon Musk had ik toevallig eerder gelezen dat mensen met Asperger (autisme) zich heel erg onbegrepen voelen. Mensen lijken ze niet te willen begrijpen of mensen voelen zich ‘klein’ in de buurt van iemand die echt zo’n hoger gemiddelde intelligentie zou hebben.

Toevalligerwijs (niet zo heel toevallig – het is de reden waarom ik hierover typ) heb ik voor mijn gevoel autisme (niet echt autisme – kom ik nog op terug), specifieker gezegd de vorm Asperger. Tegelijkertijd wil ik niet zeggen dat ik exact alles ervan zou hebben, maar enkel verschillende patronen die constant naar voren komen. Het ‘labeltje’ “Asperger” laat ik liever weg. Voor mijn gevoel ben ik ‘uniek’.

Ik zei toch al dat ik erop terug zou komen. Daarom wil ik het niet perse autisme noemen, maar om het een term te geven en misschien meer duidelijk voor anderen, blijf ik het zo noemen. Afgelopen donderdag (drie dagen terug) ben ik voor het eerst langs een psycholoog en psychiater geweest voor een gesprek over de gedachten die ik de hele dag door heb.

Een lange tijd heb ik moeten praten met een beperkt aantal mensen om me heen. Bewust overigens, want zo dol ben ik nou ook weer niet op bezoek. Het liefst zit ik terug gekropen op zolder, de plek waar ik me fijn bij voel. De plek waar ik overigens ook al lange tijd slaap. Mijn vriendin ligt een verdieping eronder. Al vele malen heb ik haar geprobeerd uit te leggen dat het niet een persoonlijk iets is waarom ik niet naast haar lig.

Allereerst wil ik voorop stellen dat ik heel erg graag op mezelf ben. Ik kan me prima redden in mijn eentje. Toch wrijft het daar omdat ik ook weer niet alleen kan zijn. Alsof ik een strijd voer met mezelf lijkt het haast. Dat ben ik overigens ook wel gewend van mezelf.

De blokkade die je hebt bij veel dingen die je uitvoert, en zelfs terwijl je er bewust van bent dat het fout is, blijf je het alsnog zo uitvoeren. En dat kan elke dag hetzelfde zijn. Een onbenullig iets als moeite hebben met het vinden van kleren van je kinderen of het niet op tijd naar bed gaan terwijl je weet dat rust goed voor je is.

De gewenning die je jezelf in een korte tijd aanleert, kan omslaan in lange fases van obsessief gedrag over uiteenlopende onderwerpen. Om terug te komen op het beperkte bezoek dat ik voor een lange tijd heb gehad, heeft ook geleid tot een punt waarbij ik tegen mezelf heb gezegd dat ik met anderen over mezelf wil praten om mezelf beter te leren kennen. En dat is niet om zelfingenomen te zijn.

Juist niet vanuit egotisme maak ik deze keuzes om me zo accuraat mogelijk uit te spreken over de dingen die ik denk of hoe ik ze zie. En haast met schaamte typ ik nu dat ik vaak denk gelijk te hebben. Ik wil daar niet perse in geloven, maar wat als dat nou wel waar is? Wat als veel van de dingen die ik denk of zeg echt waar zijn?

Juist omdat alles zo logisch voor mezelf moet zijn en ik het objectief bekijk en analyseer tot ik pas zeker weet dat iets zo is en het dan pas zeg terwijl anderen denken dat ik dat vanuit het niets zomaar zeg. Dat is dus juist niet het geval omdat ik de hele tijd nadenk over van alles en veel van de situaties die zich dan voordoen heb je allang vele malen in je hoofd afgespeeld en voor jezelf opgelost.

Voor de ander lijkt het vaak alsof je geen interesse toont in wat ze te zeggen hebben of dat je ze onderbreekt op punten. Maar het onderbreken doe je vaak alleen als je zeker weet dat het de moeite waard is om te onderbreken. En dan zorg je ervoor dat je het goed onderbouwd met argumenten of voor jouw gevoel eigenlijk ‘claims’.

Ja, het klinkt allemaal erg arrogant, en zoals ik zeg, zo wil ik niet denken of klinken. En nu ik het heb uitgetypt, wil ik het eigenlijk weer wissen. Waarom ik al zolang niet kan stoppen met nadenken is een grote verandering in de maatschappij en samenleving. Het is voor mij een reden geweest om uit te zoeken of alles wel klopt.

Regelmatig heb ik het aan moeten horen of het wel goed voor me is om me zo te verdiepen in de dingen die om ons heen gebeuren. En heel eerlijk gezegd heb ik daar zelf vaak genoeg over nagedacht maar ben ik tot de conclusie gekomen dat wegkijken geen optie is. Er zijn velen dingen die me aan het denken zetten.

In zo’n 34 jaar tijd heb ik nooit een heel boek uitgelezen. Op scholen heb ik nooit willen leren. Uiteindelijk wel overal een diploma voor gehaald, maar ook dat was op een gebied waar ik eigenlijk achteraf gezien helemaal geen interesse in heb. Achteraf bekeken heb ik verkeerde keuzes gemaakt in het leven maar heb ik me wel altijd prima weten te redden.

Juist omdat ik me heb kunnen redden al die tijd, ben ik er nooit echt achter gekomen dat ik zo anders zou kunnen zijn. En misschien is het ook helemaal niet zo dat ik heel anders ben dan anderen en denken ze helemaal hetzelfde erover.

Misschien denken wel veel meer mensen elke dag heel veel na en kunnen ze niet meer stoppen met nadenken. Met verkeerde keuzes bedoel ik meer dat ik veel tijd heb verspild en ik die tijd voor mijn gevoel moet inhalen als het aankomt op mezelf te onderwijzen in dingen waar ik op dit moment nog te weinig verstand van heb en ik wel graag meer over zou willen weten.

Ik zou graag vele urenlang door willen typen zoals ik nu aan het doen ben, ook omdat ik denk dat het me nog meer aan het nadenken zet over het nadenken zelf. Nadenken over mezelf helpt me, mezelf beter te leren kennen, althans, dat wil ik graag geloven.

Dat is dan ook gelijk de motivatie die ik erbij heb. Leren van het nadenken en leren van het leren en daar verbetering zoeken. Alsof ik op elk gebied al van tevoren direct een goede oplossing kan bieden voor vele problemen in vele situaties.

Vooral voor mijn kinderen zou ik graag willen dat ik goed weet hoe ik het beste kan reageren op momenten waarbij twijfel toeslaat over hoe je het beste zou kunnen reageren. Het zijn dingen die ik toevallig de afgelopen weken ook meer ben gaan onderzoeken.

Steeds komen er meer onderwerpen bij terwijl ik juist alles zo beperkt mogelijk wil houden. Het zorgt voor veel gedachtes in mijn hoofd en alles lijkt nu onopgelost. Hoe meer je komt te weten, hoe minder je lijkt te weten zoals ik vaker ergens gelezen heb.

En dat is zeer zeker waar hoe meer ik erover na heb gedacht en de conclusie heb ik al een tijd terug kunnen trekken omdat ik zelf heel veel meer ben komen te weten in de afgelopen 2,5 jaar tijd.

Ook zijn er wel momenten dat ik me minder heb verdiept in de dingen die op dit moment spelen, maar het nadenken stopte niet, het bleef me trekken, de gedachtes aan de problemen in de wereld en hoe het opgelost zou kunnen worden en wie er achter zouden zitten of waarom deze mensen dit willen doen.

Nou ja, veel van deze vragen zijn voor mezelf allang beantwoord en dat heb ik nu ook soort van losgelaten. De echte vragen gaan nu meer over mezelf. Die vragen krijg ik juist helemaal niet opgelost. Heb ik dan het labeltje ‘Asperger’ of komt het veel in de buurt ervan? Ben ik echt intelligenter dan veel mensen om me heen?

Is het grootheidswaanzin dat me laat denken dat ik intelligent ben? En terwijl ik zo intelligent ben, waarom besteed ik zoveel aandacht aan het denken en waarom ben ik nu al aan het nadenken over het nadenken en heeft het nut? Verdoe ik mijn tijd met het bezighouden van deze dingen? Helpt het me weer een stuk vooruit?

Geeft het me een stukje van de puzzel om de puzzel meer compleet te maken? Vast en zeker niet. Daarvoor moet ik eerst wat meer gesprekken voeren met mensen die voor mijn gevoel meer verstand hebben van hetgeen dat ik denk te hebben. De mensen om me heen, hoe vaak ik het ook probeer uit te leggen, zullen het toch niet begrijpen.

En hoe vaak heb ik wel niet gedacht dat iemand echt dom is? Vaak genoeg. Zei ik het dan? Tuurlijk niet. En dan dacht ik echt niet dat ze echt dom waren, maar dan heb ik het echt over een momentopname waarin iemand heel dom kan klinken. En dat kan ik dan weer niet begrijpen. En hoe krijg je iemand uitgelegd dat je slimmer bent? Het zal ze enkel krenken en hoe minder slim, hoe sneller ze gekrenkt zullen zijn.

Want ook dat is iets wat me is opgevallen. Het ophemelen van mezelf ten opzichte van anderen voelt niet juist maar lijkt me wel nodig om te benoemen om het plaatje helemaal compleet te maken voor mezelf of anderen als ik deze tekst ooit aan anderen zou laten lezen.

Op dit moment ben ik er nog niet helemaal over uit of ik wel verder moet gaan typen en stop ik er nu ook even mee want het is al na twaalven en heb nog wat tijd voor mezelf nodig voordat ik ga slapen. Morgen zijn de kinderen weer vroeg op en moet ik voor ze klaarstaan en begint het denken weer (een paar seconde nadat ik dit had getypt dacht ik na over of er een forum bestaat om dit soort dingen te delen. Bij deze deel 1, al zou ik hem nu heel graag nog veel meer uitbreiden om mijn hele verhaal te vertellen.)

Maar het is nogal veel en veel heeft te maken met de tijden van nu, maar ook mijn jeugd (heel uiteenlopend dus) en hoe ik alles heb beleefd en hoe ik alles niet door heb gehad of hoe ik alles nu juist wel door heb en hoe nu alles in een sneltreinvaart op me afkomt.

Rick A (niet de A van Asperger)
06-11-2022

1
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Ik zou graag meer van je lezen.... Dus als je verder wilt gaan in je gedachtestroom dan volg ik het graag. Ik herken er veel in

Es
25-11-2022

Jouw reactie:



Verhaal 100 - Ons huwelijk bestaat uit elkaar niet begrijpen

Ik ben al 20 jaar samen met mijn man. Ik vermoed dat hij het aspersyndroom heeft. Ons huwelijk bestaat uit elkaar niet begrijpen. Mekaar niet steunen. Ik betaal zo lang wij samen zijn de vaste lasten terwijl mijn man zelf een goed loon heeft maar veel uitgeeft aan het roken van jointjes. Als ik de vadte lasten aan hem over laat dan waren we allang uit huis gezet door het niets betalen. Hij heeft zelf rekeningen te betalen maar de enveloppen belanden dicht op een stapel. De schulden stapelen op. Ik vetaal zijn rekeningen niet. Wat ik maandelijks betaal is al veel. Hierdoor hou ik niets over. Dit is zo frustrerend. We hebben een kind en hij koopt bijna nooit wat voor haar. We hebben schulden en komen er niet uit.
Ik zie mijn man als mijn tweede "kind" waar ik voor zorg. Ik wilde graag een man die mij steunt en dat we samen goed met elkaar om kunnen maar we hebben vaak ruzie om de financiën en omdat we elkaar niet begrijpen. Kunnen we ergens terecht waar hij met financiën geholpen kan worden? Schuldsanering is geen optie. Mijn man heeft een eigen bedrijf en moet zich dan falliet verklaren. Ik weet niet meer wat ik moet doen. Ik heb zo lang gedacht aan uit elkaar gaan. Ik weet het niet meer.

Mirjam
13-11-2022

1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 101 - Er is geen empathie, geen intimiteit en verbinding in de relatie

In het begin van mijn relatie ging het allemaal nog wel ok. Bij nader inzien heb ik een man gekozen zoals ik vroeger als kind aangaf, zoals mijn vader. Emotioneel niet beschikbaar. Zijn moeder was emotioneel ook niet aanwezig en hing van patronen aan elkaar. Soms heb ik de gedachte gehad dat zij ASS heeft. Emotioneel geen bagage. Samen kon ik mijn volle aandacht aan hem geven. Ik had al jong geleerd om mezelf weg te cijferen. Toen de kinderen kwamen ontstonden de problemen. Ik had een gezin, mijn man had werk en zichzelf. Zoals hij vroeger ook had gezien bij zijn vader. Mijn vader heeft ws een lichte beperking en toch was ASS trekken. Ik heb een verstandelijk beperkte broer en een broer met 'gedrag'. Na het overlijden van mijn moeder stond ik voor twee karren. Mijn oudste zoon had een moeilijke start, wilde getest worden met 10 jaar. Diagnose hoogbegaafd met ADHD. Zelf denk hij aan ASS. Ik werk in de zorg met ASS het kan zijn dat ik hem te goed getraind heb in zijn jong jonge jaren en zo de diagnose ASS heeft omzeild.

Het is een worsteling geweest om mijn gezinnetje in stand te houden. Mijn man had altijd belangrijkere prioriteiten dan mij of de jongens. Waar ik WIJ was, was hij IK. Toen mijn moeder overleed kreeg ik haar kar erbij. Ik kwam er achter dat in mijn relatie een behoorlijke scheefgroei was ontstaan. Mijn man had alle ruimte en ik de kruimels. Ik begon verantwoordelijkheid terug te geven, wilde mijn ruimte innemen en daar ging het mis. In 2021 deed hij na een flinke slok op een poging tot zelfmoord. Hij knoopte een touw in het bijzijn van de kinderen. Toen 10 en 14. Een schreeuw om aandacht, hij had het nooit gedaan. De maat was vol. De aanloop naar zijn GGZ traject duurde nog ruim een half jaar. Vol met frustraties, schreeuw partijen omdat ik mijn grenzen leerde aangeven. De laatste schreeuwpartij wierp hij me toe, waar de kinderen bij waren dat 'je vader mag niet meer leven van je moeder'. Dat heeft me gebroken.

Ik zocht een psycholoog en kwam burn out thuis te zitten. Een zwaar proces naar het zoeken van mezelf. Zijn diagnose kwam uit op Borderline met Narcisme en OCD. Tot op de dag van vandaag twijfel ik of hij geen ASS heeft. Er is geen empathie, geen intimiteit en verbinding in de relatie. Ik voel me enorm eenzaam, zeker ook omdat ik in mijn familie geen vangnet heb. Als er storing is geweest, doet hij de volgende dag of er niets is gebeurd. Soms is het onvoorstelbaar. De patronen kan ik uittekenen per dag. Hij leeft zijn leven in het gezin. Voelbaar neemt hij zoveel ruimte in. Het is moeilijk om in deze constructie te leven. Hij volgt nog therapie maar of hij het opneemt vraag ik me af. Ik heb de misdiagnose geopperd bij de GGZ.

Ik voel me eenzaam en verdrietig.

twippie
21-11-2022

1
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Wat een verdrietig verhaal. Je bent al die jaren zo tekort gekomen en nu beschadigt hij niet alleen jou, maar ook de kinderen met wat hij zegt en wat hij doet. Hij kan er misschien ‘niets’ aan doen maar jij moet voor jezelf en je kinderen zorgen. Ik hoop dat het je lukt om steun te vinden om hier uit te komen. Sterkte!!!

Gerda
23-11-2022

Jouw reactie:



Verhaal 102

Mijn man heeft een eigen bedrijf en daar gaat al zijn energie naar toe. Alles moet op zijn manier, hij is erg star in zijn opvattingen en is heel vaak oprecht teleurgesteld en verdrietig omdat andere mensen hem ‘slecht’ behandelen. Als hij weer eens vol zelfbeklag zit en zuchtend en vermoeid thuis komt, doet dat een beroep op mij om te willen helpen. Maar daar gaat het mis. Hij wil zich namelijk wentelen in slachtofferschap en wordt boos als ik kritische vragen stel. Soms reageert hij zo fel en vijandig dat ik aan mezelf begin te twijfelen of ik iets verkeerd heb gedaan. Hij kan me dan echt pijn doen met zijn oneerlijke woede uitbarstingen. Hij is zo geprikkeld en snel afgeleid dat hij nooit echt naar me luistert. Als ik verdriet heb ziet hij het niet of zegt de verkeerde dingen. Hij heeft geen vrienden en hobby’s. Ik durf slecht mensen bij ons thuis uit te nodigen omdat hij zo ongemakkelijk is in contact met anderen en steeds de plank misslaat in gesprekken. Ik moet denken aan alles wat belangrijk is. Afspraken op school voor de kinderen. De financiën. Ik kan hem alleen maar opdrachten geven en als ik geluk heb, voert hij ze uit. Hij is niet sociaal en niet empathisch. Ik ben steeds vaker weg en stort me in allerlei hobby’s. Ondertussen wordt de stemming thuis bepaald door zijn problemen, en hij ziet niet en wil ook niet zien wat zijn aandeel hierin is dus verandert hier ook nooit iets. Ik reageer niet meer op zijn geklaag maar snak naar liefde, vrolijkheid, verantwoordelijkheid van zijn kant. Hij is geen slechte man maar heeft een hele grote blinde vlek en is nergens op aan te spreken. Ik vind het lastig. Ik voel de verantwoordelijkheid voor de kinderen en ben aan hem gehecht als een huisgenoot. Ik heb het gesprek over de problemen in onze relatie honderden keren aangegaan en dan belooft hij beterschap, en er gebeurt vervolgens niets. Ik heb wel eens aangekaart of hij zich niet eens moet laten testen op ass maar dan wordt hij woedend. Ik merk dat ik het aan het accepteren ben dat hij zo is. Vechten ertegen heeft me al zoveel energie gekost. Ik heb al veel tranen vergoten. Nu geef ik beter mijn grenzen aan en neem ik mijn eigen ruimte in. Ik ben niet echt gelukkig met hem en denk vaak na over de toekomst. Het is een proces….

Gerda
23-11-2022

1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Het is inderdaad een proces.... niemand durven uitnodigen omdat je dan zoveel stress hebt omdat hij constant aan het woord is en steeds zijn eigen mening doordramt... herkenbaar. Ik trek de deur achter me dicht en stap zelf het leven in. We zien wel ....

Annemie
25-11-2022

Jouw reactie:



Verhaal 103

Mijn zoon van 38 heeft het syndroom van asperger.
Ik heb hem heel vaak gered uit zeer zorgelijke situaties.... keer op keer dreigt hij onderuit te gaan. Hij heeft een universitaire studie afgerond, maar kan geen passende baan vinden.... hij vraagt doorlopend om steun aan mij en anderen om hem heen.... ik kan het niet meer aan.... ik wil het niet meer... maar kan niet loskomen... ben angstig en kan al heel lang niet meer gewoon slapen.
Ik ben altijd bang dat hij in een kartonnen doos achter het station eindigt.... grootste angst... ik heb geen vertrouwen in hem... ben ook vaak bang...
Hij is inmiddels getrouwd en heeft 2 kinderen.... en weer geen werk.....en hij is zelf ook gefrustreerd door deze situatie, maar zoekt nooit de oorzaak bij zichzelf...het is altijd de ander die zijn problemenveroorzaakt.....ik ben bang dat hij alles kapot zal maken... ik ga er kapot aan.... hoe moet ik verder.... ik ben radeloos

Jos
28-11-2022

Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Voeg zelf een verhaal toe


Wil je ook je hart luchten?


+ Mijn verhaal delen




© Therapiepsycholoog - psychologen en therapeuten
| Disclaimer | Privacy verklaring | Reviews | Login | Aansluiten