Sigrid

Relatietherapeut /​ Hypnotherapeut /​ Psychosociaal therapeut /​ EFT therapeut

Inzichten van Sigrid:

Praktische inzichten en tips.

• Thema | Inzicht
• AD(H)D | De zin en onzin van diagnoses

  De zin en onzin van diagnoses

  De zin en onzin van een diagnose.
  De diagnoses vliegen je om je oren en je krijgt ze ook steeds sneller dan vroeger. Wat vroeger nog ‘normaal’ was, is nu een ‘afwijking’.
  Als Pietje vroeger een beetje druk was, mocht hij even een rondje rennen buiten om zijn energie kwijt te kunnen. En als het nodig was, nog maar een rondje. Of hij mocht even iets voor de juf gaan halen, dan kon hij even lopen. Tegenwoordig kun je kinderen met een pilletje rustig in de klas laten zitten, dus dat komt veel mensen een stuk beter uit.
  Hoe normaal is het eigenlijk dat kinderen (en volwassenen!) uren achter elkaar kunnen focussen op taken die dodelijk saai zijn? Want laten we wel zijn, hoe interessant is rekenen, aardrijkskunde, geschiedenis, e.d. eigenlijk in een wereld met Tiktok, Facebook, Instagram, Fortnight en al die andere spannende games? En hoe normaal is het om een introvert kind van 8 dat graag op zichzelf werkt in een klas te stoppen met 25 krijsende, onvoorspelbare leeftijdsgenoten?
  Aangezien de aandachtsspanne van een normaal persoon zo rond de 20 minuten ligt, is het dan reëel om stempeltjes te plakken op mensen die zich niet 6 uur kunnen focussen op taken?
  Waarom willen veel mensen dan toch graag een diagnose?
  Bijvoorbeeld om de juiste hulp te kunnen krijgen. Veel therapieën worden niet vergoed als er geen diagnose is of die hulp is niet eens beschikbaar zonder diagnose. Dat is een goede reden.
  Verder willen mensen graag een diagnose omdat ze dan een verklaring hebben voor de beperkingen die zij ervaren. Oké, dat is een optie en een geldige reden.
  Tenzij dit nadelige effecten heeft en dat is vaak (onbewust) zo. Sommige mensen weten dus na hun diagnose waarom ze minder goed zijn in bepaalde dingen en laten het daar ook bij. Ze doen hun best niet meer om andere oplossingen te bedenken, want ‘ik heb dit nu eenmaal’. En dat is jammer.
  Bovendien worden er ontzettend vaak diagnoses uitgedeeld die niet kloppen. Dit geldt niet alleen voor psychische diagnoses, maar ook voor lichamelijke. 90% van de lichamelijke klachten worden geschaard onder ‘onverklaarbaar’, terwijl het prima verklaarbaar is. Heel vaak spelen er ‘niet ziekelijke’ factoren mee, waardoor psychische- en lichamelijke klachten ontstaan. En is de maatschappij een stuk minder tolerant geworden als het gaat om mensen die anders denken, andere kwaliteiten hebben.
  In de reguliere geneeskunde wordt niet holistisch gedacht. Er wordt niet gekeken naar de hele persoon. Slechts één stukje wordt uitgelicht en vergroot, waardoor dat stukje als abnormaal wordt beschouwd. Daar komt bij dat geneeskunde grofweg 2 oplossingen biedt: wegsnijden of onderdrukken met medicatie.
  Een holistisch werkende therapeut of arts is niet zo onder de indruk van een diagnose, omdat dat niets zegt over de persoon die tegenover hem/haar zit. 10 mensen met ADD zijn allemaal anders. 10 mensen met chronische rugpijn zijn allemaal anders. 10 mensen met migraine zijn allemaal anders. Ja, ze hebben dezelfde diagnoses en ze hebben wel wat eigenschappen met elkaar gemeen, maar je doet ze flink tekort als je ze over één kam scheert en ze in hokjes probeert te stoppen. Zeker als dat een ‘leer er maar mee leven’ hokje is.
  Mijn mening maakt niet zoveel uit in het grote geheel. Ik kan alleen maar als therapeut mijn kleine steentje bijdragen en mensen zien zoals ze echt van binnen zijn. Maar met z’n allen zijn wij wel de maatschappij. Zolang wij met z’n allen meedoen aan de neiging om normale reacties, patronen, overlevingsstrategieën, persoonlijke eigenschappen en kwaliteiten als niet normaal te bestempelen, verandert er niets. (disclaimer: ik heb het hier uiteraard niet over zeldzame, ernstige, psychische stoornissen)
  Het schrijnende hieraan vind ik namelijk dat prachtige, talentvolle, creatieve, geniale, gevoelige mensen zichzelf als raar, gek en minderwaardig gaan zien, terwijl zij zoveel te bieden hebben.
  Als jij jezelf herkent: Laat je niet gek maken. Jij bent speciaal, juist omdat je jouw visie op de wereld hebt. Omdat er een bepaalde standaard is ontwikkeld, wil nog niet zeggen dat jíj degene bent die ongelijk heeft. Als driekwart van de wereld ineens besluit dat het gras blauw is, wil dat niet zeggen dat jij het verkeerd ziet en dat je behandeld moet worden om ook het gras blauw te gaan zien. En als je beperkingen voelt op bepaalde vlakken zijn er ook andere manieren om daar mee om te gaan dan (schadelijke) medicatie te gebruiken.

  
  Meer over Therapie bij ADHD →
• Communicatie | Waarom je je nieuwe liefde wegjaagt (en hoe je dit stopt)

  Waarom je je nieuwe liefde wegjaagt (en hoe je dit stopt)

  Merk je dat je nu toch je nieuwe liefde ook wegjaagt?
  Na je scheiding of je laatste verbroken relatie dacht je misschien dat je nooit meer een leuke partner zou tegenkomen. Je voelde je teleurgesteld dat het met je ex niet gelukt was en je wist vooral wat je NIET meer wilde in een relatie.
  
  ‘De volgende keer moet het anders’, had je besloten.
  
  En die nieuwe liefde kwam! Wat heerlijk!
  
  
  
  Maar gaandeweg merk je dat de geschiedenis zich herhaalt. Bij bepaalde opmerkingen of reacties van je partner voel je die golf van frustratie of verdriet door je heen gaan. Je reageert fel of je trekt je terug in je schulp. Je laat je beïnvloeden door je emoties en bent niet in staat rustig te praten over wat je voelt en wat je denkt. Meteen van 0 naar 100: BAM!
  
  
  
  ‘Shit’, denk je bij jezelf, ‘waarom kan ik mezelf nou niet in de hand houden?
  
  Waarom drukt ook deze partner weer precies op die knop bij mij, waardoor ik niet anders kan dan uit mijn stekker gaan? Wat is er mis met mij? Straks loopt hij ook bij me weg.’
  
  Er is niets mis met jou.
  
  Dat de geschiedenis zich herhaalt, is geen toeval. Sterker nog, het is juist de bedoeling dat deze partner nu bij jou is beland. Deze partner laat jou zien wat in jou nog geheeld moet worden. Geeft je partner je het gevoel dat je niet goed genoeg bent? Of voelt het meer dat je het niet waard bent om geliefd te zijn? Of krijg je vaak zo’n stemmetje in je hoofd dat zegt: “Zie je wel dat hij je niet belangrijk vindt?”
  
  Jouw emoties en hoe je hierop reageert, zijn vaak prima te verklaren, want ze zijn het resultaat van oude pijn die je (onbewust) meedraagt. Denk aan eerdere relaties of vanuit je jeugd. Misschien voel je je in de liefde snel afgewezen, voel je je soms machteloos of zelfs onveilig. Misschien word je boos omdat er geen rekening met je gehouden wordt of denk je dat je er altijd alleen voor staat. Je brein herkent dit gevoel van vroeger en reageert supersnel: “Dit willen we niet meer voelen! Dit doet te veel pijn! Ik laat dit niet gebeuren!”
  
  
  
  Het gevolg? Kies maar:
  
  -In de verdediging schieten om jezelf te beschermen
  
  -Aanvallen en de ander ook pijn willen doen
  
  -Verwijten maken om de aandacht van jezelf af te leiden
  
  -Oude koeien uit de sloot halen om jezelf goed te praten
  
  -In je schulp kruipen en helemaal niet meer praten
  
  
  
  Maar wat is het probleem hierbij?
  
  Je nieuwe liefde heeft hier niets mee te maken. Het zijn jouw gevoelens, jouw triggers, die je al zo lang pijn doen. Maar jouw gedrag trekt hem of haar wel mee in een destructief patroon, waarbij jullie niet meer in verbinding kunnen staan.
  
  Hoe emoties je nieuwe relatie kunnen saboteren:
  
  Bijvoorbeeld: Karin, een 42-jarige vrouw, is dolgelukkig met haar nieuwe vriend, Thomas. Hij is attent, geduldig, lief, heeft humor, is avontuurlijk en is alles wat haar ex niet was. Dit is haar droompartner. Maar na een paar maanden merkt Karin dat ze steeds bozer wordt om kleine dingen. Als hij niet binnen een uur reageert op haar appjes of afgeleid lijkt tijdens een gesprek, ontploft ze. Thomas vindt dat Karin hem behoorlijk begint te claimen en voelt zich hier steeds minder fijn bij. Hij begint afstand te nemen, waardoor Karin’s gedrag alleen maar erger wordt.
  
  Karin’s boosheid heeft weinig te maken met Thomas. Het komt voort uit een diepgewortelde angst om niet belangrijk genoeg te zijn. Zonder dat ze het door heeft, projecteert ze deze oude angst op Thomas. Hoe harder zij probeert zijn aandacht te krijgen, hoe meer hij zich ongemakkelijk voelt en afstand neemt. Het resultaat? Precies datgene waar Karin bang voor is: ze raakt hem kwijt.
  
  
  Herkenbaar? Dan is het tijd om in actie te komen.
  
  
  Stop met wijzen, start met kijken
  
  De makkelijkste en snelste reactie is om de schuld buiten jezelf te zoeken, zeker als je eerder partners had die jou niet op waarde schatten, te veel kritiek hadden, niet normaal communiceerden, etc. Je denkt misschien: ‘Waarom loop ik steeds tegen dat soort klootzakken aan?
  
  Maar de ongemakkelijke waarheid is: de enige constante factor in al jouw relaties ben jij. En als je hier niets mee doet, zal deze relatie je door de vingers glippen. Je zult je droompartner verliezen omdat je je eigen aandeel in het probleem niet zag.
  
  Als het probleem in jou zit, is dat eigenlijk goed nieuws. Want als het probleem in jou zit, zit de oplossing dat ook. Je kunt echt leren om je emoties onder controle te krijgen, je triggers te herkennen en op een manier te reageren die passender is voor de situatie.
  
  
  Wat is ervoor nodig om te voorkomen dat je je partner wegjaagt?
  
  Hier zijn drie stappen om je relatie te redden voordat het te laat is:
  
  Herken je triggers:
  Welke situaties maken je boos, verdrietig of onzeker? Is het echt iets wat je partner doet, of raakt het aan iets ouds? Als je je diep geraakt voelt, is het meestal iets ouds en herkenbaars.
  
  Voorbeeld: Als je partner niet meteen reageert op een appje, voel je je misschien afgewezen. Vraag jezelf af: is dit gevoel gebaseerd op het nu, of heb ik dit gevoel eerder in mijn leven gehad?
  
  Communiceer anders:
  In plaats van verwijten te maken, deel je gevoelens op een rustige, open manier. Zeg bijvoorbeeld: “Ik merk dat ik me onzeker voel als je niet reageert. Dat ligt bij mij, maar ik wil het wel bespreken.”
  
  Dit haalt de druk van de ketel en nodigt je partner uit om begrip te tonen. Natuurlijk is dit niet makkelijk als je in die trigger zit, maar kom er in elk geval later op terug als je je hebt laten gaan. Je zult het steeds eerder bij jezelf herkennen, waardoor je reactie milder wordt.
  
  Zoek hulp:
  Dit soort reacties en patronen zitten vaak diep. Je doet ze op de automatische piloot. En als je er over nadenkt, blijf je in cirkeltjes denken, zonder dat er echt iets verandert. Je hebt dan een therapeut nodig die vragen stelt en je naar een doorbraak helpt.
  
  
  
  Ga je het zelf nog wel even proberen?
  
  Het is verleidelijk om te hopen dat de dingen vanzelf beter worden. Maar oude patronen verdwijnen niet door ze te negeren. Sterker nog, hoe langer je wacht, hoe groter de kans dat ook deze relatie strandt.
  
  En dat zou zonde zijn, toch? Je hebt iemand gevonden die je gelukkig maakt.
  
  Koester deze relatie. Zorg ervoor. Investeer er in. Investeer in jezelf, zodat je het beste van jezelf aan je partner kunt geven.
  
  
  Ga je de toekomst herschrijven of de geschiedenis herhalen?
  
  De geschiedenis herhaalt zich alleen als jij dat toelaat. Door te werken aan jezelf en je gedrag te veranderen, kun je niet alleen deze relatie redden, maar ook een sterker en gelukkiger mens worden. Je kunt vanuit je eigen emotionele stabiliteit op een gezonde manier weer met liefde verbinden met je partner. Hoe heerlijk zou dat zijn voor jullie?

  
  Meer over Therapie bij communicatieproblemen →
• Relatieproblemen | Een broer-zus relatie

  Een broer-zus relatie

  Een relatie als broer en zus: wat betekent het en hoe kun je het oplossen?
  In een langdurige relatie kan het soms voelen alsof je meer broer en zus bent dan geliefden.
  
  Misschien herken je dit:
  
  De romantiek lijkt verdwenen, de passie is ver te zoeken, en jullie zijn meer huisgenoten dan partners.
  
  Dit fenomeen, vaak een “broer-zus-relatie” genoemd, is een veelvoorkomend probleem in relaties. Maar wat betekent het eigenlijk als je relatie zo aanvoelt? En belangrijker nog, wat kun je eraan doen?
  
  Wat is een broer-zus-relatie?
  
  Een broer-zus-relatie is een term die we gebruiken om een situatie te beschrijven waarin de romantische en seksuele connectie tussen partners (bijna) is verdwenen. Je houdt nog steeds van elkaar, maar die liefde voelt meer als de platonische liefde die je voor een broer of zus zou voelen. Er is weinig tot geen fysiek contact meer, jullie communiceren vooral over praktische zaken.
  
  De vonk lijkt verdwenen.
  
  Het is belangrijk om te weten dat dit een veelvoorkomend verschijnsel is. In het begin van een relatie zijn partners vaak vol passie en opwinding. Maar na verloop van tijd kunnen de dagelijkse verplichtingen, werkdruk, en andere stressfactoren ervoor zorgen dat de romantiek op de achtergrond raakt.
  
  
  
  Hoe herken je een broer-zus-relatie?
  
  Voordat je kunt werken aan verbetering, is het cruciaal om te herkennen of je relatie zich in deze dynamiek bevindt. Hier zijn enkele tekenen die erop kunnen wijzen dat je relatie meer als die van een broer en zus voelt:
  
  Gebrek aan fysiek contact: Jullie knuffelen en kussen niet of weinig en hebben weinig tot geen seks meer.
  Praktische communicatie: Gesprekken gaan vooral over wie de boodschappen doet of de klusjes in huis.
  Vermijden van tijd samen: Jullie brengen minder tijd samen door en hebben weinig interesse in gezamenlijke activiteiten.
  Geen opwinding: Je voelt geen vlinders meer als je je partner ziet of aan hem of haar denkt.
  Wat kun je doen om de passie terug te brengen?
  Het goede nieuws is dat een broer-zus-relatie niet het einde hoeft te betekenen. Met de juiste inzet en openheid kunnen jullie de romantiek en passie weer nieuw leven inblazen. Hier zijn enkele stappen die je kunt nemen:
  
  Het eerste en belangrijkste is om met je partner te praten over hoe je je voelt. Bespreek je zorgen en wees eerlijk over je behoefte aan meer intimiteit. Open communicatie is de sleutel tot het oplossen van dit probleem. Neem elkaars gevoelens serieus. Ga nooit bagatelliseren, zeggen dat het wel meevalt, als de ander het wel belangrijk vindt.
  
  In een druk leven kan het makkelijk zijn om elkaar uit het oog te verliezen. Plan bewust tijd voor elkaar in, zonder afleidingen zoals telefoons of werk. Dit kan een wekelijkse date night zijn, een gezamenlijke hobby, of zelfs gewoon een avondwandeling.
  
  Probeer elkaar opnieuw te leren kennen. Stel vragen die je misschien in jaren niet hebt gesteld. Wat zou je doen als je de loterij wint? Wat zou je anders doen in je leven als je vroeger wist wat je nu weet? Wie heeft je de belangrijkste lessen in je leven geleerd? Dit soort diepere vragen kunnen helpen om de connectie opnieuw op te bouwen.
  
  Begin met kleine gebaren, zoals een knuffel of een kus. Het kan in het begin wat onwennig aanvoelen, maar door dit soort momenten te herintroduceren, kun je de fysieke band langzaam weer opbouwen. Het knuffelhormoon, oxytocine, dat hiervoor nodig is, wordt het beste aangemaakt door aanraking.
  
  Overweeg relatietherapie om diepere problemen aan te pakken. Een therapeut kan helpen om onderliggende issues naar boven te brengen en jullie begeleiden naar een gezonde, liefdevolle relatie. Het is een duurzame investering, je hebt er voor de rest van je leven iets aan.
  
  Net zoals een tuin verzorging nodig heeft om te bloeien, heeft een relatie dat ook. Een andere metafoor is je auto. Je brengt je auto ook naar de APK en laat regelmatig onderhoud uitvoeren. Anders stopt ie met rijden, zo simpel is het. Het is essentieel om voortdurend aandacht te blijven besteden aan je partner en je relatie. Kleine gebaren van genegenheid, regelmatig communiceren, en samen tijd doorbrengen, kunnen een groot verschil maken op de lange termijn.
  
  Wat heb je te verliezen?
  
  Probeer het, ook al voelt een romantische relatie nog ver weg. Een relatie die aanvoelt als die van een broer en zus hoeft niet het einde van de romantiek te betekenen. Door te communiceren, tijd voor elkaar vrij te maken, en actief te werken aan jullie band, kunnen jullie de passie weer terugbrengen. Het vergt inzet, maar met de juiste stappen kunnen jullie relatie weer bloeien en groeien, met liefde en intimiteit als fundament.

  
  Meer over Therapie bij relatieproblemen →
• Relatieproblemen | Wat is jouw trigger?

  Wat is jouw trigger?

  Wat is jouw trigger?
  Ervaar je wel eens dat je super heftig reageert op iemand? Waarschijnlijk raakt iemand dan jouw trigger, je gevoelige punt.
  
  Al jaren vind ik een van de interessantste vragen in het leven: ‘Waarom doe je wat je doet?’
  
  En dan vind ik met name het gedrag van mensen interessant als ze getriggerd worden. Een van mijn docenten zei eens: “Als ik tegen mijn vrouw zeg dat ze op haar moeder lijkt, krijg ik haar op de kast.” Als zij tegen mij zegt dat ik op mijn moeder lijk, reageer ik: “Huh? Ik lijk helemaal niet op mijn moeder. Dezelfde opmerking, totaal andere reactie.”
  
  Blijven mokken
  Vroeger had ik geen idee waarom ik zo heftig reageerde op bepaalde opmerkingen. Ik vond gewoon de ander dan stom, onbeschoft en kwetsend. Ik kon uren, dagen, blijven mokken. Natuurlijk snapte ik ergens wel dat boos zijn alleen jezelf raakt, terwijl de ander ondertussen gewoon doorgaat met z’n leven, maar dat veranderde mijn reactie niet.
  
  Totdat ik leerde wat het betekent om getriggerd te worden.
  
  Wat is je trigger?
  Een trigger is een klein onderdeeltje van een pistool of een geweer. De trigger zelf doet niets. Maar als het wapen geladen is met munitie, zet die kleine trigger het mechaniek in werking en volgt er een behoorlijke knal. Wij zijn het wapen. We dragen de munitie in ons, in de vorm van onderdrukte emoties. Als iemand anders dan een opmerking maakt of iets doet dat een bepaalde onderdrukte emotie aanraakt, is dat de trigger. Het kan dus iets heel kleins zijn, ogenschijnlijk onbelangrijk, wat toch een ontzettende reactie teweeg kan brengen. Dit is de uitleg van dr. Gabor Maté, over wie ik je graag wat meer vertel.
  
  Gabor Maté (1944) is een Hongaars-Canadese arts, gespecialiseerd in verslavingen en trauma. Hij schreef meerdere boeken, waarin hij zijn visie geeft op de gevolgen van trauma en slechte jeugdervaringen:
  
  When the Body says No
  Scattered Minds
  In the Realm of the Hungry Ghosts
  Hold on to your kids
  Wat is trauma?
  Allereerst zegt Gabor over trauma dat het niet zozeer zit in de gebeurtenis, maar wat er van binnen met je gebeurt als gevolg ervan. Alle mensen die hij in de loop der jaren heeft gesproken die getraumatiseerd waren, hadden één ding sowieso met elkaar gemeen. Wanneer hij ze de vraag stelde: “Met wie heb je gesproken toen het gebeurd was?”, gaven deze mensen allemaal het antwoord: “Met niemand.” En dát is het trauma, zegt Gabor. Het feit dat je alleen was met je gevoelens over wat je is overkomen. Als iemand gehoord wordt, getroost wordt, gesteund wordt, is er geen trauma, maar alleen een nare gebeurtenis.
  
  Niet vervulde essentiële behoeften
  Verder gaat trauma niet alleen over de heftige gebeurtenissen die wij over het algemeen bestempelen als trauma, zoals seksueel misbruik, mishandeling of oorlog. Dit zijn allemaal vreselijke dingen die niet hadden mogen gebeuren. Trauma kan echter ook ontstaan door factoren die er wel hadden moeten zijn, maar er niet waren. Als kind je gewenst en geliefd voelen, gehoord en gezien worden, oprechte aandacht krijgen, het zijn hele belangrijke behoeften. Indien deze niet vervuld worden kunnen ze een levenslang trauma tot gevolg kunnen hebben. Dat kan zich gaan uiten in bepaalde karaktertrekken en gedragingen die je niet zou hebben gehad als je in een liefdevolle, stabiele omgeving opgegroeid zou zijn.
  
  De keuze tussen Attachment en Authenticity
  Gabor heeft het in zijn lezingen en boeken regelmatig over ‘attachment’ versus ‘authenticity’, verbinding versus authenticiteit. Dat zijn de twee keuzes die je als kind kunt maken. Je kunt kiezen voor verbinding met je ouders of verzorgers of om jezelf te zijn. Op het moment dat je voor jezelf kiest door boosheid, verdriet of andere heftige emoties te uiten, bestaat de kans dat de verbinding met je verzorger hieronder lijdt. Want, als jij je niet gedraagt en niet lief bent, bestaat de kans dat de ander niets meer met je te maken wil hebben. Dat is niet heel handig als dit ook de persoon is die jou te eten geeft en je beschermt.
  
  Weglopen als je drie jaar bent?
  Aangezien je voor je overleving afhankelijk bent van de ander, ligt het voor de hand dat je er automatisch en onbewust voor kiest om de verbinding, de connectie, te behouden. Je gaat dus je echte emoties onderdrukken en past je aan. Je gedraagt je zoals dat gewenst is op dat moment. Als je zo klein bent, is er geen sprake van een échte keuze. Want ja, wat zijn je opties? Weglopen van huis als je drie jaar bent gaat niet. De strijd aangaan met een volwassene als je vijf bent is kansloos. Je brein is slim. Zonder dat jij er over hoeft na te denken neemt je brein de beste beslissing voor je. Voor dat moment is aanpassing de beste kans om de verbinding te behouden en dus de beste kans op overleving.
  
  Slimme overlevingsstrategie
  Wat gebeurt er als je op een gegeven moment als volwassene beschouwd mag worden en je nog steeds, bewust of onbewust, kiest voor verbinding in plaats van authenticiteit? Dan blijf je bijvoorbeeld bij een partner die je slecht behandelt, laat je je moeder bepalen hoe jij je leven leidt, of durf je je mening niet te geven als die anders is dan die van je vrienden. Dan blijf je in de overlevingsmodus hangen met de overtuiging dat jij je moet aanpassen omdat je anders in de steek gelaten wordt. Als je begrijpt dat deze overtuiging als het ware in jou geprogrammeerd is in het verleden, weet je ook dat er geen reden is om te zeggen: “Ik kan mezelf wel voor mijn kop slaan, want ik had voor mezelf op moeten komen. Ik ben ook zo stom dat ik er steeds weer intrap.” Nee, je brein volgde precies de overlevingsstrategie die je geleerd hebt, dus je reactie klopt. Wat je alleen nu wel mag zeggen tegen je brein is: “Bedankt dat je me probeert te helpen, maar ik kan nu zelf mijn beslissingen wel nemen. Ik kies nu voor mezelf, omdat ik alleen dan gelukkig kan zijn. Ik mag mijn echte emoties erkennen.”
  
  Wat ben je gaan geloven over jezelf?
  De trigger is hierbij een behulpzaam middel, een aanwijzing. Wat heeft iemand gezegd of gedaan waardoor je zo van slag bent? Welke emotie en welk lichamelijk gevoel roept dit bij je op? Wat geloof je over jezelf hierdoor? Is dat het ergste scenario of zouden er andere redenen kunnen zijn waarom die persoon deed wat ie deed? Wanneer heb je dit gevoel eerder in je leven gehad? Zou het kunnen dat deze recente gebeurtenis op zichzelf niet zo erg was, maar je brein dit direct associeerde met een gebeurtenis uit het verleden?
  
  Kortom
  De volgende keer als je boos, verdrietig, gefrustreerd of zelfs woedend bent, kun je jezelf en de ander een groot plezier doen door je af te vragen wat er écht aan de hand is. Klopt je emotie met wat er op dat moment gebeurt of heb je alleen maar te maken met een trigger die een emotie uit het verleden oprakelt?
  
  Is het zinvol om triggers te onderzoeken ?
  Ja, dat is het zeker! Hoe meer je jezelf snapt, hoe meer in balans je bent en hoe minder je de ander de schuld geeft van jouw emotionele uitbarstingen.

  
  Meer over Therapie bij relatieproblemen →
• Relatieproblemen | Getrouwd met een klein kind?

  Getrouwd met een klein kind?

  Voelt het soms alsof je met een klein kind getrouwd bent?
  Niemand wil getrouwd zijn met een klein kind, dat is niet waarom je een relatie hebt, nietwaar? Het kan voelen alsof je partner zich soms gedraagt als een klein kind. Of misschien hoor je juist regelmatig van je partner: “Waarom moet ik altijd degene zijn die de kar trekt in deze relatie?”
  
  Veel stellen herkennen dit patroon.
  
  Ik ga je meenemen in een uitleg over transactionele analyse. Dat klinkt super droog en saai, maar dat is het niet. Tenminste, niet zoals ik het aan je ga vertellen.
  
  In de interactie met je partner neem je een bepaalde rol aan. Dat gaat vaak automatisch. Transactionele analyse helpt ons de verschillende rollen te begrijpen. Er zijn drie mogelijkheden:
  
  
  
  De ouderrol
  De volwassen rol
  De kindrol
  
  
  Je bent het misschien met me eens dat een relatie met een partner het beste tot zijn recht komt als je je allebei volwassen gedraagt. Dat is het meest ideale uitgangspunt.
  
  Maar heel vaak gebeurt dit niet.
  
  Sterker nog, gedurende de dag kunnen we meerdere keren in de ouderrol of in de kindrol schieten. Dit gaat vaak onbewust, maar je merkt direct aan de reactie van je partner dat er een verandering van rollen heeft plaatsgevonden.
  
  
  
  Laten we eens beginnen met te kijken wat er gebeurt als je in de ouderrol stapt.
  
  Ouderrol:
  Dit is de rol waarin je de ander corrigeert, controleert of verzorgt. In deze rol geef je commentaar en goedbedoeld, sturend advies zonder dat de ander hierom heeft gevraagd. Je pakt in deze rol de verantwoordelijkheid voor zaken die gebeuren moeten, terwijl je tegelijkertijd het signaal afgeeft dat je dit beter doet dan de ander.
  
  Denk bijvoorbeeld aan situaties als deze: Je partner is aan het koken en jij staat aan de zijlijn aanwijzingen te geven.
  “Je moet de saus en de groente apart opwarmen, hoor. Nee, de kaas gaat er altijd pas aan het eind bij.”
  
  Of deze: Je partner wil graag iets kopen en jij zegt: “Dat gaan we niet doen, want dan ligt het over drie weken ongebruikt in de kast. Ik weet precies hoe jij bent.”
  
  Of jij bent degene die altijd alles naar zich toetrekt: “Laat mij de huurauto maar even regelen, dat gaat het snelste. Ik zal de creditcards en het contante geld wel bij me houden, want anders raken we het misschien wel kwijt.”
  
  Als jij de neiging hebt om snel in deze rol te stappen, dan heb je waarschijnlijk al vroeg in je leven geleerd om zelfstandig te zijn. Misschien moest je vroeger al jong helpen thuis omdat jullie een groot gezin waren. Moesten je ouders veel werken en moest jij je steentje bijdragen? Of waren je ouders (emotioneel) niet echt beschikbaar voor je en moest je je eigen zaakjes opknappen?
  
  Het hebben van de controle kan dan heel fijn voelen nu. Dus logisch dat je die verantwoordelijke rol op je pakt. Aan de andere kant voelt het helemaal niet fijn, want het betekent dat jij weer degene bent die de kar moet trekken. Je partner doet niet genoeg zijn best, of is gewoon niet zo capabel als jij. Als je dingen aan hem overlaat, kun je het weer over doen of moet je genoegen nemen met iets dat niet goed geregeld is.
  
  Je gaat je irriteren, je gaat verwijten, beschuldigen en je gaat je partner als een klein kind behandelen. Als je maar glashelder vertelt wat ie moet doen dan gaat het goed. Maar ja, is dit wat je wilt, een relatie met een klein kind?
  
  
  
  Kindrol:
  In de kindrol kun je je machteloos voelen, alsof je geen controle hebt over de situatie. Het is zo gek, maar je voelt je soms echt alsof je 8 jaar bent, zo word je terechtgewezen. Je hebt het gevoel dat je geen zeggenschap hebt en dat jouw mening niet belangrijk is.
  
  Je partner bepaalt alles en als jij een keer wat wil, dan wordt het van tafel geveegd.
  “Nee, zo gaan we het niet doen.”
  Je partner zegt ‘we’, maar jij hebt hierin geen stem gehad. Dat voelt oneerlijk.
  “Dat hebben WE afgesproken” zegt ie, en jij denkt bij jezelf: ‘Dat heb jij afgesproken, niet ik.’
  
  Het voelt alsof je teruggeworpen wordt in de tijd, alsof je vader of moeder tegenover je staat. Dat zeg je dan ook uit boosheid: “Je lijkt mijn moeder wel!” En de reactie die je krijgt is: “Gedraag je dan ook niet als een klein kind!”
  
  Je kunt zelf in de kindrol stappen uit onzekerheid en vanuit de behoefte dat je partner je helpt om beslissingen te nemen. Het kan ook zijn dat je je snel het slachtoffer voelt en hierdoor in de kindrol stapt: “Ik krijg nooit een kans op een goede baan, want mijn collega’s worden toch voorgetrokken.” Of: “Waarom vraag je nooit aan mij wat ik nodig heb als ik verdrietig ben?” Of: “Ik heb het zeker weer niet goed gedaan, he?”
  
  Als je geneigd bent om snel in de kindrol te stappen, waar zou dit vandaan komen, denk je?
  
  Had je een dominante vader of moeder? Werd je vroeger niet gezien of gehoord soms? Het kan zijn dat je wel een mening had, maar daar werd misschien geen aandacht aan besteed. Misschien ben je onvoldoende erkend in je behoefte aan aandacht en liefde. Het is een logische respons om dit alsnog bij je partner te zoeken, maar niet wenselijk op deze manier.
  
  
  
  De derde rol is de volwassen rol.
  
  Volwassen rol:
  Dit is de rol waarin je rationeel, kalm en evenwichtig reageert. Vanuit deze rol ben je in staat om open en eerlijk te communiceren zonder al te emotioneel te worden. Het is de enige rol waarin echte verbinding en gezonde communicatie kunnen plaatsvinden. In de relatie tussen partners is het ook de enige gewenste dynamiek. Je wilt geen relatie met een klein kind en je wilt ook geen relatie met een vader of een moeder. Het mooie van een volwassen relatie is dat je gelijkwaardig bent. Je staat naast elkaar, niet boven of onder elkaar.
  
  
  
  Waarom vallen we in bepaalde rollen?
  Wanneer je dus niet met elkaar kunt praten en ruzie aan het maken bent, is de kans groot dat je in de ouderrol of in de kindrol gestapt bent. Het probleem hiermee is niet alleen dat jij in de verkeerde rol zit, maar ook dat je je partner hiermee in de tegenovergestelde rol plaatst.
  
  Als jij je namelijk gedraagt als een terechtwijzende ouder, is het logisch dat jouw partner reageert als het opstandige of terugtrekkende kind. Je partner voelt zich aangevallen, bekritiseerd, klein, niet goed genoeg.
  
  Niemand wil als volwassene behandeld worden alsof ze een kleuter zijn, dat snap jij ook wel, toch?
  
  En als jij je gedraagt als een dreinende peuter, een stampvoetende zesjarige of een onredelijke puber, dan is het niet heel gek dat je partner de regie neemt.
  
  Jij kunt dat blijkbaar op dat moment niet en je kunt je partner niet kwalijk nemen dat ie niet in discussie gaat met een kleuter, nietwaar?
  
  We stappen dus zelf in een rol en we duwen elkaar in een rol.
  
  De verantwoordelijke partner die de ouderrol te veel pakt, creëert een passieve partner die geen initiatief meer durft te nemen. “Het is toch nooit goed, wat ik ook doe.”
  
  Een afhankelijke partner die alle besluiten overlaat aan de ander moet ook accepteren dat die ander op een gegeven moment volledig de regie neemt. “Als ik het niet doe, gebeurt het niet.”
  
  
  
  Dit kan een vicieuze cirkel worden waarin je steeds dezelfde patronen blijft herhalen. Je wisselt tussen ouder en kind, terwijl de volwassen rol, waarin gelijkwaardigheid en respect centraal staat, verdwijnt.
  
  
  
  Hoe kom je beiden in de volwassen rol?
  De enige manier om deze cyclus te doorbreken, is door beiden in de volwassen rol te stappen. Dit is makkelijker gezegd dan gedaan, maar het begint met bewustwording van je eigen gedrag. Hier zijn enkele tips:
  
  Stop met de ouder- of kindrol aan te nemen. Dit betekent dat je moet stoppen met ongevraagd zorgen voor de ander, controleren of klagen. Probeer op een gelijkwaardige manier te communiceren. Elkaar helpen en sparren, in plaats van opleggen en mededelen.
  
  Herken je triggers. Wanneer schiet je in een bepaalde rol? Is het tijdens een conflict? Wanneer je je niet gehoord voelt? Probeer te achterhalen wanneer je van de volwassen rol afwijkt. Stop dan even met praten over het onderwerp en praat over wat er van binnen gebeurt. “Wat je nu zegt geeft mij een gevoel van…” Het omgaan met triggers is tweeledig. Je partner mag best een beetje rekening houden met je gevoelige plekken, dus hij hoeft niet bot op je ziel te trappen. Een beetje empathie naar elkaar is gewenst in een relatie. Tegelijkertijd mag jij aan de gevoeligheid van je trigger werken, want het is ook niet de bedoeling dat je met je emotie van 0 naar 100 gaat in twee seconden. Jouw trigger is jouw pijn, dus jouw verantwoordelijkheid.
  
  Oefen volwassen communicatie. Dit betekent praten over je gevoelens zonder beschuldigingen. Zeg bijvoorbeeld: “Ik voel me gestrest als ik het gevoel heb dat ik alles alleen moet doen,” in plaats van “Jij doet ook nooit iets!”
  
  Luister actief. In de volwassen rol neem je tijd om te luisteren naar de ander zonder te oordelen. Vraag door en probeer echt te begrijpen wat je partner bedoelt. “Wat is precies dat gevoel dat je dan krijgt als ik zo praat? Hoe komt het op jou over?”
  Wees geduldig. Het is makkelijk om terug te vallen in oude patronen, vooral als de emoties hoog oplopen. Gun jezelf en je partner de tijd om deze nieuwe manier van communiceren onder de knie te krijgen.
  
  
  Een voorbeeld uit de praktijk
  
  Een praktijkvoorbeeld doet het altijd goed. Laten we eens kijken naar het verhaal van Diana en Peter. Ze hebben steeds dezelfde discussies over de verdeling van huishoudelijke taken. Diana voelt zich constant de ‘ouder’ die Peter moet aansturen om zijn deel te doen, terwijl Peter zich volgens haar gedraagt als een klein kind. Hij voelt zich gecontroleerd, wat uiteindelijk leidt tot passiviteit. “Doe het maar lekker zelf dan.” Diana wordt steeds gefrustreerder.
  
  Een typische discussie is:
  
  Diana: “Ik word hier zo moe van, Peter. Ik heb je al drie keer gevraagd om je bureau op te ruimen. Waarom moet ik altijd achter je aan zitten?”
  
  Peter: “Waarom zeur je hier nou weer over? Ik ga het dit weekend doen. Ik heb het heel druk gehad deze week, hoor. Mijn hoofd loopt over.
  
  Diana: “Oh, dus jij hebt veel aan je hoofd? Wat denk je dat ik de hele dag doe? Je zou ook eens een betere tijdsplanning kunnen maken.”
  
  Peter: “Nou, als je het dan toch beter weet, doe het dan lekker zelf.”
  
  Diana schiet in de ouderrol als Peter vergeet zijn bureau op te ruimen. En zo te horen aan Diana gebeurt dit vaker, dat ze Peter moet herinneren aan bepaalde taken. Peter voelt zich dan meteen een kind dat niets goed kan doen en gaat in de verdediging. Dit patroon zorgt ervoor dat ze zich allebei niet gehoord en begrepen voelen.
  
  Wanneer ze in de volwassen rol blijven kan Diana haar verwachtingen en gevoelens op een constructievere manier uiten, terwijl Peter mag gaan oefenen met het nemen van verantwoordelijkheid zonder in de verdediging te schieten.
  
  
  
  Een gesprek vanuit twee volwassen rollen kan er zo uitzien:
  
  Diana: “Peter, ik merk dat ik me gestrest voel omdat het huis niet opgeruimd is. Kunnen we afspreken wie wat wanneer doet? “
  
  Peter: “Ja, ik snap het. Sorry dat ik het heb laten liggen, ik had het erg druk met andere dingen. Zullen we vanavond even samen een planning maken?”
  
  
  
  Deze nieuwe manier van communiceren geeft hen beiden de ruimte om zich gehoord en gerespecteerd te voelen.
  
  
  De volwassen rol is leuker
  
  Wanneer beide partners in de volwassen rol blijven, ontstaat er ruimte voor echte verbinding. Je hebt geen behoefte meer aan controle of afhankelijkheid, omdat je elkaar als gelijken ziet. Dit betekent dat je in staat bent om uitdagingen samen aan te gaan zonder elkaar te bekritiseren of te kleineren. Het is voor allebei leuker om een gelijkwaardige relatie te hebben. Je zult heus nog wel in die andere rol stappen af en toe. Vraag je partner je te helpen en je erop te attenderen als het gebeurt. En wees ook wat milder voor elkaar. Ga ervan uit dat jullie er niet op uit zijn om elkaar expres pijn te doen, maar dat je reageert vanuit oude patronen.
  
  

  
  Meer over Therapie bij relatieproblemen →
• Relatieproblemen | Hoe heeft je hechting impact op je relatie?

  Hoe heeft je hechting impact op je relatie?

  Filmpjes op YouTube, zoals The Strange Situation experiment of het Still Face experiment, laten zien hoe kleine kinderen reageren op een ouder/opvoeder die niet of wisselend emotioneel beschikbaar is. Als een kind hiermee opgroeit is het onveilig gehecht. Het leert dat de ouder onvoorspelbaar is en dat het niet op de ouder kan bouwen. Als de ouder zich na het nemen van afstand weer beschikbaar toont is het kind ontroostbaar, gaat het de ouder volledig negeren of vertoont ambivalent gedrag: steeds aantrekken en afstoten.
  
  30% tot 40% van de kinderen is onveilig gehecht.
  
  Onze hechtingsstijl beïnvloedt hoe we functioneren als volwassenen, ons zelfbeeld en hoe we omgaan met relaties.
  
  Hoe herken je een hechtingsprobleem bij volwassenen?
  Bij volwassenen zijn verstoringen in de gehechtheid o.a. te merken aan de manier waarop zij in relaties staan. Er wordt bijvoorbeeld veel gewisseld van relaties, of ze hebben knipperlichtrelaties. Het kan zijn dat relaties niet worden aangegaan of dat er een grote angst bestaat om verlaten te worden. Er kan sprake zijn van extreme jaloezie, of de overtuiging geen liefde nodig te hebben.
  
  Hechtingsproblematiek is pijnlijk om te onderkennen omdat mensen nu eenmaal loyaal zijn naar hun ouders. Vaak wordt de jeugd gebagatelliseerd door te zeggen dat het best mee viel, of er wordt voorbijgegaan aan de pijn door meteen begrip te willen tonen voor de ouders.
  
  Problemen in de partnerrelatie en neiging tot bepaald gedrag binnen de relatie is vaak terug te herleiden naar de jeugd.
  
  Hoe was je jeugd?
  Had je een emotioneel afwezige ouder?
  
  Is het nodig geweest dat je je moest afsluiten voor de buitenwereld om jezelf te beschermen?
  
  Heb je als kind al vroeg de rol van volwassene op je moeten nemen, waardoor je geen kind meer kon zijn?
  
  Ben je altijd op zoek geweest naar bevestiging van liefde?
  
  Misschien heb je zoiets van:
  
  ‘Nou ja, ik heb er niets aan overgehouden.’
  
  ‘Ik kan me niet herinneren dat ik het erg vond.’
  
  ‘Ik kan nu wel heel goed voor mezelf zorgen.
  
  Hier nog kort een overzichtje van de verschillende hechtingsstijlen en hoe dit zich kan uiten bij volwassenen.
  De veilige hechting: Volwassenen die als kind veilig gehecht zijn kunnen goed omgaan met emoties van zichzelf en van anderen. Ze zijn zelfstandig, kunnen vertrouwen hebben in een partner en hebben een positief zelfbeeld. Ze zijn in staat fijne, gelijkwaardige relaties te hebben.
  
  De vermijdende hechting: Deze mensen hebben geleerd dat ze zichzelf moeten redden. Ze zijn vaak wantrouwend en verwachten weinig van andere mensen. Ze houden er niet van om hulp te vragen en beginnen het liefst niet aan een relatie. Als ze wel een relatie aangaan, hebben ze last van bindingsangst.
  
  De angstige hechting: Deze volwassenen hebben ook moeite om anderen te vertrouwen, maar dat komt voort uit angst om gekwetst te worden. Ze hebben een negatief zelfbeeld en zijn altijd bang om afgewezen te worden. Ze zoeken continue bevestiging en je ziet vaak een combinatie van verlatingsangst en bindingsangst.
  
  De ambivalente hechting: Het lage zelfbeeld zorgt ervoor dat mensen met een ambivalente hechting altijd bezig zijn aardig gevonden te worden. Ze zijn zo bang om in de steek gelaten te worden dat ze in een relatie extreem jaloers kunnen zijn, dat ze pleasend gedrag vertonen en hun partner altijd in de buurt willen hebben.
  
  De hechtingsstoornis.
  
  Een hechtingsstoornis is niet hetzelfde als een onveilige hechtingsstijl. Een onveilige hechting ontstaat als een kind met één of meer ouders geen veilige band hebben opgebouwd. Extreme verwaarlozing of mishandeling kan leiden tot een hechtingsstoornis.

  
  Meer over Therapie bij relatieproblemen →
• Relatieproblemen | Ik wil jouw roze slak zijn!

  Ik wil jouw roze slak zijn!

  “Ik wil jouw roze slak zijn!”
  Veel mensen vinden dat liefde het belangrijkste is in het leven. Tenslotte willen we allemaal iemand die er echt voor ons is, waarbij we op nummer één staan. Bovendien bepaalt de kwaliteit van onze relatie voor een groot deel hoe gelukkig we zijn.
  
  Maar sommige mensen sturen mij een mailtje en zeggen: “Sigrid, kun jij ons helpen met onze relatie? Ik wil weer mijn partners roze slak zijn!”
  
  Nu denk jij waarschijnlijk: ‘Heb ik iets gemist? Is dit weer zo’n nieuwe, hippe term zoals YOLO, FOMO of TMI?’
  
  Nee, deze uitdrukking zal dit jaar vast nog niet in de Dikke Van Dale staan. De roze slak is het boegbeeld van Eerste Hulp bij Relaties, en ik wil je graag vertellen hoe dit is ontstaan.
  
  Mijn zus en ik zaten op een middag te praten over relaties. Toen zei ze: “Ik wil de nummer één zijn van mijn partner. Met minder neem ik geen genoegen.”
  
  
  Het verhaal van de roze slak van Eerste Hulp bij Relaties
  Ze vertelde een verhaal over de kleuterschool.
  
  Daar hadden ze een spel met slakjes, de slakkenrace. Je moest om beurten met de dobbelsteen gooien, die vlakken had in dezelfde kleuren. Als je de kleur gooide van je slakje, mocht je slakje een vakje vooruit op het bord.
  
  Helaas kreeg zij meestal het slakje dat overbleef, die niemand wilde.
  
  De groene of de oranje.
  
  Maar ze kreeg nooit de roze slak, want elk meisje wilde de roze slak ‘zijn’.
  
  “De roze slak was cool. Die roze slak was belangrijk. Dus in mijn relatie wil ik zijn roze slak zijn!”, zei mijn zus lachend.
  
  “En als ik niet zijn roze slak ben, dan ben ik op zijn minst mijn eigen roze slak!”
  
  De rest van de middag brachten we brullend van het lachen door met allerlei ideeën over de roze slak.
  
  
  Maar even serieus: hoe zit het met jouw relatie?
  Als je je niet gewaardeerd, geliefd of verbonden voelt, is dit heel verdrietig. Sterker nog, het is vreselijk om je eenzaam te voelen in een liefdesrelatie.
  
  Bovendien gaan mensen gaan meestal niet uit elkaar vanwege een gebrek aan liefde, maar vanwege gebrek aan emotionele verbinding en een slechte communicatie. Hoe vaker mensen hun discussies proberen uit te praten, des te minder ze elkaar lijken te begrijpen.
  
  Misschien denk jij nu: ‘Een relatietherapeut? Ik laat me toch niet door een vreemde vertellen hoe ik mijn relatie moet fiksen?’
  
  Ik begrijp dat je dit denkt, maar schaam je hier alsjeblieft niet voor.
  
  Soms heb je even iemand nodig die vanuit een professioneel perspectief kan zien waar het misgaat en wat er nodig is om de verbinding te herstellen.

  
  Meer over Therapie bij relatieproblemen →
• Relatieproblemen | De angstige hechtingsstijl: waarom liefde voor jou zo spannend is

  De angstige hechtingsstijl: waarom liefde voor jou zo spannend is

  De angstige hechtingsstijl: waarom liefde voor jou zo spannend is
  Heb jij in relaties vaak het gevoel dat je méér wilt dan de ander? Ben je bang om verlaten te worden, zelfs als daar geen directe aanleiding voor is? Heb je de neiging om te veel te geven, jezelf aan te passen en je geluk afhankelijk te maken van de goedkeuring van je partner? Dan is de kans groot dat je een angstige hechtingsstijl hebt.
  
  Wat is een angstige hechtingsstijl en hoe ziet het er uit in relaties? En: wat kun je eraan doen?
  
  Wat is een angstige hechtingsstijl?
  Onze manier van verbinden in relaties wordt grotendeels bepaald door de hechting die we als kind hebben ontwikkeld met onze verzorgers. Dit wordt ook wel hechtingstheorie genoemd.
  
  Mensen met een angstige hechtingsstijl hebben als kind vaak ervaren dat liefde onvoorspelbaar was. Heb jij die ervaring ook? Misschien kreeg je de ene keer wél aandacht en liefde, en de andere keer niet. Dit kan ervoor zorgen dat je in volwassen relaties continu zoekt naar bevestiging: Ben ik wel goed genoeg? Blijf je wel bij me? Wat als je me verlaat?
  
  Een angstige hechtingsstijl kenmerkt zich door:
  -Een diep verlangen naar emotionele verbinding
  -Angst voor afwijzing of verlating
  -Sterke behoefte aan bevestiging van de ander
  -Overanalyseren van kleine signalen in een relatie
  -Moeite met alleen zijn of onafhankelijkheid
  
  Herkenbaar? Dan is het tijd om te ontdekken hoe dit jouw relaties beïnvloedt en hoe je hier gezonder mee om kunt gaan.
  
  Hoe uit een angstige hechtingsstijl zich in relaties?
  Als je een angstige hechtingsstijl hebt, is de kans groot dat je intense emoties ervaart in relaties. Je voelt je snel afgewezen, je maakt je veel zorgen over de liefde en je bent misschien geneigd om te veel te investeren in de ander.
  
  1. Angst voor verlating
  Mensen met een angstige hechtingsstijl zijn voortdurend bang dat hun partner hen zal verlaten. Dit betekent niet dat je geen liefde ontvangt, maar dat je brein altijd op zoek is naar mogelijke tekenen van afwijzing.
  
  🔹 Stuurt je partner even wat minder berichtjes? Dan denk je al snel: “Zie je wel, hij/zij vindt me niet meer leuk.”
  🔹 Heeft je partner behoefte aan ruimte? Dan interpreteer je dat als: “Hij/zij trekt zich terug, ik word verlaten.”
  
  Dit kan leiden tot clinging behavior: je zoekt constant bevestiging, stelt veel vragen of raakt in paniek als je partner even afstand nodig heeft.
  
  2. Overmatig pleasen
  Je wilt je partner zo graag bij je houden, dat je misschien geneigd bent om jezelf aan te passen en je eigen behoeften opzij te zetten. Je zegt ja als je nee bedoelt, je cijfert jezelf weg en je probeert op alle mogelijke manieren te voldoen aan de verwachtingen van de ander.
  
  Dit patroon lijkt in eerste instantie liefdevol, maar zorgt er uiteindelijk voor dat je jezelf verliest in de relatie.
  
  3. Emotionele achtbaan
  Een relatie met een angstige hechtingsstijl voelt vaak als een emotionele rollercoaster. Als je partner liefdevol en aanwezig is, voel je je op de top van de wereld. Maar zodra er afstand ontstaat, stort je in.
  
  Deze continue wisseling tussen hoop en angst kan ontzettend vermoeiend zijn – zowel voor jou als voor je partner.
  
  Waarom trek je vaak vermijdende partners aan?
  Als je een angstige hechtingsstijl hebt, is de kans groot dat je valt op iemand met een vermijdende hechtingsstijl. Dit is iemand die moeite heeft met intimiteit en die zich snel verstikt voelt in een relatie.
  
  Dit klinkt als een rampzalige combinatie – en dat is het vaak ook. Jij wilt méér verbinding, terwijl je partner juist behoefte heeft aan afstand. Dit leidt tot een pijnlijk patroon waarin jij achter je partner aanjaagt en je partner steeds meer terugtrekt.
  
  Herken je dit? Dan is het belangrijk om te begrijpen dat je in een patroon zit dat je waarschijnlijk al van jongs af aan kent.
  
  Hoe kun je een angstige hechtingsstijl helen?
  Het goede nieuws? Je kunt leren om veiliger te hechten en gezondere relaties aan te trekken.
  
  🔹 Leer je eigen patronen herkennen – Begrijp waar je angst vandaan komt en wees je bewust van hoe je reageert in relaties.
  🔹 Ontwikkel een gezonde relatie met jezelf – Hoe meer je jezelf leert geruststellen, hoe minder afhankelijk je wordt van bevestiging van een ander.
  🔹 Werk aan zelfliefde en zelfvertrouwen – Je bent waardevol, los van hoe een ander jou behandelt.
  🔹 Kies voor emotioneel beschikbare partners – Zoek iemand die je niet constant onzeker maakt, maar die stabiel en liefdevol is.
  🔹 Communiceer je behoeften duidelijk – Durf te zeggen wat je nodig hebt in een relatie, zonder bang te zijn dat je ‘te veel’ bent.
  
  Je hoeft niet vast te blijven zitten in angst
  Een angstige hechtingsstijl kan je het gevoel geven dat liefde een constante strijd is. Maar liefde hoort niet te voelen als vechten voor aandacht of bevestiging. Echte liefde is veilig. Liefde is wederzijds en liefde mag rust geven.

  
  Meer over Therapie bij relatieproblemen →
• Relatieproblemen | Ben jij de moeder in jullie relatie?

  Ben jij de moeder in jullie relatie?

  Voel jij je vaak verantwoordelijk voor je partner? Zorg je voor hem, houd je het huishouden draaiende en denk je overal aan? Misschien merk je dat je partner steeds meer achterover leunt, terwijl jij de lijm bent die alles bij elkaar houdt.
  
  Dan is de kans groot dat het archetype ‘de moeder’ in jouw relatie een dominante rol speelt.
  
  Dit archetype heeft mooie kanten: ze is zorgzaam, betrokken en toegewijd. Maar als de moeder de overhand krijgt, kan dit de balans in de relatie verstoren. In plaats van twee gelijkwaardige partners ontstaat er een dynamiek waarin jij de verzorger bent en je partner (onbewust) de afhankelijke.
  
  Waar komt dit patroon vandaan? Hoe beïnvloedt het je relatie? En hoe kun je ervoor zorgen dat de moeder in jou een gezonde plek krijgt, zonder dat je partner jou als een tweede moeder gaat zien?
  
  
  
  Waar komt het archetype ‘de moeder’ vandaan?
  De moeder in jou is niet zomaar ontstaan. Vaak ontwikkelt dit archetype zich al in de jeugd en is het een overlevingsstrategie die je hebt aangeleerd. Misschien:
  
  groeide je op in een gezin waarin je vroeg volwassen moest zijn en verantwoordelijkheid moest nemen.
  had je een afwezige of emotioneel onbeschikbare ouder, waardoor jij de rol van ‘verzorger’ op je nam.
  kreeg je veel bevestiging als je zorgzaam en behulpzaam was, waardoor je leerde dat liefde verdienen gelijkstaat aan zorgen voor de ander.
  voelde je je veilig als je alles onder controle had en anderen hielp.
  Deze patronen zet je vaak onbewust voort in je liefdesrelatie. De moeder in jou voelt zich verantwoordelijk voor het welzijn van je partner en neemt als vanzelf de rol van ‘redder’ of ‘verzorger’ op zich. Opvallend genoeg trekken reddende- en verzorgende types vaak partners aan die die verantwoordelijkheid een stuk minder voelen. Hierin zijn zij een mooie spiegel voor het gedrag van ‘de moeder’.
  
  
  
  Hoe de moeder in je relatie de overhand krijgt
  Het begint vaak onschuldig. Je partner is gestrest, en jij neemt wat taken over. Hij vergeet iets, en jij regelt het. Je neemt je partner zaken uit handen omdat jij het sneller, efficiënter en beter kunt. Je helpt, steunt en zorgt, omdat je dat van nature doet. Maar langzaam kantelt de balans.
  
  
  
  Voorbeeld 1: van zorgzaam naar uitgeput
  
  Sophie (58) en Daan (61) zijn al jaren samen. Sophie regelt alles in huis: de boodschappen, de financiën, de verjaardagen van familieleden. Daan is makkelijk. Hij laat haar haar gang gaan, want ze doet het toch sneller en beter.
  
  Sophie merkt dat ze steeds minder energie heeft. Als Daan vraagt waar zijn sportsokken liggen, reageert ze snauwend: “Waarom moet ik álles onthouden? Zoek het zelf eens uit!” Daan snapt haar frustratie niet: “Maar jij vindt het toch fijn om de controle te hebben?”
  
  Wat begon als liefdevolle zorg, voelt nu als een last. Sophie voelt zich een moederfiguur in plaats van een geliefde.
  
  
  
  Voorbeeld 2: een partner die afhankelijk wordt
  
  Marieke (51) en Bas (49) hebben een vergelijkbare dynamiek. Bas is een rustige, zachtaardige man. Marieke houdt van plannen en organiseren, en zonder dat ze het doorheeft, neemt ze steeds meer verantwoordelijkheid op zich.
  
  Ze regelt afspraken met vrienden, plant vakanties en herinnert Bas aan zijn werkdeadlines. Bas leunt hierop en begint steeds minder initiatief te nemen. Wanneer Marieke hem vraagt: “Wat zullen we eten vanavond?”, haalt hij zijn schouders op: “Geen idee, kies jij maar.”
  
  Marieke voelt zich gefrustreerd. Ze wil niet altijd degene zijn die alles bepaalt. Maar als ze niets doet, gebeurt er ook niets. Ze voelt zich gevangen in een rol die ze niet meer wil.
  
  
  
  De voordelen en valkuilen van het moederarchetype
  Het archetype ‘de moeder’ heeft krachtige en mooie eigenschappen, maar het kan de relatie behoorlijk uit balans halen. De partner die de rol van moeder (of vader) aanneemt, voelt zich moe, uitgewrongen, geïrriteerd en gebruikt. De andere partner heeft echt het gevoel dat hij niets meer uit zichzelf kan ondernemen omdat hij nooit snel genoeg, goed genoeg, nadenkend genoeg is.
  
  Voordelen van het moederarchetype:
  ✔ je bent zorgzaam en betrokken
  ✔ je creëert een veilige, warme relatie
  ✔ je partner voelt zich geliefd en gesteund
  ✔ je hebt oog voor detail en regelzaken
  
  Valkuilen van het moederarchetype:
  ✖ je neemt (onbewust) te veel verantwoordelijkheid
  ✖ je partner kan passief of afhankelijk worden
  ✖ je voelt je niet gewaardeerd en raakt gefrustreerd
  ✖ de aantrekkingskracht kan afnemen – want wie wil er seks met zijn moeder (of met haar kind)?
  
  Hoe breng je de moeder in balans?
  De moeder in jou hoeft niet weg. Het is mooi dat je zorgzaam en attent bent. Maar om je relatie gezond te houden, is het belangrijk dat je partner niet in een kind-rol belandt. Jij moet opletten dat je je partner niet in die rol duwt en je partner moet ervoor waken dat hij zelf niet te comfortabel wordt in die kind-rol.
  
  1. leer loslaten
  
  Sta jezelf toe om niet overal verantwoordelijk voor te zijn. Zeg tegen je partner: “Jij mag dit regelen, ik laat het los.” Ook als het niet op jouw manier gebeurt.
  
  2. stop met redderen
  
  Elke keer dat je iets voor je partner regelt, vraag jezelf af: “Moet ik dit echt doen, of kan hij het zelf?” Geef hem de kans om verantwoordelijkheid te nemen.
  
  3. geef aan wat jij nodig hebt
  
  Zorgzaamheid hoort in balans te zijn. Spreek uit wat jij fijn vindt: “Ik wil dat jij ook eens initiatief neemt, dat voelt voor mij als gelijkwaardigheid.”
  
  4. let op je aantrekkingskracht
  
  Een partnerrelatie moet een relatie blijven, geen ouder-kind dynamiek. Geef je partner de ruimte om op eigen benen te staan en creëer ruimte voor speelsheid en spanning.
  
  Het archetype de moeder in je relatie kan veel liefde en warmte brengen. Maar als deze rol te dominant wordt, kan het de balans verstoren en je relatie belasten.
  
  Vraag jezelf af: Ben ik een partner of een moeder?
  
  Als je merkt dat je te veel zorgt, is het tijd om je partner uit te nodigen om zelf meer verantwoordelijkheid te nemen. Zo ontstaat er een relatie waarin jullie beiden gelijkwaardig zijn – en waarin liefde niet alleen geven is, maar ook ontvangen. ❤️

  
  Meer over Therapie bij relatieproblemen →
• Relatieproblemen | Hoop je steeds op liefde van hem?

  Hoop je steeds op liefde van hem?

  Waarom je als angstig gehechte steeds valt op de ‘vermijder’ en zijn potentie ziet.
  
  En waarom je steeds hoopt op liefde die niet komt. Potentie is geen verbinding.
  
  De vermijder laat je dromen, hopen op liefde.
  Je valt op mensen met diepgang. Die mysterieus zijn. Moeilijk te lezen. Je voelt meteen: hier zit meer onder de oppervlakte.
  
  Je ziet wat er achter die muur zit. Je kunt zijn potentie zien, wat hij zou kunnen zijn, als hij maar wil.
  
  Hij zegt dat hij bindingsangst heeft, maar dat hij jou wél bijzonder vindt.
  Zij zegt dat ze tijd nodig heeft, maar je voelt dat er iets tussen jullie is wat je niet loslaat.
  En jij? Jij ziet potentie. Je voelt: als hij zich opent, wordt dit prachtig.
  
  En dus blijf je.
  Hopen. Wachten. Puzzelen. Pleasen.
  Want ergens geloof je: ik kan dit helen. Hij heeft het in zich. Zij wil dit echt, ze durft alleen nog niet.
  
  Maar laten we even heel eerlijk zijn.
  
  Potentie is geen verbinding.
  Het is een droom. Een idee.
  En jij leeft op de kruimels van wat er zou kunnen zijn, terwijl je ondertussen structureel tekortkomt in wat je écht nodig hebt: veiligheid, emotionele beschikbaarheid en wederkerigheid.
  
  Waarom je als angstig gehechte partner zo gevoelig bent voor potentie
  Als je angstig gehecht bent, is je systeem constant op zoek naar bevestiging: ben ik veilig, ben ik belangrijk, blijf je bij me?
  
  Je bent vaak hyperalert op signalen van liefde. En juist de mensen die je dat niet makkelijk geven, trekken je aan.
  Waarom?
  Omdat het lijkt op vroeger. Op hoe je als kind misschien liefde moest verdienen. Je aanpassen, sterk zijn, pleasen.
  
  Dus als je nu een partner treft die jou laat hunkeren, die niet helemaal beschikbaar is – dan voelt dat paradoxaal genoeg ‘vertrouwd’.
  En als er dan af en toe wél verbinding is? Een blik, een lief appje, een moment van zachtheid? Dan voelt het intens.
  
  Maar dat is geen liefde.
  Dat is overleving.
  
  Potentie houden we in stand vanuit hoop (en zelftwijfel)
  “Ik weet zeker dat hij diep van binnen om me geeft.”
  “Ze moet gewoon eerst zichzelf vinden.”
  “Hij heeft een muur om zich heen, maar ik mag daar af en toe doorheen.”
  
  Zie je wat hier gebeurt?
  Jouw geluk hangt af van zijn of haar emotionele proces.
  Je zet je eigen behoeften op pauze.
  Je blijft wachten op iets wat misschien nooit komt.
  
  En onder al die hoop… zit vaak een overtuiging: misschien ben ik het niet waard dat iemand er echt voor me is.
  Auw. Ja. Maar wel belangrijk om naar te kijken.
  
  Wat er gebeurt als je wél voor jezelf kiest
  Op een dag ben je moe.
  Niet alleen van de ander, maar ook van jezelf in deze dynamiek.
  
  Je voelt:
  Ik wil geen relatie meer waarin ik mezelf moet bewijzen.
  Liefde hoort warm en veilig te voelen. Zonder dat ik op eieren moet lopen.
  
  En dan begint het pas echt.
  Want dat is het moment waarop jij het oude script doorbreekt.
  
  Niet omdat je weet hoe het moet.
  Maar omdat je besluit: ik mag liefde ontvangen zonder mezelf te verliezen.
  
  Hoe je loskomt van het idee van potentie
  Zie de realiteit zoals die is, niet zoals je hoopt dat ‘ie wordt.
  Wat doet je partner als jij verdrietig bent? Als jij je uitspreekt? Als jij iets nodig hebt?
  
  Vraag je af: wat heeft deze relatie mij tot nu toe gekost?
  En dan niet alleen in tijd, maar ook in energie, zelfvertrouwen, levensplezier.
  
  Leer je eigen hechtingsstijl kennen.
  Als je snapt waar jouw neiging om te trekken, te pleasen of te blijven vandaan komt, kun je veel bewuster kiezen.
  
  Oefen met ontvangen.
  Maar echt. Ga op zoek naar mensen (vrienden, coaches, partners) die al beschikbaar zijn. Die je niet hoeft te overtuigen.
  
  

  
  Meer over Therapie bij relatieproblemen →
• Stemmingswisselingen | Innerlijke emotiedelen, wat zijn dat?

  Innerlijke emotiedelen, wat zijn dat?

  Stemmetjes in je hoofd. Poppetjes op je schouder. Hoe je het ook noemt, iedereen heeft verschillende emotiedelen in zich. Een deel dat vrolijk is. Een deel dat vol zelfvertrouwen zit. Maar ook een deel dat onzeker is. En een deel dat heel boos kan zijn. Een deel dat verdrietig is. Niet alle delen vind je even leuk, maar ze zijn er wel. Ze zorgen voor onrust en dilemma’s in je leven.
  
  
  Als je een goed idee hebt en ergens enthousiast over bent, komt er vrijwel direct een deel om de hoek kijken dat zegt: ‘Maar dat kun je toch helemaal niet? Ik zou er niet aan beginnen.’ En voor je het weet laat je jezelf weer demotiveren. Of word je steeds weer boos als iemand het bloed onder je nagels vandaan haalt? Je neemt je voor om niet meer zo heftig en impulsief te reageren, maar pas achteraf weet je wat je wel had moeten zeggen…helaas. .te laat. Telkens weer opnieuw zorgen die stemmetjes er voor dat je niet de beste versie van jezelf bent, of dat je niet 100% gaat voor wat je wilt.
  
  
  
  Wist je dat je met hypnotherapie eens een goed gesprek aan kunt gaan met die emotiedelen? Het is namelijk interessant om te weten:
  
  -Wat willen ze nu eigenlijk echt?
  
  -Wat is positief aan elk deel, wat doen ze voor je?
  
  -Hoort het deel wel bij jou of heb je dit overgenomen/geleerd van iemand anders uit je verleden?
  
  -Hoe kun je delen die op dit moment niets positiefs bijdragen transformeren, zodat ze wel iets toevoegen aan je leven?
  
  
  
  De kracht van het onbewuste brein in trance
  Het leuke aan hypnotherapie is dat je in trance veel beter contact kunt maken met je onbewuste brein. Je onbewuste brein heeft alle antwoorden en daarmee ook de oplossingen voor een probleem. Trance is niet iets raars, engs of gek. Als je jezelf er wel eens op betrapt hebt dat je zat te staren en even aan het dagdromen was, was je in principe al in trance.
  
  Als iemand op dat moment tegen je zou praten, zou je gewoon antwoord kunnen geven. Je bent alleen in trance veel meer gericht op jezelf en wat zich van binnen bij je afspeelt. Daarom kun je in trance, onder begeleiding van een therapeut, beelden en gevoelens ervaren waar je je normaal gesproken niet bewust van bent.
  
  Werken met delen, zoals deze hypnotherapie methode heet, is heel leuk om te ervaren en geeft ook ontzettend veel inzicht, zodat je in het vervolg ook andere keuzes kunt maken.

  
  Meer over Therapie bij stemmingswisselingen →
• Trauma | Hechtingsproblematiek, hoe ziet dat er uit in relaties?

  Hechtingsproblematiek, hoe ziet dat er uit in relaties?

  Filmpjes op YouTube, zoals The Strange Situation experiment of het Still Face experiment, laten zien hoe kleine kinderen reageren op een ouder/opvoeder die niet of wisselend emotioneel beschikbaar is. Als een kind hiermee opgroeit is het onveilig gehecht. Het leert dat de ouder onvoorspelbaar is en dat het niet op de ouder kan bouwen. Als de ouder zich na het nemen van afstand weer beschikbaar toont is het kind ontroostbaar, gaat het de ouder volledig negeren of vertoont ambivalent gedrag: steeds aantrekken en afstoten.
  
  30% tot 40% van de kinderen is onveilig gehecht.
  
  Onze hechtingsstijl beïnvloedt hoe we functioneren als volwassenen, ons zelfbeeld en hoe we omgaan met relaties.
  
  Hoe herken je een hechtingsprobleem bij volwassenen?
  Bij volwassenen zijn verstoringen in de gehechtheid o.a. te merken aan de manier waarop zij in relaties staan. Er wordt bijvoorbeeld veel gewisseld van relaties, of ze hebben knipperlichtrelaties. Het kan zijn dat relaties niet worden aangegaan of dat er een grote angst bestaat om verlaten te worden. Er kan sprake zijn van extreme jaloezie, of de overtuiging geen liefde nodig te hebben.
  
  Hechtingsproblematiek is pijnlijk om te onderkennen omdat mensen nu eenmaal loyaal zijn naar hun ouders. Vaak wordt de jeugd gebagatelliseerd door te zeggen dat het best mee viel, of er wordt voorbijgegaan aan de pijn door meteen begrip te willen tonen voor de ouders.
  
  Problemen in de partnerrelatie en neiging tot bepaald gedrag binnen de relatie is vaak terug te herleiden naar de jeugd.
  
  Hoe was je jeugd?
  Had je een emotioneel afwezige ouder?
  
  Is het nodig geweest dat je je moest afsluiten voor de buitenwereld om jezelf te beschermen?
  
  Heb je als kind al vroeg de rol van volwassene op je moeten nemen, waardoor je geen kind meer kon zijn?
  
  Ben je altijd op zoek geweest naar bevestiging van liefde?
  
  Misschien heb je zoiets van:
  
  ‘Nou ja, ik heb er niets aan overgehouden.’
  
  ‘Ik kan me niet herinneren dat ik het erg vond.’
  
  ‘Ik kan nu wel heel goed voor mezelf zorgen.
  
  Hier nog kort een overzichtje van de verschillende hechtingsstijlen en hoe dit zich kan uiten bij volwassenen.
  De veilige hechting: Volwassenen die als kind veilig gehecht zijn kunnen goed omgaan met emoties van zichzelf en van anderen. Ze zijn zelfstandig, kunnen vertrouwen hebben in een partner en hebben een positief zelfbeeld. Ze zijn in staat fijne, gelijkwaardige relaties te hebben.
  
  De vermijdende hechting: Deze mensen hebben geleerd dat ze zichzelf moeten redden. Ze zijn vaak wantrouwend en verwachten weinig van andere mensen. Ze houden er niet van om hulp te vragen en beginnen het liefst niet aan een relatie. Als ze wel een relatie aangaan, hebben ze last van bindingsangst.
  
  De angstige hechting: Deze volwassenen hebben ook moeite om anderen te vertrouwen, maar dat komt voort uit angst om gekwetst te worden. Ze hebben een negatief zelfbeeld en zijn altijd bang om afgewezen te worden. Ze zoeken continue bevestiging en je ziet vaak een combinatie van verlatingsangst en bindingsangst.
  
  De ambivalente hechting: Het lage zelfbeeld zorgt ervoor dat mensen met een ambivalente hechting altijd bezig zijn aardig gevonden te worden. Ze zijn zo bang om in de steek gelaten te worden dat ze in een relatie extreem jaloers kunnen zijn, dat ze pleasend gedrag vertonen en hun partner altijd in de buurt willen hebben.
  
  De hechtingsstoornis.
  
  Een hechtingsstoornis is niet hetzelfde als een onveilige hechtingsstijl. Een onveilige hechting ontstaat als een kind met één of meer ouders geen veilige band hebben opgebouwd. Extreme verwaarlozing of mishandeling kan leiden tot een hechtingsstoornis.

  
  Meer over Therapie bij trauma →
• Zingeving | Zielsregressie

  Zielsregressie

  Wanneer je jezelf vragen stelt, zoals: 'Wie ben ik nu echt?, Waarom ben ik hier?, Heb ik eigenlijk een taak?, Waarom gebeuren er bepaalde dingen in mijn leven?', dan kan een zielsregressie, uitgevoerd door een erkend hypnotherapeut, veel inzichten geven. Je wordt hierbij in trance gebracht en je gaat samen met de therapeut op onderzoek uit naar levenslessen uit ervaringen uit een vorig leven en de zielswereld. Je kunt ontdekken waarom je dit leven hebt gekozen en wat de waardevolle levenslessen zijn die jij mag leren. Dit kan je helpen weer richting, vreugde en zingeving te voelen.

  
  Meer over Therapie bij zingeving →
• Zingeving | De impact van overlevingsstrategieën

  De impact van overlevingsstrategieën

  Al jaren vind ik een van de interessantste vragen in het leven: ‘Waarom doe je wat je doet?’
  
  En dan vind ik met name het gedrag van mensen interessant als ze getriggerd worden. Een van mijn docenten zei eens: “Als ik tegen mijn vrouw zeg dat ze op haar moeder lijkt, krijg ik haar op de kast.” Als zij tegen mij zegt dat ik op mijn moeder lijk, reageer ik: “Huh? Ik lijk helemaal niet op mijn moeder. Dezelfde opmerking, totaal andere reactie.”
  
  Blijven mokken
  Vroeger had ik geen idee waarom ik zo heftig reageerde op bepaalde opmerkingen. Ik vond gewoon de ander dan stom, onbeschoft en kwetsend. Ik kon uren, dagen, blijven mokken. Natuurlijk snapte ik ergens wel dat boos zijn alleen jezelf raakt, terwijl de ander ondertussen gewoon doorgaat met z’n leven, maar dat veranderde mijn reactie niet.
  
  Totdat ik leerde wat het betekent om getriggerd te worden.
  
  Wat is je trigger?
  Een trigger is een klein onderdeeltje van een pistool of een geweer. De trigger zelf doet niets. Maar als het wapen geladen is met munitie, zet die kleine trigger het mechaniek in werking en volgt er een behoorlijke knal. Wij zijn het wapen, we dragen de munitie in ons, in de vorm van onderdrukte emoties. Als iemand anders dan een opmerking maakt of iets doet dat een bepaalde onderdrukte emotie aanraakt, is dat de trigger. Het kan dus iets heel kleins zijn, ogenschijnlijk onbelangrijk, wat toch een ontzettende reactie teweeg kan brengen. Dit is de uitleg van Gabor Maté, waar ik je graag wat meer over vertel.
  
  Gabor Maté (1944) is een Hongaars-Canadese arts, gespecialiseerd in verslavingen en trauma. Hij schreef meerdere boeken, waarin hij zijn visie geeft op de gevolgen van trauma en slechte jeugdervaringen:
  
  When the Body says No
  Scattered Minds
  In the Realm of the Hungry Ghosts
  Hold on to your kids
  
  
  Wat is trauma?
  Allereerst zegt Gabor over trauma dat het niet zozeer zit in de gebeurtenis, maar wat er van binnen met je gebeurt als gevolg ervan. Alle mensen die hij in de loop der jaren heeft gesproken die getraumatiseerd waren, hadden één ding sowieso met elkaar gemeen. Wanneer hij ze de vraag stelde: “Met wie heb je gesproken toen het gebeurd was?”, gaven deze mensen allemaal het antwoord: “Met niemand.” En dát is het trauma, zegt Gabor. Het feit dat je alleen was met je gevoelens over wat je is overkomen. Als iemand gehoord wordt, getroost wordt, gesteund wordt, is er geen trauma, maar alleen een nare gebeurtenis.
  
  Niet vervulde behoeften
  Verder gaat trauma niet alleen over de heftige gebeurtenissen die wij over het algemeen bestempelen als trauma, zoals seksueel misbruik, mishandeling of oorlog. Dit zijn allemaal vreselijke dingen die niet hadden mogen gebeuren, maar trauma kan ook ontstaan door factoren die er wel hadden moeten zijn, maar er niet waren. Als kind je gewenst en geliefd voelen, gehoord en gezien worden, oprechte aandacht krijgen, het zijn hele belangrijke behoeften die, indien niet vervuld, een levenslang trauma tot gevolg kunnen hebben. Dat kan zich gaan uiten in bepaalde karaktertrekken en gedragingen die je niet zou hebben gehad als je in een liefdevolle, stabiele omgeving opgegroeid zou zijn.
  
  De keuze tussen Attachment en Authenticity
  Gabor heeft het in zijn lezingen en boeken regelmatig over ‘attachment’ versus ‘authenticity’, verbinding versus authenticiteit. Dat zijn de twee keuzes die je als kind kunt maken. Je kunt kiezen voor verbinding met je ouders/verzorgers of om jezelf te zijn. Op het moment dat je voor jezelf kiest door boosheid, verdriet of andere heftige emoties te uiten, bestaat de kans dat de verbinding met je verzorger hieronder lijdt. Want, als jij je niet gedraagt en niet lief bent, bestaat de kans dat de ander niets meer met je te maken wil hebben. Dat is niet heel handig als dit ook de persoon is die jou te eten geeft en je beschermt.
  
  Aangezien je voor je overleving afhankelijk bent van de ander, ligt het voor de hand dat je er automatisch en onbewust voor kiest om de verbinding, de connectie, te behouden. Je gaat dus je echte emoties onderdrukken en past je aan. Je gedraagt je zoals dat gewenst is op dat moment. Als je zo klein bent, is er geen sprake van een échte keuze. Want ja, wat zijn je opties? Weglopen van huis als je drie jaar bent gaat niet. De strijd aangaan met een volwassene als je vijf bent is kansloos. Je brein is slim. Zonder dat jij er over hoeft na te denken neemt je brein de beste beslissing voor je. Voor dat moment is aanpassing de beste kans om de verbinding te behouden en dus de beste kans op overleving.
  
  Slimme overlevingsstrategie
  Wanneer je op een gegeven moment als volwassene beschouwd mag worden en je nog steeds, bewust of onbewust, kiest voor verbinding in plaats van authenticiteit, blijf je bijvoorbeeld bij een partner die je slecht behandelt, laat je je moeder bepalen hoe jij je leven leidt, of durf je je mening niet te geven als die anders is dan die van je vrienden. Dan blijf je in de overlevingsmodus hangen met de overtuiging dat jij je moet aanpassen omdat je anders in de steek gelaten wordt. Als je begrijpt dat deze overtuiging als het ware in jou geprogrammeerd is in het verleden, weet je ook dat er geen reden is om te zeggen: “Ik kan mezelf wel voor mijn kop slaan, want ik had voor mezelf op moeten komen. Ik ben ook zo stom dat ik er steeds weer intrap.” Nee, je brein volgde precies de overlevingsstrategie die je geleerd hebt, dus je reactie klopt. Wat je alleen nu wel mag zeggen tegen je brein is: “Bedankt dat je me probeert te helpen, maar ik kan nu zelf mijn beslissingen wel nemen. Ik kies nu voor mezelf, omdat ik alleen dan gelukkig kan zijn. Ik mag mijn echte emoties erkennen.”
  
  Waar had je ‘nee’ tegen mogen zeggen?
  De trigger is hierbij een behulpzaam middel, een aanwijzing. Wat heeft iemand gezegd of gedaan waardoor je zo van slag bent? Welke emotie en welk lichamelijk gevoel roept dit bij je op? Wat geloof je over jezelf hierdoor? Is dat het ergste scenario of zouden er andere redenen kunnen zijn waarom die persoon deed wat ie deed? Wanneer heb je dit gevoel eerder in je leven gehad? Zou het kunnen dat deze recente gebeurtenis op zichzelf niet zo erg was, maar je brein dit direct associeerde met een gebeurtenis uit het verleden?
  
  Je-(ware) Zelf niet kunnen zijn is de basis van allerlei klachten en aandoeningen. Wanneer je lichaam je allerlei pijnen en ongemakken voorschotelt en dus “Nee” zegt, is dat een uitnodiging om jezelf af te vragen waar je zelf “Nee” tegen had mogen zeggen. Welke emoties heb je onderdrukt omdat deze in strijd waren met de overtuiging dat je moet kiezen voor verbinding?
  
  

  
  Meer over Therapie bij zingeving →