Tips bij eenzaamheid

Eenzaamheid hoeft niet negatief te zijn.

Soms leiden de moeilijkste wegen tot de mooiste bestemmingen. Durf naar binnen te keren op zoek wat daar voor licht in je hart zit. Dan trek je ook weer andere energieën en mensen aan.

Graag begeleid ik je naar de weg van je hart.

Als jouw client zich meer richt op het probleem van de eenzaamheid, dan is het de kunst dat jij als therapeut hem/haar laat kijken naar wat er wel (enigzins) positief is.
Maak gebruik van herkaderen en positief herformuleren - dit komt uit de oplossingsgerichte benadering en NLP- om jouw client aan te zetten tot een blik op mogelijkheden. Als de client zegt dat hij zich ziek voelt, dan kun je bijv. herformuleren 'je voelt je dus nu (nog) niet goed' en erna 'welke kleine stap kun je zetten om je een beetje beter te voelen'; zo ligt de focus niet op ziek zijn of slecht voelen maar op beter voelen. In haar boek Step by step laat Yvon Dolan heel mooi met allerlei praktijkbeschrijvingen zien hoe dit werkt.
Eenzaamheid is niet hetzelfde als je ziek voelen maar er is zeker een parallel te trekken in de aanpak met behulp van herkaderen en herformuleren. Ik merk dat ik er met mijn clienten verder mee kom.
Succes!

Weet eerst voor jezelf naar wat voor contact je op zoek bent. Wat of welk soort mensen vult jou oprecht aan? En ga dan eens wandelen in een omgeving die je aanspreekt: musea, stad, park, bibliotheek, een plek waar jij je prettig voelt. En neem de pauze om eens om je heen te kijken. Wie lopen daar nog meer rond? Met welke houding? Wie zit er ook even stil en heeft wellicht dezelfde drempel als jij om contact te maken? Ben de opening: 'Geniet jij ook zo van deze omgeving?' En wie weet, het begin van verbinding. Succes en vooral veel inzicht gewenst

Eenzaamheid wordt versterkt doordat je naar binnen kijkt. Je focus van interesse is waarschijnlijk op jezelf en op je eenzaamheid gericht. Je kunt je eenzaamheid doorbreken door naar buiten te kijken. Richt je ogen op de natuur, op de mensen, op je omgeving. Blijf rond kijken totdat je ogen iets interessants hebben ontdekt. Kijk ernaar en sta erbij stil. Dat is het begin van contactmaken. Dat is het begin van het doorbreken van je eenzaamheid.
Doe deze oefening dagelijks, liefst meerdere keren. Ontdek je wereld en stimuleer je nieuwsgierigheid.

Wist je dat ons immuunsysteem al na één week slecht slapen minder actief is.

Daarom is met het coronavirus slaap nog essentiëler dan het al was.

Streef ernaar dat je ergens tussen de 7 - 9 uur slaap per nacht krijgt zodat je gezonde nachtrust bedraagt aan een versterking van je immuunsysteem.

Volg een training of een cursus of ga naar een bijeenkomst over iets dat je leuk of interessant vindt. Zo ontmoet je mensen met wie je direct iets gemeenschappelijks hebt.

Tussen alleen zijn en eenzaamheid zit een verschil.
Soms is er in de jeugd op een cruciaal moment (of chronisch) geen verbinding geweest tussen jou en een ouder. Zoals in je eentje 's nachts huilen om je moeder, die dacht dat het 'hoorde' om je te laten huilen.

In zo'n geval kan er 'intrinsieke eenzaamheid' ontstaan. Dit houdt in dat je je eenzaam voelt, zelfs (of juist) al ben je niet alleen.
In zo'n geval kan het goed zijn om te kijken hoe je dit verdooft... nagelbijten, zoetigheid, andere 'ongewenste gewoonten' kunnen namelijk het gevolg zijn.

Het kan op zo'n moment goed zijn om jezelf te vragen en te luisteren waar je echt naar hunkert. Dat kan pijnlijk zijn, maar dat geeft vervolgens de mogelijkheid om jezelf te begrijpen en met onvoorwaardelijke liefde voor jezelf te zorgen. Want hoe paradoxaal het ook klinkt, uiteindelijk is het de onvoorwaardelijke liefde voor jezelf die je heelt.

Eenzaamheid wordt vaak met ouderen geassocieerd terwijl eenzaamheid onder jongeren ook een serieus probleem is maar dat lijkt moeilijker bespreekbaar.

Ook voor jongeren geldt: maak je gevoelens bespreekbaar of durf hulp te vragen! Je hoeft je echt niet te schamen als je je wel eens eenzaam voelt. Het helpt als je dit gevoel erkent en gaat kijken wat de beste manier is om er vanaf te komen.

Bij eenzaamheid gaat het er vooral om dat je betekenis mist in je leven.

En betekenis ontstaat door jezelf in het contact met de ander te laten zien en ervoor open te staan dat de ander zich toont.

Op die manier kan je voelen dat je er bij hoort, dat je bij die ander hoort.
Het hoeft niet heel ingewikkeld te zijn.

Een klein persoonlijk gesprekje tijdens het uitlaten van je hond bijvoorbeeld, kan je gevoel van er bij horen al versterken en je eenzaamheidsgevoel verminderen.

welke reden zit er achter jou eenzaamheid?
meestal schuilt er onzekerheid achter eenzaamheid, niet weten hoe je aansluiting kunt maken, of bang zijn voor afwijzing. Niet weten wat je leuk vindt of wat jouw interesses zijn. Blijf er niet mee lopen, ga naar een coach die jou ziet. Samen kom je er wel.

Eenzaamheid, het gevoel niet verbonden te zijn met anderen, is heel naar.

Belangrijk is om te blijven gaan.... oftewel de deur uit! Sporten helpt je om je beter te voelen. Bezoek een sportschool en volg groepslessen. Je leert nieuwe mensen kennen en je zorgt tegelijkertijd voor je mentale en fysieke gezondheid. Doen!!!

Loneliness is a sign that your heart misses connection, possibly with others, but most definitely to yourself.

Eenzaamheid is geen ziekte!

Eenzaamheid is vervelend, pijnlijk en moeilijk. En daarom wil je er iets aan veranderen. Wel is het goed om te beseffen dat het geen ziekte is, terwijl de maatschappij ons dat tegenwoordig doet geloven.

Waarschijnlijk speelt social media hier een belangrijke rol in. Mensen zoeken steeds meer verbinding op en het lijkt alsof iedereen het leuker heeft dan jij. Wees je hier bewust van.

Natuurlijk is het vervelend om je eenzaam te voelen. Maar besef je ook dat het heel normaal is om je zo af en toe eventjes eenzaam te voelen. Wellicht een manier om even tot rust te komen en bij jezelf te komen.

Boek; Calling in "the one". van Katherine Woodward Thomas. Een soort van werkboek over hoe je de mooiste relatie met jezelf kunt creëren en daarvanuit een relatie met " de Ander".

Leef zoveel mogelijk in het NU

een gezegde luidt: maak je niet druk om het verleden want dat is voorbij, en wat de toekomst brengt, weet je nog niet. Volgens het Boeddhisme is er alleen het huidige moment.

Ook al is het niet gemakkelijk, probeer niet te piekeren over waarom mensen je vergeten, over wat er is misgegaan in je relaties bijv. Ga niet als een berg tegen de toekomst aankijken maar neem het leven dag voor dag: zie de natuur, de weersveranderingen, dieren om je heen, kinderen die buiten spelen.

Ga in je eentje naar een film, maak een praatje met iemand naast je, in een winkel, bij de bushalte. Zing en dans, gewoon alleen in huis of zoek een groep om dit samen mee te doen.

Wat uit onderzoek goed blijkt te werken tegen gevoelens van eenzaamheid is: iets voor een ander betekenen door bijv. vrijwilliger te worden of maatje voor een zieke/gehandicapte.

Als je denkt dat er een diepere oorzaak is voor jouw eenzaamheid en je er alleen echt niet uitkomt, ga dan naar de huisarts, psycholoog, therapeut, contactpersoon van de kerk. Hulp zoeken is geen teken van zwakte, het is juist sterk om er iemand anders bij te betrekken.

Eenzaamheid hoort bij het leven. Je kunt het niet wegpoetsen.

De eerste stap is erkennen dat je soms eenzaam bent en dat je dat soms moeilijk kunt verdragen.

De tweede stap is om je eenzaamheid te verzachten. En dat is toch dat je er op uit moet om contacten te maken. Niet alleen oppervlakkig, maar ook om het te wagen een meer persoonlijk gesprek aan te gaan.

Wat daar dan nog bij komt is dat je niet te snel moet opgeven. Het is niet vanzelfsprekend om meteen mensen te vinden waar je je wat bij thuis voelt. En persoonlijke contacten hebben tijd nodig om te groeien.

Als jij je eenzaam en alleen voelt kan dit vele oorzaken hebben. Soms kom je er niet achter waar dit aan kan liggen.

Dit gevoel kan al heel vroeg ontstaan bv. tijdens de baby tijd als je moeder/ouders voor jouw gevoel niet genoeg aandacht en tijd met je door hebben gebracht. Je kunt dit niet bewust herinneren maar kan wel invloed op je huidige gevoel/gedrag hebben.

Om dit aan te pakken kun je naar een therapie gaan waar in je onderbewustzijn gewerkt wordt en daar bepaalde informatie opgelost wordt waardoor je gevoel gaat veranderen omdat je niet meer op die oude informatie kunt terugvallen.

Je kunt dan denken aan bv. Emotional Freedom Technique of Touch of Matrix.

Soms zit je in een cirkel waar je niet meer uitkomt.

Probeer eens de kleine dingen op te zoeken. Neem jezelf eens voor om mensen vaker te groeten, mensen die je vaker tegenkomt. het is verrassend dat mensen dan gaan teruggroeten. Het kan je helpen om mensen meer aan te spreken.

Wil je meer contact met iemand en kom je daar wel eens op de koffie, vraag hem/haar ook eens bij jou te komen.

Eenzaamheid kan nu een probleem voor jou zijn als je het moeilijk vind om contact te maken, vrienden en kennissen te vinden en te behouden.

 

Jezelf presenteren in groepen, op het werk of bij sociale verplichtingen kan angstaanjagend zijn. Het lijkt makkelijker om aan de zijkant te staan en bijna onzichtbaar voor je medemensen door het leven te gaan.

 

Heel pijnlijk en vervelend voor jou en een gemis voor anderen die niet de kans krijgen om jou te leren kennen. Maar hoe om je ervan af?

Sociaal ontwijkend gedrag heb je waarschijnlijk vroeger als kind aangeleerd. Het kan een overlevingsmechanisme zijn omdat het belangrijk was om onzichtbaar te zijn. Niet gezien en daardoor ook niet gekwetst, niet gepest, niet genegeerd, niet geslagen of niet misbruikt.
Onzichtbaar zijn was minder pijnlijk dan negatieve aandacht krijgen.

Therapie kan je helpen om te onderzoeken wat jou tegenhoudt om contact te maken. Je kunt je oude leefstijl aanpassen aan je behoefte van nu!

Ik heb vaak in groepstherapie en in indivudele therapie cliënten stappen zien maken naar een leven MET anderen, MET vrienden, MET partners.

Als jij dat ook wilt ben je van harte welkom in mijn praktijk.

Ga bewust op zoek naar jouw waarden; wat is voor jou belangrijk?

 

Hiervoor zijn diverse hulpmiddelen beschikbaar zoals testjes op internet, maar ook boeken in de bibliotheek. (Of eventueel door een gesprek met een therapeut.)

 

Als je helder hebt wat jouw waarden zijn kun je vervolgens bekijken hoeveel tijd je hier in de afgelopen 14 dagen hebt besteed. Misschien kom je er wel achter dat de verhouding tussen hoe belangrijk het voor je is en hoeveel tijd/energie het jou geeft niet klopt; tijd voor actie!

 

Maak een plan waardoor je tijd of mogelijkheden creëert om vaker bezig te zijn met jouw waarden, met datgene wat belangrijk voor jou is. Door zo bewust bezig te gaan met jouw waarden geef je tegenwicht aan het gevoel van eenzaamheid.

Eenzame mensen kunnen het heel moeilijk hebben met zichzelf.

 

Het is belangrijk om in beweging te blijven en actief te worden. De natuur staat altijd klaar voor een wandeling of fietstocht! Als je je echt goed voelt kun je je staande houden in eenzaamheid en mogelijk zelfs genieten van de ruimte die het geeft.

 

Een belangrijke voorwaarde voor goed eenzaam te kunnen zijn is zelfcompassie en een goed zelfbeeld. Een therapeut kan jou erbij helpen dit te ontwikkelen.

Eenzaamheid betekent niet dat er iets mis is met jou — het betekent dat je mens bent.
In plaats van te vechten tegen dat gevoel, kun je jezelf iets anders geven: aandacht.

Neem vandaag één minuut om stil te staan bij wat je voelt, zonder het weg te duwen.
Leg een hand op je hart, adem rustig in, en vraag jezelf:
“Wat heb ik op dit moment nodig?”

Misschien is het contact. Misschien is het rust. Misschien is het simpelweg erkenning.

Kleine, vriendelijke stappen naar jezelf toe openen vaak vanzelf weer een deur naar anderen.

Je kunt zoeken naar verbinding voor jezelf maar je kunt ook verbinden door te zoeken naar manieren om voor anderen van betekenis te zijn. Een klein gebaar kan voor een ander de dag veranderen maar tevens jouw gevoel van verbondenheid versterken.

De meeste mensen kennen het gevoel van eenzaamheid. De reden waarom we ons eenzaam kunnen voelen, verschilt per persoon.
Wanneer we iets hebben ervaren dat we graag willen delen met anderen, of dit nu iets moois is of iets verdrietigs, maar er is niemand die er naar wil luisteren of die het begrijpt en kan meevoelen, kunnen we ons erg eenzaam en 'losgekoppeld' (emotionally detached) voelen.
En laat het nu voor mensen noodzakelijk zijn dat we ons door anderen (minimaal 1 persoon) herkend en erkend voelen.

Zolang we als baby in de buik van onze moeder verblijven, ervaren we ons 1 met onze moeder. Ook na de geboorte blijft dit gevoel van onlosmakelijke verbondenheid met wat er om ons is nog even bestaan.
Ouders/verzorgers die hun kind spiegelen, dat wil zeggen: nabootsen en zo teruggeven wat hun kind hen toont, laten hun kind ervaren: 'ik zie je, ik herken je, ik erken je', waardoor het kind zich gezien, gehoord, begrepen en verbonden voelt. Stap voor stap leert het kind dat, hoewel het zich niet meer in de baarmoeder bevindt, het zich nog steeds verbonden kan voelen met anderen en de wereld om zich heen.

Veel mensen ervaren dat hun ouders/verzorgers niet altijd in staat zijn hun ervaringen en gevoelens te begrijpen of terug te spiegelen. Ze kunnen hierdoor gevoelens van eenzaamheid ervaren. Wanneer er daarnaast momenten zijn waarop het spiegelen en meevoelen door ouders/verzorgers wel lukt, is een kind meestal goed in staat te herstellen van het de ervaren eenzaamheid.

Het wordt lastiger wanneer je van jongs af aan regelmatig ervaart dat wat je wilt delen, niet wordt herkend en niet wordt begrepen. Je kunt je niet alleen eenzaam maar op den duur ook anders, vreemd en 'niet oké' gaan voelen.

Tijd om in actie te komen. Wanneer we het op de 1 of andere manier thuis niet ervaren, is het belangrijk dat we er elders naar op zoek gaan. En zo gaat het ook vaak. Hoe ouder we worden, hoe meer mogelijkheden we krijgen om de wereld te verkennen, onze kennis te vergoten, contact te zoeken met andere mensen, gelijkgestemden en nieuwe groepen. Als mens hebben we het nodig ons verbonden te voelen met andere mensen en gelukkig kunnen we daar zelf iets aan doen.

Dus blijf niet zitten, wacht niet af. Haal de moed uit je schoenen, kom in de benen en ga op pad, op zoek naar de eerste mens(en) die naar je wil(en) luisteren en je wil(en) begrijpen. Of zoek iemand die je op weg kan helpen deze mensen te vinden. Je mag dan vreemd zijn, er zijn er meer zoals jij en daar zit vast iemand bij die aansluiting kan vinden bij jou.

Het gevoel van eenzaamheid hoeft niet blijvend te zijn. Het kan een fase betekenen waarin je onderzoekt wat voor jou zou kunnen helpen om de eenzaamheid te verminderen. Zoek je contact met andere personen, gelijkgestemden? Ligt er een dieper verlangen naar contact vanuit gemis vanuit vroeger? Onderzoek waar jouw verlangen zit en wat daarin jouw eenzaamheid zou kunnen verminderen. Vraag om ondersteuning in dit proces, mocht je er alleen niet uitkomen. Doorbreek de eenzaamheid op die manier die het beste bij jou past.

Veel mensen maken tegenwoordig gebruik van AI bij allerlei vragen in het leven. Ook wordt het steeds meer gebruikt bij psychische- of levensvragen. Uit onderzoek blijkt dat mensen het vooral fijn vinden dat ze op elk moment van de dag en de nacht hun vragen aan AI kunnen stellen. Bovendien is het gratis, wat ook een groot voordeel is. Men noemt ook dat men op deze manier anderen niet tot last hoeft te zijn. Dit is natuurlijk dubbel; het is fijn dat we onze vragen kunnen stellen en een uitgebreid antwoord krijgen. Het bevordert het menselijke contact echter niet, wanneer we deze vragen weghouden van anderen, uit angst om tot last te zijn. We weten juist dat menselijk contact zo’n helpende factor is in het welbevinden van mensen. Overweeg dus goed in hoeverre je je vragen stelt aan AI, wat zeker behulpzaam kan zijn. En wanneer je de mensen om je heen vraagt, die je breder kunnen steunen dan enkel antwoorden geven op basis van de combinatie van woorden die je hebt ingetoetst.

Voel je je vaak eenzaam? Ook al ben je wel onder de mensen?

Je bent waarschijnlijk op zoek naar mensen met gelijkaardige ervaringen als jij of begrip om jouw ervaring te bevestigen.

Helemaal niet gek, dit doen we allemaal. Maar als je merkt dat het in de weg gaat staan, probeer dan in plaats van bevestiging te zoeken buiten jezelf het volgende:

Merk op hoe de eenzaamheid voelt in je lichaam (welke sensaties horen erbij?)
Merk op welke gedachtes er zijn over de eenzaamheid (wat zegt je verstand?)
Zoom uit en word je bewust van de omgeving. De geluiden, andere invloeden van buiten af.
Zoom nog verder uit en word je bewust van de aarde waar we op leven. Alle andere mensen en levende wezens. Alle mensen met gelijkaardige gevoelens als jij.
En kom daarna weer terug met je aandacht in je directe omgeving en rek je een keer uit.

Observeer hoe je je voelt na deze oefening.
Misschien heeft het je meer bewust gemaakt van het grotere plaatje. In dat grotere geheel is eenzaamheid vaak lichter te dragen.
Succes!

Eenzaamheid is iets waar veel mensen mee worstelen, ook al zie je het niet altijd aan de buitenkant. Het is niet alleen “alleen zijn”, maar vooral het gevoel dat je verbinding mist. Daar kun je wél iets aan doen, stap voor stap.

Hier zijn praktische en haalbare tips:
1. Begrijp wat voor eenzaamheid het is
Er zijn grofweg twee soorten:
Sociale eenzaamheid → weinig contact met anderen
Emotionele eenzaamheid → wel mensen om je heen, maar geen echte diepgang

Dit onderscheid helpt, want de oplossing is anders:
meer mensen leren kennen vs. diepere gesprekken aangaan

2. Begin klein (dit is echt belangrijk)
Veel mensen denken: “ik moet nieuwe vrienden maken” → dat is groot en moeilijk.
Begin liever met:
een praatje maken in de supermarkt
even appen met iemand die je kent
korte gesprekken zonder druk

Verbinding groeit bijna altijd uit kleine momenten.

3. Zoek contact via activiteit, niet via “vrienden zoeken”
Vriendschap ontstaat makkelijker als je iets samen doet.
Denk aan:
sport (wandelen, fitness, groepslessen)
vrijwilligerswerk
cursus of workshop
lokale bijeenkomsten

Focus op de activiteit, de contacten volgen vanzelf.

4. Durf iets persoonlijker te worden
Eenzaamheid blijft vaak hangen als gesprekken oppervlakkig blijven.
Probeer eens:
iets kleins van jezelf delen
iemand een echte vraag stellen (“hoe gaat het écht?”)
Je hoeft niet alles te delen—een beetje openheid maakt al verschil.

5. Gebruik technologie bewust
Social media kan eenzaamheid vergroten, maar ook helpen:
Wel doen:
iemand direct een bericht sturen
videobellen
groepen of communities zoeken
Minder helpend:
eindeloos scrollen zonder interactie

6. Zorg dat je onder de mensen bent (ook zonder praten)
Alleen al in de buurt van anderen zijn helpt:
café
bibliotheek
sportschool
park
Je brein voelt dan minder “afgesloten”.

7. Let op je gedachten
Eenzaamheid kan deze gedachten geven:
“ze zitten niet op mij te wachten”
“ik hoor er niet bij”
Die voelen echt, maar zijn niet altijd waar.
Probeer ze te zien als gedachten, geen feiten.

8. Overweeg hulp als het blijft
Als eenzaamheid lang aanhoudt, kan praten helpen met:
een coach
therapeut
huisarts
Dat is geen zwakte—het is juist een stap vooruit.

9. Wees mild voor jezelf
Eenzaamheid zegt niet dat er iets “mis” is met jou.
Vaak komt het door:
levensfase
veranderingen (werk, relatie, verhuizing)
omstandigheden

Kort samengevat:
Begin klein
Zoek contact via activiteiten
Werk aan echte gesprekken
Blijf onder de mensen
Wees geduldig met jezelf

When we feel lonely, the instinct is often to withdraw or tell ourselves we should cope alone. But loneliness is not a personal failure, it’s a signal from your nervous system that you need connection.

Instead of pushing it away, try getting curious:
- When do you notice loneliness most strongly (time of day, certain situations)?
- Do you reach out — or do you tend to shut down?
- What feels safer: distraction, independence, or closeness?
- Who feels emotionally “safe enough” to contact, even briefly?
- What small step toward connection feels manageable right now?

Loneliness isn’t weakness, it’s a message that you are human and wired to belong.

If opening up feels hard, it may not be because you’re “bad at relationships,” but because your system learned to protect itself.

Try reflecting on:
- What happens inside you when you consider sharing something personal?
- Do you fear being judged, rejected, or being “too much”?
- How did people respond to your emotions when you were younger?
- What strategies do you use instead (withdrawing, joking, staying busy, staying strong)?
- Are these strategies helping you feel closer - or just safer?

Remember: your defenses once made sense. Healing doesn’t mean getting rid of them - it means slowly learning when connection is safer than protection.

In veel gemeentes zijn tegenwoordig organisaties aanwezig die mensen aan elkaar verbindt. Je kan je aanmelden en ze kunnen voor jou een passend 'maatje' zoeken. Iemand die zich hier vrijwillig voor heeft aangemeld en die bv 1x per week bij je langskomt of samen met jou iets onderneemt wat jij leuk vindt.

Onder ieder oordeel over een ander ligt het idee verborgen dat je ánders bent dan die ander, en eerlijk gezegd béter. Je vergelijkt en oordeelt waarschijnlijk vele malen op een dag. Je betaalt onbewust een prijs voor deze houding, want het gevolg is dat je je niet alleen beter voelt dan die ander(en) maar ook afstand tot hem of haar ervaart. Dat kan op den duur leiden tot gevoelens van eenzaamheid.
Als we ons vergelijken met een ander vergelijken we ons op het niveau van de persoonlijkheid. We hebben verschillende levenservaringen opgedaan en gedragen ons verschillend, dus ieders persoonlijkheid is verschillend. Als je meer verbinding wil voelen met de mensen om je heen is het belangrijk dat je gaat zien dat we op een dieper niveau, wat je de ziel zou kunnen noemen, aan elkaar gelijk zijn. Als je dit idee voor jezelf onderzoekt en serieus gaat nemen zal als vanzelf je bereidheid toenemen om te proberen om je in de ander te verplaatsen. Dat is oprechte nieuwsgierigheid die leidt tot verbinding met de mensen om je heen. De bonus is dat je ook meer begrip krijgt voor jezelf.

Als je iets afkeurt van een ander, ben je gestopt met proberen om die ander te begrijpen, om diens beweegredenen te doorgronden. Alleen als je diens beweegredenen kent en begrijpt kan je je met die ander verbinden. Dat voelt warmer, en is beter voor die ander en jezelf. Daarom wordt in de meeste wijsheid tradities bepleit om je oordeel over een ander uit te stellen. Dat geeft ruimte voor nieuwsgierigheid naar de ander. Logisch genoeg, want wie probeert nog te begrijpen wat je al hebt afgekeurd? Als je dit in jezelf herkent en wil veranderen is het voldoende om op te merken dat je iets hebt afgekeurd en wat jouw afkeuring doet met je relatie met die ander.

Als je iets afkeurt van een ander, ben je gestopt met proberen om die ander te begrijpen, om diens beweegredenen te doorgronden. Alleen als je diens beweegredenen kent en begrijpt kan je je met die ander verbinden. Dat voelt warmer, en is beter voor die ander en jezelf. Daarom wordt in de meeste wijsheid tradities bepleit om je oordeel over een ander uit te stellen. Dat geeft ruimte voor nieuwsgierigheid naar de ander. Logisch genoeg, want wie probeert nog te begrijpen wat je al hebt afgekeurd? Als je dit in jezelf herkent en wil veranderen is het voldoende om op te merken dat je iets hebt afgekeurd en wat jouw afkeuring doet met je relatie met die ander.

Eenzaamheid gaat niet alleen over het ontbreken van contact, maar over het ontbreken van gevoelde verbinding en de emotionele verbinding. Vanuit de polyvagaal theorie begrijpen we dat dit diep verweven is met het autonome zenuwstelsel.

Ons zenuwstelsel is van nature gericht op verbinding. Wanneer we ons veilig voelen bij anderen, wordt de ventrale vagus geactiveerd: de staat waarin we openstaan voor contact, nabijheid en wederkerigheid. Bij langdurige afwijzing, verlies, trauma of emotionele onveiligheid kan het zenuwstelsel echter leren dat verbinding risico’s met zich meebrengt.

Veel mensen die zich eenzaam voelen, ervaren een innerlijk conflict: een verlangen naar nabijheid, gecombineerd met een diepe terugtrekbeweging. Het lichaam blijft in een beschermende staat van alertheid en/of juist in afsluiting. Hierdoor kan iemand zich eenzaam voelen, zelfs in gezelschap.

Eenzaamheid is in die zin geen tekort aan mensen, maar een signaal van een zenuwstelsel dat zich niet veilig genoeg voelt om zich te openen.

Tip!

Herstel begint niet bij “meer sociaal zijn”, maar bij het herstellen van veiligheid van binnenuit. Een helpende oefening is:

Neem dagelijks een moment om bewust oogcontact te maken met iemand, zonder iets te hoeven zeggen of doen. Voel wat dit in je lichaam oproept. Merk spanning op, maar ook kleine momenten van ontspanning. Sluit af met een hand op het hart en adem rustig uit.

Deze kleine ervaringen van veilige aanwezigheid helpen het zenuwstelsel opnieuw te leren dat verbinding mogelijk is, in eigen tempo.

Gevoelens van eenzaamheid ontstaan vaak door een angst om alleen te zijn. Als je probeert om tijd alleen niet als last, maar als waardevol en tijd voor jezelf te zien, kan dat gevoel lichter worden. Probeer iets te doen waar je in de hectiek van alledag niet aan toekomt, zoals schilderen, een boek lezen, muziek luisteren, in je dagboek schrijven, je lievelingsserie bekijken. Je zult zien dat dit de gevoelens van eenzaamheid verzacht.

Eenzaamheid betekent niet dat er iets mis is met jou. Vaak is het een signaal dat een deel van jou verlangt naar echte verbinding. Probeer vandaag één kleine vorm van contact: iemand groeten, een kort berichtje sturen of iets persoonlijks delen, hoe klein ook. Merk daarna op of het gevoel al iets verschuift. Kleine momenten van echte verbinding kunnen een groot verschil maken.

Zet al je zintuigen open tijdens een wandelconsult ‘Uit je hoofd en in je lijf’ gaan tijdens dit actieve consult hand in hand.

Al wandelend ervaar je de veelzijdigheid van de natuur intenser en ontstaat balans in je lichaamsenergie. De oefeningen tijdens de wandeling stimuleren en verfijnen de waarneming en ondersteunen de lichaamsenergie. De therapie werkt inzichtgevend en gestagneerde levensenergie kan weer gaan stromen. De therapie vind altijd buiten in de natuur ongeacht de weersomstandigheden. Elke weersomstandigheid heeft zijn eigen kwaliteit in jouw helingsproces.

Plan één vast contactmoment.
Niet “ik zie wel”, maar bijvoorbeeld: woensdag om 10.00 uur koffie met iemand, of zondag een belafspraak. Eén gepland moment geeft houvast. Alles extra is meegenomen.

Doe iets voor een ander (klein is groot genoeg).
Een kaartje, een appje, een pannetje soep voor de buren. Iets betekenen voor een ander werkt direct tegen eenzaamheid. Je brein krijgt het signaal: ik doe ertoe.

Verlaag de lat van ‘gezellig’.
Feestdagen hoeven geen perfect plaatje te zijn. Eén fijne activiteit voor jezelf is voldoende. Een wandeling, een film, iets lekkers eten. Gezelligheid laat zich niet afdwingen.

Je kan je eenzaam voelen met veel mensen om je heen. Maar natuurlijk ook als je iemand mist die belangrijk voor je was. Mensen omschrijven dit gevoel op verschillende manieren. Bijvoorbeeld als een leeg gevoel of een donkere plek. Als je merkt dat een eenzaam gevoel een restant is of een deel van een rouwproces, wat maar voortduurt, overweeg dan eens EMDR. Door met EMDR dit stuk te verwerken, komt er meer plaats voor een passend gevoel wat beter te dragen is en de mooie herinneringen. Na een tijdje komt er dan ruimte voor een gevoel van meer verbinding.

Tips tegen eenzaamheid bij jongeren (12–18 jaar)
1. Gevoelens normaliseren en bespreekbaar maken
- Laat merken dat eenzaamheid normaal is in deze leeftijdsfase.
- Praat naast elkaar in plaats van tegenover elkaar (bijvoorbeeld tijdens autoritten, wandelen of koken) – dat voelt minder confronterend
Gebruik open vragen: “Wanneer voel je je het meest alleen?”, “Wat zou op dat moment helpen?”

2. Steun bij sociale aansluiting
- Kleine stappen: één persoon benaderen is makkelijker dan een hele groep.
- Groepsactiviteiten met gedeelde interesses werken beter dan ‘zomaar’ nieuwe vrienden maken: sportteams, gaming clubs, muziek, kunst, dans, vrijwilligerswerk.
- Help hen ontdekken waar ze gelijkgestemden kunnen vinden.

3. Gezond omgaan met sociale media
- Sociale media kunnen zowel verbinden als vergroten wat ze missen.
- Praat over hoe ze zich voelen na gebruik, niet over hoeveel.
- Leer verschil tussen online volgen en echte verbinding.
- Stimuleer online communities die positief en veilig zijn, bijvoorbeeld rond hobby’s.

4. Communicatie- en zelfvertrouwenskills versterken
- Veel eenzame jongeren willen wel contact, maar weten niet hoe.
- Oefen korte sociale scripts: vragen stellen, compliment geven, grenzen aangeven.
- Werk aan lichaamstaal: open houding, oogcontact, lachen.
- Laat ze kleine succeservaringen opbouwen – dat versterkt het zelfvertrouwen🧩 5.

5. Stimuleer betekenisvolle activiteiten
- Jongeren voelen zich minder eenzaam als ze ergens bij horen of aan bijdragen.
- Vrijwilligerswerk: dierenopvang, sportclub helpen, buurtprojecten.
- Projecten die talenten aanspreken: iets ontwerpen, muziek maken, een game bouwen.

6. Thuis een veilige basis houden
- Leg geen druk op “meer vrienden moeten hebben”.
- Creëer momenten van echte aandacht: samen eten, koffiemomenten, korte check-ins.
- Geef ruimte én beschikbaarheid: jongeren willen autonomie maar wél een vangnet.

7. Let op signalen van diepe eenzaamheid
- Terugtrekken, extreem veel schermtijd, slaapproblemen.
- Sterke zelfkritiek (“niemand vindt mij leuk”).
-Conflictvermijdend of juist snel geïrriteerd.
- Slechte schoolresultaten door gebrek aan motivatie of concentratie.

Ghosting is een heel specifieke vorm van pijn. Het kan dezelfde cyclus van emoties oproepen die we kunnen voelen na het verlies van een dierbare.

Wanneer iemand zonder verklaring verdwijnt, is het niet alleen de afwezigheid van die persoon die pijn doet – het is een breuk in iets betekenen voor een ander. Het is het onbeantwoorde verhaal dat onze geest en ons zenuwstelsel steeds proberen af te maken.
Ghosting verbreekt ons gevoel van narratieve samenhang – de innerlijke verhaallijn die ons stabiel en verbonden houdt.
Onze hersenen zijn geprogrammeerd op verhalen, op oplossingen. Als we die niet krijgen, geeft de stilte ons een machteloos gevoel. En net als rouw verloopt het proces in fasen:

Ontkenning.

We betrappen onszelf erop dat we denken: "Ze sms'en wel terug... dit gebeurt niet echt." We verversen onze telefoon, lezen oude berichten opnieuw en zeggen tegen onszelf dat er een reden moet zijn voor de stilte.

Woede.
Dan komt de frustratie: "Serieus? Na dit alles verdwijnen ze gewoon?" De woede is een zelfbeschermende actie, maar toch steekt het.

Onderhandelen.
Dit is wanneer we denken: "Als ik nog eens contact opneem, krijg ik misschien duidelijkheid..." – ook al weet een deel van ons al dat de deur gesloten is.

Verdriet.
Uiteindelijk zet de pijn van het verlies zich vast. We rouwen misschien om de mogelijkheden die er hadden kunnen zijn, de intimiteit en hoop die we voelden. Vaak is het verdriet vermengd met twijfel aan onszelf. "Lag het aan mij? Waarom ben ik geen verklaring waard?" Dit is het kwetsbare deel – het lege gevoel, wanneer ons systeem verlangt naar iets dat er niet is.

Acceptatie.
Ten slotte de stille waarheid: "Hun stilte is een antwoord. Ik moet de realiteit accepteren." Het is het moment waarop we de controle daadwerkelijk loslaten; we stoppen met wachten tot iemand anders het einde van dit verhaal schrijft en geven onszelf wat rust en sluiten het af.
Genezing begint wanneer we elke fase door ons heen laten gaan zonder ons zelf te veroordelen. Dit proces gaat over het herwinnen van de waardigheid waarvan we het gevoel hebben dat die ons ontnomen is.

Je pijn en verwarring zijn logisch. Weet ook dat je in een positie bent om te groeien: in zelfrespect, zelfwaardering en geef je over aan dingen die je niet kunt controleren.

Dit moment kan een dieper vertrouwen in jezelf geven en je opnieuw stimuleren, in plaats van verhard of afgemat te raken. Geef ruimte aan het verdriet en de verandering die het kan brengen.

Doel van deze tip: je brein weer laten ervaren dat contact veilig en betekenisvol kan zijn, zonder dat je iets groots of spannends hoeft te doen.

De eerste stap: Kies een mini-actie! Vandaag kies je één heel kleine vorm van contact. Bijvoorbeeld: iemand een glimlach geven, een kort berichtje sturen (“Hoe gaat het?”), iets aardigs zeggen tegen iemand die je al kent, in een groepje of online community een kleine reactie plaatsen, even oogcontact maken en “hoi” zeggen.

Het mag zo klein zijn als nodig. Het gaat om het signaal aan jezelf :-)

De tweede stap: terwijl je het doet, benoem in jezelf:
“Dit is mijn moment van verbinding vandaag.”
Door dat bewust te labelen, leert je brein het effect beter herkennen.

En vervolgens, na afloop, stel je jezelf één simpele vraag:
“Wat voelde neutraal of oké aan dit contact?”
Niet: wat ging goed of fout — alleen: wat was oké.
Dit helpt om angst en zelfkritiek te verminderen.

Richt je op kleine momenten van verbinding:
micro-verbindingen — korte, oprechte interacties — doen verrassend veel om eenzaamheid te verzachten.

Denk bijvoorbeeld aan: een kort praatje met een winkelmedewerker, iemand een compliment geven, iemand online een vriendelijk bericht sturen, deelnemen aan een kleine activiteit of groep waar je niet veel hoeft te zeggen.

Deze kleine connecties activeren hetzelfde deel van het brein dat betrokken is bij sociale verbondenheid. Ze geven een zacht signaal: “Ik hoor erbij, ik besta voor anderen.” Dat ondermijnt het gevoel van isolatie zonder dat er meteen diepe relaties nodig zijn.

Wanneer je het fijn vindt om met anderen te praten over muziek of boeken, dan kun je via Senia bij jou in de buurt makkelijke een club vinden waar je je bij aan kunt sluiten of tips vinden hoe je zelf zo'n club opricht.

In trance komen clienten er vaak achter dat de verbinding met je zelf het meest als 'thuiskomen' voelt. Mocht je eenzaamheid ervaren, probeer dan iig de relatie met jezelf te versterken.

Oefening: 'Luister naar je innerlijke stem'

We raken vaak vervreemd van onszelf omdat we ons aanpassen aan verwachtingen.

- Neem regelmatig stilte of tijd alleen — zonder afleiding.

- Oefen om beslissingen te nemen die goed voelen, niet alleen logisch lijken.

- Let op signalen van spanning of rust in je lichaam; die vertellen veel.

Je eenzaam voelen is een van de diepste gevoelens die we als mens kunnen hebben. Als je je dit gevoel voorstelt als een wee van pijn, en stel je voor dat je er naartoe zou kunnen ademen. Kun je dan met je adem contact maken met dit diepe gevoel? Zonder dat het weg moet of gefixt moet worden. Als een wind die om een boom heen blaast en de blaadjes aan die boom zachtjes aanraakt met haar adem. Zo kun je zachtjes contact maken met dat diepe gevoel en de wind laten bewegen door de plek waar je de eenzaamheid het diepste voelt. Misschien wil je er ook je hand op leggen en langzaam van binnenuit contact mee maken en zien of er misschien heel langzaam, druppeltje voor druppeltje, iets in je kan beginnen te gaan ontdooien.

Eenzaamheid zegt niets negatiefs over wie jij bent. Probeer jezelf niet te veroordelen, maar erken dat het een menselijk gevoel is dat iedereen wel eens ervaart. Zelfcompassie helpt om weer open te staan voor contact.

Het kan heel zwaar zijn als je je eenzaam voelt. Juist dan mag je goed voor jezelf zorgen. Probeer door de zure appel heen te bijten en ga op zoek naar een bezigheid waar je mensen ontmoet. Dit kan bijv. een groepssport zijn of een cursus, training of workshop. Of word lid van een vereniging.

Vind je dit moeilijk, heb je behoefte om er eens over te praten of samen te onderzoeken hoe jij beter voor jezelf kunt leren zorgen, neem gerust vrijblijvend contact op.
Hartelijke groet
Hannelies

Tip: Aan de basis van eenzaamheid ligt jouw idee dat je gescheiden bent van andere mensen. Dat is de consequentie van je visie dat de mens – jij en ieder ander- in de kern een lichaam is. Lichamen zijn gescheiden, eindig en sterfelijk. Het leven is zinloos.

Als je de mens zou zien als ten diepste Geest, ontstaat er ruimte voor het idee dat de werkelijkheid -en alle levende wezens- één is. Dit idee staat bekend als holisme. Dit perspectief op de mens leidt tot een geheel andere waarneming van de werkelijkheid, waarin eenzaamheid wordt vervangen door gevoelens van verbinding. De Cursus in Wonderen bevat 365 lessen -en een theorieboek- om je deze omwenteling in je visie eigen te maken. Diederik Wolsak biedt therapie op basis van de Cursus. Zelf gebruik ik bij gelegenheid inzichten uit de Cursus in mijn Gestalttherapie.

"Je luistert niet om te helpen.
Je helpt… door te luisteren. Je luisterspier kan je oefenen.
Luisteren betekent dat je je beschikbaar maakt voor de ander.

Probeer oordeelbewustzijn te zijn tijdens het luisteren
Oordelen hebben we allemaal – en dat is helemaal niet erg.
Maar probeer ze tijdens het luisteren even te parkeren.
Zo ontstaat er écht ruimte voor de ander.

Eenzaamheid gaat vaak dieper dan alleen een gebrek aan sociaal contact. Hypnotherapie helpt je de onderliggende oorzaken te ontdekken, zoals oude overtuigingen (“ik hoor er niet bij” of “ik ben niet goed genoeg”) of onverwerkte emotionele pijn. Door deze patronen op onbewust niveau te helen, ontstaat er meer zelfvertrouwen, verbondenheid en openheid. Dit maakt het makkelijker om echte verbindingen aan te gaan – met anderen én met jezelf.

Je alleen of eenzaam voelen, dat hebben we allemaal weleens. De één wat meer dan de ander. En er zijn ook mensen, die zich helaas vrijwel continu eenzaam of alleen voelen.

Dr Roby Abeles Psy.D., MFT, SEP, PACFA Supervisor omschrijft dit naar mijn mening heel mooi:

“Alleen zijn is een illusie. Dat is net als een druppel water, die zich alleen voelt in de zee.”

Er is altijd iemand om je heen, die je kan steunen, helpen en er voor je is. Soms op de meest onverwachte plekken.

Eenzaamheid confronteert met vragen over zin, verbondenheid en jezelf. In Gestalttherapie gebruiken we je ervaring in het hier-en-nu als ingang. Door bewust te worden van je gevoelens en het contact met jezelf, ontstaat ruimte om authentieke verbinding met anderen aan te gaan.

Eenzaamheid voelt vaak als iets van het nu: geen mensen om je heen, geen verbinding, een lege agenda. Maar vanuit het psychodynamische perspectief gaat eenzaamheid zelden alleen over het huidige moment. Het raakt aan oude, vaak onbewuste gevoelens van gemis, afwijzing of het verlangen om écht gezien te worden.

In psychodynamische therapie wordt gekeken naar hoe je vroege ervaringen en relaties (bijvoorbeeld met ouders of verzorgers) je huidige beleving van relaties beïnvloeden. Misschien leerde je vroeger om jezelf aan te passen, gevoelens te onderdrukken of sterk te zijn en nu voel je je onverbonden, zelfs tussen anderen.

Wat kun je doen? Onderzoek de herhaling in je eenzaamheid

Vraag jezelf af:

* Wanneer voel ik me het meest eenzaam en wie of wat doet me dan (onbewust) denken aan vroeger?
*Wat is het ‘oude script’ dat zich herhaalt in mijn huidige relaties of sociale situaties?

Welk deel van mij verlangt naar contact en welk deel houdt dat juist tegen uit angst voor afwijzing of afhankelijkheid?

Door deze innerlijke dynamiek te erkennen, wordt eenzaamheid niet alleen iets dat ‘je overkomt’, maar iets dat je kunt gaan begrijpen en waar je op een dieper niveau beweging in kunt brengen. Inzicht in de patronen achter je gevoelens opent de deur naar werkelijke verandering en verbinding.

Denk eens aan vroeger, met wie had je het leuk, met wie was je bevriend en is de vriendschap verwaterd door studie/werk/privelevens/verhuizing.
Bel/app die vriendin bv weer eens en vraag hoe het gaat en overleg of je beiden zin hebt weer eens af te spreken en te ontdekken of je verder kunt gaan waar je was gebleven en de draad misschien in het hier en nu weer kunt oppakken.

In plaats van te focussen op het “oplossen” van eenzaamheid, wil ik je uitnodigen om nieuwsgierig te worden. Niet alleen naar wie jou kan helpen, maar ook naar wie jij kunt leren kennen, begrijpen, verrassen.

Misschien kun je een ontmoetingsdagboek bijhouden. Elke week noteer je één persoon die je hebt gezien of gesproken—al is het maar vluchtig. Wat viel je op? Wat zou je willen vragen? Wat denk je dat die persoon nodig heeft?

Deze oefening verschuift je blik. Van “ik ben alleen” naar “ik ben deel van een wereld vol verhalen.” Het stimuleert empathie, activeert je sociale nieuwsgierigheid en maakt contact minder spannend. Relationele nieuwsgierigheid is geen truc, maar een levenshouding. En die houding maakt jou tot iemand die niet wacht op verbinding, maar haar actief opzoekt.

Je bent niet alleen een ontvanger van contact. Je bent ook een bron. En dat is iets om trots op te zijn.

Eenzaamheid voelt vaak als een muur tussen jou en de wereld. Maar die muur hoeft niet in één keer gesloopt te worden. Wat ik je wil meegeven, is dat verbinding niet altijd groots hoeft te zijn. Juist de kleine momenten—een glimlach van een voorbijganger, een kort praatje met de kassamedewerker, een knikje naar je buur—kunnen een enorme impact hebben.

Ik nodig je uit om deze microverbindingen bewust te gaan opmerken. Misschien kun je een klein dagboekje bijhouden waarin je elke dag één moment noteert waarop je contact hebt gehad, hoe klein ook. Hoe voelde dat? Wat deed het met je stemming? Door hier aandacht aan te geven, train je je brein om sociale signalen te herkennen en positiever te interpreteren.

Je hoeft niet meteen diepe vriendschappen aan te gaan. Maar door deze kleine interacties ontstaat er een fundament van verbondenheid. En dat fundament is vaak precies wat nodig is om weer open te staan voor meer. Jij hoeft niet perfect sociaal te zijn—je hoeft alleen maar aanwezig te zijn. En dat ben je al.

Vaak is het jouw innerlijke kind wat zich eenzaam voelt. Probeer eens of je contact met hem of haar kunt maken. Laat het voelen dat jij er voor hem of haar bent. Dat het niet alleen is. Accepteer het kind zoals het is, het mag authentiek zijn.
Het is niet voor iedereen makkelijk om contact te maken met het innerlijke kind. Als je er moeite mee hebt, vraag dan hulp aan een therapeut.

'Waar je ook naartoe gaat, je hebt altijd jezelf bij je', zei een cliënte van mij ooit. Dit hielp haar om zich goed te voelen. Misschien voel je je minder eenzaam als je er ook zo naar kunt kijken. Probeer het maar eens.