Tips bij kinderproblemen

Basisveiligheid ontstaat in de eerste levensjaren door duizenden kleine ervaringen met een vertrouwde verzorger. Wanneer een kind huilt en wordt getroost, bang is en bescherming ervaart of blij is en daarin wordt gezien, leert het zenuwstelsel: ik ben veilig, ik ben belangrijk en er is iemand die mij helpt als het moeilijk is. Zo ontstaat stap voor stap vertrouwen in jezelf, in anderen en in de wereld. Wanneer die ervaringen onvoldoende aanwezig zijn of er juist sprake is van onvoorspelbaarheid, afwijzing of emotionele onbeschikbaarheid, kan een kind leren voortdurend alert te zijn om zichzelf te beschermen.

Het besef dat je zwanger bent, roept altijd een zeer sterke emotionele reactie op. Vaak zijn die reacties gemengd.
Maar ze zijn altijd intens – en die intensiteit komt onmiddellijk tot uiting in de biochemie van de moeder, die het embryo omringt en wat dit geheel doordrenkt. 1 op 1 ervaart het embryo de emoties die moeder op dat moment heeft. Kan zowel positief als negatief, dan wel gemengd worden ervaren.

Ook andere levensgebeurtenissen die je als moeder (vader) meemaakt en die dan toch dient te verwerken, ook al is dat maar korte tijd, komen zo binnen bij het kind in de buik bij mama.
Dit wil je kind later, wanneer ze als mensje in het leven zijn, tot uitdrukking worden gebracht, gedeeld worden met de ouders.

Bijvoorbeeld als een baby erbarmelijk huilt kan het zijn lichamelijk beleefde ervaring van tijdens de zwangerschap zo willen delen. Vaak wordt dit als koliek gezien.
Maar het kan dus zijn dat er op een precieze, accurate manier, ruimte gemaakt dient te worden voor het kunnen uithuilen van wat ervaren is bij (in eerste instantie) de moeder. Een ruimte die veilig aanvoelt voor jullie kind. Begeleiding daarbij door een babytherapeut die daarmee bekend is en ervaring heeft is zeker behulpzaam.

Uiteraard kan je daarvoor bij mij terecht.

Heb dan aandacht voor kinderen in het gezin. Kinderen merken bijna altijd dat er iets aan de hand is, ook al lijkt dat soms niet zo. Leg ze uit wat er met hun vader/moeder of broer/zus aan de hand is. Als er een crisis is, vertel je kinderen dan dat dit niet door hen komt. Uitleg helpt bij het ontwikkelen van strategieën om er goed mee om te kunnen gaan. Geef aan dat jouw kinderen erover mogen praten en vragen mogen stellen. Het is belangrijk voor kinderen dat ze gezien en gehoord worden door de ouders en dat gevoelens er mogen zijn. Zorg er ook voor dat je kinderen genoeg afleiding hebben buitenshuis, weg van de spanning.

Elke ouder zal herkennen dat je soms niet weet wat te doen. Kinderen opvoeden is een ingewikkelde taak en met regelmaat sta je voor keuzes die niet eenvoudig zijn. Dan helpt het om te overleggen met mensen uit je omgeving. Familie, vrienden, andere ouders, andere perspectieven geven je
ruimte om te bedenken wat je belangrijk vindt. Mocht je niet iemand hebben om op een bepaald moment op terug te vallen, dan is er de oudertelefoon. Op werkdagen- en avonden kun je bellen en chatten met medewerkers die met je mee kunnen denken. Je hoeft het niet alleen te doen!

Hypnotherapie klinkt spannend, maar voor kinderen is het vooral een groot avontuur. Geen saaie stoelen en stilte, maar spelletjes, fantasie en superkrachten.

Bang in het donker? Met een magisch schild of toverstaf blazen ze de angst weg. Stress voor school? Tijd om de rustschatkist in je buik te openen en de spanning eruit te laten dansen.

Kinderen houden van kleuren, geluiden en verhalen. Ze vliegen als superhelden, zingen hun spanning weg of kleuren boosheid rood en rust blauw. Het mooie: hoe gekker het spel, hoe sterker het effect. Ze leren zelf hun emoties te sturen, zonder dat het voelt als therapie.

Hypnotherapie voor kinderen is magisch, grappig en effectief. En stiekem een reminder voor volwassenen dat het leven soms gewoon een beetje fantasie en magie nodig heeft.

Eerlijk?
Veel relatieproblemen beginnen niet in de slaapkamer… maar in de opvoeding.
“Jij bent te streng.”
“En jij laat alles maar gebeuren.”
Welkom in jullie dagelijkse strijd.
En terwijl jullie ruziën over de kinderen:
❌ raak je elkaar kwijt
❌ zakt de sfeer thuis compleet in
❌ en verdwijnt de aantrekkingskracht als sneeuw voor de zon
Want zeg eens eerlijk…
hoe aantrekkelijk vind je je partner nog als je hem/haar geen goede ouder vindt?
Precies.
En tóch hoor ik zo vaak:
“Zonder de kinderen is het eigenlijk hartstikke leuk tussen ons.”
Dus nee—de liefde is het probleem niet.
Jullie aanpak wél.
Zolang jullie geen team zijn in de opvoeding, blijf je botsen.
En dat sloopt niet alleen je gezin… maar ook je relatie.
Het goede nieuws?
Je kunt dit doorbreken.
Met de juiste tools (ja, ook geweldloze communicatie) en een beetje begeleiding:
🔥 stop je die eindeloze discussies
🔥 komt er rust in huis
🔥 en ga je je partner weer met andere ogen zien
En geloof me… dat voel je overal 😉
Klaar met dit gedoe?
Stuur me een bericht.
#kids #opvoeding #relatie #noordwijk #bollenstreek

Voor kinderen is het belangrijk om hun eigen gevoelens te leren begrijpen. Maar dat is best lastig. Vaak vinden we emoties als volwassenen ook ingewikkeld. Wat voelen we nu echt? Hoe durven we daarover te praten? Om kinderen te leren wat gevoelens zijn, welke er zijn en hoe je deze kunt
voelen, kan het boek en het spel van het kleurenmonster een goed hulpmiddel zijn. Je kunt het boek samen met je kind lezen. Dit is passend vanaf de kleuterleeftijd. Vervolgens kun je het gezelschapsspel spelen wat precies hierover gaat. Samen loop je langs de verschillende gevoelens (blij, boos, bang, verdrietig en kalm) en stop je de juiste emoties in de juiste pot. Het is een luchtige en speelse manier om het met kinderen over emoties te hebben.

Veel jongeren die vastlopen in hun schoolloopbaan zijn niet ongemotiveerd of incapabel. Integendeel: het zijn vaak slimme jongeren voor wie leren lange tijd vanzelf ging. Ze hoefden weinig moeite te doen, haalden goede cijfers en kregen vooral complimenten op hun intelligentie.

Juist daar ontstaat het probleem.

Wanneer leren altijd moeiteloos ging, hebben deze jongeren nooit echt geleerd hoe ze moeten leren. Zodra de stof complexer wordt en inspanning vraagt, ontbreekt niet alleen de strategie, maar ook het innerlijke houvast. Fouten voelen dan niet als onderdeel van groei, maar als bewijs dat ze “het niet kunnen”. Dit is kenmerkend voor een fixed mindset: het idee dat intelligentie vaststaat en falen iets zegt over wie je bent.

Het gevolg is vaak stress, uitstelgedrag, faalangst of volledig afhaken. Niet omdat de jongere het niveau niet aankan, maar omdat het zenuwstelsel overschakelt naar bescherming: vermijden, blokkeren of bevriezen.

Therapeutische tip voor jongeren

Vastlopen is geen teken van zwakte, maar een uitnodiging om leren opnieuw te leren. Helpende interventies richten zich niet alleen op studievaardigheden, maar ook op veiligheid en zelfbeeld.

Een eenvoudige oefening is:
Laat de jongere één moment per dag bewust iets doen wat moeilijk voelt, en hardop benoemen: “Ik ben dit aan het leren, niet aan het bewijzen.” Sta stil bij de spanning in het lichaam en adem rustig uit voordat wordt doorgewerkt.

Zo verschuift de focus van presteren naar ontwikkelen, en ontstaat ruimte voor een groeimindset waarin fouten geen bedreiging zijn, maar informatie.

Levend-verlies
Levend verlies gaat om terugkerende gevoelens van verdriet en rouw bij ouders met een kind met een beperking of chronische aandoening. Er wordt gesproken met ouders hoe zij hiermee omgaan.
Op de site van levend-verlies staan naast podcasts ook artikelen en informatie over bijeenkomsten.

levend-verlies.nl

Onlangs had ik opnieuw een man in de praktijk die veel moeite had met het hebben van een baby. Dit gebeurt vaker en is helemaal niet zo vreemd. Maar zo voelt het voor deze mensen wel. Het hoort niet; niet blij worden van je baby. De verwachting van de omgeving is dat jonge ouders dolblij zijn met hun kleine kindje. De roze wolk, het prille gezin, gelukkige ouders. Dat maakt het extra
ingewikkeld als het bij jou anders voelt. Als je het moeilijk vindt, niet meteen van je kind houdt, twijfelt of je de goede keus hebt gemaakt. Daar is weinig ruimte voor in onze maatschappij. Mocht je je hierin herkennen en hier ook mee worstelen; Sander Voesten schreef er het boek Dubbel gevoel over. Wellicht helpt het om het verhaal van een andere vader te lezen, om wat ruimte te kunnen maken voor je eigen gevoel.

Als ouders kunnen we denken dat onze kinderen lastig zijn, of een probleem hebben wat opgelost moet worden. Een andere manier om ernaar te kijken is wat spiegelt mijn kind in mij? Laat het kind iets zien waar ik zelf moeite mee heb? En waarom heb ik specifiek daar dan moeite mee? Als je je als ouder verdiept in wat er bij het kind speelt aan pijn, achter haar/zijn/hun gedrag, en hoe dit jouw raakt, dan is er vaak een nieuw raakvlak waar je als ouder je kind kan gaan ontmoeten. Soms is het fijn om geholpen te worden bij uitzoeken waar het jouw nou in de diepte raakt. Daarvoor zijn er therapeuten en psychologen en daarom ben jij misschien hier precies op de juiste plek.

Wanneer je bent vastgelopen met je gezin, kan het zinvol zijn om als gezin om hulp te vragen. Er zijn gezinstherapeuten die jullie samen kunnen zien. Zij zullen met jullie hele gezin onderzoeken waar jullie vastlopen en wat er nodig is. Dan kan het zijn dat je gesprekken met het hele gezin hebt of dat er keuzes worden gemaakt over de samenstelling. Altijd met als doel om te gaan begrijpen wat er aan de hand is om zodoende een beweging in gang te zetten naar een betere omgang met elkaar.

Lees boek: Blozen mag van Sarina Brons-van der Wekken. In dit boek gaat het over praten met kinderen over seksualiteit. Hierover bestaat helaas bij ouders veel onzekerheid en schaamte maar dit gesprek is broodnodig. Van wie krijgen ze anders deze informatie? Deze schrijfster laat zien hoe de bijbel spreekt over seksualiteit en ze gaat in op de seksuele ontwikkeling van kinderen, de seksualisering van onze maatschappij.

Lees boek: Met de kinderen in gesprek over de bloemetjes en de bijtjes. Een gids voor ouders en opvoeders om kinderen van 4 tot 18 een gezonde seksuele houding te helpen ontwikkelen. Kinderen hebben behoefte aan verantwoordelijke en morele en liefdevolle informatie over seksualititeit.
Schrijver: Scott Talley

Als je kijkt naar de verandering van een lichaam in de pubertijd, nog even los van de hormonen, dan kun je je al voorstellen dat dat shocking is. Als je daar de verandering van hormonen aan toevoegt, dan kun je je voorstellen dat het wellicht een beetje voelt als een circus. Het lichaam wat je ineens niet meer herkent door dat het uiterlijk en innerlijk veranderd. Als je daar aan toevoegt dat je eerst nog thuis kon spelen met speelgoed en dat vanaf de middelbare school niet meer vanzelfsprekend is, dan snap je als volwassen mens dat het een roller coaster is om van rustig binnen, naar gericht op buiten (make-up/meisjes/jongens/uitgaan etc) te moeten gaan. Van een kleine wereld naar een grotere wereld. Pubers moeten hard werken om hun veranderende lichaam en geest bij te houden en dat dan ook nog eens op een goede manier te vertalen aan de buitenwereld. Communicatie is dus niet vanzelfsprekend als je zoveel moet managen. Helpen reguleren van het zenuwstelstel van een volwassen persoon door in geduld en aanwezig te zijn, is daarbij een belangrijke voorwaarde voor de puber.

Moeder belde mij over haar zoon van 21 jaar, die daags daarvoor huilend aan de telefoon had gehangen. Een zachte liefdevolle jongen, helemaal overstuur.

“Verkeerde” vrienden en jointjes roken…
Omdat hij regelmatig een jointje rookte waren de ouders de laatste jaren wel bezorgd. Hij ging ook veel om met vrienden met een moeilijke jeugd. Verschillende van deze jongens kwamen ook regelmatig met de politie in aanraking. Ook dat vonden de ouders niks.

Prima gedrag
Aangezien hun zoon zich verder goed gedroeg, op school en op het werk goed functioneerde hadden ze altijd openlijk over hun bezorgdheid hierover gesproken, maar niet ingegrepen. Ze hoopten dat het wel over zou gaan, met dat drugsgebruik. Tot hij huilend aan de telefoon hing, en moeder niet wist hoe gauw ze naar huis moest komen. Hij vertelde dat hij bang was homo te zijn. Moeder reageerde opgelucht: jongen dat is toch geen probleem! De ouders hadden het daar al eens over gehad (wat, als…) en vonden het niet erg. Maar hij was zó overstuur.

Ontlopen van je lot lukt uiteindelijk niet
Hij was gestopt met blowen en toen besefte hij dat hij mogelijk iets had willen dempen met blowen. Tegen moeder zei ik dat ze goed gereageerd had, dat ze er het beste rustig op kon blijven reageren. Ik zei dat je dit soort dingen vaak ontdekt tijdens de puberteit, maar omdat hij toen gebruikte kwam het nadenken over zijn identiteit en serieus nemen van zijn gevoelens wat later. Het zou dus ook anders kunnen aflopen. Hij had mogelijk met het blowen zijn aanwezige angst gedempt waardoor hij er niet over na hoefde te denken.

De afloop
Inderdaad kreeg hij uiteindelijk toch een fijne relatie met een lieve vrouw, die heel goed bij hem past. Volgens mij wonen ze al een hele tijd samen.

Waar kinderen vroeger automatisch de achternaam van de vader kregen, werd er de laatste jaren al
meer bewust gekozen voor de achternaam van de vader of de moeder. Traditiegetrouw werd het
echter vaak de naam van vaderskant. Begin 2024 kwam hier verandering in. Sindsdien mogen ouders
hun kinderen beide achternamen meegeven. Op die manier komt zowel de naam van de moeder als
van de vader terug in de achternaam van het kind. Een principe dat uitgaat van gelijkwaardigheid. Dit
kan het proces van kiezen van een achternaam voor ouders eenvoudiger maken en hen beide als
ouders een duidelijke positie geven.

Wil je bij je gevoel komen? Dit lukt door te bewegen. Samen gaan we boksen. Niet vechten maar bewegen. en vanuit bewegen ga je voelen. En vanuit voelen ga je leren wat je wilt en wat je gaat helpen om daar te komen. Nieuwsgierig? Neem contact op

Kinderen maken soms veel mee. Je kan je als ouder daar behoorlijk schuldig over voelen. Bijvoorbeeld na een echtscheiding of als je kind volgens jou toch teveel mee heeft gekregen van de tijd dat je een burn-out hebt gehad, waar je niet volledig emotioneel beschikbaar kon zijn. Nu, in de (pre)puberteit, worstelt je kind met emoties, buikpijn, etc. Soms wil het niet naar school. Omdat je al heel wat gesprekken met je kind hebt gevoerd, voel je enorm met hem of haar mee.
Iets in je vraagt zich af of dat wel handig is, maar het gevoel van schuld is te sterk en voor je het weet probeer je alles voor je kind op te lossen. Als je je (deels) hierin herkent, dan kan het handig zijn om jezelf even onder de loep te nemen. Is het schuldgevoel wel echt passend? Weet je zeker dat je kind zich zo gedraagt, omdat het thuis vroeger niet zo makkelijk was? Of gedraagt je kind zich zo, omdat jij het moeilijk vind om grenzen te stellen met die rugzak met schuldgevoel? Ja, kinderen kunnen last hebben van nare ervaringen uit het verleden. En toch tillen ouders zich regelmatig zwaarder aan die ervaringen en hebben kinderen te leren om te gaan met de moeilijkere emoties in het leven. Dat leren ze niet, als ouders vanuit schuldgevoel de pijn voor ze weg proberen te nemen. Merk je dat je je schuldig voelt ten opzichte van je kind? Zoek hier dan eens hulp bij. Je helpt jezelf én je kind hier echt enorm verder mee.

Kind met diagnose ADHD komt tot rust – een praktijkgeval

De ouders van Jos waren ten einde raad. Steeds kregen ze op te horen ‘Jos loopt achter, hij is agressief, hij past niet binnen dit onderwijs. Hij zal het niet kunnen bijbenen’. Gevolg Jos ging van school naar school, steeds met een lager advies. Jos was vaak agressief. Sloeg dan andere kinderen.
De ouders van Jos waren echter ervan overtuigd dat hij wel degelijk meer in zijn mars had, wel mee zou kunnen binnen het ‘normale’ onderwijs.

Uiteindelijk kwamen zij met Jos voor therapie. Het bleek, na navraag, dat de zwangerschap van Jos zwaar was geweest, evenals zijn geboorte.

Inmiddels is het bekend dat kinderen die al heel vroeg in hun jeugd ingrijpende negatieve ervaringen hebben meegemaakt (adverse childhood experiences) een verhoogd risico later hebben hebben op lichamelijke aandoeningen zoals hartziekten, diabetes en obesitas. Daar kan aan toegevoegd worden: dat wat te veel was, te lang heeft geduurd, zodat het op dat moment, respectievelijk in die periode, niet verwerkt kon worden, leidt tot een ontregeld zenuwstelsel. Hiermee wordt hetzelfde ervaren als wat we posttraumatische stress noemen.

Vanuit die wetenschap is Jos begeleid. Na een serie sessies gebeurde het volgende:
Jos wilde aan het begin van de sessie een geheimschrift maken. Hij kreeg een groot vel papier en een potlood. Met al zijn energie ging hij aan de slag. Zijn bedoeling was letters van het gehele alfabet te koppelen aan getallen. Al gauw maakte hij een foutje. Driftig kraste hij dat door, maar ging verder. Opnieuw een foutje. Nog driftiger kraste hij dat door. Het papier scheurde ervan.
Slot van het liedje was dat hij potlood en papier van zich af wierp en woedend zich verstopte onder een tafel.

Wat later bleek dat hij het snoer van de laptop, die op de tafel stond, twee maal om zijn nek had gewikkeld. Natuurlijk werd hij geholpen daarmee. Desgevraagd aan moeder vertelde ze dat Jos bij de geboorte de navelstreng om zijn hals had. Wat destijds uiteraard veel paniek opgeleverd had.

Inmiddels lag Jos onder een stoel tussen de 4 poten. Hij wilde onzichtbaar zijn, dus er werden kussens tussen de poten gezet. Zo had hij zijn eigen cave, zijn eigen ruimte. Jos begon met zijn voeten het kussen daar weg te trappen. Het werd terug geplaatst, maar steeds opnieuw trapte hij het weg. Vervolgens werd het kussen tegengehouden vanaf de buitenkant. Jos begon te duwen met zijn voeten, benen. En huilde. Na een tijdje werd hij rustiger. Haalde zelf de kussens rustig weg en kwam onder de stoel uit. “Ik wil mijn geheimschrift maken”, zei hij.

Opnieuw begon hij aan de letters en de cijfers. Opnieuw maakte hij foutjes. Echter nu bleef hij rustig. Zette een enkel streepje door wat niet goed voor hem was en ging verder. En dat zonder agressie. Aan het einde liet hij zijn werk zien en straalde van trots.

Jos had nog enkele sessies. Het ging steeds beter met hem. Ook op school. Hij kon zijn energie nu in het leren steken en kreeg daar ook complimentjes voor op school. Kinderen heeft hij niet meer geslagen.

Ook moeder is nog een tijdje in therapie geweest. Immers moeder en kind zijn fysiek 9 maanden onlosmakelijk met elkaar verbonden geweest. En uiteraard emotioneel daarna ook nog. Ze hebben dus hetzelfde meegemaakt. Alleen hoe ze er tegenaan kijken kan verschillen. Een ander perspectief, hetzelfde feitelijke gebeuren.

In dit geval zat onder wat als ADHD was gediagnosticeerd een ontregeld zenuwstelsel. Dit was ontstaan tijdens de zwangerschap en de geboorte. Dit leidde tot dit traumatisch gebeuren. Maar het hoeft dus niet levenslang te zijn. De lading kan er afgehaald worden. Het kan losgelaten worden.

Wat kun je als ouder doen om het contact met je puber te verbeteren?

In veel gezinnen hoor je: "Hij zit alleen maar op zijn telefoon, ik kan hem niet bereiken." Het contact tussen ouder en puber lijkt te verwateren en ouders voelen zich machteloos of buitengesloten.

Hieronder vind je concrete handvatten, gebaseerd op inzichten uit de opvoedkundige praktijk en recente literatuur.

1. Verleg de focus van controle naar verbinding

In Generatie Angststoornis stelt Jonathan Haidt dat overmatige controle jongeren juist kwetsbaarder maakt. Hoe meer je probeert hun gedrag te sturen, hoe meer ze zich afsluiten.

Wat helpt:
– Zeg: "Ik mis het om even met je te praten" in plaats van "Je zit altijd op je telefoon".
– Laat je behoefte aan contact zien, niet je ergernis.

2. Luister zonder te sturen

Pubers willen zich serieus genomen voelen. Als jij direct met oplossingen of oordelen komt, haken ze af.

Wat helpt:
– Herhaal wat je hoort: "Dus je voelde je buitengesloten?"
– Vraag: "Wil je dat ik meedenk, of gewoon luister?"

3. Gebruik hun digitale wereld als ingang

Hun telefoon is geen vijand, maar een deel van hun sociale leven. Door het af te wijzen, wijs je ook hén af.

Wat helpt:
– Toon oprechte interesse: "Wat vind jij leuk aan dit spel of filmpje?"
– Stel vragen zonder oordeel.

4. Wees beschikbaar en betrouwbaar

Pubers zoeken veilige volwassenen die rustig, voorspelbaar en betrokken zijn.

Wat helpt:
– Reageer kalm, ook als je schrikt.
– Erken hun beleving: "Ik snap dat dat rot voor je was."

5. Geef autonomie, blijf nabij

Ze willen ruimte, maar ook weten dat jij er bent.

Wat helpt:
– Laat kleine keuzes aan hen.
– Zeg: "Ik vertrouw erop dat je dit kan — ik ben er als je me nodig hebt."

6. Werk aan de relatie, niet aan het gedrag

Regels zijn nodig, maar zonder een sterke relatie gaan ze wringen. Verbinding gaat altijd voor.

Wat helpt:
– Zoek kleine, positieve momenten samen.
– Benoem wat je waardeert, hoe klein ook.

Tot slot

Jongeren hebben volwassenen nodig die niet controleren, maar begeleiden. Die grenzen stellen én nabij blijven. Als ouder ben je geen vriend of politieagent, maar een gids: iemand die meeloopt — ook als het even stil is.

Leestips voor ouders

Generatie Angststoornis – Jonathan Haidt
Over hoe de digitale wereld jongeren beïnvloedt, en hoe volwassenen een tegenwicht kunnen bieden.

Het boek waarvan je wilde dat je ouders het hadden gelezen – Philippa Perry
Over hoe je als ouder een veilige, liefdevolle relatie bouwt met je kind, juist door zelfinzicht en emotionele beschikbaarheid.

Wetenschappelijk onderzoek heeft aangetoond dat een goede hechting tussen moeder en kind belangrijk is voor het welbevinden van kinderen.

Soms vinden er echter gebeurtenissen plaats die deze band verstoren. Een zware bevalling of een trauma rondom de zwangerschap en geboorte van een kindje kunnen impact hebben op de hechting. Niet altijd hoeft dat een heftig trauma te zijn. Scheiding van moeder en kind, meteen in de eerste 24 uur na de geboorte kan bijvoorbeeld al invloed hebben op de band met het jonggeboren kindje.

Het goede nieuws is dat je met hypnotherapie de band tussen moeder en kind kan versterken en eventuele hechtingverstorende factoren kan opsporen en veranderen zodat er alsnog een goed hechting plaatsvindt.

Het belang van een goede band

Een goede band tussen moeder en kind is ontzettend belangrijk. Zodra een kind goed gehecht is zal een kind zich veilig voelen en kan hij of zij banden met andere mensen opbouwen. Een slechte band kan bijvoorbeeld de volgende nadelen hebben:

De linkerhersenhelft raakt onderontwikkeld waardoor je een grotere kans krijgt op het krijgen van depressie.
Het limbische systeem raakt overgevoelig waardoor je een grotere kans krijgt op het ontwikkelen van angststoornissen, denk bijvoorbeeld aan faalangst.
De hippocampus groeit minder wat kan leiden tot leer- en geheugenproblemen.

Helaas kan bijvoorbeeld hele heftige pijn tijdens de bevalling er al voor zorgen dat je geen goede band met je kindje kan opbouwen. Onbewust kan er sprake zijn van geen gevoel van affectie, soms haat, afwijzing of je negeert het kindje.

Deze gevoelens kunnen snel na de geboorte plaatsvinden, maar het hoeft niet heel duidelijk voelbaar te zijn. Het kan heel subtiel en onbewust doorwerken waardoor je niet goed begrijpt wat er nu precies aan de hand is.

Als de binding in de eerste maand niet goed gaat kun je hierdoor als moeder ook last krijgen van een post-natale depressie en die kan weer invloed hebben op een gebrekkige band in het eerste levensjaar van je kindje.

Hoe krijg je een goede band?

Een goede band begint al tijdens de zwangerschap en wat er gebeurt direct na de bevalling is ook van belang voor het krijgen van een goede band met je kindje.

Als je niet snel een band met je kind hebt kunnen krijgen, kun je gelukkig nog veel doen om dit te herstellen. Zo kun je bijvoorbeeld hechtingstherapie volgen waarbij technieken worden toepast die je helpen om de band met je kindje te versterken. Dit kun je als moeder alleen doen.

Hoe verloopt hechtingstherapie?

Tijdens de hechtingstherapie onderzoek ik alvorens ik met jongeren of kinderen aan de slag ga eerst of er hechtingverstorende factoren aanwezig zijn en help ik de ouder deze op te lossen.

Dat heeft als voordeel dat de klachten van de kinderen soms al zijn opgelost via de ouder waardoor de zoon of dochter niet eens meer hoeft te komen. Bovendien werkt een sterke band tussen moeder en kind altijd door en worden soms spontaan ook andere klachten opgelost.

Maar al te vaak komen ouders bij mij om hun kind in therapie te doen. Mijn tip; veelal zit 'het probleem' niet bij het kind. Wees kritisch op jezelf, want meestal komt de problematiek door een systemische oorzaak. Door zelf hiermee aan de slag te gaan kun je ook al stappen maken zonder dat het kind in therapie 'moet'

Vaak wordt me gevraagd door ouders hoe zij hun pubers het best kunnen opvoeden. Daar zijn allerlei antwoorden op mogelijk.
Eén algemeen antwoord is, dat pubers experimenteerruimte nodig hebben. Als je ze te strak houdt, gaan ze die zelf zoeken.
Het is hun ontwikkelingstaak om uit te zoeken, wie zij zijn -zonder hun ouders- om uiteindelijk onafhankelijke volwassenen te kunnen worden.
Pubers hebben daarnaast ook duidelijke grenzen nodig.
Ruimte om te experimenteren geeft groei en grenzen geven veiligheid om te kunnen groeien.

Ervaar je problemen in de dynamiek met je kind(je)?
Het is heel normaal om soms met het handen in het haar te zitten. En je kind gewoon soms echt even niet leuk te vinden.
Mogelijk triggert je kind iets in zijn of haar gedrag bij jou.
Erover praten helpt en klaart letterlijk de lucht!

Het opvoeden van kinderen is een hele klus, maar wanneer het aankomt op de puberteit, is het dit zeker! Je kan te maken krijgen met heftig gedrag van je puber qua agressie, verzet of juist somberheid en terugtrekken. Hoe dan ook een uitdaging om als ouder mee om te gaan. Wanneer je relatie dan eigenlijk al wat onderhoud nodig had, dan kan dat je zomaar opbreken. Neem dit serieus, worstel niet te lang alleen door. Zowel met het opvoeden van je tieners kun je hulp krijgen, als bij het verstevigen van je relatie.

Het is een thema wat meer ouders bezighoudt; uit hoeveel kinderen wil je dat je gezin bestaat? Ten eerste moet het je natuurlijk gegeven zijn om kinderen te kunnen krijgen. Als er dan een eerste is, omdat je het daarover samen eens bent geworden, wat dan? Ook al had je overeenstemming hierover of dacht je dat te hebben, het kan toch veranderen na de komst van een eerste. De één kan een sterke wens hebben en houden voor een gezin van ten minste twee kinderen. Het wordt toch vaak gezien als volledig; in elk geval twee kinderen. Het wordt ook gezien als gunstig voor de kinderen; één kind zou wat eenzaam kunnen zijn voor dat kind. De ander kan echter na de komst van de eerste ervaren dat het een hele klus is of dat het goed is zoals het is en het hierbij willen laten. Mocht je hier als koppel niet uitkomen met elkaar, weet dan dat het kan helpen om hierover met een therapeut in gesprek te gaan. Het gesprek kan op gang gebracht worden en doorgezet worden daar waar je samen steeds strand.

We hebben allemaal wel iets meegemaakt wat nooit echt benoemd werd. En soms merk je pas jaren later wat dat met je gedaan heeft. Ouders vertellen eerlijke verhalen over hun worstelingen, over het dragen van oude pijn en over het moment waarop ze beseffen als ik dit niet ga doorvoelen geef ik sowieso het door aan mijn kinderen.

Wanneer je zorgen hebt over je gezin, waar kun je dan terecht? Vaak is de eerste stap om bij een jeugd- en gezinsteam in je gemeente langs te gaan. Zij kunnen meedenken over wat er aan de hand is en welke hulp daarbij aan zou sluiten. Wanneer er echter niet perse een probleem bij een van de gezinsleden is, of je bij de hulpverlening die daarvoor betrokken is niet de gezinshulp kan krijgen die wenselijk is, moet je verder zoeken. Er zijn veel mogelijkheden voor hulp voor kinderen, maar minder voor hulp voor het hele gezin. Mocht je hiernaar op zoek gaan, kijk dan op de website van de NVRG.
Bij de Nederlandse Vereniging voor Relatie- en gezinstherapie zijn enkel leden aangesloten die gediplomeerd systeemtherapeut zijn of in een opleidingstraject zitten. Je weet dan dat je bij iemand terecht komt die oog heeft voor je hele gezin, die niet kijkt vanuit ‘wiens probleem is het’, of ‘wie heeft er gelijk’, maar die erop gericht is om met jullie allen te komen tot een ‘hoe hebben we het weer fijn met elkaar’.

Als je ervaart dat er bijna geen positief contact met je puber is, probeer dan eens op een rijtje te zetten welk gedrag je stoort en waar je allemaal op reageert. Probeer dan eens heel concreet op te schrijven wat voor gedragingen het zijn en uit algemene termen te blijven; zoals bijvoorbeeld respectloos gedrag. Omschrijf liever gedrag concreet; zoals schelden, met deuren slaan, weglopen uit een gesprek, spullen laten slingeren, negeren, etc. Als je dit gedaan hebt, kies je de drie meest ernstige uit, waarvan je weet dat als deze gedragingen stoppen, de sfeer enorm zou verbeteren. Richt je voorlopig dan eerst alleen daar op en laat de rest even voor wat het is. Zo hoef je niet steeds maar politie-agentje te spelen en verbetert toch de sfeer in huis. Het fijne is, dat je de kans vergroot dat je puber weer bereid is om naar je te luisteren en mee wil werken aan een fijne sfeer in huis, omdat hij merkt dat het zo veel prettiger is.
Wees lief voor jezelf. Dit vergt oefening. Een patroon doorbreken is niet makkelijk. Wil je meer hulp? Neem dan eens contact op!

Voor kinderen en jongeren is er een zeer fijn werkende methode. ACT4 kids. Het gebruik van metaforen om zaken te onderzoeken voor jezelf is krachtig en maakt het levend. Dit spreekt erg tot de verbeelding voor kinderen en jongeren.

1. Luisteren: kinderen mogen gezien en gehoord worden. Niet forceren en respecteer hen als ze niet willen praten.
2. Correcte informatie: Kinderen en jongeren hebben recht op informatie. Je beschermt ze niet door informatie achter te houden, het kan eenzaamheid veroorzaken in hun verdriet.
3. Warmte en veiligheid: Breng ze niet weg naar een andere plek. Laat ze de veiligheid ervaren van vertrouwdheid en routine.
4. Herinneringen: Bewaar herinneringen levendig. Geef het kind, de jongere een aandenken aan de persoon. Blijf over hem spreken. Verlies groeit mee met het kind. Elke levensfase kan het verlies in een ander perspectief plaatsen.

Uit het boek, Helpen bij verlies en verdriet, van Manu Keirse.

Iedereen die vader of moeder wordt of zich afvraagt wat nodig is om kinderen tot veerkrachtige mensen op te voeden, raad ik aan dit interview te beluisteren. In een podcast van The Diary of A CEO vertelt Hechtingsexpert Erica Komisar over wat er nodig is voor een gezonde hechting en persoonsontwikkeling, en welke factoren in de huidige tijd belemmerend en beschadigend zijn.

Te beluisteren op YouTube of Spotify (3 maart 2025)

Je hebt van die dagen en dan is net de Muppet Show bij jou thuis.

Tsja, nou.. én?!

Wees niet te streng voor jezelf. Kinderen gaan echt niet stuk van zo nu en dan eens deelnemen aan de Muppet Show. Ze hebben wél last van jouw stress daarover.

Voor deze serie Adolescence maakt ik een uitzondering. Ik kijk nauwelijks tv maar deze serie geeft een inkijkje in het digitale leven van pubers.
Wat ik zag raakte me. Deze serie laat exact en eerlijk zien wat er gebeurt met adolescenten in deze tijd. Hoe jongeren zich verliezen in een landschap waar wij als volwassenen vaak geen weet van hebben. Een wereld van sociale media, games, influencers, mailfluencers, prikkels, verleiding en verharding. En vooral: een wereld waar het jonge brein geen grenzen kent. Geen perspectief heeft. Geen bescherming vindt en vernuftiger is dan wij volwassenen ons kunnen voorstellen.

De onderwereld voor jongeren.

Het begint klein. Een snauw. Een korter antwoord. Avonden lang online. Terugtrekken. Andere kleding. Andere woorden. Andere houding, andere bejegening naar een van de ouders. Een veranderd ritme. En ineens - vaak ongemerkt, en veel te laat herken je je kind niet meer. Dan komt het besef dat keihard binnenkomt: Ik dring niet meer tot hem of haar door.

De digitale wereld heeft een plek ingenomen waar ouders geen toegang meer toe hebben. Niets van snappen. Er is een nieuwe taal gecreëerd. En ondertussen overspoelen beelden, idealen, p*rno, influencers en duistere trends het jonge brein. En dat brein is daar helemaal niet toe in staat. Niet qua verwerking. Niet qua inzicht. Niet qua weerbaarheid. Het morele kompas wordt ernstig verstoord. En dat is gevaarlijk.

De verleiding is groter dan ooit. De wereld is harder en eenzamer. En de tijd waarin ouders hun kind 'op gevoel' groot konden brengen, waar iedereen aan bijdroeg is simpelweg voorbij.

Ik zie ouders die zich machteloos voelen. En soms zijn ze dat ook. Maar machteloosheid is geen eindpunt. Het is een startpunt voor massieve actie. Want als jij signaleert dat iets niet goed is. Grijp dan gewoon in. Wacht niet tot het wel over gaat. Want dat gaat het niet. Ook jij kunt wel degelijk iets doen.

Haal het uit huis. Trek een grens. Spreek je waarden uit. Begin vroeg. En als je niet vroeg begon: begin dan nú. Gewoon vandaag nog. Voor het te laat is.

Nodig andere ouders uit om ook wakker te worden en hetzelfde te doen. Trek de stekker uit je wifi. Want opvoeden vraagt om leiderschap. Krachtig opvoeden. Niet om ‘ze zijn nu eenmaal allemaal zo’ of ‘vrienden willen zijn met je kind’. Je kind heeft behoefte aan richting, duidelijkheid en houvast. Aan jou en jouw begrenzing.

Adolescence laat zien wat er op het spel staat. Wat verloren kan gaan. Zonder dat je het doorhebt. Maar ook wat we kunnen terugwinnen. Kijk die serie. Laat je raken. En doe wat nodig is. Je kind verdient jouw aanwezigheid, want hij of zij is hier - nog - niet toe in staat.

Jagen, verzamelen, opvoeden. Geschreven door: Michaeleen Doucleff.
Wat we van oude culturen kunnen leren over het opvoeden van blije, behulpzame kinderen.
Michaeleen Doucleff kon in huidige opvoedboeken geen antwoorden vinden op haar opvoedvragen en vroeg zich af of ze die wel kon vinden bij de kennis en ervaring van oude culturen. Met haar dochtertje reisde ze naar drie van de oudste gemeenschappen ter wereld: de Maya, de Inuit en de Hadza.
Doucleff leerde al snel dat deze ouders niet dezelfde problemen met hun kinderen hebben als wij. Opvallend was hoe verschillend de band is tussen ouders en kind: gebaseerd op samenwerking in plaats van controle en op vertrouwen in plaats van angst.
In Jagen, verzamelen, opvoeden deelt Doucleff haar bevindingen en laat ze andere wetenschappers aan het woord.

Moraal van dit verhaal:
Je kind hoeft niet “gefixt” en jij bent alles wat je kind nodig heeft.
Jij als ouder of verzorger bent goed genoeg.

Wat ik wil zeggen is: Ga niet te snel met je kind naar een hulpverlener, want welk signaal geeft je dan misschien ook wel?
“Jij kan iets niet zelf? Er is iets niet goed aan je? Er mankeert jou iets?
( en ja lieve mensen, uitzonderingen zijn er altijd)
Maar verdriet om de scheiding is normaal, boosheid en verdriet als er iemand dood is, is normaal, onzekerheden op school zijn normaal……geef je kind tijd en ruimte eigen coping te ontdekken.

Bevestig dat het normale reacties zijn op een niet normale of bijzondere gebeurtenis. Stel je kind vragen als “wat heb je nodig, waar heb je nu het meest behoefte aan, wat kan ik hierin voor je betekenen? Leg je kind uit dat alles goed is, dat het zelf mag uitkiezen en ervaren wat helpend is of niet. Ook hele jonge kinderen kunnen dit voelen, vertrouw daarop.

Alles wat je kind nodig heeft is jouw liefde, geduld en steun.
Jij ben echt goed genoeg.
En ben jij daar zelf onzeker over? Vraag dan zelf hulp van een hulpverlener. Stel zelf de vraag, hoe kan ik mijn kind in deze situatie zo goed mogelijk steunen? Zo ben jij de beste ouder en is je kind precies goed zoals die is………..
Liefs Jannet
Heb je een vraag, bel me gerust.

De kunst van ouderliefde
Van Dr. Ross Campbell

Meeste ouders zeggen hierop snel nee. Maar klopt dat wel? Sta hier eens bij stil? Misschien zeg je meer toe, omdat je kind al veel heeft meegemaakt en je je daar rot onder voelt. Kom je er achter dat je niet zo goed grenzen kan stellen, omdat je het naar voor je kind vind? Maar merk je ook dat je het eigenlijk ook nodig vind om het wel te doen? Zoek dan zelf eens hulp hierbij! Het geeft niets als je zelf een oude wond te verwerken hebt. Dat komt alleen maar ten goede van de band met je kind. Grenzen zorgen namelijk ook voor veiligheid. Zonder grenzen is de wereld voor je kind te groot en maakt het makkelijker onhandige keuzes. Werken aan jezelf is investeren in je hele gezin.

Veel ouders vinden het lastig om duidelijk en kort grenzen te stellen. Toch is dat heel belangrijk. Kinderen vinden het fijn om een discussie aan te gaan. Blijf hier zoveel mogelijk uit. Vind je iets niet prettig? Zeg dan rustig dat je het gedrag van je kind niet oké vind en blijf daarbij. Wat je kind ook zegt of inbrengt. Staat je kind op het punt te escaleren of escaleert het al? Zeg dan rustig... Ik kom er later bij je op terug als je weer rustig bent. Als je dat doet, zorg er dan ook voor dat je zelf helemaal kalm bent. Herhaal dan weer wat je niet fijn vond en vraag je kind dan om een oplossing.

Deze methode werkt niet meteen, maar volhouden loont. Dan zie je dat kinderen meer gaan nadenken over hun gedrag en gaan voorkomen dat ze opnieuw worden aangesproken op rustige momenten.

laat de voeding van moeder en kind uittesten door een kinesioloog.
Hou het kindje bij je, zing voor het kind, wieg het kindje.
Ga wandelen met het kindje.
Praat tegen het kindje.
speel met het kindje.

Je kan het matrasje van de wieg verhogen onder het hoofdje door er een gevouwen handdoek onder te leggen. Dat helpt ook vaak.

Veel ouders van pubers ervaren dat het niet altijd meevalt de relatie met hun puberende zoon of dochter goed te houden. "Alsof ik op eieren loop"', is een veelgehoorde uitspraak.

Wat je vroeger zonder problemen kon vragen of zeggen, roept nu irritatie of de verzuchting 'duh' op. Je kind verandert, jullie relatie verandert en je ervaart als ouder dat er ook iets anders van je verwacht wordt. Impulsief reageren pakt steeds vaker verkeerd uit.

Het vergt veel geduld en mildheid niet overal op te reageren, je kind niet te overspoelen met goedbedoelde tips en adviezen en "ik heb je nog zo gewaarschuwd' of "ik heb het je toch gezegd" in te slikken.

Er is niets nieuws onder de zon. In 1964 schreven Rudolf Dreikurs en Vicki Stoltz al het boek: 'Children, the challenge', in het Nederlands vertaald als 'Kinderen dagen ons uit'. Een klassiek boek over het verbeteren van ouder-kind relaties, intelligent, menselijk en zeer praktisch.

In de meeste gezinnen gaat achter schijnbare harmonie een bittere machtsstrijd schuil: ouders proberen hun kinderen hun wil op te leggen, de kinderen verzetten zich daartegen. Rudolf Dreikurs en Vicki Soltz bieden ouders in Kinderen dagen ons uit een democratisch opvoedingsmodel, gebaseerd op gelijkwaardigheid en wederzijds respect tussen ouders en kinderen.

Een meer recent boek met als titel 'Jagen, verzamelen, opvoeden' van Michaeleen Doucleff beschrijft op eigentijdse wijze hoe ouders gebruik kunnen maken van de van nature aanwezige behulpzaamheid bij peuters (laat ze echt meehelpen, laat ze nadoen, neem ze serieus ), hun kinderen kunnen behandelen als de emotioneel onvolwassenen die ze zijn (wees zelf emotioneel volwassen, incasseer geknoei, ongelukjes, het hoort erbij), hun kinderen het meeste leren door zelf het goede voorbeeld te geven (jong geleerd, oud gedaan).

Doucleff heeft zich voor haar boek laten inspireren door verschillende culturen. Het viel haar op dat de kinderen bij de Hadzabe in Tanzania veel volwassener waren dan Nederlandse kinderen. Ze hebben recht op hun eigen agenda, worden in de gaten gehouden maar niet betutteld, en voelen zich 'gezien' in plaats van 'overzien'. Het leidt tot de zelfverzekerdste kinderen op aarde.

Anders gezegd: kinderen leren door te mee te mogen doen, door na te doen en van wat ze doen te leren. Met echte spullen in een echte keuken, op een echt erf, met echte dieren. Door te vallen en zelf weer op te staan, door verantwoordelijkheid te krijgen en te ervaren hoe dat uitpakt . Door te leren van de gevolgen van hun gedrag voor zichzelf en anderen.
Door serieus genomen te worden, door vanaf het begin al volwaardig en naar vermogen bij te mogen dragen op het moment dat ze dat ook willen (vanaf 1,5 tot 2 jaar). Zonder commando's, boze reprimandes, (lijf)straffen en emotionele chantage of andere manipulatieve (nachts) middelen.

Wie heeft ooit bedacht dat kinderen (en volwassenen) zich eerst slechter moeten voelen om beter te worden? In de praktijk blijkt dit juist averechts te werken.

Wil je het beste voor jouw kind? Dan is het goed om ook met jezelf te beginnen.

Als je zelf met innerlijk kind werk aan de slag bent geweest, dan komt dat ook ten goede van je relatie met je eigen kinderen. Onverwerkt leed kan namelijk onbedoeld in de weg zitten. Daarvoor handig om je 'eigen werk' te doen. dat maakt het ouderschap een stuk rustiger.

As parents we want our kids to thrive. When a new born has all kind of troubles, eg. not eating well, not sleeping well, crying a lot, it has a huge impact on us and us as a family.
It's good to know that these could be symptoms of hardship your child endured while being in the womb, or when the process of being in labour starts. Also what kind of birth was it? At home, in the hospital. Natural birth or c-section.
How did the conception go? IVF or other ways of when it was not able to become pregnant naturally. Everything can have an impact.

These (examples): crying a lot, not eating and/or sleeping well, can been seen as symptoms. Your child tries to communicate to you as parents what has been or is going on. We 'just' need to learn to understand it.

Sometimes your child was so overwhelmed in the womb or eg. the birth canal, that it just wants to cry out the endured hardship. Only that needs to be in a well contained and loving field. Otherwise it'll be too much being afraid to do so. And the crying will be going on for a long time. That you just should let your child cry, alone in a separate room is not the solution. It may stop, but than the chance is that's just again in overwhelm and starts learning that communicating about it will not be received, will not be listened to by you as a parent. Something seems to die inside. This is a survival mechanism.
Try to listen to your child. Talk back. Hold it, comfort it. And if it's too much seek professional help.

Opnieuw zo'n schrijven wat zomaar de sleutel kan dragen naar jouw ontwikkeling. Pagina 14: Ouders (mensen) die zo'n klimaat als kind niet hebben gekend, zijn nood-lijdend, dat wil zeggen: ze zoeken hun hele leven naar wat ze op het juiste moment niet van hun ouders hebben kunnen krijgen: iemand die helemaal op hen ingaat, hen volledig begrijpt en serieus neemt.

Verward dit citaat je? Of pakt het je? Of doorgrond je het? Of maakt het je nieuwsgierig? Of verdrietig, of bang, of boos? Ga door... En ga de beweging die je van daaruit bent gaan maken ervaren, zodat je je kunt gaan ontwikkelen.

Een weduwnaar met twee grotere dochters (23 en 21 jaar) en een zoon van 19 leerde een onderwijzeres kennen, die niet bij hem om de hoek woonde. Zij had zelden een relatie had gehad, geen kids, en dus leek het logisch dat zij bij hem zou intrekken.
Na even praten over allerlei dingen kwam ik er al snel achter dat mevrouw goed bedoelde maar weinig reële gedachten had over het samenwonen. Zij wilde bv. dat meneer (en zijn zoon) zittend zouden plassen. Een onsmakelijk onderwerp, maar oké, Ze was aan het vertellen dat het sowieso voor mannen op leeftijd gezonder zou zijn, maar dat het ook hygiënischer was. Dat klopt allemaal.
En zo had mevrouw nog enkele duidelijke wensen, bv. over eten met mes en vork, op zichzelf niks mis mee, maar het is belangrijk dat je je realiseert dat bepaalde gedragingen moeilijker te veranderen zijn. Bovendien kun je het gevoel van “indringer zijn” daarmee ernstig versterken.
Tijdens het gesprek bij mij gaf meneer duidelijk te kennen dat hij niet van plan was zittend te plassen, en al helemaal niet om dat van zijn zoon te eisen. Hij wilde zich nog wel aanpassen aan het eten met mes en vork, vooral omdat de kinderen dat heus wel konden (maar lang niet altijd deden).

Mevrouw was in shock dat hij niet automatisch gehoor wilde geven aan haar wensen en probeerde mij aan haar kant te krijgen (hygiëne, gezonder, etc.) maar ik vertelde dat hij misschien dan wel zou instemmen, maar het mogelijk regelmatig zou “vergeten”. En dat ze daar dus vaak ruzies over zouden krijgen. Mevrouw besefte dat een samengesteld gezin vormen nog niet zo eenvoudig was. Want als dít soort gewone zaken al tot ophef moesten leiden, wat zou er dan nog allemaal meer komen?

En inderdaad hebben we nog over allerlei onderwerpen gesproken in de loop van de begeleiding, zoals over de loyaliteit van de kinderen naar hun overleden moeder. En hoe men daar het beste op een liefdevolle manier mee kon omgaan. Het verstevigde de relatie tussen vader en zijn kinderen, het verbeterde de relatie met de nieuwe vriendin en de kinderen en uiteindelijk deed het ook veel goed aan de liefde die het stel voor elkaar voelde.

Uiteindelijk verhuisde zij naar een eigen woning in de omgeving, zodat onder begeleiding de juiste stappen konden worden gezet. Inmiddels wonen ze samen nu de kinderen op zichzelf wonen. Maar ze hadden nooit verwacht dat het zo ingewikkeld kon zijn.

Het doel van verbindende communicatie met je puber is:
* helder communiceren met jezelf en de ander
* duidelijk krijgen voor jezelf wat je voelt, wilt, of wat je wilt vragen aan de ander
* eerlijk, open en zonder ruzie communiceren

de essentie:
1. waarneming van wat er gebeurt, van de situatie, wat de trigger is, of wat iemand doet, zonder oordeel of interpretatie
2. Wat je ervaart aan emoties en gevoelens
3. wat jouw behoefte/ verlangen is
4. wat jouw verzoek aan de ander is
a. zo concreet mogelijk
b. realistisch op korte termijn haalbaar
c. geen eis

Let op het volgende:
gebruik ik-taal i.p.v. jij- taal
Gebruik geen verwijten, geen oordelen, geen moeten, geen eisen.
Haal geen oude koeien uit de sloot, richt het gesprek op het hier-en-nu
Laat door je lichaamshouding en oogcontact zien dat je luistert
vermijd extreme woorden zoals 'altijd' en 'nooit'
Gebruik geen pseudo gevoelens (bijv. ik voel dat je me niet serieus neemt), dan gata het namelijk om een indruk en er wordt 'jij' gebruikt

Er zijn 3 emotionele basisbehoeften die pubers hebben:
1. Liefde, zorg en verbinding
2. Controle en consistent stellen van grenzen
3. Het stimuleren van de ontwikkeling

Pubers kunnen je behoorlijk uitdagen met explosieve emoties en gedrag dat je wilt begrenzen. Hoe doe je dat, zodat ook de relatie nog goed is?
Onthoud: achter dat moeilijke gedrag liggen behoeftes van je puber. Welke zou dat kunnen zijn?

1. reguleren
accepteer de emoties van je kind. Luister. help je kind te kalmeren en zich veilig te voelen. Help ze terugkomen in een rustiger brein
2. Relatie
Erken hun gevoelens: verwoord de emotie, wens of behoefte. Toon empathie met een kalme stem. Hierdoor voelt je kind zich begrepen en geliefd
3. Rede
Nu kun je jouw grens stellen en alternatief gedrag benoemen. Laat je kind weten dat je het gedrag afkeurt en niet hem/haar als persoon

Er zijn 3 emotionele basisbehoeften die pubers hebben:
1.Liefde, zorg en verbinding
2. Controle en consistent stellen van grenzen
3. Het stimuleren van de ontwikkeling

Pubers kunnen je behoorlijk uitdagen met explosieve emoties en gedrag dat je wilt begrenzen. Hoe doe je dat, zodat ook de relatie nog goed is?

Bij heel veel 'problematiek' bij pubers blijken er vooral problemen bij de ouders te zitten. Deze ouders willen het kind in therapie, maar het zou enorm helpen zijn als deze ouders zelf in therapie gaan en hun thema's behandelen. Meestal hoeft de puber dan niet meer.

steeds meer ouders worstelen met kinderen met heftige emoties. Om hier meer inzicht en handvatten voor te krijgen raad ik aan het boekje draakje vurig te lezen. Hier wordt heel helder hoe het bij het knd werkt en wat het kind van je vraagt.

Je kind heeft niet perse een diagnose nodig, want als je die hebt? En dan?
wat is er nu anders? Leer je kind omgaan met hoe en wat het is. Accepteer je kind zoals het is, met al zijn leuke en minder leuke kanten. Je kind hoeft niet "gefikst" en geef je kind niet onnodig het gevoel dat het niet goed is zoals het is. Drukke kinderen mogen er zijn, lastige kinderen ook. Vraag zelf hulp om er mee om te leren gaan. Je kind hoeft niet gefikst, het is oke zoals het is.

Van aanleg tot opvoeding. De serie Babies laat op een wetenschappelijke manier zien waartoe babies al in staat zijn en wat ze ervaren. Op Netflix.

Hoewel kleine kinderen, en zeker babies, geen expliciet geheugen hebben aan wat ze hebben meegemaakt, registreren ze wel degelijk. Dit verblijft dan wat we noemen in het impliciete geheugen (zeg maar celgeheugen). Dit is het geheugen waar ook bijvoorbeeld onze herinnering aan hoe het is om te fietsen, daarbij je evenwicht te bewaren, etc., is opgenomen. We hoeven daar niet meer bewust aan te denken. Onze benen, ons evenwichtsorgaan, weten het als het ware nog.

Door bijv. vanuit pijn, verkramping, "doodse" plekken contact te maken, kan onder de juiste begeleiding herinnering vrij komen aan hoe het was toen het zo moeilijk was. Een baby wil dat altijd nog aan z'n ouders vertellen. Dit dient wel in kleine stapjes te gebeuren, want de bandbreedte om een en ander te verwerken is vaak niet zo breed. Er vindt vaak ook een heen en weer gaan tussen kind en ouders plaats in de praktijk. Ouders hebben uiteraard meer herinnering aan wat er gebeurd is en die kunnen dat vertellen. Maar ook is het soms nodig voor jullie kind dat moeder en/of vader ook zich uit over hoe het voor haar / hem was. En daar ook in ontvangen en ondersteund worden. dat geeft voor jullie kind de nodige veiligheid om weer stapjes verder te gaan.

Er kan gehuild worden door het kind, of bepaald gedrag of lichaamshoudingen kunnen herhaald worden. Iets wil zich namelijk altijd voltooien voordat we het kunnen laten rusten en daarmee losgelaten kan worden. Soms kan dat redelijk snel, maar het kan ook meer tijd (sessies) nodig hebben. Het is dus een wisselwerking tussen kind en (in eerste instantie) moeder. Moeder omdat nu een maal ieder mensje dat ontstaat 1 op 1 verbonden is met de moeder tijdens de zwangerschap en zo ook vanalles meemaakt en voelt. Vader's invloed verloopt via de moeder.

Empatische babytherapie kan daar bij helpen. Helpen dat jullie kind, hoe klein ook, van lieverlee zijn / haar verhaal kan vertellen, aan jullie. zodat je als moeder en vader je kind in liefde kan omarmen. Dan kunnen problemen, pijnen, die er zijn zich oplossen.

Soms valt het leven met je kinderen je zo tegen. Je had het je anders voorgesteld, hoe het contact zou zijn, hoe jij je er zelf bij zou voelen. Je voelt je onzeker over je aanpak, en je twijfelt steeds: ligt het nou aan mij of ...? Of je voelt je boos over hoe je kinderen op je reageren. Je wilt het zo niet maar dat gebeurt gewoon en je weet het soms echt even niet meer.
Zoek eens hulp, ga eens praten met een gezinstherapeut. In mijn praktijk zie ik veel ouders met vragen/twijfels rond opvoeden. Je hoeft niet meteen een heel traject aan te gaan waarbij je hele gezin mee moet komen. Nee we kijken gewoon in samenspraak wat er speelt, wat jouw behoefte is, wat mij raadzaam lijkt. Je kunt enorm veel leren over jezelf uit het gedrag van je kinderen.

Wat volgens mij erg belangrijk is om een kind mee te geven is dat het mag voelen. Dat het kind leert hoe met (ongemakkelijke) gevoelens om te gaan. Er niet van te schrikken. Als we dat zelf wel doen, is dat wat we het kind laten zien als voorbeeld. Dat zal het als waarheid gaan zien.
Je hoeft niet in gevoelens te verdrinken, maar je hoeft ze ook niet te verdringen.
Mag voelen wat je voelt. Simpelweg omdat het gevoel er is.

We zijn geneigd issues met onze kids voor onszelf te houden, niet te delen. Het allerbelangrijkste is juist om het te delen met andere ouders. Zo voel je je gesteund, sta je er niet alleen voor en wie weet heeft de andere ouder het al eens meegemaakt.

Als ouder van een kind met fysieke klachten waarvoor geen medische oorzaak gevonden wordt, kun je je behoorlijk machteloos voelen. “Zit het dan tussen de oren?”, is een vraag die vaak gesteld wordt. “En hoe kan dat dan, want ze heeft toch echt buikpijn!”

Onderliggende oorzaken
Het is mijn ervaring als verpleegkundige en hypnotherapeut dat fysieke klachten vaak worden veroorzaakt of verergerd door (onbewuste) spanning. Bij veel lichamelijke klachten is er sprake van onderliggende oorzaken zoals angst, schuldgevoel, schaamte, ouders of anderen willen ontzien, of andere problemen.

Hypnotherapie
Er komt steeds meer bekendheid over de heilzame werking van hypnotherapie bij kinderen, in de vorm van visualisaties (verhaaltjes) om de klachten te verminderen. Echter is hypnotherapie zoveel veelzijdiger dan enkel visualisaties. Want wat communiceert een klacht?

Inzicht
Met hulp van hypnotherapie kan een kind ontdekken wat het is dat de fysieke spanning of het ongemak oproept. Dat kan inzicht geven. Als ouder is het prettig om te weten wat aan de klachten ten grondslag ligt, want dan kun je er ook iets mee.

Ouders
Soms kan het ook wel confronterend zijn voor ouders als klachten iets communiceren over het familiesysteem. Mogelijk overvalt het hen. Kwetsbaarheden zoals schuldgevoelens, onzekerheid, trauma, of angst om tekort te schieten als ouder kunnen een open verbinding in de weg staan. Soms is het dan ook nodig om in aparte behandelsessies aandacht te hebben voor wat het therapieproces van het kind oproept bij ouders.

Hulpbronnen
Naast het geven van inzicht, leert hypnotherapie kinderen ook om hun eigen hulpbronnen te ontdekken en in te zetten, Emoties worden verwerkt, klachten verdwijnen en spanning wordt losgelaten. Het kind krijgt weer rust, stabiliteit, zelfvertrouwen en plezier.

Goed om te weten
Voordat je met fysieke klachten bij de hypnotherapeut komt, is het verstandig om ervoor te zorgen dat het kind gezien is door arts of specialist. Hypnotherapie is een bewezen effectieve en laagdrempelige interventie voor lichamelijke en psychische problemen bij kinderen en wordt (deels) vergoed door de zorgverzekeraar

Kinderen en jongeren hebben een ander tijdsbesef, zij leven meer in het nu. Dat betekent dat als er wat aan de hand is en ze vragen om hulp, aandacht of anderszins dat ze dat zonder uitstel doen. Volwassenen hebben geleerd om gedrag uit te stellen. Jongeren reageren veelal direct. Wil je van betekenis zijn voor jongeren dan doe je er goed aan om flexibel om te gaan met hun appèl. Als je rigide vast zit aan wanneer een kind/jongere bij je kan komen zul je merken dat hij/zij je niet meer nodigheeft. Het gaat er om om er te zijn op het moment dat het nodig is.