Jan

lichaamsgericht (trauma)therapeut

Inzichten van Jan:

Praktische inzichten en tips.

• Thema | Inzicht
• AD(H)D | Hoe was de tijd voor, tijdens en na je geboorte?

  Hoe was de tijd voor, tijdens en na je geboorte?

  Vaker al heb ik ervaren dat mensen, gelabeld met ADHD (of een andere stoornis), een zwangerschap en/of geboorte mee gemaakt hebben, die de oorzaak blijkt te zijn van juist het gedrag (met de daarbij behorende veelheid aan gevoelens) wat lastig is voor hun zelf en voor hun omgeving.
  
  Stap voor stap hier aandacht aan geven geeft dan vaak verbetering. Er wordt meer rust ervaren; het gedrag wordt dan ook rustiger. (School)prestaties verbeteren. Je bent meer mens dan de diagnose. Levenslust en genieten is dan mogelijk.

  
  Meer over Therapie bij ADHD →
• AD(H)D | AD(H)D: diagnose of Ontregeld Zenuwstelsel?

  AD(H)D: diagnose of Ontregeld Zenuwstelsel?

  Diagnoses zijn behulpzaam om helder te krijgen waar iemand last van heeft, cq onder lijdt. Toch zien we ook dat er, vanuit protocollen die gevolgd worden, teveel naar de diagnose wordt gekeken en daarop dan de behandeling gebaseerd wordt, We zien vooral de diagnose, minder (niet?) de mens.
  
  Als er bijv. naar het zenuwstelsel wordt gekeken, blijkt dat er eerder in het leven een of meerdere gebeurtenissen of tijden zijn geweest die voor betreffende persoon (kind en volwassene) teveel belasting hebben opgeleverd die niet passend verwerkt konden worden. Het (autonome) zenuwstelsel stuurt dan overlevingsmechanismen aan (vechten, vluchten) die bedoeld zijn voor een korte tijd om het leven te redden, maar vervolgens niet in beweging omgezet kunnen worden waardoor de persoon overweldigd raakt. De overlevingslading zit dan nog in ons lichaam en wacht om ontladen te worden.
  
  Zolang dat niet gebeurd, kan er ieder moment iets zijn (ook iets relatiefs onschuldigs) dat opnieuw als 'gevaar' gezien wordt en opnieuw worden dan de overlevingsmechanismen geactiveerd. Hiermee worden de problemen in stand gehouden en kunnen zelfs verergeren. De mens is op zijn gedrag en klachten gediagnosticeerd, maar de feitelijke, onderliggende oorzaak is een ontregeld zenuwstelsel dat desastreus uitwerkt, omdat daaraan geen hulp bij wordt geboden. Gebeurd dit wel dat zijn de grootse overlevingsenergieën alsnog te ontladen en kunnen problemen zich oplossen. Zo kan de persoon mogelijk verder zonder diagnose, verwerft meer bandbreedte om een vervelende gebeurtenis of traumatische ervaring op een goede manier te verwerken. Klachten en problemen (ook in gedrag) kunnen verminderen of zelfs helemaal oplossen.
  
  Somatic Experiencing is ontwikkeld om een ontregeld zenuwstelsel te helpen weer te normaliseren. Dat betekent dat de niet verwerkte overlevingsenergie ontladen kan worden. De persoon gaat over meer bandbreedte beschikken en heeft meer veerkracht (een terugveren naar een evenwichtige, gezonde staat).
  
  Ik heb daarbij kinderen gezien (en we zijn allemaal kind of kind geweest) die veel en veel rustiger werden, niet meer 'uit hun bol gingen, niet meer aggresief waren. En zo toch nog naar een gewone school konden gaan.
  En denk daarbij ook aan verbetering van, en mogelijk zelfs een toename in sociale contacten. Meer levensgeluk voor hen en voor hun omgeving (familie).

  
  Meer over Therapie bij ADHD →
• AD(H)D | AD(H)D: diagnose of Ontregeld Zenuwstelsel?

  AD(H)D: diagnose of Ontregeld Zenuwstelsel?

  Diagnoses zijn behulpzaam om helder te krijgen waar iemand last van heeft, cq onder lijdt. Toch zien we ook dat er, vanuit protocollen die gevolgd worden, teveel naar de diagnose wordt gekeken en daarop dan de behandeling gebaseerd wordt, We zien vooral de diagnose, minder (niet?) de mens.
  
  Als er bijv. naar het zenuwstelsel wordt gekeken, blijkt dat er eerder in het leven een of meerdere gebeurtenissen of tijden zijn geweest die voor betreffende persoon (kind en volwassene) teveel belasting hebben opgeleverd die niet passend verwerkt konden worden. Het (autonome) zenuwstelsel stuurt dan overlevingsmechanismen aan (vechten, vluchten) die bedoeld zijn voor een korte tijd om het leven te redden, maar vervolgens niet in beweging omgezet kunnen worden waardoor de persoon overweldigd raakt. De overlevingslading zit dan nog in ons lichaam en wacht om ontladen te worden.
  
  Zolang dat niet gebeurd, kan er ieder moment iets zijn (ook iets relatiefs onschuldigs) dat opnieuw als 'gevaar' gezien wordt en opnieuw worden dan de overlevingsmechanismen geactiveerd. Hiermee worden de problemen in stand gehouden en kunnen zelfs verergeren. De mens is op zijn gedrag en klachten gediagnosticeerd, maar de feitelijke, onderliggende oorzaak is een ontregeld zenuwstelsel dat desastreus uitwerkt, omdat daaraan geen hulp bij wordt geboden. Gebeurd dit wel dat zijn de grootse overlevingsenergieën alsnog te ontladen en kunnen problemen zich oplossen. Zo kan de persoon mogelijk verder zonder diagnose, verwerft meer bandbreedte om een vervelende gebeurtenis of traumatische ervaring op een goede manier te verwerken. Klachten en problemen (ook in gedrag) kunnen verminderen of zelfs helemaal oplossen.
  
  Somatic Experiencing is ontwikkeld om een ontregeld zenuwstelsel te helpen weer te normaliseren. Dat betekent dat de niet verwerkte overlevingsenergie ontladen kan worden. De persoon gaat over meer bandbreedte beschikken en heeft meer veerkracht (een terugveren naar een evenwichtige, gezonde staat).
  
  Ik heb daarbij kinderen gezien (en we zijn allemaal kind of kind geweest) die veel en veel rustiger werden, niet meer 'uit hun bol gingen, niet meer aggresief waren. En zo toch nog naar een gewone school konden gaan.
  En denk daarbij ook aan verbetering van, en mogelijk zelfs een toename in sociale contacten. Meer levensgeluk voor hen en voor hun omgeving (familie).

  
  Meer over Therapie bij ADHD →
• AD(H)D | ADHD - wat kan eronder zitten?

  ADHD - wat kan eronder zitten?

  ADHD
  
  Regelmatig krijg ik mensen, ook kinderen, in mijn praktijk die zeggen AD(H)D te hebben. Bij doorvragen hoor ik dat er zijn die door een professional gediagnosticeerd zijn, alswel mensen die op internet een lijst met kenmerken hebben gevonden waaruit ze zelf de conclusie hebben getrokken, op basis van hun ervaringen en klachten.
  Wat eigenlijk alle mensen die ik zie gemeen hebben, is dat ze een ontregeld zenuwstelsel hebben. Dit is grotendeels op “gevaar” gericht. Mijn is jachtig, moeite om de aandacht te houden, alert ook en vaak ook moe. Ook emoties kunnen nogal eens opspelen.
  
  Als ons zenuwstelsel de conclusie trekt (in nano-seconden) dat iets anders is dan normaal of dan gewenst, dan neemt de alertheid toe, ons hart kan sneller gaan kloppen, droge mond, spieren zijn gespannen. Ogenblikkelijk worden dan noodprogramma’s geactiveerd. We zijn immers (zo is bepaald) in gevaar. Dat betekent grootse energieën, bedoeld om te overleven: vechten en/of vluchten. Dit zou in beweging omgezet dienen te worden, en alleen in ons actief dienen te zijn voor korte duur, tijdens het gevaar. Echter doordat deze te snel, te groot en onverwacht zich voordoen, en we ons er niet op voor hebben kunnen bereiden, raken we overweldigd. Onze ‘emmer’ stroomt over. Alles schiet buiten onze bandbreedte waarin we normaliter redelijk normaal kunnen handelen en denken. De hoge (overlevings)lading wordt vastgehouden in ons lichaam. Dat maakt dat we ‘druk’ zijn en ons zo voelen. Dat we moeilijk op de dagelijkse dingen kunnen concentreren. We kunnen hyper waakzaan zijn. De lading is gebonden in een symptoom.
  
  Gelukkig is die hoge lading, die overlevingsenergie, weer los te laten, door een op maat toegesneden begeleiding. Ons zenuwstelsel kan weer leren flexibel te zijn. We veren weer terug in de bandbreedte waarin we kunnen leven, in plaats van overleven. Het is mogelijk weer meer helder te denken en navenant besluiten te nemen. We krijgen meer grip op ons leven. Bij mij kun je daarvoor terecht. Ook voor (jonge) kinderen. Wel is het een proces wat voor ieder individu anders is, we zijn immers verschillend.

  
  Meer over Therapie bij ADHD →
• Angsten | Als het even teveel is of te stressvol

  Als het even teveel is of te stressvol

  Soms zijn we ergens zenuwachtig voor. Of we zijn gespannen, of het is gewoon even teveel. Dit doet ons stressnivau stijgen. Vaak wordt dit getriggerd door ervaringen uit het verleden, of door zorgen voor wat er mogelijkerwijs staat te wachten op ons in de toekomst.
  
  Wat in het moment vaak goed helpt om je rustiger te voelen is bijvoorbeeld de zogenaamde 'vlinderhug':
  
  Je begint met je stress een cijfer te geven op een schaal van 0 tot 10. 10 is dan het hoogst. Vervolgens sla Je je armen over elkaar, waarbij de rechterhand op de linker-bovenarm is en de linkerhand op de rechter-bovenarm. Je klopt (tapt) vervolgens om en om zachtjes (zoals de vleugels van een vlinder) op je bovenarmen. Je doet dit bijv. een minuutje. Je stopt en schaalt opnieuw de hoogte van je stress in. Alles wat lager is dan de oorspronkelijke waarde betekent dat je stress merkbaar is afgenomen.
  Eventueel, als je de tijd hebt, doe je nog een paar ronden.
  
  Het kan hierbij nog extra helpen als je zo rustig mogelijk inademt (zonder te forceren) en langer uitademt dan dat je ingeademd hebt. Hiermee gaat ook de Vagus zenuw (onderdeel van de parasympathicus) meedoen.

  
  Meer over Therapie bij angsten →
• Angsten | EMI voor angstklachten ipv EMDR

  EMI voor angstklachten ipv EMDR

  EMI = Eye Movement Integration. EMI wordt beschouwd als een neurotherapie gecombineerd met psychotherapie (dus een therapie die zich richt op de werking van ons zenuwstelsel).
  
  Als we een gebeurtenis meemaken die overweldigend is, dan is het brein niet in staat om de informatie goed te verwerken. Alle heftige emoties, lichamelijke reacties, beelden en gedachten over de gebeurtenis, blijven hierdoor in het korte termijn geheugen zitten. Dit heeft tot gevolg dat deze regelmatig opnieuw ervaren kunnen worden als ons brein iets registreert wat herinnert aan de overweldigende gebeurtenis. De herbeleving van deze oude emoties en lichamelijke reacties noemen we trauma.
  
  In onze slaap tracht ons brein informatie te verwerken en door te sturen naar het lange termijn geheugen. Het zijn vooral de SPEM bewegingen in onze slaap die hiervoor zorgen. (EMDR maakt gebruik van REM-bewegingen).
  EMI activeert opnieuw de SPEM-bewegingen. Daardoor worden puzzelstukjes die los van elkaar verspreid zijn in ons brein, alsnog terug samengebracht EN er wordt nieuwe informatie aan toegevoegd, zodat heling kan plaatsvinden. Dat betekent dat de eerder pijnlijke, steeds terugkerende herinnering, geneutraliseerd wordt en nu wel naar het lange termijn geheugen wordt overgezet. Nu hebben we er minder tot geen last meer van.
  
  EMI is geschikt voor alle pijnlijke terugkerende herinneringen en wordt dan ook succesvol toegepast bij onder andere:
  - fobieën
  - fysiek, seksueel of psychisch geweld
  - rouw, verlies
  - pestverleden
  - ongevallen
  - jeugdtrauma
  - psychologische aspecten van ziekte
  - angst voor bijv. dieren, tandarts, falen, vliegreizen, etc.

  
  Meer over Therapie bij angsten →
• Angsten | Waar hebben we met angst mee te maken?

  Waar hebben we met angst mee te maken?

  Angst helpt ons als mens om voorzichtig te zijn, iets kan gevaarlijk zijn. Maar het is niet bedoeld om voortdurend in angst te zijn, maar voor korte tijd.
  
  Bij angst zal ons autonoom zenuwstelsel overlevingsprogramma's oproepen. Het bekende vechten of vluchten. Dat zijn grootse energieën. Als die niet omgezet kunnen worden in betreffende actie, dan wordt het ons teveel. We raken overweldigd. Ook dit is weer bescherming. Maar dus niet bedoeld voor langere tijd. Net als het vechten en vluchten trouwens.
  
  Angst is een gevoel dat je helpt te reageren op gevaar. Dit zijn zowel emotionele gevoelens als lichamelijke sensaties. Het lichaam raakt in opperste staat van paraatheid waardoor het hart sneller gaat kloppen, de ademhaling versnelt, de bloeddruk omhoog gaat en de spieren zich aanspannen. Deze plotselinge en hevige angst duurt vaak niet lang en ervaart iedereen wel eens.
  
  Op momenten dat de angst overheerst, heb je bijvoorbeeld last van: hartkloppingen, zweten, koude rillingen, duizeligheid, beven. benauwdheid, een vervelend gevoel in de borst. tintelingen of een doof gevoel in handen en/of voeten.
  
  Chronische angst is erg vervelend, en heeft daarom ook een heftigere impact op het lichaam. Hartproblemen: mensen met chronische angst hebben mogelijk meer kans op hartproblemen. Dit zou komen door de constante verhoging van de hartslag, bloeddruk en overmatige aanmaak van het stresshormoon cortisol.
  
  Als angst biologisch langer duurt dan noodzakelijk, zijn we vaak voortdurend alert en gespannen. We staan voortdurend ‘aan’. Dit put uit en kan door de onderliggende stresspatronen leiden tot dezelfde manifestaties en symptomen als iemand die trauma heeft. Enkel erover praten en/of trainen in aanpassen in gedrag kan een beetje helpen, maar voor loslaten van de stresspatronen en de overlevingsreacties (vechten, vluchten, overweldiging) dient ook lichamelijk te worden geholpen.
  Met lichaamsgeoriënteerde traumabenaderingen kunnen we hier verlichting en ook oplossing in vinden. We zullen doordat we terug in onze veerkracht komen er zelfs sterker van worden.
  
  Ik werk hiervoor onder andere met Somatic Experiencing, spanningsloslatende oefeningen, innerlijke persoonlijkheidsdelen en zonodig onderzoeken we of de angst overgenomen is van vorige generaties. Ook energetisch kan hierin ondersteuning worden geboden.

  
  Meer over Therapie bij angsten →
• Angsten | Angst kan traumatisch uitwerken

  Angst kan traumatisch uitwerken

  Als we angstig zijn detecteert ons (autonome) zenuwstelsel dat er gevaar is. Of dat nu werkelijk is of slechts een gedachte. Dat maakt voor ons brein niet uit. Logisch ook, want als er eerst uitgevonden moet worden hoe het precies zit zou het al te laat kunnen zijn. Daarom neemt onze biologie het 'volautomatisch' over. Daarmee kaapt ons lagere (oudere) deel van ons brein (wat we wel ons reptielenbrein noemen) onze intelligentie en logica (neo-cortex). Deze laatste heeft dan even niets in te brengen. Daarom ook dat iemand enorm last ergens van kan hebben, blijvend, wat zich maar steeds herhaalt, terwijl een ander die erbij is zich er helemaal niks bij voor kan stellen ("er is toch niets aan de hand? Zo erg is het toch niet?!").
  
  Dit laatste kan ook nog tot schaamte leiden. En als we nog jong zijn, maken we daar met ons kinderbrein van: "ik doe het verkeerd! Ik ben verkeerd!"
  
  Wat voor angst je ook hebt, deze is eigenlijk alleen bedoeld als waarschuwing en bescherming. Maar als deze langere tijd blijft bestaan, zitten we in overleven en worden daarmee door het reptielenbrein steeds Vechten en Vluchten opgeroepen. Ons zenuwstelsel raakt uit balans, ontregeld. Voortdurend stresshormonen, verkramping, een "aan" staan. Steeds opnieuw wordt dan angst getriggerd. Het wordt een vicieuze cirkel.
  
  Praten kan wat helpen. Soms ook gedrag wat aanpassen. Maar uiteindelijk gaat het erom ons zenuwstelsel terug in balans te krijgen, zodat we uit de voortdurende overlevingsstand geraken.
  Dit kan onder andere met lichaamsgerichte (trauma)therapie. Daar ben ik in gespecialiseerd.

  
  Meer over Therapie bij angsten →
• Angsten | Rust en heling

  Rust en heling

  Als we het niet meer weten, steeds ergens last van hebben, mogelijk ook het gevoel te hebben van steeds alert te zijn, de ganse dag onrustig zijn, dan kan mogelijk de volgende techniek helpen. Deze techniek ondersteunt de geblokkeerde tak van ons autonome zenuwstelsel (welke voor rust en heling kan zorgen) weer meer terug in balans te komen:
  
  Leg 1 hand op je voorhoofd. De andere hand op je achterhoofd, onder over de schedelrand. Vervolgens adem je rustig in door de neus en daarna rustig uit door de mond. Hierbij kun je de lippen wat dichter doen, zodat de lucht wat langzamer naar buiten gaat bij je uitademing.
  De uitademing dient in seconden langer te zijn dan de inademing door de neus.
  Dit doe je gedurende enige minuten.
  Heb vertrouwen. Deze pose wordt al sinds mensenheugenis hiervoor gebruikt. En oefening baart kunst.
  Als het goed is zul je na verloop van tijd steeds minder tijd nodig hebben om meer rust te ervaren. Dat betekent tevens dat je hele brein meer werkt en de verschillende delen ervan beter met elkaar communiceren. En (meer) in je hele brein zijn houdt in dat je (meer) uit je overlevingsstand vandaan komt.

  
  Meer over Therapie bij angsten →
• Angsten | Angst leren kennen als het jonge Deel dat zijn / haar uiterste best doet

  Angst leren kennen als het jonge Deel dat zijn / haar uiterste best doet

  Ik heb zojuist een aantal tips hier van collega's doorgenomen. Er worden adviezen gegeven. Daar wordt ook vaak om gevraagd. Wat te doen? Wat te laten?
  Wat belangrijk is om te beseffen, dat angst ook iets is om ons te beschermen. Dus heeft dan in principe een goede helpende intentie. Vanuit de Persoonlijkheidstheorie weten we dat hieraan ook een Deel van ons is verbonden. Meestal een jonger Deel. Dat ontzettend zijn best doet om een ander (vaak nog jonger) Deel te helpen, te beschermen, zodat er niet weer 'iets ergs gebeurd, of iets nog erger wordt'.
  Laat je ondersteunen om dit Deel te leren kennen, als ook andere Delen. Welk Deel heeft wat tot taak genomen, wil wat bereiken of voorkomen? Als er een band wordt opgebouwd, zal een Deel meer met je communiceren. Uiteindelijk, als er voldoende vertrouwen is, kan het even opzij gaan, zodat het Deel wat beschermd wordt, wat overweldigd is, iets heel naars heeft meegemaakt, zich kan laten zien / voelen. Dat Deel heeft onze hulp nodig. Dat Deel dient de tijd en de ruimte te ervaren dat het zich mag uiten, mag delen wat het beleefd heeft. Dan is het mogelijk daaraan de juiste ondersteuning te geven.

  
  Meer over Therapie bij angsten →
• Bindingsangst | Bindingsangst - Lotsverbinding met (voor)ouders

  Bindingsangst - Lotsverbinding met (voor)ouders

  Bindingsangst en verlatingsangst zijn de 2 polen van dezelfde dynamiek. Daarom zien we ook vaak dat beide aanwezig zijn. Op grond van (meestal) een vroege kindervaring hebben we geconcludeerd dat binding niet veilig is of niet voor jou beschikbaar is.
  Deze vroege kindervaring heeft vaak met een of beide ouders te maken. Kan ook al door gevoelsimpressies in de baarmoeder ontstaan tijdens de zwangerschap. Evenwel wat ook voor komt is dat we onbewust het patroon herhalen van een voorouder (bijv.: opa, oma, generaties daarvoor).
  (Familie)Opstelling kan daar licht op werpen. Wat speelt er als je jezelf daarin laat opstellen, eventueel met de bindings- of verlatingsangst zelf daarbij?
  Als er een inderdaad een verstrengeling is met een patroon van ouders of de generaties daarvoor, is daarin mogelijk verandering in te brengen (heling) door middels de opstelling de posities van de verschillende personen en de verbindingen daartussen zichtbaar (en voelbaar) te maken.
  We zijn niet verplicht of gebonden om het Lot van eerdere generaties te herhalen. Onbewust gebeurd dit uit liefde en loyaliteit van het kind naar betreffende persoon/personen of voor de familie.
  
  Ik kan je daarbij helpen. Opstellingen kunnen ook individueel worden gedaan.

  
  Meer over Therapie bij bindingsangst →
• Boosheid & woede | Bevroren traumatische energie

  Bevroren traumatische energie

  Wanneer de boosheid qua intensiteit groter is dan feitelijk past bij de situatie, houdt dat meestal in dat iets ouds getriggerd wordt in de situatie van nu. De totale lading die je nu ervaart en mogelijk ten volle expressie geeft, is een uiting van oude pijn. Wie heeft je wat aangedaan toen je jonger was? Toen je onvoldoende daar tegenop gewassen was? Was het teveel op dat moment, of ging het te snel of onverwacht?
  Als dat het geval is kan o.a. ondersteuning helpen die gericht is op het verwerken (en daarmee loslaten) van bevroren traumatische energie. Somatic Experiencing is daar uitermate geschikt voor.

  
  Meer over Therapie bij boosheid en woede →
• Boosheid & woede | is je kind regelmatig boos?

  is je kind regelmatig boos?

  Is je kind regelmatig boos? Heeft die een 'kort lontje'? Dit kan voortkomen uit een ontregeld zenuwstelsel. Iets is een keer (of gedurende een lange periode) teveel geweest, of te snel gegaan of dusdanig onverwachts dat je kind het niet heeft kunnen verwerken. De (overlevings)energie van vechten en vluchten wordt dan automatisch opgeroepen. Om te beschermen, maar in dit geval heeft dat tot overweldiging geleid. Het lichaam wil die energieën loslaten, maar deze wordt dan vaak opnieuw juist weer opgeroepen door iets wat triggert. Dat geeft dan angst en/of opnieuw emotionele overweldiging. En dat kan bijvoorbeeld die boosheid zijn.
  Het kan helpen na te gaan wanneer dit in het gedrag tot uiting begon te komen. Wat is er in die tijd voorgevallen. En anders kan begeleiding hierin van een professional behulpzaam zijn. Die ook lichaamsgericht werkt, en bekend is en ervaring heeft met het helpen terug in balans brengen van het zenuwstelsel (regulatie). Ook voor jou als ouder. Wat kun jij doen om je kind hiermee te helpen?

  
  Meer over Therapie bij boosheid en woede →
• Echtscheiding | a Divorce and then what?

  a Divorce and then what?

  As far as I know 1 out of 3 relationships end up in a divorce. I myself know that also at first hand. I've been there. Twice.
  
  Separating when having children together, and especially when there's too much animosity, can feel devastating.
  Apart from financial issues, there's the impact of not being able to see and connect to your children (and ofcourse vice versa!) on a daily basis. Also finding a house, and before that perhaps being forced to have to sell your home. And so much more.
  
  I've learned that fighting stopped when I turned inside. What do I sense and feel, my thughts, beliefs. Getting more clarity in this made me change bit by bit, and from there the respons of the environment (ex + people) seemed to change with it. At least in the sense of being (more) open to listen and come to a kind of concensus. So , my life got lighter and I came gradually out of my survival modes.
  Next to that I learned wat I really want to do in Life, where my talents could be fruitfully offered and acknowledged.
  
  So, seeking professional help, turning inside, getting eager to learn and to grow and develop, helpe me to mourn, to accept, to get in a better place.
  
  I don't know if you've ever heard of Tarot cards? In this field is being said: 'You have to walk the Path of the hero'.
  Well, the beauty is,when we do, Life tends to help us along the way.

  
  Meer over Therapie bij echtscheiding →
• Hooggevoeligheid | Wat speelt er vaak bij hooggevoeligheid?

  Wat speelt er vaak bij hooggevoeligheid?

  Mogelijk heb je via internet informatie verkregen waardoor je kenmerken herkent van hooggevoeligheid. Of je ervaart jezelf als hooggevoelig.
  Wat in ieder geval (vaak) speelt is dat er teveel bij je binnenkomt. Dit leidt vervolgens (als er geen afdoende verwerking plaats kan vinden) tot overweldiging.
  Als er sprake is van overweldiging is er lichamelijk ook sprake van bevroren energieën, de overlevingsenergieën van vechten en vuchten die vanbinnen in zo'n geval automatisch opgeroepen worden. Bevroren omdat het niet mogelijk was ze om te zetten in de beweging die daar bij hoort: er naartoe of er vandaan.
  Daarnaast komt er teveel binnen omdat je grenzen van jouw eigen ruimte zwakke plekken vertoont. Dat maakt je kwetsbaar en vervolgens ook ontvankelijk voor overweldiging door wat er in de buitenwereld gebeurd of op je afkomt.
  Belangrijk is het dus om met ondersteuning te werken aan grensherstel, aan ontladen van de bevroren energieën, voltooien van de bevroren bewegingen (welke bedoeld zijn om je te verdedigen en 'het' te overleven).
  
  Vaak is dit al heel vroeg in het leven ontstaan. Dus kan er sprake zijn van wat we noemen: ontwikkelingstrauma.
  Spiritueel: we hebben talent om aan te voelen, op voorhand te weten, maar op belangrijke momenten kunnen we daar niet doeltreffend naar handelen. Betekent dat we vaak ook niet goed onszelf weten te belichamen. We hebben herstel van grenzen nodig, betere belichaming (incarneren) en daarmee ook een gronden en centeren. Pas dan ook komt onze gevoeligheid naar buiten als kracht, als ons talent.
  
  Dus zoek goede begeleiding en ondersteuning.
  Ikzelf heb dit ook aan moeten gaan. In mijn geval heeft dat ertoe geleid dat ik mijn talent nu als therapeut en healer aan kan wenden.
  Het is ook een proces en training. Maar het is absoluut mogelijk om hier sterker uit te komen en daardoor je talenten te kunnen gaan gebruiken, voor jezelf, voor de wereld.

  
  Meer over Therapie bij hooggevoeligheid →
• Hooggevoeligheid | hooggevoeligheid als kracht kunnen gaan gebruiken

  hooggevoeligheid als kracht kunnen gaan gebruiken

  In mijn ervaring kun je de last die je ervaart ten gevolge van je hooggevoeligheid zowel 'therapeutisch' als spiritueel-enegetisch benaderen en helen.
  Ik loop zelf dit pad. Daarmee kan ik ook mijn talent hierbij inzetten om jou te ondersteunen.
  
  Zodra je geleerd hebt de deze gevoeligheid te kunnen containen (dragen + verdragen), worden je grenzen weer geheeld en sterker, en kom je meer in je lichaam. Dit laatste is spiritueel ook nodig om hier op aarde 'jouw ding' te kunnen doen.
  Daarvoor zul je ook dingen los moeten gaan laten, en daar kan ik je bij helpen.

  
  Meer over Therapie bij hooggevoeligheid →
• Hooggevoeligheid | Hooggevoeligheid samen met mogelijke energielekken, stress

  Hooggevoeligheid samen met mogelijke energielekken, stress

  In de praktijk komen regelmatig (jonge) mensen die naar hun eigen zeggen hooggevoelig zijn. Ze voelen heel fijntjes wat er bij de ander of in hun omgeving gebeurd. Hebben er vaak ook last van. Maar ja, “dat is mijn hooggevoeligheid, dat hoort erbij”.
  
  Mijn ervaring is dat, als er werkelijk naar gekeken wordt, vaak men ook een ontregeld zenuwstelsel heeft. We leven aan de rand van onze bandbreedte. In de grens van onze persoonlijke ruimte, in ons energieveld, zitten dan nog al eens zwakke plekken of gaten. Anders gezegd: een aantal van onze buitendeuren en ramen staan open, zonder dat we het nog in de gaten hebben. Gemakkelijk kan dan ook ongehinderd lading vanuit de omgeving en van anderen binnen komen. En dat is niet de bedoeling. Immers onze ruimte is onze ruimte. Het is mooi om mee te kunnen voelen met de ander. Daarin de nuances helder waar te kunnen nemen. Maar niet om zo ongemerkt met die ander te vervloeien. Want, wie zijn wij dan nog? Bovendien als we de energie van anderen trachten te verwerken (ons innerlijk moet er iets mee doen als het in ons is), kunnen we zelf energie tekort komen om meer comfortabel ons eigen leven te leiden.
  
  De remedie is onze grenzen (weer) te leren kennen en neer te kunnen zetten. Nog steeds kunnen we dan meevoelen met de ander, met de buitenwereld. Maar nu wordt het meer een kwaliteit. Een waar we ook levensvreugde aan kunnen ontlenen.
  
  Ik kan jou (of je kind) daarbij ondersteunen.

  
  Meer over Therapie bij hooggevoeligheid →
• Hooggevoeligheid | meerdimensionale "druppeltjes" ter ondersteuning

  meerdimensionale "druppeltjes" ter ondersteuning

  Ik krijg regelmatig jongere kinderen in mijn praktijk. Laatst een jongen van 12, uit groep 8. Deze had smetvrees. Durfde niet naar de wc op school. Die zijn vaak ook smerig, helaas. Maar ook angst voor andere mogelijk "vieze"dingen (in zijn beleving) konden hem helemaal van slag brengen. Maakte ook dat hij haast niet naar andere kinderen thuis ging om te spelen. Dat maakte hem ook in bepaalde mate neerslachtig.
  
  Ik heb 2x met hem mogen 'werken'. In dit geval door hem van binnen uit te laten voelen hoe zgn. energetische druppeltjes, die meerdimensionaal werken, hem meer zelfverzekerder maakten.
  
  Ik vraag altijd de ouders bij het weggaan mij op de hoogte te houden, maar hoorde weken lang niets. Toen ben ik zelf contact gaan zoeken. Moeder nam toevallig meteen op. "Hoe gaat het met .. (zoon)? Oh, dat weet ik niet. Maar hij staat hier naast me dus ik zal het hem even vragen".
  Vervolgens vertelde haar zoon haar, en moeder mij, dat hij eigenlijk geen smetvrees had. Vond de wc's op school nog wel vies. En "ik heb weer een doel in het leven".
  
  Fantastisch natuurlijk om terug te horen!

  
  Meer over Therapie bij hooggevoeligheid →
• Hooggevoeligheid | Hooggevoeligheid of Trauma?

  Hooggevoeligheid of Trauma?

  Ik kom regelmatig mensen tegen die aangeven dat ze hooggevoelig zijn. Ze pikken vanalles op van andere mensen. Weten ook precies hoe het zit bij de ander. Etc. Wel lijden ze er vaak onder. Raken uitgeput, voelen zich opgejaagd, gestresst.
  
  Ten eerste is lijden, bezien vanuit de tijd waar we nu in leven, het Aquariustijdperk, een oud paradigma waar we ons afhankelijk van kunnen maken. Dit hoort bij het Vissentijdperk: bewustwording en bewustzijnsgroei door middel van afzien, ploeteren, lijden. Kortom, "het kruis op onze schouders nemen" (en eventueel ook nog de doornenkroon).
  In het Aquariustijdperk is het paradigma: er bij zijn, bewust worden van wat leeft, voelen, en dan mogen we het loslaten. We mogen het lijden achter ons laten.
  
  Nu zitten we nog steeds in een overgangstijd. Dus het is er allebei.
  
  Met energetische therapeutische ondersteuning is het mogelijk in jezelf de 'nieuwe' informatie op te halen. Dit helpt in de bewustwording. Zijn we ergens van bewust, dan 'zien' we 'het'. Dan hebben we keuze, en zijn daarmee bekrachtigd in staat het lijden los te laten en te helen.
  Overigens houdt voor mij 'energetische ondersteuning' ook in, contact maken met ons innerlijk vanuit onze Felt Sense en Embodying (belichaming, incarneren).
  
  Mensen die Hooggevoelig zijn, zijn ook regelmatig hooggevoelig omdat ze in hun leven tijden of gebeurtenissen hebben meegemaakt die ze toen niet konden verwerken binnen de bandbreedte van dat moment. Ze raakten overspoeld, overweldigd. Dat wordt vervolgens in het hier en nu opnieuw getriggerd. In dat geval is er sprake van een ontregeld zenuwstelsel en spreken we ook van trauma. Soms (heel veel) klein trauma, soms Trauma. Maar dat heeft hetzelfde effect.
  Gelukkig is dat ook los te laten in een veilige afgestemde begeleiding. En die kan ik je bieden.

  
  Meer over Therapie bij hooggevoeligheid →
• Kinderen & jongeren | Gezond omgaan met de ups en downs in ons mensenleven

  Gezond omgaan met de ups en downs in ons mensenleven

  Voor het gezond omgaan met de ups en downs in ons mensenleven hebben we een goed werkend gezond zenuwstelsel nodig. Als het nodig is, dient er energie gegenereerd te worden (om in beweging te komen), of juist energie getemperd te worden of bespaard te worden (meer voor het rusten en het eten en verteren - ook emotioneel),
  Bij jonge kinderen is het zenuwstelsel / hersenen nog niet volledig ontwikkeld. Zij zijn voor een goede verwerking van wat op hen af komt, afhankelijk van het zenuwstelsel van de volwassenen in hun buurt. Dat zijn in eerste instantie de ouders. Als de ouder opgedane stress kan dragen en een veilige ruimte kan aanbieden voor het kind, dan helpt dat het kind om tot rust te komen, of om in aktie te geraken. Het kind voelt zich gesteund (en geliefd). En kan zich daardoor gezond ontwikkelen.
  
  Het kind kan zich dus nog niet helemaal reguleren, maar de ouder dient hierbij te 'helpen'. Dit noemen we co-regulatie.
  Als je kind dus problemen heeft en daardoor mogelijk problemen veroorzaakt, kijk dan altijd ook naar jezelf als ouder. Wat kun jij doen om die veilige (leer-)omgeving te creëren.
  
  Kom je er niet uit, lukt het niet, dan zoek ondersteuning. Vaak betekent het dan ook als men met een kind in therapie komt, de ouder(s) zelf ook ondersteunt en geholpen dienen te worden. En dat is heel normaal.

  
  Meer over Kindertherapie →
• Kinderen & jongeren | Lastig gedrag hoeft geen bijproduct te zijn van hoogbegaafdheid

  Lastig gedrag hoeft geen bijproduct te zijn van hoogbegaafdheid

  Veel kinderen / jongeren worden ingeschat als 'hoog begaafd'. Bijkomend accepteert men dan lastig gedrag bij hen als zijnde 'dat hoort erbij'.
  Mijn inziens gaat dit niet 1 op 1 op. Wat ik zie bij een kind dat hoogbegaafd is en regelmatig 'uit de bocht vliegt', bijv. woede-aanvallen, hoofd bonken, aan wenkbrauwen plukken van zichzelf, is een kind dat lijdt onder een (te) hoge gevoeligheid. Een gevoeligheid die veroorzaakt wordt door een ontregeld zenuwstelsel. Het kind heeft eerder iets meegemaakt dat veel te snel op hem afkwam, te onverwachts, of veel te groot was, om op dat moment in een veilige setting te kunnen verwerken. Dit roept in nanoseconden, in betreffend moment, overlevingsenergie op (vechten, vluchten). Maar er is geen vermogen om dit daadwerkelijk in te zetten. Het kind raakt overweldigd, de energie bevriest, en wordt in het hier en nu door iets steeds opnieuw getriggerd. Het gaat erom alsnog deze energie los te kunnen laden.
  Gelukkig is dat ook mogelijk. Ik zie geregeld van deze kinderen. Het komt ook regelmatig voor dat dit met omstandigheden tijdens de zwangerschap of tijdens of rondom de geboorte van het kind te maken heeft.
  Het is dus vaak geen bijproduct van Hoogbegaafdheid. je kind hoeft er niet onder te lijden. net zo min als jullie als ouders en de verdere omgeving.

  
  Meer over Kindertherapie →
• Kinderen & jongeren | Problemen Nu, ontstaan voor of tijdens de geboorte

  Problemen Nu, ontstaan voor of tijdens de geboorte

  Ook in de baarmoeder doen we al indrukken op. Alles wat met moeder gebeurd, of tussen moeder en een ander (bijv. vader) wordt ervaren. Dat kan ook niet anders, want we zijn op dat moment 1 op 1 verbonden (navelstreng) met onze moeder. Als een kind (foetus) iets mogelijk onveiligs waarneemt, of dat moeder iets meemaakt waar ze van geschrokken is, of gestrest door is, dan voelen we dat als kind in de baarmoeder ook. Alleen kunnen we het nog niet begrijpen.
  Wat we wel kunnen is proberen ergens vandaan te gaan (vluchten), maar echt weg kunnen we natuurlijk niet, en we kunnen ons trachten zo goed mogelijk af te sluiten (contractie). Ook dan kunnen we dus al in overleven terecht komen. Als dit zich daarna niet oplost, gaan we bij de geboorte met (hoge) stress de wereld in. Dit kan zich symptomatisch uiten in bijvoorbeeld regelmatig huilen, moeilijk kunnen slapen, zich voortdurend afzetten, buikkrampen, onvoldoende (borst)voeding nemen, etc.
  Gelukkig is ook met babies / kleine kinderen te werken. Hetgeen overigens betekent dat er ook tegelijkertijd met de ouders wordt gewerkt. Die zijn immers allemaal met elkaar verbonden. Waar het ook hier om gaat is dat bevroren energie (overlevingsstress) alsnog beetje bij beetje ontladen wordt. En bevroren bewegingen (die konden niet uitgevoerd worden) alsnog afgemaakt mogen worden.

  
  Meer over Kindertherapie →
• Kinderen & jongeren | ervaring met een kind dat via IVF in het leven is gekomen

  ervaring met een kind dat via IVF in het leven is gekomen

  Een babytje sliep slecht, regelmatig huilen en overstrekte zich steeds naar achteren als het aan de borst wilde / moest om te eten. Het overstrekte zich in een halve boog, met holle rug.
  Biologisch gezien, bij de eisprong, maakt het eitje ook een soort van boog. Bij IVF is de conceptie in bijvoorbeeld een petrischaal tot stand gekomen; dus geen 'echte' eisprong. Door de ouders gezamenlijk hun kleine kind te laten begeleiden in het meegaan met de overstrekking, een boog te laten maken, een cirkel rond. En dat een paar keer, voelde het kindje ter plekke zich al beter. Begon tenminste blij te lachen. Daarna hoorden we van de ouders dat het al meteen beter sliep en gemakkelijker aan de borst was te leggen.
  Fantastisch om dat mee te mogen maken.

  
  Meer over Kindertherapie →
• Kinderen & jongeren | Empatische baby- en kindertherapie

  Empatische baby- en kindertherapie

  Hoewel kleine kinderen, en zeker babies, geen expliciet geheugen hebben aan wat ze hebben meegemaakt, registreren ze wel degelijk. Dit verblijft dan wat we noemen in het impliciete geheugen (zeg maar celgeheugen). Dit is het geheugen waar ook bijvoorbeeld onze herinnering aan hoe het is om te fietsen, daarbij je evenwicht te bewaren, etc., is opgenomen. We hoeven daar niet meer bewust aan te denken. Onze benen, ons evenwichtsorgaan, weten het als het ware nog.
  
  Door bijv. vanuit pijn, verkramping, "doodse" plekken contact te maken, kan onder de juiste begeleiding herinnering vrij komen aan hoe het was toen het zo moeilijk was. Een baby wil dat altijd nog aan z'n ouders vertellen. Dit dient wel in kleine stapjes te gebeuren, want de bandbreedte om een en ander te verwerken is vaak niet zo breed. Er vindt vaak ook een heen en weer gaan tussen kind en ouders plaats in de praktijk. Ouders hebben uiteraard meer herinnering aan wat er gebeurd is en die kunnen dat vertellen. Maar ook is het soms nodig voor jullie kind dat moeder en/of vader ook zich uit over hoe het voor haar / hem was. En daar ook in ontvangen en ondersteund worden. dat geeft voor jullie kind de nodige veiligheid om weer stapjes verder te gaan.
  
  Er kan gehuild worden door het kind, of bepaald gedrag of lichaamshoudingen kunnen herhaald worden. Iets wil zich namelijk altijd voltooien voordat we het kunnen laten rusten en daarmee losgelaten kan worden. Soms kan dat redelijk snel, maar het kan ook meer tijd (sessies) nodig hebben. Het is dus een wisselwerking tussen kind en (in eerste instantie) moeder. Moeder omdat nu een maal ieder mensje dat ontstaat 1 op 1 verbonden is met de moeder tijdens de zwangerschap en zo ook vanalles meemaakt en voelt. Vader's invloed verloopt via de moeder.
  
  Empatische babytherapie kan daar bij helpen. Helpen dat jullie kind, hoe klein ook, van lieverlee zijn / haar verhaal kan vertellen, aan jullie. zodat je als moeder en vader je kind in liefde kan omarmen. Dan kunnen problemen, pijnen, die er zijn zich oplossen.

  
  Meer over Kindertherapie →
• Kinderen & jongeren | je kind voortdurend op mobiel of tablet?

  je kind voortdurend op mobiel of tablet?

  In deze tijd zitten ook jonge kinderen vaak de ganse tijd op een mobiel of tablet. Aan de ene kant is dat relatief gewoon in deze tijd. Aan de andere kant leren ze daarmee niet altijd om te gaan spelen met andere kinderen. Soms ook komt het voort uit de verbinding te missen met andere kinderen. Of, ze worden gepest op school.
  Ga met je kind open een gesprek aan. Is er iets aan de hand? Voelen ze zich alleen of onbegrepen?
  Neem ze desnoods mee naar buiten, naar een bos of een ander stuk natuur. Ik zie nog wel eens dat ze dan zich heel anders uiten, meer spelen. En op dat moment ook heel goed onder internet kunnen. Ze een klasgenootje / vriendje mee laten nemen stimuleert.

  
  Meer over Kindertherapie →
• Kinderen & jongeren | our baby doesn't eat and sleep well

  our baby doesn't eat and sleep well

  As parents we want our kids to thrive. When a new born has all kind of troubles, eg. not eating well, not sleeping well, crying a lot, it has a huge impact on us and us as a family.
  It's good to know that these could be symptoms of hardship your child endured while being in the womb, or when the process of being in labour starts. Also what kind of birth was it? At home, in the hospital. Natural birth or c-section.
  How did the conception go? IVF or other ways of when it was not able to become pregnant naturally. Everything can have an impact.
  
  These (examples): crying a lot, not eating and/or sleeping well, can been seen as symptoms. Your child tries to communicate to you as parents what has been or is going on. We 'just' need to learn to understand it.
  
  Sometimes your child was so overwhelmed in the womb or eg. the birth canal, that it just wants to cry out the endured hardship. Only that needs to be in a well contained and loving field. Otherwise it'll be too much being afraid to do so. And the crying will be going on for a long time. That you just should let your child cry, alone in a separate room is not the solution. It may stop, but than the chance is that's just again in overwhelm and starts learning that communicating about it will not be received, will not be listened to by you as a parent. Something seems to die inside. This is a survival mechanism.
  Try to listen to your child. Talk back. Hold it, comfort it. And if it's too much seek professional help.

  
  Meer over Kindertherapie →
• Kinderen & jongeren | Baby en haar/zijn ouders helpen

  Baby en haar/zijn ouders helpen

  Een baby kan overweldigd zijn? Ja. In moeder’s buik krijgt de baby alles mee wat moeder zelf ervaart. In zichzelf of in relatie tot vader en de rest van de buitenwereld. Een baby doet gevoelsindrukken op. Zij-hij ervaart, maar begrijpt het nog niet. Maar het kan de baby wel ontregelen. Zelfs als het teveel is (en ervoor vluchten kan niet in moeder’s buik) in een verstarring (freeze) gaan. Mogelijk zelfs het bewustzijn verliezen.
  En natuurlijk ook de uiteindelijke geboorte kan overweldigend geweest zijn. Moeder en kind maken hetzelfde mee.
  En uiteindelijk wil de baby dit delen met de ouders.
  
  De communicatie naar de ouders en de buitenwereld is non-verbaal. Door middel van lichaamstaal en wat wel al beschikbaar is: lachen, huilen, boos / driftig zijn, of ‘stil’ vallen. Daarnaast is bekend dat baby’s universele geluidjes maken die ‘vertellen’ wat ze nodig hebben. Universeel, is uit onderzoek gebleken, zijn er een 5-tal geluidjes te onderscheiden, ongeacht hun kleur, ras.
  Baby’s maken zo kenbaar waarmee ze mee te maken hebben gehad. En waar ze van geschrokken zijn. Om los te komen hiervan (het te kunnen verwerken) hebben ze in de eerste plaats jullie als ouders nodig. Ze willen gehoord, begrepen en ontvangen worden met heel hun hebben en houden, vanuit compassie en in liefde.
  
  Als dat nog niet gebeurd is, kan jullie baby veel huilen, slecht eten, zich overstrekken, moeite hebben vrijuit te ademen, etc.
  En dat kan weer een enorme impact hebben op jullie als ouders.
  
  Gelukkig kan altijd nog, samen met jullie als ouders, jullie kind hiermee geholpen worden. Daarbij is timing van belang. Een langzaam aanbieden van wat nodig is. Het moet immers op dat moment nu wel verwerkt kunnen worden. En omdat moeder in eerste instantie met het kind in haar buik 1 op 1 verbonden was, hebben ze een gezamenlijke geschiedenis. Dat betekent dat het soms nodig is om even aandacht aan moeder te geven. Het kan zijn dat ook moeder in bepaalde mate overweldigd is geweest. Als moeder dan haar stuk heeft kunnen verwerken, geeft dat de baby een bepaalde mate van rust en ervaart die meer veiligheid. Vervolgens kan er verder met de baby worden ‘gewerkt’. Uiteraard heeft ook vader een rol, maar het kind heeft nu eenmaal in moeder’s buik gezeten, en is geboren vanuit moeder’s lijf.

  
  Meer over Kindertherapie →
• Kinderen & jongeren | Kind met diagnose ADHD komt tot rust – een praktijkgeval

  Kind met diagnose ADHD komt tot rust – een praktijkgeval

  Kind met diagnose ADHD komt tot rust – een praktijkgeval
  
  De ouders van Jos waren ten einde raad. Steeds kregen ze op te horen ‘Jos loopt achter, hij is agressief, hij past niet binnen dit onderwijs. Hij zal het niet kunnen bijbenen’. Gevolg Jos ging van school naar school, steeds met een lager advies. Jos was vaak agressief. Sloeg dan andere kinderen.
  De ouders van Jos waren echter ervan overtuigd dat hij wel degelijk meer in zijn mars had, wel mee zou kunnen binnen het ‘normale’ onderwijs.
  
  Uiteindelijk kwamen zij met Jos voor therapie. Het bleek, na navraag, dat de zwangerschap van Jos zwaar was geweest, evenals zijn geboorte.
  
  Inmiddels is het bekend dat kinderen die al heel vroeg in hun jeugd ingrijpende negatieve ervaringen hebben meegemaakt (adverse childhood experiences) een verhoogd risico later hebben hebben op lichamelijke aandoeningen zoals hartziekten, diabetes en obesitas. Daar kan aan toegevoegd worden: dat wat te veel was, te lang heeft geduurd, zodat het op dat moment, respectievelijk in die periode, niet verwerkt kon worden, leidt tot een ontregeld zenuwstelsel. Hiermee wordt hetzelfde ervaren als wat we posttraumatische stress noemen.
  
  Vanuit die wetenschap is Jos begeleid. Na een serie sessies gebeurde het volgende:
  Jos wilde aan het begin van de sessie een geheimschrift maken. Hij kreeg een groot vel papier en een potlood. Met al zijn energie ging hij aan de slag. Zijn bedoeling was letters van het gehele alfabet te koppelen aan getallen. Al gauw maakte hij een foutje. Driftig kraste hij dat door, maar ging verder. Opnieuw een foutje. Nog driftiger kraste hij dat door. Het papier scheurde ervan.
  Slot van het liedje was dat hij potlood en papier van zich af wierp en woedend zich verstopte onder een tafel.
  
  Wat later bleek dat hij het snoer van de laptop, die op de tafel stond, twee maal om zijn nek had gewikkeld. Natuurlijk werd hij geholpen daarmee. Desgevraagd aan moeder vertelde ze dat Jos bij de geboorte de navelstreng om zijn hals had. Wat destijds uiteraard veel paniek opgeleverd had.
  
  Inmiddels lag Jos onder een stoel tussen de 4 poten. Hij wilde onzichtbaar zijn, dus er werden kussens tussen de poten gezet. Zo had hij zijn eigen cave, zijn eigen ruimte. Jos begon met zijn voeten het kussen daar weg te trappen. Het werd terug geplaatst, maar steeds opnieuw trapte hij het weg. Vervolgens werd het kussen tegengehouden vanaf de buitenkant. Jos begon te duwen met zijn voeten, benen. En huilde. Na een tijdje werd hij rustiger. Haalde zelf de kussens rustig weg en kwam onder de stoel uit. “Ik wil mijn geheimschrift maken”, zei hij.
  
  Opnieuw begon hij aan de letters en de cijfers. Opnieuw maakte hij foutjes. Echter nu bleef hij rustig. Zette een enkel streepje door wat niet goed voor hem was en ging verder. En dat zonder agressie. Aan het einde liet hij zijn werk zien en straalde van trots.
  
  Jos had nog enkele sessies. Het ging steeds beter met hem. Ook op school. Hij kon zijn energie nu in het leren steken en kreeg daar ook complimentjes voor op school. Kinderen heeft hij niet meer geslagen.
  
  Ook moeder is nog een tijdje in therapie geweest. Immers moeder en kind zijn fysiek 9 maanden onlosmakelijk met elkaar verbonden geweest. En uiteraard emotioneel daarna ook nog. Ze hebben dus hetzelfde meegemaakt. Alleen hoe ze er tegenaan kijken kan verschillen. Een ander perspectief, hetzelfde feitelijke gebeuren.
  
  In dit geval zat onder wat als ADHD was gediagnosticeerd een ontregeld zenuwstelsel. Dit was ontstaan tijdens de zwangerschap en de geboorte. Dit leidde tot dit traumatisch gebeuren. Maar het hoeft dus niet levenslang te zijn. De lading kan er afgehaald worden. Het kan losgelaten worden.

  
  Meer over Kindertherapie →
• Kinderen & jongeren | wat als je kindje erbarmelijk huilt?

  wat als je kindje erbarmelijk huilt?

  Het besef dat je zwanger bent, roept altijd een zeer sterke emotionele reactie op. Vaak zijn die reacties gemengd.
  Maar ze zijn altijd intens – en die intensiteit komt onmiddellijk tot uiting in de biochemie van de moeder, die het embryo omringt en wat dit geheel doordrenkt. 1 op 1 ervaart het embryo de emoties die moeder op dat moment heeft. Kan zowel positief als negatief, dan wel gemengd worden ervaren.
  
  Ook andere levensgebeurtenissen die je als moeder (vader) meemaakt en die dan toch dient te verwerken, ook al is dat maar korte tijd, komen zo binnen bij het kind in de buik bij mama.
  Dit wil je kind later, wanneer ze als mensje in het leven zijn, tot uitdrukking worden gebracht, gedeeld worden met de ouders.
  
  Bijvoorbeeld als een baby erbarmelijk huilt kan het zijn lichamelijk beleefde ervaring van tijdens de zwangerschap zo willen delen. Vaak wordt dit als koliek gezien.
  Maar het kan dus zijn dat er op een precieze, accurate manier, ruimte gemaakt dient te worden voor het kunnen uithuilen van wat ervaren is bij (in eerste instantie) de moeder. Een ruimte die veilig aanvoelt voor jullie kind. Begeleiding daarbij door een babytherapeut die daarmee bekend is en ervaring heeft is zeker behulpzaam.
  
  Uiteraard kan je daarvoor bij mij terecht.

  
  Meer over Kindertherapie →
• Omgaan met ziekte | Oefening voor pijnvermindering

  Oefening voor pijnvermindering

  Ziekte kan gepaard gaan met pijn. Medicatie werkt niet altijd. Of kan verslaving aan de pijnstiller in de hand werken.
  Wat niet verslavend is en (na wat oefening) tot vermindering van pijn kan leiden is de volgende oefening uit de acupressuur:
  
  Een punt dat wordt gebruikt voor alle hoofdpijnen is het punt dat de meeste mensen kennen en gebruiken, meer dan dan enig ander punt in de wereld. Het kan ook gebruikt worden voor andere pijnen.
  Dit heet het Hoku punt, dat is het vierde punt op de dikke darm meridiaan (LI4). Dit punt ligt in de wigvormige vlezige ruimte tussen duim en wijsvinger, aan de kant bij de wijsvinger.
  
  Je drukt met je duim van je andere hand op dit vlezige gedeelte, op dit punt. Je vingers geven tegendruk aan de onderkant. Tevens adem je in door je neus en adem je uit door je mond. Hierbij is de uitademing langer dan de inademing. Doe dit enkele minuten. En meerdere keren per dag.
  Door deze ondersteunende ademhaling activeer je tegelijkertijd de nerves vagus. Dit is de zenuw die daarmee weer terug in balans komt en zo kan zorgen voor (meer) rust en herstel.

  
  Meer over Therapie bij omgaan met ziekte →
• Ongewenst kinderloos | Ongewenst kinderloos? Hoe is jullie eigen geboorte gegaan?

  Ongewenst kinderloos? Hoe is jullie eigen geboorte gegaan?

  Het kan voorkomen dat een koppel kinderloos is en van alles geprobeerd heeft om zwanger te geraken. Echter het lukt steeds niet, of de zwangerschap zet zich niet door, het embryo wordt bijvoorbeeld afgedreven.
  
  Het kan zijn dat eerst de eigen geboortereis en de tijd ervoor (prenataal - jij in de buik bij je moeder) helder gekregen dient te worden. Eventuele pijn van jou als embryo, foetus of baby erkend dient te worden om zo de gevoelens en de stress die daarbij ooit ontstaan is los te laten. Dit geldt voor zowel de vrouw als de man.
  
  Er zijn gevallen bekend dat soms alsnog betreffende vrouw zwanger wordt en een gezond kind de wereld in mag begeleiden, waarvan het de moeder is.
  
  Je kunt hierbij door mij ondersteund worden.
  Ook als eenmaal je wel ouders bent geworden, maar je kind heeft problemen (bijv. huilt veel, eet slecht, overstrekt zich, loop achter in zijn/haar ontwikkeling, etc), kan baby- of kindertherapie behulpzaam zijn. Een zwangerschap kan heel intensief zijn voor kind en moeder, als ook de geboorte en de tijd erna. Immers kind en moeder zijn tijdens de zwangerschap 1 op 1 met elkaar verbonden. Wat de moeder ervaart (ook eventuele stress uit de omgeving of van de vader) komt daarom ook direkt binnen bij het ongeboren kind.

  
  Meer over Therapie bij ongewenste kinderloosheid →
• Pandemie & angst | een andere kijk op / in deze wereld

  een andere kijk op / in deze wereld

  Angst, ook tijdens deze Coronacrisis, doet ons lichaam verstrakken (wapenen tegen 'gevaar') en onze blik op de wereld versmallen (focussen: waar komt het 'gevaar' vandaan?). Dit hoort bij overleven.
  Om van overleven terug naar een gevoel van leven te bewegen, kan het helpen om bewust om ons heen te kijken, met een 'open blik'. Een vernauwde blik hoort bij trauma, bij angst, een open blik hebben we als we nieuwsgierig, benieuwd zijn, naar wat er buiten ons is. Dat is de blik van verwondering, van ontdekken.
  Dus als je merkt dat je verstrakt, probeer dan je blik eens te verzachten en te verwijden, laat je ogen zelf ontdekken, en laat zo je ogen jou meevoeren, de wereld in. Laat je verrassen. Mogelijk ontdek je zo een tegenwicht voor de verengde (binnen)wereld.

  
  Meer over Therapie bij angst →
• Pandemie & angst | Leer de taal van je lichaam en ben gezond

  Leer de taal van je lichaam en ben gezond

  In mijn eigen leven, in februari 2010, liep ik op straat en van het ene op het andere moment kreeg ik het innerlijk heel koud, ik stond letterlijk te trillen op mijn benen, al mijn scharnierpunten deden flink zeer. Thuisgekomen meteen naar bed. Kon niet anders, kon amper op mijn benen staan.
  Het was wintertijd dus ik ging er vanuit dat ik griep had. Uitzieken dus.
  
  Ik heb uiteindelijk een dag of 11 in bed gelegen. Naar verschillende huisartsen geweest. Hiervoor moest ik hulp vragen want ik was zelf te zwak. Dat was overigens gemakkelijker dan ik vooraf had kunnen bedenken (tip 1 :)) ). Ik kreeg verschillende antibiotica kuren. Niets hielp.
  
  Mijn eigen huisarts lag in eerste instantie zelf in het ziekenhuis. Werd weer beter. Hij had de impuls om zijn handen achter op mijn rug te leggen.
  Lang verhaal kort: er werd een afspraak gemaakt in het ziekenhuis. Daar werd bevestigd wat mijn huisarts vermoedde: TBC, tuberculose. Er werd vastgesteld dat ik ongeveer 2½ ltr vocht achter mijn longen had. Resultaat: ziekenhuisprotocol voor TBC. Ik lag daar ook iets van 11 dagen.
  
  De gehele tijd dat ik in bed lag (dus ongeveer 3 weken), was ik heel erg op mijn zelf gericht. Bij mijn lichaam. Het werd me duidelijk waardoor de TBC was ontstaan door in gesprek te gaan met mijn lichaam. Het klinkt misschien gek, maar het was een heerlijke tijd: me-time. Voelde me heel vredig, niets hoefde, was ook heel tevreden. Terugkijkend is het ook één van de mooiste ervaringen in mijn leven. Voor mijn dochters was het overigens anders. Die dachten dat ik dood ging.
  
  Dit in ‘gesprek gaan met mijn lichaam’ heeft me geholpen in te zien dat ik meer ruimte mocht innemen in de wereld (longen). En duidelijker mijn grenzen ervaren en die aan te gaan geven. Grenzen ook om datgene buiten te laten wat voor mij ‘ziekmakend’ is.
  
  Dit ‘gesprek’ voelt als meditatief en brengt dus rust. In rust kan je lichaam haar energie aanwenden om weer terug in balans te komen, om te helen, gezond te zijn.
  
  Je richten op wat er in je lijf – op dit moment, in het hier en nu – is, hoe je je lijf ervaart, bekeken en voelend hoe plekken zijn (dus simpelweg registreren) helpt om er meer te zijn, om meer verbonden te zijn met je lichaam. Dit geeft vervolgens ook weer meer de gelegenheid om verbinding te ervaren met de wereld en de mensen om ons heen.
  In deze tijd waarin angst voor virussen zo groot is, 24/7 benadrukt in de media, is het heel belangrijk om ons verbonden te voelen. Verbinding heelt. Uitsluiten en buitensluiten brengt eerder het tegenovergestelde voort. Er ontstaat dan steeds meer stress. Opgestapeld is dat de fundering voor ziekte en trauma.
  
  Dus train jezelf om meer je lichaam te ervaren zodat je er meer verbinding mee hebt. Leer de taal van je lichaam kennen en spreken. En weet, je hoeft niet alles alleen te doen. Vraag om hulp en laat je ondersteunen. Leer hoe je je lichaam helpt om het ongezonde los te laten. Dit werkt op alle lagen, dus ook mentaal en emotioneel.

  
  Meer over Therapie bij angst →
• Pandemie & angst | De taal van je lichaam leren kennen helpt je verder

  De taal van je lichaam leren kennen helpt je verder

  In vervolg op tip 211: een manier om de taal van je lichaam te leren kennen, zodat je (meer) verbonden bent met jezelf, je omgeving en de mensen daarin.
  
  Als we ons niet fijn voelen, onbehaaglijk of zelfs heel slecht, dan helpt het om met een open blik jezelf gade te slaan.
  Stress (kan ook traumatische stress zijn) ontstaat o.a. als ons innerlijk, al of niet terecht, het idee heeft dat het onveilig is. Als dat lange tijd aanhoudt, mogelijk zelfs chronisch ervaren wordt, dan wordt er angst gekoppeld aan lichamelijke gevoelens, gewaarwordingen.
  
  Angst vernauwd. Naast dat spieren zich aanspannen, verkrampen, raakt ook onze blik vernauwd. We dienen immers te focussen op het onveilige, het gevaar, op datgene wat ons angst brengt of pijn doet. Dit gebeurd ook nog eens volautomatisch, dus zonder dat we daarover hoeven na te denken. Biologisch is dat om te kunnen overleven.
  
  Het helpt dus om weer met een meer open blik in contact te komen met je lichaam. Daardoor wordt de angst ontkoppeld. Zodra de angst minder is, of zelfs weg, is het eenvoudiger om vanuit die open blik ons lichaam gade te slaan. Dat gade slaan doe je net zoals een boekhouder de balans opmaakt:
  - Hoe is de stand van zaken en waar? Hoe groot, vorm, kleur, beeld, etc.
  - (vol)automatisch willen we nog meteen naar de spanning toegaan, of het slechte gevoel. Dat is normaal. Maar nu helpt het om eerst rond te kijken en die plekken te vinden die minder gespannen zijn of zelfs ontspannen, dan wel steunend, prettig, aangenaam. Deze plekken kunnen zich, doordat we daar meer onze aandacht bij hebben, versterken, vergroten en ook uitbreiden.
  
  Dit alleen al kan stress (deels) doen loslaten. Hierdoor gaan we ons meer op ons gemak voelen. Spanning in spieren kan losgelaten worden, beetje bij beetje. Ons lichaam doet dit door middel van warmte of kou afgeven, door kleine schokjes, vibraties, bewegingen.
  
  Het resultaat is vaak dat je je (weer) meer één geheel voelt, verbonden. Minder gestrest. En zo is het ook weer mogelijk om datgene wat op ons afkomt, ook in deze coronatijd, aan te gaan, te verwerken en in verbinding te zijn met de wereld en de medemens. Je bent meer in, wat we noemen, het hele brein. Dat betekent dat er meer neuraal netwerk is om de problemen die er zijn op te lossen. Je blik is immers weer meer verruimd. Je ziet meer dan alleen wat niet fijn is of stresseert. Het is weer meer Leven dan Overleven.
  
  nb. Soms als we ons lichaam gadeslaan, schieten we toch weer in spanning en angst. Dat betekent dat onze 'blik' zich weer verengt heeft. Het kan dan helpen om in de ruimte waar je bent, om je heen te kijken, je te oriënteren.
  Laat je ogen daar rusten waar ze zelf heen willen gaan. Vaak ook komen er dan verdiepende ademhalingen. Je krijgt meer 'lucht'.

  
  Meer over Therapie bij angst →
• Pandemie & angst | Long Covid, wat is dat?

  Long Covid, wat is dat?

  Long Covid, wat is dat?
  Er zijn meerdere informele namen ontstaan voor het syndroom: long-haul covid (langdurige covid), chronisch covidsyndroom (CCS) of post-acute sequelae of SARS-CoV-2 infection (PASC).
  We spreken van Long Covid als de klachten na een coronabesmetting langer dan 3 maanden aanhouden.
  
  Symptomen bij Long Covid
  1. Extreme vermoeidheid
  2. Hersenmist
  3. Slaapproblemen
  4. Langdurig verlies van reukvermogen
  5. Hartkloppingen
  6. Extreem veel haaruitval
  7. Aanhoudende spierpijn
  8. Angst- en paniekstoornissen en stemmingswisselingen
  
  Wat ligt hieraan ten grondslag?
  Een ontregeling van het Autonome zenuwstelsel.
  
  Het Autonome Zenuwstelsel is het zenuwstelsel-deel, wat allerlei processen regelt binnen je lichaam, zonder dat je er weet van hebt. Je hartslag en je bloeddruk bijvoorbeeld, maar ook je spijsvertering. Het wordt daarom het ''onwillekeurige zenuwstelsel'' of het ‘vegetatieve zenuwstelsel’ genoemd. Het ''gewone'' zenuwstelsel, waarmee je bijv. kunt lopen en bewegen, wordt het ''willekeurige zenuwstelsel'' genoemd.
  Dit autonome zenuwstelsel heeft een ''rem en een gaspedaal''. Dit systeem kan ontsporen ten gevolge van schokervaringen, waardoor er een variëteit aan klachten kan ontstaan zoals hartkloppingen en het rijtje wat hierboven staat, etc.
  Wat bij velen aan de hand zal zijn is dat het ''gas -gevende'' deel van het Autonome zenuwstelsel, het zogenaamde sympathische deel flink aan blijft staan (ook wel overprikkeling van het limbische systeem genoemd) waardoor welke vorm van stress dan ook (psychisch, fysiek, chemisch, overprikkeling door licht en geluid) veel bijkomende negatieve reacties veroorzaakt.
  Daarnaast is juist het rem-gedeelte van het Autonome zenuwstelsel, de parasympathicus, in bepaalde mate geblokkeerd.
  Een belangrijk deel van de parasympathicus (rem) is de Nervus Vagus. De nervus vagus is de 'tiende hersenzenuw'. Het is de belangrijkste parasympathische zenuw van ons autonome zenuwstelsel en de zenuw speelt een belangrijke rol bij ontspannen en herstellen.
  Behandeling
  Het is behulpzaam om je bij de behandeling erop te richten om het autonome zenuwstelsel te (helpen) stabiliseren.
  Er zijn verschillende mogelijkheden om de Nervus Vagus op een goede manier te activeren, zodat deze zijn werk kan doen. Eén ervan is bijvoorbeeld:
  
  Bewust ademen!
  Adem in (is sympathisch) ongeveer 6 – 7 seconden. Adem uit (is parasympathisch) in ongeveer 9 seconden. In ieder geval is de uitademing langer dan de inademing.
  Als extra kun je je voorstellen dat je in- en uitademt door je hart. En dat de energie in liefde naar al je cellen gaat.
  
  Doe dit dagelijks een of twee keer per dag voor een aantal minuten.

  
  Meer over Therapie bij angst →
• Pandemie & angst | De Vlinder hug

  De Vlinder hug

  Long Covid - tip: de Vlinder hug
  
  Ons stresslevel kan o.a. geharmoniseerd worden door de zgn. Vlinder hug.
  Je legt je rechterhand op je linker-bovenarm, en linker op de rechter. Vervolgens 'tap' je afwisselend met je ene Vlindervleugeltje en dan met de andere, dus met je hand lichtjes en vriendelijk op je bovenarmen.
  Hiermee worden afwisselen beide hersendelen geactiveerd, links, rechts. Zoals bijvoorbeeld bij EMI (Eye Movement Integration) en EMDR.
  
  Het is behulpzaam om terwijl je dit doet, hardop te benoemen waar je op dat moment tegenaan loopt, wat je hindert. Zoals (terwijl je 'tapt'):
  "ik merk dat ik op dit moment een mistig hoofd heb. Dat vind ik vervelend. Maar gelukkig zijn er ook momenten op de dag dat de mist weg is, dat ik me weer helder voel".
  
  en dan nog een paar keer in eventueel iets gewijzigde versie, zoals bijv.:
  "niet fijn, dat ik niet helder kan nadenken. Maar ik sta er voor open dat mijn lichaam zich weer kan herstellen. En ik begrijp dat die 'mist' een poging is van mijn lichaam om me te beschermen. Maar op dit moment ben ik veilig! En er zijn vele van die momenten of tijden gedurende de dag, als ik er neutraal naar kijk. Dus dank je mijn lichaam. Het is goed zo!"
  
  Eventueel kun je vooraf op een schaal van 0 - 10, waarbij 10 het ergst is en 0 niets aan de hand, je spanning, 'mist', irritatie, etc. gevoelsmatig inschatten. Hetzelfde doe je na de oefening. Hoe is het nu? Is er een verandering? Naar boven, naar beneden?
  
  Als er geen verandering is of het cijfer gaat juist omhoog, dan kan het goed zijn om (professionele) hulp in te schakelen.

  
  Meer over Therapie bij angst →
• Pandemie & angst | Long Covid: moeilijk kunnen ademen + heel moe daardoor

  Long Covid: moeilijk kunnen ademen + heel moe daardoor

  Wat zeker ook ten grondslag ligt aan long-covid is een ontregeld zenuwstelsel. Ik merk bij cliënten dat daar vaak een eerder trauma aan ten grondslag ligt, of in ieder geval in meespeelt.
  
  Laatst een cliënt die vertelde over een verstikkingsgevoel na de ziekenhuisopname tgv covid. Toen we echter daar lichamelijk op inzoomden, bleek een soort gelijk gevoel in de vroege jeugd ook beleefd te zijn. Uiteindelijk bleek een bijna doodervaring als klein kind eronder te zitten. Was als klein kind de zee in gegaan en meegevoerd en kon niet terugkomen. Die overlevingsangst en -energie hebben we ontladen door heel voorzichtig, stapje voor stapje, met haar zenuwstelsel te werken.
  Later (enkele dagen na de sessie) hoorde ik terug dat het verstikkingsgevoel na de ziekenhuisopname voor covid, in belangrijke mate verminderd was.
  
  Als je onder water bent, dreigt te verdrinken, dan wil een deel van ons ademen en een ander deel niet, want dan zouden we water binnen krijgen en verdrinken. Dit laatste deel, en het ontstane neurologische netwerk daaruit, proberen zo alles te doen om te overleven. Maar later (verdrinkingsgevaar is voorbij - je hebt het overleefd) werkt dat tegen ons. In dit geval heeft verminderde zuurstoftoevoer door de covid dit oude netwerk getriggerd. Wil overigens niet zeggen dat de covid niet ook in bepaalde mate de adem bemoeilijkt heeft, maar daar kan dan later ook mee 'gewerkt' worden.
  

  
  Meer over Therapie bij angst →
• Prikkelbare darm | Prikkelbare darm syndroom en een ontregeld zenuwstelsel

  Prikkelbare darm syndroom en een ontregeld zenuwstelsel

  Bij veel gezondheidsklachten, ook bij PDS, kan de oorzaak een ontregeld zenuwstelsel zijn. Maar ook, als de oorzaak anders is, verergert een ontregeld zenuwstelsel de problemen of houdt ze in ieder geval mede in stand.
  
  Ons zenuwstelsel raakt ontregeld door gebeurtenissen die te groot zijn, of te onverwacht op ons af kwamen, of te snel, waardoor we niet de tijd en het vermogen hadden om deze op een gezonde en effectieve manier te verwerken (te verteren) en te ontladen. Vervolgens raken we door relatief eenvoudige omstandigheden en gebeurtenissen verder ontregeld, omdat ons lichaam (zenuwstelsel) opnieuw getriggerd wordt om 'alles uit de kast te halen' om te overleven. Vecht- en vluchtenergie worden geactiveerd, maar kunnen niet ingezet worden om te handelen. Dit roept overweldiging op.
  
  Hierbij kan het zenuwstelsel onze vertering op een (zeer) laag pitje zetten. Energie is immers nodig om te overleven en niet om voedsel te verteren. Je kunt nu eenmaal niet goed eten en verteren als je aan het vechten bent of aan het vluchten.
  
  Somatic Experiencing (een lichaamsgerichte benadering van grote en traumatische stress) is ontwikkeld om ons zenuwstelsel weer te helpen terug in balans te komen, terug uit het 'overleven', naar een meer gezonde staat. En dan kan het zenuwstelsel weer energie laten gaan naar verteren en rusten.
  PDS (en veel andere stressvolle ziekten of bijv ondergane stressvolle operaties) worden zo ondersteund om geheeld te worden.

  
  Meer over Therapie bij prikkelbare darm PDS →
• Prikkelbare darm | Darmklachten en een ontregeld zenuwstelsel

  Darmklachten en een ontregeld zenuwstelsel

  Om onze vertering goed te laten verlopen is het o.a. nodig dat de meest lange zenuw in ons lichaam, de vagale zenuw (nerves vagus), optimaal werkt. Deze zenuw ontspringt als de 10e hersenzenuw, gaat van achterkant hoofd aan beide zijden, vanuit de hersenstam, naar de rest van het lichaam. Hierbij zijn er 2 takken te onderscheiden: een zogenaamde ventrale tak (voorzijde) en een dorsale tak (achterzijde). De ventrale tak is evolutionair het jongst.
  
  De ventrale tak heeft werking in met name het borstgebied (hart en longen), maar ook beïnvloed deze het strottehoofden stembanden, als ook de aangezichtszenuwen en spieren.
  De dorsale tak is als een enorm wortelstelsel van een boom en heeft werking in onze buik, dus er is een directe relatie met o.a. de darmen.
  
  Zodra deze zenuw ontregeld is, heeft dit invloed op onze vertering. Ontregeld wil zeggen dat er grote stresspatronen zijn (eigenlijk overlevingsstress) die maken dat deze zenuw in bepaalde mate geblokkeerd raakt. De nerves vagus is onderdeel van de parasympathicus die voor rust en herstel dient te zorgen.
  Bij ontregeling kan daardoor onvoldoende ervoor gezorgd worden dat energie terug opgebouwd wordt vanuit de vertering. Voedsel kan ook 'verkeerd vallen'. Er kunnen voedselintoleranties of allergieën ontstaan. Maar ook een geperforeerde darm, wat leidt tot pds.
  
  Belangrijk is dus dat de onderliggende stresspatronen losgelaten worden, zodat ons zenuwstelsel detecteert dat het veilig is en dan werkt daarmee de nerves vagus beter en kan de vertering ook weer beter verlopen, en de darm zich gaan herstellen.
  
  Het loslaten van de stresspatronen kan door ons te richten op de werking van het zenuwstelsel. Beide takken van het autonome zenuwstelsel, de sympathicus en de parasympathicus, weer goed te laten werken en met elkaar te laten communiceren.
  
  Hiervoor kun je o.a. bij mij terecht.

  
  Meer over Therapie bij prikkelbare darm PDS →
• Prikkelbare darm | persoonlijkheidsdelen die klachten kunnen veroorzaken

  persoonlijkheidsdelen die klachten kunnen veroorzaken

  Het is bekend dat ieder van ons persoonlijkheidsdelen creëert. Deze Delen ontstaan vooral in onze vroege jeugd. Het doel van ieder Deel is om iets goeds te doen. Maar omdat ze als het ware vanuit een 'kinderhoofd' gevormd zijn, komt het neer op een aanpassen aan de omgeving en aan wat de omgeving van ons verwacht, of wat wij op dat moment denken dat de omgeving verwacht van ons. En dat zijn vaak overlevingsstrategieën.
  
  Deze Delen schermen het oorspronkelijke kind (deel) af, om ervoor te zorgen dat deze blijft leven of niet nog eens zoveel pijn moet doorstaan. Echter dit oorspronkelijke kindsdeel heeft de 'wond', is vaak overweldigd. En enkel als we met dit deel contact kunnen maken, is er werkelijk verbetering mogelijk. Hiervoor moeten we de andere Delen leren kennen. Te weten komen wat ze beogen.
  
  Ieder Deel dat in de tijd zich gevormd heeft, heeft een eigen neuraal netwerk, met eigen houding, uitdrukking, stemkleur en spierspanning. Als zo’n deel door iets getriggerd wordt, wordt dus ook voornamelijk alleen dat netwerk aangevuurd. Dat betekent dat oude programma’s ingezet worden. Dat we onze neo-cortex niet ten volle kunnen gebruiken voor oplossingen of heling.
  Ook biochemisch worden er de daaraan gekoppelde processen steeds weer opgestart. Zo kunnen we bijvoorbeeld steeds opnieuw alert zijn, uitvallen of ons juist terugtrekken. Ook aanpassen, op voorhand iets voor zijn, maar op een manier die ons niet werkelijk helpt of waar we zelf veel last van hebben.
  
  Door het vertrouwen van de verschillende Delen te winnen, kan er mee gecommuniceerd worden. Dan wordt het mogelijk dat ze verstorende taken neerleggen en dat uiteindelijk met het gekwetste kind, wat steeds afgeschermd werd, contact gelegd kan worden. Zodat duidelijk wordt wat er aan de hand is, wat het nodig heeft, zodat het de pijn los kan laten. Pas dan is werkelijke heling mogelijk.
  
  Daarvoor zijn verschillende methodieken ontwikkeld. Onder andere IFS (Internal Family Systems), Ego State. Ik werk met Resource Therapy, ontwikkeld door de Australische prof. Gordon Emmerson. Hoewel ik ook kennis heb van IFS.
  
  Als je eenmaal voeling krijgt met je Delen, dan ga je ‘zachter’ naar jezelf kijken en ook naar anderen.

  
  Meer over Therapie bij prikkelbare darm PDS →
• PTSS | Praten over jouw trauma(s)?

  Praten over jouw trauma(s)?

  Het is je lichaam, je zenuwstelsel, wat bepaalt wat traumatisch voor je was. Of eigenlijk is. Immers je hebt er nu nog steeds last van.
  Enkel alleen praten over wat je overkomen is, kan juist voor je innerlijk weer opnieuw teveel zijn. Hertraumatisatie ligt op de loer.
  
  Beetje bij beetje vertellen, met regelmatig een pauze, waardoor wat intern beleefd wordt, verwerkt kan worden, kan veel meer je helpen de traumatische spanning en stress los te laten. In die pauze heb je bewust voeling met je lijf. Als je merkt het gaat teveel zijn, dan is het goed een deel van je aandacht te verleggen naar een minder spannende plek in je, of anders in je omgeving. Als tegenwicht. Daarbij wordt het mogelijk om fysiek te gaan ontladen.
  
  Ontladen doet ons lichaam in de vorm van diepere in- en (vooral) uitademingen, warmte- of koudegolven, trillen, schokjes. Ook kunnen er golven van emoties voorbij komen, en kan merkbaar zijn dat je lichaam een beweging wil (af)maken.
  Zo wordt ons traumatisch ervaren beetje bij beetje losgelaten en minder. We gaan daarmee steeds meer naar levendigheid in plaats van in overleven moeten blijven hangen.

  
  Meer over Therapie bij posttraumatische stressstoornis PTSS →
• PTSS | stress verminderen door op je handrug te kloppen

  stress verminderen door op je handrug te kloppen

  Als we getresst zijn en daar niet gemakkelijk uit weten te komen, kan het soms helpen om op het zachte gedeelte tussen pink en ringvinger te kloppen. Gewoon heel rustig, vederlicht, maar vanuit de wetenschap dat daar een acupunctuurpunt zit dat stress kan doen verminderen (en energie kan doen laten doorstromen). Je doet dat aan de buitenkant van je hand. Gedachten kunnen daarbij door je hoofd gaan, er kunnen fysieke of emotionele gewaarwordingen zijn, maar dat is ok, Je klopt rustig door.10 is maximaal.
  Daarbij kan het behulpzaam zijn om je stress vooraf in te schalen op een schaal van 0 - 10. En dit inschalen na het kloppen nog eens te doen. Zit er een verschil tussen? Wees oprecht benieuwd. En elke uitkomst is ok.

  
  Meer over Therapie bij posttraumatische stressstoornis PTSS →
• Stress | Als het even teveel is of te stressvol

  Als het even teveel is of te stressvol

  Soms zijn we ergens zenuwachtig voor. Of we zijn gespannen, of het is gewoon even teveel. Dit doet ons stressnivau stijgen. Vaak wordt dit getriggerd door ervaringen uit het verleden, of door zorgen voor wat er mogelijkerwijs staat te wachten op ons in de toekomst.
  
  Wat in het moment vaak goed helpt om je rustiger te voelen is bijvoorbeeld de zogenaamde 'vlinderhug':
  
  Je begint met je stress een cijfer te geven op een schaal van 0 tot 10. 10 is dan het hoogst. Vervolgens sla Je je armen over elkaar, waarbij de rechterhand op de linker-bovenarm is en de linkerhand op de rechter-bovenarm. Je klopt (tapt) vervolgens om en om zachtjes (zoals de vleugels van een vlinder) op je bovenarmen. Je doet dit bijv. een minuutje. Je stopt en schaalt opnieuw de hoogte van je stress in. Alles wat lager is dan de oorspronkelijke waarde betekent dat je stress merkbaar is afgenomen.
  Eventueel, als je de tijd hebt, doe je nog een paar ronden.
  
  Het kan hierbij nog extra helpen als je zo rustig mogelijk inademt (zonder te forceren) en langer uitademt dan dat je ingeademd hebt. Hiermee gaat ook de Vagus zenuw (onderdeel van de parasympathicus) meedoen.

  
  Meer over Therapie bij stress →
• Trauma | Eye Movement Integration (EMI) voor verwerking van Trauma

  Eye Movement Integration (EMI) voor verwerking van Trauma

  Alles wat we ervaren dient door onze hersenen verwerkt te worden. Dit gebeurd met name 's-nachts tijdens het slapen. Onze ogen, die rechtstreeks verbonden zijn met de zenuwnetwerken in ons brein, maken hiervoor allerlei bewegingen. Bij EMDR wordt met zogenaamde REM-bewegingen gewerkt. SPEM-bewegingen spelen nog meer een rol bij deze verwerking.
  
  EMI activeert juist opnieuw deze SPEM-bewegingen. Hierdoor worden de hersenen aangezet tot het opnieuw bij elkaar brengen van de puzzelstukjes van de overweldigende ervaring (trauma). Voegt er ook nieuwe informatie aan toe. Zo krijgt ons brein weer toegang tot alle informatie en kan deze alsnog volledig verwerken, wat inhoudt, dat wat tot dan toe steeds opnieuw getriggerd werd in ons korte termijn geheugen, nu alsnog overgezet wordt naar ons lange termijn geheugen. Hierdoor is de lading er vanaf, de overweldigde ervaring is geneutraliseerd.
  
  EMI is voor alle terugkerende pijnlijke ervaringen. Dit kan een eenmalige gebeurtenis zijn, maar ook iets wat zich gedurende langere tijd (jaren) heeft herhaald.
  
  Naast verwerking van trauma is EMI ook succesvol toe te passen bij onder andere:
  - fobieën
  - fysiek, seksueel of psychisch geweld
  - rouw, verlies
  - pestverleden
  - ongevallen
  - jeugdtrauma
  - psychologische aspecten van ziekte
  - angst voor bijv. dieren, tandarts, falen, vliegreizen, etc.
  
  

  
  Meer over Therapie bij trauma →
• Trauma | Negatieve ervaringen in je kindertijd en Trauma

  Negatieve ervaringen in je kindertijd en Trauma

  Het is bekend dat negatieve ervaringen in ons vroege leven / kindertijd een voedingsbodem kunnen zijn voor latere trauma-ervaringen en chronische ziekten. Dit is aangetoond op basis van het zogenaamde ACE-onderzoek.
  
  Daarom komen we regelmatig bij ernstige gezondheidsklachten of bij het niet kunnen verwerken van een gebeurtenis, een ontregeld zenuwstelsel tegen.
  
  Somatic Experiencing is specifiek ontwikkeld om dit ontregelde zenuwstelsel terug in balans te brengen. Hierdoor kunnen klachten oplossen.
  Resource Therapy kan ingezet worden om met onze innerlijke delen tot blijvende oplossingen te komen. Onze innerlijke delen vormen zich voornamelijk in ons vroege leven. Ze trachten het deel wat de wond heeft te helpen. Doen dat evenwel met het (kinder)hoofd van toen ze ontstaan zijn en dat werkt soms averechts. Met Resource Therapy is het mogelijk hier verandering in te brengen.

  
  Meer over Therapie bij trauma →
• Zingeving | Je meer verbinden met je eigen lichaam

  Je meer verbinden met je eigen lichaam

  Om (meer) zingeving te ervaren is het van belang dat onze ziel zich meer met ons lichaam kan verbinden. Ons lichaam is juist de opperste creatie van dat wat we in wezen zijn. Via ons lichaam geven we expressie aan onze ziel.
  
  Bij onveilige ervaringen (of in onveilige tijden) kan het zijn dat we uit bescherming juist ons (deels) terugtrekken uit ons lichaam of een deel compartimenteren. Door de (overlevings)stress die bij de onveilige ervaring opgeroepen is los te laten, gaan we weer meer in verbinding met onszelf. En zo kunnen we ook meer verbinding aangaan met de externe wereld en de mensen die daar zijn.
  
  Lichaamsgerichte traumatherapie (gebaseerd op de kennis van het zenuwstelsel) helpt daarbij. Als we dan (weer) meer in verbinding zijn, ervaren we meer zingeving, omdat onze ziel zich beter kan uitdrukken in deze wereld.

  
  Meer over Therapie bij zingeving →