Tips bij kinderproblemen

Leer je tiener vliegen. Leer ze uitvliegen maar blijf ze geïnteresseerd volgen. Wij moeten onze kinderen ruimte leren geven. Als ze klein zijn, bepaal je alles, maar later kom je in een rol als adviseur. Positieve interesse tonen in waar ze mee bezig zijn is essentieel. Focus op het positieve en bemoedig je kinderen ermee. Als ze tiener zijn, zit het nog allemaal niet in de juiste verhouding. Maar het zijn ook zulke leukerdjes!!

Vanaf een jaar of 12 accepteert je tiener het niet meer om iemand blindelings te gehoorzamen, ook jou als ouder niet. Wat er gebeurt is dat je kind zelf gaat nadenken over wat het beste of het eerlijkste is. Het hangt dus niet meer alleen af van gedragsregels, beloningen of jouw oordeel.
Iemand van 14 jaar of ouder redeneert vaak zo: iets is goed omdat het goed is voor de groep. Of groter: omdat het goed is voor de maatschappij. Een voorbeeld: we hebben met elkaar afgesproken dat je betaalt voor goederen van een ander, dus Stelen mag niet/nooit.
Die tiener van jou vindt jou echt wel de beste vader of moeder van de wereld. Alleen ontdekt hij/zij dat de wereld groter is dan dat hij altijd dacht. En hij heeft tijd nodig om zich in deze wereld staande te leren houden.
BLIJF ALTIJD IN CONTACT MET JE TIENER. Spreek met elkaar, discussier met elkaar. Doe dat meer en meer op basis van gelijkwaardigheid en geeft je tiener de ruimte om zijn eigen ideeën te verwoorden. Hoe gek je ze misschien ook vindt. Misschien zul je verrast worden, want tieners zijn bovengemiddeld creatief.

Wil je dat je kind zich door jou gezien voelt, gehoord en begrepen voelt? Als dat zo is, dan is de cursus "Ik ben benieuwd naar jou!" wellicht iets voor jou.
Deze cursus verstrekt een goed band tussen jou en je kind. Dit vormt tevens de basis voor een gezonde en positieve ontwikkeling.
Persoonlijke doelen kunnen zijn: * het vergroten van het zelfvertrouwen van je kind * het voorkomen van conflicten * meer plezier hebben met elkaar * uiten van gevoelens op een 'helpende' manier * meer zelfvertrouwen ontwikkelen bij het opvoeden van je kind.
De cursus bestaat uit vier avonden of dagdelen. Je leert vier praktische stappen die je thuis direct toe kunt passen.

Tekeningen, beeldtaal van het onderbewuste - Gregg Furth

dit boek helpt je om de taal van tekeningen te leren lezen.

Pubers vragen zich vaker af wat nou eigenlijk normaal is voor hun leeftijd en hebben heel wat vragen over die leeftijd. Het is dan leuk om een soort van interview met ze te maken. Onderverdeeld in thema's bv vrienden, seksualiteit, ouders etc, met vragen die best pittig mogen zijn. Het interview wordt anoniem afgenomen dus er hoeft geen schaamte te zijn bij de geïnterviewde.

Geef je kind meer zelfvertrouwen door zijn kwaliteiten te leren kennen.
Laat je kind een collage maken over zichzelf. Dit is een oefening voor iets oudere kinderen, vanaf ongeveer 9 jaar. Geef je kind een groot vel papier, een stapel tijdschriften en vraag je kind een collage te maken. In de collage laat je kind zien waar hij goed in is en wat hij leuk vindt. Denk hierbij bijvoorbeeld aan interesses, hobby’s, favoriete muziek, familie en persoonskwaliteiten. Je kind kan de collage ook digitaal maken.

Geef je kind de tijd om de collage te maken, want sommige kinderen kunnen hier weken over doen. Wanneer de collage af is, vraag dan aan je kind om te vertellen wat hij/zij heeft opgeplakt en met welke reden. Vraag tot slot aan wie je kind de collage graag wil laten zien.

Heel wat jongeren hebben een negatief zelfbeeld en daardoor weinig zelfvertrouwen. Om hun identiteit breder te maken dan hun eigen beeld maak ik samen met hem/haar een bloem. Het hart van de bloem zijn zijzelf. Elk blaadje maak je er stuk voor stuk aan en is gevuld met stukjes van hunzelf. BV tot welke leeftijdsgroep ze horen, dat ze op school zitten (en welke vaardigheden daar voor nodig zijn), dat ze vrienden hebben of gamen (en welke eigenschappen daarvoor nodig zijn), dat ze bij een club horen etc tec. Belangrijk is om vooral door te vragen zodat eigenschappen en vaardigheden zichtbaarder worden.

Kinderen met Autisme. Vaak zijn we gericht op wat niet goed gaat, ook bij kinderen met autisme. Maar weet je dat kinderen met autisme goed zijn in feiten en details waarnemen? Ze een goed geheugen hebben en ook vaak goede puzzelaars zijn? Ze vaak harde werkers zijn, iets graag voor je doen, ze dingen goed willen doen en dat het vaak doorzetters zijn? Ze nemen verantwoordelijkheid, denken logisch en zijn niet makkelijk te beïnvloeden.
Het is zo belangrijk om ook te benoemen wat wel goed gaat en wat de sterke kanten zijn van een kind (en volwassene).

Een boekentip. Als je dit boek leest, denk je waarschijnlijk: "dat weet ik allemaal wel!" maar toch is het het beste boek dat ik gelezen heb over opvoeden. Het gaat over de basis en het belang van een warme relatie tussen ouder en kind. Hoe kan je je kind echt laten weten dat je het liefhebt.

De kunst van ouderliefde van Dr. Ross Campbell

De 5 talen van de liefde van kinderen

Dit boekje gaat over hoe iedereen een eigen liefdestaal heeft. Kan bijvoorbeeld zijn: aandacht, of complimentjes, of samen dingen doen, of cadeautjes/attenties, of dingen voor de ander doen. Jouw taal is de voorkeursmanier waarop je je liefde uit, en ook de manier waarin je de liefde van je kind het makkelijkst oppikt. Het helpt je in de communicatie met je kind als je je eigen taal kent en die van je kind. Als je die van je kind kent, kun je bewuster zijn/haar liefdesemmertje vullen en ook beter verstaan hoe zij/hij jou liefde geeft. Overigens is dit idee ook zeer goed toepasbaar in je relatie met je partner, daarover gaat een ander boek van deze schrijver (de 5 talen van de liefde).

Een grappig boek waarin allerlei opvoed-stijlen van ouders lekker overdreven worden en op de korrel genomen. Kinderen kunnen een test loslaten op hun ouders en per 'afwijking' opvoedtips lezen. Grappig om op een humoristische manier te horen hoe je kinderen tegen je aankijken en leuk om zo in gesprek te raken. De kunst is dan om zo veel mogelijk in de vragende modus te blijven (en niet te ontkennen/verdedigen), dan hoor je het meest en creëer je ook voor een volgend gesprek een basisgevoel bij je kinderen dat ze welkom zijn met hun ideeën/meningen. Boekentip: Hoe voed ik mijn ouders op?

Giel Vaessen- Communicare

Al heb je veel vragen aan je puber, probeer er geen verhoor van te maken.
In het algemeen krijg je daar vooral irritatie voor terug.
Bevestigend hmm-en en Hoe-vragen werken heel goed. Zoals: "Hmm, hoe was dat voor jou?"

Als je met een puber praat over gevoelige dingen, probeer dan belangstellend te luisteren en zo neutraal mogelijk te reageren. Een puber vraagt zich in de meeste gevallen echt wel af, wat jij ervan gaat vinden, als hij/zij alles verteld heeft. Als je neutraal reageert, voelt dit veiliger. Dit nodigt uit tot meer vertellen, over dat wat lastig is.

Geschreven door Judith Viorst
Een boek dat je tijdens het rouwen helpt. In het boek gaat men opzoek naar leuke dingen over de gestorven kat. Dit kan je na het lezen van dit boek samen met het verdrietige kind ook doen, zo samen een eigen boek vol herinneringen maken! Boekentip: Dat is heel wat voor een kat

Soms vinden pubers het niet makkelijk om tegenover elkaar over minder fijne gebeurtenissen te praten.

 

Om actief bezig te zijn maak ik samen met hun een levenslijn met aan de ene kant positieve gebeurtenissen en aan de andere kant de minder mooie gebeurtenissen.

 

Ze mogen dan zowel aan de positieve als a de negatieve kant 3 of 4 gebeurtenissen uitkiezen waar ze dieper op in willen gaan.

 

Dat zorgt ervoor dat ze breder gaan kijken en dat ze het beter aankunnen om over de minder fijne ervaring te praten.

Boekentip: Het hooggevoelige kind met een sterke wil

Dit is een goed boek als je een kind hebt wat zeer gevoelig is maar bij overprikkeling juist 'moeilijk' gedrag laat zien. Door dit gedrag denk je zelf (en niet in het minst ook vaak je omgeving) niet zo snel aan de enorme gevoeligheid die achter dit gedrag schuilt/ daar de oorzaak van is. Dit boek geeft veel herkenning en erkenning van dit gedrag en de gevoeligheid van het kind. Daarnaast geeft het inzicht in dit gedrag en handvatten hoe er anders mee om te gaan. Hierdoor kan een hoop frustratie, strijd en overprikkeling voorkomen worden.

Het boek geeft niet alleen tips hoe je anders met je kind kan omgaan, het geeft ook inzicht in welk gevoel en reactie dit gedrag bij jou als ouder oproept. Dit geeft erkenning voor jezelf als ouder. En doordat je je eigen reacties beter gaat begrijpen is het ook gemakkelijker om anders op je kind te reageren.

Ook in heftige conflictsituaties is het belangrijk relatiegebaren te blijven maken, dus bijvoorbeeld kook iets wat je kind lekker vindt zonder hier iets voor terug te verlangen, zo blijf jij uitstralen dat je van je kind houdt hoe moeilijk het soms is.

Het boek 'Het einde van de opvoeding' confronteert ouders met het fatale mechanisme om hun eigen jeugdproblemen te corrigeren in de opvoeding van hun kinderen, waarmee ze op een dieper niveau hun blokkades juist aan de volgende generatie overdragen.

Jan Geurtz laat met veel praktijkvoorbeelden en humor zien dat er een totaal andere manier van omgaan met kinderen mogelijk is, bevrijd van de drang tot opvoeden en controleren, en met veel meer ruimte voor liefde en openheid.

Boekentip: Er was eens een zieltje - Marie-Claire van der Bruggen

Dit bijzondere kinderboek gaat over een Zieltje dat voor de allereerste keer de reis naar de aarde gaat maken. Wat gaat daar allemaal aan vooraf en hoe is het voor een ziel om in een mensenlichaam geboren te worden en op aarde te leven.

En hoe ervaart een ziel het sterven oftewel de terugkeer naar Huis. Je wordt door het Zieltje meegenomen op haar grote avontuur en het is een wonderbaarlijke reis vol verrassingen

Boekentip: Draakje Vurig van Josina Intrabartolo en Janneke van Olphen.

Een prentenboek om in gesprek te gaan met (hoog)gevoelige kinderen met een sterke wil die door hun enthousiasme overprikkeld raken en hun spanning door middel van driftbuien uiten.

Als je kind boosheid of frustratie laat zien als hij of zij 'de zin niet krijgt,' denken veel ouders dat we 'duidelijke grenzen moeten stellen en vooral niet toe moeten geven.'

Er bestaat nog een andere insteek. Je kind heeft altijd behoefte aan 3 dingen:
- informatie (uitleg)
- autonomie (iets mogen kiezen)
- het uiten van gevoel.

Dus in plaats van 'NEE zei ik toch' kun je nagaan of je info hebt gegeven, of je ze een keuze kunt aanbieden en of ze mogelijk iets moeten verwerken.

Dat laatste, het verwerken van gevoel, kan het beste bij jou als ouder. Dat is het veiligst. Dus dat betekent rustig blijven aankijken, luisteren, en compassie tonen tot het intense gevoel verdwijnt... het zal je verbazen hoeveel vreugde, coöperatie en rust er daarna naar boven komt.

Wil je meer weten? Zoek dan ook eens 'bewust ouderschap' op. Of luister naar 'the aware barenting podcast.'

Kinder hypnose speelt geheel in op de wereld van kinderen en helpt vanuit daar! Prettig voor het kind

Bij onverklaarbare buikpijn, angsten, slecht slapen, broekplassen, een kind wat gepest is wil je helpen. Kinderhypnose is dan aangename manier, zonder dat het kind het voelt als een aanklacht van een groot "probleem"

Hoe ga je om met een kind wat spontaan onzinnelijk wordt.

1. Sluit een medisch probleem zoals obstipatie uit.
2. Leg juist geen aandacht op de vieze broek (wordt vooral niet boos)
3. Leg het kind rusig uit dat een vieze broek maken voor babies is en dat hij/zij nu groot is.
4. Laat het kind zelf de vieze kleding in de wasmachine gooien.
5. Waarschijnlijk is het een fase, vaaak naar aanleiding van een nieuwe gebeurtenis (zoals naar de basisschool gaan)
6. Houden de vise broeken langer dan een maand aan, neem contact op met een huisarts en vraag een doorverwijzing naar de poeppolie.

Een speelse oefening om met kinderen (maar ook zéker leuk voor jongeren en volwassenen!) te doen, is het `Japans worstelen'. Het wordt o.a. ook gebruikt binnen de Rots en Water (weerbaarheids)training. Het doel van de oefening is om kinderen te leren om stevig te blijven staan, jezelf te gronden zonder jezelf op slot te zetten.

Hoe gaat de oefening:
Ga tegenover elkaar staan met de voeten op heupbreedte, knieën licht gebogen. Je voeten blijven daar stevig staan, alsof ze wortels hebben. Strek allebei je armen en handen uit naar voren en houd de handen nét niet tegen elkaar.

Je gaat nu proberen om de ander `uit zijn lood' te duwen door af en toe duwtjes te geven tegen de handen van de ander. De ander doet dat ook bij jou. Je probeert je voeten niet te verplaatsen, maar stevig te blijven staan.

Lukt het één van jullie om de ander toch van zijn plaats te krijgen (ook al is het maar een klein stapje met je voet) dan heb je een punt verdiend. Wie heeft het eerste vijf (of tien) punten? Dan heb je gewonnen en sta jij dus het stevigst.

Veel plezier!

De taal van huilen.

Wanneer een baby huilt hebben we als volwassene vaak de neiging om een kind te troosten zodat het zo snel mogelijk stopt met huilen. Het is een hele logische reactie want we zien huilen vaak als teken dat het niet goed gaat met het kind en of dat je als verzorger iets niet goed doet.

Huilen is echter de manier van communiceren voor een baby. Door te huilen vertelt het wat het kind wat het nodig heeft en het is ook de manier om zijn verhaal te vertellen.
De overgang van de baarmoeder naar de 'gewone wereld' is voor een kind vaak heel groot. Het kind krijgt veel nieuwe indrukken dit kan spanning met zich meebrengen. Het huilen kan helpen om de indrukken te verwerken en de spanning los te laten.

Dus mocht je baby huilen, kijk eerst of het iets is in de zin van honger, vermoeidheid, ongemak/pijn, schone luier, boertje etc. Mocht dit allemaal niet zo zijn en je de ruimte hebt om te luisteren, ga dan zitten hou je kind in je armen kijk naar je kind en luister zijn/haar verhaal.

In het boek “De taal van huilen” van Aletha Solter staat veel informatie die heel behulpzaam kan zijn om meer inzicht te krijgen in waarom kinderen huilen en tips hoe je hiermee om kunt gaan.

In gesprek willen met je puber:
Voor een puber is een 1 op 1 gesprek naast of tegenover elkaar vaak ongemakkelijk/confronterend. Een puber praat makkelijker met je als je wat aan het doen bent bv afwassen, autorijden.

Vertoond jouw kind ander gedrag?
Kinderen zijn een spiegel voor ons als ouder, hun gedrag laat zien hoe het met jou is.

Ben je boos en slik je dit steeds weg? Grote kans dat jouw kind boos gedrag gaat vertonen. Door verantwoordelijkheid te nemen voor je eigen gevoel/emoties stopt dit (onbewuste) gedrag van je kind.

Tips om het zo leuk mogelijk te houden met je puberende kind:

- Probeer altijd in gesprek te blijven met je puber, zodat je weet wat er in het koppie om gaat.
- Bedenk dat de discussie om wie er gelijk heeft een eindeloze strijd is. Dus 'choose your battles' en veer zo nu en dan mee om de rust te bewaren.
- Haal vrienden van jouw puberende kind in huis/tuin, zodat je weet met wie ze omgaan en schuif af en toe erbij aan om mee te kletsen en hun wereld te leren kennen.
- Vergeet niet hoe je zelf was als puber en bekijk het niet te serieus.
- Bedenk dat het een fase is en het dus weer verandert.
- Houd je puber goed in de gaten maar laat ze zelf ook hun eigen wereld hebben en heb vertrouwen.

Weet dat het bij de meeste pubers prima in orde komt en je achteraf waarschijnlijk samen hard kunt lachen om de meeste situaties!

Voor alle ouders en verzorgers met jonge kinderen:

Zowel ouders als (jonge) kinderen maken zich zorgen over het Coronavirus. Nu hij/zij niet meer naar zijn of haar vertrouwde opvang of school kan, is de impact direct voelbaar. Hieronder wat praktische tips over hoe in gesprek te gaan met je kind over het Coronavirus.


1. Wees eerlijk en praat erover.

Kinderen voelen aan ons ouders en verzorgers aan dat er iets speelt. Wellicht hebben ze een deel opgevangen van het journaal dat aanstond of alleen onze emotie bij het bekijken van het nieuws. Je kunt bijvoorbeeld noemen: ‘Er is in Nederland, en in de wereld, een virus. Dat virus heet Corona. Een virus kun je niet zien, maar je kunt er wel ziek van worden. Je geeft het virus door met hoesten en niezen en aanraken. Als (oude) mensen ziek worden, worden ze bijna allemaal weer beter. De kans dat jij ziek wordt is heel klein. Scholen en de opvang zijn nu dicht om het virus te stoppen. Wij kunnen gewoon lekker blijven knuffelen met elkaar. Kijk goed naar hoe je kind op deze informatie reageert en geef je kind ruimte om vragen te stellen. Bij een angstige reactie probeer dan gerust te stellen en onwaarheden te ontkrachten. Als je kind over de regen buiten begint of dat hij nu wil knutselen, ga dan mee in deze afleiding. Je kunt er vanuit gaan dat je kind je gehoord heeft.

Indien kinderen van ouders en verzorgers willen weten wat de symptomen zijn, bespreek die dan (koorts, moeilijk ademhalen, hoesten). Ook hierbij van belang uit te leggen dat als je deze symptomen hebt, je ook gewoon verkouden kunt zijn. Mocht je kind meer vragen hebben, zoek deze dan samen informatie op het internet of geef aan dat je het niet weet en er later op terug komt. Zorg dan ook dat je er later op terug komt. Wees eerlijk over de risico’s als kinderen hier vragen over stellen, maar benadruk wat we allemaal kunnen doen om de risico’s te verkleinen.


2. Geef het goede voorbeeld.

Kinderen volgen ons voorbeeld en zijn gevoelig voor onze emoties. Wees bewust van je eigen emoties bij het brengen van het nieuws, maar ook daaromheen. Wissel informatie over het coronavirus dus af met praten over andere dingen.

Liefs,

Opvoeder zijn in tijden van Corona:

Door het Corona virus en alle maatregelen zit je als gezin meer op elkaars lip. Je kinderen zijn de hele dag thuis, je bent zelf thuis aan het werk of moet je juist in alle bochten wringen om opvang te regelen om zelf nog op je werk aan te komen. Voor je kinderen ben je opvoeder, leerkracht en speelmaatje tegelijk.

En dat terwijl je kinderen van slag zijn door de verandering en het ontbreken van structuur van school. Daar komt eventuele de bezorgdheid over het virus en hoe nu verder nog bij.
Genoeg ingrediënten om als opvoeder én kind behoorlijk gestrest te raken.

Hoe ga je daarmee om?

Stress en je brein:

Onder ideale omstandigheden zit je stress netjes binnen de lijntjes. Je hebt dan een ‘kalm brein’. Je kan nog goed nadenken, relativeren, van een afstandje naar je problemen kijken en je emoties kan je beheersen.

Wanneer de druk toeneemt en voor langere tijd aanhoudt, zoals nu gebeurt, is er kans dat je stress buiten het lijntje schiet. Je ‘stress-brein’ gaat aan. Je kan minder hebben, bent sneller geïrriteerd, boos, van slag, alert en kan niet altijd goed nadenken voor je reageert.

Het is van belang dat je bij jezelf leert herkennen wanneer je in je ‘stress brein’ schiet, maar ook dat je weet wat jou helpt om weer te zakken en in je ‘kalme brein’ te komen. Denk aan een time-out, een uitlaatklep zoeken, muziek luisteren, even met iemand erover praten, afleiding zoeken. Vaak weet je zelf het beste wat bij jou het beste werkt.

Kinderen en stress:

Bij kinderen werkt dit eigenlijk precies zo. Alleen, omdat kinderen zo afhankelijk zijn van hun opvoeders om de wereld om zich heen te begrijpen en te overzien, kijken zij bij stress als eerst naar hun opvoeders. Is mama of papa gestrest? Bang? Boos? Dan is er vast iets aan de hand! En dus.. is er vast een goede reden om zelf ook bang, boos of gestrest te zijn. Vervolgens volgt het kind eigenlijk automatisch de lijn van stress van de opvoeder. Met als gevolg: Een overstuur kind én een opvoeder die overstuur en gefrustreerd is.

Ziet het kind aan zijn opvoeder dat hij rustig is, zichzelf onder controle heeft en de situatie aan kan, dan stelt dit het kind gerust: waarschijnlijk is het allemaal oké. En daarmee daalt ook de stress bij het kind weer binnen het lijntje.

Een kind heeft ten opzichte van een volwassene nog veel minder goed geleerd hoe het zichzelf weer moet kalmeren. Daar heeft hij dus jou als opvoeder voor nodig. Zorg dus eerst dat jij jezelf als opvoeder kalmeert, dan kan je ook beter je kind kalmeren.

Tips voor opvoeders:

Om je eigen stress en die van je kind in de hand te houden:

• Zorg goed voor jezelf

o Neem een time-out indien nodig, kalmeer eerst zelf
o Zorg voor genoeg rust momentjes voor jezelf
o Zorg voor je relatie/ouderschap

• Zorg voor een duidelijke en afwisselende dagstructuur voor je kinderen en jezelf

o Wissel activiteiten met elkaar af
o Wissel momenten dat jij beschikbaar bent voor je kinderen af met
momenten dat zij zichzelf moeten vermaken
o Maak dagprogramma op papier

• Leg kinderen uit wat er aan de hand is

o Bied uitleg over Corona, wees duidelijk, eerlijk en stel gerust
o Weet wat je kind weet en denkt: vraag je kind zelf uit te leggen wat er
aan de hand is
o Geef uitleg en woorden aan emoties en gedrag die jij zelf of het kind
laat zien.
o Herstel het contact met je kind als je uit je slof bent geschoten

Succes en sterkte in deze bijzondere tijden!

Liefs,

Boekentip
"Het boek waarvan je wilde dat je ouders het hadden gelezen"
van de Britse psychotherapeut, Phillippa Perry.

Er staan geen opvoedtrucs in, ze vertelt hoe je een goede band met je kind opbouwt.

Ze zegt: 'niet de vergissingen zijn doorslaggevend, maar de manier waarop we ze herstellen'.

De relatie die we met onze kinderen hebben verandert met hun ontwikkeling.
Als we er af en toe bewust bij stil staan hoe ons kind zich in de afgelopen maanden heeft ontwikkelt en wat hij/zij misschien nodig heeft kan de relatie die we met onze kinderen hebben meegroeien.
Met name in de puberteit is het belangrijk om contact te houden. Pubers trekken zich in deze fase vaak meer terug en dit is een onderdeel van het proces zelfstandig en uiteindelijk volwassen te worden. Als we een weg vooruit vinden haar/hem zowel ruimte te geven als ook naar ons kind te blijven luisteren kunnen we goed contact houden.

Heb jij een huilbaby en zit je met je handen in je haar. Dan kan ik je daarbij verder helpen. Je stemt af op je baby zodat je begrijpt wat er mis is en wat hij/zij nodig heeft.

Kom met zijn allen!

Heb je zorgen over je kind, of over je kinderen? Heb je vragen over je eigen rol als opvoeder? Loopt het in je gezin niet zoals je wilt. Kom met je gezin langs!

In de praktijk merk ik dat dit veel voordelen heeft; een ieder wordt betrokken, niemand ‘heeft het gedaan’, iedereen wordt gehoord en iedereen kan meedenken, doen en praten over hoe het zou moeten worden.

Op die manier wordt het een mooi en zinvol traject, waarbij gezinsleden weer verbonden raken en goed samen verder kunnen.

In mijn werk als therapeut en gezinsbegeleider maak ik regelmatig gebruik van een familieopstelling. Op die manier kom ik achter veel (vaak) verborgen informatie over het systeem van herkomst van mijn cliënten.

Kinderen fungeren vaak als knipperende alarmlichtjes van het familiesysteem. Met hun problematisch gedrag of lichamelijke klachten geven de kinderen een signaal af dat er iets systemisch niet klopt en dat dat opgelost dient worden. Vaak is het ongewenst gedrag van een kind een gezonde reactie op een ongezond systeem waar dat kind opgroeit. Ouders weten vaak niet dat ze bijvoorbeeld last dragen van hun voorgaande generaties. Ongeuite en bevroren emoties, schuld- en schaamtegevoel. Onbewust geven ze die enorme last door aan de volgende generatie. Belangrijk voor het kind is dat de omgeving hier kennis van heeft, ouders en de hulpverleners in het bijzonder. De kinderen worden dan ontlast van een last die zij niet zelf hoeven te dragen, en de liefdevolle verbinding met de ouders wordt hersteld. Dit vraagt om een bewustzijn van de volwassen en een andere manier van kijken.

Mocht je aan de slag willen met jezelf en of je gezin, geef ik je tip om een keer een opstelling te doen.

Laat kinderen kennismaken met Mindfulness (mindfulkids programma)

Mijn ervaring is dat heel veel kinderen het ontzettend leuk vinden om op een speelse manier te ontdekken dat "stil zijn "heel fijn kan zijn! Rust in jezelf kunnen vinden is heel waardevol!

Gebruik Deugdentaal en de andere vier strategieën uit het Deugdenproject.

Deugden zijn positieve eigenschappen die tegelijkertijd kernwaarden en drijfveren (kunnen) zijn. Door kinderen aan te spreken op die eigenschappen helpen we een goed karakter te ontwikkelen.

Eén voorbeeldje - en lees vooral verder op de site van het deugdenproject.nl

Je kind helpt met een klusje en je zegt: "wat ben jij behulpzaam, dank je wel", in plaats van bijvoorbeeld: "wat knap van jou".

Kinderen willen altijd erkenning van de ouders. In mijn praktijk bemerk ik vaak dat hier oude pijn zit.

Het niet gezien/erkend worden of onvoorwaardelijk liefde uit hun jeugd gemist hebben.

Deze oude pijn (vaak onbewust) kan nadelige effecten hebben op je relatie. Je reageert vanuit uit oude emoties die niet van je partner zijn en zo kan het zijn dat je relatie onder druk komt te staan.

Het kan helpen om daar eens naar te kijken, om zo vanuit zelfinzicht rust en stabilieit te krijgen in je relatie.

Kleine kinderen hebben geen taal, wel motoriek. Als kinderen het lijf gebruiken met slaan en schoppen wordt verteld dat ze driftig zijn.

Maar ze proberen gewoon wat te vertellen.

Je kunt jezelf vragen: is het een uiting van woede of van onmacht.

Zit jij als jongere(18+) niet goed in je vel?

Grote kans dat er een disbalans is in je behoefte aan autonomie en verbondenheid. Helemaal niet verwonderlijk in deze maatschappij waar individualisme en hoge eisen de maatstaf zijn.

Neem jezelf eens echt serieus en plan een paar gesprekken met een psychosociaal therapeut om meer zicht te krijgen hierop.

Een veilige plek waar jij in alle vrijheid kunt praten en stilstaan bij: Wie ben ik, wat wil ik en hoe stem ik mij af op de ander zonder mijzelf daarin kwijt te raken?

Net als een innerlijk kind heeft iedereen ook innerlijke ouders. Een psychologische symboliek voor de perfecte ouders voor jou.

Deze innerlijke ouders zijn precies in staat om jou datgene te geven wat je van ouders zo nodig hebt en veelal van je 'echte' ouders niet ontvangt.

Wanneer je merkt dat je issues hebt met je werkelijke ouders is het therapeutisch vaak heel goed om je innerlijke ouders goed voor je te laten zorgen.

Dat je innerlijke moeder 's morgens bij jou een sjaal omdoet en 's avonds een beker melk voor je maakt, dat je innerlijke vader je bevestigt bij wat je doet, en zegt dat je goed bezig bent.

Wat is het eerste dat jij denkt bij het woord "discipline"?

Grote kans dat het iets is als "doorzetten", "moeite doen", "volhouden".
Klopt allemaal. Dat het ook vooral leuk, interessant en zeer de moeite waard kan zijn is te zien op positivedisciplinenederland.nl
Aanrader!

Als ouder in incompetentie komt, is het makkelijk om te zeggen dat het kind lastig is. Maar; kind heeft het lastig. Als ouder niet ter beschikking heeft wat kind nodig heeft, zitten zowel ouder als kind in incompetentie.

Heeft je kind last van dyslexie?

Zoek iets uit wat het kind leuk vind om te lezen een spannend boek of gewoon iets waar de interesse in ligt. Een bladzijde pakken en met een pen langs de zinnen gaan. Na veel oefenen kan je de pens steeds sneller over de zin laten gaan tot een ware snelheid die je als 'gewoon' mens niet kan volgen.

Het schijnt zo te zijn dat de hersenen van mensen met dyslexie zich vervelen. Dit zorgt ervoor dat er weer plezier komt en een enorme snelheid in lezen, super leuk. Is wel even werk aan de winkel maar je krijgt er gegarandeerd iets voor terug.

Opvoeden gaat niet vanzelf.

Liefde alleen is niet genoeg. Opvoeden vraagt geduld, begrip en creativiteit, om te kunnen genieten van je kind en van jezelf als ouder. Als opvoeden bij jou niet vanzelf gaat, als je jezelf dingen ziet doen en hoort zeggen die je eigenlijk niet wilt. Dan kun je in therapie onderzoeken waar dat vandaan komt en vervolgens hoe je het anders kan doen.

Opvoeden heeft veel te maken met hoe jij zelf bent opgevoed. In je eigen jeugd leer je hoe je je moet gedragen, wat je wel en wat je niet niet kan doen. Je leert ook liefde te geven en liefde te ontvangen. Als jij in je jeugd niet veel geduld of liefde hebt ervaren van je opvoeders, dan is het voor jou moeilijk om dat voor je eigen kind te voelen.

In therapie kun je ontdekken hoe jij een lievere, geduldigere vrolijkere opvoeder kan zijn voor je kind. Dat kan gaan over elke levensfase van je kind. Van baby tot en met pubertijd.

Onderzoek jezelf. Doe het voor je kind, doe het voor jezelf!

Mail me voor een gratis kennismakingsgesprek als je hulp zoekt.

Misbruik bij kinderen.

Soms kunnen kinderen vrij vertellen over wat hen is overkomen. Op school, op de sportclub of vereniging, bij opa en oma thuis of het weekend dat ze bij hun vader hebben doorgebracht. Over de leuke dingen en ook over dingen die "niet kloppen".

Misbruik van kinderen komt vaak al op hele jonge leeftijd voor.
Kinderen kunnen zomaar, tussen 2 happen macaroni door, vertellen dat hun vader aan hun plasser heeft gezeten toen ze bij hem logeerden.

Het feit dat je kind dit verteld geeft aan dat het zich veilig voelt bij je en dat er vertrouwen is in je.

Advies: Geloof hen. Hoe moeilijk dat soms ook lijkt. Geef troost. Wees met alles wat je hebt aanwezig voor je kind. Het wil op jou leunen want dan komt het goed. Vraag na en luister. Ga het liefst dezelfde dag nog naar de huisarts voor onderzoek en laat je informeren wat te doen.

Vraag een verwijzing voor een EMDR-therapeut om de gebeurtenis te verwerken.

Andere kinderen kunnen angstdromen krijgen, gillend wakker worden, huilen om van alles, maar vertellen niets.

Wanneer kinderen iedere nacht ineens angstdromen krijgen en gillend en zwetend wakker worden is het advies niet veel anders. Laat je kind onderzoeken.

Vraag een verwijzing voor EMDR-therapie.
Vraag na bij je kind. Vraag in ieder geval wat het zou willen en waarom.
Wees aanwezig zodat het kan leunen en ontspannen. Blij bij je kind.

Het uitdagende aan de opvoeding van pubers (en adolescenten) is, dat zij zelf willen bepalen, wat zij wel en niet doen en tegelijkertijd deze verantwoordelijkheid nog niet aankunnen.

 

Dit laatste heeft met de op dat moment nog onvoldoende rijping van het brein te maken. De opvoeding vraagt van ouders dus een behoorlijke dosis flexibiliteit en veerkracht.

 

Dus ouders: zorg extra goed voor jezelf. Investeren in je eigen rust en vrolijkheid is dus indirect investeren in je (puber-)kind.

Jongeren hebben ruimte nodig om te experimenten met hun gedrag om uit te vinden wat voor soort volwassene ze willen gaan worden. Voor ouders van jongeren is het goed, om dit te beseffen.

 

Geef hen de ruimte om te experimenteren met gedrag. Wees flexibel en gebruik humor om wat gebeurt in deze turbulente fase van het leven van de jongere te kunnen relativeren. Dit alles kan alleen, als de jongere heel goed te weet, waar de grenzen van het experimenteren liggen.

EMDR EN EEN JONG BREIN
EMDR (Eye Movement Desensitization and Reprocessing) is een behandelmethode voor kinderen, jongeren en volwassenen die iets heftigs hebben meegemaakt en daardoor psychische problemen hebben gekregen.

Wetenschappers denken dat herinneringen aan de nare ervaring(en) in zo’n geval niet goed zijn opgeslagen in het geheugen, waardoor deze problemen ontstaan. Soms is het heel duidelijk waardoor de klachten zijn gekomen. Maar soms ook niet.

Vooral bij kinderen en jongeren is het niet altijd makkelijk om onverwerkte herinneringen als zodanig te herkennen. Wanneer kinderen/jongeren dwars of prikkelbaar zijn wordt dit nog wel opgemerkt, maar wanneer kinderen/jongeren stilletjes of overmatig rustig zijn valt dit minder op.

 

Kinderen/jongeren begrijpen zelf vaak niet waarom ze ergens last van hebben. Ook houden kinderen/jongeren hun klachten vaak voor zich omdat zij hun ouders niet willen belasten.

Mooi is te zien hoe snel het kan gaan bij kinderen en jongeren. Natuurlijk is dit persoonsafhankelijk, afhankelijk van het trauma en de duur van het trauma. Maar hun brein is nog zo “flexibel” dat ze vrij vlot op een sessie reageren. Daarbij kan het voor kinderen en jongeren ook prettig zijn aangezien er bij EMDR minder gepraat hoeft te worden.

Als ik jongeren/kinderen behandel ben ik elke keer weer verbaasd als blijkt hoe snel er geen emotionele lading meer is. Soms zelfs na 10 minuten EMDR. Met verwondering vraag ik me dan af of ze maar wat zeggen om van dat gekke gezwaai met vingers of van dat getik op je oren af te zijn?
Maar niets is minder waar.

 

De jongeren die ik behandeld heb voor nare ervaringen of angsten ( o.a. sportincidenten, faalangst, pesten, mishandeling) stonden in “no time” weer buiten met een verbaasde, grote grijns op hun gezicht. Zelfs bij de tweede sessie bleek de emotionele lading nog te zakken of gezakt te zijn.

Jonge kinderen die last hebben van faalangst, tandartsangst, nachtmerries, nare ziekenhuiservaringen etc staan ook vrij snel weer in hun kracht. Jonge kinderen versterken vaak het proces door lichamelijk mee te doen tijdens de sessie: ze tikken mee op hun eigen wang, of steken hun tong uit en gaan hiermee heen en weer op het ritme van het tikken. Ik vraag dit niet van hen, dat gaat vanzelf.

Het is mooi om te zien dat 3 tot 5 sessies EMDR zo snel al een verademing teweeg kan brengen!

KINDEREN/JONGEREN AAN HET WOORD:
EMDR vond ik op het eerste moment erg spannend, maar het viel eigenlijk wel mee, haha! Super bedankt voor alle moeite! Voel me nu echt veel beter! (15 jaar)

Ik had altijd hele erge zenuwen voor een toets of voor een wedstrijd. …… Ik snapte niet hoe ze het deed maar het hielp super goed. Nu gaat het super goed met mij. Ik ben niet meer nerveus voor een wedstrijd of toets. Echt fijn! (10 jaar)

Onze S. (11 jr) heeft haar nare ervaringen van haar ziekenhuisperiode na een paar sessies EMDR mooi geparkeerd! Ze slaapt weer goed. Ook haar stress rondom toetsen is door EMDR verminderd, waardoor ze rustig haar Entree toetsen is gaan maken. Helemaal top! Dank Germien.

Heee Germien, ik ben geslaagd voor de HAVO! Je hebt me heel erg geholpen, ik heb er veel aan gehad. Heel erg bedankt! (18 jaar)

Mijn zoon van 7 was heel bang om alleen boven te zijn, en alleen naar boven te gaan. Hij had gedroomd over wolven en had sinds die tijd het gevoel dat er altijd wolven zaten. Dat heeft zeker een half jaar of een jaar geduurd. Na één sessie EMDR durfde hij weer alleen naar boven.

Share the post "EMDR en een jong brein"

Het is belangrijk voor ouders/opvoeders om zich te realiseren dat een kind moet worden opgevoed en zichzelf niet kan opvoeden.

 

Vraag daarom niet steeds aan je kind hoe het denkt zijn/haar probleem op te lossen.

 

Help het kind door als opvoeder een keuze te maken die goed is voor het kind en vertelt het waarom. Ook al is een kind het er niet mee eens...wees een liefdevolle, krachtige en betrouwbare ouder en opvoeder die kan verdragen dat een kind het niet eens is met je keuze.

 

Het kan alles nog niet begrijpen en mag (leren) vertrouwen dat zijn/haar ouders een keuze maken die goed is voor hem/haar.

Naast het hebben van een relatie als partners hebben ouders, toen er kinderen kwamen, er een nieuwe taak bijgekregen, namelijk die van gezamenlijk ouder -schap.

 

Ga er als ouders eens voor zitten om uit te wisselen welke bewuste en onbewuste opvoedingsdoelen ieder van jullie heeft? Wat heb je meegekregen van je eigen ouders wat je je kinderen ook mee wilt geven? Herkent de andere ouder dit of juist helemaal niet?

Omdat kinderen op andere leeftijden om andere opvoedingsdoelen vragen en jullie zelf ook in ontwikkeling zijn, zou je met elkaar op dit gebied jaarlijks 'apk'-moment kunnen afspreken.

Op naar zelfstandigheid van je kind!

Kinderen wordt al vroeg gevraagd wat ze later willen worden. Voor kinderen is dit een grote vraag. Een kind heeft nog duizend stapjes nodig om antwoord te kunnen geven op deze vraag. De stapjes in zelf doen gaan niet allemaal dezelfde richting op.

 

Soms doet een kind een paar stapjes vooruit en dan weer wat achteruit. Zelfstandigheid gaat voor een deel over de cognitieve ontwikkeling en voor een ander deel over de vaardigheid om je eigenheid te durven tonen, je grenzen te bewaken en relaties en vriendschappen te onderhouden.

 

Het is fijn als een kind de tijd heeft om te oefenen in zelfstandigheid. Ook al gaan de keuzes voor het jonge kind over het kiezen tussen pindakaas of hagelslag, voor het kind is dit oefenen voor wie het wil zijn om zo zich stapje voor stapje zich los te maken van zijn opvoeders en te ontdekken wie het zelf is.

Geef ruimte als ouders aan je kind om het zelf te doen! Doe dit op een manier die bij de leeftijd past en die het kind aankan.

Wil je je kind een compliment geven zodat het effect is dat het een volgende keer weer doet, doe dit dan op een effectieve manier:

Beschrijf wat je ziet.
'Alle boeken staan weer op de plank, je speelgoed zit in de kist onder je bed, je skeelers staan in de kast en je sportkleren liggen in de was'.

Beschrijf wat je voelt.
" Wat fijn om in zo'n kamer te komen'

Beschrijf de prestatie en vat het samen in een woord.
'Je bent al een uur bezig geweest met het leren van die woordjes. Dat noem ik nog een doorzettingsvermogen!

SCHOOLKEUZE(STRESS)

‘Wie van de ouders doet nu werk waarvoor hij heeft geleerd?’

Deze vraag kregen alle ouders tijdens een ouderavond van mijn zoon. Maar 1/3 van de ouders stak hun hand op…

Er is veel angst, onzekerheid en stress onder pubers en jong volwassenen die een keuze moeten maken welke opleiding ze gaan volgen. De gedachte: ‘De keuze die ik nu maak bepaalt de rest van mijn loopbaan’, ligt hieraan vaak ten grondslag. Ook ouders kunnen meegaan in deze gedachtegang; ‘Stel je voor dat mijn kind nu een verkeerde keuze maakt, hoe bepaalt dit zijn toekomst..?’

Weet dat de keuzes die ze nu maken belangrijk zijn, maar ze zijn niet in beton gegoten. Tieners hebben nog meer dan genoeg tijd om hun plannen bij te sturen. Je loopbaan is niet alleen afhankelijk van de opleiding die je hebt gedaan. Er zijn meer factoren die van invloed zijn op je loopbaanrichting.

Weet dat niet alle leermomenten op school liggen. Er wachten veel mooiere en belangrijkere gebeurtenissen in het leven van je kind...

Om tot leren te komen heb je de volgende vaardigheden nodig:

Taalvaardigheid: het vermogen om te luisteren en te spreken, aangeven van behoeften en woordengeven aan (innerlijke) belevingen.

Sociale vaardigheid: het vermogen om relaties aan te gaan, het tonen van respect en beleefdheid in contact met andere mensen.

Executieve vaardigheden: reguleren van gedrag dat emotioneel bepaald is en waarbij met andere mensen een rol speelt: werkgeheugen (informatie actief houden om je aandacht te richten), inhibitie ( prikkels reguleren om doelgericht bezig te zijn en te blijven), schakelen (kunnen wisselen tussen taken, omgevingen, omstandigheden) en planning (problemen definiëren en oplossingen bedenken).

Bovenstaande vaardigheden werken als een geheel samen. Iedere vaardigheid is onmisbaar in het geheel. Het kan daarom gebeuren wanneer er een vaardigheid ontbreekt er een soort van kortsluiting ontstaat in het gehele systeem en de andere vaardigheden ook niet goed meer werken.

Dit geeft veel innerlijke onrust en emoties als boosheid, angst van binnenuit weet een kind dan niet altijd goed te reguleren om vervolgens ook nog de aandacht te kunnen richten op het bedenken van een oplossing die overeenkomt met zijn behoeften. In plaats daarvan zal een kind boos en onrustig kunnen reageren.

Je kunt dit overprikkeling noemen maar een nadeel van zo’n verklaring is dat een kind niet verantwoordelijk wordt gesteld voor zijn gedrag (dat wordt immers veroorzaakt door een ‘teveel’ aan prikkels vanuit de buitenwereld, dus hij kan er niks aan doen) en dat de enige logische oplossing, namelijk prikkels verminderen, nauwelijks haalbaar is.

Hij kan niet in een soort van bubbel leven waar prikkels hem niet langer bereiken. Dat zou ook niet goed zijn: elk kind heeft prikkels nodig om te groeien en zich te ontwikkelen.

Bovenstaande vaardigheden werken als een geheel samen. Iedere vaardigheid is onmisbaar in het geheel. Het kan daarom gebeuren wanneer er een vaardigheid ontbreekt er een soort van kortsluiting ontstaat in het gehele systeem en de andere vaardigheden ook niet goed meer werken.

Dus altijd goed kijken naar welke vaardigheid heeft een kind te leren om weer in balans te komen.

Wil je kind niet slapen? Laat hem/haar een knuffel op de buik leggen en wieg de knuffel heen en weer door steeds met je buik in en uit te ademen. Zo komt je kind tot rust en zal steeds sneller inslapen.

In de broek gepoept? Vraag niet aan je kind of het in de broek gepoept heeft want dit is duidelijk te ruiken. Zeg dat je ruikt dat het in de broek heeft gepoept en dat het zich moet gaan verschonen. (vanaf vijf jaar).

TASTZIN
Ons tastzintuig is overal op ons lichaam op een andere wijze actief, afhankelijk van de functie die ze hebben per plaats. Zelfs als er een haar tussen je tanden zit, kun je die voelen.
Elke vinger tast anders af (ontdek zelf het verschil maar eens).
Ook in je mond, je keel en je slokdarm zitten tastlichaampjes.
Je hebt ze nodig om de buitenwereld te ontdekken en via diezelfde buitenwereld je eigen lichaam bewust te worden. Het is je ultieme beveiligingssysteem.
Wanneer je iets aftast, pendel je eigenlijk tussen die buitenwereld en je eigen binnenwereld heen en weer.

Het bewust voelen heeft een regulerende werking op het zenuwstelsel.
Kinderen met natte, klamme handjes - wat een teken kan zijn van een niet goed regulerend systeem - krijgen door voelactiviteiten weer droge handen.

Kinderen die druk en gespannen zijn, worden door gerichte voelspelletjes weer rustig. Kinderen komen van hun vijfde versnelling terug in hun eerste versnelling; ze komen terug in het NU.
Kinderen leren hun begrenzing kennen en zelf bepalen dat & hoe zij er binnen kunnen blijven en dat & hoe zij buiten hun grenzen kunnen treden, hun grenzen kunnen overschrijden.
Grenzen zijn de muren van hun huis.

Er zijn binnenmuren en er zijn buitenmuren. En er is een spouwmuur voor de nodige isolatie.
Kinderen moeten leren dat & hoe zij de ramen en deuren die naar buiten gaan, kunnen openen en sluiten.

Hetzelfde geldt voor de ramen en deuren aan de binnenkant.
Een hele toer !

Wanneer een slak op onderzoek uitgaat, komt hij deels uit zijn huisje, steekt zijn voelhorens uit en tast daarmee de omgeving af. Bij gevaar en onheil trekt hij zijn voelhorens in en kruipt weer in zijn beschermende huis.

Die kunst moeten onze kinderen (en wij ook) zich eigen maken om niet overprikkeld te raken.
Bij veel kinderen in deze tijd staan alle voelhoorntjes op steeltjes gericht op die ongelooflijk interessante, impressievolle buitenwereld.

Kleine kinderen kunnen nog niet selectief ramen en deuren openzetten en sluiten; zij kunnen nog niet selectief omgaan met al die prikkels. Ze horen, zien, ruiken, voelen alles.

Ieder kind komt met een puur persoonlijk zenuwstelsel ter wereld. Daar is veel variatie in mogelijk . Ieder kind heeft zijn eigen temperament. Een cholericus heeft een andere verschijningsvorm dan een flegmaticus. We moeten oppassen om ze dan niet te snel als adhd er of add er te bestempelen Er zijn enorme variaties in zintuigbelevingen van kinderen mogelijk

Oliver Sacks, een bekend psychiater / publicist was zo’n kind. Hij kwam er pas op latere leeftijd achter dat wat hij had en heeft, niet bij iedereen zo was en is. Hij kan geen gezichten onthouden maar wel de stemmen en de lichaamstaal van mensen.

Er zijn mensen die muziek horen en tegelijkertijd kleuren waarnemen.
Er zijn mensen die geuren waarnemen in kleuren.
Etc. etc.
Oliver Sacks heeft daarover gepubliceerd; over allerlei variaties die er zijn in vermenging van zintuigsignalen.
Naast deze abnormaliteiten zijn er ook heel veel kinderen met een overgevoelig of een ondergevoelig zenuwstelsel.

Met hun krijgen wij als therapeut vaak te maken.
Bij overgevoelige kinderen kan zelfs de zachtste aanraking pijn doen. Soms verdragen zij stevige druk beter dan strelingen. Zij hebben een andere gebruiksaanwijzing. Wanneer je de streepjescode van deze kinderen niet ontdekt missen die kinderen veel.
Je kunt dit overgevoelige zenuwstelsel desensibiliseren door goed functies die wel verdragen worden aan te bieden.

Er treedt dan gewoontevorming (habituatie) op.
Het kind wordt in staat gesteld om zijn voelen op zijn eigen manier tot ontwikkeling te brengen.
In de hersenen ontstaan nieuwe circuits. Het kind maakt een uitgebreidere Tom-Tom.
In de hersenen is een voortdurend proces gaande van snoeien en uit-g-roeien van zenuwweefsel. Wat niet wordt gebruikt (gestimuleerd) wordt vernietigd (gesnoeid) om ruimte te maken voor uitgroei van belangrijke verbindingen.

In Japan brabbelen baby’s net als hier. Ook de L-klank en de R-klank. Die klanken komen niet voor in de Japanse taal. Het gebiedje in de hersenen dat bij die klanken behoort, is op vierjarige leeftijd geheel verdwenen omdat het niet wordt gebruikt. Op later leeftijd is het moeilijk voor Japanners om die klanken alsnog (weer) aan te leren.

De juiste stimulatie geven.
Je brein moet snoeien om te groeien.
Vele verbindingen tussen zenuwcellen (synapsen) verdwijnen.
Om chaos in de hersenen te voorkómen, wordt in de pubertijd de bedrading omgegooid.
Slaaptekort (zo blijkt uit Amerikaans onderzoek bij muizen) maakt dat je in plaats van synapsen af te breken er juist bij maakt.

Hersenontwikkeling bij baby’s kost 75 % meer energie dan onze hersenen nu gebruiken. Daarom is slaap voor een baby onontbeerlijk. Ook het puberbrein met zijn enorme herstructurering van hersenen heeft veel slaap nodig. Op oudere leeftijd waanneer de hersenen hun min of meer vaste patronen hebben ,kan je met minder slaap toe

Ons werkgeheugen heeft maar een beperkte capaciteit. Het lange termijn geheugen kan veel meer bevatten,maar wil je het daar in opslaan dan moet je dingen vaak herhalen en ook daadwerkelijk doen. Alles wat je niet zo opslaat verdwijnt uit het geheugen. Om plaats te maken voor wel relevante informatie

Ingrid van der hum 04-04-2017