Tips voor grenzen aangeven

Gebruik ik-boodschappen om je grenzen te bewaken

Het bewaken van je grenzen is essentieel voor persoonlijke groei. Ik-boodschappen helpen je om je gevoelens en behoeften duidelijk te communiceren zonder de ander aan te vallen.

Waarom ik-boodschappen werken.

Ik-boodschappen:
- Voorkomen verdediging
- Creëren duidelijkheid
- Nemen verantwoordelijkheid

Hoe je ik-boodschappen gebruikt:

Formuleer ik-boodschappen in drie stappen:

Beschrijf gedrag: "Wanneer je tijdens ons gesprek op je telefoon kijkt..."
Uiten gevoel: "...voel ik me niet gehoord."
Aangeven behoefte: "Ik zou het fijn vinden als we ongestoord kunnen door kunnen praten"

Afspraak annuleren: "Als je last-minute annuleert, voel ik me in de steek gelaten. Laat het minstens een dag uur van tevoren weten."

Contact na werktijd: "Wanneer je na werktijd belt, voel ik me overweldigd. Kun je tijdens kantooruren bellen?"

Tips voor gebruik

- Blijf kalm en duidelijk
- Wees specifiek
- Luister ook naar de ander

Ik-boodschappen helpen je om je eigen verlangens te volgen en een veilige omgeving te creëren voor persoonlijke groei.

Het aanvoelen van je grenzen in een bepaalde situatie vereist zelfbewustzijn en het leren herkennen van je lichaamssignalen en emoties. Een praktische stap om je grenzen in een bepaalde situatie te voelen kun je ervaren door
een Pauze te nemen:
- Afstand Nemen: als je merkt dat je je ongemakkelijk voelt, neem dan een pauze. Stap even uit de situatie om helder na te denken.
- Ademhalingsoefening: Gebruik een diepe buikademhaling om jezelf te kalmeren en je gedachten te ordenen.

Het aanvoelen van je grenzen in een bepaalde situatie vereist zelfbewustzijn en het leren herkennen van je lichaamssignalen en emoties. Enkele praktische stappen om je grenzen in een bepaalde situatie te voelen:, zijn het letten op Je Lichamelijke Reacties:
- **Spanning:** Voel je spanning in je nek, schouders of andere delen van je lichaam? Dit kan een teken zijn dat je grens wordt overschreden.
- **Hartslag:** Een versnelde hartslag kan aangeven dat je je ongemakkelijk of gestrest voelt.
- **Ademhaling:** Let op je ademhaling. Als deze oppervlakkig of snel is, kan dit een teken zijn van stress.

Wanneer je grenzen stelt, wees specifiek en assertief. Gebruik 'ik'-boodschappen om je gevoelens en behoeften duidelijk te maken, zoals: 'Ik voel me overweldigd als ik geen tijd voor mezelf heb. Ik heb een uur per dag nodig voor rust.' Dit helpt om verantwoordelijkheid te nemen voor je gevoelens en zorgt voor helderheid bij de ander. Herhaal indien nodig en blijf consequent om je grenzen te handhaven

Yoga is een goede manier om beter te leren omgaan met grenzen. Bij yoga leer je je bewust te zijn van je fysieke grenzen en je mentale grenzen. Je lichaam is elke dag anders. Soms heb je bijvoorbeeld meer gevoel voor evenwicht dan een andere keer. Je leert om te voelen waar de grens ligt door te voelen wat er in je lichaam gebeurt. Ook de adem is een belangrijke graadmeter. Stokt je adem, ga je sneller ademen of houd je je adem vast? Als je hierop let, heb je steeds een keuze. Ga ik door, doe ik het wat rustiger aan of stop ik helemaal? Wat is nu het beste voor mij?

Wanneer het nodig is om een grens te stellen, doe het dan duidelijk, kalm, respectvol en met zo weinig mogelijk woorden. Probeer niet boos te worden of je juist te verontschuldigen voor de grens die je stelt. Laat je gedrag overeenkomen met de grenzen die je stelt.

Klinkt gek hé. De titel. Want het is o zo belangrijk om je grenzen te bewaken.
Maar wat nu als je niet weet waar je grenzen liggen?
Dan is het belangrijk dat je dit gaat onderzoeken, uitzoeken en in gaat experimenteren. En daarin is het vaak, een kwestie van ervaren.
Je weet waarschijnlijk pas wat je grens is, als hij is overschreden.
Dat is in principe 'normaal'. Want net zoals dat je ook niet in 1 keer kon lopen, fietsen of wat dan ook in je leven - is dit ook met je grenzen aangeven.
Omdat je grens ook vaak niet solide is. Afhankelijk van de relatie die je met de ander hebt, de situatie op dat moment en hoe jij in je vel zit.
Daarin is mijn tip ook om; als je hierin gaat experimenteren, onderzoeken en uitzoeken - doe dit met iemand waarbij jij je nu het veiligst voelt.
Dit maakt de kans op positieve succeservaringen groter, wat je (zelf)vertrouwen vergroot om het daarna in wat meer 'spannende' relaties/omgevingen aan te gaan.
Stap voor stap.

Herinner jezelf eraan dat je niets verkeerd doet. Je respecteert jezelf en je respecteert de relatie. Die relatie is belangrijk voor je en daarom wil je die zuiver houden. Jouw grenzen aangeven helpt daarbij.

Wat voor de een grensoverschrijdend is, is dat voor een ander niet per se. Daarom is het belangrijk onze grenzen duidelijk te communiceren en niet een beroep te doen op het empathisch of telepathisch vermogen van de ander.
Te vaak nog hoor ik in mijn praktijk; dat moet ie toch wel snappen.......nou nee, dus.

Twee geliefden ervaren een intimiteit op verschillende niveaus nl. t.a.v. erotiek en jezelf kwetsbaar durven opstellen naar elkaar toe.
Dit kan het gevoel van verbondenheid en vertrouwen in elkaar juist doen versterken als daar open over gesproken kan worden.

Wat is voor jou intimiteit en wanneer voelt dit goed en wanneer juist niet.
Durf je dit ook aan te geven! En hoe doe je dit.

Intimiteit is een gevoel van vertrouwen en verbondenheid in contact met anderen mensen. Dit kan zijn een vriend, vriendin of partner.
Dit kan laagdrempelig zijn van een aai over je bol, tot een knuffel ontvangen of geven aan iemand anders. Zo ook een arm om je heen ontvangen, hand in hand wandelen en meer.
Wat is voor jou intimiteit en wanneer voelt dit goed en wanneer juist niet.
Durf je dit ook aan te geven! En hoe doe je dit.

Allereerst moet je leren voelen waar jouw grenzen liggen. Grenzen kun je niet in je hoofd bedenken die voel je d.m.v. lichamelijke sensaties.

Wanneer iemand wat van je vraagt kun je ten eerste antwoorden dat je er op een bepaald moment op terug komt. Dat geeft je de tijd om te voelen. Ga met je aandacht naar jouw adem, sluit je ogen en voel in jouw lichaam of het een JA of NEE is. Vindt je dat moeilijk? Een lichaamsgericht therapeut kan jij daarbij helpen.

De volgende oefening helpt je om steeds een stapje verder te gaan bij het aangeven van je grenzen als het gaat om 'nee' zeggen.

Bepaal voor jezelf op welke vragen je wel ‘nee’ durft te zeggen en op welke nog niet. Schrijf ze op.
Zeg eerst nee op een vraag of een verzoek dat niet zo belangrijk voor jou is. Doe dit twee of drie keer in één week. Zet jezelf ertoe om de volgende week één keer nee te zeggen op een moeilijkere of belangrijkere vraag.

Bouw dit verder uit. Door te starten met relatief eenvoudige situaties en iedere keer een stapje verder te gaan, zal je meren dat het je steeds beter lukt om nee te zeggen.

Probeer bij het aangeven van je grenzen te beginnen met "Ik" in plaats van "Jij". Dit helpt om je gevoelens en behoeften op een niet-beschuldigende manier over te brengen. Bijvoorbeeld, zeg "Ik voel me ongemakkelijk als je onverwachts langskomt zonder te bellen" in plaats van "Jij maakt me ongemakkelijk door zomaar langs te komen". Het gebruik van 'Ik' boodschappen helpt om de focus op je eigen gevoelens te leggen en vermindert de kans dat de ander zich aangevallen voelt. Oefen dit door in verschillende situaties te benoemen wat je voelt en wat je nodig hebt, zodat het steeds natuurlijker aanvoelt.

Geef duidelijk en direct aan wat je grenzen zijn en wat je wel en niet accepteert. Vermijd vage taal en zeg precies wat je bedoelt. Bijvoorbeeld, zeg "Ik heb nu tijd voor mezelf nodig en wil graag alleen zijn, kunnen we morgen verder praten?" in plaats van "Ik ben nu even druk, misschien later". Door specifiek te zijn, weet de ander precies wat je bedoelt en is de kans groter dat je grenzen gerespecteerd worden. Oefen dit door dagelijks in kleine situaties je wensen en behoeften direct te communiceren. Dit helpt je om steeds comfortabeler te worden met het aangeven van je grenzen.

Als er spanningen leven tussen mensen, komen we al gauw in een houding van vechten, vluchten, plooien en/of bevriezen. Als je je daar niet bewust van bent, blijf je mogelijk gevangen in die houding en kleurt die voortaan jullie relatie. Het kan een patroon, zelfs een identiteit worden. Dan meen jij, of je omgeving meent, dat je ‘een vechter’, ‘een herrieschopper’ , ‘een lastpak’, ‘een watje’, ‘een angsthaas’, ‘een vermijder’ bent. Zonde. Je bent dat niet . In jouw natuurlijke staat van zijn en in voor jou veilig voelende omstandigheden ben je spontaan, voel je je op het gemak, rustig. Hoor je je eigen stem. Geen bang of boos gedoe.

Ga eens bewust na wat je voelt als je spanningen voelt met of bij iemand. Kies er eens bewust voor om dan uit dit contact te gaan en de stilte op te zoeken in plaats van de strijd met deze persoon aan te gaan. Bewust weggaan….niet automatisch. Bewust ‘naar binnen kijken’, zwijgen, weglopen..... als die mogelijkheid er is. Niet happen, niet de strijd aan gaan, geen voer geven, geen bladibla, maar eens bewust de stilte opzoeken en in de stilte jezelf gaan kalmeren door jezelf te complimenteren dat je de moed hebt gehad om uit de bubbel met die ander te stappen.

In de stilte kan je nagaan wat je voelt en denkt en ook onderzoeken wat jouw aandeel is in het conflict is. Want dat is er. Misschien komt er voortschrijdend inzicht in wat een betere optie is dan verstrikt met elkaar te raken.

Wat ook helpt, is met een begripvol persoon, met iemand bij wie je je gezien en gehoord voelt, eens praten en zo aan je boze, verdrietige en/of bange ervaringen frisse lucht geven.

Als ouder is het belangrijk om duidelijke grenzen te stellen tussen werk en privé. Dit kan helpen om stress te verminderen en je emotioneel meer in balans te voelen.

Hoe doe je dat?
Probeer vaste werktijden aan te houden en geef jezelf toestemming om na werktijd echt vrij te zijn. Zet je werktelefoon uit, sluit je laptop en richt je op je gezin en jezelf. Plan daarnaast regelmatig momenten van rust in je agenda, ook al is het maar een kwartiertje voor een kop thee of een korte wandeling.

Waarom werkt dit?
Door duidelijke grenzen te stellen, creëer je een gezonde scheiding tussen je verschillende rollen. Dit geeft je de ruimte om op te laden en voorkomt dat werk je privéleven binnendringt.

Opnieuw zo'n schrijven wat zomaar de sleutel kan dragen naar jouw ontwikkeling. Pagina 14: Ouders (mensen) die zo'n klimaat als kind niet hebben gekend, zijn nood-lijdend, dat wil zeggen: ze zoeken hun hele leven naar wat ze op het juiste moment niet van hun ouders hebben kunnen krijgen: iemand die helemaal op hen ingaat, hen volledig begrijpt en serieus neemt.

Verward dit citaat je? Of pakt het je? Of doorgrond je het? Of maakt het je nieuwsgierig? Of verdrietig, of bang, of boos? Ga door... En ga de beweging die je van daaruit bent gaan maken ervaren, zodat je je kunt gaan ontwikkelen.

Een fenomeen in communicatieland is Marshall Rosenberg. Hij heeft het boek Non violent Communication geschreven. In deze theorie krijg je handvatten hoe je op een vriendelijke manier kan communiceren (voor jezelf en voor de ander). Want het is belangrijk terwijl je grenzen aangeeft, je trouw bent aan jezelf, zonder dat je continue in een conflictsituatie terecht komt. Dit zijn de 4 stappen, probeer het eens uit:

1. Omschrijf de feiten, je waarnemingen (zonder mening, gevoel of oordeel): Voorbeeld: "Weet je nog dat we gisteravond ruzie hadden over het huishouden?"

2. Omschrijf je gevoel (altijd met 'ik'): ik voelde mij....
Voorbeeld: " ik voelde me aangevallen en alsof ik het niet goed genoeg doe"

3. Omschrijf je behoefte: ik heb behoefte aan.. wat ik nodig heb is...
Voorbeeld: "ik heb behoefte aan erkenning, het gevoel dat ik gewaardeerd word"

4. Suggestie: kom met een idee. Nu mag je praten in 'we'
"Zullen we volgende keer proberen niet 's avonds over het huishouden te hebben maar dat 's ochtends te doen als we niet moe zijn?"

In therapie wordt wel eens inzichtelijk gemaakt dat je niks moet.
Ont-moeten is een mooi inzicht alhoewel dat niet altijd een helpend inzicht is.
Soms wel, soms niet.

Soms moet je wél iets, ook als je dat liever níet wilt.
Bij depressie moet (!) je in actie zien te komen terwijl alles in je roept: “Laat me met rust.”
Bij angst moet (!) je de confrontatie met je angsten aangaan terwijl alles in je roept:
“Nee, help, wegwezen! “

Moeten blijkt dan toch een must.

Grenzen aangeven wordt vaak als iets negatiefs gezien, het gaat hierbij echter niet om de ander, maar stel jezelf de vraag of jij van jezelf je eigen ruimte in mag nemen. Als je liefdevol je eigen ruimte inneemt doe je een ander hierbij niet tekort. Zorg dan dat je de ander ook de ruimte geeft die hij/zij nodig heeft.

“Toelaten van lastigheid is de mooiste uitnodiging tot verbinding.”
Dirk de Wachter.

Het citaat van Dirk is een mooi bruggetje om op een andere manier met elkaar in gesprek te komen. Durf jij? Je bent welkom!

start a war inside yourself.

Al betekent grenzen stellen, niet perse dat daar conflict van komt! Hoe eerder je je gezonde irritatie serieus neemt, hoe lang je vriendelijk kunt blijven.

Je eigen behoeften voortdurend opzij zetten om anderen tegemoet te komen is een recept voor stress in jezelf. Is het dat waard?

Plak een briefje op je spiegel, computer, plek waar je vaak komt met de volgende vragen in deze volgorde:
1. Waar heb ik …. behoefte aan?
2. Waar word ik …. blij van?
3. Wat wil ik …?
4. Wat wil ik …. niet?

Stel ze jezelf iedere dag.
Vul eventueel successievelijk in: Nu, vandaag, deze week, deze maand, dit kwartaal, dit jaar, in mijn leven.

Veel mensen hebben moeite met grenzen aangeven. Vaak ligt de kern hiervan in het verleden en is er sprake van jarenlang aanpassen. “Nee zeggen” levert vaak angst of schuldgevoelens op. Als je te veel en te vaak dingen tegen je zin doet, raak je steeds verder van jezelf verwijderd en negeer je je eigen behoeften. Dit kan leiden tot gevoelens van irritatie, opkroppen van boosheid, je ontevreden voelen over jezelf en op de lange duur zelfs tot verschijnselen van overspannenheid.

Hier alvast wat tips om mee aan de slag te gaan:
1. Zeg niet direct "ja" maar denk eerst na of je het echt wel wil. En als je het niet direct kunt beslissen kun je zeggen: “ik kom er later op terug”.
2. Wees duidelijk wanneer je iets niet wilt, zeg duidelijk: nee, het komt mij niet uit, ik heb andere plannen, ik maak even een pas op de plaats, etc. Je hoeft geen verdere uitleg te geven.
3. Als je besloten hebt iets niet te willen doen, begin dan met “nee” en niet met eerst een uitleg. Dat kan verwarrend of on duidelijk overkomen op de ander.
4. Let vooral ook op de toon hoe je iets zegt.
5. Als je wel graag iets wilt doen of wilt onderhandelen, kun je ook zeggen: het komt mij nu niet uit, maar het kan wel morgen/volgende week.
6. Je mag altijd terugkomen op een eerder gemaakte beslissing!

Stel iemand geeft jou een cadeautje en je neemt het niet aan, van wie is dan het cadeautje? Je zou kunnen zeggen van diegene die het geeft.

Hetzelfde geldt voor dingen als jaloezie, boosheid, en beledigingen. Als je het niet aanneemt, blijft het van degenen, die het met zichzelf meedraagt.

Bewaak jou grens en zorg ervoor dat je niet vervloeid met de ander, maar in verbinding blijft met jezelf.

"If you avoid conflict to keep the peace, you start a war inside yourself." - Cheryl Richardson

Is de ander werkelijk belangrijker dan jij? Voel eens in jezelf, hoe voelt dat? > dat is een boodschap.

Grenzen voel je in jouw lichaam. Natuurlijk kun je ze ook bedenken, alleen is dan de vraag of deze wel klopt. Je hoofd kan namelijk van alles verzinnen terwijl je lichaam nooit liegt.
Wil jij je grenzen leren voelen? Dan moet je naar je lichaam. Hier bestaan verschillende oefeningen voor, om jouw lichaamsbewustwording te vergroten. Een lichaamsgericht therapeut kan jou daarbij helpen.

Als je merkt dat je denkt 'ik moet' of 'ik ben verplicht', maak pas op de plaats en vraag jezelf af waar je deze strenge regel leerde. Kom je tot de conclusie dat dit een overtuiging is, die je van je ouder(s) meekreeg om aan hun behoeften te voldoen, dan kun je jezelf voorop stellen: wat wil IK in deze situatie? En je kunt ook kijken naar of het respectvol en redelijk is wat ZIJ verlangen. Als volwassene - je bent niet meer het kind van toen - is het niet meer nodig om goedkeuring te krijgen van iemand die meer van je vraagt, dan goed is. Succes!

In het boek van Lindsay C.Gibson 'emotioneel onafhankelijk' lees je hoe je in jouw jeugd gevormd wordt door ouders die (emotioneel) niet beschikbaar zijn. Een aanrader met duidelijke uitleg en praktijkverhalen!!!!

Ik ben van het type die alles aangaat. Ik ben geen vermijder, maar een vechter. Dus als mijn kind op school gepest wordt en er wordt naar mijn idee niet veel aan gedaan, sta ik op de stoep. Liefdevol, maar wel heel duidelijk in wat ik mis en nodig heb. Vind ik dit makkelijk?
Nee.. Ik vind het onaangenaam, mede omdat ik soms ervaar dat degene die tegenover me zit dit soort gesprekken niet gewend is en niet goed is in 'uitpraten'. Ik ervaar daarbij dat de ander mij dan niet meer zo leuk vind..

Dat zijn geen fijne ervaringen. En toch weet ik: ik ben trouw geweest aan mijzelf. Ik heb op volwassen en respectvolle manier woorden gegeven aan wat ik ervoer en nodig had. Dat de ander mij nu misschien niet mag, laat ik daar. Het is niet mijn verantwoordelijkheid.

Het is niet jouw verantwoordelijkheid dat anderen je wel of niet mogen. Het is jouw taak trouw aan jezelf te zijn op een manier waarbij je recht doet aan jezelf én de ander. Wanneer de gewenste reactie uitblijft, twijfel dan niet aan jezelf, maar laat die bij die ander. Verdraag het idee dat je niet altijd weet of een ander je mag wanneer jij jezelf uitspreekt. Verdraag jezelf want je bent oké!

Herken je je hierin? Dat je telkens achteraf denkt, 'ik heb weer te snel ja gezegd', 'ik ben weer veel te lang doorgegaan', 'ik heb weer iets toegezegd waar ik nu weer weet ik hoe lang aan vast zit'..

Het leven is één groot leerproces. En temidden daarvan maken we vele fouten. Ook jij mag jezelf toestaan deze fouten te maken en te beseffen dat het idd allemaal niet zo makkelijk is. Grenzen aangeven wanneer je dat nooit gedaan en geleerd hebt, is een pittig proces van vallen en opstaan.

Belangrijk voor jou is wel te weten dat je nergens aan vast zit. Vandaag is weer een nieuwe dag en kan je terugkomen op zaken. Ook dat is niet makkelijk. Maar jouw eerlijke verhaal kan een boel goedmaken en daarmee geef je jezelf weer een kans trouw te zijn aan jezelf!

The emotion of anger is often an indication that our boundaries have been crossed. So feeling angry with someone and cant figure out why? Check with yourself whether you feel they have crossed your boundaries somehow.
Boundaries maybe that you and they were not even aware of!

Als je een relatie hebt met iemand die narcistisch is, is daar heel moeilijk ut te komen. Iemand met een narcistische persoonlijkheid heeft geen zelfwaarde en is in wezen heel angstig voor de afwijzing van anderen. Dat maakt dat deze persoon er alles voor gaat doen om dat niet te voelen. Aanvankelijk zal hij of zij heel aardig zijn en alles voor je doen en over hebben, maar als je eenmaal in het 'web' zit, zullen alle mogelijkheden die kunnen leiden naar een afwijzing uitgevoerd worden, ten koste van jou. Een narcist heeft geen empathisch vermogen en zal daarom ook niet begrijpen dat wat hij met jou heftig is.

Wanneer je het moeilijk vindt je grenzen aan te geven, gebeurt het vaak dat in het moment het niet lukt. Omdat je dichtklapt, je grens niet goed voelt, geen woorden hebt. Wees daar zacht voor. Het helpt niet jezelf streng toe te spreken.

Wanneer je uit de situatie bent, wordt je bewustzijn weer wat ruimer. Dan komen vaak wel de juiste woorden. "Ik had zus en zo moeten zeggen!".

Zeg ze alsnog. Tegen die persoon. Je kunt je nu voorbereiden. En je kunt dus overal achteraf op terugkomen!

Grenzen aangeven kan moeilijk zijn. Je hebt het niet geleerd of er is te vaak overheen gegaan. Toch hebben we het nodig voor een gezond leven. Maar om ineens je grenzen aan te geven is best een grote opgave. Begin daarom klein. Kies een moment om bewust ja of nee te zeggen. Dit kan bij de kassa zijn waar je kiest om geen zegeltjes aan te nemen of je vraagt (iets simpels) aan de winkeldame. Het lijkt niet veel, maar het helpt je om een stap te zetten in het bewaken van wat jij zelf wil.

Moederwond

De kans is groot dat jij nog nooit van het begrip ‘moederwond’ hebt gehoord. Dat is geen toeval: de patriarchale maatschappij heeft er baat bij als dit onderwerp onbesproken blijft. Het is echter van levensbelang dat vrouwen de moederwond leren helen. Voor hun eigen levenskwaliteit, de gezondheid van hun kinderen, en de positie van de vrouw in het algemeen. Coach Bethany Webster schreef een boek over dit intense, transformatieve proces: Het helen van de moederwond. Hieronder vind je een voorproefje van haar wijsheid.

Moederwond: zo brengt heling verlichting in jouw leven (en dat van je kinderen)

De moederwond is een trauma dat binnen onze patriarchale cultuur en familie ontstaat. Mensen van elke genderidentiteit kunnen een moederwond hebben, en de wond uit zich op persoonlijk, cultureel, spiritueel en planetair niveau. In haar boek Het helen van de moederwond richt Bethany Webster zich op vrouwen en op het persoonlijke domein, want een maatschappelijke transformatie begint bij het helen van individuele wonden.

Hoe komt de moederwond tot stand?

Ondanks de veranderingen die de strijd van vrouwenbewegingen teweeg heeft gebracht, leven we nog steeds in een patriarchale maatschappij. Hierin hebben mannen meer macht dan vrouwen, wordt het genormaliseerd om gevoelens te onderdrukken, staat werk boven rust, en wordt er neergekeken op alles wat als vrouwelijk wordt gezien. Hierover kun je in het Helen van de moederwond meer lezen. Voor nu is het belangrijk om te weten dat van moeders in een patriarchale maatschappij wordt verwacht dat ze hun persoonlijk ambities opgeven om voor hun gezin te zorgen. Of dat ze hun persoonlijke ambities najagen en daarnaast al het andere óók nog perfect doen. Moeders leren (onbewust) dat ze hun eigen behoeften op de laatste plek moeten zetten en anderen contant van dienst moeten zijn. Deze druk werkt voor de meeste vrouwen verstikkend en roept woede, depressie en angst op. Als daar niets aan wordt gedaan, wat in patriarchale culturen vaak het geval is, dan wordt deze pijn overgedragen op dochters. Via subtiele of zelfs agressieve vormen van emotionele verwaarlozing, manipulatie of afwijzing.

Loyaliteit aan de moeder

Moeders kunnen dus onbewust diepe woede op hun kind projecteren, die eigenlijk op de patriarchale cultuur gericht is. Kinderen interpreteren momenten waarop hun moeder hen afwijst als een teken dat er iets mis met hen is. Ze kunnen zichzelf gaan opofferen om zo toch liefde van hun moeder te krijgen; hiervan zijn ze tenslotte in het begin van hun leven letterlijk afhankelijk. Het wordt een vorm van loyaliteit aan de moeder om beperkende overtuigingen te internaliseren. In het volwassen leven van de dochters blijft deze dynamiek vaak een rol spelen. De dochter is bijvoorbeeld (onbewust) bang om haar moeder af te wijzen door zelf haar volledige potentieel te benutten.

Kenmerken van een moederwond

Andere manieren waarop de moederwond zich op (inter)persoonlijk niveau manifesteert zijn:

Je hebt een onbestemd, hardnekkig gevoel dat er iets mis met je is
Je durft je potentieel niet te verwezenlijken, uit angst om te falen of te worden veroordeeld
Je hebt zwakke grenzen en een onduidelijk zelfgevoel
Je hebt het idee dat je geen recht hebt op de dingen waarnaar je verlangt
Je voelt je niet veilig genoeg om ruimte in te nemen en je waarheid te delen
Je saboteert jezelf
Je wacht onbewust op toestemming of goedkeuring van je moeder voordat je je eigen leven opeist
Je vergelijkt jezelf constant met anderen en voelt rivaliteit en jaloezie ten opzichte van andere vrouwen
Je vermijdt lange relaties
Je hebt de neiging met anderen te versmelten
Je hebt weinig compassie voor jezelf
Je bent bang om alleen te zijn
Je verricht vaak emotionele arbeid voor anderen
Je wordt getergd door een gevoel van schaamte
Tussen je moeder en jou

De disfunctionele verstrengeling tussen moeder en dochter die ontstaat door ongeheelde moederwonden kan allerlei vormen aannemen:

Je moeder gebruikt je als dumpplek voor haar eigen onverwerkte emoties.
Je hebt in alle aspecten van je leven eerst de goedkeuring van je moeder nodig voordat je je goed kunt voelen over jezelf en je keuzes.
Je moeder put er trots uit dat je het altijd met haar eens bent en je aan haar aanpast, en wijst je af als je je onafhankelijk betoont.
Je moeder gebruikt je voor narcistische doeleinden, om de aandacht op zichzelf te vestigen en lof voor jou op zichzelf te betrekken.
Je wordt overweldigd door je moeders behoeften en besteedt enorm veel energie aan het piekeren over haar problemen en mogelijke oplossingen.
Je moeder moet meerdere keren per dag met je praten.
Je moeder vindt dat ze het recht heeft op toegang tot belangrijke aspecten van je leven of wil daar zelfs controle over uitoefenen.
Je moeder bekritiseert je vanuit haar eigen angst dat ze een slechte moeder is en beschouwt jouw normale uiting van negatieve emoties als een bedreiging van haar macht en als teken dat ze als moeder tekortschiet.

Culturele moederwond

Als je een fijne, liefdevolle en gezonde band hebt met je moeder krijg je alsnog te maken met de culturele moederwond. Deze beïnvloedt de manier waarop vrouwen hun lichaam, hun eigen potentieel en hun relaties met anderen zien. Gelukkig kan een moeder ook als buffer tegen deze culturele moederwond dienen voor een dochter. Vooral als zij zelf haar individuele moederwond heeft geheeld.

Jouw lichaam geeft aan wat goed en niet goed voor je is. Luister hiernaar zonder oordeel en kijk naar wat het je probeert te vertellen. Wat heb je nodig? Hoe kun je hiervoor zorg dragen en wat heb je hiervan van de ander nodig?

Vergeet niet dat ook Jij je grenzen moet respecteren. Neem je rust, zeg nee tegen jezelf, neem een pauze, ga iets leuks doen ook al je te-doe lijstje niet af is.

Hoe geef je je grenzen aan in je relatie?
Communicatie, communicatie, communicatie is het sleutelwoord. Dit klinkt eenvoudig, maar is het niet altijd.
Het kan dat je misschien niet onmiddellijk snapt vanwaar bepaalde grenzen van je partner vandaan komen. Omgekeerd kan dit ook gebeuren. Het is daarom belangrijk dat jullie open en eerlijke conversaties voeren over jullie grenzen. Bespreek waarom je een bepaalde grens hebt, hoe je je daarbij voelt en hoe belangrijk de grens voor je is.
De meeste van ons zijn geen helderzienden, dus dat betekent dat je je grenzen duidelijk moet aangeven en erover praten als je wilt dat je lief weet wat je grenzen zijn en ze dan ook kan respecteren.

Word je wel eens boos als een huisgenoot je vraagt om even iets te doen?

Vaak ontstaat de irritatie doordat je moe bent, tijd voor jezelf wilt maar je toch gedwongen voelt om de ander zijn zin te geven.

Misschien klaag je "waarom kom je daar nu nog mee, en niet ... veel eerder?" En vervolgens doe je het met tegenzin toch.

Interessanter is de vraag waarom je niet gewoon nee zegt. Wat kan er gebeuren als je reageert zónder boos te worden, en zonder emotie te zeggen "ik ben moe, ik heb er nu geen zin in"?

Probeer het eens. Je houdt een beter humeur en je leert je huisgenoot rekening met jou te houden.

Hoe lief heb jij jezelf wanneer je over je grens heen gaat
om in contact te kunnen zijn? En hoeveel mopper je van binnen op
anderen omdat ze over jouw grens gaan en dat ze dat maar niet willen
snappen? Het wordt steeds lastiger je nog blij en tevreden te voelen
met jezelf en anderen.

Wanneer je respect van anderen wilt ontvangen, zul je eerst jezelf moeten respecteren en serieus nemen.

Wanneer jij meer grenzen zou stellen:
Wat voor partner, ouder, collega, vriend/vriendin zou je dan zijn?

Grenzen aangeven wordt vaak als lastig ervaren op het moment dat je denkt dat je de ander dan tekort doet of kwetst. Echter met het over jouw grenzen gaan, doe je niemand goed, jezelf niet en de ander ook niet. Het is zo wezenlijk om naar jezelf te luisteren en goed voor jezelf te zorgen!
En daar waar je met geen mogelijkheid kan inzien dat jouw grens ook uiteindelijk iets goeds zou kunnen betekenen voor de ander, bedenk dan dat wanneer jij over je grens gaat om de ander niet tekort te doen, dat er aan jouw kant een soort 'schuld' ontstaat. Jij hebt de ander iets 'gegeven' ten koste van jezelf. En jij verwacht/hoopt (bewust dan wel onbewust) dat de ander deze 'schuld' een keer in zal lossen. Dus na één keer betekent dat al iets voor jullie relatie en na meerdere keren over je grens gaan, betekent dat helemaal dat er (en dat kan dus zowel op bewust als onbewust niveau zijn) iets scheef gaat in die relatie. De kans is groot dat de ander zich daar niet van bewust is. Jij echter bouwt steeds meer 'schuld' op. En als je dit vaker in je leven doet of hebt gedaan, dan gaat dat wringen. En dat is misschien maar goed ook. Een teken dat je er iets mee mag gaan doen!

Het is super lastig zulke patronen te doorbreken. Je zal ze niet voor niets ooit aangeleerd hebben. Wellicht zelfs op een moment (vaak in de kindertijd) dat het wel helpend was of je geen andere keus had. Maar... nu dient het je niet meer en mag je er iets mee.
Hopelijk helpt bovenstaande inzicht je weer een stukje verder in de goede richting. En als je er zelf niet uit komt, zoek hulp!

het is in jouw lichaam dat je grenzen kan voelen. Het is dus van belang dat je jouw lichaamsbewustzijn vergroot. Dit doe je middels lichaamsgerichte oefeningen bij een lichaamsgericht therapeut. Zodra je jouw grenzen kan voelen, ga je oefenen met het aangeven van jouw grenzen.

Do you ever find yourself rushing to meet others' requests, even when it means putting your own needs and desires on hold? Maybe you sometimes struggle to express what you truly need or even wonder what they are. These actions could be linked to past experiences that made you believe that keeping others happy is the path to safety, making it challenging to establish personal boundaries.

These are all aspects of life that can be explored and worked on during the therapeutic journey. It might take some time and effort, but realizing that you have more choices in life than you think can be a truly rewarding outcome.

Je merkt pas wanneer jouw grens bereikt is in contact met anderen, je partner, familie, collega’s e.a. Mensen zijn daar verschillend in: heb je dit als kind geleerd of moest je juist lief zijn, vooral rekening houden met je omgeving en mocht je niet voor jezelf opkomen? Ook al heb je het in je jeugd meegekregen, dan nog is het niet eenvoudig om je grens aan te geven en als je het niet geleerd hebt, dan valt het helemaal niet mee.
Hoe doe je dat dan?
- Merk bij jezelf op wanneer je geirriteerd of gespannen raakt in het contact met de ander
- Laat je niet meeslepen in wat anderen van je verwachten
- Check bij jezelf: wil ik dit, komt dat nu uit, hoe voelt het dat iemand dit zegt of vraagt.
- Neem even bedenktijd voordat je reageert
- Oefen met op een rustige manier zeggen ‘ ik kan nu niet, het past vandaag niet in mijn plannen, ik ben het niet met je eens, ik wil dit niet’
- Bedenk dat je het niet iedereen naar de zin kunt maken
- Zorg goed voor jezelf: eten, slapen, ontspanning, ME-time.
- Oefen regelmatig, stap voor stap kun je hier beter in worden.

Oefening: Metafoor touwtrekken

De situatie waarin je je nu bevindt lijkt een beetje op het volgende. Stel je voor, je bent aan het touwtrekken met een monster; je pijn. Het is groot, lelijk en erg sterk. Tussen jou en het monster is er een groot, gapend gat, waar je langzaam naartoe getrokken wordt. Als je het touwtrekken verliest, zul je over de rand vallen en blijft er niet veel meer van je over. Dus je trekt en trekt om dit te vermijden, maar hoe harder je trekt hoe harder het monster trekt en hoe dichter je bij de rand van het gapende gat komt te staan. Het is moeilijk om op dat moment te zien dat als je niet in het gat wilt vallen, je niet het touwtrekken hoeft te winnen. Je hoeft alleen maar los te laten…

Via social media komen er veel prikkels op ons af.
Het kan zinvol zijn eens te bedenken waarvoor je social media gebruikt en wat het je oplevert. Zijn er accounts waar je niet blij van wordt, ontvolg deze dan en zorg dat je alleen lid bent van accounts die je energie geven.
Kijk ook eens naar de instellingen, soms kan je daar ook dingen aanpassen waardoor je bijvoorbeeld minder reclame te zien krijgt.

Als anderen herhaaldelijk je grenzen overschrijden, is het belangrijk om duidelijke consequenties te stellen. Dit kan variëren van het verminderen van de tijd die je met die persoon doorbrengt tot het beëindigen van de relatie als de grensoverschrijding ernstig is. Het vaststellen van consequenties laat anderen zien dat je je grenzen serieus neemt en bereid bent om actie te ondernemen als ze niet worden gerespecteerd. Dit kan een krachtig middel zijn om je grenzen te handhaven.

Wees duidelijk en direct: Vaak is de meest effectieve manier om je grenzen aan te geven om duidelijk en direct te communiceren. Gebruik 'ik'-verklaringen om je gevoelens en behoeften te uiten. Bijvoorbeeld, zeg iets als "Ik voel me overweldigd wanneer er te veel van me wordt gevraagd op het werk, en ik heb wat tijd nodig om te ontspannen" in plaats van "Je geeft me altijd te veel werk." Door duidelijk te zijn over hoe je je voelt en wat je nodig hebt, geef je anderen de kans om je beter te begrijpen en rekening te houden met je grenzen.

Grenzen aangeven kan soms lastig zijn. Hier kunnen allerlei oorzaken aan ten grondslag liggen. Echter is nee zeggen tegen een ander ja zeggen tegen jezelf. Ga meer ja zeggen tegen jezelf, voor jezelf opkomen. De relatie met jezelf zal verbeteren en daardoor ook die met de ander.

Grenzen aangeven vraagt allereerst nog steeds de energie en mogelijkheid voelen om 'in te grijpen'. Dat noemen we coping.

Coping betekent met veerkrachtig door het leven gaan, zodat je, zelfs bij windkracht 10, overeind weet te blijven. ‘Je kunt je narigheid aan, kunt ermee omgaan en er flexibel op reageren.'

Mensen hebben altijd een copingstijl;
Volgens de psychologische literatuur kun je grofweg op twee manieren omgaan met tegenslagen: op een actieve en een passieve manier. Hier vallen verschillende actieve en passieve copingstijlen onder.

Waar je bij de actieve copingstijlen de gebeurtenis of tegenslag direct aanpakt, zorg je bij passieve copingstijlen juist voor meer afstand en vermijding van de situatie. Beide manieren zorgen op korte termijn voor minder stress en spanning.

De effecten op de lange termijn zijn onder andere afhankelijk van of de situatie opgelost kan worden.
Zet je een van de passieve copingstijlen in terwijl het probleem te verhelpen is? Dan schiet je hier weinig mee op, omdat de situatie hiermee niet verandert. Loop je echter tegen een probleem aan waar je niets aan kunt doen? Dan geeft afstand nemen juist lucht en vermindert je stress.

Er is dus geen strategie die altijd passend is. Een belangrijk verschil tussen een veerkrachtig persoon en iemand die snel van slag is? De flexibiliteit om copingstijlen af te wisselen. Want pas dan buig je echt mee met het leven.

Welke copingstijl je kiest is niet alleen afhankelijk van de situatie zelf. Ook het vertrouwen dat je in jezelf en je probleemoplossend vermogen hebt en of je over de vaardigheden en middelen beschikt die nodig zijn voor een bepaalde strategie, spelen een rol.

Heb je bijvoorbeeld geen fijn sociaal netwerk, dan wordt het al een stuk lastiger om anderen om hulp te vragen. Daarnaast heb je vaak een voorkeursstijl, passend bij je persoonlijkheid.

Ben je extravert of sta je open voor nieuwe ervaringen? Dan zie jij tegenslagen waarschijnlijk als uitdagingen, waardoor je er actief mee aan de slag gaat.

Voel je je wat minder emotioneel stabiel? Dan kan dit invloed hebben op je vertrouwen in je probleemoplossend vermogen, waardoor je (onbewust) neigt naar passieve copingstijlen.

Het is dus belangrijk dat je je coping gedrag (onder)kent en wat je copingstijl zegt over hoe goed je nog om kunt gaan met tegenslagen. Maar ook hoe stevig jij nog in je schoenen staat.

Een coach kan je helpen om je persoonlijke toolkit, om veerkrachtiger in het leven te staan, extra te vullen. Maar ook jouw (passende) copingstijl te kennen en te versterken. Coping betekent daarom ook noodzakelijke 'grenzen kunnen aangeven' -assertief zijn én 'overeind blijven in het leven!

Ik ben ook daarin graag je gids
M@rion

Als je het lastig vindt om je grenzen aan te geven, heeft dit o.a. te maken met het gegeven dat het aangeven van je grenzen je op korte termijn heel veel kost. Zo veel, dat het je niet of slechts soms lukt om de spanning te verdragen om op de langere termijn het voordeel ervan te kunnen ervaren. Als je dit patroon, deze spanning, op wilt lossen, denk dan eens aan EFT (Emotional Freedom Techinques).
Tot die tijd dat de spanning verminderd is en het gemakkelijker is je grenzen aan te geven, is het raadzaam om te focussen op waar je heen wilt, waarom het zo belangrijk voor je is om je grenzen aan te geven. Zorg dat je dit heel duidelijk voor ogen hebt, dat je het vaak tegen komt, in je telefoon, in je huis. Maak eventueel iets symbolisch wat je ziet en wat je blij maakt. Visualiseer waar je heen wilt, wat je wilt bereiken. En maak het zo concreet mogelijk. Jij bent het waard!

Je zult nooit respect krijgen als je mensen de kans geeft jou respectloos te behandelen.

We leven in een mentaal overprikkelende tijd.
Via radio, tv, internet of andere mediakanalen vliegt informatie ons om de oren.
Wat het vak psychologie en therapie betreft, weet dat die jong zijn en nog volop in ontwikkeling. Psychologieboeken met thema’s en onderwerpen die in de vorige eeuw met een loep gezocht moesten worden of zelfs ongekend en ondenkbaar, vliegen je nu om de oren. Webinars, podcasts en allerlei creatieve informatiebronnen en leeromgevingen zijn normaal geworden. Keuzestress past in deze tijdsgeest.

Psycho-diagnostiek en therapie kennen steeds meer varianten en verfijning. Een hele mooie en goede ontwikkeling is dit maar ook heel complex. Het bos en de bomen verhaal.
Neem niet alles gelijk voor waar aan wat je leest of wat je hoort. Gebruik je eigen gezonde verstand en de gevoelssensor waar je mee geboren bent om te bepalen wat voor jou relevant, helpend, leerzaam is. Als je (nog) niet vertrouwt op je verstand en je gevoel, kan je handvaten aangereikt krijgen om daar op te leren vertrouwen.
Een goed boek (lees vooral de recensies), een podcast of een goed gesprek met iemand waarbij je je veilig voelt en met wie je je (hulp)vragen kan delen, kan jou helpen om de weg te vinden naar je thuis voelen in jouw innerlijke wereld en daarmee in ‘de wereld’.

Met zelfvertrouwen en zonder schuldgevoel duidelijk maken wat jouw wensen en grenzen zijn, dat kun je leren zonder je daarna schuldig te voelen.
Tips om je grenzen te oefenen zijn: Bijvoorbeeld een keer ‘nee’ tegen iemand te zeggen zonder je te verontschuldigen. Probeer dit eerst bij mensen waar je je veilig bij voelt. Geeft dit veel angst of zelf-kritiek, zeg dan eens nee tegen de innerlijke kritische stem.

Soms worden we geconfronteerd met keuzes die ons doen twijfelen tussen 'ja' en 'nee'. Maar hé, laten we dat grijze gebied niet over het hoofd zien!

Stel je voor: een vriendin wil spontaan bij je langskomen voor een kopje koffie op een dag dat je eigenlijk al behoorlijk volgepland bent. 📅 Het is verleidelijk om 'ja' te zeggen en je eigen gevoel voorbij te gaan, toch? Maar wat als er een andere optie is?

Hoe klinkt dit: "Hey, superleuk idee! Ik wil echt graag bijpraten en alle tijd voor je hebben. Helaas zit mijn dag al behoorlijk vol. Zou het voor jou ook werken om woensdagavond af te spreken of anders bij jou langs te komen? Op die manier kunnen we echt quality time hebben!"

Door open en eerlijk te zijn over je situatie, kun je de deur openen naar een meer bevredigende uitkomst voor beide partijen.

Wanneer ik of een ander mijn grens overgaat, dan merk ik dat ik op spanning sta. Soms lijkt het dan alsof ik niet helder kan denken. Het helpt mij om op die momenten een kinderzinnetje te gebruiken. Omdat het rijmt, herinner ik het mij beter dan langere mantra's.

"Stop houd op" denk ik dan. Daardoor weet ik weer. "Hé, even aandacht bij mijn grenzen houden." Het inspireert mij om mijn grenzen te bewaken.

There are two parts to boundary setting:

1.Communication- You have to verbally communicate your boundaries. You can expect people to accurately assume your boundaries through your body language or unspoken expectations.

2. Actions- Upholding what you have communicated your boundary to be, through your behaviours.

Herken je dat? Dat andere mensen jou vertellen dat je beter je grenzen moet aangeven? Of dat je achteraf jezelf op je kop geeft, omdat je weer over je grenzen hebt laten lopen door anderen?
Misschien ben jij dan wel zo iemand die het heel erg lastig vindt om de eigen grenzen te voelen, misschien omdat je hoofd veel te druk is met wat anderen allemaal vinden, denken, verwachten.
Dan wordt het hoog tijd om te leren je grenzen te voelen. Grenzen aangeven komt daarna wel.
Mindfulness en meditatie kunnen je hierbij mooie tools geven.