Therapiepsycholoog
Netwerk van therapeuten
en psychologen
Therapiepsycholoog

Autisme - forum lotgenoten

 

Lotgenoten - omgaan met autisme

Heb je autisme? Of heeft je partner of kind autisme?

Voor veel mensen lucht het op als ze hun verhaal opschrijven en delen.

 

  • Je kunt hier je hart luchten.
  • Je kunt de verhalen van lotgenoten lezen.
  • Je kunt reageren op de ervaringen van lotgenoten.

 

Ontdek hier de verhalen van andere mensen met autisme of met autisme in het gezin (partner, kinderen) en deel jouw eigen verhaal.

 

Overzicht verhalen




+ Mijn verhaal delen




Alle verhalen


Verhaal 1 - Syndroom van Asperger - moeilijkheden in relatie

Bij mij is het syndroom van Asperger vastgesteld. Vooral mijn vriendin heeft het daar heel moeilijk mee, want het schijnt niet te genezen te zijn. Zij vindt het lastig dat ik niet goed met gevoelens kan omgaan.

 

Als zij overstuur is en moet huilen, weet ik gewoon niet wat ik moet doen. En ik vind het heel moeilijk om haar te laten blijken dat ik van haar hou. Ik wacht meestal tot zij begint met knuffelen.

 

Op mijn werk heb ik er gelukkig minder last van en ik ga nu in therapie om te leren ermee om te gaan, hopelijk helpt dat!


Anoniem

13
5
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:

zo herkenbaar dit!
Dit is precies wat mij ook overkomt: ik weet de oplossing (hand op haar rug leggen en zeggen gooi het er maar uit) maar altijd is er weer een drempel die me tegenhoud.


Heb geen diagnose, onze oudste dochter wel (asperger) en dat voelt wel herkenbaar!
Mijn vrouw is overtuigd van mijn autisme en geeft dat als oorzaak van onze relatiecrisis.
Ze wil scheiden, dat zegt ze tegen iedereen behalve naar mij.


Het is die onzekerheid die me zo zwaar valt; hier kan ik niet mee omgaan.


Jo
Reactie:
Heel dapper dat je hulp gaat zoeken hoe jij met je autisme om kan gaan in je relatie. Dat gaat jullie zeker helpen.

Marie-Yvonne K
Reactie:
Beste anoniem,

Heel herkenbaar dit. Het voelt heel eenzaam als je een partner hebt met asperger, omdat het fijne van het hebben van een relatie nou juist is dat de ander begrip heeft voor hoe je je voelt en je steunt. Dat de ander oog heeft voor jouw belangen en soms nog beter ziet waar je behoefte aan hebt als jij zelf.

Als je een relatie hebt met iemand met asperger dan doet diegene met asperger dat juist niet. Een vrouw vindt het vaak al moeilijker om voor zichzelf op te komen. Dus als ze dan niet geholpen wordt met dingen dan raakt ze oververmoeid en in paniek daardoor wordt ze dan emotioneel.

Maar... als partner van iemand met asperger word je ook gedwongen om je eigen emoties niet de baas over je te laten zijn. Waar je normaal als je verdriet hebt, een beroep op anderen kunt doen, kan dat nu niet.

Het antwoord ligt in jouw hulpvaardigheid volgens mij.
Als jij elke dag vraagt, "wat kan ik vandaag voor je doen om je leven beter te maken?" en dat waar de ander om vraagt gewoon gaat doen, dan gaat het beter. Want dan voelt de ander zich gezien en daar gaat het om. Tegelijkertijd moet zij dan leren concreter te zijn in wat zij wil en niet in de emotie te blijven hangen.

Dus ... laat je niet afschrikken door de emoties. Die zijn slechts een gevolg van een soort basisbehoefte om gezien te worden.

Veel succes.

Anne
Reactie:
Ik vind dat Anne haar reactie zeker een punt heeft! Ik heb zelf ook een relatie met een man met asperger. Wij hebben een afspraak gemaakt dat hij regelmatig vraagt hoe het met me gaat, en dat ik me niet laat meeslepen in mijn emoties. Dat helpt ook mij als persoon zekerder worden van mezelf. Dat verkeer ik minder in een zelfmedelijden op zo een momenten.

Anderzijds is het wel soms hard om niet aangevoeld te worden door hem. Ikzelf ben hoogsensitief, en enorm inlevend en meelevend met hem. Soms wil ik dat graag terug. Hij geeft dit op rationeel vlak, en helpt dan wel altijd constructief mee als ik een probleem heb(op werkvlak bijvoorbeeld).

Daarnaast is hij wel iemand die me heel veel knuffels geeft, zeggen dat hij me graag ziet dat gebeurd bijna nooit. Hij krijgt het dan moeilijk, en word lastig. Hij zegt dan dat liefde zit in de dingen die je doet voor elkaar, en niet in die 2 loze woorden.

Sofie
Reactie:
Mij vriend heeft autisme/asperger.. merk dat als ik verdriet heb, hij niet weet hoe die mij moet troosten en het dan maar laat...
hij doet nooit uit zichzelf knuffelen het komt van mij af.

Hij heeft een eigen bedrijf daar is die wel altijd in de weer mee.

Pinklady

Jouw reactie:



Verhaal 2 - Relatiecrisis - Mijn vrouw zegt dat ik autisme heb

op dit moment in een zware relatiecrisis: mijn vrouw is overtuigd dat ik autisme heb en de relatie is, zegt ze, voor 99,9% zeker voorbij.


Zelf besef ik heel goed dat er iets met me is, alleen het etiket ontbreekt.
Wordt wel getest op dit moment.


Ben een moeilijk persoon: blijf om niks heel lang boos en dat vind ze onverdraaglijk geworden. Verder een stil en in zich zelf gekeerd persoon.


Dit was echter ook al zo aan het begin van onze relatie, nu bijna 29 jaar geleden.
Inmiddels bijna 23 jaar getrouwd en 4 kinderen groot gebracht.
Tegen iedereen zegt ze dat het voorbij is, alleen tegen mij niet.


Het is nu die onzekerheid die me zo zwaar valt, daar heb ik het heel moeilijk mee.
Er is nog zo veel meer te vertellen maar dat zal hier niet gaan.


Wellicht zijn er lezers die de situatie herkennen en er wat mee kunnen, een oplossing is ideaal maar een luisterend oor is ook al iets. Zo ja dan hoor ik het graag.


Jo

11
7
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Lieve Jo,

Ik begrijp dat dit ontzettend moeilijk is voor zowel jou als voor je vrouw. Ik zit in eenzelfde situatie als jouw vrouw maar mijn man en ik houden ontzettend veel van elkaar. Ik mis soms inlevingsvermogen bij mijn man wat voor mij na 18 jaar nog steeds moeilijk is. Wij doen beiden enorm ons best om elkaar te begrijpen en dat is soms zwaar uitputtend. De eenzaamheid waarin je zit is zo heftig, je voelt je onbegrepen en vaak ook begrijp je jezelf niet eens. Ik hoop dat er een tijd komt waarin deze eenzaamheid doorbroken kan worden. Ik zie ook de vele mooie kanten van autisme, zoals een directe eerlijkheid. Helaas wordt deze eerlijkheid niet gefilterd door empathie waardoor hij onbedoeld erg hard kan overkomen. Voor jullie beiden is het goed om bij deze problemen gerichte hulp te zoeken; iets wat ik zelf ook aan het doen ben. En neem af en toe afstand van elkaar en jullie relatie. Ook al is er liefde, je brandt op door alle worstelingen en je verliest jezelf. Voor jullie allebei is het moeilijk en geen van jullie beiden doet iets fout. Zoek hulp en praat zo veel mogelijk met deskundigen of lotgenoten. Blijf niet in je eenzaamheid hangen maar doorbreek deze.

Jeanine
Reactie:
Heel herkenbaar het bericht en deze reactie. Ook ik heb al 20 jaar een relatie met iemand met autisme. We hebben al veel hulp gezocht en gekregen, maar toch blijft het een worsteling om het met elkaar vol te houden, langs beide kanten. Dit staat los van het feit dat we van elkaar houden, anders hadden we het al geen 20 jaar volgehouden. Maar alleen is de vraag: hoever ga je ten koste van jezelf? En dit zowel voor de partner met als zonder autisme. Onze begeleider zei bij de laatste sessie: wellicht is het beter voor jullie zelf om uit elkaar te gaan, want ik zie jullie worsteling, jullie liefde, maar die gaat ook ten koste van jullie zelf. Maar beide vinden het ook erg lastig om er daadwerkelijk een einde aan de relatie te maken, want dan blijf je na 20 jaar ook met lege handen achter. En ook met 2 kids die je erin meetrekt... Sterkte, An

An
Reactie:
Goh. Wat knap dat je vrouw die diagnose kan stellen. Meestal komen ze niet verder dan narcisme als ze een reden zoeken waarom de relatie niet loopt. Er moet dan wel iets met die kerel aan de hand zijn.

Gerben
Reactie:
Wat een vervelende situatie! Wat ik wel vreemd vind is waarom stelt ze nu pas vast dat u ass heeft en/ of waarom is het nu pas een probleem?

Maaike
Reactie:
@maaike. Hier soortgelijke situatie. Mijn partner vertoonde typische narcistisch kenmerken. Pas toen ik besloot niet meer bang voor hem te zijn of mij te laten intimideren, chanteren, manipuleren etc en er boven te gaan staan, zag ik mijn partner veranderen. Een narcist veranderd niet! In dezelfde periode kregen 3 van onze 6 kinderen ook de diagnose ass. Toen vielen bij mij de kwartjes. En inmiddels ben je dan tig jaren verder. Mijn partner krijgt op dit moment Goddank ook hulp. Het kan dus dat je dit jaren later beseft en het kan ook dat het nu een probleem is omdat je zelf veranderd, er klaar mee bent, het misschien erger word, de kinderen er last van hebben, moe bent van alle ballen in de lucht houden etc. In ons geval was het dat mijn partner totaal niet om kon gaan met hoe onze 3 autistische kinderen te benaderen. Niet alleen onze kinderen zijn een dik 2 Jr vd leg geweest, doordat ze niet op de juiste wijze door hun vader benaderd werden, maar ook mijn partner ging weer ouderwets 'narcistisch' gedrag vertonen omdat hij de situatie niet aankon. Ik begrijp dus heel goed waarom het NU pas een issue is geworden voor de vrouw van de topic schrijver. Mijn partner vlucht continue in narcistisch gedrag als hij het niet kan handelen: alles doen om de controle houden, dus veel geschreeuw en getier om zijn zin door te drijven, manipuleren, chanteren.. Soms is de grens bereikt. Misschien ook voor haar??

Sanne
Reactie:
Ik sta aan de andere kant van het asperger gebeuren. En als partner van vind ik het heel moeilijk dat mijn partner liever dingen alleen doet dan met mij. Dat hij geen nood heeft aan aandacht en dat het zelf niet in hem opkomt om aandacht te geven. Ik voelde mij vrij goed in mijn vel 5 jaar geleden. Nu voel ik me dikwijls nutteloos, eenzaam en smacht naar liefde van hem. Ik ben zo onzeker, voel me niet aantrekkelijk en het is alsof ik niet meetel. Alsof mijn leven niet meetelt. Als ik er met hem over praat zeur ik . Ik hou enorm van hem maar waarom. Hij heeft me niet nodig

Lobke
Reactie:
Ik sta aan de andere kant van het asperger gebeuren. En als partner van vind ik het heel moeilijk dat mijn partner liever dingen alleen doet dan met mij. Dat hij geen nood heeft aan aandacht en dat het zelf niet in hem opkomt om aandacht te geven. Ik voelde mij vrij goed in mijn vel 5 jaar geleden. Nu voel ik me dikwijls nutteloos, eenzaam en smacht naar liefde van hem. Ik ben zo onzeker, voel me niet aantrekkelijk en het is alsof ik niet meetel. Alsof mijn leven niet meetelt. Als ik er met hem over praat zeur ik . Ik hou enorm van hem maar waarom. Hij heeft me niet nodig

Lobke

Jouw reactie:



Verhaal 3 - We hadden net een huis gekocht

In maart zijn mijn vriend en ik na 2,5 jaar uit elkaar gegaan. We hadden een huis gekocht en waren net 3 weken verhuisd, we hadden babyplannen, toekomstdromen... tot ik niet meer kon. Ik was op van de stress, kreeg hartkloppingen en hyperventilatie aanvallen, at niet meer, kon niet meer slapen... ik voelde me bijna letterlijk verdrinken. Mijn vriend was nl. totaal niet in staat tot enige empathie. Hij begreep niets van mijn gevoelens, vond het maar vervelend als ik verdrietig was of een probleem wilde aankaarten, en vond dat ik het van me moest afzetten en het "gezellig" moest houden. Een halfjaar nadat ik hem leerde kennen, belandde hij in een burnout door zijn werksituatie. Nooit heb ik hem dat verweten, altijd ben ik geduldig en begripvol geweest. Ik vind dat normaal, ik weet nl. een beetje hoe het moet voelen, want heb zelf fibromyalgie. Maar als ik verwachtte dat hij door zijn eigen ervaring meer begrip voor mijn situatie zou hebben, dan kwam ik van een kale reis thuis. Het was maar iets raars dat ik had, bijna een bedreiging. Hij omschreef het eens als "schrik dat hij een kat in een zak had gekocht". Dat hij me met zo'n opmerking ongelofelijk veel pijn deed, leek hij niet te beseffen. Integendeel, hij mocht toch wel zichzelf zijn? In de 2,5 jaar van onze relatie heb ik 3 weken heel veel fysieke ongemakken gehad van mijn ziekte, in die mate dat ik extra rust moest nemen, niet teveel activiteiten kon doen en ook niet altijd seksueel actief kon en wilde zijn. Dat was voor hem onbegrijpelijk, ik mocht niet flauw doen, niet slechtgezind zijn, me niet laten gaan, kon toch wel gewoon vrijen... en waarom wilde ik niet gewoon mee naar dat feestje, op bezoek bij zijn ouders... Ik kreeg totaal geen krediet en schrok hier des te meer van doordat hij zelf in een burnout zat. Hij wilde ook heel graag een kind, maar vertrouwde er niet op dat ik zijn sterke partner zou zijn waarop hij kon terugvallen. Dat ik misschien diezelfde angst had, kon hij wederom totaal niet begrijpen. We konden er helemaal niet over praten. Hij uitte ook vaak zijn wantrouwen, dat ik misschien wel op andere zaken uit was dan op zijn liefde, met name zijn geld. Zijn ouders zijn heel welgesteld en hebben hem altijd ingepeperd dat hij moest oppassen voor mensen die misbruik van hem wilden maken. Ondanks alle watertjes die wij al hadden doorzwommen en het feit dat ik nooit aanleiding gaf om zoiets van mij te denken, heb ik verschillende keren moeten horen dat ik op zijn geld uit was. Hij liet zich ook volledig domineren door zijn ouders, hij was gewoon een doorslagje van zijn ouders. En ik stond op de ladder van belang zeker niet van boven. Integendeel, bij elke beslissing die wij moesten nemen, ging hij raad vragen aan zijn ouders, en was het op voorhand al een uitgemaakte zaak dat wat zij vonden, hij ook vond. Als ik er dan een andere mening op na hield, was ik lastig, respectloos tegenover zijn ouders, had ik wispelturige emoties waar hij niks van begreep. Volgens hem mokte ik dan omdat ik mijn zinnetje niet kreeg. Op alle mogelijke manieren probeerde ik hem uit te leggen wat er in mij omging, hoe ik me voelde, maar ik kreeg totaal geen gehoor en begrip. Hij werd er alleen maar bozer door. Ik voelde me uiteindelijk zo alleen staan. Ik gaf hem zoveel liefde en energie, en kreeg zo weinig terug... Ik voelde me zo ontzettend eenzaam. Uiteindelijk kon ik het niet meer opbrengen om er nog in te geloven, de hoop te hebben dat hij op termijn toch meer begrip zou tonen voor mijn gevoelens, rekening met mij zou houden. En ben ik uit puur fysieke noodzaak enkele dagen bij een vriendin gaan logeren. Voor hem heb ik toen de deur dicht getrokken, ook al heb ik hem meermaals gevraagd om in relatietherapie te gaan. Maar dat eindeloos doorbomen over emoties, daar had hij geen zin in. Ik ben dan zelf naar een psycholoog gegaan, die de link legde met ASS. Ook al helpt het me om bepaalde dingen beter te kunnen plaatsen, ik ben er hoe dan ook kapot van en blijf met de vraag zitten "waarom"? Hoe kan hij zo zijn? Waarom ziet hij mij niet liever? Ik weet ook dat ik nooit antwoorden van hem zal krijgen omdat hij het probleem gewoon niet ziet.

Liesbet

10
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Je verhaal is heel herkenbaar. Je stopt er veel energie en tijd in en je krijgt er niets voor terug. Ook het stuk van zijn ouders herken ik (helaas) heel erg. Als wij een conflict hadden gehad, kreeg ik daarna zijn moeder op mijn dak. Dan had ik het allemaal fout gedaan. Hij komt niet van een rijke familie, maar er is mij verschillende malen duidelijk gemaakt dat ik op zijn geld uit ben.

Ik denk dat je de juiste beslissing het genomen. Ik zit nu in de situatie dat het mij teveel is geworden, maar dat er twee jonge kinderen betrokken zijn. Eén daarna heel extra zorg nodig, Dan zeg je ook niet zo makkelijk in stop ermee.

Ik wens je alle geluk in je leven toe.

Anoniem

Jouw reactie:



Verhaal 4 - Hoe dring je door tot zo iemand?

Een jaar geleden leerde ik iemand kennen waarvan ik na 1 date al doorhad dat er iets met hem aan de hand was. Na veel opzoeken ben ik op autisme gevallen, Asperger syndroom. Ik heb hem hierover aangesproken en gaf aan dat hij hetzelfde dacht maar er was nog geen diagnose
Hij was in het begin heel lief en attent, stuurde dat hij me gaag zag en ik hoorde hem hele dagen.
Na een tijdje is dit serieus beginnen minderen en voelde ik mij echt te min. Ik heb heel veel voor hem gedaan op elk vlak dat ik kon maar ik krijg niks meer terug.
Ik zat ook in een situatie waar ik nog met mijn ex samenwoonde om financiële redenen. Het was dus zeker geen ideale situatie. Door al die stress van mijn thuissituatie + de relatie die ik met had ben ik vaak beginnen drinken. Op die momenten maakte ik dan ruzie met hem en kwam alles eruit. Dat waren voor hem enorm veel prikkelingen en hij kon hier echt niet mee omgaan, laat staan praten. Vorige week was er weer zo een moment en toen heeft hij gezegd dat hij dit niet meer aankan en er een punt achter zet.
Ik kan hem ergens begrijpen want ik heb hem veel verwijten gemaakt als ik een glas te veel had gedronken. Ik heb met hem nog een gesprek gehad dat ik alle dingen zou rechttrekken in mijn leven, niet meer zou drinken en dat ik graag met hem in therapie zou gaan. Helaas wil hij dit niet meer... Het is ook niet iemand waarmee je kan praten zoals met een ander .. ik heb enorm veel spijt en verdriet maar hij lijkt gewoon door te gaan met zijn leven
We hebben wel nog contact maar altijd over oppervlakkige dingen zoals het altijd geweest is
Ik wil echt alles doen om mijn relatie te redden maar hoe dring je door tot zo iemand...
Als er iemand tips heeft ze zouden welkom zijn
Alvast bedankt

J

9
3
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Stop ermee. Deze relatie zal nooit iets worden. Ga verder met je eigen leven en waarschijnlijk kom je iemand tegen waar je wel iets aan hebt. Die je werkelijke liefde en aandacht kan geven want dat zal een asperger nooit kunnen.

Anoniem
Reactie:
Er zijn genoeg autisten die wel emphatisch zijn. Daarnaast bestaat asperger niet meer. Zo'n opmerking getuigd echt van een totaal gebrek aan kennis van autisme. Nieuwe onderzoeken tonen zelfs aan dat autisten over meer emphatie beschikken dan NT'ers. Autisme heeft verschillende gezichten die bij de meeste mensen niet bekend zijn door het ongelooflijke stigma. Sommige autisten missen wel empathie maar dat komt doordat Alexithymie een rol speelt. Lang niet elke persoon met autisme heeft dat. Ga je even verdiepen voordat je onzin gaat lopen verkondigen

Anoniem
Reactie:
Ik ben zelf vroeg gediagnosticeerd met het syndroom van Asperger en heb toevallig recent nagedacht wat voor mij belangrijk is in relatie, geen idee of dat toepasselijk is voor je vriend maar ga het gewoon voor mijzelf uitspreken in de hoop dat je er iets aan hebt. Grondvoorwaarde in een relatie voor mij is veiligheid en structuur , eigenlijk net zoals je met een hond om zo gaan. Ik, en de aantal autisten die ik ken zijn allen heel sensitief ingesteld , ik voel namelijk heel erg goed als er iets met iemand is, gewoon door een bepaald onderbuikgevoel, maar de verwerking om te bepalen wat er dan is kost gewoon flink wat tijd. Naast dat ben ik in ieder geval heel slecht met onverwachte harde geluiden, dus juist de situatie dat je stemverheffing gebruikt is eentje waar ik van in paniek zou raken, want ik zou je graag willen helpen, maar ik heb gewoon tijd nodig om te bepalen hoe ik dat moet doen en dan op het moment dat ik je maar als dat door je eigen emoties (en misschien hoeveelheid drankjes) niet begrijpt, dat dat aan de hand is en doorgaat ga ik me langzaam aan voor je afsluiten, denk wederom maar aan de hond, die raakt ook in paniek als je roept, maar begrijpt wel zonder woorden wanneer je niet niet goed voelt. Dus de clue hierin is echt om eigenlijk er van uit te gaan dat hij als je zelf eerlijk en duidelijk bent over je gevoelens en dat op een rustige , vriendelijke maar toch duidelijke manier brengt, en stuur hem maar een duidelijke kant op, maar geef hem daarna ook de tijd om hem zelf daadwerkelijk te laten inzien hoe deze kant is. En de seconde dat hij dat diep van binnen doorheeft dat hij echt zichzelf (dus trager, ongemakkelijker, maar ook heel authentiek, ongeremd en spontaan is ) kan zijn is er niks liever dan ik (maar denk dat bij de meeste mensen met Asperger is) doe dan mijn partner hetzelfde gevoel mee te geven. Als je dit nu nog leest en je denkt "hee dit heb ik er voor over" ga je dan nog wat verder verdiepen, want de autisme is gewoon een neurologische aandoening , en ga kijken of je de moeite wil doen om echt te investeren in je relatie en als je dat met rust geduld en duidelijkheid doet , en hem accepteert zoals hij is dan kun je een superloyale vriend krijgen, die er alles binnen zijn mogelijkheden aan geeft om jou zo gelukkig mogelijk te maken, maar als je die concessies niet wil maken, dan is het helaas gewoon niet te matchen, maar help hem dan ook om je beslissing te laten begrijpen, wat dus ook betekent dat je diep bij jezelf moet vragen, waarom je de die concessies niet wil maken, dat gaat dan helpen om hem het makkelijker te laten accepteren

Max

Jouw reactie:



Verhaal 5 - Een man met autisme

Ik vroeg me ook af of er meer partners zijn van iemand met Autisme die ook tegen bepaalde problemen aanlopen zoals huishouden en klusjes in Huis.

Mijn man met Asperger ziet(bijvoorbeeld) niet als het behang van de muur komt(daar moet ik dan zelf mee komen om het op te lossen) maar soms is die dan met een bepaald ding zoals Schilderwerk gefixeerd dat het perfect moet.
Ook mee helpen uit zichzelf bijvoorbeeld een vaatwasser uitruimen of even iets opruimen moet je zelf steeds aangeven en dit is soms heel erg vermoeiend.
Ook is mijn man heel erg chaotisch(ruimt zelden tot nooit wat op) en dat zorgt natuurlijk ook weleens voor de nodige irritaties.
Ik ben zelf heel erg netjes en hou van een schoon huis en doe ook het meeste thuis.
In het begin van onze relatie viel het me ook op dat zijn eigen huis (in mijn ogen) erg vies was.
Er was geen afval bak,vaat stond in de gootsteen en alles plakte.
Ik kon niet echt begrijpen hoe die zo kon leven.
Ik dacht eerst nog het is een man alleen en was altijd het studentenleven gewend maar nu zie ik ook dat het toch ook wel te maken heeft met zijn autisme.
Als ik weer voor de zoveelste keer een klusje weer moet aandragen is dat soms ook weleens vermoeiend.
Ik denk dan ook weleens je ziet toch dat het even moet gebeuren?
Wie herkent dit ook en hoe gaan jullie hier mee om?


Huishouden

9
10
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Herkenbaar. Mijn vriend heeft autisme en add en hsp(hoog sensitiviteit). hoorde van mijn therapeut. Dat ze het wel zien, maar het heeft voor hen geen prioriteit. Dat is erg vermoeiend. Krijg heel vaak te horen, dat doe ik wel of ik ga dat doen... en 5x op een dag en 3dagen later is het bijv. nog steeds niet gedaan. Maar daar schijnen ze moeite mee te hebben. En als je het niet goed doet, als het dan toch zelf oppakt dan doe je het niet goed genoeg. Want de mijne is ook nog eens perfectionistisch in wat hij doet.

Als hij zegt, dat hij het gaat doen dan moet hij het ook doen, soms een opstapje geven. en helpen herinneren. En bepaalde dingen gewoon niet doen tenzij jij er zelf aan loopt te ergeren of het nodig hebt. wat ook helpt is zijn dingen dan niet doen. het is heel kinderachtig. maar 1 ding tegelijk en bij dat ene ding blijven. duidelijk en heldere communiceren en laten zien dat het gevolgen heeft.

Anoniemtpje82
Reactie:
als aanvulling. ik merk ook dat mijn vriend aangeeft niet te weten waar te beginnen. en dan gaan hij iets doen wat in mijn beleving totaal niet aan de orde is of enige vorm van prioriteit heeft. of hij gaat niks doen omdat hij niet weet waar te beginnen en er zoveel te doen is. het ontbreekt dan aan overzicht en om te waar of met wat te beginnen en daarnaast vergeet hij best vaak dingen omdat hij dus ook zwaar overspannen is, is het al gauw te veel.

Anoniemtpje82
Reactie:
@Anoniempje82

Het is inderdaad heel erg vermoeiend en daarnaadst is het ook weer zo dat ik me het prettigst voel in een schone omgeving dus ik ben heel vaak diegene die alles van onder tot boven(en de tuin) onderhoud.
Vanwege mijn man met Autisme(en ook vaak moe is na het werk)
komt alles altijd wel op mij neer van de planning van visite tot aan alles op orde houden.
Hij doet alleen iets als ik het hem vraag(nooit uit zichzelf)
en soms als alles je even teveel is dan kan je op een duur weleens gaan mopperen.
Vroeger als ik weleens weg was een paar dagen moest ik echt een lijstje maken met punten die gedaan moesten worden.
Maar heel vaak als ik thuiskwam had die veel van die punten niet gedaan. Onbezorgd even paar dagen weg ging eigenlijk ook niet,want als ik dan thuis kwam dan was de keuken overvol en kon ik wel in janken uitbarsten.(heb ik ook echt weleens gehad) Nu ben ik dus diegene die alles doet(ook zorg van 3 katten en hond) Mijn man wil graag kinderen maar eerlijk is eerlijk... een stemmetje in mij zegt dat ik ook daar dus waarschijnlijk alle zorg over kan nemen. Iets in mij zegt Nee... Ik ben nu op een leeftijd(34) dat ik echt een besluit moet nemen wel of geen kinderen.
Maar aangezien ik nu al vaak oververmoeid ben door de soms toch wel vermoeiende relatie houd dat me tegen.

Hoe zien jullie dat trouwens? autisme en kinderen?

Huishouden ergenis
Reactie:
Ik hoop dat ik je een beetje kan helpen op basis van de andere kant van het verhaal als autist zijnde. Dus ik ga heel zwart wit benoemen wat ik zelf voel als ik het verhaal lees . Schoonmaken is iets wat inderdaad iets wat niet automatisch komt, want ja, mijn ruimte om te ontspannen is gewoon simpelweg om te ontspannen (super zwart wit natuurlijk). Opruimen is daarentegen een ander verhaal, ik heb het geluk gehad dat ik nu langzaam aan op de harde manier voel dat ik door een ongeorganiseerde ruimte ook heel onrustig wordt. Als je denkt hem de logica van schoonmaken te kunnen uitleggen op een manier die hij zelf voelt doe dat dan, maar ik denk dat het makkelijker is om hem goed uit te leggen wat hij aan opruimen heeft , en als dat is gelukt , maak daar samen een systeem in , want als er een systeem en structuur is dan kan hij zichzelf corrigeren. Wat verder voor mij belangrijk is dat je me ook gewoon lekker laat, creer eigenaarschap, opruimen is mijn ding en schoonmaken die van jou (bijvoorbeeld). En daarin is het ook belangrijk om hem eerst lekker te laten ontdekken en fouten maken , of het gewoon echt samen te doen, maar de kans is zeer aanwezig dat hij gewoon simpelweg niet weet hoe hij het moet doen, je mag hem dan zeker corrigeren, maar, geef hem de tijd om te verwerken en zelf te laten bedenken wat hij fout doet. Want wat voor jou iets heel simpels is , is dat het voor hem niet . Pas als ik zeker weet dat ik het kan , kan ik op een goede manier feedback ontvangen. Tot slot, probeer als je buiten die routine toch van hem verwacht dat hij iets opruimt dat je benoemt dat het moet gebeuren maar een 'nu' boodschap of een jij moet het doen werkt niet , dit is weer het stukje eigenaarschap , er moet dus ook iets van eigenaarschap bij hem zijn, of je moet hem uitleggen waarom jij vind dat hij het moet doen. Want een autist is vaak zeer eerlijk en rechtvaardig als hij zich veg voelt, maar ja schoonmaken moet dus eerst veilig en logisch worden , voordat hij dit uit zichzelf ook gaat voelen, opmerken en oppakken . Ik hoop dat dit je iets kan helpen in het proces

Max
Reactie:
Beste Max

Bedankt voor je feedback.
Ik las ook dat jij er zelf achter bent gekomen dat een chaotische ruimte zorgt voor meer onrust waardoor je dus gaat opruimen en schoonmaken.
Het probleem van mijn man is vaak dat hij zich er helemaal niet aan stoort dat het rommelig is.
Toen ik hem leerde kennen(studenten leven) dacht ik eerst ja wat zeur ik het is gewoon het studenten leven.
maar ook toen die op zichzelf ging wonen zag hij (gewoon echt niet) dat het soms best vies was en er dingen echt moesten gebeuren.
Als iemand niet ziet wat er moet gebeuren(als ik aangeef dat iets moet gebeuren) krijg ik vaak te horen van dat is toch helemaal niet nodig?

en zo beland je weer in een discussie die heel lang duurt
dus ik doe het liever dan maar zelf omdat ik zelf moeilijk functioneer in rommeligheid en het welles nietes ook zoveel energie vreet.
Ik heb hem (zoals je aangaf) vaak aangegeven dat dingen opruimen ook zorgt voor rust maar ik denk dat hij juist rust vind in de rommeligheid en dat is dus denk ik het moeilijke ervan.

Ik ga je verhaal wel meenemen in mijn aanpak en kijken of bepaalde dingen misschien beter overkomen.

Leontien
Reactie:
daarnaast....
mijn man is vaak erg moe van zijn werk(mede door overprikkeling) dus vaak is het ook lastig om te vragen wil je hier even bij helpen of dit even voor me doen.
Vaak was het dan dat die heel boos kon worden of mokkend weglopen en dan denk ik ook vaak.. ik doe het wel weer eventjes maar op een duur raak je daar ook wel een beetje overwerkt van.
je hebt toch vaak het gevoel dat jij diegene bent waar het reilen en zeilen van het huishouden op aan komt.
Het is kortom soms best lastig.

Leontien
Reactie:
Hai Leontien,

Herken mijzelf in het niet zien van huishoudelijke klusjes. Pas wanneer ik iets met geen mogelijkheid meer in de prullenbak gepropt krijg of de stank wordt ondraaglijk, komt het pas in me op dat er actie nodig is. Ik realiseer me hoe dit over komt. Ik heb daarom mijn vrouw aan het begin gevraagd om het aan te geven als het moest gebeuren. In het begin begreep ze niet waarom dat op zo'n "kinderachtige" manier moest. Gelukkig accepteert ze mijn tekortkoming hierin en geeft ze het aan wat en wanneer het moet gebeuren. Vandaag vuilnisbak legen en was uit de droger halen bijvoorbeeld. Dat doe ik dan ook. Ze kan bijvoorbeeld in de middag een berichtje sturen of ik vanavond wil koken, omdat ze moe is van de lange dag. Dat doe ik dan ook. Dat vergt van haar uit natuurlijk een inspanning (en management). Maar ik ben haar dankbaar dat ze dat doet zodat ik ook het idee heb dat ik haar help in huis. Dingen die een structuur kunnen vormen, gaan me makkelijker af. Elke vrijdag bed afhalen bijvoorbeeld. Dat doen we samen. Ondertussen is de vaatwasser ook mijn terrein geworden. Ik kan het gewoon beter ;p

Aan de ene kant vind ik ASS aanwijsbaar als een obstakel hierin, maar vanuit de persoon moet de wil er wel zijn. Moe zijn van de werkdag kan ik me absoluut in vinden, maar is geen afdoening. Al zou ik het niet op prijs stellen als ik bijvoorbeeld bij binnenkomst meteen opdrachten krijg. Misschien eerst een uurtje even niets en dan het huishouden ter sprake brengen. Dat kan een afspraak worden misschien.
Maar.... en ik bedoel dit met alle respect.... het niet kunnen functioneren in een rommelige omgeving zou je niet aan moeten dragen als reden. Dat is namelijk jouw ding. Het belang van hygiëne en rust in de omgeving en dat jullie daar uiteindelijk beiden aan bij moeten dragen (verhoudingen daargelaten), is denk ik een mooiere uitgangspunt. En probeer daar realistisch in te zijn. Het contrast tussen spik en span en zwijnenstal is best groot. Zwijnenstal hoef je zeker niet mee akkoord te gaan, maar spik en span kan voor hem te hoog gegrepen zijn. Zou prachtig zijn als je daar samen over kunt praten wat een acceptabel niveau zou kunnen zijn en proberen hem enthousiast te maken hoe hij kan helpen daarin.

Hoop dat jullie er iets aan hebben. Hoe dan ook succes gewenst

Arjan
Reactie:
Beste Arjan

Bedankt voor je feedback.
Tegenwoordig houd ik er inderdaad rekening mee dat bij thuiskomt ik niet meteen ga zeuren over huishoudelijke klusjes.

Ook moet ik eerlijk bekennen dat ik zelf heel erg van het poetsen en opruimen ben(gewoon omdat ik me daar fijn bij voel)
en ik besef ook dat af en toe de teugels een beetje laten vieren geen kwaad kan.

Heb nu ook inderdaad dat als ik wat gedaan wil hebben(samen) ik dat aangeef omdat mijn partner dit anders inderdaad niet doet uit zichzelf.
soms voel ik me weleens een moeder die haar kind opdrachten geeft en daar had ik zelf nog wel het meeste moeite mee.
op eigen inergatief dingen doen in huis gebeurd niet waardoor ik(als ik eens weg ben) dingen altijd moet opschrijven en daar had ik weleens moeite mee.

We proberen nu samen meer balans te krijgen door beter te overleggen en dingen aan te geven.

bedankt voor je tips!


Arjan
Reactie:
Mijn man is dan weer super georganiseerd en ik ben als hsp meer chaotisch. Hij kookt meestal, doet boodschappen en hij staat erop om zelf het afwasmachine te vullen omdat ik het niet doe zoals het in zijn ogen moet. Hij strijkt op zondag maar heeft de pest aan kuizen en afstoffen. Dat doe ik dan weer graag en ontferm ik me over.

Lotte
Reactie:
Wij hebben al heel de avond radiostilte omdat er een deuk in een kookpot zit en ik weet niet hoe die daar gekomen is. Hij kan zich daar over blijven boosmaken tot in den treure..... Details weet je.... zo belangrijk voor hen

Annemarieke

Jouw reactie:



Wil je ook je hart luchten?

+ Mijn verhaal delen


Verhaal 6 - Ik vond haar autisme best fijn en verfrissend

Tijdens een vakantie ben ik iemand met een lichte vorm van autisme tegengekomen. Ik merkte een bepaalde "onaangepastheid" bij haar, en we hebben het daar toen over gehad. Ik vond haar manier van reageren eigenlijk wel fijn en verfrissend.

Ze was niet erg empatisch, en was ook niet aan het "pleasen" of aan het verzachten, of om de hete brei aan het heendraaien. Ze zei wat ze vond, direct en rechtstreeks.

Hoewel dat hard kon binnenkomen, en ik van haar begreep dat het voor haar soms moeilijk was, zowel in haar privé-leven als in haar werk-leven, vond ik het dus ook wel verfrissend dat zij gewoon direct zei wat ze vond, zonder erom heen te draaien.


Anoniem

8
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 7 - Ik voel me al tijden niet echt gelukkig meer

Eigenlijk heel gek maar vanaf het begin van onze relatie wist ik dat er iets aan de hand was dat er iets scheef zat maar wat dat precies was dat wist ik nog niet.
Toen we elkaar net kende was die heel erg attent maar zodra het allemaal echt begon veranderde dat.
Hij was niet gewend om rekening te houden met de ander en ging volledig zijn eigen gang en zat soms uren en uren(ook in de weekenden) achter zijn eigen hobby,s tegen het dwangmatige aan.
Ook heeft mijn man(doordat die geen grenzen kan aangeven) een burnout gehad. Daarna is die weer van baan gewisseld omdat die het niet naar zijn zin had en lag alleen maar te klagen in bed.
Ook als hij een drukke dag heeft gehad kan die snel overprikkelt raken en erg opgefokt reageren.
Op emoties van andere mensen reageert die soms niet zoals andere mensen zouden reageren.

Op een duur ging ik dingen opzoeken over Autisme omdat ik de twijfel had wat er nou precies aan scheelde.
Uiteindelijk na een aantal jaar en diverse problematiek is de diagnose gekomen van de Psycholoog.
Autisme.
Zijn familie heeft altijd alles ontkent en praten zelden over zijn stoornis.
Na jaren van diverse problemen in de relatie en met mijn man zelf ben ik lichamelijk en geestelijk op.
Ik ben een heel erg zorgzaam persoon maar soms vraag ik me weleens af wie zorgt er eigenlijk voor mij?
Op emotioneel vlak begrijpt mijn man heel erg weinig.
Ik voel me de laatste tijd erg somber en eenzaam,we zijn wel samen in 1 huis,maar samen op geestelijk niveau is er niet.
Mijn energie is sinds een paar maanden helemaal weg en ik voel me depressief.
Soms vraag ik me ook weleens af houd die eigenlijk wel van mij of ben ik een meubilair stuk in huis? Als ik bijvoorbeeld ben gekwetst of problemen heb (lijkt het hem niet veel te doen) Ik begrijp dat Autisme een stoornis is en je rekening moet houden met bepaalde dingen maar tegen welke prijs? dat vraag ik me nu na jaren af.
Ik voel me al tijden niet echt gelukkig meer,maar weet niet zo goed wat ik moet doen.

Leontien

8
13
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Daarnaast wilde ik nog toevoegen dat als partner zijnde je het erg zwaar kan hebben.
zowel geestelijk als lichamelijk.
vaak worden de problemen van de partner van niet echt serieus genomen.
veel mensen zeggen domme dingen zo als ieder huisje heeft zijn kruisje en ieder mens heeft wel wat.
Je voelt je vaak als partner zijnde niet gehoord en niet gezien.

Anoniem
Reactie:
Beste Leontien.
Ik herken je verhaal helemaal. Ben zelf al 20 jaar getrouwd met een man met asperger. Tot ons trouwen was hij heel attent en lief en praatte hij over vanalles. Ging met me mee naar spirituele bijeenkomsten en vond me geweldig. Sinds we getrouwd zijn is dat allemaal voorbij. Hij doet zijn eigen ding en praat nergens over. Als ik wat vraag krijg ik nooit antwoordt. Hij draait er omheen of zegt niets. Als we ruzie krijgen loopt hij gewoon weg. Hij wil niet mee met mij en mijn zus en man voor weekend in een huisje maar gaat paar weken later alleen in een huisje. Ik voel me al zolang eenzaam en heb al verschillende keren psychologische hulp gehad maar hij wil geen hulp. Er is niets mis met hem zegt hij. Ik denk dat de liefde voor zo'n man heel groot moet zijn wil je het vol kunnen houden. Ik zou van hem willen scheiden maar financieel is dat bijna onmogelijk en hoe kom ik aan een betaalbaar huis. Ik ben 67 en mijn leven is zo goed als voorbij. Ik hoop dat jij de kracht hebt om voor jezelf te kiezen en iet s van je leven te maken dat je gelukkig maakt.

Anoniem
Reactie:
Dag Leontien,

Luister goed naar je gevoel en je lichaam. En stel duidelijke grenzen. en hou je ook daaraan. Wat wil jezelf en wat kan je aan? Wegen de gevolgen van zijn beperking op tegen de liefde en plezier en energie die je er uit haalt. Anders toch het advies om het niet binnen te laten komen en bepaalde zaken naast je neer te leggen. zoel samen naar mogelijkheden.Als je jouw limiet heb bereikt. Laat jullie relatie dan ook los en kies wat goed is voor jou. het blijft hard werken, probeer voor jezelf balans te vidnen.

succes!

Anoniemtpje82
Reactie:
Heel erg bedankt voor jullie reacties.
Anoniem... Ik leef met je mee met jou situatie het doet me pijn om te horen dat je zo vast zit in je situatie en zo ongelukkig bent.
Heel jammer ook om te horen dat je man geen hulp wit zoeken om te werken aan de situatie.
De koppigheid van sommige mensen om hun eigen aandeel in te zien bij conflicten kan ver gaan. Ik kan alleen tegen je zeggen wees lief voor jezelf en denk goed aan jezelf en je bent niet de enige. Als je nog wat kwijt wilt hoor ik graag van je.

Mijn schoonfamilie die mankeren ook hoogstwaarschijnlijk iets(is ons ook verteld dat het erfelijk kan zijn) sinds dag 1 wordt ik koud en afstandelijk ontvangen door mijn schoonmoeder. Ook is ze vreselijk dominant en claimend naar haar zoon toe. Mijn man was altijd gewend alles te doen wat zij voor ogen had.
Ze heeft zelfs mijn huwelijksdag verpest. Nu zie ik in dat deze mensen te ver over mijn grenzen zijn gegaan en ik heb dat laten gebeuren.Mijn man heeft me ook heel vaak op emotioneel gebied in de steek gelaten en dat doet pijn.
Ik heb me voorgenomen voor mezelf te kiezen,voor mezelf op te komen en goed naar mezelf te luisteren om de juiste keuzes te maken.
Mijn lijf is al een hele lange tijd moe.(overspannen) en ik weet waar het van komt. Ik hoop dat met de juiste therapie de dingen beter kunnen gaan worden maar ik heb mezelf wel voorgenomen als het echt niet meer gaat dan is het klaar. Ik ben van mezelf een hele lieve en zorgzame meid maar ik merk dat door de frustraties dat ook aan het veranderen is(ben de laatste tijd best pittig) Soms door sommige mensen kan je persoonlijkheid ook veranderen en dat is niet juist. Je zou juist je goede eigenschappen moeten laten groeien samen. In plaats van dat je altijd jezelf moet verdedigen,en alle energie verliest aan bepaalde mensen. Anoniempje82 bedankt voor je advies.. ik ga zeker beter naar mezelf luisteren en duidelijke grenzen stellen en me daar aan houden. Als ik niet meer kan dan moet ik inderdaad voor mezelf gaan kiezen.
Bedankt voor jullie raad!

Anoniem
Reactie:
Wat een bekend verhaal. Ik ben al 20 jaar samen met mijn man. Sinds een jaar of 6 heeft hij de diagnose autisme. Hij leunt heel erg op de diagnose en heeft sindsdien heel veel losgelaten. Hij kan het niet want hij heeft autisme zegt hij dan. Ons leven is meer alsof ik voor mn kleine broertje zorg als een echte relatie. Ik doe en beslis alles alleen. Hij doet alleen dingen als ik het vraag. Er is van mij uit geen gevoel meer voor hem. Geen liefde meer. Een soort genegenheid omdat hij de vader van mijn 2 kinderen is. Scheiden hier ook geen optie. Deels omdat hij niet voor zichzelf kan zorgen en ik vind dat ik mijn kinderen verplicht ben te zorgen dat hun vader het goed heeft. Deels financieel. Ik heb een goede baan. Hij werkt 12 uur tegen minimumloon en ik zal dus een bak partneralimentatie moeten gaan betalen waardoor ik zelf ook rond minimum loon uitkom met 2 pubers die over 2/3 jaar beide gaan studeren. En dan ook nog waar gaat hij een huis vinden met zn 650 euro salaris per maand. Dat gaat nooit lukken. En een scheiding kan hij niet betalen dus ook dat komt dan op mijn nek. Simpelweg dus niet haalbaar. Eerlijkheid zegt ook wel dat hij niet slecht voor me is. Hij snapt ook niet wat ik mis denk ik. Ik zou hem breken met een scheiding. Zo moeilijk allemaal. Niemand behalve mijn vader snapt mij hierin. Goedbedoelde opmerkingen van ja in elk huwelijk is wel wat..... je kunt het niet uitleggen aan mensen

Liesje
Reactie:
en dat maakt je ook weer eenzaam... dat met veel mensen(ook mensen om je heen) je er heel erg slecht over kan praten.

Mijn schoonfamilie bijvoorbeeld praten nauwelijks(ontwijken zoveel mogelijk heel het onderwerp) lekker schone schijn.
want dan valt het perfecte plaatje in duigen.

De partner zijnde heeft veel te verduren maar dat wordt allemaal zelden gezien.
Ik weet nog wel dat mijn schoonmoeder altijd praatjes heeft over haar perfecte zoontje wat voor goeds die allemaal wel niet doet.
De partner zijnde krijgt niet of nauwelijks waardering of begrip dat het soms zwaar is.




Leontien
Reactie:
Wat herkenbaar !
Ik ben hulp gaan zoeken toen ik merkte dat ik weer in een depressie belandde. Deze psycholoog geeft me inzicht in mijn situatie . Het gemis aan emotionele verbinding is killing en leidt tot eenzaamheid. Ik sta op het punt voor mezelf te kiezen en dus te gaan scheiden . Al die jaren heb ik mezelf opgeofferd , dat is genoeg geweest. Wie is er voor mij?

Mieke
Reactie:
Ik ben zelf een jongvolwassene met Asperger en ik ben eigenlijk op dit forum gekomen om gewoon te leren wat ik zelf kan doen , om in de toekomst gelukkig te kunnen worden en wil dus eerst aangeven dat ik vanuit het andere perspectief te lezen dat het een uitdaging is , en dat is ook begrijpelijk , want hebben gewoon een neurologische aandoening. Als ik al deze verhalen en me in de autist verplaatst (want daar zit ik natuurlijk het meest dichtbij) mis ik vooral vertrouwen en openheid, als je een discussie start of een emotie wilt delen , praat dan vanuit de ik boodschap om je gevoel te benoemen. Want een autist voelt je gevoel echt wel, misschien wel net zo intens of intenser als jij dat als brenger voelt. Probleem is dat ik en misschien dus ook de partners in deze verhalen zo overmeesterd zijn door hun eigen gevoel dat ze gewoon niet weten wat ze moeten doen en lichamelijke stress ervaren. Het enige wat ik in zo'n geval kan doen is het allemaal rustig verwerken en me juist even afsluiten. Maar als ik eenmaal goed door heb wat er allemaal speelt en er een eigen logica aan geplaatst heb. En dat benoem ik dan ondanks dat dit natuurlijk jouw gevoel en emotie was dit toch op basis van mijn eigen logica. Dus alsnog vanuit de ik boodschap of met een domme metafoor. Als je dat begrijpt en accepteert zou mijn zelf vertrouwen dat ik jou kan helpen groter worden en tegelijkertijd ook mijn gevoel van veiligheid bij jou groeien. Begrijp je dit niet en eis je een snelle reactie dan zou ik me minder veilig voelen omdat ik het idee heb dat ik je teleurstel en dan ga ik me terugtrekken en dat betekent dat je steeds minder een onderdeel van mijn veilige omgeving wordt omdat je me stress en onzekerheid oplevert. Dus als ik als partner, vind ik het belangrijk om te bespreken hoe je dingen met elkaar bespreekt , zodat ik me binnen dat kader vrij kan uitlaten, en als je dat begrijpt en ook gaat voelen en hem dus kaders geeft waarin hij vrij kan zijn gaat hij zich veiliger bij jou voelen en bouw je weer op wat je had, een autist kan makkelijk settelen (want we zoeken structuur en veiligheid) en daar ligt het hele verwarrende ook, want als die voorwaarden er niet zijn raak ik in paniek, en sla ik dicht, en als dat gebeurt dan zul je me er zelf actief moeten uit trekken, want ik ga dus wennen aan die structuur. Ik bedoel dit nogmaals niet verwijtend richting jullie als partners , want ja we werken ook anders, we zijn gewoon rechtlijnig, kort en duidelijk, en dat is niet makkelijk, maar we spiegelen, en als ik door zou hebben dat je me echt wil helpen, zal ik meer naar je toetrekken en ook alles er aan doen om je te helpen. Maar ja zoals je leest een flink traject die waarschijnlijk emotioneel wordt voor jullie allebei, maar als je er doorheen komt en elkaar leert begrijpen kan het ook de fijnste partner zijn. Maar dat je zult het echt moeten zien als bijna honden training dus rust, structuur en positieve bekrachtiging, en mocht dit echt te veel voor je zijn, dan maak ook de moeilijke beslissing en neem hem daar in mee, als je het op een goede manier wil afsluiten voor beide partijen

Max
Reactie:
Beste Max

Inderdaad is het een moeilijke en lastige situatie omdat iemand zonder autisme het moeilijk vind om de ander te begrijpen maar omgekeerd natuurlijk ook.

Ik zal bijvoorbeeld nooit echt weten als je autisme hebt hoe dat is en hoe dat voelt.

Uiteindelijk ga je natuurlijk veel lezen erover en je erin te verdiepen om rekening met de ander te houden(tot zoveel mogelijk)

Maar volgens onze psycholoog moesten we er wel rekening mee houden dat de moeilijkheden nooit helemaal weg gaan en je als partner zijnde ook bepaalde verwachtingen moet gaan loslaten en dat is soms best lastig.

Ik zit nu zelf ook een situatie met dat er bepaald advies is gegeven door onze psycholoog(wat betreft de band met zijn moeder) maar het moeilijk vind uit angst(dreigen met emotionele chantage van zijn moeder) het advies niet echt had opgevolgd maar dit had achtergehouden voor mij.

Uiteindelijk komt zoiets uit en de reden dat hij dit had achterhouden was omdat hij zich schaamde dat hij niet sterk genoeg was om grenzen te stellen bij zijn moeder (bang voor emotionele chantage)

Maar ik heb altijd aangegeven als er wat is of je zit ergens mee geef het aan.
het is heel moeilijk om dit soort dingen soms te begrijpen en je voelt je ook wel vaak emotioneel gezien in de steek gelaten.

Je kan tot op zekere hoogte rekening met iemand houden maar alles afdoen met ik heb Autisme dus...
ik vind dat iemand met autisme ook zijn best moet doen de ander te begrijpen en gevoelsmatig vind ik soms dat er teveel water bij de wijn wordt gedaan(van 1 kant) en dat is niet altijd zo makkelijk.

Ook met communicatie of praten is het soms lastig omdat mijn partner vaak alles voor zich houdt(je moet alles eruit trekken) en dat is soms wel heel vermoeiend.

Tuurlijk probeer je je best te doen maar partners van zijn ook maar mensen en hebben ook hun grenzen en hun frustraties.
Je probeert zoveel mogelijk rekening met zaken te houden maar dit kan tot op een zekere hoogte.


Leontien
Reactie:
Hallo Leotien, vreselijk wat je allemaal meemaakt. Ik ben nu vijf jaar getrouwd met mijn man waarvan ik denk dat hij ook autisme heeft. We zouden het bij de psycholoog laten onderzoeken, maar na een paar sessies heeft hij het afgebroken. Zijn zoon uit een ander huwelijk heeft de diagnose autisme. Wat jij beschreef dat je in het begin van de relatie al iets opmerkte wat niet klopte, had ik ook. Maar ik dacht we moeten elkaar nog leren kennen. Niet dus, het werd van kwader tot erger. Hij gedraagt zich als een kind en wil niet geconfronteerd worden. Is ruzieachtig en leeft in verborgenheid. We hebben geen gezamenlijke rekening en mag niet in zijn bankaccount kijken.

Sandy
Reactie:
Hallo allemaal, ik heb ook een "vreemde"partner,wij zijn ondertussen al gepensioneerd 45j huwelijk.
Al van in begin van de relatie ondervond ik raar gedrag maar in die tijd was er van autisme of narsime of adhd geen sprake.
Nu de laatste 10a15jaar ben ik er van overtuigd dat die 3 stoornissen bij mijn man aanwezig zijn (comorbiditeid) ook bij een van de kinderen was er wat mis wand het is erfelijk.
Ik herken zoveel van de verhalen op dit forum.
Jaren heeft het geduurd voor ik wat duidelijk heb gekregen,jaren heb ik me afgevraagd wat scheelt er toch met die man??de woede aanvallen, zich snel aangevallen voelen soms zonder reden, uit het niets kwaad worden en lang kwaad blijven, geen normaal gesprek kunnen voeren enzovoort...
Dit alles maakt als er eens iets serieus gebeurt,ik soms geen goede manier vind om normaal te communiceren want hij kan niet om met hevige zaken het lijkt alsof informatie blijft steken en niet verwerkt geraakt,dit alles uit zich dan op de typische autistische manier.
Zijn er hier ook mensen op het forum die dingen dan maar verzwijgen of verbloemen,om toch maar die rare reacties niet te moeten ondergaan??

Lieveling
Reactie:
Beste Lieveling, om antwoord te geven op je vraag, ik verzwijg soms wel dingen ja, of verbloem ze, om onbegrip/afwijzing/verwarring te voorkomen. Dit verbloemen zit niet in mijn aard, ik wil zo eerlijk mogelijk zijn. Na 20 jaar samenleven met mijn man zie ik in "niet alles vertellen" nu wel een beetje een oplossing in. Ik experimenteer daar een beetje mee om uit te zoeken of de sfeer daardoor niet verpest raakt zonder dat ik mij oneerlijk voel. Ik probeer te denken in een andere strategie, die iets verder van mijn karakter staat, maar niet perse fout is, maar iets handiger en conflict-vermijdend. Sterkte en groetjes, Bloem.

Bloem
Reactie:
Ik heb deze week mijn eenzaamheid aangekaart. Geen makkelijke opdracht. En hij begreep me niet. We waren toch samen in een huis??? Hij antwoordde toch als ik iets vroeg?? Hoe moet je uitleggen dat hij er emotioneel niet bij is. Ik heb het hem kunnen uitleggen maar er zal niet veel verandering komen. Als ik ergens nood aan heb, moet ik het vragen. Ik heb zelf niet veel vrienden en hij raade mij aan om mensen te ontmoeten waar ik over mijn emoties kan babbelen. Maar als je tegen iemand verteld over je partner met asperger en die zijn “gewoon “ krijg je al vlug de raad…. Laat hem zitten en om uren te moeten uitleggen waarom je iemand met asperger echt wel graag mag en dat je van hem houd. Daar heb ik de energie niet voor.

Lotte

Jouw reactie:



Verhaal 8 - Had ik een relatie gehad met een kind?

ik heb een relatie van 11 jaar achter de rug. Bij de geboorte van onze zoon is hij een andere weg ingeslagen en we hebben hem nooit meer gezien. Ik stond er helemaal alleen voor, heeft zich nergens mee bemoeid. Na ongeveer 6 jaar begonnen de problemen, hij zat in een burn-out. Hij kreeg diabetes en daar werd hij depressief bij. Tenminste dat dachten we, hij kreeg een adhd onderzoek. En die diagnose is gesteld, toen merkten ze toch wat op en kreeg hij een autisme onderzoek. We waren toen al uit elkaar maar de psychiater wilde dat ik toch mee kwam. Daar viel me op dat hij verschillende keren aangaf, dat een kind van 4 niet kon delen. Had ik een relatie gehad met een kind? Maar we zijn nu een 1 jaar uit elkaar en hij blijft me treiteren. Hij heeft zijn zoon elke woensdag en oneven weekenden dus is er sprake van een omgangsregeling. Maar nu wil hij weer 1 nacht meer en hij wil dat ik het ouderlijk gezag teken. Want ik wil, krijg ik te horen en kan niet overleggen. Hij wil dingen beslissen en kan niks in overleg doen. Mijn zoon wil liever niet naar zijn vader want hij moet zichzelf vermaken. Hij kijkt boven tv en anders moet hij maar buiten spelen.. Ik moet mijn kind dwingen om te gaan want hij eist dat hij komt.
Wat ik het moeilijkste vind, is dat hij hulp krijgt want hij heeft een probleem. Maar waar moet ik naartoe?? Heeft iemand advies of tips want praten met hem lukt niet.....

Marianne

7
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Heeft iemand advies of tips want praten met hem lukt niet.....

Dat is vaak het probleem de Communicatie als je een relatie hebt met iemand met autisme.
Ze begrijpen het verkeerd,zien de dingen heel anders en soms ook weinig inlevend vermogen.
Ik zou misschien zelf naar een psycholoog stappen om deze dingen te bespreken en hoe je het kan aanpakken. Ik vind het zelf moeilijk advies te geven omdat ik zelf ook vaak problemen heb wat betreft de communicatie. Wat ik wel vaak doe is in plaats van praten mailen. Zodat je dingen rustig kunt uitleggen.

Anoniem

Jouw reactie:



Verhaal 9 - Als ik huil blijft hij stijf zitten

Mijn man neemt zelden initiatief. Hoe kan dat? Vindt hij dan niets leuk, vraag ik me vaak af? Ook emoties kan hij niks mee. Als ik huil blijft hij stijf zitten. Zegt niks. Soms probeert hij wat omdat hij inmiddels wel weet dat dat hoort, maar zijn gevoel zit er niet in. Ik voel me zo alleen. Ik wil graag weg maar ik wil het de kinderen niet aan doen en ik weet niet waar ik zou kunnen wonen. Hij is wel een leuke, betrouwbare vader. Bij de kinderen lijkt hij wel meer emotioneel te zijn. Maar dit is zo killing voor mij. Herkenbaar?

Elin

7
4
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Elin

Ja wel erg herkenbaar.
Mensen met Autisme zijn over het algemeen wat minder goed in het tonen en uiten van liefde,genegenheid ze denken eigenlijk op een heel andere manier dan dat wij dit doen.

Sinds de therapie weet mijn man dat ik bepaalde dingen heel belangrijk vind zoals af en toe eens een kaartje met iets liefs erin maar dit heeft hij zich echt moeten aanleren.
Hij zei... we zijn toch bij elkaar en het loopt allemaal goed? ik sta er dan soms niet bij stil om aan dat soort dingetjes te denken.

Hun manier van liefde tonen en uiten is vaak anders dan mensen met geen autisme.
OOk emoties daar goed mee omgaan vinden ze toch vaak wel lastig zitten dan meer na te denken hoe te reageren dan dat het spontaan overkomt.

Ik begrijp dat jij je eenzaam voelt.
Ik heb dat gevoel ook vaak gehad en nog steeds weleens.
Wat mij heeft geholpen is om er veel over te praten ook aan mijn partner heb ik aangegeven wat ik soms erg moeilijk vind en gesprekken met de pscholoog heb ik ook een hoop aan gehad.

Kortom ze voelen wel,hebben wel emoties maar het is voor ze heel lastig om dit te tonen en uiten.
Ik heb ook weleens mezelf afgevraagd houd die wel van me?
en is dit het dan?

Praten is toch wel heel belangrijk of dit nu is met een goede vriendin of familie dat lucht ook vaak op.

Hoop dat je hier iets aan hebt!

Leontien

Anoniem
Reactie:
Herkenbaar moeilijke ervan is t rouw proces dat je weet wat het is en nu kijkt waar trek je de streep voor jouzelf en hoe ga je er t beste mee om wat lukt wat lukt hem niet en wat wil je verder uit een relatie halen voor jouzelf maak een keuze je weet genoeg

Anoniem
Reactie:
Ik herken het helemaal. Sinds ik weet dat mijn partner Asperger heeft, kan ik hem niet meer ‘normaal’ zien. Na bijna 30 jaar, gooi ik de handdoek in de ring. Mijn man beweert dat er niet met hem aan de hand is. Dat laatste vind ik nog wel het allerzwaarste. Als hij nou eens zou toegeven dat hij soms onmogelijk reageert.

Anoniem
Reactie:
Ik herken het helemaal. Sinds ik weet dat mijn partner Asperger heeft, kan ik hem niet meer ‘normaal’ zien. Na bijna 30 jaar, gooi ik de handdoek in de ring. Mijn man beweert dat er niet met hem aan de hand is. Dat laatste vind ik nog wel het allerzwaarste. Als hij nou eens zou toegeven dat hij soms onmogelijk reageert.

Anoniem

Jouw reactie:



Verhaal 10 - Heb ik autisme?

ik ben een dertiger. Man. Getrouwd en een kind. Een baan die modaal verdiend. Als ik kijk naar mijn leven kan ik zeggen dat ik best tevreden mag wezen.

Echter voel ik me vaak anders. Ik weet niet of ik recht heb hier iets te schrijven. Ik heb nooit de diagnose autisme gehad, maar wat ik merk is dat ik vaak 5 zinnen van een verhaal kan volgen en dat ik daarna de overstap van onderwerpen niet meer kan volgen. Als ik de vraag stel en ik krijg antwoord onthoud ik het vaak, maar als iemand iets spontaan verteld zonder dat ik erop voorbereid ben dan kan het langs me heengaan.

Ik heb me redelijk aan weten te passen. Ik ben sportief, in me werk heb ik repeterend werk. Nieuwe ideeen komen vaak vanuit mijzelf, zodat ik ze niet van anderen hoef te horen. Contact gaat grotendeels via mail, waardoor ik de tijd heb alles te verwerken.
Een kind opvoeden gaat ook prima. Hier heb je vooral liefde en geduld voor nodig en hoef je niet te schakelen.

Echter doet het me veel verdriet dat ik niet begrepen wordt vanuit het hart zeg maar. Alleen vanuit het label autisme. Ze weten niet hoe frustrerend het is om gesprekken te missen. Hoe eenzaam het voelt er net buiten te vallen.

In mijn relatie geef ik sociaal gezien altijd minder dan mijn vrouw. Ook hier ben ik van bewust. Ik onthoud niet alles wat ze zegt, omdat veel gewoon niet is aangekomen of door alle hectiek heb ik er niet meer aan gedacht. Als ik dan een moment voor mezelf nodig hebt kan ik het niet aan mijn vrouw geven. Ook als man voel ik mij hier schuldig over. Want ik begrijp haar dondersgoed. Ik weet niet of ik hierin afwijk van autistische mensen, maar ik besef dondersgoed wat mijn beperking doet voor mijn relatie. Ik snap het verdriet wat het veroorzaakt.

Maar toch probeer ik op mijn manier mijn liefde te geven. Ik ben geduldig, heb ook het geduld in andere mensen in te leven, ik kan daarom achteraf alles wel weer goed praten. Ik ben nu eenmaal zoals ik ben, dat weet zij ook, al begrijpt ze denk ik niet hoe moeilijk het is als je heel moeilijk informatie kan verwerken.

Moest het even kwijt, wie weet is er iemand die mij begrijpt

Anoniem 191

6
3
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Dag Anoniem,

Ik begrijp wat je zegt. Er komt veel overeen met mijn relatie met een man met Asperger. Tijdens ruzie kan ik kort 1 iets aankaarten, of hij kan niet meer volgen. Dan kan hij erg gefrustreerd en nors overkomen. Waarop ik vervolgens nog meer triest, enz..
Achteraf begrijp ik ook wel dat hier geen kwade intenties achter schuilen. Maar de trieste emotie van mijn kant is er natuurlijk wel.

Ook het repeterend werk, vooral via mail is kenmerkend bij Asperger. Doordat er geen onmiddellijke interactie nodig is. Als hij erg moe is, kan ik ook geen gesprek meer met hem voeren. Dan moet ik stil zijn en hem met rust laten, of er komt onenigheid van. Ik weet niet of dat bij jullie ook zo is? Is heel pijnlijk voor mij persoonlijk.

Je geeft mee liefde op jouw manier te uiten. Hoe is dat dan? Bij mijn man uit zich dat in vele aanrakingen, knuffels , en praktische dingen voor mij doen. Ook wanneer ik hem vraag iets te doen, maakt hij er meteen werk van, en dit tot in detail. Ik zie dit dan ook zoals het in zijn hart bedoeld is. Je vrouw vast en zeker ook!

Groetjes,

Sofie

Sofie
Reactie:
Ik herken hier veel van.
Ik ben als kind door een psychiater onderzocht en daar kwam uit dat ik autistme heb. Ik vind het heel moeilijk, want ik ben ook nog hartpatiënt en long en heb cdg1a syndroom.

Chantal
Reactie:
Klinken ook wel bekende dingen vanuit ADD spectrum. Heb je je daar wel eens op ingelezen? ADD kan natuurlijk ook samengaan met iets anders bijv autisme of andere stoornis.

Saar

Jouw reactie:



Wil je ook je hart luchten?

+ Mijn verhaal delen


Verhaal 11 - Als ik met hem deel voel ik me niet gehoord

Ik ben een jonge vrouw van 24, die verloofd is met een jongeman van 28 met pddnos. Hij is echt heel erg lief en zorgzaam, maar ik heb zelf heel veel vervelende dingen meegemaakt in mijn leven en als ik dit met hem deel, voel ik mij niet gehoord. Ik voel me hier soms echt eenzaam door, waardoor ik soms moet huilen omdat ik mij zo alleen voel. Ik heb redelijk wat sociale contacten, maar toch voel ik mij alleen, omdat ik niet het idee heb dat mijn emoties begrepen worden. Daarnaast weet ik dat mijn verloofde van mij houdt, maar als een jongen mij probeert te versieren, of met mij flirt, is hij totaal niet jaloers en gaat hij zelfs juist leuk met diegene praten. Begrijp me niet verkeerd, ik hou niet van jaloersheid, maar ik zou het toch fijn vinden als hij zou tonen dat ik zijn meisje ben en dat hij toch een inimini beetje gezond jaloers is. Is er iemand die dit ook ervaart? En heeft diegene een advies voor mij? Ik weet niet of dit mij gelukkig maakt...

Louise

5
2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Beste J,
Ik weet dat je van hem houdt maar je kan wel doorgaan in iets wat het uiteindelijk niks gaat worden,. Ik herken het wat je vertelt, je kunt niet tot ze doordringen. Het lukt gewoon niet. Hij gaat door met zijn leven omdat hij dingen niet voelt zoals jij. Ik weet dat je zo nu niet denkt maar geloof me, er loopt iemand anders voor je rond die je wel kan geven wat je wilt. Je moet voor jezelf gaan. Je gaat erdoor drinken en er zelf aan onderdoor voor iemand die niet zo is als jij.
Zet hem op en ga voor jezelf....

Marianne
Reactie:
Bedankt voor je lieve reactie. We zijn inmiddels 7 weken na de breuk en er is niets veranderd. We hebben elkaar 1 keer gezien maar dit heeft niet uitgehaald. Ik heb mij dan ook normaal gedragen en niet over onze relatie gesproken. Ik heb nog steeds enorm veel verdriet en ga naar een psycholoog om dit te kunnen verwerken.
Ik hoor hem nog steeds zo goed als dagelijks maae natuurlijk nooit over iets boeiend. Het is ondertussen ook al wel duidelijk dat hij met mij nog is iets wil gaan doen maar dan zoals vrienden. Op dit moment is dat niet mogelijk door Corona. Hij heeft mij wel al zeer duidelijk laten verstaan dat ik bij hem thuis niet meer welkom ben.
Echt hopeloos, ik moet naar een psycholoog, zit hier al weken kapot van verdriet ondanks hij diegene zou moeten zijn die hulp zou moeten zoeken maar dat ziet hij natuurlijk niet.
Ongelooflijk hoe je zo verslaafd kan zijn aan zo een ziekelijke relatie. Ik herken mijzelf niet meer ...

J

Jouw reactie:



Verhaal 12 - Het ging snel maar het voelde zo goed

In een zeer korte tijd leerde ik mijn partner kennen, zijn wij gaan samenwonen, raakte ik zwanger en zijn wij getrouwd. Het ging inderdaad heel snel maar het voelde zo goed. Met de geboorte van onze dochter kwam echter heel duidelijk naar voren dat er “iets” met hem was. Hij kon totaal geen begrip opbrengen voor ons kind en voor mij. In een korte tijd viel ik veel af en ik begon echt “op” te raken. Een half jaar na de geboorte was het eerste incident van huiselijk geweld. Hij had spijt en zou het nooit meer doen. Ik legde op dat moment de link niet met autisme maar op dat moment ging wel iets stuk bij mij. Het vertrouwen was kapot en ons kind bij hem achterlaten durfde ik niet. In de half jaar die daarop volgde nog twee incidenten gehad waarbij ik bij de keel gegrepen ben. Het laatste incident was voor mij de druppel en ik vertrok de volgende ochtend met ons kind en al mijn spullen. Dit leek bij hem echt iets los te maken waarna hij een traject in ging wat, door o.a. corona maar ook hemzelf, maar moeilijk op gang komt. Ondanks dat hij dus wel stappen onderneemt en ik beloofd had hem hierbij te steunen merk ik dat het mij steeds zwaarder begint te vallen. Ja, mooie momenten zijn er zeker maar weegt het op tegen de eenzaamheid die ik op andere momenten voel. Het verdriet en het gevoel dat ik mijzelf kwijt ben. Daar ben ik niet over uit. Wij hebben een jong kind samen en ik zou graag een gezinnetje willen vormen. Ik denk ook dat wij het zouden kunnen maar tegen welke prijs? Is het een prijs die ik alleen moet betalen en wil ik dat wel? Zoveel vragen en maar weinig mensen met wie ik dit kan bespreken doordat het moeilijk uit te leggen is. Ik wil het beste doen voor mijn dochtertje en soms begin ik wel te twijfelen of het vormen van het gezin het ultieme geluk is of dat ik, omwille van haar en mijzelf, juist een andere keuze moet maken.

C

4
7
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Ik begrijp je helemaal. Je voelt je alleen en eenzaam in een relatie.
Ze praten alsof jij degene bent die het verkeerd ziet. Ik wilde ook een gezin zijn en leuke dingen ondernemen maar had geen zin of tijd. De mensen begrijpen niet hoe zwaar het is om met zo'n iemand te moeten leven en dat je geen gesprek kunt voeren.
Ikzelf wil ook voor mijn zoon het beste maar hij maakt het onmogelijk.

Marianne
Reactie:
Ik zit in ongeveer dezelfde situatie..Wij wonen ook niet meer samen ( hebben een zoontje van 1 jaar) en proberen nu een manier te vinden wat voor ons werkt. Maar het is moeilijk! Hij zou ook opzoek gaan naar de juiste hulp, hij had al gesprekken bij ggz maar dit is vanwegen corona in de soep gelopen waardoor alles opnieuw gestart moet.. Hoe gaat het bij jullie nu?

Anoniem
Reactie:
Ik begrijp je gevoelens heel erg goed
Ik heb ook wel vaak die twijfel.
Soms denk ik weleens is dit het? en blijft het allemaal zo moeizaam en kan ik dat nog wel aan?

Ik denk dat je op een duur(als het echt niet meer gaat) je gevoel je dat wel duidelijk aangeeft.
Jezelf helemaal opofferen voor iemand met autisme daar ga je uiteindelijk ook aan onderdoor.
Wij niet autisten moeten rekening houden met bepaalde dingen maar ook zij moeten aan zichzelf werken.
Je kan niet zeggen Ik heb autisme dus...(dat gebeurd nog weleens vaak) Je voelt je vaak eenzaam en alleen (er mist iets) en dat is soms heel erg moeilijk. Ook praten met andere mensen erover is lastig omdat ze niet echt een idee hebben wat autisme allemaal inhoud.
Ik hoop voor je dat je de wijsheid en kracht hebt om uiteindelijk de juiste beslissing te maken.
Luister ook naar je gevoel wat zegt die?

Leontien
Reactie:
Ik denk dat het belangrijk is om goed voor jezelf te zorgen. Je eigen keuzes te maken.
Niet meer terug gaan. Want dan val je weer in oude patroon.
Hoop dat hij je berijpt en gaat inleven.
Dat gaat niet komen. Hoe lief hij ook is.
Aandacht begrip, medeleven een maatje moetje niet verwachten.
Dat weet ik inmiddels ook uit ervaring.
Elke keer is er toch weer hoop maar dat komt niet.

Ingrid
Reactie:
Ik wens je veel sterkte!
Denk vooral aan jezelf, je bent niet de therapeut van je partner.

Mieke
Reactie:
Mijn situatie is nagenoeg een duplicaat van wat jij schetst. Ook ik voelde me ultiem gelukkig in het begin, verliefd, samenwonen, zwanger. Zoals je zelf zegt: “Het voelde zo goed”. Maar 30 jaar en 2 kinderen (die nu volwassen zijn) verder, zou ik je met terugzicht op mijn eigen leven graag een advies mee willen geven. Jij bent waarschijnlijk jong, hebt een mooie dochter. Kies voor je geluk met je dochter, de wereld ligt voor je open, al voelt dat misschien nu niet zo voor je. Geloof me als ik zeg “het veranderd niet”. Jij zal het altijd moeten blijven begrijpen, zonder daarvoor ooit zelf iets terug te ontvangen, het zuigt je leeg, zelf Ik heb nu kanker en realiseer me nu meer dan ooit hoe emotioneel eenzaam ik ben. Alsjeblieft kies voor jouw eigen geluk nu het nog kan!

Elise
Reactie:
Helemaal eens met Elise! Ik ben 20 jaar verder en nu volledig opgebrand. We lopen bij een psycholoog. Jaren heb ik voor een 'gewoon' gezin gevochten, blind geweest voor zijn gedrag, zoekende naar antwoorden op dat gedrag. Hoe kon hij nou zo zij? Zo ken ik hem toch niet? We hadden het toch vaak ook heel leuk? Maar in de tussenliggende periodes.... hij leidde zijn eigen leven, hield geen rekening met mij, m'n gevoelens of mijn grenzen, gooide ons in de financiële afgrond, woede aanvallen en soms ook fysiek... Achteraf denk ik, Hij kon gewoon niets met mijn mening... Als ik nu terugkijk heb ik toch wel iets ervaren in onze verkeringsjaren, maar kon er niet de vinger op leggen. Hij was lief, vond alles prima, deed en doet nog steeds veel voor mij. Maar er waren geen gesprekken, hij volgde mij maar toonde geen echte interesse. Weet niet om te gaan met mijn emoties of verdriet. De eenzaamheid, de geestelijke en pijn is hartverscheurend. Ook wij hebben kinderen, en ik wil zo graag voor hen bij elkaar blijven. Maar voor mijzelf.... nu 20 jaar later....alsjeblieft meid, kies voor jezelf nu het nog kan. Het zal heel moeilijk zijn, en ik zag het toen niet zitten, maar nu denk ik vaak, was ik maar weg gegaan vóór we kinderen hadden of toen ze klein waren. Had ik toch maar doorgezet, dan was ik nu misschien wel gelukkig geweest. Ik overleef meer dan dat ik leef....

Anoniem

Jouw reactie:



Verhaal 13 - De jongen waar ik nu een tijdje mee date heeft asperger

De jongen waar ik nu een tijdje mee date heeft asperger. Dat vertelde hij me vorige keer. Toen begreep ik ineens waarom we die week daarvoor zulke gigantische ruzie hadden gehad. Ik wil hem graag begrijpen en leren hoe ik het beste op hem kan reageren in bepaalde situaties. Maar ik wil ook niet het gevoel hebben dat ik op mijn tenen moet lopen. En dat heb ik nu wel. Alles wat ik typ in appjes (in face to face gesprekken is het minder) denk ik eerst wel 3 x over na of ik dat zo kan zeggen. Hij verwacht namelijk van mij dat ik precies alles onthou wat hij zegt en precies alles zo opvat wat hij bedoelt. Terwijl hij mij vaak ook verkeerd begrijpt. Ik merk nu al aan mezelf dat ik hem liever niet app als hij aan het werk is omdat dan de meeste kans is dat we ruzie krijgen.
Nu is hij weer geirriteerd omdat hij me vanmiddag in een appje vroeg wat ik van hem wil. Ik weet dat hij een eerlijk en direct antwoord terug verwacht dus ik zei eerlijk dat ik hem graag nog beter wil leren kennen en kijken of we een leuk stelletje zouden zijn omdat ik hem echt heel leuk vind. En 5 minuten later ofzo typte ik: of heb ik je nu afgeschrikt? (Ik heb namelijk zelf verlatingsangst. Zit daar al een tijd voor in therapie en het gaat best goed maar op zulke momenten komt het soms wel boven). En nu is hij boos op me omdat hij al 2 x tegen me heeft gezegd dat ik daar bij hem niet bang voor hoef te zijn. Dat ie me leuk vind. Nu typte hij weer dingen van het is goed zo en succes verder en je hoeft me niet te bellen etc.
Ik heb er nu expres niet teveel op gereageerd omdat dat meestal alleen maar alles erger maakt. Maar waar doe ik nu goed aan? Hem nu even laten en vanavond proberen te bellen? Of hem toch juist een appje sturen? Of helemaal niks?
Wie kan mij helpen?

Groetjes B.

B.

4
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 14 - Hoe kan ik mijn man een autisme test laten doen?

Heb al jaren een moeilijke relatie met mijn man en we houden van elkaar. De zelfreflectie ontbreekt en hij reageert rationeel op mijn emoties. Hierdoor voel ik me niet begrepen en niet gehoord. Heel pijnlijk. Heeft iemand een id hoe eenvoudig en goed een autismetest te doen of te laten doen. Het is maar de vraag of hij hieraan mee gaat werken namelijk. Dus dat is spannend..

Nora

4
2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Hoi Nora,

Wij zijn uieindelijk ik en mijn man via de huisarts bij een psycholoog beland want ik had een vermoeden van autisme.
Uiteindelijk heeft die psycholoog vastgesteld dat het ging om autisme.
Vaak een gesprek met de huisarts over je zorgen kan je doorverwezen worden.
Ook ik liep aan tegen de problemen die jij beschrijft.

Veel sterkte!

Anoniem
Reactie:
Meid ik ben er voor je !

Mieke

Jouw reactie:



Verhaal 15 - Het gevoel voor hem is een gevoel als voor een broer... ..

10 jaar geleden ontmoette ik mijn nu expartner. Wat mij aantrok was zijn eerlijkheid en steeds verbazing over mooie dingen in de natuur etc.

Wel viel me op dat mijn ex geen baan had, geen studie deed en maar wat aanrommelde. Tijdens onze relatie was ik in veel de kartrekker, denk aan schoolgesprekken, afspraken maken, halen en brengen van de kinderen, huishouden.

Mijn ex had allerlei projecten rondom het huis, waarvan meer dan de helft niet is afgekomen. Inmiddels 2 kinderen rijker en de laatste 2 jaar alleen maar een man die minimaal 2 maal per week een woedeuitbarsting had. We hebben afspraken gemaakt over hoe we die konden voorkomen, meer rust voor mijn ex, maar niets hielp.

Ik merkte tijdens de relatie ongeveer 8 jaar geleden dat er iets 'anders' was aan mijn toenmalige partner... Na lang 'zeuren' is mijn partner 2,5 jaar uiteinlijk naar de psycholoog gegaan en kreeg hij de diagnose ass.... deze was gemakkelijk te stellen ....

In plaats van dat het een opluchting voor me was, deed het zo ontzettend veel pijn.. Ik had al die jaren getrokken aan een man, eigenschappen willen aanleren .. die er gewoonweg niet waren.. Wederzijdse emotionele verbinding bijvoorbeeld, het kunnen leunen op een partner zouden nooit komen.

Inmiddels zat ik thuis met een burnout en had ik de volledige zorg (zo voelde dat) voor 2 kids met adhd en ass.

Na de diagnose heb ik me ingelezen in wat autisme is en wat dat betekent voor een partnerrelatie. Ook zijn we lid geworden van de NVA... MIjn partner zou zich laten doorverwijzen, maar... zoals alles in zijn leven..... ook dit schoof hij op de lange baan.. Hij bleef verder (over)leven en zijn boosheid werd steeds intenser.

3 maanden geleden na de zoveelste uitbarsting heb ik in emotie gezegd dat mijn toenmalige partner weg moest. Ik kon niet meer. Hij is toen gaan logeren bij vrienden en in die tijd kreeg ik ineens weer lucht en energie.

Daar waar ik eerst nog dacht aan een lat relatie ben ik er nu helemaal klaar mee. Ik heb geen puf meer om te luisteren naar gesprekken over details, naar ergernissen e.d. en tegelijkertijd voel ik me zo intens schuldig.

MIjn ex kan er namelijk niet zoveel aan doen dat hij mij niet kan geven wat ik wens.... Ik heb geen idee hoe ik hiermee om moet gaan...
Het gevoel voor hem is een gevoel als voor een broer... ..

....

Roos123

4
2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Had hij dan geen verwachtingen van jouw dan zoals het intiem zijn . Van mij wordt het complete plaatje verwacht terwijl ik niks mag verwachten



Sofia
Reactie:
mij sprak vooral de titel aan : "Het gevoel voor hem is als voor een broer" Ik ben nu zes jaren samen met hem en over sex wordt niet meer gesproken...

Annemieke

Jouw reactie:



Wil je ook je hart luchten?

+ Mijn verhaal delen


Verhaal 16 - Hij zoog me emotioneel leeg

Ik heb een lange relatie gehad met een jongen met drie stoornissen. Al die jaren heb ik van hem gehouden, maar uiteindelijk zoog hij me emotioneel leeg. Hij heeft drie stoornissen en een aantal chronische ziektes en ik hield het niet vol om voor hem te zorgen. Uiteindelijk voelde ik me niet meer zijn vriendin. Mijn emotionele tank was leeg en hij maakte vaak beloftes die hij niet na kon komen. De leuke dingen, vakantie en samen aan een toekomst bouwen kwam niets van terecht. Soms gingen we wel uiteten, maar ik moest echt aan hem trekken om soms iets anders te gaan doen. We gingen niet op vakantie en we bouwde ook niet aan een toekomst. Hij zei vaak wat hij wil en wat hij zou gaan doen, maar van het hele 'doen' deel kwam niet veel terecht. Ik voelde me soms erg alleen in de relatie. Het voelde alsof ik hem op alle vlakken op moest vangen, financieel, emotioneel, psychisch en sociaal vlak. Dat werd me te zwaar. Ik heb de relatie beëindigd, maar hij kan zich niet goed van me los maken waardoor ik nog steeds druk voel en het voelt alsof ik daar geen vrije keuze in heb. Hij is geneigd om alles heel persoonlijk op te vatten en kan soms erg impulsief zijn. Hij is ook afhankelijk en dat maakt het nog lastiger. Heeft iemand misschien tips voor me? Ik wil weer mijn eigen leven kunnen leiden.

Anoniem

3
2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Herkenbaar verhaal....Ben inmiddels 8 maanden verder en heb deze klachten nog steeds. Wordt wel wat minder maar duurt vreselijk lang...sterkte!!!!

Anoniem
Reactie:
Beste anoniem,

Zo als je het allemaal beschrijft heb je het gevoel dat je leven wat stilstaat dat je niet verder komt en de hoop hebt dat dit veranderd.

Het lastige van mensen(is mijn ervaring dan) die een stoornis hebben en dus ook vaak weinig rekening houden met de partner het erg veel energie kost vooral geestelijk.
Mijn advies is dan ook om een goed gesprek(indien mogelijk) met je partner te houden en vertellen hoe jij je voelt en dat je zo erg twijfelt aan de toekomst.
Als het zo blijft en er weinig verandering zit in de dingen dan zal ik me gaan afvragen of zo je op deze manier alles voor die ander blijft opofferen (ten koste van jezelf) sommige mensen met autisme of een andere stoornis zijn bereid aan zichzelf te werken en als iemand dat aangeeft dat voor je over te hebben dan ben je al een stap in de goede richting.
Maar als het 1 richtingsverkeer gaat worden dan zal ik me wel serieus afvragen of je het zo wel wilt.
Dat is een moeilijke keuze en moeilijke vragen die je jezelf moet stellen.
Wens je veel sterkte en wijsheid toegewenst! Het beste is op een duur(lals je zelf eraan onderdoorgaat) het contact toch echt te verbreken voor jezelf want hoe je het ook went of keert je blijft je zo erg verantwoordelijk voelen.

Leontien

Jouw reactie:



Verhaal 17 - Het lijkt meer op een psychose dan op een dipje

mijn laatste bericht was begin januari. nu ben ik al weer even thuis en wat een drama met mijn vriend. Ik heb een pauze ingelast in onze relatie. Hij moet een aantal maanden zonder mij doen op eigen kracht leren omgaan met zn autisme, add, hsp en overspannen zijn. Hij gaat nu wederom en het is al weer even gaande door een dal. Al lijkt het meer op een psychose, dan een dipje. Hij kan voorlopig niet op mij leunen en of alles op mij afreageren. Het streven is dat ik hem hierdoor help om aan zichzelf te werken en het serieus te nemen in zijn buien kan hij mij me niet voor van alles en nog wat uitmaken of me de huid vol schelden mij blijven condoleren alsof ik zijn eigendom ben. Ik ga ook minimaal 3 maanden minimaal tot geen contact met hem hebben hierin moet ik echt streng zijn voor mezelf .ik kwam er achter dat ik bijna een dagdeel met hem bezig ben en dan zijn we niet eens bij elkaar, is het niet bellen dan is zijn andere berichten. en dan werken de communicatie middelen niet altijd mee

Valentijnsdag had ik erg veel zin in, ondanks dat we van de overheid niks mogen. Maar we hadden wel plannen, hij zou naar mij komen samen zouden een gezellige en romantische dag van maken. ipv daarvan alleen en kort berichtje op messenger om elkaar fijne dag valentijn te wensen. En erge vindt ik ook dat hij niet eens kaartje of kleine attentie had gestuurd. want dit zijn dagen waar je weet dat het komt en dat kan je plannen. Maar zelfs dit soort dingen komen niet in hem op.ook met kerst. had hij allemaal kleine dingetjes op zich leuk en grappig. maar niet doordacht of goed voorbereid enof geluiserdt. naar wat ik zou willen en later zei hij, dat hij wel had gekeken, maar niet kon betalen. en dat ik tegoed had. maar ook die kleine dingen erger ik me aan. komt het door zijn aandoeningen, deels en zeker door het feit dat hij overspannen is.
want hij kan het wel, heeft ook wel eens een bos bloemen stuurt om mij een goed weekend te wensen of een bak ben en jerry's laten bezorgen omdat hij dacht ik het even nodig had. Dus ik weet dat hij het kan en ziet. Alleen de laatste maanden helaas niet.

Toen ik op 1feb na 1.5 week weer naar huis ging. nou moet ik met o.a. de boot en trein etc. dus niet overal even goede verbinden/bereik. Dus mijn reactie op zijn messenger bericht kwam pas 18.30 binnen ipv om 13u Nou lijken de moderne commutatie middelen en mogelijkheden voor ons vanaf het begin af aan a tegen ons te werken. ik heb zelf de nodige trauma meegemaakt, ben ook hsp,

het begon die dag eigenlijk al toen zijn hulpverlening eerder kwam dan hij had verwacht waardoor zijn idee en wat hij in zn hoofd al de soep in ging. vervolgens bij het het afzetten, ik kreeg aantal voorwaarden mee. en diingen die ik niet meer mocht doen etc. daarkomt bij dat mijn reactie die pas in de avond kwam. en dat ik niet heb laten weten dat ik thuis was. was laater thuis, moest gelijk door boodschappen doen etc ivm avond klok. dus zat net 2 tellen op de bank en toen mn telefoon ging en ik gelijk reageerde, ik zag ook dat mijn bericht pas toen werd verstuurd. omdat ik de app weer had geopend.

Ik hou van hem, de eerst man van ik dat doe en bij wie ik voor mijn doen open ben en kan zijn. helaas gaat dat gepaard met heel veel voorwaarden vanuit hem.En dan wil hij eigenlijk ook samen wonen, na nog geen jaar. en dat zit er echt niet in. het is nog niet eens zeker of we na die pauze nog bij elkaar zijn. Want als er niks is veranderd, dan houdt het namelijk op. Ik blijf bij mijn motte liever alleen en gelukkig dan in een relatie en ongelukkig. ik heb zelf ook nog een weg te gaan. Maar soms leidt het pad je naar iemand en daarna dien je weer je eigen pad te volgen. Maar op het pad heb je elkaar wel wat lessen geleerd ben je beide gegroeid.

ben dankbaar dat ik dit forum heb gebonden en dan ik dit met jullie kan delen.
Bedankt daarvoor het heeft me enorm geholpen ook in mijn keuze om pauze in te lassen. en nu kijken waar de weg ons leidt.

Anoniempje82

Anomiepje82

3
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 18 - Loop vast

Ik zou heel graag met iemand mijn emoties willen delen.
Want ik loop helemaal vast.

Saskia

3
2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Hoi Saskia

wat naar dat je je zo voelt.
Heb je wel vrienden en familie waar je goed mee kan praten over je emoties of niet?

Bij mij was dat altijd lastig ook omdat de stoornis van mijn man met name bij de schoonfamilie werd ontkend.
Uiteinlijk had ik een psycholoog waar ik mee kon praten.

Heb je iemand om mee te praten?

Leontien
Reactie:
Hoi Saskia,
Ik herken mij helemaal in jou. Ik ben een maand geleden gediagnosticeerd met autisme. Wellicht kunnen wij elkaar helpen? Heb je Instagram ? Dan kan je mij daar misschien op toevoegen, mijn naam is annaliesmeier !

Annalies

Jouw reactie:



Verhaal 19 - Ik heb hem bevrijd zie ik, van mij...

De meeste verhalen zijn een kopie van mijn leven, keer op keer lees ik dezelfde zinnen bij de vrouwen, partner van.
Ik miste puur de liefde.
Op lang termijn dacht ik dat de intimiteit er wel zit, maar dat hij het gewoon niet kon uiten. Dat mijn partner met autisme heel gevoelig is; vooral zijn vrienden en familie wreven dat er goed in bij mij, blijkbaar zaten mijn frustraties tijdens visites ook hoog.
En dat toch al gauw 20 jaren samen, ik denk eerlijk dat ik er de helft van ben blijven hangen, uitgeput, soms depressieve periodes en meerdere therapieën, individueel alsook samen.
Dat sterkte mij altijd even, mijn onderbuik gevoel werd steeds luider...
Voelde mij ongelukkig bij hem, hij zag mij niet echt. En dan de eenzaamheid; terras, pretpark of vakanties waren de plaatsen waar ik stilletjes jankte. Het deed zo'n pijn, de leegte, geen aanraking, mij ook echt niet begrijpen was killing. Ik bleef maar uitleggen en hij vervormde zinnen en lappen tekst met geen uitkomst, heel eng vond ik dat.
Je rommelt verder met het gezin, zocht erg veel afleiding, vooral in het weekend vluchte ik naar rust of gezelschap waar ik kon ontspannen.
Maar over hem hoefde ik niet te beginnen, ze herkende hem niet in mijn verhalen op den duur, hij was juist kalm en loyaal, eigenlijk twijfelde ik aan mijzelf, sterker; ik was een labiel persoon geworden. Slikte Prozac om de kantjes eraf te halen en wat meer te verdragen van het gezin, de jongste ook ass, ik bleef thuis.
Nu vraag ik me af of ik het me allemaal heb laten overkomen, en mijn grenzen waren zoek geraakt, of onwil en de stoornis autisme die over mij heen is gewalst, dit bedoel ik objectief.
Ik ben gestopt met mijn partner, de middag bij de koffie sprak ik vloeiend volzinnen, ik stop ermee. Het is genoeg voor mij.
Inmiddels een jaar nadien, hebben we een fijne band! Los van elkaar, BEIDEN nergens meer op rekenen, het beste voor hem zie ik nu, ik heb hem bevrijd zie ik, van mij.
Ik ben nooit meer eenzaam.


Nelleke

3
3
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Wow Nelleke wat een verhaal en wat dapper! Ik vindt het echt goed van je dat je hem heb kunnen loslaten en voor jezelf hebt gekozen. Hoop dat je nu prozac vrij bent en een rust, plezier en balans hebt in je leven. Ondanks dat ik nog maar een 1.5 jaar met mijn vriend ben merk ik dat ik nog niet zover ben. kan hem nog niet loslaten en hij mij ook niet. We hebben regelmatig ruzie ondat ik hem in veel dingen onredelijk vindt. we wonen niet samen, dat scheelt een hele hoop, daardoor is het doen van mijn eigen ding veel makkelijker. ook wonen we ver uit elkaar dus we staan ook niet zomaar bij elkaar op de stoep. maar omdat hij nog steeds thuis zit overspannen te zijn na jaren lang doorgaan en werken en niet weten waarom hij zo anders is. hij namelijk ook nog hoog sensitief. dat maakt het erg lastig. meestal lukt om aantal dagen geen contact te hebben en dan begint de cirkel op nieuw. al merk ik dat we kleine stapjes maken zowel naar elkaar toe ens als individu. weet ook dat hij nog een lange weg te gaan is. we hebben beide flinke bagage en trauma. en ik heb geen ass of add, wel hsp en pttss. er is geluk wel sprake van liefde en intimiteit. al zijn de attenties sinds hij thuis zit overspannen te zijn veel minder geworden en is het al gauw te veel voor hem. groet en knuffel want dat heb je verdient!

Anoniempje82
Reactie:
Beste Nelleke,

Ik weet niet wanneer je dit verhaal hebt geplaatst, maar het zoooo ontzettend herkenbaar...
Ik heb zelf mijn verhaal net gepost (nummer 36), maar nu ik jouw verhaal lees zie ik dat ik dingen ben vergeten..
Het gevoel van pure liefde bijvoorbeeld.. Het slikken van antidepressiva om overeind te blijven, het maar zoeken naar afleiding en leuke dingen..

Ook ik denk dat ik mijn ex partner uiteindelijk een groot gift geef.. Namelijk rust en loskomen van verwachtingen van mij die hij nooit waar kan maken.. We zullen zien.

Mooi verhaal van jou. Ik hoop dat het bij ons ook zo gaat lopen

Roos123
Reactie:
Mooi geschreven. Op de slechte dagen hier is dat hoe ik hoop dat het hier zal gaan wanneer ik de knoop durf door te hakken en er mee wil stoppen. Hij is een goed mens maar dat alleen is niet genoeg.

Mamavan3

Jouw reactie:



Verhaal 20 - Ik hoop echt dat we elkaar blijven vinden

Ik heb mijn vriend ruim een jaar geleden online leren kennen. Toen merkte ik nog niet zoveel. We spraken vrij snel af en het was erg gezellig. hij zag mij, was en is echt geïnteresseerd in mij. is heel pienter. En heeft veel kennis. en is super lief en gul en behulpzaam.

Maar ook heel direct. Hij voelde niet altijd het juiste moment aan. en kan niet altijd horen zien wat het bepaalde dingen met mij doen.

De eerste alarm bellen gingen rinkelen na een ontmoeting van 1x en aantal keren bellen was het je bent van mij en mijn vrouw dit en dat... het kwam op mij over alsof ik zijn bezit ben. Ik ging daar vel tegen in, zonder veel resultaat. hij vondt bij mij rust iets wat hij niet kende. En daardoor kon hij zichzelf zijn Dat is heel veel fijn als je dat bij elkaar kan zijn.

Ik wist niet dat hij tegen een burnout aanzat en hij was er net achter gekomen dat hij autisme, add en hsp had. ik kreeg namelijk een paar keer per maand een ander persoon aan de telefoon en de volle lading als hij is overprikkeld. ik ging er elke keer tegenin en uitleggen. Dat hoort dat hoort er wel bij. geen zin. net als zijn stemmingswisselingen. op zo'n moment is er geen rede met hem.

De aandoeningen maken hem puur en heel oprecht. niet alleen dat het lijkt ook als of tijd en realiteit anders wordt beleefd. Als hij wat vind dan is het ook zo. tegenstrijdigheden is een no go of dubbelzinnigheid. terwijl het leven zit er vol mee. Ik ben gedwongen om vaak de leiding te neme of keuzes en knopen door te hakken, maar ook om hele duidelijke en strikte grenzen te stellen.

En het is jammer dat het daardoor in veel opzichten niet gelijkwaardig is. ik ben er nog niet maar het heeft tijd nodig. Autisme, add en hsp gaan niet weg. wel kunnen we beide er mee leren omgaan tot een zekere hoogte . Maar veel dingen moet hij zelf doen. En ik zal vaak niet worden begrepen en en hij maakt vaak verwijten, maar is niet altijd een feit. maar het is voor mij belangrijk om niet alles letterlijk te nemen. dat doet hij al. en ik moet het daarom juist niet doen.

Ik vindt het nog heel lastig en moeilijk. En soms wil ik het opgeven en vraag ik me af war ik mee bezig ben? En dan denk ik aan al die fijne momenten die we met elkaar al hebben gedeeld. Want hij brengt me ook heel veel liefde en plezier. ik hoop echt dat we elkaar blijven vinden. en dat het dicht bij een goede balans komt. maar het zal bewogen blijven. ik ga stap voor stap en leef in het nu en neem hem daar in mee voor zover dat gaat. Ik waak er voor dat ik niet met hem in zijn dal en drama beland. En neem regelmatig mijn rust en afstand. ik heb gemerkt dat wel erg belangrijk is.

In de heldere momenten , praat elkaar helpen aan geven wat beide nodig hebben. En desnoods met kodes gaan werken. maar houdt stuctuur en bewaak je grenzen en communiceer heel duidelijk. ga niet overal op in. Wordt het je te veel neem dan even wat tijd voor jezelf.





Anomiepje82

2
4
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Ik herken je verhaal en begrijp het allemaal heel goed.
Communicatie is met iemand met Autisme heel erg moeilijk.
Ook is het vaak moeilijk voor deze mensen om goed te reageren op bijvoorbeeld je gevoelens,emoties.
Had ook van mijn psycholoog gehoord dat er een speciale behandeling is voor mensen met autisme(om beter bij hun gevoel te komen) mijn man is daar nu mee bezig dus ik ben erg benieuwd. Communicatie is het punt waar het heel vaak mis gaat. Mijn man vergeet soms ook dingen met mij te overleggen.. zoals een tijdje terug wilde hij veranderen van provider en uiteindelijk werkte het een hele tijd niet na behoren. Ik was best wel kwaad omdat hij dit allemaal niet met mij had overlegt.Dit soort dingen komen heel erg vaak voor. Ook dat van die burnout is voor mij heel erg herkenbaar. Mijn man kan door zijn autisme moeilijk grenzen aangeven. Soms werkt die veel te veel en ik moet hem altijd daarvoor waarschuwen. Hij heeft een aantal jaar geleden een burnout gehad. Wat ik je kan mee geven is zoek goede psychologische hulp en die speciale therapie(om dichter bij emoties te komen) kun je misschien navraag na doen. Kijk ook uit dat je niet net als ik helemaal oververmoeid raakt want dan liggen dingen als een burnout en depressie ook op de loer.
Praat er ook over met mensen waarmee het kan en die naar je luisteren dat scheelt ook een hoop. Liefs Leontien

Leontien
Reactie:
Leontine!

bedankt voor je reactie. Het is fijn om je verhaal te kunnen delen met andere die dit ook uit eigen ervaring herkennen. Ik merk dat ik het bij veel vrienden het niet echt kwijt kan en dat ze het niet snappen.( Hij zegt dat het komt omdat ze maar 1 kant horen). Ik heb zelf therapie en kan daar veel kwijt en leer ik veel om hoe ik zelf er mee om kan gaan. Dat is voor mij heel waardevol.
Alleen hij moet dat ook nog leren, weten hoe hij werkt. leren dat hij kan aangeven wat hij nodig heeft in bepaalde situaties en vooral dat hij zichzelf uit bepaalde stemmingen/buien kan halen.

Communicatie is een ding. Ik merk steeds vaker. dat ik niet te veel vooruit kan plannen/aangeven/zeggen. als ik zeg dat ik nog 2 dingen ga doen voor ik naar bed ga. dan hoort hij alleen dat ik nu naar bed ga en dan is hij geschakeld en is dan boos. En het erger nog je kan het uitleggen, maar hij kan zijn boosheid dan niet loslaten.

Hij verwacht heel veel zonder dat te communiceren op het moment. Hij wil heel veel dingen bespreken, maar hij zo overspannen dat het niet gaat afspraken of codes dat is niet haalbaar en hij vind van wel, met gevolg als je dan er aan houdt dat je en preek krijgt. En wat ik ook lastig vind is de dubbele standaard. hij mag wel weg lopen uit een gesprek zonder wat te zeggen en ik niet of de telefoon ophangen. Voor een activiteit en na moet de spanning en nerveusheid er uit. Hij is hoog sensitief (hsp), dus hij voelt heel veel, kan er niet altijd woorden aangeven. hij is heel emotioneel en ook dat kan hij moeilijk los laten. Het nadeel is het verplaatsen in de ander of de omgeving. ookal zegt hij het te begrijpen. en merk met volle maan is hij extra emotioneel en prikkelbaar rondom volle maan.

Alles bij elkaar is het veel, Maar het blijft een uitdaging en dat zal het ook wel blijven....

Anoniemtpje82
Reactie:
Een uitdaging zal het zeker blijven.
Als jezelf geen autisme hebt is het moeilijk om het gedrag soms te kunnen begrijpen.

Communiceren doe ik nu ook vaak via de mail of als er dingen moeten gebeuren het opschrijven op een lijstje(anders vergeet die het weer)

Dat slecht communiceren heb ik ook weleens gehad toen hij het al tijden niet naar zijn zin had op het werk (was weken zo) ik vroeg iedere keer hoe gaat het allemaal? Ja goed zei die dan.
Opeens weken later was die er helemaal klaar mee en ik dacht waarom heb je dat nooit gezegd?
Ook afspraken die hij maakt vergeet die dan weleens door te geven aan mij(dan weet ik van niets)
dit is soms ook erg vermoeiend en zorgt ook weleens voor ruzie.
Ik moet eerlijk zeggen dat ik soms ook gewoon alles eruit knal(ik echt boos ben) en dat lucht soms dan ook weleens op.

Het introverte (zich moeilijk uiten) vind ik wel erg moeilijk mee om te gaan.
Ik ben zelf juist erg van het uiten en emotioneel. Dus dat botst soms ook wel erg.

Mijn man zei eens ik ben een man met een uitdaging (als grapje) soms kan ik erom lachen maar soms denk ik ook weleens.........

Leontien
Reactie:
Herkenbaar Leontien, hij schrijft nu dingen op in het begin op losse briefjes. nu op de tegels op de muur en in een boekje. helaas nog niet in zn telefoon/agenda. want hij weet dat hij afspraak heeft maar dan niet wanneer. Als het al een vooruitgang. hij had ook heel lang de vloer in de keuken kapot. en ik heb een visuele beperking dat gaat niet goed samen. ik kreeg hem eindelijk zover voordat mijn broer kwam om de vloer te maken vorige zomer. ik heb hem gestimuleerd om zn woonkamer de schilderen, hebben we samen gedaan en her ingedeeld. hij is er super blij mee, maar kon zich er zelf niet toe zetten. hij laatst voor het eerst met de ov naar mij gekomen. heel drama vooraf en daarna van ik kom niet en alleen omdat stressvol is en spanning geeft en de reis zelf veel prikkels geeft. uiteindelijk heb ik dat los gelaten. en de dag dat hij zou komen gevraagd ben je er klaar voor en laat je nog even weten met welke trein je komt. En toen kwam hij zonder gedoe. alleen dan gaat hij naar huis en paar dagen later moeten alles er weer uit en krijg ik de volle lading met alle oude koeien. ik ga er even tegen en in en daarna reageer ik even niet meer. hij gaat binnenkort beginnen met psycho-educatie en lot genoten contact, ik ben heel benieuwd wat dat met hem gaat doen.

Anoniempje82

Jouw reactie:



Wil je ook je hart luchten?

+ Mijn verhaal delen


Verhaal 21 - Autisme en kinderen?

Hoi allemaal,

Ik zou graag jullie mening willen wat betreft autisme en kinderen.
Toen mijn man na mijn vermoedens ook echt de diagnose kreeg autisme
viel alles op zijn plek.
Zijn gedrag,het chaotische het moeilijk begrijpen van emoties en gevoelens bij mensen enzovoort.

Mijn man wil heel graag kinderen maar ik(ik denk uit zelfbescherming) hou die boot heel erg af.
Ik ben bang dat bij het nemen van kinderen(mijn gevoel zegt)
dat ik die zorg dan ook volledig op mij ga krijgen.
Zelfs dingen doen in het huishouden moet je al vragen en zal die nooit uit zichzelf doen.
Mijn voorgevoel en die is toch wel heel erg sterk ontwikkeld zegt me doe het niet want je gaat er aan onderdoor of je raakt opgebrand.

Hoe denken jullie hierover kinderen nemen met iemand met Autisme
Is het echt zo zwaar als dat ik denk?

Groeten

Leontien

2
11
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Hoi Leontien,

Toen ik mijn vriend leerde kennen 15,5 jr geleden ben ik vrij vlot zwanger geraakt. Ondanks anticonceptie. Ik heb vrijwel alleen de opvoeding gedaan. Overleg over wat mijn zoon nodig had deed ik veelal met mn moeder of vriendinnen. Hij staat niet stil bij wat we behoeftes zijn van het kind. Hij sloot aan bij de beslissingen. Onze zoon is niet meer weg te denken en ik weet dat alle verantwoordelijkheid bij mij ligt. Dat heb ik niet als zwaar ervaren maar meer als taak die op mijn schouders terecht is gekomen. Maar soms kan ik wel een beetje jaloers zijn als ik kijk naar hoe de partners van vriendinnen leuk, spontaan met hun kids omgaan.

Marieke
Reactie:
Hallo Leontien,
Niet aan kinderen beginnen als het hebben van een gezin voor jou betekent dat je samen met de vader alles doet . De opvoeding zal op jou neerkomen. Mijn partner bleek autistisch na de geboorte van de kinderen. Ik merkte weinig emotionele betrokkenheid en voelde me de meeste tijd een alleenstaande moeder. Dat is nooit mijn wens geweest en het is erg zwaar. Bovendien is autisme erfelijk . Mijn zoon heeft het ook. Als ik alles van te voren had geweten was ik niet aan kinderen begonnen met deze man.

Mieke
Reactie:
Hallo Mieke

Bedankt voor je eerlijke antwoord.
Wat jij beschrijft is precies waar ik dus bang voor ben.

Ik zal bang zijn dat inderdaad alles op mijn schouders terecht zal komen en eerlijk is eerlijk... ik denk dat ik gat niet ga trekken of zelfs tegen een burnout aan zal lopen.

De keuze is natuurlijk moeilijk ik had best graag kinderen gewild maar nu ik erachter ben gekomen dat mijn man autisme heeft zegt een sterk gevoel van binnen niet aan beginnen.

Bedankt voor je openheid en eerlijkheid!

Leontien
Reactie:
Ja, het is echt heel zwaar. Je staat er als moeder alleen voor. Je kunt niet meer de volle aandacht aan je partner geven en dan gaat het mis. Meer en meer trekt de partner zich terug in zijn eigen veilige bubbel. Dit is zijn werk of hobby of een klus die extreem aangepakt wordt. In ieder geval niet het samen opvoeden van jullie kinderen. En als ze de ouderrol wel oppakken dan moet dit met starre hand en weinig flexibiliteit. Structuur en een vorm van almachtige willen zijn is dan hun manier van de ouderrol.

Els
Reactie:
Ik ben degene met autisme, maar ik heb mijn 2 kinderen ook alleen op moeten voeden omdat mijn man altijd was werken.
Dus het hoeft niet aan autisme te liggen dat je in zo'n situatie terecht komt.

Ilonka
Reactie:
Als ik zelf alles had geweten, was ik met een boog om mijn man heen gelopen. Klinkt hard, maar het is de waarheid. Ik voedt al 16 jaar alleen de kinderen op, hij werkt, is hele dagen dus van huis, ik heb alles op moeten geven, zelfs tijd voor mijn hobbies is er niet. De kinderen voelen het ook zo, ze hebben geen vader, ze worden alleen opgevoed door mij. Het zijn de meest fantastische kinderen geworden, die ik mij maar kan voorstellen, maar dat is alleen maar te danken aan mijn eigen inzet. Bedenk goed, dat alles op jou neer komt. Echt alles. Je moet het zo bekijken, je bent alleenstaande ouder, en weduwe in jouw huwelijk, want meedenken en handelen in een gezinsleven is voor mijn man erg moeilijk. Bezint eer gij begint. Veel sterkte met jouw beslissing

Stephanie
Reactie:
Ik ben in een tweede relatie gestapt en voelde me zo gelukkig eens iemand die me aandacht en liefde gaf maar dat was van korte duur. Samen kregen we een kind, een prachtige zoon maar toen hij 8 jaar was begonnen alle problemen en was autisme me totaal onbekend. Voor alles stond ik alleen, psychologen, psychiaters, een opname want mijn zoon heeft ASS. Nu hij wat ouder wordt merk ik toch wel dat hij veel kenmerken heeft van zijn vader. Jaren lang leef ik al met stress omwille van mijn zoon maar er was nog iets. Maar wat? Momenteel ben ikzelf in behandeling want ben uitgeput, eenzaam, verdrietig alles is mij nu teveel. Vandaag hoorde ik wat ik nooit heb willen zien of horen maar mijn man heeft vermoedelijk ook ASS en nu wordt alles duidelijk. Maar mijn vraag is nu ? Hoe leef ik nu verder met twee zo’n mensen. Ik heb er geen energie meer voor. Ondertussen weten we ook al dat zijn kleinzoon ook autiitisch is . Zijn mama heeft ooit mij een vraag gesteld? Zou het kunnen dat zijn zoon (de papa) ook autistisch is ? Wel nu valt de puzzel samen maar hoe moet ik nu verder? Ik zit hier dan met al mijn verdriet, op mijn eentje want het is voetbal maar voetbal of niet ik zit hier altijd alleen.

Vera
Reactie:
Als ik voor jou mag denken zeg ik niet doen geen kind met deze man.
Vroeger wist ik niets van autisme,wist ik het wel dan was ik kinderloos gebleven met hem.
Ik hou veel van hem maar deed alles alleen,hij sporte niet met ze zelfs geen spelletje in de tuin.hij kon toen ze baby waren heel lang lief naar ze kijken en als ik dan zei dat hij met ze kon praten dan vroeg hij wat hij moest zeggen.
Naar zwemles brengen o nee dan zag hij andere ouders en moest met ze praten.
1 week na de geboorte van ons kind ging hij al klussen iemand kwam langs om dat te vragen en hij durfde geen nee te zeggen.
Ik zei tegen die man dat ik nog kraamvrouw was de reactie van die man was bij jou verdient hij niets!
Mijn man ging daar 5 weken klussen ik was razend.
De geboorte was n hel,totaal 39 uur en 3.5 uur persen,het kind zat klem.
Hij hield wel mijn hand vast en kuste me toen 't kind er was.
Ik had geen roze wolk en werd depressief,
Hij ging te werk en te klussen...
En zo kan ik wel doorgaan.
Dus denk er goed over na!!!


Anna
Reactie:
Bedankt voor al jullie ervaringen/advies.

Diep van binnen weet ik het antwoord ook.
Het stemmetje zegt ondanks dat je het misschien heel graag zou willen moet je niet blind zijn voor wat er echt speelt.

soms moet je weleens moeilijke keuzes maken maar die misschien achteraf wel beter zijn.

soms denk ik nog weleens zal ik er ooit spijt van krijgen als ik ze niet neem?
maar aan de andere kant krijg ik (waarschijnlijk) heel veel spijt als ik alle signalen negeer en ondanks die stem van binnen die nee zegt toch kinderen ga nemen terwijl het misschien in onze situatie niet zo verstandig is.

Mijn man wilt ze heel graag(maar die staat er nogal naief in)
dat alles wel goed zal komen.

Leontien
Reactie:
Ik heb weinig meer toe te voegen. Denk er heel goed over na. Relatie zonder kinderen is al pittig maar met kinderen wordt het nog veel pittiger. Gelijkwaardige relatie is bijna niet mogelijk. Na 15 jaar gescheiden van add, ass partner. 3 burn-outs en ptss door gedrag partner. Tip: wanneer er officieel een diagnose is gesteld kun je vanuit pgb of WMO ook ondersteuning krijgen.

En als reactie op de dame die reageerde dat ze als ass vrouw 2 kids heeft grootgebracht…. Ass bij vrouwen uit zich doorgaans toch echt anders. Zij zijn meestal wel in staat om (met hulp) de opvoeding redelijk tot goed te volbrengen.

Saar
Reactie:
Ik heb weinig meer toe te voegen. Denk er heel goed over na. Relatie zonder kinderen is al pittig maar met kinderen wordt het nog veel pittiger. Gelijkwaardige relatie is bijna niet mogelijk. Na 15 jaar gescheiden van add, ass partner. 3 burn-outs en ptss door gedrag partner. Tip: wanneer er officieel een diagnose is gesteld kun je vanuit pgb of WMO ook ondersteuning krijgen.

En als reactie op de dame die reageerde dat ze als ass vrouw 2 kids heeft grootgebracht…. Ass bij vrouwen uit zich doorgaans toch echt anders. Zij zijn meestal wel in staat om (met hulp) de opvoeding redelijk tot goed te volbrengen.

Saar

Jouw reactie:



Verhaal 22 - Er is bij onze zoon van 11 ASS niveau 1 vastgesteld

Deze maand is bij onze zoon van 11 ASS niveau 1 vastgesteld. Niet verrassend maar wel confronterend nu het zwart op wit staat. Ik heb zelf veel met mensen met ASS gewerkt dus herkende veel bij onze zoon.
Als baby zijnde was hij het best in zijn element bij rust en regelmaat.. een dagje uit zorgde voor een slechte nacht...
Als peuter werd hij op de peuterspeelzaal als sociaal wat onhandig bestempeld.
De eerste jaren op school ging het prima, de kids hadden al snel door dat hij het fijn vond als hij voorbereid werd op veranderingen. Hij had wel last van de drukke kinderen in de klas en zocht vooral de rustige kinderen op.
In gr. 5 kreeg hij een chaotische meester, voor de 3e keer werd samenstelling van de klas veranderd. Toen begonnen de problemen op school en thuis. Het uitte zich voornamelijk in veel boosheid, schreeuwen en kinderen slaan en schoppen op school. En dan een leraar die je niet wil begrijpen is een slechte combinatie.
In groep 6 veranderde de samenstelling van de klas voor de 4e maal. Maar gelukkig trof hij een begripvolle juf. Er werd een sociale vaardigheidstraining opgestart. Maar met drukke kinderen uit zijn klas wist hij nog steeds geen raad. Rond kerst dat jaar was het dieptepunt, onze zoon had wat dingen meegemaakt waaronder een ongelukje thuis en een forse jongen uit de klas had het op hem gemunt. Zijn gevoel van veiligheid was totaal weg. Hij week geen seconde van mijn zijde, vroeg veel bevestiging en houvast. Na een aantal incidenten met die jongen heb ik hem een aantal dagen thuis gehouden. De ernst van de situatie drong op school nu eindelijk door, die jongen (met ernstige gedragproblemen) is van school gegaan. Maar voor onze zoon weer met een veilig gevoel naar school ging koste veel tijd, geduld, energie en goede hulp van een orthopedagoog.
Groep 7 verliep met ups en downs, maar naarmate het jaar vorderde kwam hij steeds lekkerder in zijn vel te zitten, met wat vaste afspraken en duidelijke regels ging het steeds beter. Zo kreeg hij een rustruimte waar hij naar toe kon als hij boos werd of zelfstandig kon gaan werken. Maakte hij eerst dagelijks gebruik van deze ruimte werd dat in de loop van het schooljaar enkele malen per week. Sociaal blijft hij onhandig, begrijpt vaak zijn klasgenoten niet en heeft snel het idee dat iedereen boos op hem is. Echt aansluiting heeft hij niet maar speelt wel regelmatig met een paar vaste jongens uit de klas. Klasgenoten maken vaak gebruik van zijn sociale onhandigheid door hem de schuld van situaties in de schoenen te schuiven. Hier kan hij slecht mee omgaan en het gevoel van onrecht speelt dan parten.
De reden dat we hem nu pas in groep 8 hebben laten testen is het voortgezet onderwijs. Zo kunnen we met recente uitslagen op zoek naar een goede school en hoeft hij in de brugklas niet weer voor onderzoeken op pad.
Thuis gaat het over het algemeen goed met regelmaat en vaste afspraken. We wonen op een melkveehouderij, zijn lust en zijn leven. Helpt veel op het bedrijf en haalt daar ook veel positieve energie uit.
Wat de toekomst brengt zien we wel... we zijn er van overtuigd dat hij met wat extra hulp en ondersteuning ook zijn toekomst best op zijn pootjes terecht komt.

Lies

2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 23 - Door de pandemie is alles versneld

Wat te doen?

Iedereen heeft en mening en bijna iedereen denkt ook te weten wat goed is voor mij en dat waardeer ik. maar de ongevraagde meningen en adviezen. het is altijd niet volledig. Voor ander lijkt het altijd zo veel makkelijker om te bedenken wat te doen of wat wijsheid is, maar voor jezelf is dat weer heel anders.

Weer in lockdown weer een aantal weken 24/7 bij elkaar. ik moet nog (thuis)werken hij niet want zit in de ziekte wet. Autisme, add, hsp en ook nog eens overspannen, niet de ideale setting om een relatie op te bouwen en doe daar ook nog een pandemie bij en de druk van de feestdagen.

ik ben al jaren alleen, eigenlijk nog nooit echt in relatie gezeten, laat staan samenwonen. door de pandemie is alles versneld, zo wel het elkaar leren kennen als lange tijd samen zijn. Wat als je dat niet gewend bent is heel intensief en zwaar vermoeiend. ik heb wel wat relatie achtige partners gehad, maar zo mocht niet heten en klopte nooit en altijd eenrichtingsverkeer. Ik ben mijn hele leven en in vele opzichten een soort van vanzelfsprekend / onzichtbaar, paste me altijd aan (ten koste van mezelf), Ooh die redt zich wel of kan wel voor zichzelf zorgen of die heeft geen hulp nodig etc.

Hij leek zo gewoon en normaal en nee dat zal toch niet. En hij was er nog maar net mee bezig. tot we vaker bij elkaar waren. het uren kletsen aan de telefoon, ik op blijven tot hij klaar was met werken, zijn stemmingswisselingen, de persoonlijkheden, de buien, de bezitterigheid, controlerend, het overprikkeld zijn. hij kon al heel snel helemaal zichzelf zijn bij mij. en daardoor kreeg ik al heel snel al die shit over me heen. en ik ging er vel tegenin vooral aan de telefoon. alles wat zijn onzekerheden raakt, en dingen die ik heb verteld. onthoudt hij. en versterkt in zijn buien.

Hij verwacht dat ik het zelfde met hem deel, wat ik met vrienden heb opgebouwd die ik al jaren ken of het nou jaar genoten zijn van de studentenvereniging of (oud) collega's en mannen met wie ik een keer date mee heb gehad. in zijn wereld kan dat niet. exen willen maar 1 ding en dat is geen vriendschap. we kennen elkaar nu bijna 1.5 jaar en zijn denk ik een 1jaar samen.

Zodra ik weg weer alleen thuis ben, dan klink ik anders, ben ik geheimzinnig en mysterieus. en lieg ik en betwijfel hij of dat wat ik zeg waar is. als hij in bui zit ben ik dat en daarnaast ook nog een sloerie en egoïstische en weet ik wat allemaal. Maar hij houdt wel van me en ik ben het helemaal voor hem en zou met we willen trouwen.

Maar hij kan er ook niet meer tegen en wil /verwacht meer openheid. en als ik dat niet of zus of zo doe, dan kunnen we het zo goed nu verbreken. door zijn zijn hsp versterkt zijn emoties en met autisme is dat alles op tafel gooien maar mij echt horen en zien... het is zo tegenstrijdig en dubbel. maar ik mag dat niet zijn.

ik heb echt mijn issues hoor, hoe ben je met iemand als je gewend bent om alles zelf voor elkaar te boxen en besluiten te nemen. bindingsangst, verlatingsangst...communicatie hoe doe je dat? En bij je zelf blijven terwijl je gewend bent om op andere te richten omdat zo veel makkelijker is en blijkbaar een soort van veiligheid bied.

maar soms herken ik hem niet meer, en dat vindt ook beangstigend. al maakt hij echt stappen. en ik ook. en toch blijft de vraag hoe nu verder en wat is wijsheid en kan ik omgaan met de gevolgen????

Anomiepje82

2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 24 - Graag uw ongezouten mening!

Hallo,

Hier lees ik zoveel verhalen van vrouwen die met een man met autisme leven, of meer moeten dealen, dat klinkt niet bepaald eenvoudig.
Ik ben zelf man met diagnose ASS, en Ik Herken echt veel van de situaties die gedeeld worden. Echt pijnlijk om te lezen dat “ons” gedrag zo slecht begrepen wordt door de omgeving.
Ik ben specifiek of zoek naar antwoord op de vraag of een man met ASS, in staat is om zelfstandig jonge kinderen op te voeden? Of dan wel de zorg te dragen voor bijvoorbeeld 10 dagen per maand in een omgangsregeling.
Welk advies zou hier klinken van vrouwen/ moeders die het ECHT begrijpen, en ervaring hebben met een man met ASS.

Graag uw ongezouten mening!

Bas

2
5
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Hoi Bas

ik zelf ben geen moeder omdat ik de keuze heb gemaakt geen kinderen te nemen met mijn autistische partner.
Een moeilijke overweging maar zelfs zonder kinderen is het leven voor mijn man met autisme vermoeiend(teveel prikkels)
en met kinderen erbij lijkt mij heel erg lastig.
Ook ben ik bang (de angst) dat mijn partner het uiteindelijk misschien allemaal niet aankan en dat dan alles op mijn schouders terecht zal komen die angst en mijn gevoel zeggen me duidelijk Nee.
Er zijn mensen waar het misschien wel prima zal gaan en iedereen is natuurlijk ook weer anders.
Die keuze moet je uitiendelijk zelf maken.

Hoop dat er meer mensen gaan reageren om je uiteindelijk goed advies te gaan geven.

Leontien
Reactie:
Hallo Bas,
Voordat ik een relatie kreeg met mijn huidige vriend, woonde hij alleen met zijn zoontje van 5 jaar. Hij heeft een korte periode hulp gehad via GGZ. Die hulp kreeg hij in de vorm van 'video hometraining'. Daardoor kon hij op een rustig moment bekijken hoe hij met zijn zoontje omging en hoe hij zijn omgang met hem kon verbeteren. Nadat ik ben gaan samenwonen met hen beiden zag ik dat vanuit zijn autisme hem bepaalde behoeftes van zijn zoontje hem ontgingen en hij vaak dingen deed die in zijn eigen belang waren, maar niet in het belang van zijn kind.

Er zal door de vernieuwde situatie een vernieuwde/ andere structuur moeten worden gerealiseerd. En door de veranderde situatie zullen jij en je kinderen waarschijnlijk ook anders met elkaar omgaan. Daarbij ook nog opgeteld dat kinderen onvoorspelbaar kunnen zijn en je dit alleen zult moeten opvangen/ verwerken.

Ik denk dat het je zal helpen door te regelen dat je hulp/ begeleiding bij de opvoeding krijgt. Dit kan hulp zijn van vrienden, familie of professionele hulp. Maak met hen/ hem/ haar (wekelijkse) afspraken om (kort) te bespreken hoe het met je gaat en waar er hulp bij nodig is. En wees hierin zo open en eerlijk mogelijk. Ook kun je samen met hen/ hem/ haar je kinderen vertellen dat je autisme hebt en welke 'gebruiksaanwijzing' je hebt. Ik denk dat het ook belangrijk is dat je afspraken maakt met je kinderen over 'het respecteren van elkaars grenzen.

Sterkte en succes gewenst!

Anoniem
Reactie:
Het zal per persoon verschillen, maar bij ons thuis zal dit mijn man nooit gaan lukken.
Hier is naast hulp voor hem zelf ook hulp ingezet voor het gezin. Hem worden tools aangeleerd hoe om te gaan met onze autistische kinderen, maar word hem ook geleerd wanneer hij een stap terug moet doen en het aan mij moet overlaten omdat het anders giga escaleerd

Tamara
Reactie:
Er zijn mensen met autisme die op sommige zaken beter en meer doorzichtig zijn dan andere mensen.
OK jullie zijn op bepaalde dingen wat anders, maar daarom zeker niet slechter
De correcte houding goed alleen kunnen werken zijn bij vele werkgevers geliefd, ook de betrouwbaarheid is bij veel andere mensen ver te zoeken,dat zijn allemaal dingen die veel compenseren.
En geloof me niemand is perfect!!
Ook ik niet.

Lieveling
Reactie:
Het hangt idd erg af van hoe je zelf bent en hoe je kinderen zijn. Mijn man is onlangs gediagnosticeerd en op goeie dagen laat ik hem rustig alleen met onze 3 jongens. Maar ik regel dan wel vanalles, dat ik weg ben op een dag dat er geen afspraken zijn en dat er geen boodschappen gedaan hoeven en dat hij het van te voren weet etc. Alleen opvoeden zou best kunnen mits je hulp kan inschakelen en ook zicht hebt op wanneer hulp nodig is.

Mamavan3

Jouw reactie:



Verhaal 25 - Heb iemand nodig die me begrijpt

Hoi! Ik ben een 19 jaar oude meid die een maand geleden is gediagnosticeerd met autisme. Ik heb er veel moeite en heb iemand nodig die mij begrijpt. Mocht iemand zijn hart willen luchten en samen willen praten dan kan je mij een berichtje sturen op Instagram/Facebook. Mijn naam is annaliesmeier.

Annalies

2
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
ik volg de dan op insta~ ik ben neredan

neredan

Jouw reactie:



Wil je ook je hart luchten?

+ Mijn verhaal delen


Verhaal 26 - Hoop dat ik voor ons het beste doe.

Inmiddels ken in mijn vriend of ex-vriend bijna 2 jaar. Het lijkt veel langer en met alles wat zicht heeft voor gedaan lijkt het eerder als of we al 10 jaar samen zijn en door onze hobbels gaan. in februari van dit jaar(2021) heb ik een pauze ingelast van 3 maanden, want ik was op. ik had geen energie meer en ik was mezelf kwijt, ik kon mezelf niet meer voelen. Door al mijn bagage en trauma, gaan anderen voor. en zijn de emoties en gevoelens van andere die nogal aanwezig zijn vaak luider en overheersender dan die van mij. Door mijn verleden heb ik nooit goed leren voelen en uiten enof onder woorden brengen van mijn gevoelens. en dat begon als klein kind.

Door het ontmoeten van mijn vriend met ass, moest ik nog meer leren om duidelijker te communiceren, grenzen aan te geven en bij mezelf blijven.

Helaas blijkt dat hij nog een lange weg te gaan heeft. zijn hulp verlening is traag en de focus ligt op structuur en ass. Niet het feit dat hij overspannen thuis zit en in de ziekte wet of de trauma's die daardoor eindelijk ruimte krigjen. om gezien en gevoeld te worden. Met het resultaat dat ik alles over me heen krijg. hij kijkt niet naar zichzelf en of zijn aandeel daarin.
ik heb veel geleerd en ik werd ook enorm getriggerd. maar nu kies er toch echt voor om niet zijn boxbal/beerput te zijn. Als hij overprikkeld is en of wordt getriggerd, of het nou door mij komt, de trein die te laat is, een therapeut, die op vakantie enof niet komt opdagen, een irritatie in de familie het maakt niet uit. het wakkert zijn onzekerheden aan, die ik in zijn beleving heb gecreërd. Het schijnt dat mensen met ass ook veel waarnemen vanuit de omgeving tot wel een omtrek van 8km oid, en hij kan daarin geen onderscheid maken omdat het allemaal op het zelfde niveau binnen komt bij hem. ook dat krijg ik over me heen. en ik wordt uitgescholden, beschuldig voor van alles en nog wat. En hij houdt van mij en is super lief en soms ook attend. Maar het niet hebben van dag besteding/werk maakt nog steeds dat hij mij gebruikt als emotionele boxbal. En omdat hij er niet mee om kan gaan dumpt hij alles op mij. Hij zegt dat ik nergels op terug kom. ik krijg daar de kans niet voor, want hij blijft maar trekken en pushen en mij pijn doen. ik merk dat ik niet eens meer met hem kan praten over wat er in mij omgaat. want alles heeft hij al meerdere keren emotioneel tegen me gebruikt. els het hem te veel is gaat hij mij pijn doen met mijn verleden en onzekerheden en in dat moment geloofd hij dat. Ik ben er van overtuigd dat hij meer heeft dan alleen ass en add en overspannen zijn. Maar ik schijn als enige die kan van hem te zien en ondergaan. Mijn vrienden en familie mogen hem wat ze van hem hebben gezien, maar wat ze van mij horen wat ervoor en daarna gebeurt het zijn 2verschillende personen. in de pauze heeft hij me nauwlijks met rust gelaten. en ook nu weer met uitmaken gaat hij over in dwangmatig appen en stalken. Hij gaat zover dat hij via sociale media mijn vrienden en familie benaderd en vraagt om hulp en in die vraag zet hij ook gelijk beschuldigingen. en dat is volgens mij geen ass. ik heb zelfs vrienden die zelf door een moeilijke tijd doorgaan en waarmee ik het er niet meer over kan hebben. omdat ze beter wensen en gunnen. En dat doe ik ook, ik wilde leren omgaan met ass mezelf verdiepen. Maar merk dat ik me teveel aan hem aanpas waardoor ik eigenlijk toch op mn tenen ga lopen. ondanks dat ik hem ook dingen terug geef en op zijn plek wijs. Hij zegt ik kan duidelijk communiceren en daarom geloven mensen mij, Maar volgens hem lieg ik tegen iedereen inclusief mezelf en hij weet de waarheid, nou ja, zijn waarheid. want alles wat ik hem verteld wordt verdraait tot iets wat het nooit is geweest en dat neemt hij aan voor waar. Ik kan hem negeren, zwijgen, dingen uitleggen, schreeuwen en boos worden. niks heeft zin het dringt niet door hij accepteert het niet. Ik kan hem niet helpen en ik hem niet laten begrijpen. Ik ga zelf ga ook door lastige periode door en wordt ook vanwege ptss getriggerd de laatste tijd. Ik kan zonder hem, ik heb hulp, Maar de helt van de tijd is hij toch mijn kers op de taart. Want zo zie ik een relatie een aanvulling op elkaar en het beste in elkaar naar boven halen en elkaar met beide benen op de grond zetten als dat nodig is. maar wederzijds vertrouwen en respect. en ook dat dient te groeien. We kennen elkaar 2 jaar en het voelt als jaren. wat we hebben mee gemaakt kan bijna een leven mee worden gevuld.

ik kies voor mezelf en ik voel me ook vrij. En ik denk dat ik hem ook moet gaan blokkeren en ik moet mn sleutel terug krijgen. Want door er niet voor hem te zijn help ik hem verder en wie weet wat de toekomst brengt. Ik wil hem niet kwijt, want ik hou van hem. Maar wat hij doet en zegt over mij en tegen mij, dat kan niet.

Hoop dat ik voor ons het beste doe.

En tips zijn welkom.

Bedankt dat ik weer mocht spuien.

:)

Anomiepje82

2
2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Ik heb inderdaad ook het gevoel alsof je je teveel op hem aanpast. Bij mij heeft nooit iemand zich aan mij aangepast en ik heb voor alles heel hard gevochten. Ik begin nu pas soms aan te geven wanneer ik iets moeilijk vind. (Wat super moeilijk is)
Hij doet en zegt dingen die over jou grenzen gaan schrijf je. En dan wil je dan nog steeds goedmaken hmm

E
Reactie:
je hebt niet altijd in de hand als je van iemand houdt. om die persoon ook echt los te laten. ookal is het voor beide misschien beter.

Neemt niet weg. dat we niet samen wonen en weinig contact hebben.

En het besef begint bij hem wel te komen. als is het zien van elkaar soms wat intensief en dan voelt het goed.

Anoniempje82

Jouw reactie:



Verhaal 27 - Ze zien geen reden zichzelf te diagnostiseren

Hi daar binnenkort wordt ik onderzocht op autisme na heel erg veel last van mijn autistisch narcistische familieleden die werkelijk alles naar mij teruggooien en nooit reflecteren. Het probleem is dat je als het duidelijk een diagnose met uitleg en wederzijds respect naar elkaars zijn zou hebben we elkaar zouden kunnen begrijpen, maar zij zien geen reden tot henzelf disgnostiseren.

ik heb zelf de ziekte van lyme, hersenletsel gehad en meer en doe erg mn best mezelf goed uit te leggen maar altijd als ik boos wordt hoe er met mij omgegaan wordt: soms twee weken niet reageren op emotioneel beladen berichten en mij wel gelijk n bericht sturen met hey heb je mn email niet gezien.

Als ik mn gezondheid deel is de reactie heel mild en als zij iets heeft kondigd ze dat heel heftig aan als; ik moet je iets vertellen. (Zusje)

Ik ben de oudste en voel me verantwoordelijk voor wat er bij haar gebeurd omdat we beiden jong onze moeder verloren maar zei heeft duidelijk laten weten dat ze dat zelf niet zo ziet. (Heb wel 30 voorbeelden van dat ik r direct voor haar was als t nodig was , voor mij is dat normaal ivm de liefde voor onze moeder en zorg dragen, maar zij vindt dat we elkaar niks verplicht zijn.

Ze vertelde me vanavond dat haar vriend covid heeft, ik reageerde met tips en advies en ze zei deze reactie had ik niet verwacht.

Helaas triggerde dat bij mij werkelijk alle keren dat ze mij gewoon liet zitten niet reagerrde of soms weken later pas waardoor alle emoties weken in de lucht bleven hangen soms uberhaupt. Ze wimpelt alle verantwoordelijkheid naar medemens af en laat mij gewoon zitten met geen lullige maar zeer heftige dingen als overleden vrienden , medische onderzoeken, operaties ea heftige zaken waardoor ik zwaar getraumatiseerd ben over contact met haar omdat het het dichtbijst is wat ik heb.

Ze is geen naar mens maar ik wordt werkelijk knettergek van de non zelfreflectie.

Is dit een typisch geval van asperger of een andere vorm van ass en dan met name mij de schuld geven als ik boos en verdrietig ben over haar nalatigheid.

Ze behandeld mij alsof ik zeer grensoverschrijdend doe terwijl ik mijn boosheid en pijn over haar doen en vooral laten laat weten en het enige wat ik krijg is ern deksel op mn neus terwijl die er al zat.

Het was een totaal verkeerd moment om mijn boosheid te uiten maar juist omdat zij schreef deze reactie had ik niet verwacht triggerde het bij mij werkelijk ALLE keren dat ik niet snapte dat zij NIET reageerde of zeer laat en gewoon je laat zitten met alles.

Totale ironie dus maar echt n verschrikking.

Dit was gister en vandaag hebbik nog meer tips gestuurd omdat ik me zorgen maar maar ik ben zelf volkedig gesloopt door heftige antibiotica kuren.

Dit is n rot onderwerp corona maar chronisch lyme is veel erger en ja corona kan in sommige gevallen ook ernstig zijn maar het einde van mij. Latijn was al bereikt en dan gaat ze dus totaal niet echt steunen al jaaaaren niet.

Heeft er iemand ervaring mee en kan iemand mij adviseren hoe ik uit deze hel kom want echt het is n hel

Mvg

Didi

1
2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Dat niet kunnen zelfreflecteren is vaak een kenmerk van Autisme.

Mijn schoonfamilie zus en moeder van mijn partner vertonen exact hetzelfde gedrag wat jij beschrijft.
Bij conflicten en problemen kijken ze niet naar eigen aandeel maar wijzen altijd met de vinger naar een ander.
Ze zien ook totaal eigen gedrag niet in of hun eventuele tekortkomingen. Zelf bij uitleg begrijpen ze nog steeds niet dat hun gedrag ook een bijdrage levert aan de problemen.
Volgens mijn schoonfamilie zijn wij gek en hebben zij geen probleem.

Ik heb inmiddels gebroken met mijn schoonfamilie.
Jarenlang water bij de wijn lopen doen. was ik altijd diegene die moest buigen of sorry moest zeggen(altijd de verantwoordelijkheid op mij nemen) maar hun gedrag was zo egocentrisch en willen niet inzien dat zij ook een deel van het probleem zijn bij het stoeve contact. Geen zelfreflectie is vaak een probleem(blinde vlek) bij mensen met autisme.

Leontien
Reactie:
Leontien, klinkt eerder als een narcistische persoonlijkheidsstoornis dan autisme. Niet alle autisten, zijn niet in staat om te reflecteren op zichzelf of egocentrisch.

Denk dat hier onderscheid in gemaakt moet worden om verdere onterechte stigmatisering te voorkomen.

Anoniem (ASSer)

Jouw reactie:



Verhaal 28 - Aan de relatie blijven werken?

Partner met ADD en (naar hij zegt) licht autistisch. Kortom: aan de relatie blijven werken?

Tja, na de zoveelste googel poging, door de jaren heen... Ben ik beland op deze site. Ik ben nu een aantal jaren bij een man met ADD (vastgesteld) en naar wat hij zegt licht autistische trekjes. We zijn een keer uit elkaar geweest, waarna hij mij en ik hem weer terug wou. Ik heb de laatste tijd het gevoel dat ik in een stalen kooi zit, of althans dat wanneer ik met hem ga samenwonen in een stalen kooi terecht kom? Zijn vrienden, omschrijven hem als een moeilijke man. Dat wat mij in het begin, zo in de war maakte: ligt het nu aan mij? Doe ik het niet goed? Ik begreep er niets van: van hem niet... een soort onoplosbare puzzel, waarbij puzzelstukjes verloren zijn geraakt.

Het moet zo, en niet anders. Hij wil dit niet, hij wil dat niet, hij voelt zich niet lekker, hij is moe et cetera. Ik noem het vaak de spreekwoordelijke "deksel op mijn neus" of inmiddels soms zelfs naar zijn regels leven: hoe hij het wil, wat hij wil... wanneer hij het wil... en maar net hoe zijn hoofd staat. En als ik het dan anders voel... of iets anders wil: dan heb ik gewoonweg pech gehad, en geeft hij niet thuis.

Zo voelt het ook, alles moet op zijn manier... wanneer hij het wil... en wanneer hij er zin in heeft. De deksels op mijn neus, die doen best pijn en ik raak er door uitgeput en bovenal op het moment en de dagen er na depri. De boze uitspattingen, ik kan er nog steeds van slag door raken. Het is daarentegen een lieve man, over het algemeen zorgzaam zijn... Vrolijk en sociaal. Maar bovenal, hij zegt steeds "je hebt helemaal gelijk, ik moet dat niet doen en dat hij er aan wil werken". Daardoor sta ik voor mijn gevoel schaakmat: want wie gaat er bij iemand weg, als hij wil veranderen? De vraag is alleen, kan iemand veranderen? Hij kan boos doen en boos worden, om de kleinste dingen. Ben ik aan het koken, dan moet het zo en niet anders. Wil ik iets in de tuin, dan mag dit niet... dan houdt hij hier niet van.... et cetera. Wil ik een gezellige avond, dan is hij moe.... heeft hij er geen zin in... of staat zijn hoofd er niet naar. Hij is in de kamer aanwezig... we zijn bij elkaar: maar vaak ook weer niet...

Ik vraag mij af hoe relaties met ADD-ers (licht autisme) verlopen, en dan zeker gelet op het krijgen van kinderen en samenwonen... Ik ben bang dat ik straks in een stalen kooi terecht komt. Met wat ik wil of wat ik nodig ben... Dat het haast onmogelijk is, dat hij een partner voor het leven kan zijn? Als nu al blijkt dat veel op zijn tijd, op zijn manier, op zijn voorwaarden moet gebeuren. Dan kan het toch niet anders, dat dit uiteindelijk niet vol te houden is? Verwacht hij dit van mijn kinderen straks ook? Een relatie met een man die zo veel eisen en voorwaarden stelt, dat is denk ik: wachten totdat hij zijn eigen leven leven alleen terug wil? En ook vraag ik mij af, wat en hoeveel kan je van iemand vragen? Wat kan je van iemand verwachten. Want als iets in hem zit, dan lijkt het mij dat iemand constant op zijn tenen moet lopen... wat natuurlijk op de lange termijn niet vol te houden is? Wat is te veel gevraagd en wat of in hoeverre kan iemand daadwerkelijk veranderen?

Begrijp mij zeker niet verkeerd, ik hou heel veel van hem. En we hebben ook zeker hele fijne momenten... Hij wil mij ook zeker niet kwijt, hij doet echt zijn best... en ik zie dat hij van mij houdt. En hij vindt het fijn om bij mij te zijn en als ik bij hem ben. Maar, hoe ga je hier mee om en wat is voor een partner te veel gevraagd. Is dit ADD? Is dit licht autistisch? Hoe gaan jullie hier mee om?

Anoniem

1
2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Hoi! Ik denk niet dat dit met ADD te maken heeft , hoewel mensen met ADD wel perfectionistisch en creatief zijn. Ik kan me wel voorstellen dat iemand met ADD dingen op een manier doet die voor hem logisch zijn en als iemand dat dan op een andere manier doet, ze een error krijgen omdat ze de logica er niet van begrijpen omdat iets gemakkelijker kan en wordt dan al snel iets als klunzig gezien. Maar dat dit en dat niet goed is en maar klagen is denk ik toch autisme o.i.d . Mensen met ADD zijn vooral dromerig, druk in het hoofd, komen vaak te laat, zijn heel creatief en perfectionistisch en ook wel chaotisch en willen energie kwijt. Daarentegen iemand met autisme of bipolair , zijn meestal traag met dingen, bijv: een uur lang doen over de afwas etc. Nergens zin in, niet uit eten willen of op een terrasje vanwege de de drukte op terras . Gefocust op 1 ding en alles ervan willen weten. Negatief naar de buitenwereld, woedeuitbastingen om helemaal niks. Het kan een blik zijn die je geeft of een woord wat verkeerd valt en dan zijn de rapen gaar! Heel onlogisch in denken en heel ver gaan in dingen omschrijven, hele langdradige verhalen over God en oorlog en het nieuws. Terwijl het ook in 1 zin kan worden gezegd. Het gaat echg nergens meer over op een gegeven moment en dan dwaal je automatisch af met je gedachten omdat het niet boeiend meer is . Ik denk echt dat dat een vorm van autisme is. Ik ken veel mensen met ADD . Maar zij willen juist teveel dingen doen haha! En ja daar kun je wel moe van worden. Maar zoals ik jou hoor dan lijkt het me geen ADD, maar eerder een vorm van autisme of iets anders...Pddnos heb ik vaker gehoord of asperger met dat soort klachten. Ik begrijp je frustraties hierin want je kunt er idd geen vinger op leggen. Niks is logisch meer. Ik zou wel hulp zoeken mocht je verder met hem willen gaan. Maar als je kinderen met hem wilt en hij zoekt geen hulp dan sta je er helemaal alleen voor als ik je verhaal lees. Het hoeft natuurlijk niet zo te zijn. Maar ik zelf ben altijd van mening dat als het met z'n tweetjes al niet lukt dat het niet gaat veranderen met kinderen. Hij zal zeker lief zijn voor de kinderen maar ik ben bang dat je uiteindelijk voor alles alleen gaat staan. Ik hoop dat je de juiste keuze maakt en wens je heel veel sterkte! Liefs

Geestje
Reactie:
Ik denk niet dat het komt door ADD.. Ik heb zelf ADD en mijn moeder en zus ook, maar dat starre en rigide komt daar niet perse bij voor.. wel het soms overprikkeld raken van chaotische omgevingen. Als dochter van een vader met (licht) autisme herken ik wel heel veel in je verhaal. Alles moest op zijn manier, geen inlevingsvermogen, zeer rigide denkpatronen, maar vooral het eeuwig moeten aanpassen aan hem en zijn (voor mijn gevoel extreme) koppigheid. Ook werd en weinig liefde getoond, dit ging hooguit via praktische zaken(dingen voor me regelen, doen) Gaat het niet zoals hij het ziet dan volgen er woede uitbarstingen. Als kind van zo’n vader heb ik het dan ook zeer zwaar gehad, want ik mocht me dus ook niet ontwikkelen zoals ik was, ik moest me voegen naar hem.. Het heeft me heel wat therapie gekost om mijn zelfbeeld weer op de rit te krijgen al volwassene.. Toch zag ik wel dat het onkunde was bij mij vader en geen narcistisch pestgedrag, hij kon gewoon niet anders.. Ik zou het je persoonlijk afraden om kinderen met zo iemand te nemen, je staat er dan alleen voor en je kind mag geen enkele spontaniteit laten zien..

Succes ermee en groetjes.

Anne

Jouw reactie:



Verhaal 29 - Volgens mij is mijn nieuwe collega autistisch

Sinds 1 week heb ik een nieuwe collega. Het werk omvat veel lezen, veel informatie verwerken en toepassen in het aanmaken van dossiers en contracten die met derden worden gedeeld. Dit alles onder extreme tijdsdruk. Voorts moet er veel geschakeld worden want er lopen meerdere dossiers tegelijkertijd en er moet geanticipeerd worden op nieuwe aanvragen.
Ik zal mijn collega nu verder X noemen.
In deze inwerk-fase merk ik dat X de informatie niet snel verwerkt. Het is dusdanig opvallend dat ik vermoed dat ik iemand is met autisme.
Het is nu meerdere keren dat ik iets al een paar keer heb uitgelegd, heb laten zien, de achtergrond heb uitgelegd maar het lijkt niet in te dalen. Dit heeft mijnsinziens niet te maken met dat X niet het juiste intelligentie niveau heeft maar dat X de geringste hoeveelheid informatie niet verwerkt.
Ik wil X geen pijn doen maar ik zie binnen een zakelijk dienstverband dat mijn werkgever hier geen geduld voor op kan brengen.
Ik durf ook niet te vragen of X wellicht een beperking heeft. Heeft u een suggestie hoe ik dit moet aanpakken?

Yvonne

1
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Misschien tijdens een gesprek over ditjes en datjes kan je het gesprek op een duur sturen met vragen als en heb je het hier naar je zin en hoe vind je het allemaal gaan op het werk(interesse tonen) misschien dat daaruit een gesprek kan komen met wat meer inhoud zodat je ook met elkaar wat meer kan delen en het onderwerp autisme misschien met een omweg aan bod kan komen.

Anoniem

Jouw reactie:



Verhaal 30 - Dingen achter houden

Hoi allemaal

ik zou graag feedback van jullie willen krijgen wat betreft dingen achterhouden/liegen.

na aanleiding van therapie en alles had mijn man beloofd om voortaan altijd alles te zeggen en mij in dingen te betrekken.

Nu ben ik er weer achter gekomen dat die eigenlijk heeft gelogen terwijl die wist dat ik dat echt niet meer wilde.

eigenlijk heb ik er soms helemaal geen vertrouwen meer in.
Dingen worden soms zo achtergehouden dat je er uiteindelijk zelf achter moet komen als ik vraag waarom doe je dit nu weer?
dan zegt die als ik het had verteld was ik misschien ook wel boos.
Ik zei je kan toch beter de waarheid zeggen dan weer liegen terwijl je wist dat we dit niet meer zouden doen maar dingen bespreken?

Lopen jullie hier ook weleens tegen aan?

Anoniem

1
4
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Hoi , ja heel herkenbaar. Mijn vriend vertoont ook stiekem gedrag en weet het ook altijd weer bij mij te leggen met ja anders was ik bang dat je me niet meer leuk vond of ik durfde het niet te zeggen of was het vergeten of is niet belangrijk.... hij weet er altijd wel een soort van geloofwaardig verhaal van te maken zodat je jezelf ook nog enigzins schuldig voelt of een zeurpiet. Het is lekker gemakkelijk om anderen en zijn autisme de schuld ervan te geven. En ook al hebben zij het niet gemakkelijk maar wij nog minder. De kwaliteit van ons leven gaat denk ik sterker achteruit dan dat van een auti , gezien wij telkens de kar moeten trekken met de nodige frustraties, stress , eenzaamheid , onbegrip e.d . Ze moeten hulp zoeken en anders maar geen relatie denk ik nu. Heel moeilijk want we houden van onze partner maar er blijft straks niks meer over van ons behalve wrok e.d . Je zelfvertrouwen gaat erg achteruit , dat is niemand waard! Er zijn genoeg mensen met autisme die wel meewerken en er echt iets aan willen doen om de relatie te verbeteren. Ik wens je heel veel sterkte in je keuze. Liefs

Geestje
Reactie:
Leontien, bedankt voor de tip! Ik heb het teruggekeken en ow wat herkenbaar! Mooie maar heftige uitzending.

Geestje, goed dat je voor jezelf gekozen hebt! Zonder kinderen was ik ook al weggeweest inderdaad. Ik weet echt niet hoe ik hem aan het verstand kan brengen hulp te zoeken.. ik ga je verhaal even lezen!

Eenzame vrouw
Reactie:
Leontien, bedankt voor de tip! Ik heb het teruggekeken en ow wat herkenbaar! Mooie maar heftige uitzending.

Geestje, goed dat je voor jezelf gekozen hebt! Zonder kinderen was ik ook al weggeweest inderdaad. Ik weet echt niet hoe ik hem aan het verstand kan brengen hulp te zoeken.. ik ga je verhaal even lezen!

Eenzame vrouw
Reactie:
Bij mij is het ook zo. Mijn autistische partner houdt ook zaken achter en liegt over kleinigheden. Erg zielig.

Annemarieke

Jouw reactie:



Wil je ook je hart luchten?

+ Mijn verhaal delen


Verhaal 31 - Bijna 2 jaar bijna elke dag gehuild hoe gemeen hij tegen me was

Hallo allemaal! Heel herkenbaar al deze verhalen. Mijn partner laat zich niet diagnosticeren, dus ik weet niet wat hij heeft, dit is wel herkenbaar. De eerst ontmoeting leek hij heel lief maar wel vreemd, ik dacht dat het niks zou worden en kreeg een appje dat hij me nog eens wilde zien. Ik was verbaasd maar ik stemde in. Daarna ging alles moeizaam, tijdens appen of na een leuke dag hoorde ik opeens niks en was radiostilte voor uren. Ik werd er gek van want ik ging enorm aan mezelf twijfelen. Daarna kwamen zijn twijfels over mij , terwijl ik niks gedaan had maar zo liet hij me wel voelen. Ik geloof dat ik bijna 2 jaar bijna elke dag heb gehuild hoe gemeen hij tegen me was. Zijn moeder dacht aan autisme en borderline en deed er lacherig over en dat terwijl ik in een complete hel zat. Maar hij was zo mooi en ziet zo schattig uit en had leuke kanten maar ik kon er geen vinger op leggen. Hij schold me uit voor vanalles en nog wat , hij had woededeuitbarstingen en vernielde al mijn spullen mij kapsalon en ik raakte telkens overstuur omdat ik niet wist wat ik verkeerd had gezegd of gedaan. Ik deed daadwerkelijk alles voor hem! Ik heb een eigen bedrijf hij woont nu al 6 jaar bij mij , 4 jaar lang was zijn zoon elk weekend en alle vakanties bij mij en ze teerden op mijn zak , mijn huis werd overgenomen door hun, door respectloos met me om te gaan en de hele dag te gamen, rotzooi maken, nooit opruimen etc. Ik werd gek maar kon hem niet loslaten. Vorig jaar heb ik een huis gekocht en hij zou in dat huis ook bijdragen aan de kosten en helpen verbouwen . Hij liet me bijna alles alleen doen , de enige van wie ik hulp kreeg waren mijn ouders die hem niet kunnen luchten of zien na alles. Dus ik vroeg of hij dan even naar een vriend kon gaan als zij kwamen, want hij hielp toch al niet mee. Toen waren mijn ouders vuile k*** lui , terwijl ik superlieve ouders heb die heel veel voor me doen en hij doet niks alleen maar gamen. Mijn ouders hebben een hekel aan hem na alles wat hij heeft aangericht. En terecht vind ik . Alleen sta ik er nu telkens tussenin. Vorig jaar ben ik erachter gekomen dat hij aan sexting doet met vrouwen op instagram, naaktfoto's delen en chatten echt walgelijk. En dat terwijl ik me kapot sta te werken , alles betaal en hij in mijn huis dit doet ! Hij zei meteen dat het een fetisj was en hij zou het nooit meer doen. Ik overweeg vanaf die tijd om ermee te stoppen, dat overweeg ik al lang . Zijn ouders steunen ons helemaal niet. Mijn bedrijf moest dicht in de lockdown we hadden beiden geen geld en mijn ouders moesten telkens geld bijleggen. Maar zijn ouders hielden zich afzijdig.
Ik heb ze een app gestuurd of ze een idee hadden dat ik niet alles kon bekostigen gezien mijn kapsalon ook dicht moest. Hij werd steeds agressiever met mij aanvallen etc alles vernielen en zijn stiefvader zei dat ik hem triggerde. Ik wist niet wat ik hoorde! Ook heeft hij me laten stikken toen ik 2 keer een miskraam heb gehad en 1 keer moest ik een nacht in het ziekenhuis blijven en toen nam hij niet eens de telefoon op 4 uur lang , terwijl hij wist dat ik in het ziekenhuis was . Ik kreeg niet eens de kans, terwijl ik met zoveel pijn daar lag om te zeggen dat ik moest blijven. Nu ook na de lockdown is het superdruk en werk ik heel veel uren en hij zit maar boven te gamen en ik moet dan zelf nog koken na het werk . Ruimt niks op, het huis moet nog verbouwd worden en hij doet helemaal niks! Ja een beetje af en toe zoals even met de swiffer over de vloer of een vaatwasser uitruimen poeh poeh! Mijn katje is ziek en ik moest werken ik heb de dierenarts gebeld en hij zei dat ik een spulletje moest komen halen , dus ik vroeg of hij dat even kon ophalen, doet hij niet , heeft geen zin . Beestje is al een week ziek en ik heb vandaag pas via internet dat spul gekregen omdat ik geen tijd had om naar de winkel te gaan vanwege de drukte . Dat is dan al 4 dagen later .... gelukkig gaat het nu weer wat beter . Tondeuse kapot gegaan tijdens drukte ik vraag hem even eentje te halen , 1 km verderop , had hij geen zin in en dat terwijl ik klanten heb ... gisteren vraag ik waarom hij zo stil is zegt ie dat ie op stand-by staat , ik zeg hoe bedoel je : zegt ie ; ja ik wil niet onnodig energie verspillen 🤣 omg ik dacht dat ik niet goed werd. Hoe kan iemand zoiets zeggen terwijl hij al 8 maanden niet werkt en niks uitvoert. En ja zo kan ik wel uren doorgaan. 2 weken geleden heb ik zijn spullen laten pakken maar toen hadden we ineens een goed gesprek en is hij toch gebleven. Nu ben ik weer terug bij af ... ik kom boven van een lange dag werken en moet dan koken en dan staat de hele avond netflix op met een serie over een robot, en dat elke avond,en als ik iets zeg is hij beledigd. En dat terwijl hij de hele dag naar die stomme robot had kunnen kijken 😳 Ik word echt niet goed! Ik wil weten wat dit is en of dat ook met autisme te maken heeft ! Hij wilt geen hulp want hij vertrouwt hulpverleners niet.....intimiteit zit er vanaf dag 1 al niet in ja mss 4 keer per jaar en dat is al veel ... Ben ook gewoon bang van zijn psychotische uitbarstingen en ik drink dan weleens wijntjes om mezelf te kalmeren en dan gooi ik er natuurlijk vanalles uit tegen hem uit frustratie , maar ja dat wordt me helaas dan niet in dank afgenomen. Wie herkent dit ?

Geestje

1
13
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Beste Geestje

De voorbeelden die je geeft zijn heel erg heftig en met name het respectloze gedrag zoals de situatie met je katje die je beschrijft.

Je ouders uitschelden,naaktfoto,s Seksdating ik vind het heel erg heftig als ik dit zo lees heel erg heftig en in mijn situatie is wel heel anders dan het mijne.
Vooral dat met andere vrouwen en met je ouders het uitschelden gaat heel erg ver en hou hou je dit vol?

Leef erg met je mee.
Ik denk toch echt voor wat het is dat je met hem echt naar een psycholoog moet gaan.
Wij zijn doorgestuurd en toen kwam er autisme uit speculeren over wat het is lijkt me niet zo handig omdat wij daarvoor niet geleerd hebben maar het gedrag is echt abnormaal

Ik leef met je mee want je moet onderhand toch wel op je tenen lopen? en na dat gedoe met die vrouwen ben je niet zo erg boos op hem dat je hem niet het huis uit wilde zetten?

Want hoe kan je dan nog vertrouwen in iemand hebben ik vind het voorbeeld met je katje en met andere vrouwen heel erg.
Ik denk dat ik echt was ontploft.

Als praten met hem over hulp zoeken niet werkt wil je dan zo nog door want je zegt ook wat meer te drinken enzovoort je moet heel erg uitkijken dat je er niet aan onderdoorgaat.
Jij moet met respect worden behandeld.

Als hij echt niet inziet dat dit abnormaal gedrag is en het gedrag vind ik heel erg als ik dit zo allemaal lees.
Mijn problemen hebben grotendeels te maken met communicatie of dat mijn man het moeilijk vind met bepaalde situaties om te gaan en ook hulp zelf heeft gezocht maar jou voorbeelden ik schrik er nogal van.

Ik hoop echt dat je een beslissing voor jezelf kan maken hoe dit aan te pakken maar ik vind echt dat je respectloos wordt behandeld.


Anoniem
Reactie:
Dankjewel Anoniem voor je lieve reactie,
Ik heb hem 2 weken geleden eruit gezet,en hij woont weer bij z'n ouders, ik kon er niet meer tegen. Hij was echt verbaast dat ik het meende , maar ik ben op! We hebben nog contact en komt af en toe op bezoek omdat hij toch wilt dat het uiteindelijk weer beter gaat als we afstand nemen. Het rare is dat nu hij weg is, hij opeens een afspraak zelf heeft gemaakt voor de kat van zijn ouders bij de dierenarts, hij ook zelf net de kat van zijn ouders naar de dierenarts is gegaan. Hij opeens gerechten doorstuurt die hij zelf heeft gemaakt, hij opeens een auto gaat kopen van 3000 euro! Ik ben zo verbaast en het steekt me ook echt! Is het getreiter of wilt hij me hiermee kwetsen of juist doen alsof hij zo goed is of is hij echt zo dom. Ik begrijp er niks meer van! Voor hun kan alles en voor mij kon helemaal niks . Nu heeft ie opeens wel geld en hier betaalde hij helemaal niks. Ik sta wel met veel meer energie op dan toen hij hier woonde, ik heb weer zin om te klussen en dingen te doen, geen gescheld en gedoe meer in de ochtend. De rolluiken weer lekker omhoog, want die moesten dicht blijven omdat de buren anders zouden gluren. Etc. Alsof er een frisse wind door mijn huis giert echt heel fijn! Zeker sinds die sexchats heb ik een enorme knal gekregen... de zoveelste, wat ik nog was vergeten te zeggen is dat hij ook stiekem naaktfotos maakte van mij als ik sliep of met omkleden of tijdens.... en die stonden allemaal in een apart mapje onder een koosnaampje en zelfs die foto's deelde hij met die meiden van overal op de wereld. Ik ben vanaf dat moment zo verdrietig en aangeslagen geweest, het was traumatisch voor mij! Hij ging dan huilen en zeggen dat het een fetisj was maar vanaf dat moment heb ik een haat naar hem gekregen. Heel raar dat je iemand moeilijk kan loslaten waar je eigenlijk een hekel aan hebt gekregen. Hie kan ik dan nog zeggen dat ik van zo iemand kan houden, is het medelijden of een verslaving ? Ik weet het niet! Fijn om te horen dat jouw partner wel voor een diagnose gaat en deze vreselijke dingen niet doet!Ik hoop voor jullie dat jullie er samen uit gaan komen . Veel liefs Geestje

Geestje
Reactie:
Eerst 17 jaar ongelukkig getrouwd geweest en dan kom ik hem tegen. Lief, gul, mooie praatjes, kortom een man om van te dromen. Na een jaar samen gaan wonen, maar de eerste dag liep het al mis. Ik verhuisde naar hem en daar was veel volk bezig en toen ik iets wou zeggen kreeg ik al een boze blik. Een paar dagen later al een woede-uitbarsting waar ik ondersteboven van stond en nu 18 jaar later sta ik nog even ver en heeft onze zoon ook autisme zoals zijn vader dat ik niet wist. Voor mijn zoon moet ik verder maar ik heb toch zin om alles op te geven , het is teveel en weet voor mezelf geen raad. Ik wil nog een leven maar heb er de fut niet voor. Groetjes

Vera
Reactie:
Geesje, wat heftig zeg. Ik heb het echt met je te doen. Super goed dat je hem er uit heb gegooid en weer tijd en ruimte voor jezelf hebt. kom lekker bij en bedank en voel wat jij wil en wat hij voor waarde heeft in je jou leven als partner. ik zou enorme vertouwens issues hebben. Ik heb een vriend met verschillende aandoeningen waaronder autisme en add. en ik ben blij dat we niet samen wonen. ik wordt ook voor vanalles en nog wat uitgemaakt. ik negeer hem dan en zeg dat ik alleen met hem praat in het bij zijn van zijn spycholoog. en als jou vriend niet mee wil dan hem voor het blok zetten. eerst maar achterkomen wat er aan de hand is . En als hij nu wel van alles kan doen en betalen . dan liegt hij ook daarover. maar dat is mijn vooroordeel na het lezen wat jij schrijft over jouwn leven. Super heftig, blij in je kracht en behoudt je energie. sterkte!

Anoniempje82
Reactie:
Dankjewel lieve Vera en Anoniempje82 het is afschuwelijk om te horen dat als je 18 jaar samen met iemand bent en er is nog geen verandering. Ik vrees dat ons gemoed opraakt, maar waarom zijn deze mannen dan juist de mooiste en de aantrekkelijkste, terwijl we er niks voor terug krijgen, behalve pijn en verdriet Ik krijg dan avances van leuke mooie mannen, maar ik denk dan alleen aan hem. Ik kan hem niet ruilen voor een ander, want ik romantiseer hem. Ze hebben iets haatdragends over zich. Hij zegt tijdens een etentje dat hij niet vatbaar is voor corona omdat hij ook nooit vatbaar was voor een soa en dat hij absoluut niet meer zo verliefd op me is als voorheen. Hij stond meer open voor anderen zei hij. Het enige wat ik kon denken was : wat gemeen! Ik probeer m'n grens te trekken en hij geeft me nu een trap na ! Hij zei achteraf dat hij het niet zo bedoelde maar hij kwetst me wel weer met deze woorden.... Hoe ik me voel interesseert hem echt helemaal niks ook als ik een gevoelig gesprek uit .... nul reactie...ja heb je al een keer gezegd...zegt hij dan....misselijkmakend.... alsof er geen enkel gevoel in zit. Op dat moment denk ik of oh wat erg , dit was juist niet de bedoeling en anderzijds denk ik , wat een gemeen monster , dit kan niet ongestraft. Waarom kunnen wij dit soort mannen niet loslaten? Het doet heel veel pijn als iemand zo met je omgaat. Veel sterkte , liefs

Geestje
Reactie:
Dankjewel Anoniempje82 lief van je! Voor jou natuurlijk ook heel veel sterkte! Het is toch waanzin dat wij ons moeten aanpassen aan dit gedrag, zoals bijvoorbeeld dat negeren wat je aangaf. Ik herken dat zo erg. Je houdt dan maar je mond, negeert hem, en dat terwijl je zoveel wilt zeggen en je wilt uiten. Ik vind het zo echt niet gezellig. Ben echt blij dat hij niet meer hier woont. Altijd dat gedoe en zelf word ik er ook geen leuker of vrolijker persoon van. Ik krijg dan zelfs het verwijt met een hoop getier en bedreigingen omdat ik akelige dingen zeg haha terwijl ik me al 6 jaar heb laten uitkafferen door hem. Mag ik me ook een keer uitlaten na 5 jaar m'n mond te hebben gehouden uit angst ? Nee dat mag volgens hem niet. Eigenlijk doen we onszelf echt te kort met zo'n man. Een relatie zou een leuke aanvulling moeten zijn op ons leven, maar dit haalt je leven naar een dieptepunt. Ook dat ze niet willen of kunnen begrijpen wat hun gedrag teweeg brengt. Niet zien wat ze doen. Ik vind het erg frustrerend en ook wel echt gemeen. Vooral dat bv mijn vriend dan wel ziet als een andere vrouw slecht wordt behandeld, maar dat gedrag naar mij toe is blijkbaar normaal...nee ik ben alles schuld, ligt allemaal aan mij... heel vermoeiend. Ik hoop dat we er met z'n allen uit gaan komen en dat we voor een beter leven ooit gaan kiezen. Want bij hem zullen geen veranderingen komen. Hij blijft zo... Ook al is het nu rustig tussen ons, maar er zal zeker weer een dag komen binnenkort dat er weer drama is. En zeker, elke relatie kent z'n onhebbelijkheden, maar dit gun ik niemand toe. Heel veel sterkte! Hoop dat alles goed komt! Liefs

Geetsje
Reactie:
#Vera: dat is pittig. bewandel met je zoon de juiste kanalen zorg dat hij ondersteuning krijgt en probeer echt LTO3. Ik heb zelf geprobeerd voor de prikkels en hsp lage dosis dan. En het scheelde al zoveel energie en vermoeidhei. en ik lees alleen maar goede reacties behalve dat verzekering het niet vergoed.

#Geertje:
Dank voor je reactie.
Het is heel erg eigenlijk wat we laten gebeuren. En ik hoop voor je dat de drama uitblijft en dat je wat rust neemt van alles en iedereen wat je stress en spanning oplevert. Kom tot jezelf. Zeg wat vaker nee, ook tegen hem. Zet je zelf op de eerste plaats en nee dat is niet egoïstisch dat is voor zelfliefde en voor jezelf zorgen op een manier waardoor jij weer gaat stralen en weer gaat genieten.

Het is lijkt zo makkelijk en ik weet echt dat het moeilijk is. Ik wordt bijvoorbeeld continu beschuldig van dat ik contacten heb met andere mannen ookals ik met hem ben. Is niet zo, maar in zijn beleving wel en hij laat dat niet los. Hij heeft wel hulp, maar verteld niet hoe hij tegen mij is als hij is overprikkeld en of stress ervaart. Hij is mn eerste partner. Ik heb daarvoor een leven gehad. Door mijn trauma's heb niet altijd de beste keuze gemaakt of trok ik de juiste mannen aan. Maar uiteindelijk koos ik altijd voor mezelf. soms duurde het even , maar uiteindelijk wel.

Ik merk dat ze geen besef hebben van wat ze doen met hun woorden of opmerkingen. Dat ze nog nooit NEE, hebben gehoord of dat ze maar alles kunnen maken. mijn vriend laad zich moeilijk begrenzen. en dan zegt hij dat ik hem links laat liggen en dat hij niet genoeg is voor mij. Ik ben blij dat we niet samenwonen en of kinderen hebben. Want zoals het nu gaat en wat ik zoal heb gelezen, sta je er dan alleen voor.

succes en sterkte en voel je niet bezwaard om hier regelmatig te spuien.

Anoniempje82
Reactie:
@Anoniempje82

Dankjewel superlief van je, sorry ben even van de radar geweest door alle drukte op de zaak.
Het is ook echt heel erg wat we allemaal laten gebeuren door hun.
Met hun is niks mis en wij zijn alles schuld volgens hun.
Wel heel erg om te horen dat je na trauma's ook nog eens dit te verduren hebt.
Ik vraag me nu ook echt af of het wel echt autisme is of een combinatie met borderline ,bipolair en narcisme. Sorry als ik sommige dingen hier dubbel opschrijf...
Mijn vriend is ook altijd achterdochtig terwijl hij zelf niet deugd. Hij is nog steeds bezig met hartjes ogen naar vreemde vrouwen te sturen op instagram die hij niet eens volgt. Echt een man die aandacht te kort komt volgensmij.
Vanacht was het weer raak! Hij woonde al weken niet meer bij me want ik heb hem eruit gezet en woont weer bij zijn ouders, maar ik moest mijn katjes laten steriliseren en hij wilde er graag bij zijn en ook werd ik gestalkt door een man en daarom heb ik hem weer in huis gehaald ( voor even dacht ik ) maar hij was weer gewoon aan het doen alsof het normaal was dat hij elke dag weer bleef. Hij was poeslief tegen me al die tijd. Gisteren heb ik tot heel laat gewerkt en na het werk bleef een vriendin me de hele tijd appen , toen ik daar klaar mee was, begon ik met hem gezellig te kletsen en ik had het over een cafeetje van jaren terug waar je lekkere drankjes kreeg , maar ik kwam niet op de naam, dus ik vroeg hem hoe dat ook alweer heette ( hij blowt heel veel vanwege zijn stemmingen, maar zijn weed was op) en vervolgens nadat ik dat vroeg, begint hij me voor kankerhoer uit te maken en hij wilde me dood hebben en hij ging me wat aandoen, ik mocht niet meer tegen hem praten. Dus ik probeerde hem te kalmeren en te vragen waarom hij precies boos werd en toen begon hij me te bedreigen dat als ik m'n bek niet hield hij me dood zou maken en hij gooide het bankstel omver. Ik heb me beneden in de zaak opgesloten en heb denk ik wel 6 hulplijnen gebeld en de crisisdienst. Maar telkens werd ik doorverwezen, uiteindelijk had ik iemand aan de lijn en ik wilde graag een hulpverlener die hulp kon bieden want ik had het idee dat hij weer psychotisch was. Opeens stond de politie aan de deur, terwijl ik geen politie had gevraagd en die hebben hem eruit gezet. Het enige wat hij zei : Proficiat!En hij liep weg...De politie vonden hem een manipulatief mannetje en ze zeiden dat hij zich gedroeg als een kind van 16 die z'n zin niet kreeg ( hij is 35 ) Ik heb hem nog een bericht gestuurd om aan te geven dat het nu tijd werd voor hulp, maar hij heeft het niet geopend tot nu toe het is nu alweer savonds en dus niks meer gehoord.... Zijn moeder stuurde mij nog een artikel door waarop ik een heel leuk berichtje naar haar had gestuurd en ook gevraagd hoe het net ze ging... ze heeft het vanmorgen gelezen en reageert ook nergens op. Ik weet niet meer wat ik moet voelen , ik ben verdoofd van alle stress .. er komen geen tranen helemaal niks . Misschien komt dat nog maar ik wil dit gedoe gewoon niet meer in mijn huis. Ik vind hem doodeng ! Dit is ook geen leuke situatie voor mijn katjes , straks gebeurt er nog wat met ze , gezien hij met alles gooit. Pfff moest het even kwijt , sorry ...
Ben benieuwd hoe dit allemaal gaat verlopen , maar ik heb nu rust thuis...
Heel veel sterkte ook voor jou! Wij verdienen toch beter denk ik dan?
Liefs Geestje

Geestje
Reactie:
Wat een pittige tijd heb jij moeten doorstaan. De kenmerken die je schrijft vallen vooral binnen het narcisme spectrum. Heb je je daarin al eens ingelezen? Mogelijk herken je veel.

Dapper van je dat je hem de deur hebt uitgezet. Blijf volhouden en kies voor jezelf! Je kunt het.

Saar
Reactie:
Dankjewel Saar voor je reactie, lief van je! Ik heb wel eens over narcisme gelezen inderdaad en ik heb daar ook vaak over nagedacht. Maar omdat zijn moeder autisme ( asperger) en borderline vermoede ( een paar jaar terug zei ze dat) kwam ik op dit forum. Hij is iemand die heel veel informatie verzamelt over 1 onderwerp, of uren kan gamen met de rolluiken dicht. Heel monotoon tegen je praat over 1 onderwerp , ik kan het soms niet eens volgen en vind het dan ook heel oninteressant. Zijn ouders praten ook over hele oninteressante gesprekken ( ik heb ze sinds corona niet meer gezien en vragen ook naar niets). Het heeft geen diepgang en het is heel oppervlakkig allemaal. Hij heeft wel kenmerken van narcisme, vooral toen ik zijn naaktfoto's vond in zijn telefoon. Helemaal bewerkt in zwart wit , alsof hij een model is. Okay hij is heel knap, maar daar kreeg ik wel de creeps van. Hij is best slordig met zijn uiterlijk ( behalve als hij gaat werken of de deur uit moet) Hij doet heel vaak depressief en alles en iedereen is k*** . Maar na zijn jointje is hij weer heel aardig. Hij doet ook heel stil en timide als hij geen uitbarsting heeft. Bij een narcist denk ik altijd aan mannen die geld hebben en je helemaal omkopen. Die zichzelf fantastisch vinden en opscheppen over zichzelf. Dat heeft hij dan weer niet( hij heeft niet eens geld..en dat geld van die 15 uur per week dat hij werkt besteed hij enkel aan zichzelf en z'n auto ) . Zooo moeilijk om dit te kunnen plaatsen. Maar wat het ook is, het is niet normaal. Maar het klopt dat hij heel veel narcistische trekken heeft. Met name dat hij dan na zo'n uitbarsting mij gaat negeren of hij gaat lachen en zeggen: ja maar schatje ik had niet zo'n zin om daarover te praten.... Maar hij heeft dan geen zelfbesef dat hij dat ook rustig had kunnen zeggen , i.p.v zo gigantisch ontploft. En als ik dan zou zeggen dat deze reactie niet normaal is na een gesprek over een cafeetje waar ik de naam niet van weet , zou hij weer uitflippen...Ik heb over het Stockholm syndroom gelezen en volgensmij heb ik dat gewoon. Ik ga toch nog meer aan mezelf werken nu. Want zijn gedrag stopt toch niet meer. Ik blijf hierin hangen en vroeg me af hoe het kan dat ik hem emotioneel niet kan loslaten. Hier herkende ik wel veel in. Ik ben gewoon gebrainwashed denk ik.... Hij gaat toch weer lief doen om me vervolgens weer de grond in te trappen. Never ending story.... Sorry voor lange verhalen, maar zo fijn om alles even op te kunnen schrijven. Ik had namelijk eerst een dagboek waar ik alles opschreef en die had hij gevonden en kapot gescheurd. Dus dit forum is voor mij beter. En natuurlijk ook heel fijn dat ik lieve reacties krijg waar ik heel veel mee kan. Dankjewel! :)

Geestje
Reactie:
Beste Geestje,

Ik val zelf ook binnen de autismespectrum.
Ik ben de tegenovergestelde van je vriend, door veelvuldig falen (school, opleidingen, gedrag, veel afwijzingen), duik ik onbewust meer in een 'ondersteunende' rol. Dus totaal niet in die van je ex-vriend.
Of je vriend wel/niet onder de autismespectrum valt is uit je verhaal alleen niet duidelijk.
Echter komt zijn gedrag vaak genoeg voor bij mensen die niet binnen autismespectrum valt (ik noem ze eerder asociaaal). Mogelijk moet je eerder kijken naar zijn opvoeding en/of narcismespectrum (zoals eerder beweerd).

Over het Autismespectrum:
Over het 'algemeen' zijn mensen met AS gevoeliger voor opmerkingen/externe prikkels.
Uiten van gevoelens/kwetsbaar opstellen voelt bij MIJ heel erg ongemakkelijk, zwak, lastig, angstig.
Mijn denkpatronen zijn heel lineair en complexe informatiegolven halen al mijn overzicht weg. Het voelt alsof mijn brein hele complexe verbinden gewoon niet kan verwerken, oid.

Samengevat:
Ik vind het ontzettend naar voor je dat je dit allemaal hebt meegemaakt en ik lees ook uit je verhaal hoe erg jij daar mogelijk nog steeds mee zit.
Maar juist om zulke ervaringen waardeer je juist hoe fijner het is om alleen te zijn dan omgeven worden door slechte gezelschap. Ik wel, althans. :-)
Zulke levenservaringen zijn soms echt noodzakelijk voor een verbetering in onze levenskwaliteit. Dingen leren inzien en relativeren, meer plaats voor het rationele dan voor de emotionele.

S89
Reactie:
Beste S89

Dankjewel voor je superlieve reactie , sorry dat het even heeft geduurd, maar door alle drukte heb ik niet meer gekeken.
Ik begin idd ook meer te beseffen dat het met alle waarschijnlijkheid narcisme is. Ik ken zoveel lieve mensen met autisme, maar ook daar weet ik van dat ze wel eens woedeuitbarstingen hebben, vandaar dat mijn twijfels waren over autisme en ook omdat zijn moeder het dacht. Maar idd wat het beestje ook voor een naam heeft, het is idd zoals jij zegt asociaal! Ik ben er geloof ik ook nu klaar mee, althans dat hoop ik. Hij heeft me de dood gewenst en vanalles en nog wat, pure haat naar mij toe, ik weet niet eens wat ik hem ooit in de weg heb gelegd, ja oké ik ben weleens vervelend als ik een wijntje op heb en dan vertel ik hem wat me dwars zit over hem en dat ervaart hij als heel erg vervelend. Maar goed dit is niet te vergelijken met de dingen die hij zegt en doet. Hij is als het goed is voor nu uit m'n leven. Misschien krijg ik de klap nog, maar ik heb zoveel stress gehad met hem dat ik dit gewoonweg niet meer aan kan. Hij maakt van alle kleine dingen zo'n groot probleem en gaat dan weg en spuugt pure haat naar me uit. Ik denk dat het beter is dat hij uit m'n leven is en dat dat ook zo blijft. Ik zal zeker verdriet gaan krijgen nog. Maar vandaag was weer zo'n dag met hem , terwijl we al aan het latten waren, en in principe ging dat rustig... maar na vandaag de drama , heb ik voor nu het gevoel dat dit gewoon ook afgelopen moet zijn. En ik hoop zo dat ik het volhoud! Precies zoals jij zegt , dat je zo'n dingen moet meemaken wil er iets beters voor in de plaats komen. Ik kan mezelf dit ook niet meer aandoen. Ik ben nog liever alleen dan met zo'n ontzettend groot monster. Dankjewel voor je reactie! En autisme is zeker niet erg, en zo heeft iedereen wel wat denk ik altijd, maar wat het ook is , niet alles mag afgeschoven worden op een diagnose inderdaad. Hou je taai! Veel liefs Geestje


Geestje
Reactie:
Geesje

wat heftig. allemaal. Echt erg hoor. Ik zou bijna zeggen we moeten wakker worden en dit soort dingen niet laten gebeuren. Er uit nieuw slot etc.

Wat irritant dat je van alle hulpdiensten, maar 1 echt actie heeft ondernomen. en goed dat politie is gekomen en hem er uit heeft gezet.

ik zou melden bij de politie dat je werd gestalkt, misschien was hij het wel juist om je bang te maken en zodat je hem weer in huis zou nemen. Wellicht een straatverbod, zodat hij niet meer dichtbij kan komen. We moeten allemaal werken, ik ben ook al lang niet meer hier geweest.

Ik hoop voor je dat je hem nu echt kan los laten. Bang zijn in je eigen huis en tonen van zulk soort agressie, dat kan en mag je niet laten gebeuren.

Autisme is zeker niet erg en daar valt denk ook goed mee te leven als beide hulp hebben leren en willen/durven veranderen door tools toepassen wat is gebleken dat het werkt.. Maar sommige hebben meer dan alleen autisme en dat maakt het zwaar en dubbel

Sterkte met helen hiervan

Maar je verhaal delen is helend. en helpt jezelf om dingen op rijtje te zetten. zit ook op instagram CarmLaria



Anoniempje82

Jouw reactie:



Verhaal 32 - Ik voel me enorm alleen

Een lang verhaal, maar ik weet niet meer hoe ik met mijn partner om moet gaan. Het begint me steeds meer op te breken.

We zijn nu ruim 10 jaar samen, 2 kleine kindjes, en ik voel me enorm alleen.
Er wordt nooit eens gevraagd hoe mijn werkdag was, als ik ziek ben krijg ik nooit de vraag hoe het gaat, moet ik evengoed de nachtvoedingen allemaal alleen doen. In mijn kraamweek moest ik zelf koken, anders zou er geen eten op tafel komen. Hij zit alleen maar op de bank. Hij heeft continu een kort lontje en jaagt iedereen om hem heen weg. Nooit meer een knuffel of kus, weinig tijd aan de kinderen besteden en het ergste van alles, hij kan absoluut niet praten. Zodra ik rustig het gesprek probeer aan te gaan wordt hij boos en negeert me, en gaat gewoon wat anders doen.

Hoe kan ik dit aanpakken? Ik wil gewoon dat de kinderen de tijd en aandacht krijgen die ze verdienen, niet een papa die alleen vanaf de bank wat schreeuwt. Ik wil graag wat waardering ontvangen en een normaal gesprek kunnen voeren zonder meteen stemverheffingen van zijn kant..

Ik probeer het kort samen te vatten, maar ik hoor graag ervaringen van mensen die ook samenleven met iemand met autisme. Hoe zorg ik ervoor dat hij niet steeds zo'n kort lontje heeft? Beter in zijn vel zit en dat ook uitstraalt naar ons toe?

Eenzamevrouw

1
10
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Beste eenzame vrouw

Vaak komt het korte lontje(zijn we ook achter gekomen door psycholoog) komt meestal door overprikkeling.

Ik weet nu bijvoorbeeld als mijn man thuis komt dat ik dan niet gelijk met allemaal vragen,of klusjes moet aankomen of teveel praten hem een halfuurtje rust geven terwijl ik bijvoorbeeld kook is meestal voldoende.
Mijn man is bijvoorbeeld erg moe na een werkdag door alle indrukken. Misschien dat je aan je partner kunt vragen waar kan ik bijvoorbeeld rekening mee houden en uitleggen waarom je moeite hebt met her korte lontje.

Dat van eenzaam zijn of weinig interesse(zo komt dat over)
is wel iets wat ik erg in je verhaal herken.
Mijn man bijvoorbeeld zegt weinig ik Hou van je
Ik vroeg eens waarom zeg je dat nooit? Hij zegt ja maar dat weet je toch! anders was ik toch ook niet bij je? en het gaat toch goed?
Vaak denken mensen met Autisme anders (spreken zich vaak niet uit wat betreft gevoelens) dan hoe wij het bijvoorbeeld zouden doen en soms bedoelen ze dat helemaal niet verkeerd maar staan er niet bij stil(zo was ons dat uitgelegd)
Weinig knuffelen herken ik ook erg nu vraag ik ook gewoon om een knuffel bij ons speelt het ook wel erg mee dat zijn ouders vroeger ook weinig knuffelde met de kinderen of met elkaar dus dat is ook weer een stukje opvoeding wat erbij komt kijken. Het beste wat je toch kan doen denk ik is erover praten met bijvoorbeeld een psycholoog hoe je dit nou het beste kan aanpakken en misschien met je partner(toch proberen uit te leggen wat je zo moeilijk vind) en vraag hem dan hoe zou jij als jij mij was en in deze situatie zou zitten het vinden?(voorbeelden geven) Mijn partner heeft gelukkig hulp gezocht en nu nog steeds maar anders had ik ook niet geweten om het aan te pakken. Een goede psycholoog vind ik persoonlijk toch een aanrader.

Stel je man wilt echt geen hulp of ook niet proberen aan zichzelf en de relatie te werken dan wordt het wel een hele lastige situatie.

Kan je er ook met familie of vrienden over praten?


Anoniem
Reactie:
Heel erg bedankt voor je reactie! Fijn om herkenning te lezen, al vind ik het rot dat jij hier ook mee worstelt natuurlijk. Hij wil geen hulp, dat is het lastige.

Ik geef hem ook alle ruimte als hij thuis komt, hij hoeft ook qua huishouden e.d. niets meer te doen, ik doe alles zelf. Het enige wat ik van hem verwacht is wat tijd en aandacht voor ons, een beetje gezelligheid.

Heel herkenbaar wat je schrijft, dat hij zegt "het is toch goed?" Want die hoor ik ook regelmatig als ik wat aankaart.

Ik snap echt dat hij anders denkt en anders is in die dingen, maar soms is het erg lastig. Laatst zat ik na heel slecht nieuws van een familielid te huilen op de bank. Ik had erg hard een knuffelof een arm me heen nodig. Maar hij kwam binnen, ging zitten met zn telefoon en maakte de opmerking "dan kan het maar beter snel klaar zijn". Niet echt waar je op zit te wachten op zo'n moment natuurlijk.

Ik praat er soms met mijn familie over maar die vinden dat ik beter verdien en er een punt achter moet zetten. Schoonfamilie is weinig contact. Mn vader is wel eens met ze gaan praten om te vertellen hoe t gaat hier maar na 1 bezoekje was dat t ook weer..

Eenzame vrouw
Reactie:
Beste eenzame vrouw

je stukje over dat jij alles doet in het huishouden heb ik ook lange tijd gedaan maar op een duur brak het me op.
Ik voelde me een tijd lang echt overspannen(ziek) omdat ik alle verantwoording in het reilen en zeilen in huis zelf wilde doen en ook om mijn partner te ontlasten.

Maar ik heb nu wel geleerd dat je ook echt goed voor jezelf moet zorgen. De psycholoog had ook duidelijk aangegeven iemand kan wel autisme hebben maar dat is nog geen vrijbrief.
Ik zet hem nu tegenwoordig gewoon aan het werk met duidelijke opdrachten. Ik heb aangegeven dat het me soms teveel wordt en hij best eens de vaatwasser kan uitruimen of de ramen zemen en nu doet hij dit inmiddels ook.

Jarenlang alles maar blijven doen zoals jij verwoord dat gaat je echt opbreken.
jammer dat je man het er niet voor over heeft om hulp te zoeken want ze kunnen hem goede begeleiding kunnen geven en inzichten aanreiken.
Zonder de psycholoog en de therapie waren we echt uit elkaar geweest of had ik een burnout.

Denk echt goed om jezelf.

Die stugge antwoorden die je partner geeft herken ik ook heel erg maar sinds de therapie is die daar ook veel meer op gaan letten hij vraagt nu zelfs uit zichzelf hoe gaat het met je?

Een paar jaar geleden had ik nog vaak(ook met andere mensen) dat die soms erg bot en stug uit de hoek kon komen of een vreemde reactie kon geven met emotionele zaken.
Ik had het daar soms wel echt heel moeilijk mee omdat ik zelf eigenlijk heel empatisch en gevoelig ben en soms schaamde ik me er ook weleens voor.
Nu die inzichten heeft let hij er meer op hoe die dingen verwoord.

Het enige dat ik kan zeggen(aangezien die geen hulp wilt)
met hem echt een gesprek proberen aan te gaan en echt zeggen hoe jij je voelt en dat je soms niet helemaal gelukkig bent met de situatie.
Ik vind het makkelijk gezegd dat de partners zich alleen moeten aanpassen ik vind zelf dat iemand met autisme ook aan zichzelf moet werken en de moeite doen voor zijn partner(om die ook het geluk te gunnen) weet jij waarom hij geen hulp wilt of wat is de reden daarvan?

Ontkent hij misschien dat hij autisme heeft en zogenaamd geen probleem?

Leontien
Reactie:
@ eenzame vrouw je zin in jou stukje...

ik probeer het kort samen te vatten, maar ik hoor graag ervaringen van mensen die ook samenleven met iemand met autisme. Hoe zorg ik ervoor dat hij niet steeds zo'n kort lontje heeft? Beter in zijn vel zit en dat ook uitstraalt naar ons toe?

Je voelt je zelf heel erg verantwoordelijk voor zijn stemming maar in feite is hij hier zelf verantwoordelijk voor.
Ik kwam er bijvoorbeeld achter dat als mijn Man iets naars had meegemaakt op het werk bijvoorbeeld in plaats van te praten daarover kwam die thuis en zei niets(maar wel erg kribbig) of vermoeid overkomen. Bij hem speelt er dan meestal iets ben ik achter gekomen. Misschien is de vraag heel direct stellen waarom ben je vandaag zo humeurig nog wel het beste.
Ruzie daarmee voorkomen voorkom je niet maar soms kan het beter maar even spetteren(en dat alles eruit komt) dan continue je verantwoordelijk voelen voor zijn buien.
Autisme is geen vrijbrief om alles af te reageren op je partner je kan rekening met zaken houden maar ze zijn zelf toch ook echt verantwoordelijk voor zichzelf.

Mijn man had ook een tijd lang last om grenzen aan te geven zowel prive als op het werk als ik hem waarschuwde dan was het allemaal geen waar. Totdat die op een dag met een burnout thuis zat dit heeft hem toen ook wel de ogen geopend.

Leontien
Reactie:
Heel erg bedankt voor jullie reacties, het is fijn om te lezen dat er herkenning is en jullie mijn bericht precies begrijpen. Heel fijn! Ik vraag vaak wat er is maar het antwoord is altijd "niets". Als ik vraag waarom hij humeurig is oid is de reactie "ik doe gewoon". Dus kom niet verder. Zo is hij eigenlijk altijd extreem boos tegen me als ik gewerkt heb en hij thuis was bij de kids. Heb al 100x naar een reden gevraagd maar volgens hem is er niets. Krijg er echt niets uit.

Hulp hoeft hij niet want er is niets, het helpt toch niet enz. (We hebben wel een tijd relatietherapie gehad maar daar was hij op zn best uiteraard).

Eenzame vrouw
Reactie:
Beste eenzame vrouw,

Misschien is hij tijdens het thuis zijn met de kinderen(wat vaak veel van ze zegt gezien de overprikkeling) misschien wel overprikkelt en moe en reageert het dan af op jou?

Als mijn man bijvoorbeeld naar de supermarkt was geweest en het was druk dan was die vaak ook humeurig(wegens overprikkeling)

Je hoort vaak(wat ik ook heb gelezen) dat mensen met bijvoorbeeld autisme die kinderen hebben het soms vaak te veel voor ze is(teveel drukte of lawaai) en dat vergt veel van ze.

Een paar jaar geleden was er ook een aflevering van kruispunt
over mannen met Autisme. volgens mij kun je die wel op uitzending gemist bekijken. het legt een hoop uit. ook daar werd jou situatie die je schetst beschreven door een vrouw. Ik hoop dat je er iets aan hebt!

Leontien
Reactie:
Beste Eenzame vrouw.

Het is heel erg herkenbaar ( zie mijn verhaal nummer 27) Ik heb hem 2 weken geleden eruit gezet , hoewel we wel contact houden. Het is niet vol te houden met zo'n man en zeker als ze er zelf niks mee willen doen. Ik ben na 6 jaar op! Gelukkig heb ik geen kinderen met hem maar dit maakt het voor jou natuurlijk nog lastiger. Ik heb ook alles geprobeerd om ermee om te gaan , ik liep op m'n tenen. Het enige wat hielp was duidelijke grenzen aangeven. Daar werd het minder erg door maar het ging natuurlijk niet weg. Ondanks dat kreeg ik nog altijd de wind van voren. Hij zit ook de hele dag op de bank , op z'n telefoon te kijken, tv of gamen. Een kus kan er amper vanaf of hij gaat irritant doen met kusjes geven op een vervelende manier , beetje kinderachtig ook, of hij gaat dan etteren met me wel aanraken maar meer op een kietelende speelse manier, heel irritant. Komt niet liefdevol over of zo... Dat gescheld en getier zal blijven, en zeker zijn er dagen dat ze lief doen, maar je kunt niks van ze verwachten en je staat voor alles maar ook echt alles alleen. Ze hebben ook geen zelfreflectie, ze begrijpen niet hoe erg ze zijn. Het rare vind ik dan wel dat hij ( mijn partner) nu voor zijn ouders wel dingen doet die hij voor mij absoluut niet deed( of hij doet maar alsof ) . Dus ze het kunnen het wel. Het voelt zo oneerlijk. Alsof je wordt gebruikt of zo. Deze mensen hebben intensieve therapie nodig, ik vrees anders dat er niks zal veranderen. Wat je ook doet! Maar geef wel je grenzen aan en dat is het belangrijkst. En zeker zal je af en toe de wind van voren krijgen nogmaals, maar blijf sterk en zeg ook: dit is iets van jou en niet van mij, ik ga hier niet in mee .... Dat werkte voor mij het beste altijd. En dan loop je gewoon even weg naar een andere kamer en dan heeft hij tijd om erover na te denken. Heel veel sterkte !

Geestje
Reactie:
Leontien, bedankt voor de tip! Ik heb het teruggekeken en ow wat herkenbaar! Mooie maar heftige uitzending.

Geestje, goed dat je voor jezelf gekozen hebt! Zonder kinderen was ik ook al weggeweest inderdaad. Ik weet echt niet hoe ik hem aan het verstand kan brengen hulp te zoeken.. ik ga je verhaal even lezen!

Eenzame vrouw
Reactie:
Ja kan ik me voorstellen. Ik snap hoe je je voelt en ook met kindjes lijkt het me nog eenzamer dan dat het al is. Je wilt het ook leuk samen hebben voor je kindjes. Heb wel echt met je te doen. Echt vervelend om te horen dat ook hij denkt dat er niks mis met hem is. Zo frustrerend allemaal! Ga er lekker op uit met de kindjes en denk aan jezelf! We hebben genoeg voor ze gedaan! Het is ook nu aan hun om iets voor ons te doen! Geen hulp willen of niet willen zien, is geen rekening houden met ons behalve met zichzelf. Heel heel heel veel sterkte! Ik hoop oprecht dat ook jij gelukkig gaat worden!

Geestje
Reactie:
Lieve eenzame vrouw,
Het is alsof ik mijn eigen verhaal lees in jouw verhaal.
Bij ons ging het redelijk goed totdat er kinderen kwamen.

Ik heb helaas geen tips, ik snap je gevoel van eenzaamheid echter als geen ander.

Ik denk dat er met veel therapie wel wat verbeteringen kunnen komen in jullie relatie, maar ik denk ook dat die nooit gelijkwaardig zal worden. ASS blijft namelijk ALTIJD.
Ik heb veel gelezen, enorm veel... zon beetje alles wat er te vinden is over samenleven met een partner met ASS. Wat ik vooral tegenkom is toch dat jij je, als iemand met een neurotypisch brein, toch moet blijven aanpassen.. Gewoonweg omdat jij dat beter kan. Maar ja, hoe lang houd je dat vol?
Ik gun je het intens.. en ik weet ook dat jouw partner wel van je houdt, maar hij kan het niet uiten vanwege de zwaarte van het gewone leven, dat hij elke dag ervaart.
Ik denk dat je je moet afvragen of jij degene bent die dit van hem kan dragen..... In elk geval mag jij ook leven, of een dag voor jezelf hebben.

Ik ben zelf niet sterk genoeg geweest om mijn relatie met mijn nu ex partner voort te zetten. Ik wil zo graag, maar ik ben op...
Zie verhaal 36

Waar ik enorm tegenaan loop is het schuldgevoel dat ik het niet meer kan opbrengen..... omdat ik weet dat mijn expartner niet bewust mijn leven wilde verzieken.. Hij voelde zich zelf ook onmachtig..


Roos123

Jouw reactie:



Verhaal 33 - Hebben jullie ervaringen met LTO3?

Hebben jullie ervaringen met LTO3, hoe jezelf of je partner er op reargeert? Heb gelezen dat mensen met onder andere autisme, add, adhd, HSP, depressie etc, veel baat bij hebben bij dit supplement, beter dan bij Ritalin oid en of de ?

Daarnaast bheeft mij de 3maanden wel wat verbeteringen opgeleverd, al zijn het kleine stapjes en heel veel terugvallen. Belangrijkste wat ik het ervaren en advies weer. Blijf bij jezelf., Kies ook voor jezelf, neem op tijd je eigen ruimte in, stel duidelijke grenzen en ga daar zelf niet over heen. Je kan niet iemand helpen die dat zelf niet wil. En daarnaast kost het heel veel tijd, begeleiding en hulp. En vergeet niet, je bent de partner niet de hulpverlening.

Ik weet het is makkelijker gezegd dan gedaan, maar ook bij jezelf geldt, elk stapje telt. En afhankelijk van je eigen bagage is dat ook echt heel moeilijk. Doe echt aan energie management. En voel wat goed is voor jou en daardoor hopelijk ook goed voor jullie.

Anoniempje82

Anoniempje82

1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 34 - Radiostilte omdat hij zoekt naar zijn missie in het leven

Mijn ex met Asperger heeft het uitgemaakt omdat hij zegt nu niet emotioneel beschikbaar te zijn voor mij omdat hij zoekt naar werk en zijn missie in het leven. Hij houdt heel veel van mij en ik van hem. Op heel veel vlakken hebben we het heel goed. Ondanks dat zegt hij alleen verder te moeten omdat hij denkt dat hij mij tekort doet.
Is er een kans dat hij toch terug wil naar ons? En wat kan ik dan het beste wel of niet doen in het contact. Er is nu radiostilte namelijk
Wie heeft hier ervaring mee of tips?

Saskia

1
4
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Een moeilijke situatie....
als ik eerlijk moet zijn vind ik de zin van dat hij denkt dat hij tekort schiet nogal een uitvlucht.(jij kan toch voor jezelf denken en beslissen)?
Is meer een soort excuus om zijn beslissing te rechtvaardigen.

begrijpt hij niet dat je veel van hem houd en dat die zomaar weg gaat voor jou heel erg moeilijk is?

ik vind het nogal een gebrek aan inlevend vermogen van zijn kant.

Ik zal geen contact opnemen en hem laten denken over zijn beslissing of je gevoelens uiten(wat je hier ook doet) eerlijk zeggen wat je voelt en denkt.


Leontien
Reactie:
Hoi Leontien,
Dankjewel voor je reactie! Het is inderdaad een hele moeilijke situatie omdat er over uitmaken of doorgaan geen gezamenlijke afstemming is geweest. Hij kan zich niet inleven hoe het nu voor mij is. Denkt dat ik hem een keer zou gaan afwijzen en lijkt het nu dan maar zelf te doen.
Ik neem voorlopig geen contact op, maar tegelijkertijd ben ik dan bang dat wachten alleen maar meer verwijdering geeft.
Hij koppelt nu diverse toevalligheden aan elkaar: ik bel hem terwijl hij met een vriend sollicitatie aan het bespreken is en achteraf zegt hij ik had nee moeten zeggen tegen met jou praten want daardoor was ik van mijn onderwerp af. ik vraag hem langs te komen maar opeens moeten we een doel hebben, want hij heeft stress van solliciteren en wil geen tijd verspillen.
Mijn aanwezigheid is opeens gekoppeld aan hem de kans geven te kunnen/ mogen solliciteren.
Feitelijk zien we elkaar 2 soms 3 keer pw
Ahh! Is dit nu allemaal door het anders werkende brein van iemand met Asperger ??

Saskia
Reactie:
Poeh Saskia, moeilijk en lastig voor jou. Juist omdat je van hem houdt. Maar klinkt als of alles voor hem te veel is, en hij kan niet goed nee zeggen ook niet tegen jou. ipv aangeven wat er echt aan de hand is, dat is waarschijnlijk wat hij niet kan. en hij zoekt nu iets waar hij controle op heeft het solliciteren. en al het andere inclusief jij bent te veel. Conflict en verplaatsen in de ander en de ander echt horen, schijnt heel lastig te zijn.

Mijn vriend maakt het constant uit, meestal is hij dan overprikkeld of in een bui. Dan gelooft hij eerder zijn waanideeën dan de waarheid. hij neemt niks aan en vindt dan dat ik lieg. en dan blokkeert hij mij ook, vindt ik inmiddels niet erg meer dat hij mij blokkeert want neem het met een korreltje zout tegenwoordig. Als iemand op een ogenblik de energie niet meer heeft om al bullshit aan te kunnen, ben ik het wel en dan ben ik echt weg en dat weet hij inmiddels ook.


Anoniempje82
Reactie:
Hoi,
Ja! Dit is precies zoals jij het omschrijft. Dankjewel dat geeft veel inzicht
Blijft wel heel verdrietig maar hier kan ik wel wat mee!

Saskia

Jouw reactie:



Verhaal 35 - Eerlijk gezegd heb ik het gehad om zijn opvoeder, leerkracht en mantelzorger te zijn

Bijna 40 jaar ben ik getrouwd met mijn man die Asperger heeft en waar ik tegenaan loop is zijn goedgelovigheid bij mensen met dezelfde interesses die hem dan voor hun karretje spannen, zijn moeite bij onverwachte zaken die gebeuren waarbij hij vaak verkeerde beslissingen wil nemen, het eigenlijk alleen maar bezig zijn met eigen interesses, ik moet hem steeds pushen voor andere zaken, zijn opmerkingen die anderen kwetsen en eerlijk gezegd heb ik het gehad om zijn opvoeder, leerkracht en mantelzorger te zijn, ik ben op zoek naar tips om het misschien anders aan te pakken, hij heeft ook zijn goede kanten, veel humor, goed in zijn werk, muzikaal waar ik van kan genieten en als iets eenmaal in zijn systeem zit hoef ik er ook nooit meer naar om te kijken.

Geertje

1
4
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Ik herken het.

Mijn man werd door zijn moeder/familie altijd ingezet om de rot klusjes op te knappen met het leuke bijbehorende effect dat die bij thuiskomst totaal overprikkelt was en ik alles over me heen kreeg.

(hij had moeite met Nee zeggen en grenzen stellen)
maar na schade en schande is die toch wat wijzer geworden omdat die nu zelf ook inziet dat al die mensen waar hij heeft voor lopen klussen bitter weinig belangstelling hadden voor hem(als er wat loos was)

OOk het doorslaan in eigen interesses vooral in het begin van onze relatie zorgde dat voor problemen.
Uren en uren kon die achter de piano zitten of schilderen zonder bijvoorbeeld iets anders te gaan doen.
vroeger was zijn leefomgeving ook nogal een chaos omdat opruimen niet zijn prioriteit had.
Dankzij goede psygische hulp is er wel een hoop veranderd.

Het enige dat ik kan zeggen uit je,zeg wat je op je hart hebt(ook tegen hem) probeer hem uit te leggen waar je tegenaan loopt.
en ik zelf had het denk ik niet gered als ik geen goede psycholoog had gevonden daar ben ik wel heel eerlijk in.
ook af en toe een flinke ruzie(waarbij alles eruit komt) is soms helaas weleens nodig om de boel wakker te schudden.

Ik herken waar je tegenaan loopt en ik snap de frustraties.

Toen mijn man bijvoorbeeld tegen me uit viel omdat hij had lopen klussen bij een ander heb ik hem flink de waarheid gezegd waarna het kwartje op een duur begon te vallen.
soms moet je weleens de boel even laten ontploffen dan continue proberen de juiste woorden te vinden.

Leontien
Reactie:
Hoi Leontien
Bedankt voor je reactie, en inderdaad hier knalt het weleens en dan schrikt hij op en vindt het zeer onaangenaam, dat helpt dan wel over dat specifieke onderwerp.
Maar er komen steeds onverwachte zaken zoals scams en dergelijke waardoor ik steeds moet opletten en waarschuwen.
Nog een paar voorbeelden: ineens bij het kopen van een snoer ingaan op een aanbieding van Essent om lid te worden, dus niet vergelijken met onze huidige energieleverancier, zijn fiets had een slag in het wiel toch willen doorfietsen ermee terwijl er een vervangende fiets in de schuur stond, in het kort zijn probleemoplossend vermogen werkt dus niet, zo zijn er zoveel zaken waar ik dus noodgedwongen moet inspringen en ik ben daar dus doodmoe van maar hij heeft nergens last van (behalve dan van mij🙄)

Geertje
Reactie:
Ik het herken het met mijn vriend. Hij wordt altijd gevraagd om te helpen. En hij is ook erg geliefd in zijn omgeving. Maar hij is nu een jaar overspannen thuis en van zn werk heeft hij niks vernomen, ook collega's die op hem bouwden hebben niks laten weten. hij heeft nog steeds spullen staan op zn werk, ook zijn ouders vragen veel van hem. Maar hij kan niet tegen onverwachte dingen/veranderingen al is de bijv. de trein een half uur te laat dan schiet hij in de stress. ook als hij naar mij komt. geeft spanning en stress en het moet er allemaal uit en ik ben de enige op wie hij dat kan afreargeren blijkbaar. en ik ga er vaak tegen en vertel hem waar het op staat. maar daar heeft hij geen oor naar. want het is dan mijn schuld en ik lieg en ik zou dan een dubbel leven leiden. ik zeg het nu en dan heng ik op en negeer hem een tijd. meestal resulteert dat dat ik nog 20 apjes krijg waarna hij mij blokkeert tot hij is afgekoeld. als ik met hem mee denk en dan is het in het moment goed en een dag later ben denigrerend. links om rechtsom kan het niet goed doen.

Anoniempje82
Reactie:
@ Geertje

heel erg herkenbaar van die fiets enessent
mijn man is ook zo iemand die steeds overstapt naar energie leverancier (zonder even met mij te overleggen)
en ja paar jaar terug op een zeer oude fiets fietsen(waar ik hem voor had gewaarschuwd) en uiteindelijk resultaat gebroken been.

Als partner zijnde voel je je vaak verantwoordelijk voor het reilen en zeilen van thuis.

Ook kleine klusjes(is heel chaotisch) dan is alles weer kwijt en zoek en man weer overprikkelt. Voor de partner is dat inderdaad soms heel vermoeiend

Ook zeg ik vaak wat betreft grenzen aangeven bij andere mensen.... jij doet alles steeds maar,maar als wij iets hebben waar zijn die mensen dan?

dan pas valt het kwartje.

Leontien

Jouw reactie:



Wil je ook je hart luchten?

+ Mijn verhaal delen


Verhaal 36 - Hij is heel introvert ook naar mij toe

Mijn man heeft naar mijn mening een lichte vorm van autisme.
Hij is al wat ouder en als ik terug in de tijd ga waren er toen ook al dingen waarvan ik dacht he dit klopt niet.
Hij is heel introvert ook naar mij toe.
Praat niet over emoties,soms wil ik wat delen dan zegt hij ja of niets of loopt weg,zelfs met het overlijden van vele familieleden van mij kreeg ik geen steun,een hand op mijn been vind ik te weinig steun.
De kinderen heb ik bijna alleen opgevoed,ging met ze naar sport want daar hield hij niet van.
Hij is een perfectionist wat zijn ogen zien doen zijn handen.
Sex hebben we al jaren niet meer hij kan geen stijve krijgen,maar het komt niet in hem op dat hij me ook op andere manieren kan bevredigen,hij wijst me af en ligt op t randje van het bed.
Laatst zat hij een tijd voor zich uit te staren ik vroeg waar denk je aan en wil je erover praten,dat wou hij niet,misschien emoties die hij niet kan delen?
Ik weet het allemaal niet meer!



Anna

1
7
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Het is voor iemand met autisme(zijn vaak introvert) moeilijker om te gaan met emotionele zaken.

attent zijn(bloemtje kopen) dat soort dingen staan ze niet bij stil
ik weet inmiddels door de therapie dat mijn man heel anders denkt. Hij zei eens we zijn toch al heel lang samen en alles gaat toch goed? De toevoeging van bijvoorbeeld eens een kaartje schrijven of een bloemetje meenemen daar zijn ze gewoon niet mee bezig.

Mijn man heeft door de therapie geleerd zich meer te uiten en te praten over zaken. Voor iemand met autisme zijn moeilijke conflicten of emotionele zaken moeilijk mee om te gaan.

Het beste is toch als partner zijnde de problemen aankaarten en toch proberen te praten en als dat echt niet gaat dan is professionele hulp om je relatie te redden vaak wel het beste.

Anoniem
Reactie:
Zo,n 18 jaar geleden las ik op internet iets over autisme en moest vreselijk huilen.
Mijn man vroeg wat er was ik liet hem het bericht zien en zei dat ik dat ik veel herkende en dat ik graag zou willen dat hij naar de huisarts gaat om een verwijsje.
Zijn reactie was dat hij niet gek was.
Ik kon verder tegen de muur praten want hij liep weg.
Ook later wou hij er niet over praten.
We zijn wel eens in relatietherapie geweest,na 4 x is hij ermee gestopt ook weer om de emoties die naar boven kwamen. ik ging nog even verder maar zonder partner was dat niet te doen.


Anna
Reactie:
Herkenbaar, mijn vriend zegt ook steeds dat hij niet gek is. maar emotioneel. hij kan er zijn, maar meestal niet vooral omdat hij overspannen is. hij is erg argwaanig en wantrouwend en volgens hem is dat mijn schuld. terwijl ik hem help, luister, dingen voor hem doe. en grenzen aangeeft. alleen bij is het altijd maar getolereerd, dus hij laat zich niet begrenzen. En autisme en add, die schijnen zich moeilijk te kunnen verplaatsen in de ander of de en of de emotionele situatie te kunnen schatten en er naar handelen. dat is heel moeilijk voor alle betrokkenen.

Anoniempje82
Reactie:
Het is nu midden in de nacht ik kan niet slapen van verdriet,machteloosheid en ben ook boos
Momenteel is mijn gezondheid niet goed,hij moet veel doen en dat gaat meestal niet goed.
Als ik wil douchen moet hij me uitkleden wat pijn doet ik was mezelf,met aankleden geef ik aan zachtjes droogdeppen en eerst die en dan die kleren.
Dat gaat elke x mis.
Hij wou nooit eten koken nu moet hij ik sta erbij en zeg hoe het moet.Hij luistert niet dus t eten mislukt.
Ook is hij niet hygiënisch wast nooit zijn handen.
We hebben al 6x afhaal eten gegeten hij verdomd om te koken omdat ik commentaar heb.
Met niemand kan ik hierover praten,naar de buitenwereld is hij aardig,familie en vrienden prijzen hem want hij zorgt zo goed voor mij.
Als er visite is doet hij z,n best zijn ze weg dan zit hij bij z,n pc of telefoon en kijkt elke avond tv,zwijgt uren.
Morgen moet ik weer naar t ziekenhuis dat wordt een zwijgzame autorit ik wil zo graag een echt gesprek en niet alleen over koetjes en kalfjes.
Nu ga ik proberen te slapen ik ben moe van alles

Anna
Reactie:
Beste anna

wat rot dat jij je zo slecht voelt...
en ik begrijp ook dat het nu allemaal niet zo soepeltjes thuis verloopt.
Ik heb daar ook weleens aan gedacht stel dat ik eens iets krijg of ik stort in wat dan? want ook ik ben vaak diegene die zorgt, zorgt dat alles op rolletjes verloopt en de verantwoording van een heel huishouden(inclusief koken) loopt vaak uit bij manlief op een chaos of je moet alles exact opschrijven en uitleggen

inderdaad de mensen uit de omgeving(inclusief familie) merken vaak niets omdat ze vaak een masker hebben.
bij visite doen ze zich zo goed mogelijk/normaal mogelijk voor wat uiteindelijk ook weer heel veel energie kost.(kopieer gedrag)

Ik heb ook al zo vaak gehoord... jou man autisme?
en mijn schoonfamilie wil het zelfs niet weten(al staat het zwart op wit)

Ik begrijp je eenzaamheid zorg goed voor jezelf en probeer er toch met andere mensen over te praten(die je wel begrijpen)






Leontien
Reactie:
Leontien bedankt voor je reactie.
Wat erg dat je schoonfamilie zo reageerde ze moeten juist begrijpbaar zijn en je steunen.
Mijn schoonfamilie aanbidden hun broer,geen kwaad woord over hem,hij is altijd behulpzaam voor ze en verder kijken ze niet.

Anna
Reactie:
Anne,

is er een mogelijkheid. dat je tijdelijk weg gaat ergens anders kan onderkomen, waar je de juiste zorg en hulpverlening krijgt?

Ik woon niet samen. Maar ik merk doordat ik er niet ben letterlijk en figuurlijk er niet ben voor mijn vriend. en omdat er consequenties zitten aan z'n gedrag moet hij wel wat gaan doen. incl. aan zichzelf werken.

Ik weet niet of dat in jou geval kan.

Maar zorg goed voor jezelf.

Anoniempje82

Jouw reactie:



Verhaal 37 - Mijn vraag is, hebben jullie tips?

Hallo allemaal,

Mijn neefje van 4,5 jaar heeft autisme. Ze zijn er ongeveer 1,5 jaar geleden achter gekomen omdat hij wat 'laat' was met praten en lopen. Hij begon ook steeds vaker wat agressiever gedrag te vertonen. Hij knijpt, slaat, krabt en bijt. Maar het is niet altijd duidelijk of hij het doet uit gekkigheid, want af en toe lacht hij erna, of dat hij het doet omdat hij kwaad is of uit frustratie.

Ik vind het ook gewoon heel zielig omdat er natuurlijk kwaad op gereageerd wordt als hij zoiets doet. Maar het is heel lastig. Hij heeft nog een zusje van 2,5 en zij wordt ook vaak gebeten, geslagen, gekrabt of geknepen.
Hij zit op een aparte "creche". Een groepje met een paar kindjes die geloof ik ongeveer hetzelfde hebben. Daar doet hij dit niet. Ook omdat hij daar duideliik structuur heeft.
Deze uitbarstingen om het zo even te zeggen heeft hij alleen thuis en als hij bij ons is (mijn moeder doet babysitten op hem en zijn zusje). Op die creche zeggen ze dat thuis dezelfde structuur hebben als bij hun, bijna niet mogelijk is.
Ze gaan binnenkort praten met een psychiater om te kijken of medicatie wat is.

Mijn vraag is, hebben jullie tips? Misschien heeft er iemand hetzelfde meegemaakt of was iemand hetzelfde als kind.
En voor de mensen die autisme hebben, en vaak uitbarstingen hebben gehad als kind: Wat vonden jullie fijn dat iemand deed als je een uitbarsting had? Hoe kunnen wij het beste reageren op zoiets?

Alvast bedankt!

SJW

1
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Zet er eerst hulp op ipv medicatie. Leren inzien dat bijten/slaan zeer doet en dat dat toch niet zijn intentie kan zijn. Thuis een structuur aanhouden en consequent zijn. Uitleggen als dingen anders gaan, als kleuter is de wereld nu eenmaal groter dan je dacht en kan overweldigend zijn. Helemaal als auti

Mamavan3

Jouw reactie:



Verhaal 38 - Een stem in mijn hoofd zegt dat ik moet stoppen

Hallo, ik heb eigenlijk niet echt een verhaal maar een vraag of dit probleem autistisch is. Het zit als volgt ik heb nu al meerdere keren gehad dat ik een soort stem in m'n hoofd krijg die zegt dat ik met iets moet stoppen. Ik ben zo ben ik gestopt met m'n mbo / middelbare school en taallessen. Ik kreeg dus die stem en toen kon ik er niet meer naartoe. Nu ben ik bezig met m'n rijles en nu heb ik de stem gehad en moet ik weer stoppen. Hoe kom ik hieruit? Bedankt.
E.

E.

1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 39 - Mijn zoon is ziek van 2de vaccinatie

Ik heb een zoon die gediagnosticeerd is toen hij 17 jaar was. Hij is nu 23 jaar. Heeft ASS met een angststoornis. Op dit moment werkt hij 20 uur per week. Maar heeft net 2 weken vakantie gehad. In de 2de week moest hij zijn 2de vaccinatie halen en is daar ziek van geweest. Deze week moest hij werken maar dat lukte hem niet. Het voelt niet goed zegt hij. Dus deze hele week thuis. Ik ga maandag weer zegt hij . Dit bezorgd mij als ouder veel stress. Hoe moet je als ouder hiermee omgaan? Hij heeft een jobcoach die is met vakantie en de vervangende ken ik niet en heeft het druk. Het is niet dat hij niet wil. Hij zegt mijn benen willen niet.

Patricia

1
2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Ik zou ontzettend trots zijn als ouder dat een kind van 17 in staat is om trouw te zijn aan zichzelf, een angststoornis is niet niks.
Ik denk dat het belangrijk is om hem te laten werken aan zichzelf en niet teveel werkdruk op te leggen. Hij heeft tenslotte nog zijn hele leven de tijd om te werken. :)

Y
Reactie:
Ik zou ontzettend trots zijn als ouder dat een kind van 17 in staat is om trouw te zijn aan zichzelf, een angststoornis is niet niks.
Ik denk dat het belangrijk is om hem te laten werken aan zichzelf en niet teveel werkdruk op te leggen. Hij heeft tenslotte nog zijn hele leven de tijd om te werken. :)

Y

Jouw reactie:



Verhaal 40 - Ik ben OP... weet niet wat te doen

Ik voel me alleen terwijl ik toch een partner heb.
We hebben 2 kinderen waarvan 1 de diagnose licht autisme en hoogbegaafd heeft gekregen.
Ik heb het gevoel dat mijn man me niet aanvoelt. Ik ben in een burn-out beland omdat alles op mijn schouders terechtkomt. Al vindt hij dat dit niet waar is. Hij zet toch de vuilzakken buiten en doet bijna alles wat ik hem vraag... nu dat laatste daar gaat het nu om, ik moet alles aangeven zoals ook bij mijn 2 kinderen, maar bij kinderen is dit normaal. Heb je die afspraak bij de tandarts nu al vastgelegd? (Na een jaar nog altijd niet) Kan je Kerstgerief een keer op zolder zetten (bijna eind augustus maar gerief staat er nog) Ons gordijntje is stuk, ging hij terug ophangen (ligt al 4 jaar achter onze zetel) etc. Ik zorg voor de was en de plas en ga ondanks dat ik een burn out heb werken, want mijn man is zelfstandige maar heeft al 2 jaar geen inkomen. Ondanks dat hij dag en nacht werkt. Heeft 2 werknemers en andere zelfstandigen die hij moet betalen en op einde vd maand is er voor hem niets meer over. Ik ben OP... weet niet wat te doen. Soms denk ik, mocht hij mij bedriegen het zou makkelijker zijn om hem buiten te gooien. Maar hij is trouw en meent alles goed, maar ziet niet dat ik er emotioneel door zit. Elke maand is het de touwtjes aan elkaar knopen. Kortingen of winkelrestjes of eten na vervaldatum. Ik probeer zo veel mogelijk en het lukt wel. Kids niets te kort... als ik er over begin met hem dan is het allemaal normaal en doet hij toch zijn best. Eén keer heb ik gezegd ik wil scheiden en toen is hij het huis uitgelopen en belde hij dat hij van de brug ging springen. Fijn hoor! Met 2 kinderen thuis.... Hij ziet ook niet dat het probleem bij hem ligt, hij geeft mij altijd de schuld... ik moet gelukkiger zijn met wat ik heb. Je begint dan echt te twijfelen aan jezelf. Mocht ik het verkeerd zien, laat het me aub weten. Of iemand die ook in deze situatie vertoefd? Relatietherapie is geen optie, of voor mezelf psycholoog... Dat kan ik niet betalen.
Alvast bedankt voor jullie reactie!

Louke

1
5
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Beste Louke

Ik zal maar gewoon eerlijk zijn en aangezien ik ook een man met Autisme heb begrijp ik je heel goed.

Het gevoel dat je niet wordt gehoord(en je soms erg eenzaam voelen) Heb ik ook gehad en nog steeds wel.
Ook het gevoel van alles aan te moeten geven is heel erg herkenbaar. Als ik niet vraag kijk je nog een keer bij de goten op het dak of zet je de container aan de weg dan gebeurd het ook vaak niet.
Ik ben er ook wel achter dat alle verwachtingen die ik had van een huwelijk of relatie wel een beetje heb moeten laten vallen.
Door gesprekken met de psycholoog ben ik er ook wel achter gekomen dat de manier van denken of mensen aanvoelen anders gaat/is dan bij mensen met geen autisme en je begrijpt elkaar soms totaal niet.
ook kwa inlevend vermogen bij mijn partner ik ben heel erg gevoelig en emotioneel en dat botst soms ook heel erg met elkaar.
Door de theapie en psycholoog ben ik er ook achter gekomen dat ze wel proberen hun best te doen(ik spreek nu over mijn eigen partner) maar simpel weg falen in de verwachtingen die wij hebben. Mijn verwachtingen waren soms ook wat onrealistisch want ik kan niet zomaar zeggen autisme verdwijn.
Mijn partner is autistisch en zal dit ook altijd blijven dat is de acceptatie.
Wel vind ik persoonlijk wij als partner zijnde proberen ons zoveel mogelijk aan te passen ten koste van jezelf.
Ik heb nu wel geleerd erg duidelijk te zijn naar mijn partner en ook laten weten welk gedrag ik echt niet accepteer.
Mijn partner kon bijvoorbeeld ook(omdat die soms bang was voor mijn reactie) dingen achter houden of liegen.
liegen dat accepteer ik niet en ondanks dat je bang bent dat iemand boos wordt is dat geen excuus.
Helemaal ideaal(de verwachtingen die ik heb) heb ik moeten bijstellen en ik waardeer het nu ook als die eens uit zichzelf een bloemetje voor me koopt en dit laat ik hem dan ook weten.

Mijn advies is toch als het mogelijk is een betaalbare psycholoog samen te zoeken en 1 keer in de zoveel tijd daarmee te spreken.
Het heeft ons heel erg geholpen als dat echt geen mogelijkheid is dan is het wel belangrijk met vrienden of vriendinnen erover te praten(lucht heel erg op) de schone schijn naar de buitenwereld breekt je uiteindelijk ook op.

Leontien
Reactie:
Dag Leontien,

bedankt voor je reactie!

Het doet deugd om lotgenoten te horen. Te horen dat ik toch niet alleen ben en er iets aan te doen is. Het in mijn achterhoofd houden dat hij autisme heeft (wel niet vastgesteld alleen bij zoon) en mijn verwachtingen aanpassen is een goeie tip. Laat niet weg dat ik mezelf mag wegcijferen zoals je zegt en ook grenzen moet stellen. Dat liegen is ook van toepassing bij hem. Hij noemt het eerder verzwijgen... ook bang voor reactie, maar is geen argument.

Spontane affectie tonen, doet hij ook niet. Heeft zelfs een keer gezegd ik weet niet wanneer het mag bij jou. Toen we nog jong waren (lees zonder kinderen) deed hij dit soms wel, maar kwam soms ongelegen dat ik zei nu niet en daarna is het gewoon gestopt. Nu geef ik hem wel aan van pak me nog es vast en dan doet hij dit wel, maar dat spontane is weg. Nu ja ook ik zal mijn verwachtingen moeten aanpassen. Hoewel vriendinnen zeggen dat dit niet alleen van mijn kant moet komen. Ook mensen met autisme kunnen hun doen en laten veranderen. Jij moet aangeven wat je wilt of wat echt niet door de beugel kan.

Nu mijn grootste zorg is financieel. Hij werkt zich te pletter, maar heeft geen inkomen. Ik zou gek worden maar bij hem komt dat precies niet binnen of hij maalt er toch niet om. Komt wel goed zegt hij dan, zegt hij al 8 jaar!

Tijd om te sparen voor die psycholoog denk ik. Want lang hou ik dit niet meer vol. Ik heb me al verschillende deadlines gegeven. Deze keer weer ("als er eind dit jaar niets verandert ben ik weg") maar gebeurt nooit, we hebben dan ook 2 jongen kinderen en een slecht persoon is hij ook niet, alleen zo ontzettend vermoeiend met deze stoornis.

Hoeveel sessies bij de psycholoog hebben jullie nodig gehad?

Alvast knap waar jullie nu staan!

Louke

Louke
Reactie:
Beste Louke

Jezelf wegcijferen moet je inderdaad nooit doen.
Doe je dit wel dan gaat dit uiteindelijk ten koste van jezelf en in die situatie heb ik ook gezeten.
Op een duur was ik zo erg moe...(tegen het depressieve aan) dat er echt dingen moesten gaan veranderen.
Ik heb ook eerlijk naar mijn partner uitgesproken dat het samenleven met hem soms veel van mij vergt.
Uiteindelijk hebben we ongeveer 13 sessies bij de psycholoog gehad en die liet hem ook inzien hoe de dingen bij mij overkomen. Ik heb er heel erg veel aan gehad.

Dat met het werk van je man herken ik ook wel een beetje
mijn man heeft een burnout gekregen door ook teveel te werken(en kon geen grenzen aangegeven) dit zie je ook best vaak bij mensen met hoogfunctionerende autisme dat ze zichzelf kunnen verliezen in bijvoorbeeld werk.

Door de psycholoog heeft die echt geleerd wat zijn grenzen zijn.

Wat betreft affectie ik weet dat mijn parner van me houd
maar heeft ook veel moeite dit te tonen.
Zijn gedachten zijn meer van alles gaat toch goed en je weet toch dat ik van je hou?

het knuffelen of zeggen ik hou van je is ook niet vaak aan de orde maar hij laat het weer op andere manieren zien door bijvoorbeeld mijn favoriete chips mee te nemen.. ik weet het is niet heel romantisch maar de manier van denken(is mijn ervaring) is bij mensen met autisme toch wel een tikkie anders.

Pas gewoon goed op jezelf en uiteindelijk geeft je lichaam wel aan tot hier en niet verder.
Ik hoop dat je toch een goede en betaalbare psycyoloog kan vinden(ik ben doorgestuurd door mijn huisarts)

Sterkte!

Anoniem
Reactie:
Mijn autistische partner liegt ook en als ik hem erop betrap, zal hij het nooit gewoon toegeven maar erover heen praten of soms ook radiostilte....

Annemarieke
Reactie:
ik heb via een auticoach moeten leren dat ik de klusjes/ huishouden taakjes op schema moet zetten( wij hebben een white board)
Ik bekijk dagelijks met mijn man wat er moet gebeuren en dan kan hij het goed uitvoeren.
Met mijn zoon moet ik trouwens hetzelfde doen dus ik ben wel even bezig.
Wat ik vergeet op te sommen, wordt niet gedaan.
Dit is frustrerend maar vroeger gebeurde er helemaal niets dus toch al een stap vooruit.
Ik voel mij ook dikwijls leeg en moe, je moet alles vragen, elke dag terug opnieuw.
Hij is een super lieve man en ik blijf voor hem vechten maar het is heel moeilijk.
De echte steun waar je zo naar verlangd komt er niet en dat is een rouw proces.
Ik hoop dat jullie een manier vinden.





Sarah

Jouw reactie:



Wil je ook je hart luchten?

+ Mijn verhaal delen


Verhaal 41 - Elke dag bang om iets verkeerds te zeggen

Hallo iedereen,

Ik ben 20 jaar oud en heb sinds vorig jaar een relatie met een jongen die autisme heeft. Ik zelf liep al jaren met een zware depressie rond sinds de eerste jaar van het middelbaar, waardoor ik zelf enorm onzeker ben en dagelijks anti-depressia inneem. Ikzelf denkt altijd dat mensen rap kwaad worden op mij, of mij niet mogen terwijl dat allemaal niet zo is. En daarmee sukkel ik al jaren mee.

In het begin van onze relatie ging alles perfect!
Hij vroeg mij elke dag of alles oke was, hij nam mij mee op restaurant, hij nam mij vaker vast, enz

Sinds we ooit een hele zware ruzie hadden gehad waar we op elkaar hadden geschreeuwd, gescholden, … is het allemaal misgelopen….

Na die ruzies zijn er veel dingen veranderd aan onze relatie:

- als ik eens ween zucht hij altijd “waarom ben je nu weer aan het wenen?”. Terwijl hij vroeger de auto zou inspringen om mij te komen troosten.

- Als we eens ruzies hebben en ik mij wil excuseren (ookal is het mijn fout niet), hij mij duidelijk wilt zeggen dat mijn sorry’s niks waard is….

- Bij elke ruzie of discussie is het altijd mijn fout (pas op het kan soms mijn fout zijn als ik eens weer overdenk en dingen zeg die niet waar is, maar dat is niet altijd), hij kan nooit eens iets toegeven als hij in de fout is en dat maakt mij zo verdrietig…

-Hij kan niet meer normaal praten zonder mij “om te lachen” te beledigen…. Ik probeer hem ook hier duidelijk te maken dat ik daar moeilijk mee heb qua door mijn verleden… maar dan is het van dat ik overdrijf…

Kortom, ik kan wel gelukkig zijn met mijn vriend, alleen wou ik dat hij terug kon doen als vroeger. Maar door die ene ruzie heeft hij het mij nooit willen vergeven dat we tegen elkaar hard geweest waren… ik weet dat het niet oke was om er toen op in te gaan in de ruzie maar ik heb ook mijn gevoelens en mijn problemen waardoor ik er niet aan dacht dat hij autisme heeft…. Ik ben elke dag bang om iets verkeerds te zeggen, en dat hij het dan gedaan zou maken. Want dat is er wel ooit bijna van gekomen. Ookal zegt hij dat hij me doodgraag ziet….

Bedankt dat ik dit even kwijt kon!


Annoniem 2001

1
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Beste Annoniem 2001

Sommige hier zijn al veel langer samen met hun partner. En wat iniddels veel heb gelezen en ook in mijn ervaring is dat het voor de partner zonder autisme (ass) erg zwaar kan zijn en vaak is. Het gevoel dat jij de leiding moet nemen, alles komt op jouwn schouders neer. Ondanks je eigen issues/bagage en eventuele trauma's en in jouw geval depressie. Is het belangrijk dat jij jezelf niet verlielst. Dat jij je grenzen hebt. Dat jullie als stel goede communicatie hebben en ook hulp zoeken van een goede therepeut. een die hem kan helpen voor tools en omgaan met zn ass en ook voor jou met je depressie.

Het is allemaal al best pittig en ook gezonde relaties gaat niet alleen over rozen en manenschijn. In elke fases zijn er hobbels en hopellijkj kan je partner dat samen jou overkomen. en bepaalde stukken dien je als zelfstandig te doen, maar wel met steun. klinkt makkelijk valt soms tegen om daar naar te leven. Zijn ass gaat niet weg het enige is dat julile er beide mee leren omgaan. Al dien je voor jezelf aftewegen of je voldoende er uithaalt que energie en liefde. Dat kan niemand voor jou bepalen.

En waarschijnlijk kan therapie helpen om het gesprek aan te gaan que die ene ruzie, waarom was die zoveel heftiger wat heet laten exploderen en wat voor inmpect heeft op jullie beide gehad? Het verplaatsen in de ander het oppikken van iedereen emoties en geen onderscheid kunnen maken is ook iets wat hoort bij ass.

Wat je ook doet, kies voor jou geluk. en kunnen jullie samen gelukkig zijn en wat is daar voor nodig? daar moeten jullie achterkomen en soms heb je daar hulp voor nodig.

succes en veel sterkte en er zijn verschillende plekken waar jij je verhaal kan doen en luisteren oor kan vinden.

Anoniempje82

Anoniempje82

Jouw reactie:



Verhaal 42 - Geen geweten

Bezitten jullie een geweten? Ik ben al heel vaak vreemdgegaan. 🤐

E

1
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Gelukkig wel.
Ik ben nog nooit vreedgegaan maar als ik dat wel zou doen(of tegen iemand liegen) zal ik daar(gelukkig) heel erg mee zitten.
Als je vreemdgaat daar kwets je andere mensen mee

Leontien

Jouw reactie:



Verhaal 43 - Nu voelt het allemaal niet zo goed meer

Mijn vriendin heeft autisme, wat op-zich niet erg is hé, want we kende elkaar al voor onze relatie, dus we wisten beide dat de aanpassing naar een relatie niet vanzelfsprekend was omdat dit voor haar een grote aanpassingen was, het ging dan ook met ups en downs maar het bleef dan na een lang periode echt wel goed, nu zijn we al meer dan twee jaar samen, maar nu voelt het allemaal niet zo goed meer, ik wil gewoon weten of er mensen zijn die deze gevoelens en ervaringen ook hebben, dus wil ik even mijn gevoel kwijt, Ik voel me dus al een tijdje niet zo gelukkig meer in mijn relatie, maar ik wil het geluk terug en wil er voor vechten, maar soms vraag ik mezelf af of ik niet te veel wil vechten waardoor ik mezelf wegcijfer, we hebben een tijdje samen gezeten met een psycholoog om wat aan de relatie te werken en dit ging vrij goed maar nu wil ze het precies niet meer, oké misschien is haar therapie wat te zwaar momenteel, waardoor het even moet wachten maar over communiceren of als ik er achter vraag krijg ik daar geen antwoord op, 1 van de problemen waar ik het moeilijk mee heb is liefde en romantiek, berichten komen terug vriendschappelijk, ook al blijf ik wel liefde volle berichten sturen al is het gewoon maar een kusje, misschien is dit voor sommige iets kleins maar toch mis ik wel, nooit een knuffel krijgen of een zoen tenzij ik haar vast neem of zoen maar nooit uit haar zelf, nooit eens dicht tegen elkaar aanliggen of knuffelen, intiem zelden, Eigenlijk het gevoel zo hebben dat het voor haar gewoon komt gewoon en dat dit allemaal niet meer hoeft, Rare uitspraken doen waardoor je toch twijfeld dat ze verder wil in de relatie en trouw is ( het vertrouwen weggaat), maar als je er over praat dat voor haar de relatie echt wel goed zit, 2. Altijd de dingen doen waar zij zin in heeft en nooit eens iets terug verwachten dat ikzelf graag eens zou doen samen met haar, 3. Als ik ziek ben of er is iets, gaat ze nooit eens vragen hoe gaat het, is het al beter 4. Het negeren van mijn berichten en enkel over zichzelf praten, soms antwoord ik erop, soms bewust ook niet maar als ik het niet doe voel ik me ergens wel weer schuldig, ja het weegt allemaal wat zwaar door en ik lig er echt wel van wakker van, ik vraag me af of ze mij echt wil kwetsen met dit alles of dat het onbewust is en mij echt wel nog graag ziet, ik kreeg al opmerkingen van hoe hou je dit vol, en ik moet toegeven dat ik het allemaal niet meer weet maar toch iemands hart breken en alles opgeven waarvoor we gevochten hebben, want we hadden echt wel goeie periodes, ik wou dat ik gewoon terug kon naar die periode maar communiceren is zo moeilijk en ze begrijp mij vaak gewoon niet of eigenlijk nooit, ik wil mensen niet veroordelen die autisme hebben of er slecht over praten ik wil gewoon weten of dit herkenbaar is of is het puur het karakter zelf, en wat ik eventueel zou kunnen doen om het allemaal weer terug te krijgen of beter te krijgen

Anoniempje

1
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Ik denk dat veel van de dingen die je beschrijft wel dergelijk te maken hebben met autisme.
Veel van de dingen die je beschrijft herken ik ook wel erg(de sociale problemen) moeite hebben met affectie,liefde tonen of attent zijn.

Je moet inderdaad jezelf niet te veel wegcijferen en ook duidelijk je grenzen aangeven(uitleggen hoe de dingen bij jou overkomen)
als je geen grenzen aangeeft dan cijfer je jezelf langzaam aan weg.

Ik heb zelf periodes gehad dat ik echt oververmoeid en depressief raakte van mijn relatie.
Daar moet je echt voor waken en ook van haar kant(al heeft ze autisme) moet ze ook begrijpen dat een relatie geven en nemen is van beide kanten.
Wij als partner van wordt vaak van verwacht dat wij altijd maar moeten zorgen,dingen accepteren want ja hij of zij heeft nu eenmaal autisme maar dat is geen vrijbrief voor alles.

Het beste is toch denk ik je eigen gevoelens kenbaar maken en uitleg geven.
want constant het gevoel hebben dat je niet gelukkig bent is heel zwaar.

Leontien

Jouw reactie:



Verhaal 44

Hoi allen

Ik vroeg me af of jullie je herkennen in het volgende
waar ik de laatste tijd erg tegenaan loop is dat mijn partner zich vaak niet aan de afspraken houd.

Op het werk heeft die altijd veel moeite gehad met gezonde grenzen aan te geven(heeft ook een burnout gehad daardoor in het verleden)
en ja ik was altijd diegene die dat al voorzag en hem waarschuwde maar helaas nooit luisteren en ik was dan vaak diegene die hem weer uit de put kon trekken.

Ik merk nog steeds dat mijn partner (omdat die moeite heeft nee te zeggen of grenzen aan te geven) dat hij dan liever een ruzie met mij ervoor over heeft.
We hadden in het verleden duidelijk afspraken gemaakt ook voor zijn gezondheid dat hij af en toe eens zou reizen naar het buitenland maar nu is het al weer in 2 weken tijd dat die weer 2 keer op en neer is geweest(meer dan 7 uur rijden) en een paar dagen achter elkaar.
De vorige keer zat die daar voor niets zoveel dagen omdat ze boel niet goed hadden geregeld en mijn man zei daarover tegen mij als ik over een paar dagen weer 8 uur moet rijden dan zoeken ze maar even een ander.

Maar als puntje bij paaltje komt zegt die toch overal maar Ja op
In het verleden toen hij van baan veranderde hadden we de afspraak een hondje te nemen omdat hij dan ook wat meer thuis zou zijn.
Achteraf had die me helemaal niets verteld over de zaken reizen voor zijn nieuwe werk(voorliegen) dit komt dus regelmatig voor en heeft altijd weer een mooi verhaal of een excuus ervoor.

Ik vind dit gedrag soms heel erg vermoeiend en heel erg storend
en zelf na honderd keer uitleg doet die toch keer op keer weer hetzelfde.
Ik voel me soms echt weleens voorgelogen.

Ook begrijp ik niet gezien het verleden(burnouts) dat die toch altijd weer lekker dwars en koppig zijn eigen plan trekt en als het misgaat dan zijn de problemen weer voor mij om op te lossen.

Hoe moet je hiermee om gaan?
Boos worden (ben al zo vaak boos geweest) maar kost me echt heel erg veel energie


komt afspraken niet na en heeft altijd een mooi excuus

Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 45

k heb recent een relatie van 3jaar verbroken omdat ik er onderdoor ging. Ik dacht eerst dat ik met een narcist te maken had maar iets in mijn gaf instinctief aan dat het toch niet dat was ondanks de narcistische gedragingen. Ik ben dan uiteindelijk uitgekomen op het syndroom van asperger. Deze puzzel viel van zelf in elkaar. Ik heb hem dan ook een brief geschreven met mijn overtuiging, nu 1,5 week geleden maar nog steeds geen reactie. Ik zie deze man nog steeds super graag maar zonder diagnose, zijn erkenning en aanvaarding zal er niks veranderen ondanks ik bereid ben om alle begrip hiervoor op te brengen en te zoeken naar oplossingen. Vrienden zeggen ‘Je gaat daar toch niet voor kiezen?!’ Maar het hart kiest wie het graag ziet.
Dit alles is compleet nieuw voor mij! Mijn overtuiging geeft mij rust omdat ik nu weet dat ik niet gek aan het worden was, maar langs de andere kant wou ik dat ik het al veel eerder had geweten. Bepaalde beslissingen (verhuis) werden genomen uit onwetendheid, uit een gevoel van zelfbehoud.
Ik heb na de verhuis nog geprobeerd om lat verder te gaan, maar zijn reacties/gedrag trokken mij telkens zo naar beneden. Ik begreep niet van waar het soms kwam en stond vaak aan de grond genageld.
Mijn vraag aan jullie? Zal hij nog reageren op de brief of zal ik het initiatief moeten nemen? Zit hij met schaamte over zijn gedrag? Misschien wil hij het niet zien? Volgens mij moet hij zelf al iets geweten hebben want onlangs zei hij zelf ‘ik zal nog jaren moeten werken aan mijn verbale en non verbale communicatie’. Weten is natuurlijk geen erkenning en aanvaarding. Ondertussen zijn er al maanden voorbij sinds de breuk maar lukt het mij niet om hem ondanks alles, want het was best een heel zware periode, los te laten… 😔 Ik zie hem nog steeds heel graag, asperger of niet ❤️

Wendy

Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Wil je ook je hart luchten?

+ Mijn verhaal delen


Verhaal 46

k heb recent een relatie van 3jaar verbroken omdat ik er onderdoor ging. Ik dacht eerst dat ik met een narcist te maken had maar iets in mijn gaf instinctief aan dat het toch niet dat was ondanks de narcistische gedragingen. Ik ben dan uiteindelijk uitgekomen op het syndroom van asperger. Deze puzzel viel van zelf in elkaar. Ik heb hem dan ook een brief geschreven met mijn overtuiging, nu 1,5 week geleden maar nog steeds geen reactie. Ik zie deze man nog steeds super graag maar zonder diagnose, zijn erkenning en aanvaarding zal er niks veranderen ondanks ik bereid ben om alle begrip hiervoor op te brengen en te zoeken naar oplossingen. Vrienden zeggen ‘Je gaat daar toch niet voor kiezen?!’ Maar het hart kiest wie het graag ziet.
Dit alles is compleet nieuw voor mij! Mijn overtuiging geeft mij rust omdat ik nu weet dat ik niet gek aan het worden was, maar langs de andere kant wou ik dat ik het al veel eerder had geweten. Bepaalde beslissingen (verhuis) werden genomen uit onwetendheid, uit een gevoel van zelfbehoud.
Ik heb na de verhuis nog geprobeerd om lat verder te gaan, maar zijn reacties/gedrag trokken mij telkens zo naar beneden. Ik begreep niet van waar het soms kwam en stond vaak aan de grond genageld.
Mijn vraag aan jullie? Zal hij nog reageren op de brief of zal ik het initiatief moeten nemen? Zit hij met schaamte over zijn gedrag? Misschien wil hij het niet zien? Volgens mij moet hij zelf al iets geweten hebben want onlangs zei hij zelf ‘ik zal nog jaren moeten werken aan mijn verbale en non verbale communicatie’. Weten is natuurlijk geen erkenning en aanvaarding. Ondertussen zijn er al maanden voorbij sinds de breuk maar lukt het mij niet om hem ondanks alles, want het was best een heel zware periode, los te laten… 😔 Ik zie hem nog steeds heel graag, asperger of niet ❤️

Wendy

2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Lieve Wendy,

Zit in dezelfde situatie. Na een hele, hele lange relatie met een ASS-partner.
Het is ontzettend moeilijk maar het is goed dat je gestopt bent. Relaties met emotioneel onbereikbare partners blijven pijndoen. Je hele leven. Wat ik zo zwaar vind is het feit dat je als ‘partner zonder ASS’ altijd het onderspit delft. Dat blijft en zal nooit, nooit veranderen. Het is heel zwaar. Voel je bevrijd.

Minoe
Reactie:
Lieve Wendy,

Zit in dezelfde situatie. Na een hele, hele lange relatie met een ASS-partner.
Het is ontzettend moeilijk maar het is goed dat je gestopt bent. Relaties met emotioneel onbereikbare partners blijven pijndoen. Je hele leven. Wat ik zo zwaar vind is het feit dat je als ‘partner zonder ASS’ altijd het onderspit delft. Dat blijft en zal nooit, nooit veranderen. Het is heel zwaar. Voel je bevrijd.

Minoe

Jouw reactie:



Verhaal 47

k heb recent een relatie van 3jaar verbroken omdat ik er onderdoor ging. Ik dacht eerst dat ik met een narcist te maken had maar iets in mijn gaf instinctief aan dat het toch niet dat was ondanks de narcistische gedragingen. Ik ben dan uiteindelijk uitgekomen op het syndroom van asperger. Deze puzzel viel van zelf in elkaar. Ik heb hem dan ook een brief geschreven met mijn overtuiging, nu 1,5 week geleden maar nog steeds geen reactie. Ik zie deze man nog steeds super graag maar zonder diagnose, zijn erkenning en aanvaarding zal er niks veranderen ondanks ik bereid ben om alle begrip hiervoor op te brengen en te zoeken naar oplossingen. Vrienden zeggen ‘Je gaat daar toch niet voor kiezen?!’ Maar het hart kiest wie het graag ziet.
Dit alles is compleet nieuw voor mij! Mijn overtuiging geeft mij rust omdat ik nu weet dat ik niet gek aan het worden was, maar langs de andere kant wou ik dat ik het al veel eerder had geweten. Bepaalde beslissingen (verhuis) werden genomen uit onwetendheid, uit een gevoel van zelfbehoud.
Ik heb na de verhuis nog geprobeerd om lat verder te gaan, maar zijn reacties/gedrag trokken mij telkens zo naar beneden. Ik begreep niet van waar het soms kwam en stond vaak aan de grond genageld.
Mijn vraag aan jullie? Zal hij nog reageren op de brief of zal ik het initiatief moeten nemen? Zit hij met schaamte over zijn gedrag? Misschien wil hij het niet zien? Volgens mij moet hij zelf al iets geweten hebben want onlangs zei hij zelf ‘ik zal nog jaren moeten werken aan mijn verbale en non verbale communicatie’. Weten is natuurlijk geen erkenning en aanvaarding. Ondertussen zijn er al maanden voorbij sinds de breuk maar lukt het mij niet om hem ondanks alles, want het was best een heel zware periode, los te laten… 😔 Ik zie hem nog steeds heel graag, asperger of niet ❤️

Wendy

Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 48

k heb recent een relatie van 3jaar verbroken omdat ik er onderdoor ging. Ik dacht eerst dat ik met een narcist te maken had maar iets in mijn gaf instinctief aan dat het toch niet dat was ondanks de narcistische gedragingen. Ik ben dan uiteindelijk uitgekomen op het syndroom van asperger. Deze puzzel viel van zelf in elkaar. Ik heb hem dan ook een brief geschreven met mijn overtuiging, nu 1,5 week geleden maar nog steeds geen reactie. Ik zie deze man nog steeds super graag maar zonder diagnose, zijn erkenning en aanvaarding zal er niks veranderen ondanks ik bereid ben om alle begrip hiervoor op te brengen en te zoeken naar oplossingen. Vrienden zeggen ‘Je gaat daar toch niet voor kiezen?!’ Maar het hart kiest wie het graag ziet.
Dit alles is compleet nieuw voor mij! Mijn overtuiging geeft mij rust omdat ik nu weet dat ik niet gek aan het worden was, maar langs de andere kant wou ik dat ik het al veel eerder had geweten. Bepaalde beslissingen (verhuis) werden genomen uit onwetendheid, uit een gevoel van zelfbehoud.
Ik heb na de verhuis nog geprobeerd om lat verder te gaan, maar zijn reacties/gedrag trokken mij telkens zo naar beneden. Ik begreep niet van waar het soms kwam en stond vaak aan de grond genageld.
Mijn vraag aan jullie? Zal hij nog reageren op de brief of zal ik het initiatief moeten nemen? Zit hij met schaamte over zijn gedrag? Misschien wil hij het niet zien? Volgens mij moet hij zelf al iets geweten hebben want onlangs zei hij zelf ‘ik zal nog jaren moeten werken aan mijn verbale en non verbale communicatie’. Weten is natuurlijk geen erkenning en aanvaarding. Ondertussen zijn er al maanden voorbij sinds de breuk maar lukt het mij niet om hem ondanks alles, want het was best een heel zware periode, los te laten… 😔 Ik zie hem nog steeds heel graag, asperger of niet ❤️

Wendy

Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 49

k heb recent een relatie van 3jaar verbroken omdat ik er onderdoor ging. Ik dacht eerst dat ik met een narcist te maken had maar iets in mijn gaf instinctief aan dat het toch niet dat was ondanks de narcistische gedragingen. Ik ben dan uiteindelijk uitgekomen op het syndroom van asperger. Deze puzzel viel van zelf in elkaar. Ik heb hem dan ook een brief geschreven met mijn overtuiging, nu 1,5 week geleden maar nog steeds geen reactie. Ik zie deze man nog steeds super graag maar zonder diagnose, zijn erkenning en aanvaarding zal er niks veranderen ondanks ik bereid ben om alle begrip hiervoor op te brengen en te zoeken naar oplossingen. Vrienden zeggen ‘Je gaat daar toch niet voor kiezen?!’ Maar het hart kiest wie het graag ziet.
Dit alles is compleet nieuw voor mij! Mijn overtuiging geeft mij rust omdat ik nu weet dat ik niet gek aan het worden was, maar langs de andere kant wou ik dat ik het al veel eerder had geweten. Bepaalde beslissingen (verhuis) werden genomen uit onwetendheid, uit een gevoel van zelfbehoud.
Ik heb na de verhuis nog geprobeerd om lat verder te gaan, maar zijn reacties/gedrag trokken mij telkens zo naar beneden. Ik begreep niet van waar het soms kwam en stond vaak aan de grond genageld.
Mijn vraag aan jullie? Zal hij nog reageren op de brief of zal ik het initiatief moeten nemen? Zit hij met schaamte over zijn gedrag? Misschien wil hij het niet zien? Volgens mij moet hij zelf al iets geweten hebben want onlangs zei hij zelf ‘ik zal nog jaren moeten werken aan mijn verbale en non verbale communicatie’. Weten is natuurlijk geen erkenning en aanvaarding. Ondertussen zijn er al maanden voorbij sinds de breuk maar lukt het mij niet om hem ondanks alles, want het was best een heel zware periode, los te laten… 😔 Ik zie hem nog steeds heel graag, asperger of niet ❤️

Wendy

7
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Beste Wendy , heel erg voor je om te horen. Ik raad je aan om dit eens te Googlen .inspirerendleven.nl/stille-narcist , ik mag namelijk hier geen link delen zag ik nu. Ik ben bang dat je toch, net als ik te maken hebt met een stille/ verborgen narcist. Lees mijn verhaal nr 29. Ik heb de afgelopen weken door alle ellende podcasts op YouTube geluisterd van WieIsDeNarcist
en heb me geabonneerd op dat kanaal omdat je dan alle podcasts kunt luisteren daarvan, dat is uiteraard gratis . Daar heb ik zoveel uit geleerd en ook waarom je toch blijft houden van zo iemand. Je kunt ook Fany Tel volgen op instagram en zij heeft ook leerzame video's op YouTube over narcisme. Voornamelijk de verborgen narcist, waar ik zelf ook nooit eerder van had gehoord. Ik weet niet of hij inmiddels al heeft gereageerd, maar dat doet hij uiteraard. Want iemand met autisme of een normaal denkend mens zal jou zeker niet zo lang negeren. Dit is pure manipulatie om jou te straffen. Iedereen trekt zich wel eens terug. Maar dat hoeft dan niet voor lange duur. Ik wens je heel veel sterkte en ik hoop dat je iets met mijn tips doet, zodat je ook echt leert wat het is en hoe je ermee moet dealen. Ik wens je heel veel sterkte , want ik weet hoe verdrietig het is , liefs Geestje

Geestje
Reactie:
Beste Wendy ,
Wat ik nog vergeten te zeggen was dat ik ook heel lang ( 6 jaar ) heb gedacht aan apserger. Ook mede doordat zijn moeder mij dat heeft laten geloven en ook omdat het er heel erg op lijkt .Maar nu ik dit allemaal weet, kan mij niks meer van de wijs brengen en lijken bijna alle verhalen alsof het over mijn " vriend " gaat ( de verborgen narcist. ) Nogmaals heel veel sterkte!

Geestje
Reactie:
Ik vrees er ook voor! Dit weekend is er terug iets voorgevallen waardoor ik terug richting narcisme ga denken!
Hij is met een vriendin nar Cap Blanc-Nez geweest dan gaan eten in een resto bij vrienden van mij om daar te verkondigen met de andere dame er soms bij dat hij ‘ons’ nog een kans zou willen geven. Om dan vervolgens in Oostende te gaan slapen met haar ih appartement van zijn moeder!
Hij wil mij duidelijk uit mijn kot lokken! Dit gedrag is gewoon niet ok!

Wendy
Reactie:
En hij heeft trouwens nog niet gereageerd op mijn brief!

Wendy
Reactie:
En hij heeft trouwens nog niet gereageerd op mijn brief!

Wendy
Reactie:
En hij heeft trouwens nog niet gereageerd op mijn brief!

Wendy
Reactie:
Dit vind ik echt heel naar voor je! Jij hebt waarschijnlijk de relatie verbroken om hem in doen laten zien wat het met je heeft gedaan, in de hoop dat hij verandert, en hij gaat doodleuk met een ander op pad. Dit is typisch narcisme. Hij laat jou in de stiltebehandeling en gaat gewoon door alsof er niets is gebeurd. Maar geloof me, zij is niet anders dan een ander slachtoffer. Hij zal niks om haar geven en als hij zn voer niet bij haar kan krijgen komt hij terug! Hij gaat zeker terug komen. Maar hij zal zeker niet veranderen hoe goed je je best ook doet. Dat voelt dan weer als een opluchting en dan denk je , oh hij zal het nu wel inzien en het zal weken goed gaan, maar daarna krijg je weer een klap. Ik weet in welke hel je je bevindt en het is afschuwelijk! Het zal ook echt een tijdje duren voordat je jezelf weer terug gaat vinden. Maar 1 ding is zeker! HET LIGT NIET AAN JOU! En laat je ook niet door anderen van de wijs brengen die dit niet hebben meegemaakt, want zij weten helemaal niks hiervan. Sommigen zeggen dan : tja jullie passen niet bij elkaar, en dat vind ik de meest erge opmerking die iemand kan zeggen. Want: niemand past bij hem! Door dit soort opmerkingen wat anderen je zeggen of je zogenaamd willen helpen, word je nog onzekerder en ga je nog meer aan jezelf twijfelen dan je nu al deed! Ik wens je heel veel sterkte en weet dat je belangrijk bent en dat hij een fijn persoon heeft verloren en jij hier beter uit gaat komen! Liefs Geestje

Geestje

Jouw reactie:



Verhaal 50

Ik ben reeds 15 jaar samen met mijn partner. Een heel lieve, opgewekte man met een goed hart. Ik zie hem ondertussen als een broer. We hebben bijna nooit conflicten omdat ik mijn gevoelens ver weg gestopt heb. Ik ben naar hem toe vriendelijk maar erg vlak. Hij vindt dit blijkbaar prima. Maar ik voel me zo eenzaam in onze relatie. Hij vraagt elke dag of ik goed geslapen heb maar eigenlijk kan ik daar alleen maar goed of niet goed op antwoorden. Langer dan een minuut luisteren lukt niet. Soms stop ik in het midden van mijn verhaal (bij wijze van test) en hij vraagt nooit het vervolg. Er zijn nog veel aanwijzingen maar daar zou ik allemaal nog mee kunnen leven. Waar ik het moeilijkst mee heb is het gebrek aan fysiek contact. Alle jaren word ik niet meer aangeraakt. Omdat we geen romantische band meer hebben wil ik dit ook niet meer denk ik. Klinkt heel dubbelzinnig, maar ik heb er wel nood aan. Ik ben een veertiger en word er zo verdrietig van dat als ik in deze relatie blijf nooit nog geliefkoosd ga worden. Hoe kunnen jullie verder zonder intimiteit?

Nanette

Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 51

Ik heb een dochter van 25 die al jaren blijf verhuizen na andere woningen. Door dit alles is ze alleen maar meer achteruit gegaan. Ze praat heel weinig, last van emoties die wisselen. Als moeder wil ik haar graag beschermen maar ze laat mij niet toe. Soms voel ik mij best wel schuldig, want als ik haar niet liet verhuizen dan had ze al deze ellende niet hoeven mee te maken. Maar hoe maak je een 25jarige klaar om zelfstandig te gaan wonen met de juiste mensen? Ik als moeder heb te veel teleurstelling gehad van begeleiders en het liefst bouwde ik in de tuin een kleine woning voor haar. Groepswonen is ook niet de juiste beslissing geweest. Ze heeft echt 1op1 nodig om de wereld voor haar duidelijk te maken.

Mamsju

Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 52

Ben een man van 49, introvert en hooggevoelig.
Getrouwd en twee kinderen van 13 en 15.
Na een lange relatie ben ik (wij) tot de conclusie gekomen dat het mij teveel moeite kost mijn stramienen te volgen binnen het gezin. Ik heb alleen-tijd nodig om alle prikkels thuis te kunnen verwerken. Ik heb het nodig om mijn dingen te doen, op mijn manier, anders raak ik overprikkeld en kan ik niet goed meer functioneren. Ik raak dan versuft en kan niet helder meer denken, wordt heel moe.
Het is erg vermoeiend constant uit je gedachten te worden gehaald door anderen.
Die tijd heb ik veel te weinig waardoor ik constant moe ben, de energie ontbreekt. Ik ben iemand met veel gebruiksaanwijzingen, mijn vrouw en kinderen moeten zich teveel aanpassen aan mij. En ik aan hen. Het lijkt mij het beste om alleen te gaan wonen.
Dat is geen makkelijke keuze, maar het kan niet anders.

Michael

Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Voeg zelf een verhaal toe


Wil je ook je hart luchten?


+ Mijn verhaal delen




© Therapiepsycholoog - psychologen en therapeuten
| Disclaimer | Privacy verklaring | Reviews | Login | Aansluiten