Therapiepsycholoog
Netwerk van therapeuten
en psychologen
Therapiepsycholoog

Autisme - forum lotgenoten


 

Lotgenoten - omgaan met autisme

Heb je autisme? Of heeft je partner of kind autisme?

Voor veel mensen lucht het op als ze hun verhaal opschrijven en delen.

 

  • Je kunt hier je hart luchten.
  • Je kunt de verhalen van lotgenoten lezen.
  • Je kunt reageren op de ervaringen van lotgenoten.

 

Ontdek hier de verhalen van andere mensen met autisme of met autisme in het gezin (partner, kinderen) en deel jouw eigen verhaal.

 


+ Mijn verhaal delen




Alle verhalen


Verhaal 1 - Syndroom van Asperger - moeilijkheden in relatie

Bij mij is het syndroom van Asperger vastgesteld. Vooral mijn vriendin heeft het daar heel moeilijk mee, want het schijnt niet te genezen te zijn. Zij vindt het lastig dat ik niet goed met gevoelens kan omgaan.

 

Als zij overstuur is en moet huilen, weet ik gewoon niet wat ik moet doen. En ik vind het heel moeilijk om haar te laten blijken dat ik van haar hou. Ik wacht meestal tot zij begint met knuffelen.

 

Op mijn werk heb ik er gelukkig minder last van en ik ga nu in therapie om te leren ermee om te gaan, hopelijk helpt dat!


Anoniem

10
4
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:

zo herkenbaar dit!
Dit is precies wat mij ook overkomt: ik weet de oplossing (hand op haar rug leggen en zeggen gooi het er maar uit) maar altijd is er weer een drempel die me tegenhoud.


Heb geen diagnose, onze oudste dochter wel (asperger) en dat voelt wel herkenbaar!
Mijn vrouw is overtuigd van mijn autisme en geeft dat als oorzaak van onze relatiecrisis.
Ze wil scheiden, dat zegt ze tegen iedereen behalve naar mij.


Het is die onzekerheid die me zo zwaar valt; hier kan ik niet mee omgaan.


Jo
Reactie:
Heel dapper dat je hulp gaat zoeken hoe jij met je autisme om kan gaan in je relatie. Dat gaat jullie zeker helpen.

Marie-Yvonne K
Reactie:
Beste anoniem,

Heel herkenbaar dit. Het voelt heel eenzaam als je een partner hebt met asperger, omdat het fijne van het hebben van een relatie nou juist is dat de ander begrip heeft voor hoe je je voelt en je steunt. Dat de ander oog heeft voor jouw belangen en soms nog beter ziet waar je behoefte aan hebt als jij zelf.

Als je een relatie hebt met iemand met asperger dan doet diegene met asperger dat juist niet. Een vrouw vindt het vaak al moeilijker om voor zichzelf op te komen. Dus als ze dan niet geholpen wordt met dingen dan raakt ze oververmoeid en in paniek daardoor wordt ze dan emotioneel.

Maar... als partner van iemand met asperger word je ook gedwongen om je eigen emoties niet de baas over je te laten zijn. Waar je normaal als je verdriet hebt, een beroep op anderen kunt doen, kan dat nu niet.

Het antwoord ligt in jouw hulpvaardigheid volgens mij.
Als jij elke dag vraagt, "wat kan ik vandaag voor je doen om je leven beter te maken?" en dat waar de ander om vraagt gewoon gaat doen, dan gaat het beter. Want dan voelt de ander zich gezien en daar gaat het om. Tegelijkertijd moet zij dan leren concreter te zijn in wat zij wil en niet in de emotie te blijven hangen.

Dus ... laat je niet afschrikken door de emoties. Die zijn slechts een gevolg van een soort basisbehoefte om gezien te worden.

Veel succes.

Anne
Reactie:
Ik vind dat Anne haar reactie zeker een punt heeft! Ik heb zelf ook een relatie met een man met asperger. Wij hebben een afspraak gemaakt dat hij regelmatig vraagt hoe het met me gaat, en dat ik me niet laat meeslepen in mijn emoties. Dat helpt ook mij als persoon zekerder worden van mezelf. Dat verkeer ik minder in een zelfmedelijden op zo een momenten.

Anderzijds is het wel soms hard om niet aangevoeld te worden door hem. Ikzelf ben hoogsensitief, en enorm inlevend en meelevend met hem. Soms wil ik dat graag terug. Hij geeft dit op rationeel vlak, en helpt dan wel altijd constructief mee als ik een probleem heb(op werkvlak bijvoorbeeld).

Daarnaast is hij wel iemand die me heel veel knuffels geeft, zeggen dat hij me graag ziet dat gebeurd bijna nooit. Hij krijgt het dan moeilijk, en word lastig. Hij zegt dan dat liefde zit in de dingen die je doet voor elkaar, en niet in die 2 loze woorden.

Sofie

Jouw reactie:



Verhaal 2 - Ik vond haar autisme best fijn en verfrissend

Tijdens een vakantie ben ik iemand met een lichte vorm van autisme tegengekomen. Ik merkte een bepaalde "onaangepastheid" bij haar, en we hebben het daar toen over gehad. Ik vond haar manier van reageren eigenlijk wel fijn en verfrissend.

Ze was niet erg empatisch, en was ook niet aan het "pleasen" of aan het verzachten, of om de hete brei aan het heendraaien. Ze zei wat ze vond, direct en rechtstreeks.

Hoewel dat hard kon binnenkomen, en ik van haar begreep dat het voor haar soms moeilijk was, zowel in haar privé-leven als in haar werk-leven, vond ik het dus ook wel verfrissend dat zij gewoon direct zei wat ze vond, zonder erom heen te draaien.


Anoniem

4
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 3 - Relatiecrisis - Mijn vrouw zegt dat ik autisme heb

op dit moment in een zware relatiecrisis: mijn vrouw is overtuigd dat ik autisme heb en de relatie is, zegt ze, voor 99,9% zeker voorbij.


Zelf besef ik heel goed dat er iets met me is, alleen het etiket ontbreekt.
Wordt wel getest op dit moment.


Ben een moeilijk persoon: blijf om niks heel lang boos en dat vind ze onverdraaglijk geworden. Verder een stil en in zich zelf gekeerd persoon.


Dit was echter ook al zo aan het begin van onze relatie, nu bijna 29 jaar geleden.
Inmiddels bijna 23 jaar getrouwd en 4 kinderen groot gebracht.
Tegen iedereen zegt ze dat het voorbij is, alleen tegen mij niet.


Het is nu die onzekerheid die me zo zwaar valt, daar heb ik het heel moeilijk mee.
Er is nog zo veel meer te vertellen maar dat zal hier niet gaan.


Wellicht zijn er lezers die de situatie herkennen en er wat mee kunnen, een oplossing is ideaal maar een luisterend oor is ook al iets. Zo ja dan hoor ik het graag.


Jo

4
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 4 - We hadden net een huis gekocht

In maart zijn mijn vriend en ik na 2,5 jaar uit elkaar gegaan. We hadden een huis gekocht en waren net 3 weken verhuisd, we hadden babyplannen, toekomstdromen... tot ik niet meer kon. Ik was op van de stress, kreeg hartkloppingen en hyperventilatie aanvallen, at niet meer, kon niet meer slapen... ik voelde me bijna letterlijk verdrinken. Mijn vriend was nl. totaal niet in staat tot enige empathie. Hij begreep niets van mijn gevoelens, vond het maar vervelend als ik verdrietig was of een probleem wilde aankaarten, en vond dat ik het van me moest afzetten en het "gezellig" moest houden. Een halfjaar nadat ik hem leerde kennen, belandde hij in een burnout door zijn werksituatie. Nooit heb ik hem dat verweten, altijd ben ik geduldig en begripvol geweest. Ik vind dat normaal, ik weet nl. een beetje hoe het moet voelen, want heb zelf fibromyalgie. Maar als ik verwachtte dat hij door zijn eigen ervaring meer begrip voor mijn situatie zou hebben, dan kwam ik van een kale reis thuis. Het was maar iets raars dat ik had, bijna een bedreiging. Hij omschreef het eens als "schrik dat hij een kat in een zak had gekocht". Dat hij me met zo'n opmerking ongelofelijk veel pijn deed, leek hij niet te beseffen. Integendeel, hij mocht toch wel zichzelf zijn? In de 2,5 jaar van onze relatie heb ik 3 weken heel veel fysieke ongemakken gehad van mijn ziekte, in die mate dat ik extra rust moest nemen, niet teveel activiteiten kon doen en ook niet altijd seksueel actief kon en wilde zijn. Dat was voor hem onbegrijpelijk, ik mocht niet flauw doen, niet slechtgezind zijn, me niet laten gaan, kon toch wel gewoon vrijen... en waarom wilde ik niet gewoon mee naar dat feestje, op bezoek bij zijn ouders... Ik kreeg totaal geen krediet en schrok hier des te meer van doordat hij zelf in een burnout zat. Hij wilde ook heel graag een kind, maar vertrouwde er niet op dat ik zijn sterke partner zou zijn waarop hij kon terugvallen. Dat ik misschien diezelfde angst had, kon hij wederom totaal niet begrijpen. We konden er helemaal niet over praten. Hij uitte ook vaak zijn wantrouwen, dat ik misschien wel op andere zaken uit was dan op zijn liefde, met name zijn geld. Zijn ouders zijn heel welgesteld en hebben hem altijd ingepeperd dat hij moest oppassen voor mensen die misbruik van hem wilden maken. Ondanks alle watertjes die wij al hadden doorzwommen en het feit dat ik nooit aanleiding gaf om zoiets van mij te denken, heb ik verschillende keren moeten horen dat ik op zijn geld uit was. Hij liet zich ook volledig domineren door zijn ouders, hij was gewoon een doorslagje van zijn ouders. En ik stond op de ladder van belang zeker niet van boven. Integendeel, bij elke beslissing die wij moesten nemen, ging hij raad vragen aan zijn ouders, en was het op voorhand al een uitgemaakte zaak dat wat zij vonden, hij ook vond. Als ik er dan een andere mening op na hield, was ik lastig, respectloos tegenover zijn ouders, had ik wispelturige emoties waar hij niks van begreep. Volgens hem mokte ik dan omdat ik mijn zinnetje niet kreeg. Op alle mogelijke manieren probeerde ik hem uit te leggen wat er in mij omging, hoe ik me voelde, maar ik kreeg totaal geen gehoor en begrip. Hij werd er alleen maar bozer door. Ik voelde me uiteindelijk zo alleen staan. Ik gaf hem zoveel liefde en energie, en kreeg zo weinig terug... Ik voelde me zo ontzettend eenzaam. Uiteindelijk kon ik het niet meer opbrengen om er nog in te geloven, de hoop te hebben dat hij op termijn toch meer begrip zou tonen voor mijn gevoelens, rekening met mij zou houden. En ben ik uit puur fysieke noodzaak enkele dagen bij een vriendin gaan logeren. Voor hem heb ik toen de deur dicht getrokken, ook al heb ik hem meermaals gevraagd om in relatietherapie te gaan. Maar dat eindeloos doorbomen over emoties, daar had hij geen zin in. Ik ben dan zelf naar een psycholoog gegaan, die de link legde met ASS. Ook al helpt het me om bepaalde dingen beter te kunnen plaatsen, ik ben er hoe dan ook kapot van en blijf met de vraag zitten "waarom"? Hoe kan hij zo zijn? Waarom ziet hij mij niet liever? Ik weet ook dat ik nooit antwoorden van hem zal krijgen omdat hij het probleem gewoon niet ziet.

Liesbet

4
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Je verhaal is heel herkenbaar. Je stopt er veel energie en tijd in en je krijgt er niets voor terug. Ook het stuk van zijn ouders herken ik (helaas) heel erg. Als wij een conflict hadden gehad, kreeg ik daarna zijn moeder op mijn dak. Dan had ik het allemaal fout gedaan. Hij komt niet van een rijke familie, maar er is mij verschillende malen duidelijk gemaakt dat ik op zijn geld uit ben.

Ik denk dat je de juiste beslissing het genomen. Ik zit nu in de situatie dat het mij teveel is geworden, maar dat er twee jonge kinderen betrokken zijn. Eén daarna heel extra zorg nodig, Dan zeg je ook niet zo makkelijk in stop ermee.

Ik wens je alle geluk in je leven toe.

Anoniem

Jouw reactie:



Verhaal 5 - Heb ik autisme?

ik ben een dertiger. Man. Getrouwd en een kind. Een baan die modaal verdiend. Als ik kijk naar mijn leven kan ik zeggen dat ik best tevreden mag wezen.

Echter voel ik me vaak anders. Ik weet niet of ik recht heb hier iets te schrijven. Ik heb nooit de diagnose autisme gehad, maar wat ik merk is dat ik vaak 5 zinnen van een verhaal kan volgen en dat ik daarna de overstap van onderwerpen niet meer kan volgen. Als ik de vraag stel en ik krijg antwoord onthoud ik het vaak, maar als iemand iets spontaan verteld zonder dat ik erop voorbereid ben dan kan het langs me heengaan.

Ik heb me redelijk aan weten te passen. Ik ben sportief, in me werk heb ik repeterend werk. Nieuwe ideeen komen vaak vanuit mijzelf, zodat ik ze niet van anderen hoef te horen. Contact gaat grotendeels via mail, waardoor ik de tijd heb alles te verwerken.
Een kind opvoeden gaat ook prima. Hier heb je vooral liefde en geduld voor nodig en hoef je niet te schakelen.

Echter doet het me veel verdriet dat ik niet begrepen wordt vanuit het hart zeg maar. Alleen vanuit het label autisme. Ze weten niet hoe frustrerend het is om gesprekken te missen. Hoe eenzaam het voelt er net buiten te vallen.

In mijn relatie geef ik sociaal gezien altijd minder dan mijn vrouw. Ook hier ben ik van bewust. Ik onthoud niet alles wat ze zegt, omdat veel gewoon niet is aangekomen of door alle hectiek heb ik er niet meer aan gedacht. Als ik dan een moment voor mezelf nodig hebt kan ik het niet aan mijn vrouw geven. Ook als man voel ik mij hier schuldig over. Want ik begrijp haar dondersgoed. Ik weet niet of ik hierin afwijk van autistische mensen, maar ik besef dondersgoed wat mijn beperking doet voor mijn relatie. Ik snap het verdriet wat het veroorzaakt.

Maar toch probeer ik op mijn manier mijn liefde te geven. Ik ben geduldig, heb ook het geduld in andere mensen in te leven, ik kan daarom achteraf alles wel weer goed praten. Ik ben nu eenmaal zoals ik ben, dat weet zij ook, al begrijpt ze denk ik niet hoe moeilijk het is als je heel moeilijk informatie kan verwerken.

Moest het even kwijt, wie weet is er iemand die mij begrijpt

Anoniem 191

3
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Dag Anoniem,

Ik begrijp wat je zegt. Er komt veel overeen met mijn relatie met een man met Asperger. Tijdens ruzie kan ik kort 1 iets aankaarten, of hij kan niet meer volgen. Dan kan hij erg gefrustreerd en nors overkomen. Waarop ik vervolgens nog meer triest, enz..
Achteraf begrijp ik ook wel dat hier geen kwade intenties achter schuilen. Maar de trieste emotie van mijn kant is er natuurlijk wel.

Ook het repeterend werk, vooral via mail is kenmerkend bij Asperger. Doordat er geen onmiddellijke interactie nodig is. Als hij erg moe is, kan ik ook geen gesprek meer met hem voeren. Dan moet ik stil zijn en hem met rust laten, of er komt onenigheid van. Ik weet niet of dat bij jullie ook zo is? Is heel pijnlijk voor mij persoonlijk.

Je geeft mee liefde op jouw manier te uiten. Hoe is dat dan? Bij mijn man uit zich dat in vele aanrakingen, knuffels , en praktische dingen voor mij doen. Ook wanneer ik hem vraag iets te doen, maakt hij er meteen werk van, en dit tot in detail. Ik zie dit dan ook zoals het in zijn hart bedoeld is. Je vrouw vast en zeker ook!

Groetjes,

Sofie

Sofie

Jouw reactie:



Voeg zelf een verhaal toe


Wil je ook je hart luchten?


+ Mijn verhaal delen




© Therapiepsycholoog - psychologen en therapeuten
| Disclaimer | Privacyverklaring | Reviews | Login | Aansluiten