Burnout ervaringen

Waarom reageert hier niemand?
Is er ook een mogelijkheid contact te maken met elkaar?

Martin

Beste Maria,
Ik loop met dezelfde gevoelens rond.
Ik wens je heel veel sterkte. Veel meer kan ik ook niet doen. Sorry.

Ps ben sowieso al een hele tijd aan t stoeien geweest met allerlei fysieke klachten en angst door BO die ik had..

Het begon bij mij allemaal met het gevoel naar links te vallen tijdens het wandelen of sporten. Sindsdien al 1,5 jaar problemen met balans zie ook mijn verhaal 126. Helaas nog dagelijks dit gevoel....sterkte

Oh ja heb ik gelezen. Is er iets aan vooraf gegaan dat je balans slecht werd?
Oor ontsteking of duizelig door BPPD of iets anders? Of gewoon ontstaan door stress...
En ben je er veel mee bezig? Bang voor wat je allemaal voelt? Piekeren?

Nee gewoon door de stress en burnout. Het meeste ben ik bang als mijn hart onregelmatig slaat

Ik voel een soort druk als ik loop en ook een onbalans gevoel. Lukt me nog steeds niet om langer dan 30 min te wandelen want word dan alleen erger. Het lijkt wel minder te zijn dan 3 maanden geleden toen had ik et nog erger. Vraag me ook af wanneer het allemaal minder word. Pff

Hoi! Late reactie maar heeft jouw psychologe wel eens uitgelegd hoe het komt dat je balans klachten hebt? Of had?
En hoe gaat t nu met je? Ben wel benieuwd!

Heel herkenbaar. Dit heb ik ook een tijd gehad. Voelt ook een beetje alsof je op een bootje deinst. Dit gaat vanzelf over als je genoeg rust neemt en je lichaam een beetje laat wennen aan het lopen. Ga dus vooral niet over je grenzen en stop als je moet stoppen. Maar na aantal maanden is dit bij mij over gegaan, enkel als ik te ver ga en mezelf te moe maak komt dit terug.

Ik ben benieuwd hoe het nu gaat. Ik ervaar dit zelf ook, het opstarten van de dag gaat moeizaam, maar met twee jongen kinderen is er voldoende afleiding. Gedurende de dag begint het geschommel dan, ik weet dat ik dan teveel heb gedaan, het is alleen zo ontzettend moeilijk om het ‘rustiger’ aan te doen. Iemand tips?
De angst die ik had is ondertussen weg en er is nuchterheid voor in de plaats gekomen.
6 maanden geleden de diagnose burn-out gekregen.

Hoi, nog niet helemaal over helaas...maar ik denk dat dit komt door de bovenmatige aandacht die ik er aan gegeven. heb. Ik was vooral wel echt bang voor alles wat ik voelde...dat heeft het erg belangrijk gemaakt, die angst en aandacht. Ik ben nu zover dat ik wat nuchterder kan kijken naar alles maar toch blijft ook de angst die niet weet hoe lang het nog gaat duren🤔

Hallo,

Ik ervaar dit ook. Ik heb al een lange tijd hyperventilatie en de laatste maanden had ik heel veel stress en spanning op het werk. Ik momenteel volledig gecrashed en kan bijna niks meer. Mijn lichaam wil de hele tijd wiebelen of ik ben zo danig gefixeerd op mijn lichaam dag ik elke beweging te hevig voel. Als ik adem, ervaar ik dit als een duizeling, terwijl mijn lichaam gewoon beweegt door het in en uitademen. Als ik mijn evenwicht moet bewaren, ervaar ik dit ook als een duizeling. Als ik stil moet zitten, wiebel ik de hele tijd van heel lichtjes van links naar rechts. Echt heel raar, maar ik ben dan ook volledig gestrand door de druk op het werk. Ikzelf heb het moeilijk om toe te geven een burn-out te hebben, maar als ik toch toe geef dan blijf ik maar huilen. Ik ben zo op!

Groetjes Lien

Ik heb dit nu een aantal weken en het maakt me zeer onzeker. Het komt links vanuit mijn nek en straalt dan door naar mijn linkerbeen en inderdaad met lopen heb ik dan het gevoel of ik naar links val. Dit is nu voor het eerst dat ik zie iemand met dezelfde klachten. Ik heb hiervoor last gehad van mijn evenwichtsorgaan heeft dit hier nu mee te maken of heeft het met stress te maken?

Hi anoniem,

Nog last van je duizeligheid?

Jeetje ja dat herken ik ook...alles is neutraal. Je leeft zonder echt te leven...Maar wat fijn te lezen dat bij BB.dat met stapjes terug is gekomen!!! Kan niet wachten tot alles weer echt fijn voelt...

Fijn dat alles bij jou terug is! Kan niet wachten op dit moment. Zou ook graag weer willen fitnessen maar dat gaat nog lang duren ben ik bang….

Hoe gaat het nu met je?
Ik zie en hoor veel van wat je beschrijft terug van mijn zoon. Met name het stukje lichamelijke klachten.

Ik herken ook veel innde lichamelijke klachten. Ik tob al 7 jaar met hartkloppingen dagelijks, extreme moeheid na inspanning, druk op borst. Voornamelijk de hartkloppingen is het ergste. Het beheerst mijn totale leven. Alles anders gaan doen in deze 7 jaar.

Lieve Romy,

Ik denk persoonlijk dat medicijnen en door de mangelmolen voor slaapapneu en dergelijke niet de oplossing zijn. Ik denk dat je terug moet naar de basis..1) Gezonde voeding, Geen bewerkte troep, maar onbespoten groenten / fruit. kijk ook eens naar een orthomoleculair therapeut bijv. Check waar je tekorten liggen en vul die aan met supplementen. 2) contact tussen hoofd en lichaam herstellen. Lichaamsgerichte psychotherapie kan je hierbij helpen. 3) je lichaam alle rust geven die het nodig heeft. 4) veel bewegen in de natuur, zoek het bos op, het strand. 5) je zou een misschien een groep op Facebook op kunnen zoeken, of een oproepje plaatsen, waar andere mensen zijn die behoefte hebben aan contact. Echte verbinding in je leven is zo belangrijk, zorg voor lieve mensen om je heen.

Ik hoop dat je er bovenop komt,
Liefs

Voor Romy: zoek eens op " B12 de vergeten ziekte" op Facebook .

Zou me niet verbazen als je een B12 tekort hebt. Symptomen daarvan lijken op een Burnout. Doen hoor!

Hi, zou het misschien kunnen dat je (C)PTSS hebt en je eigenlijk lijdt door een psychotrauma?

Ik herken je helemaal. ik ben 29 altijd in vol enthousiasme doorgegaan met alles. En altijd optimist en het beste uithalen wat je kan doen. Maar de burnout ..wauw.. het veranderd jezelf jou compleet. Ik zit er drie jaar in herstel. en een hevige terugval nu op dit moment. het is vreselijk. Maar we kunnen het ,omdat wij sterk genoeg zijn!

Ja heel erkenbaar.Bij mij begint het gelijk als ik wakker wordt en daarna kan ik niet meer slapen.Het gaat hele dag door....al 14 maanden. Alle therapieen en gesprekken helpen niet.Dat is toch geen leven vooral als je alleen woon.
Sterkte allemaal
Ed

Je vroeg om een steuntje in de rug. Hopelijk gaat het op dit moment wat beter met je. Ik leef met je mee. Zit er zelf nu ook middenin, maar na 8 maanden zijn dingen toch wel zeker wat aan het verbeteren. Blijf je grenzen duidelijk aangeven en laat je innerlijke criticus niet de controle nemen. UIT het hoofd, IN je lichaam. Mindfulness en rust. Het komt goed.

Het is inderdaad heel moeilijk herken zoveel in je verhaal. Ik zat ook altijd in de 6de versnelling en kon als de beste multitascen en alles snel snel doen. Ik genoot ook van het leven na vele tegenslagen. Zit er 15 maanden in.. nog veel te snel gespannen in me lichaam en pff de prikkels ik voel ze letterlijk in me lichaam tv schermen te lange gesprekken voeren.. da alles zorgt voor spanning en angst in me lichaam. Wel merk ik wat vooruitgang tot een jaar geleden. Kan iets meer. Maar de vermoeidheid komt ook snel om de hoek kijken. En het alleen willen zijn omdat ik dan mijn rust ervaar. Zo moeilijk ik hield zoveel om buiten te zijn in de drukke steden en in drukke omgevingen. Ik mis het zo erg. Ik hoop dat het allemaal.ooit weer terug komt en de overprikkeling spanning en angst plus de vermoeidheid afnemen. Veel sterkte b.o is een van de ergste dingen die je kan meemaken. X s

Er is geen zichtbare stijgende lijn. Zie het als een kind wat groeit. Als je je kind elke dag ziet zie je niet hoe deze groeit. Als je ze soms ziet zie je het wel. Maar ik weet hoe frustrerend het is als sommige mensen zeggen dat je al zoveel verder bent terwijl je zelf denkt maar ik kan nog niks. Het ligt aan de mind-set. Ik heb net als jij een hele lange tijd een burn-out gehad toen dacht ik precies zo. Niet helpend. Helaas heb ik ook weer een pittige terugval. Ik probeerde een pittige studie en hup daar ging ik weer. We komen er wel heb liefde voor je zelf. Wees niet te streng. Ik denk dat we moeten leren tevreden te zijn met het moment. Die ene paar goede.

als ik jouw verhaal zo lees , krijg je steeds een terugval zodra je weer op je werk verschijnt , miss eens over iets anders nadenken.

wel knap dat je er zoveel aan doet !

Hoi Anne,

Erg herkenbaar je verhaal.
Als je gevoel zegt 3 dagen, dan zou ik dat vooral volgen!
Ik zit er zelf al dik een jaar in, ben 35 en heb een enorme kinderwens. Ook ben ik single en heb dan toch t gevoel dat ik moet daten(gezien m’n leeftijd), terwijl ik er eigenlijk echt geen energie voor heb..
Wat voor hulp heb jij gehad?
Je kan me ook persoonlijk benaderen, mocht je willen sparren.

Liefs!

Hi. Ik herken dit heel erg. Kreeg een burn-out toen ik 28 was en wordt nu bijna 31 en zit er nog steeds in. Ik zou graag met jullie in contact komen. Waar wonen jullie? Ik in Groningen.

Hoi Hanneke en Emma,

Dank voor jullie reacties.
Het is zo fijn om te weten dat je niet de enige bent die hier mee kampt.

Wat mij het meest heeft geholpen is een analyse van mij als persoon/mijn karakter en mijn patronen. Hiermee heb ik samen met mijn behandelaar gekeken naar een soort handleiding voor mezelf, om anders met valkuilen om te leren gaan en minder of minder snel mijn grenzen over te gaan.

Ik merk ook heel erg dat ik niet zo goed mee kan komen met mensen van mijn leeftijd, qua energie en hoeveelheid prikkels. Nu met corona is er veel minder te doen, maar als alles straks weer kan is dat voor mij weer een gevaar om mijn grenzen over te gaan. Ik wil altijd alles goed bij houden qua contact met mensen, uitstapjes, etc..

Jullie mogen mij ook contacten als je daar behoefte aan hebt :)

Groetjes Anne

Beste Dave,
Ik herken mezelf bijna helemaal in je verhaal. Ik sukkel reeds 10 maanden met een burn out. Heb al verschillende keren thuis gezeten, maar uit angst om mijn baan te verliezen telkens opnieuw maar tegen beter weten in herbegonnen. Ook nu weer. Terwijl mijn lichaam volledig op is. Mijn lichamelijke klachten zijn: paniekaanvallen gepaard met heftige zweetbuien, 24u op 24 vermoeid zijn en indommelen maar nooit kunnen doorslapen, pijn in slokdarm en mond, tandpijn, slikproblemen, kortademigheid, verkoudheidssymptomen die al vele maanden aanhouden, verkrampte nekspieren, aanhoudende hoofdpijn en duizeligheid, vermoeide armen en benen en mogelijk ben ik er nog enkele vergeten. Ben al onderzocht door een neuroloog: niks speciaals te vinden. Heb al een hersenscan en longscan laten doen: alles ok. Tanden zijn ok. NKO is ok, bloedwaarden zijn ok. En toch voelt het alsof ik terminaal ben en regelmatig heb ik dan ook zelfmoordgedachten want een leven zoals dit kan ik niet langer meer aan. Ik heb reeds de hulp van een psycholoog ingeroepen, maar moet op dit moment nog steeds een maand wachten voor ik nog maar een eerste keer op gesprek kan. Ondertussen ben ik verondersteld om verder te werken en te presteren, zowel professional als privé. En dat terwijl ik meerdere huilbuien per dag krijg van pure uitzichtloosheid. Kon ik toch maar enige hoop koesteren om uit deze situatie nog uit te geraken...

Het komt goed! Je lichaam heeft ook lang afbraak gedaan! Nu moet het weer volledig herstellen 💪🤞

Ik ervaar vrijwel hetzelfde als jij wat betreft fysieke klachten. Het maakt mij erg onzeker. Het laatste half jaar sta ik ook nog eens dagelijks met een dronken gevoel in mijn hoofd op. Dit duurt de hele dag.
Al 4 jaar ben ik aan het uitzoeken (met PRI therapie) hoe ik kan herstellen.
Ineens ging ik echt door mijn hoeven en kreeg angstaanvallen, gevoel zo niet meer te willen leven omdat mijn leven zeer beperkt is geworden met de moeheid, gauw overstuur voelen, dagelijks mij beroerd voelen en niet meer wil afvallen, na 14 kg.
Ik ben bang dat dit nooit meer over gaat.
Toch...ervaar ik hele kleine stapjes vooruit te gaan en wil daar ook naar blijven kijken.
Maar mijn god, hoe lang moet zoiets duren..

Helemaal herkenbaar dit... mijn eerste twee episodes van overspannenheid vorig jaar is de duizeligheid 2-3 weken aangehouden. Nu zit ik daar ook al op en nog geen verbetering. Het is heel beangstigend... aan de andere kant komt het zoveel voor met burn out klachten.

Wat herkenbaar allemaal, ik heb bijna dezelfde klachten ik heb daarnaast ook veel last van me nek. Heb jij inmiddels de weg omhoog gevonden ben erg benieuwd.

Ooooh Lian,

Wat herken ik mezelf in jou. Altijd doorgaan/ klaarstaan/goed willen doen / niet willen teleurstellen en zo kan ik nog wel even doorgaan......

Ook ik ben nu 5 maanden verder in mijn burn out en heb ups en downs. En die zullen er blijven komen vlgs mijn psycholoog. Wat eerst bergen waren worden nu heuvels en gaan daarna steeds vaker op molshopen lijken. Makkelijk gezegd maar niet zomaar gedaan als je je gevoel serieus blijft nemen..... Ik merk dat ik mijn klachten/wat ik voel te serieus benader.

Het niet kunnen eten herken ik ook. Tijdens mijn onrust lukt het me niet te eten. Ik moet mezelf dwingen want niet eten betekent afname van de energie en dat is niet helpend.

En ja..... Dat accepteren van de burn out en het langdurig proces naar herstel vind ik ook wel een dingetje.....

Ik hoop dat we beide na deze periode kunnen zeggen dat we er sterker uit zijn gekomen!!

Dat dronken gevoel 's morgens... dat is precies wat ik voel... zo raar is dat. Heb jij/jullie ook dat dat in de loop van de dag wegebt? Ik heb het nu voor de 2de keer. Vorige maand ongeveer 1,5 week gehad, eerst zowat de hele dag, na een aantal dagen ebte het steeds wat eerder weg. 16.00 uur, dag erna 15.00, dag erna misschien iets van 13.00... daarna zon hele week nergens last van gehad, voelde me daarna weer gewoon oke totdat het helaas weer terug kwam... herkent iemand dit?
Ik ga morgen weer naar de huisarts omdat ik toch nog steeds niet kan begrijpen dat dit van een burn out kan komen. Voor mijn gevoel is er iets lichamelijks aan de hand. Vind het gewoon zo gek dat ik me s morgens zo voel en s middags is het helemaal weg...

Hebben jullie ook last van hersenmist en hoofdpijnn en overprikkeling?
Is dit weggegaan?

Hoe langer de roofbouw heeft geduurd hoe langer het herstel. Ik heb 7 jr met pijn/spierspanning/ slaapproblemen gelopen, ondanks toenemende klachten gewoon maar doorgaan! Je snapt ook gewoon niet wat er in je lijf gebeurt! Nu 16 mnd in burnout, het gaat beter. Meer energie maar nog steeds heel hoge spierspanning en slaapproblemen. Het is soms uitzichtloos...maar ik weet dat ik kleine stapjes heb gezet en dat t nog lang gaat duren. Goede periodes wisselen af met slechte. Daar heb ik me bij neergelegd. Geeft ook rust. Ga 1x per 6 wk naar psych, zij houdt vinger aan de pols: stuurt bij als ik te snel wil. Ik geniet v kleine dingen: de krokusjes die op komen, de zon ☀️ die schijnt, wandeling met de hond.

Hoi Suus, we zijn hier allemaal door heen gegaan.. het komt goed echt!

Dankjewel Anoniem

Wat mij in die tijd goed hielp is echt het prikkelvrij rusten om het uur voor 30 minuten. Als ik dit eerder had geweten had ik misschien wel sneller hersteld

Wat mij in die tijd goed hielp is echt het prikkelvrij rusten om het uur voor 30 minuten. Als ik dit eerder had geweten had ik misschien wel sneller hersteld

Moonbird kopen, zo fijn tegen angst

Ik ben zo stom om steeds te gaan googlen. Ik zoek dan op positieve ervaringen 10 mg escitalopram. En krijg veel positieve dingen te zien. Maar mijn arts wil nog niet meewerken.

Zou je indien je ahdh hebt andere medicatie voorgeschreven krijgen dan?

Lieve Suus,
probeer je niet blind te staren op de verhoging en de werking van de escitolapram.
Dit haalt misschien de scherpe kantjes van de paniek en angst er vanaf maar het gaat je burnout echt niet oplossen. Bij het afbouwen krijg je dan toch ook weer dezelfde symptomen.
Acceptatie, berusting, geduld en vertrouwen, zijn, hoe moeilijk, eenzaam en zwaar het ook is , de enige weg naar herstel. Met vallen en opstaan, met betere en dan toch weer slechtere dagen......
Veel sterkte!! 💞

@anoniem dat willen ze wel. Maar ik durf niet meer over te stappen naar een andere. Deze 5 mg opbouwen was al zo erg. Flauwvallen. 6 hyperventilatie aanvallen op een dag. Maar ik voel me elke dag zieker worden. Helemaal in de ochtend. Zo benauwd en dan komt de paniek.

Sorry dat je dit moet mee maken.. maar ik denk oprecht niet dat dit de bedoeling is van meeicatie? Ik snap dat je lichaam er aan moet wennen en dat de eerste weken het meest zwaar zijn. Maar vier maanden? Wat is de reden dat je bent begonnen met deze medicatie en hoeveel mg mortazepine slik je?

Na 4 maanden nog zoveel last hebben is niet oké denk ik. Had je hier ook last van toen je het cold turkey deed?

@Anoniem. Ik ben begin dit jaar in een burnout gekomen. Toen nog doorgewerkt tot April en Citalopram gaan slikken. Doordat mijn broer ziek werd viel ik terug en dacht ik. De medicatie werkt niet meer. Alleen de verpleegkundige die ne hielp met afbouwen ging van 10 naar 0 in 2 weken. Toen werd ik heel depressief en kon niet meer slapen. Uiteindelijk in kliniek opgenomen geweest en daar aan de escitalopram begonnen. Maar heb zulke heftige bijwerkingen gehad. Slikte er eerst antipsychotica bij voor de nacht. Maar dat is omgezet naar Mirtazapine. Huilbuien en paniekaanvallen gehad. En nu nog steeds elke dag. Heb af en toe een iets betere dag.. maar hele dag dof in mijn hoofd, wat ik pas heb sinds de Mirtazapine.
Ik zit erover te denken second opinion aan te vragen voor de medicatie. Wat een lang verhaal he.

Ik zou je gevoel hierin volgen. Een burn out ontkom je niet door medicijnen. Je moet er doorheen het kan idd soms helpen bij een depressie of wanneer je slecht slaapt maar uiteindelijk moet je dat ook ooit weer afbouwen en sta je weer bij 0. Je moet doen wat jij denkt dat goed is

Gesprek met behandelaar gehad vrijdag dat het niet langer gaat zo. Maar ze zeggen verdraag het maar. Vandaag hele dag al ziek op bed. Maagklachten van medicatie en een zoekwoord en nog meer dingen. Zo maar een kopje T zetten. Zonder medicatie was ik nooit zover gezakt. Maar hoe trek ik dat weer recht. Verdragen, verdragen en nog meer verdragen. Toch?

Ik snap je helemaal, de grens van verdragen is soms ook gewoon bereikt en dan wordt het ondraaglijk. Vraag jij je nooit af wat er nou echt mis is met ons in een burnout. Ik word er zo hopeloos verdrietig van...

Corinne, ik ook. Je weet bijna niet meer hoe je was voor de burnout. Slapen was mijn hobby. En nu slik ik mirtazapine, waar bijna niet vanaf te komen is. Ben wel beetje wanhopig. Ik probeer nu ook van vandaag maar een goede dag te maken. En dan zo door. Elke dag een nieuwe. Leven in het moment. Sterkte Corinne, je bent niet alleen.

Sterkte Suus. Het is ook enorm zwaar.

Heftig Suus! Herkenbaar dat het in de avonden wat beter gaat. Ik ken je leeftijd niet maar boven de 40 kunnen schommelende hormonen een grote rol spelen. Begin van de overgang kan al jaren bezig zijn. Bleek bij mij het geval te zijn, ben erg opgeknapt.

@Es. Ik ben 53. Denk ook dat hormonen meespelen. Heb 2 weken bio identieke hormonen gebruikt. Toen slikte ik in de nacht nog quetiapine en zoplicon. Na anderhalf week viel ik soms spontaan in slaap voor ik de medicatie nam. Ik werd alleen erg somber ervan. Toen adviseerde de psychiatrisch verpleegkundig specialist er mee te stoppen en aan de escitalopram te gaan. Daarna heb ik me zo slecht gevoeld. Wil waarschijnlijk de hormonen nog een keer gaan proberen en dan hopelijk in ieder geval de mirtazapine daarna afbouwen. Wat een zoektocht. Wil zo graag weer de moeder zijn die ik was.

@Es. Ik denk erover weer hormonen re proberen. Durf nog niet zo goed. Ik sliep wel beter toen ik ze een paar maanden geleden probeerde. Moest ermee stoppen omdat ik er somber vsn werd.

Het is enorm zwaar, maar volgend mij kun je ook zonder medicatie door deze verschrikkelijke periode heenkomen.
Het is een kwestie van tijd.

@Wieneke ik heb in juni te snel Citalopram afgebouwd. Ben toen heel erg depressief geworden. Durf nu even een tijd niet zonder. Vind het allemaal maar naar en eng. Zometeen de telefoon weer even aan de kant. En beetje ontspannen.

Beste Suus,
In sommige situaties is het beter om medicatie te gebruiken.
Ik wens jou, en anderen die niet zonder kunnen, heel veel sterkte toe!

Thanks Wieneke Xxx

Als je 53 bent en al bezig bent geweest met hormonen, dan zou ik je zeker adviseren om in deze hoek verder te zoeken. Verdiep je er zelf goed in, ga naar een overgangsconsulente of gynaecoloog. Bijv via Care for woman, wordt ook vergoed. En de facebook groep “bio identieke hormonen van mary leen rouvoet moet je zeker hun gidsen lezen met veel info. 2 weken hormonen slikken is echt te kort, je moet het zeker 6-12 weken de tijd geven. Luister ook eens de podcast “bloedheet en tranen” van evi hansen, er gaat een wereld voor je open. Schommelende hormonen kunnen je depressief maken, jezelf helemaal kwijt zijn. Huisartsen weten er weinig van.

Je gaf aan dat je erg somber werd van die hormonen. Dat is beginsverergering, is logisch te verklaren. Omdat je hormonen te kort komt staan alle antennes in je lijf uit om maar iets op te vangen, en als er dan dmv medicatie hormonen komen staan er eigenlijk te veel antennes uit en krijg je begingsverergering, dat heeft wat weken nodig on zich aan te passen. (Simpel uitgelegd). In de fb groep van bio identieke hormonen vind je ook veel info hierover. Doe jezelf een plezier en verdiep je er in. Ik heb dat de afgelopen maanden ook gedaan, ben er zelf nog niet maar al 75% beter. Echt de hel om je zo depressief te voelen. En dan schrijven ze antidepressiva voor terwijl je gewoon hormonen te kort komt. Vrouwen boven de 40 met burnout is 9 vd 10 keer door hormonen. Heel veel sterkte en succes in deze zoektocht!! Het wordt beter, zorg goed voor jezelf!

Dit is nou precies een burn-out symptoom. ;) Denk dat de meesten hier daar vaak last van hebben. Maar bij veel twijfel of reden tot vitamine tekort (aandoening, dieet, leeftijd, overgang) kun je de huisarts contacten.

Het is raar. In de periodes dat ik slechter slaap lijk ik me minder uitgeput te voelen. Nu slaap ik de laatste week 9 uur per nacht en voel ik me compleet leeg, zware benen en hoofdpijn. Raar fenomeen

Wanneer je kort en slecht slaapt maakt je lijf automatisch wat meer cortisol aan. Is heel normaal. Alleen we hebben nu zo'n slaap achterstand dat als we lang genoeg hebben geslapen, de schade pas echt voelen.

Geloof echt niet meer in medicijnen die de overheid ons wil geven. Dacht ik ook met de vaccinaties

@P niet gezien. Fijn dat het veelbelovend is, maar quick fixes als medicatie gaan alleen symptomen bestrijden. Die klacht van overprikkeling heeft je lichaam met een reden en is een signaal dat je zenuwstelsel uitgeput is, en dat je zenuwstelsel te scherp afgesteld is op gevaren. Medicijnen gaan dat niet ineens veranderen, die gaan dat gevoel alleen onderdrukken, en dan is er verder op de lange termijn niks veranderd...
De enige duurzame oplossing is echt patroon- en gedragsverandering, traumaverwerking en - boven alles - leren naar je lichaam te luisteren. Dus als het minder prikkels aan kan, het ook minder prikkels geven.
Ik klink misschien bitter, maar zo is het niet bedoeld. Ik denk dat we als mensen gewoon veel meer mogen leren dat quick fixes nooit bestaan en dat het leven soms gewoon echt hard werken is en verschrikkelijk zwaar en klote, en dat we mogen leren ons daarbij neer te leggen ipv er altijd (zinloos) tegen te vechten. Daardoor leer je ook extra genieten van de mooiere momenten. Niet elke dag is een goede dag, maar er is iets goeds in elke dag!

Ik sluit me aan bij Ax. Heb ook niet zoveel vertrouwen dat een medicijn alles wat al zo lang ontregeld is binnen no-time kan herstellen.
We zijn in het westen aardig gewend om onze lichamelijke signalen te negeren en vooral in ons hoofd te leven. Veel te lang door te gaan met over grenzen gaan en toxische stress.
Ik denk dat het beste medicijn geduld en acceptatie is. (En verder wat Ax ook al zei over patroon- gedragsverandering en traumaverwerking, luisteren naar je lijf).

Dat is natuurlijk niet zo'n gewenst antwoord in een maatschappij waarin je altijd mee moet kunnen doen en aan moet staan, weer snel (!!) productief moeten zijn, maar wel hoe het lichaam (de natuur) herstelt, tijd en geduld, en dan zal er weer evenwicht en herstel ontstaan.

Slapen 😅

Hallo dat herken ik wel ,en hoe
Tis hier niet veel anders opstaan met hoofdpijn. Niet het bed uit komen. De hele dag wazig. De weg kwijt duizeligheid enz enz .alleen kom ik niet meer toe aan een avond stappen. Mirtazapine heb ik gehad, alleen slapen deet ik er niet op.mischien helpt temazepam je wat te slapen. Uiteraard niet te veel slinken

Een hele lage dosis Quetiapine gaat je absoluut helpen met slapen, 25 mg is al voldoende….

Sterkte!

Hey Corne,

Ik heb hetzelfde gehad, 6 weken lang gemiddeld 4 uur per nacht slapen...

Wat mij redde: Ik begon met slapen met een achtergrond geluid. Ik zette een ventilator aan maar je kan ook regengeluiden ofzo aanzetten. Door me daarop te concentreren kreeg ik een beetje rust in men hoofd. Ik sliep die nacht natuurlijk niet direct goed, maar na een paar nachten zo slapen en accepteren dat het niet erg is om "perfect" 8 uur per nacht te slapen ging ik steeds beter slapen. Na een week gebruikte ik geen achtergrondgeluiden meer. Nu kan ik weer redelijk normaal slapen, af en toe een slechte nacht maar dat heeft iedereen.

Hiervoor gebruikte ik ook af en toe lorazepam, maar het is natuurlijk het beste om zonder te gebruiken als dat lukt.

Succes!

Geweldig @PG dank je wel.
Alleen die eindeloze gedachten die gewoon zo maar er zijn maakt je gewoon zot, daar kan ik niet van slapen!
Bedankt voor de tip!

Quetiapine helpt mij goed. 12.5mg werkt voor mij voldoende. Slaap gauw 9 tot 10 uur per nacht. Die quetiapine wekt alleen een beetje slaap op. De rest doet je lijf dan zelf wel.

N. Dat is een antipsychotica toch?

Hier ook een Mirtazapineslikker. Ik heb geslapen vannacht, maar voel me nu zo duf. Afgelopen week geprobeerd met de helft van de dosis. Paar nachten gewoon op geslapen. Alleen veel huilbuien gehad. Vannacht maar weer gewoon 3.75 mg genomen. Slik jij er nog iets naast? Ik escitalopram 5 mg. Zou graag ophogen en dan hopelijk van de mirtzapine af.

N. Dat is een antipsychotica toch?

Ja. In kleine hoeveelheden wekt het slechts wat slaap op.

Hallo judith het kon zo mijn eigen verhaal zijn weet niet wat ik hier nog aan toe moet voegen.
Veel veel te moe
Hoofdpijn
Duizelig
Verwardheid
Tot niks meer komen, gewoon kompleet uitgeput, afspraken afzeggen om dat ik het niet trek. Wakker worden en gewoon binnen half uur weer omkiepen vd slaap. Ja en zo kan ik nog wel even door gaan.wil je dan ook even laten weten je niet de enige bent. Tis alleen jammer we niet verder in contact kunnen komen als via deze site. Anders hadden we misschien wat meer steun aan elkaar .hier is ook de ene dag de andere niet, en is het ondertussen een gebed zonder einde. Hoe is het morgen weer.hoe voel ik me dan weer.er lijkt geen einde aan te komen. Ik hoop het in der tijd eens wat beter met je gaat. Mag je nog wat kwijt willen wat wel eens kan helpen om de dag weer door te kom ? Laat het maar weten. Groetjes een mede lotgenoten

Lieve Judith,
Ik herken dit ook wel. Bij mij volgde dit op een periode van depressie. Van de een op andere dag was ik compleet opgebrand. Rechtop aan de tafel zitten, was een uitdaging. Boodschappen doen, ging ik niet. Sociale contacten waren mij teveel. Het was echt verschrikkelijk. Dit heeft 5 weken op deze manier geduurd. Ik krabbel nu langzaam ook vanuit de depressie. Sterkte!

Beste Judith,
Wat je schrijft, herken ik helemaal. Ik was ook volledig uitgeput. Ik ben nu ruim een jaar verder en het gaat een stuk beter, maar ik ben er nog niet.

Geef het de tijd. Mij helpt het om regelmatig berichten van dit forum te lezen.

Beterschap!

Yep echt burn out klachten

Heb je geen long COVID? Ik hoor meer en
Meer mensen die het hebben door vaccinatie.
Ik ken deze symptomen en heb ze ook.
Het is echt zwaar, zenuwstelsel is om zeep.

Nog even om op terug te komen van het vorige bericht.. Cvs/ of pem. Maar dit zijn ook weer fases, bij sommige gaat die brainfog en vermoeidheid weg. Het kan even duren.. groeten!

Hallo ik heb geen spuiten gehad. Wel covid gehad 2x maar naar mijn ide was het boven genoemde toen al.de vermoehijd en onverklaarbare rillingen en al het hier boven aangegeven. Belemmerd niet mijn leven, maar maak het bijna onmogelijk. Ook in terapie en aan de escitaloprám, maar dit mag niks helpen. Cvs heb ik geen ide van .maar ook daar zijn blijkbaar geen grondige onderzoeken voor die dit kunnen vaststellen. De klachten houden al zeker 4 a 5 jaar aan en zijn echt te te te hardnekkig.
Ik hoor burn out, depressie cvs enz .ik weet zelf niet meer waar ik het zoeken moet .weet wel mijn zin int leven, dat ik daar ond tussen wel klaar mee ben .tis allemaal te te zwaar aan het worden .dit is geen leven maar overleven. Uren voor je uitstaren, niet uit je woorden komen, recht op in slaap vallen vergeet alles. Ja kan zo nog wel even door gaan.kan mij aub iemand met het zelvende eens zeggen waar te zoeken???? Ps bedankt voor jullie reacties mvg anoniem

Ja ik begrijp jou gevoel! Ik zit in het zelfde schuitje. Het ergere vind ik dat ik niet kan slapen, verschrikkelijk. Beelden enzo. Ik lig uren gewoon te proberen ik geef het op. En die escitalopram helpt helemaal niets dan?

Ik heb dit ook allemaal gehad.. tot ik echt accepteerde dat het bij een burn out hoorde. Toen zoveel mogelijk gaan rusten en ik merk dat het wel minder wordt

Ik heb dit ook allemaal gehad.. tot ik echt accepteerde dat het bij een burn out hoorde. Toen zoveel kogelijk

Klinkt helaas zo herkenbaar. Ik inmiddels door alle vermoeidheid en stress die daarbij komt kijken een 3e pil erbij. Slik nu seroxat, oxazepam en een betablokker door een stress gerelateerde hartritmestoornis. Hoe kom ik hier ooit nog uit. Lig alweer op bed, zondagavond 1900 uur helemaal dood en doodop. Moet ook veel huilen omdat ik er gewoon niet meer tegenop kan. Help...

Corrine wil je wat meer kwijt aub van je verhaal mvg anoniem

Hoi Corrine

Ik lees net weer even, en schrik van je bericht,tenminste als jij het bent🤔 tijdje geleden wel,misschien herken je me nog.?!
Ook had je toen A.d. gekregen,ik weet niet wat en hoeveel je hebt aan depressiva,maar vind het erg dat het nog niet beter gaat🤔.
Heb je wel iemand om je heen? Afleiding of zo ?
Ik lees je graag weer !

Hallo bericht 2752 is niet van corrine

Jazeker ben ik het. Sinds augustus 2023 in de shit. Het ging van de zomer ietsje beter maar nu weer helemaal doodop. Zit nu ook weer met tranen op de bank. Gewoon zo moe. Komt ook denk ik weer voor een gedeelte door de betablokker waar mijn lichaam aan moet wennen. En de oxa helpt ook niet. Ik weet het allemaal heel goed maar als ik deoxa niet slik ben ik zo nerveus en daar word ik nog vermoeider van. Heb ook nog een gezin waarvan ik niet wil dat ze me zat worden met mijn gezeur. Wil gewoon weer energie!!!!!

Liefs,
Corrine

corrine

Wat erg…weet niet wat ik moet zeggen…/schrijven.
En in december is het al zo stressig…
Ik zal er daarom ook niet veel aan doen 😬
Doe jij er wel veel aan?
Ik lees je !

Jeetje Isabel, wat ongelofelijk rot voor je!!! Ik heb helaas geen antwoorden of oplossingen voor je. Maar ik herken wel dat de diepte van een terugval voor mij echt niet altijd in proportie staat met de grens die ik dan blijkbaar ben over gegaan. Ik herken je frustratie hierin. Bij mijn laatste terugval (waar ik nog in zit), lukt het me wel beter om te vertrouwen dat dit blijkbaar nodig is voor een duurzaam herstel. Ik heb er namelijk toch weer dingen van geleerd.
Hoop dat je iets hebt aan het idee dat je hier niet alleen in bent. Maar kan me ook heel goed voorstellen dat je nu gewoon vooral even boos en verdrietig bent. En dat mag je ook zeker zijn!!
Veel sterkte! <3

Oh en wat mij ook wel inzicht heeft gegeven. Is dat soms de situatie an sich niet teveel was. Maar alle negatieve en angstige gedachten eromheen mij nekken. De angst dat het misschien teveel gaat zijn. De negatieve gedachten dat ik ook helemaal niks kan etc. Misschien herken je dat.

Klinkt dit niet meer als long COVID?

Klinkt dit niet meer als long COVID?

Onmiddelijk nicotine patches halen van 7mg! Over een week ben je er van af!
Heb zoveel onderzoek over long COVID of eerder vax. Schade en ze bevelen nicotine patch 7 mg gewoon op je arm plakken. Kijk hoe jij je dan voelt..
Groetjes!

Ja, k zat er ook aan te denken dat ik long COVID heb en eventueel een burn-out… maar die nicotine patches ga ik proberen dankjewel!

Zoals ik het lees. Je kon nog geen 5 minuten lopen en besluit dan een trip te gaan doen die 4 uur duurt. Dan ben je toch gewoon zo gigantisch over je eigen grens gegaan dat je daar een flinke terugval van hebt gekregen. Het hersteld wel weer maar je zal echt weer meer rust moeten gaan nemen nu. Verdiep je in het fysieke aspect van een burnout. Aanrader the burnout reset maar wat gecomprimeerde en korter door de bocht het herstel programma voor burnout van Ernst Ellis. Daarin wordt precies uitgelegd waarom je hier zo van slag van bent. Je kan in principe zoals ik het lees iets niet langer dan 5 minuten iets doen. Dan zit je diep, vervolgens doe je iets van 4 uur zonder rusten. Toch wel logisch die terugval denk je niet?

Na hiervoor lukte het met de auto nog wel, een maand daarvoor lukte het nog…. Alleeen wandelen ging moeilijk, al een langere tijd. Maar de terugval had k niet zo intens verwacht dus aangezien het hiervoor vaker goed ging en ik enkel een paar dagen wat vermoeider was

Wat naar voor je Isabel! Tijdje terug op je gereageerd over dat lopen ook bij mij averechts werkt. Het enige wat ik kan verzinnen is dat een oogmasker en oordoppen in een auto onnatuurlijk is en je lichaam helemaal op scherp zet. Dat iets ervoor wel nog ging is herkenbaar. De tips vd anderen vind ik ook erg interessant. Wens je heel veel sterkte!

Hai S, heb je hier ook therapie voor? Bij mij ook na jaren worstelen de diagnose adhd. Ik slik escitalopram en mirtazapine om de angst klachten te dempen.

Hai S, heb je hier ook therapie voor? Bij mij ook na jaren worstelen de diagnose adhd. Ik slik escitalopram en mirtazapine om de angst klachten te dempen.

Hi S, heel herkenbaar. Ook door mijn interne stress, oa het gevoel nooit goed genoeg te zijn. Continue in situaties terecht komen waarbij externe stress vergroot werd. Extra taken oppakken op mijn werk, elke keer nieuwe dingen doen terwijl ik het vorige nog onvoldoende onder de knie had. En daarbij altijd het beeld van een sterk onafhankelijk persoon dat alles aankan hoog willen houden. Waardoor mijn innerlijke stress weer werd versterkt. Een wisselwerking die elkaar elke keer maar weer versterkte.
Als ik erop terugkijk vind ik het echt wel heftig om te bedenken hoe erg ik mezelf pushte en hoeveel ik altijd maar deed en ik dan altijd zooo streng voor mezelf was.
Ook in dit hele ziekte proces merk ik dat ik snel streng kan zijn, vervallen in de gedachte dat ik ook dit weer niet goed doe. Gelukkig merk ik steeds meer vertrouwen in mezelf, dit geeft me zoooveel rust. Dit merk ik ook qua klachten.
Alleen die vermoeidheid blijft ook bij mij nog. Dit probeer ik er gewoon te laten zijn en te genieten van de hele kleine dingen. En als ik boos en verdrietig ben over alles wat ik niet kan en angst ervaar over nooit meer een fijn leven kunnen hebben. Dan laat ik dat er ook gewoon maar even zijn. Het is ook gewoon echt klote allemaal. Maar ik heb wel meer vertrouwen dat er uiteindelijk een pad is wat mij weer een wat fijner leven kan geven.
veel succes!!

Ik heb hier ook heel veel last van gehad en nog steeds helaas. De laatste dagen weer iets minder maar vaak komt het toch weer terug.

Het word echt minder

Hoop het! Kan me erop verheugen weer van de kleine dingen te genieten. Maar alsnog erg moe, denk ook mede dat het daardoor komt. Alles net te druk en te snel. Te veel input. En dan trekt het brein z'n stekkertje er even uit, denk ik.

Dit is bij mij ook een klacht die er al langere tijd is helaas

Beste N

Wat fijn (nouja, voor jou minder) om te lezen dat wij precies de zelfde klachten hebben.
Gaat het inmiddels al wat beter met jou?

Wat bij mij helpt is zo veel mogelijk rusten, wanneer ik teveel prikkels ontvang worden mijn klachten ook direct erger. Het is eigelijk altijd aanwezig alleen op sommige dagen als ik de hele dag thuis ben en niks doe is het minder

Hey Annie,

Het blijft zwaar. Elke dag ontzettend vermoeid, alsof ik geen conditie meer heb. En bijna dagelijks emotioneel. Ben in ieder geval aan het ontdooien. Wereld blijft vaag ogen. Te snel, te druk. Soms wat op afstand.

Bedankt voor je tip! Ik ervaar het net zo. Afhankelijk van de input die m'n brein krijgt wisselt het.

Hoe gaat het verder met jou en welke klachten heb je nog meer?

Hoi Celine, wat vervelend. Je bent niet alleen. Helaas ben ik er na twee jaar ook nog maar al te bekend mee. Wat zou het fijn zijn om een dag zonder overprikking te kunnen doorbrengen. Vraag mijzelf ook vaak af of dit ooit overgaat of dat ik mijn hersenen permanent heb beschadigd.

Heel veel sterkte in ieder geval!

Ik ook al twee jaar thuis, over prikkeling en de vermoeidheid die aanwezig blijft helaas.
Zijn er mensen die hier ook langere tijd last van hebben gehad en uiteindelijk er toch bovenop zijn gekomen?
Liefs A

Hier ook al ruim 2 jaar onderweg. En ook nog steeds veel last van overprikkeling. Ik hoop ook echt dat dit nog een keer over gaat. Slaat bij mij vaak ook op m.n nek en hoofd dan heel vervelend.

Vervelend dat jullie er ook zo’n last van hebben.! Zeker omdat mijn energie best weer redelijk goed is, maar kan nog steeds niks doordat m’n brein nog niet hersteld is.. hopen en afwachten maar

Hopelijk voel jij je ook snel beter Celine, ben je al wat vooruit gegaan en meer kunnen ondernemen?

Ik ben zeker vooruit gegaan qua lichamelijke klachten en heb soms ook redelijk goede dagen, maar ben nog weinig belastbaar. Als ik wat ga doen dan ondervind ik daar vaak erna de gevolgen..

Het kan zijn dat het bij jullie anders werkt maar ik ben erg vooruit gegaan in de prikkelverwerking toen ik minder ben gaan doen op een dag. Fysiek voelde ik ook geen vermoeidheid maar overprikkeling is mentale vermoeidheid en vraagt dus alsnog rust.

Mij hielp het om vaker te gaan wandelen maar dan kortere stukjes. Bv. 3x 15 min op een dag ipv 1x 45 min, voor de lunch geen telefoon te gebruiken en sociale media te blokkeren en eigenlijk helemaal terug naar 0 te gaan totdat ik geen overprikkeling meer ervaarde. Dit was letterlijk wandelen, eten, op de bank zitten, kort kleuren en in bed liggen.

Ik heb nog steeds last van overprikkelshoofdpijn en nekpijn maar alleen als ik 'spannende' dingen doe op een dag (koffie op werk, bedrijfsarts, psycholoog etc.). Ohh en als ik mn telefoon te veel gebruik 😅

Voor de lichamelijke klachten, verdiep je eens in de benadering van Ernst Ellis. Hij beweert dat veel klachten bij een burnout een gevolg zijn van overprikkeling en heeft een duidelijke manier gevonden om dit te voorkomen en zo je herstel te bevorderen

Ja. Is de bron van mijn klachten! Brein is te moe. Slecht focussen, concentreren, slechter overzicht, etc. zorgen ervoor dat ik vlot overprikkeld ben. Dat kan zich nog fysiek uiten, maar minder ernstig. Maar inmiddels heb ik het idee dat het met de week een beetje beter wordt.

Helaas ook veel last van overprikkeling. Overprikkeling geeft mij overigens ook weer andere klachten zoals spierspanning, nekklachten , gespannen kaken, tinitus die nog harder gaat piepen in mijn oren. Energie wel iets beter maar de vermoeidheid kan mij echt overvallen. Vaak komt het ook pas de dag erna of twee dagen erna dat ik klachten krijg.
Inderdaad veel rust nemen en terug naar 0 maar ook even alleen zijn in mijn eigen bubbel is fijn.


Wat bedoel je met weinig belastbaar Celine? Qua werk? Of gedurende de dag?

Ik herken dit ook erg. Overprikkeling en de hersenmist nemen helaas niet af.

Mentale rust is wat mij heel erg helpt hier bij. Ben na 1,5 jaar heftige overprikkeling er eindelijk van af

@M, fijn om van jou te horen hoe je dat aanpakte! Hoe zag terug naar 0 gaan er voor jou uit? Had je nog wel sociaal contact? Wat merkte je als resultaat van deze aanpak? Hoelang duurde het ongeveer? Ik heb ook t idee dat ik helemaal moet terugschroeven, maar vind dat ook uitdagend; een tijdje helemaal geen telefoon? En qua sociale contacten vind ik ingewikkeld. Ik woon alleen, dus snel best eenzaam, maar ik kan ook echt weinig hebben en zoek wel naar hoe ik m'n systeem de ruimte kan geven echt tot rust te laten komen zonder nog iets te moeten.

@Ly, ik vond het ook ontzettend uitdagend en heeft maanden geduurd voordat ik het helemaal accepteerde dat dat nodig was. Voor mij zag helemaal terug naar 0 alsvolgt eruit:

- OR methode: 2h uit bed en dan weer een uur op bed helemaal prikkelarm. Dat uur kan ook korter maar dat was wat ik nodig had om van de hoofdpijn af te komen. Hierdoor was mijn dag verdeeld in 5 blokken.
- eerste blok: uit bed, klaar maken voor de dag, ontbijten, bodyscan en klein rondje wandelen (~5-10min).
- tweede blok: lunch, naar buiten kijken met kopje thee, op appjes reageren, beetje kleuren (max. 15min).
- derde blok: langer wandelen (max. 30min), weer een kopje thee en naar buiten kijken en soms iets van haken.
- vierde blok: mijn vriend komt thuis van werk, praten hoe de dag was, samen eten en daarna weer alleen op de bank.
- vijfde blok: yoga nidra, klein rondje wandelen (~5-10min), schrijven en daarna langzaam klaar maken voor bed.

Ik gebruikte mijn telefoon pas na 12h en heb sociale media geblokkeerd (en dit forum en chatgpt toen ook). Hier merkte ik eigenlijk direct al resultaten van (in de eerste week). Veel minder overprikkelingshoofdpijn en kon de gesprekken met mijn vriend beter aan. Ik keek ook geen TV.
Ik heb af en toe met een vriend(in) of mijn ouders gebeld (max. 15min) en alleen op de momenten dat ik mij goed voelde. Verder had ik het geluk dat mijn vriend het huishouden op zich nam. Dus ik hoefde ook niet te koken, boodschappen doen, schoonmaken etc. Uiteindelijk na ~2 maanden dit doen, heb ik nauwelijks meer last van overprikkeling. Activiteiten opbouwen leidde wel weer tot overprikkeling maar veel minder dan voorheen en het herstel is sneller.

Hopelijk heb je er wat aan!

Dankjewel M!!

Duik eens diep in je gevoel, vindt je dit stel zo ontzettend aardig dat ze het waard zijn om total loss van te zijn of doe je dit om een andere reden? Punt is jouw lijf zegt tegen je dat het genoeg is en dat je begint aan wat voor jou het beste is. Als dit betekent niemand zien en rustmomenten dan is dat zo en jammer wat iemand ervan vindt. Niet makkelijk maar het is jouw gezondheid, Kies voor jezelf.

@M, dankjewel dat je wilt delen hoe je dit gedaan hebt. Heel fijn! Wat maakte dat je besloot dat dit nodig was? En welke klachten verdwenen door de tijd? Paste je die 2 uur inspanningstijd ook nog aan, or bleef dat die 2 maanden hetzelfde? Ik probeer nu idd ook de OR methode, maar vind t nog lastig om te bepalen hoe lang op, schiet toch zo snel weer in overdrive/stress

Ik overweeg het ook, maar woon alleen en is daarmee inderdaad organisatorisch wat uitdagender.

Ik word stapelgek van mn mobiel. Wandelen/bewegen doe ik wel en vind ik juist fijn.

Herkenbaar. Ik heb dit ook met tv kijken. Ookal word ik er beter in om die uit te zetten/ niet aan te doen. Mij helpt voor mijn telefoon de TapOut. Ook simpele dingen zoals telefoon uit het zicht leggen etc. Voor wandelen misschien vaste tijd proberen op de dag. Dat het echt beetje routine wordt. In de ochtend koffie in een thermos beker en een ommetje? Succes!!
En ook niet te steng zijn als het niet lukt. Het is ook gewoon echt even lastiger in een burn-out

In ieder geval ben je je bewust van je patronen. Je bent een observeerder geworden. Net zoals je je gedachten kunt observeren. Je dan afvragen waarom je dit gedrag, deze gedachten laat bestaan.
Lief zijn voor jezelf, kleine stapjes... je hebt de grootste al gemaakt. Bewustzijn !

Bedankt voor jullie reactie! Ondertussen een appje op mijn gsm gezet om schermtijd te verminderen en doe ik dag-om-dag yoga of wandelen. Dat lijkt iets meer haalbaar en voel ik nu dat mijn lichaam dit fijn vindt waardoor ik het vast op men planning zet. Veel succes allemaal!

Super knap K!! En onthoud het is ook oké als er even een scroll dag bij zit, niet te streng zijn voor jezelf. (Heb ik heel lang wel gedaan) en genieten van de momenten dat het je wel lukt om iets te doen waar je misschien wat meer voldoening uithaalt. Succes!!

Je komt in de freeze/shut down modus. Dat is heel begrijpelijk als je uitgeput bent en je systeem eigenlijk constant overweldigd. Je lichaam drukt dan als het ware de pauzeknop in: dit kan ik niet dragen, dus stop ik met voelen en doen. Vaak voel je je veel gematigd in die staat, heel vlak.
Probeer hier niet met grote stappen uit te komen, maar met kleine stapjes. Even een vrolijk muziekje opzetten. Bewust even gaan zitten ipv hangen. Een puzzelboekjes binnen handbereik leggen en de mobiel juist buiten handbereik. Zulk soort dingen.

Hoezo helpt de Freeze stand niet voor herstel dan? Is de Freeze een overactieve parasympathisch deel van je zenuwstelsel?

Ja, het voelt alsof je in de rust bent, omdat je lichaam 'uit' staat, maar het is geen gezonde rust. Het is eigenlijk een soort noodstop van je systeem, oftewel 'instorting'.
Je lichaam schiet in de freeze-stand wanneer de stress te groot wordt en je nergens heen kunt (geen vechten of vluchten). Het is puur een overlevingsstrategie, zoals een dier dat zich dood houdt.
In die toestand ben je lichamelijk wel in de 'pauze', maar je hersenen zijn juist extra alert en blijven constant gevaar scannen. Dat gebrek aan een echt gevoel van veiligheid zorgt ervoor dat je niet herstelt.
Bovendien is het een manier om emoties niet te hoeven voelen, omdat je brein ze als te pijnlijk of gevaarlijk heeft bestempeld. Je lichaam dempt ze dan in die freeze-modus.
Kortom: zolang dat diepe gevoel van veiligheid er niet is, draagt het niet bij aan herstel. Het is wel belangrijk om heel lief voor jezelf te zijn en te beseffen dat je lichaam dit doet om je te beschermen. Je doet niets fout! Maar het kan wel helpen om het voorzichtig, met kleine stapjes, te doorbreken.

Wat kan je doen om iets uit die Freeze stand te komen? Hoe kan je wel die emoties voelen? Welke emoties zijn dat dan vaak? Want in die Freeze stand voel ik me erg vlak en heb ik geen idee wat ik voel

@J het moet niet je doel zijn om die emoties actief te voelen. Daarmee wordt het weer een moetje en alle moetjes zijn niet helpend. Gebruik je zintuigen om uit die freeze te komen. Soms helpt het even bewust bewegen van vingers en tenen al een beetje. Of door even een vrolijk muziekje op te zetten.

Moet je wel extra betalen volgens mij. Dat is wel jammer.

Ook niet heel gek tegelijk, want het is gewoon een boek natuurlijk. Is het geld wel waard!

Klopt hoor Ax.
Ik heb wel Spotify alleen wilde ik het boek dus luisteren en kwam er achter dat ik daar speciaal voor moet betalen. Das dan wel weer jammer. Hahahaha

Ik kan het niet vinden, iemand tips hoe ik moet zoeken?

In spotify komt ‘ie bij mij gelijk bovenaan te staan als ik ‘over de kop’ intyp @anoniem. Ik heb wel premium, weet niet of dat nog verschil maakt

Mocht je Storytel hebben; daar staat hij ook op.

Heb ik niet helaas …
Ik heb het boek maar gewoon gekocht en ga proberen elke dag 2 blz te lezen
Hahahaha
Kom ik vanzelf aan het einde!

Ja herkenbaar. Mega vervelend! Bij hielp stoppen met suikers eten. Dat is niet niks maar het doet wonderen!
Hou je goed!

Bedankt voor je reactie pien! Was jij ook niet diegene die opeens overal allergisch voor werd? Hoe gaat dat nu? Heeft geen suikers eten je daar ook bij geholpen? Liefs!

Hoi, ik ben zelf een man bij mij komt t constant terug bij mijn anus. Heel irritant. Alle zalfjes wel gehad. Maar hoort inderdaad bij burn out..

Hoi Anoniem,

Dat klopt. Ik ben ook diegene die overal allergisch voor is geworden. Hahahahaha. Helaas.. Maar ik heb met wat ik wél kan eten, nu een stabiel voeding patroon. (Beperkt maar volwaardig).

De burn-out heeft bij mij onder andere mijn bliedsuikerspiegel erg op scherp gezet waardoor die bloedsuikerspiegel heel snel en heftig reageert. Vandaar ook continu die infecties daar beneden. Zooooo rottig. De ene kuur na de andere. Het hielp niet meer.
Nu eet ik volledig suikervrij. Ook geen bewerkte producten waar suiker in zit. En ik heb er geen last meer van.
Geen suikers eten geeft mij wel meer voordelen. Ook dat onrustige gevoel is weg, en die inkak vlagen (als je snapt wat ik bedoel).

Hoe ga jij verder in je burn-out?

Hi Pien,

Jeeeetje ik ben blij dat je er zelf om kan lachen 😅. Ik eet zelf bijna nooit echt zoete dingen maar helemaal suikervrij (nog) niet. Eet je dan wel koolhydraten?

Ik ga proberen erop te letten en de chocola te laten staan haha, het geeft me in ieder geval een fijn gevoel dat jij er ook last van had en het hebt overwonnen 😂

Dat zal je trouwens ook doen met het allergie probleem. Dat heb ik volgens mij wel eens eerder gecomment toen je er heel erg mee zat. Iets met het zelfherstellend vermogen van ons lichaam ;)

Ik ga verder best goed! Ik kan weer genieten van het leven op z’n tijd, maar heb nog wel een lange weg te gaan. Angst en overprikkeling zijn echt minimaal ivm eerst, het zit m vooral in de beperkte belastbaarheid. Kleine stapjes… :)

Hoi anonieme man, ik had gedacht dat dit probleem mannen bespaard zou worden door de afwezigheid van een vagina hahaha. Wat vreselijk voor je! Ga je de suikers ook maar laten staan?

Hoi Anoniem,

Oehhhh chocola laten staan… Zet hem op! Je kan het! Hahahahaha. En probeer er maar eens op te letten waar overal suiker in zit. Niet normaal! Zelfs in een plakje worst!

Fijn te horen dat jouw angst en overprikkeling alle stukken minder zijn. Hoe fijn zeg! Dat geeft hoop hè.

Mijn voeding blijft wel een dingetje voor me hoor. Gewoon omdat ik bang ben dat er meer voeding moet afvallen bijvoorbeeld. Nou, dan kan ik altijd nog op een houtje bijten. Pffff. Hahahaha.
Ik eet wel koolhydraten hoor. Zéker. Heb je nodig hoor. Alleen heb ik beperkte keuze; rijst, boekweit, aardappel. En in mais en erwten zitten ook koolhydraten. Ben een halve voedingsdeskundige geworden, grinnik.

Nou, succes met de suikertje en ik hoop dat die infecties snel weg trekken. Veel water blijven drinken ook!

@anonieme man…. Tja, helaas.. ook bij mannen dus. Wat rottig hè. Hou je goed!

Hoi Anoniem,

Oehhhh chocola laten staan… Zet hem op! Je kan het! Hahahahaha. En probeer er maar eens op te letten waar overal suiker in zit. Niet normaal! Zelfs in een plakje worst!

Fijn te horen dat jouw angst en overprikkeling alle stukken minder zijn. Hoe fijn zeg! Dat geeft hoop hè.

Mijn voeding blijft wel een dingetje voor me hoor. Gewoon omdat ik bang ben dat er meer voeding moet afvallen bijvoorbeeld. Nou, dan kan ik altijd nog op een houtje bijten. Pffff. Hahahaha.
Ik eet wel koolhydraten hoor. Zéker. Heb je nodig hoor. Alleen heb ik beperkte keuze; rijst, boekweit, aardappel. En in mais en erwten zitten ook koolhydraten. Ben een halve voedingsdeskundige geworden, grinnik.

Nou, succes met de suikertje en ik hoop dat die infecties snel weg trekken. Veel water blijven drinken ook!

@anonieme man…. Tja, helaas.. ook bij mannen dus. Wat rottig hè. Hou je goed!

Hee Pien
Hahahaha wat een ellende allemaal. En ja minder klachten geeft zeker hoop! Dit gaat vroeg of laat een keer goedkomen allemaal!
Ik zal je nog eens updaten over de voortgang met mission impossible (geen chocola). En jij succes met jouw missie 😭

Jaaa fijn, doe nog maar eens een update Anoniem!

Ha Yves,
Angst voor de angst… herkenbaar en ook heel vermoeiend. Wat mij heel erg heeft geholpen: gewoon gaan doen. En niet meer zoveel bezig zijn met ‘wat als…’ of met je klachten. Ik zat eerst ook steeds te wikken en wegen wat ik wel en niet kon doen en hoe lang ik dan iets kon doen. Ik merk dat sinds ik dit loslaat, het eigenlijk heel goed gaat. En ja, soms was het kennelijk iets te veel en nemen de klachten weer wat toe. Ook tijdens de activiteit zelf. Maar dat neem ik dan voor lief. Hoort erbij. Vaak gaat het ook juist veel beter dan ik had kunnen bedenken. En dat is dan weer positief. Je kunt echt meer aan dan je denkt!
Geniet ervan, veel plezier!

Eens met J, ik had precies het zelfde. Durfde niks meer uit angst om over prikkeld te raken. Nu doe ik alles met de gedachte van wat kan er gebeuren, het ergste is dat ik overprikkelt thuis kom van een rondje lopen of even koffie met vrienden. Je gaat er niet dood aan zeg ik altijd tegen me zelf haha. Dit helpt echt!

Misschien ook nog wel interessant: de aflevering ‘Jarenlang Post Covid: hoe deze behandeling mij mijn leven terug gaf’ van Chris en Aicha op Youtube. Natuurlijk geen burn out, maar komt wel heel erg overeen met wat ik tot nu toe heb ervaren in mijn eigen weg naar herstel.

Bedankt voor jullie reacties en die van de podcast ga ik zeker een keer kijken! Het is idd angst voor de angst. Het is met name de uren hier thuis vooraf met zwetende oksels en spanning in heel mijn lijf. Ik weet ook rationeel dat als ik er eenmaal ben het prima gaat..

Rot is dat ja.. Ik herken het ook hoor, ook nog na bijna 2 jaar. Als ik een terugval(letje) heb of tijdelijk wat stress krijg ik al snel weer oude klachten terug, waaronder misselijkheid, gejaagd gevoel en hoofdpijn bijvoorbeeld. Gelukkig wel minder vaak dan eerder. Hoort er denk ik toch echt bij. Geduld en vertrouwen houden, het wordt met de tijd echt steeds ietsje beter ben ik van overtuigd. Sterkte met alles!

Dankje Anoniem echt klote dit en jij ook sterkte hé 👍

Pff heel herkenbaar. Alles uit zich bij mij als misselijkheid, zo'n rot gevoel. Soms is het ineens een paar dagen weg als het wat beter gaat, en dat realiseer ik me vaak pas als ik weer misselijk ben. Het is vaak wel een signaal dat ik te veel doe. Sterkte!!

Lees de posts van Ax even. Een’ ‘terugval’ bestaat niet, het is slechts het lichaam wat zich weer onveilig voelt, vaak door een emotie die je onderdrukt. Als je die emotie doorvoelt vloeit je spanning weg en komt je lichaam in evenwicht :)

Dankje Hillie ik lees AX vaak en probeer het ook maar valt niet mee en idd ook als ik veel emoties heb en die onderdruk of stress dat malen vooral als ik ga slapen hoop dat ik morgen niet misselijk ben en ja juist dan komt het weer pfffff Dankje voor je reactie en anoniem 🥲

Hilli bedoel ik 👍

Hoe doorvoel je zo'n emotie? Als ik probeer in stilte te zitten wanneer mijn lichaam zich echt super onveilig voelt/een flinke terugval dan word ik gillend gek soms. Letterlijk, het gevoel dat ik wil schreeuwen.

He anoniem ja ik probeer echt alles hoor mediteren en mijn rust te vinden met ademhalen soms lukt het weleens denk ik niet bij stilstaan maar soms ken ik wel janken wat duurt dit toch lang hé dacht eind mei er bijna ervan af te zijn die burnout denk dat je er weer bent en met goede dagen he he en weer terugvallen wandel ook veel met de hond en wil weer genieten van de natuur en weer de positieve Moeder en Oma zijn doe echt mijn best en sterkte iedereen die hier mee worstelt 👍

Waarom ben je al weer aan het werk? Lijkt me te vroeg gezien de fase waar je in Zit. Zon onderzoek was bij mij gewoon digitaal en was meer een soort gesprekje over hoe het ging en wat mijn klachten zijn. stelde niet veel voor uiteindelijk (ik maakte me er toen ook druk om hoor)

Dankjewel voor het geruststellen! Ik vraag mij af en toe ook af of dat niet veel te vroeg is.. het eerste gesprek bij de bedrijfsarts (na zo’n 5 maand) was een ramp. Ik ben in tranen uitgebarsten en met een paniekaanval weggegaan.

Hij vond op dat moment ‘dat ik zelf verantwoordelijk ben voor mijn mentale gezondheid’ en dat ik veel meer had moeten doen om te herstellen. Dat de poh bij de huisarts dit mij heeft moeten vertellen, maar ik stond op een wachtlijst voor een psycholoog. Volgens hem had de psycholoog ook pas zin als ik er zelf iets voor deed. Kortom: niet oké en ik ga er niet weer alleen heen. (De laatste keer was mijn partner mee en toen was hij wel poeslief).

Ik moest toen maar weer 2x 2 uur gaan werken. Dit lukte natuurlijk niet dus ben ik gestart met 2x een half uur.

Ik ben de komende tijd nog niet van plan om uit te breiden gelukkig, en heb een psychosomatische fysio opgezocht die mij daar goed in steunt.

Ik heb er na een jaar ook een gehad. Het is inderdaad verplicht onder de wet poortwachter. In principe is het doel je verhaal voor te leggen, en dan geven ze een extra beoordeling/adviezen die je misschien kunnen helpen. De bedrijfsarts moet dat ook serieus bemen. Ik vond het zelf enorm vermoeiend, met name omdat mijn verhaal tot uitval lang en complex (en verdrietig) is, en ik daar dus 2,5 uur zat. Ik werkte toen ook net 3x2 uur dus dat was echt intens. Verder een hele aardige vrouw trouwens, ze was erg aardig en begripvol. Maar goed, het is dus verplicht. Je kan er het beste van maken door voorzichtig te delen dat het tempo van de bedrijfsarts niet aansluit bij hoe het echt gaat. Een reïntegratiecoach/bedrijfspsycholoog e.d. zijn dingen die de arbeidsdeskundige kan adviseren. Dus als je het voorbereid, zou je misschien dingen kunnen bedenken die steunend kunnen zijn en met hem/haar bespreken.

Hoi Wi,

Ik heb het onderzoek begin dit jaar gehad. Bij mij was het op mijn werk, al met al duurden de gesprekken de hele ochtend. Daarna was ik erg gesloopt, dus wees lief voor jezelf na afloop en plan voldoende rust in. ;)
Er werd voor het onderzoek een arbeidsdeskundige van een externe organisatie ingehuurd, dus onafhankelijk. In mijn geval was het een vriendelijke vrouw die allerlei vragen stelde en dit zonder oordeel aanhoorde. Na afloop van het gesprek met haar was er nog een gesprek met mijn leidinggevende erbij. Dat vond ik wat ongemakkelijk, maar nogmaals: de arbeidsdeskundige koos geen partij en hield zich vooral bij de feiten.
Van het gesprek krijg je een rapport toegestuurd, dit is uiteindelijk ook nodig voor je eventuele WIA-aanvraag.
Ik herinner me dat ik vooraf wel erg zenuwachtig was, maar dat het gesprek met de arbeidsdeskundige gelukkig meeviel omdat ze vriendelijk was en niet pushend zoals mijn leidinggevende.

Hoop dat je hier wat aan hebt. Hoe dan ook: alvast veel succes, en lekker als die hobbel er ook maar weer op zit. Zorg goed voor jezelf, ook in je re-integratie.

Hey, wat rot om te horen wat je hebt meegemaakt met de bedrijfsarts. Ik herken dat helaas maar al te goed… mijn ervaringen waren ook niet best. Wat ik daarvan heb geleerd: blijf op je strepen staan. Gaan ze je dan naar werk slepen? En als ze het echt niet met je eens zijn, kun je een second opinion aanvragen.
Ga bovendien nooit alleen naar zo’n gesprek – het is vaak veel te intens. Neem iemand mee die je vertrouwt.

Wat betreft het arbeidsdeskundig onderzoek: ik heb dat traject helaas al twee keer moeten doorlopen. Het onderzoek wordt gebaseerd op je functiemogelijkhedenlijst, die je (als het goed is) samen met de bedrijfsarts hebt opgesteld. Lees die lijst echt goed door, want daarin staat precies wat jij volgens de bedrijfsarts wel en niet aankan. Ben je het ergens niet mee eens? Onderteken dan niet. En als je dat al wel hebt gedaan, kun je er altijd op terugkomen. Dit document vormt namelijk de basis voor wat de arbeidsdeskundige gaat adviseren.

Wat de arbeidsdeskundige eigenlijk doet, is kijken naar wat jij volgens die lijst kunt, en wat jouw werk inhoudt. Als daar een mismatch in zit, zal hij meestal adviseren dat je niet terugkeert naar je werk. In dat geval kijkt hij mee naar wat je wél zou kunnen doen — bijvoorbeeld richting het tweede spoor.

Bij mij was het ook een gedoe, maar het gesprek met de arbeidsdeskundige zelf vond ik gelukkig prettig. De man was vriendelijk en begripvol. Alleen zei hij ook: Dit is wat ik van de bedrijfsarts heb gekregen, dus met deze 'beperkingen' van jou moet ik het doen. Daar stond ik dus even met mijn mond vol tanden, want ik had me daar niet op voorbereid.

Dus: lees die functiemogelijkhedenlijst goed door, en laat eventueel iemand meekijken. Het is best pittig qua tekst. Verwacht verder niet te veel van het arbeidsdeskundig onderzoek zelf — het is vooral een toetsing van de feiten van je werk. Daarom is waarschijnlijk ook je leidinggevende erbij betrokken, om te vertellen wat jouw werk inhoudt en wat er normaal van je wordt verwacht.
Ik hoop dat je hier iets aan hebt. ❤️

Dankjewel allemaal voor jullie ervaringen! Dit stelt mij gerust. Ik zie een eventueel spoor 2 gelukkig ook als mogelijkheid. Mijn werk is niet het plaatje wat ik mij altijd voorhield, en dat begin ik mij steeds meer te beseffen. Een deel van mijn werk vind ik heel leuk, maar dat deel blijkt kleiner dan ik dacht. Dus ik zie dat gelukkig als een kans om te kijken wat dan wel een mogelijkheid is.

@leonie Ik heb nooit een functiemogelijkhedenlijst gekregen volgens mij. Wellicht bij de volgende afspraak bij de bedrijfsarts. Ik ben wel benieuwd.

Op mijn strepen staan ben ik aan het oefenen, haha. We zijn tenslotte niet voor niks in een burnout gekomen en het is wat dat betreft een goede (maar ook heel pittige) leerweg.

Mooie inzichten al en idd een pittige leerweg! Vraag er zeker even naar, als je daar achter staat dan is dat heel fijn. Sterkte!

Hoi Leonie, Wat naar dat je het niet treft met de bedrijfsarts. Een Arbeidsdeskundig onderzoek (even voor degene die dit niet weet, een commerciële deskundige dus niet het UWV) is NIET wettelijk verplicht. Het wordt bij de werkgever sterk aanbevolen door de arbo. Ik heb niet geweigerd om te voorkomen dat ik reïntegratie zou weigeren (integendeel) maar wel gezegd dat ik niet in staat was om te reizen. Het is een gesprek online geweest en kort omdat ik niet meer aan kon. Zelf zat ik aan met moeite 8 uur. Nu achteraf, met moeite werk betekent stappen terug. Minder of geen werk, je hebt maar 1 jij. Zorg eerst dat je privé weer veel meer kan en de pot op met wat iedereen wil, sterkte en heel veel beterschap!

Haha thanks Anoniem! Mooie kijk erop. Je geeft mij weer het steuntje in de rug dat privé echt belangrijk is. En ik wist idd niet dat het niet verplicht is. Thanks! Jij ook beterschap :)

Deze gooi ik weer even omhoog voor Lotte

Bedankt anoniem. Dit geeft inderdaad al iets meer informatie. Een van de redenen dat ik destijds uit ben gevallen is dat ik mijn functie al lang niet meer leuk vond. Daarom steeds meer rollen/ functies erbij gaan doen, wat veel te veel werd. Alleen in mijn arbeidsovereenkomst staat nog steeds alleen de functie waar ik echt geen plezier/ energie uit haal. En als ik mijn leidinggevende hoor praten, zal er eigenlijk alleen nog maar naar die functie gekeken worden. En niet de andere taken die ik nog allemaal deed. En er dan alleen gekeken wordt naar welke vacatures staan er open binnen de organisatie, als daarbij iets is wat binnen mijn mogelijkheden zit. Dan moet ik daarop gaan reintegreren als het arbeidsdeskundigheidsonderzoek dat zegt...... Ik vind dit allemaal nogal vreemd. Maar helaas al een hoop meegemaakt in dit traject waarvan ik niet had verwacht dat het zo zou gaan.

Ik werkte voorheen vier dagen per week. Van de bedrijfsarts moest ik beginnen met twee uur per week, daarna met vier uur per week, tot ik op vier dagen van twee uur zat. Vanaf dat moment moest wekelijks iedere werkdag verhogen met een half uur per week. Tot vier uur per dag lukte dat, maar ik liep hartstikke vast: moe, hoofpijn, slaapproblemen, etc.

De arbeidsdeskundige heeft het opbouwschema vertraagd, per week, per dag een kwartier erbij. Volgende week zit ik op zeveneneenhalf uur per dag.
Met de nodige rustmomenten lukt het wel. Omdat ik mijn oude werkzaamheden weer gedeeltelijk kan uitvoeren, is er geen sprake van het 2e spoortraject.

Ik zoek ook iets voor online. Misschien als er genoeg animo is kunnen we online zelf wat starten?

Er is een Discord groep.
Zie verhaal; Discord groep (Verhaal 2175)

oh top, dankjewel!

Niet zelf meegemaakt maar zo te lezen ben je op de juiste weg en pak je de kern van je burnout aan!

@M ik heb niet zoiets heftigs meegemaakt als jij, wel ben ik gesprekken aangegaan met mijn ouders om dingen te verwerken. Ik heb eigenlijk twee belangrijke dingen te zeggen die misschien niet zijn wat je wilt horen, maar die wel heel belangrijk zijn.

Het eerste is: al die doemscenario's zijn scenario's die jouw oerbrein (het deel van het brein dat gericht is op overleven) bedenkt. Jouw zenuwstelsel zit nu enorm in de vecht/vlucht-modus, alles lijkt gevaarlijk, laat staan iets wat je zo aan het hart gaat en waarin je gekwetst kan worden. Voor die pijn wil je oerbrein je beschermen en dus probeert het controle te pakken.
Weet dat het logisch is dat dat gebeurt, maar dat het ook gewoon fantasieën van jouw hoofd zijn. Niet de werkelijkheid. Je hebt namelijk geen controle over de situatie en gaat dat ook niet krijgen.

Ten tweede: je weet niet hoe het gesprek gaat lopen. Ja, het kan jouw grote angst bevestigen. En dat zou verschrikkelijk veel pijn doen. Maar jij hebt geen invloed op de woorden, keuzes en acties van je vader. Jij bewandelt jouw eigen pad, en voor dat pad is het belangrijk dat je dit gezegd hebt. That's it. Hoe hij reageert, heb jij niet in de hand.
Maar weet dat je zelfs het worst case scenario kunt overleven. Want wat jij bij het hebben van zo'n gesprek doet, is jouw oude patronen overschrijven. Je laat zien dat je jezelf voorop zet, ongeacht wat de ander gaat doen. Dat je de pijn, waar jouw zenuwstelsel je altijd voor heeft geprobeerd te beschermen, kunt dragen, hoe zwaar die ook is. En dát is wat je naar herstel helpt. En naar een vrijer leven. Veel meer nog dan de uitkomst van het gesprek.

Dat je hoofd angstige scenario's bedenkt, is logisch. Die doet er alles aan om jou dit gesprek niet te laten voeren. Als kind ben je namelijk afhankelijk van die steun en liefde van je ouders en omgeving - geen wonder dat je geleerd hebt om je gedrag zo aan te passen dat ze je niet zouden laten vallen. Het was letterlijk een overlevingsmechanisme, want zonder ouders red je het niet.
Maar nu ben je volwassen. En waar je zenuwstelsel nog steeds denkt dat dat aanpassings gedrag nodig is om te overleven, IS dat niet meer zo - en dat signaal mag je je zenuwstelsel geven. Door het gesprek aan te gaan, met als mogelijke uitkomst dat je vader je in welke gradatie dan ook laat vallen. Maar zelfs als dat gebeurt, overleef jij het. Kom je er doorheen. Jij kunt dit ❤️

Ik heb hier geen ervaring mee maar wil wel even zeggen dat je ontzettend trots op jezelf mag zijn dat je dit gaat doen! Aan je verhaal te lezen ligt dit niet in je natuurlijke karakter dus dat je toch deze stap zet is heel knap (en toont herstel)! Kan alleen maar aanraden om 'ik' boodschappen te verkondigen zodat hij zich minder aangevallen zal voelen. En zoals hierboven benoemd, je hebt geen controle over zijn gedrag of reactie. Alleen hoe je er zelf mee om gaat. Probeer dat los te laten. Je kan er ook voor kiezen om het gesprek op papier uit te schrijven, zo heb je een houvast tijdens het gesprek met je vader.

Hey M,

Ik heb zo'n soort gesprek 1,5 jaar geleden met mijn moeder gevoerd. Wel weer een hele andere situatie dan jou. Mijn moeder sprak de laatste jaren erg negatief over mijn vader en daarnaast belde ze te pas en te onpas met allemaal negativiteit. Op den duurde raakte ik burn out en ging ze hier maar mee door. Ze had totaal geen begrip voor mijn situatie. Ik moest mijn grens dus wel duidelijk maken bij haar. Het was een super vervelend gesprek, want ze kan zich totaal niet inleven in een ander, ondanks mijn ik boodschappen en dat ik vanuit mijzelf sprak. Ik heb vele verwijten gekregen. Maar het allerbelangrijkste voor mij was dat het daarna wel klaar was met het vele gebel en de onverwachte bezoekjes. Dat geeft mij heel veel rust.
Het gesprek kan dus best heel vervelend zijn, maar daarna kan het je wel veel opleveren.

Heel veel succes en sterkte!

Ontzettend bedankt voor jullie reacties❤️
Morgen is het zover! Ik heb een brief geschreven zodat ik die kan voorlezen, en ik heb er vertrouwen in dat ondanks dat het heel veel pijn kan gaan doen, ik het aankan. Dit is zo'n stap voor mij dat ik me een klein beetje trots voel. En naast alle doemgedachten waar ik geen controle over lijk te hebben, probeer ik niet te vergeten dat het ook een begin van iets heel moois kan zijn!

hallo,

misschien komt dit berichtje te laat, maar ik ben een fervent sporter. Ik voelde dat dit net mijn herstel tegenhield spijtig genoeg. Ik heb veel gelopen, gefietst, gym.. zorgde eigenlijk dat ik meer uitgeput raakte. Enkel wandelingen heb ik goed aan.

@Meriam enórme afrader. Probeer eerst op te bouwen met wandelen. Ook al vind je dat saaier. Maar jezelf tot het uiterste drijven is het laatste wat je moet doen als je nog zoveel klachten hebt. Doe je het wel, bouw het dan echt langzaam op. Nederland in beweging is een mooie manier om wat eerste krachttraining te starten zonder jezelf helemaal kapot te maken.

Ik ben begonnen met wandelen de eerste 4 jaar en soms wat hier en daar thuis low impact.. vanaf vorige maand naar de gym gegaan nu toch het gevoel te hebben dat et iets te zwaar is voor mijn herstel.. maar het kan ook zijn dar ik me overtrained heb.. gelijk 2uur gesport lichte cardio en kracht training.. nog niet haalbaar dus terug na 1 uur sporten heel.licht.. succes

Goed om te beseffen: je herstelvermogen doet het veel slechter als je zenuwstelsel ontregeld is. Dus herstellen van sporten kost je lichaam veel meer energie; energie die het niet heeft. Daarnaast zit je lichaam al hoog in de cortisol en adrenaline en zorgt intensief sporten dat je alleen maar hoger in de adrenaline komt.

Ik sport zelf 1x per week max half uur. Ik doe meestal 7 minuten rustig en loopband, 1x bankdrukken en 1x oefening rug. Echt echt heel licht qua gewicht. Ik weet niet of dit goed is hoor, maar voor mij is dit een soort exposure aan drukte (ik sport wel tijdens de rustige tijden) en hiermee krijg ik een beetje spanning uit men lijf. Soms voel ik me oke erna en soms iets overprikkeld. Mijn plan is om steeds 1 oefening erbij te doen als ik de drukte qua mensen en de spanning van de gewichten aankan. Nogmaals, ik probeer gewoon dingen zonder dat ik 100% weet of het goed is hoor haha.

Af en toe eens wandelen, maar ik beweeg niet meer zo veel als voor mn burnout. Exact om de redenen die Ax aangeeft. Op de harde manier geleerd hoor.

Pak lekker sporten daarna wel weer op. Is niet anders.

Hoi Meriam,

Ik zat zelf 2 jaar thuis met klachten toen ik ineens weer heel veel zin kreeg in hardlopen. Ik ben heel rustig beginnen (met een aantal keer 1 minuut joggen tussen het wandelen door). En ik voelde me daarna zo ontzettend goed en "normaal" dat ik dit heel langzaam heb opgebouwd.
Krachttraining in een gym is misschien wat heftig maar je zou ook filmpjes op kunnen zoeken op YouTube van Pilates bijvoorbeeld 5 minuutjes. En onderzoeken hoe je je daarna voelt. En dat dan ook langzaam opbouwen als je je heel goed voelt.
Maar heel eerlijk naar jezelf blijven en als je toch verslechtering voelt daarna (of volgende dagen) dan weer stoppen.
Ik merk nu echt dat mijn lichaam aangeeft er weer zin in te hebben maar op dagen dat ik denk dat ik het zou moeten maar eigenlijk geen zin heb doe ik het niet. Ik probeer dus niet rigide een of ander schema te volgen maar geniet wel intens van even joggen als dat goed voelt.

Succes! Groetjes

Hey Meriam,
Ik ga ook nog af en toe hardlopen.
Ik kan het niet laten, maar ik merk wel dat ik wat klachten krijg de dag erna, zoals koud en een branderig gevoel op mijn rug, ik zweet ook enorm tijdens het lopen wat ik eerst niet had.
Komt je dat bekend voor?
Groetjes

Ik ben net op rustig tempo gaan fietsen. Voelt fijn, maar merk wel dat wandelen beter is, minder activerend. Ik kan helaas niet wandelen momenteel vanwege een blessure. Heel vervelend, want ik heb er veel baat bij. Miss goed om je hartslag als leidraad te gebruiken. Een fysio kan je daar ook bij helpen.

Laat de kinderen niet de dupe worden.

Nu voorgaan. Je wist dat je er 3 kits kreeg.
Wat extra hulp vragen misschien.
Met kits red je het ook, hier ook met 4 gegaan.

Wat heb je tijdens de 7 maanden gedaan ? En dan bedoel ik gesprekken, therapie, coaching? Etc

Wat ik in de reacties hierboven nog niet lees en daarom toch even reageer: wat rot zeg, je situatie. En heel begrijpelijk dat een samengesteld gezin met 3 kinderen (van een ander) je veel energie hebben gekost.
Goed dat je inmiddels meer grenzen aangeeft. Weet je partner ook dat je hier tegenaan loopt en kun je het er met elkaar open over hebben?

Ik heb zelf geen kinderen maar wel een scheiding tijdens m'n burn-out achter de rug. Mijn ex ging vreemd en wilde bij me weg, dus het was in eerste instantie niet mijn keuze.
Wat dat heeft gebracht voor m'n herstel: een scheiding is echt stressvol en al helemaal in een BO, daardoor ben ik nog meer achterop geraakt in mijn herstel.
Daarnaast: ik ben heel blij dat de relatie met mijn ex voorbij is en zie inmiddels in dat dit al langere tijd (voor mijn BO) ook veel stress heeft gegeven en dat ik ook daar al jaren over mijn grenzen ging. Nu ervaar ik op dat gebied veel meer rust en het alleen wonen vind ik eigenlijk helemaal niet erg. Ik kan me op mijn herstel focussen.

In mijn geval werd er dus voor me gekozen en heeft het positieve en negatieve gevolgen gehad voor mijn herstel. Ik kan niet voor jou denken en voelen. Het is goed dat je je bewust bent van de patronen en hiermee aan de slag kunt/wilt. Heb je verder hulp of gesprekken met een psycholoog die hierin ook mee zou kunnen denken (evt. samen met je partner)?

Veel sterkte en wijsheid toegewenst!

Dank.

Mijn partner is uiteraard op de hoogte.

Ik heb eigenlijk al wel zo’n beetje alles gedaan wat ik kan doen: psycholoog, lichaamsgerichte therapieën, yoga, mindfulness, beweging en momenteel nog coaching.

Lees Ax's reactie even onder verhaal 2477.

Hey Cath,

Ik herken mezelf hier in, ook geen grenzen aangeven, mezelf wegcijferen, mezelf niet uitspreken etc. Ik heb vaak nagedacht of ik niet mijn relatie moest beindigen. Het voelde voor mij echt alsof ik dan de rust zou hebben om te herstellen. Al zijn negatieve kanten leken ook ineens dealbreakers voor mij. Echter nu in verder in mijn herstel ben, besef ik me dat dat de makkelijke 'uitweg' was geweest. Het probleem zat hem niet in mijn partner maar in mij. Ik kan mijn grenzen niet aangeven, ik cijfer mezelf weg, ik spreek mezelf niet uit. Hij vraagt dat niet van mij. Ik struggle er nog steeds mee om soms wat meer voor mezelf te staan, maar merk wel dat hoe meer ik dat doe, hoe meer 'ademruimte' ik voor mezelf creeër en hoe minder overprikkeld ik raak. En mijn partner is alleen maar blijer met mij nu ik duidelijk ben in mijn behoeftes en grenzen. Hij kan er nu ook beter rekening mee houden. En ja, die uitvergrote negatieve aspecten zeggen wel iets, maar hij kan zichzelf daarin niet verbeteren als ik mij er niet over uit spreek.

Jouw gezondheid is op dit moment het aller belangrijkst en je moet hier echt voor jezelf kiezen! Maar het zegt wel wat dat het je aller grootste angst is om hem te verliezen. Het kan heel goed zijn dat je hoofd inspeelt op je angst, en je relatie beindigen ook een beschermingsmechanisme is. Het enige wat ik kan adviseren, is voel aan wat te veel is, spreek dit uit, en stel je grens. Maar ik weet dat dat ontzettend moeilijk is.

Hoi Cath,
Wat een rot situatie! En met kinderen. Zo ingewikkeld. En wat is nou een echt gevoel en wat wordt ingegeven door Bo angst. Wat knap dat je je patronen hebt doorbroken! Dat zegt ook wel wat over hoe solide de relatie is? Want als jij nu meer je grenzen enzo kan aangeven en je partner dit alleen maar fijn vindt dan lijkt me dat een heel goed teken. Wonen jullie samen?

Ik heb zo'n beslissing genomen maar ik denk dat mijn relatie wel een stuk slechter was. Na 2 maanden bo de relatie met mijn vriend verbroken. Ik was heel erg met vooral zijn gevoel bezig, en er was weinig ruimte voor mij binnen de relatie. Al dat pleasen lukte me gewoon niet meer. En ik merkte dat als ik wel behoeftes uitsprak dat hem dat irriteerde. Ik ben blij met die keuze al was het ook erg alleen en verdrietig in het begin. En werd mijn bo in het begin echt heel erg daardoor. Op de lange termijn ben ik natuurlijk heel erg blij dat ik die beslissing toen al heb gemaakt.

Nouja allemaal andere situaties en andere verhalen maar hoop dat je er ergens iets uit kan halen.

Dank je Sterre voor het delen, fijn. Heel herkenbaar. Het pleasen en mijn eigen gevoel wegcijferen kan ik idd ook niet meer, vandaar dat dit nu zo’n issue is. We wonen idd samen. Erg moeilijk zo….

Zou je relatie nog werken als je stopt met pleasen en jezelf wegcijferen?

Ik denk dat je er soms niet aan ontkomt om juist grote beslissingen te nemen tijdens je BO. En je omgeving kan enorm veel verschil maken in je herstel, ik spreek uit ervaring. Het is misschien te idealistisch om te denken dat alle verandering en herstel vanuit je innerlijke wereld moet komen. Ik vind dat je best keuzes mag maken juist obv voor jezelf kiezen, naar je grenzen luisteren. Dan komt eigenlijk indirect de verandering juist ook vanuit je innerlijke transformatie die je in de wereld vormgeeft.

Rake vraag van camiel hierboven ook. Zo “simpel” kan t zijn.

Pff ik heb een heel lange reactie geschreven maar hij weigert te plaatsen. Hopelijk lukt het snel wel...

Cath, hoewel onze situaties anders zijn, herken ik me wel in wat je zegt. In het begin van mijn ziekte had ik heel veel last van R-OCD; ik was doodsbang dat ik niet meer van mijn partner hield. Dat werd minder, maar na een terugval zei mijn partner dat hij niet wist hoe hij alles ging volhouden, en raakte ik in volledige paniek. Mijn hele lichaam kwam totaal in overlevingsstand en qua herstel was ik echt terug bij af. Ik was als de dood dat hij me zou verlaten, ging me beter voordoen dan het met me ging, ging zijn problemen oplossen, etc. Kortom: mezelf wegcijferen om hem te pleasen. Volledig de oude patronen weer oppakken. Dus ik snap precies je gevoel echt.

@Cath ik heb een heel lang verhaal maar ik kan hem niet eens in delen plaatsen. Frustrerend. Als je me een persoonlijk berichtje op Instagram wilt sturen (@ont.regeld) dan kan ik je het verhaal via die weg sturen...

Jezelf wegcijferen is iets van jóú. Jij moet daar iets in veranderen, want anders blijf je er tegenaan lopen. Je relatie is de moeilijkste om dat te doen, omdat je partner het dichtste bij jou staat en jou dus ook het allermeeste kan kwetsen. Je zenuwstelsel ziet daar een heel groot potentieel gevaar en doet dus extra z'n best om jou daartegen te beschermen, door twijfels in je hoofd te zaaien. Want als jij ook twijfelt, doet het minder pijn als je hem kwijtraakt. Dat is precies wat R-OCD is (Google maar eens, denk dat het je allemaal heel bekend voorkomt). Je zegt dat je hem eigenlijk niet kwijt wilt - dus kies je eigenlijk niet voor jezelf als je je relatie verbreekt, want je wílt dat helemaal niet. (2/4)

Maar je zenuwstelsel zit nu juist in een staat van paraatheid. Die denkt dat je in gevaar bent en moet vechten of vluchten. En vluchten is je relatie verbreken. Maar daarmee geef je je zenuwstelsel als het ware gelijk: ja, ik ben inderdaad onveilig. En daarmee schiet je nog meer in die staat van onveiligheid. (3/4)

Het is mogelijk om je zenuwstelsel anders te trainen, maar dat is zwaar en soms ongemakkelijk. Toch is het belangrijk, zowel nu als voor later. Begin bij jezelf door te onderzoeken wanneer je iets doet omdat jij het echt wilt, en wanneer je handelt uit angst of schuldgevoel. Bewust worden van dit verschil is de eerste stap. Als je dit duidelijk hebt, kun je in kleine situaties proberen om anders te reageren, bijvoorbeeld een klusje laten liggen in plaats van het over te nemen, eens nee zeggen wanneer hij iets voorstelt, of je keuzes niet constant verdedigen. Je hoofd zal hiertegen protesteren, soms heel heftig, en je lichaam kan intense angst ervaren. Dat mag er allemaal zijn. Oefeningen zoals mindfulness of defusie kunnen je helpen om hiermee om te gaan en door deze momenten heen te komen. (4/4)

Sorry voor de blokken, wat een vervelende site ook soms. Heb hele zinnen moeten ombouwen om dit te kunnen plaatsen, pff...

Voor mij heeft bovenstaande iig gezorgd dat mijn relatie nu meer in evenwicht komt, en ondanks de soms flink taaie gesprekken gaat het een stuk beter met ons, én ben ik eindelijk weer een beetje aan het herstellen. Dus het werkt echt.

En wat hierboven ook gezegd wordt, lees ook even mijn reactie op verhaal 2477. Denk dat je daar iets aan hebt :)

Heb dit ook en ga er kapot aan. Geen controle over de gedachten meer, denk alleen maar deze relatie is het niet. Dan ontstaat extreme paniek

Hi anoniem,

Ontzettend nare situatie ook voor jou. Schrale troost dat je dus niet de enige bent… Ik wens je veel sterkte.

Hi Anoniem, je hele lichaam is uitgeput en veel mensen hebben er ook nog een hartdysregulatie bij, als gevolg van te veel stresshormonen en je lichaam. Cortisol en adrenaline zijn namelijk bedoeld om je klaar te maken om te vechten of vluchten, daarom is het handig om meer bloed naar al je spieren te pompen. Maar bij gezonde mensen zakt de stress weer naar beneden als je weer veilig bent.
Als je in een burn-out zit, komt je lichaam slecht in die veilige modus. Je hartslag blijft permanent hoog en dat kost bergen aan energie. Als je dan ook nog écht een workout gaat doen (zoals traplopen), dan rijst je hartslag al helemaal de pan uit.
En het lastige is dat je lichaam dan in de anaerobe verbranding komt. Een gezond persoon komt door pas in als ie gaat springen of fanatiek gaat sporten, maar omdat onze hartslag van zichzelf al zo hoog is, komen we daar eerder in. De anaerobe verbranding is dat je lichaam niet meer zuurstof, maar koolhydraten omzet in energie. Maar daarbij zet het ook om in melkzuur en dat zorgt voor verzuring. Wij burnies zitten dus bij weinig inspanning op een intensiteit alsof we onszelf helemaal uitputten. :(
Ik loop tegenwoordig zo weinig mogelijk de trap op en altijd op een rustig tempo. Heel frustrerend, maar ik weet dat het uiteindelijk wel weer komt ❤️ En dan ga ik wel weer conditie opbouwen!

Ax, bedankt

Ik wist niet zo veel mensen hartdysregulatie hebben…

Mijn hart voelt vaak trillerig en springerig…. En hij slaat vaak over. Dat vind ik eng. Echt wel 30 of 50 per dag. En ik voel mijn hartslag heel krachtig vaak (vooral in bovenbuik, in het kuiltje onder mijn borstbeen). Hij wisselt erg van 70 naar 100 naar 80 naar 90 naar 70 etc, zo om te paar seconden. Het is niet zo heftig die wissels, maar op sommige momenten gebeurt dat wel…. Is dat normaal dan?

Ik heb wel holter gehad maar toen geen klachten…

Normaal voor iemand met een burn-out, ja. Helaas. Heb je een hartslagmeter om? Want het constant in de gaten houden kan alleen maar heel veel angst oproepen. Het ging met mij echt beter toen ik mijn smartwatch niet meer ging dragen.

Ja, ik heb ook hartslagmeter om. Maar ik voel mijn hart sowieso veel rondspringen….. Goed, wel fijn om te horen dat dat met een burn-out normaal is….. Heb echt het gevoel dat mijn hart niet oké is. De arts had ook geluisterd en toen hoorde die ook allemaal overslagen, daarom werd ik doorverwezen. Maar daarna was de holter dus wel goed…... Brrrrrr, maakt me bang…. Heb t idee dat alleen ik dit heb… Maar anderen dus ook…. Gelukkig ben ik niet alleen

Je bent zeker niet alleen. Het hoort er echt bij. En je bent ook niet de enige die het heeft laten checken, en dat is ook verstandig.
Nu is het zaak om het te proberen los te laten. Niet meer laten checken. Niet meer bevestiging zoeken dat anderen het ook hebben. Want dat houdt je zenuwstelsel juist in de angst modus. Elke keer als jij weer checkt of bevestiging vraagt of meegaat in je angst, geef je je zenuwstelsel als het ware het signaal: je had gelijk, dit is gevaarlijk.
Maar dat symptoom is het gevolg van een ontregeld zenuwstelsel. En dat geldt trouwens voor vrijwel alle klachten die je ervaart. Dus is het niet gevaarlijk, maar vooral ontzettend naar.en onprettig.

Als het je lukt om steeds vaker niet in je angsten mee te gaan, ga je heel langzaam maar zeker herstellen. Dan durft je lichaam met hele kleine stapjes en met vallen en opstaan weer een beetje in de rust te komen. En dan gaat die hartslag uiteindelijk ook weer meer omlaag :)

Bedankt Ax…

Die hoge hartslag vind ik niet zo eng. Die onregelmatigheden wel….. Maar dat is dus normaal. Gelukkig….

Yes! Ik vraag mij soms af of mijn benen me wel nog een tree omhoog kunnen duwen 🫢

Hier ook het grootste problemen,de benen.
Op een stoel zitten,half uurtje en tintelingen,rondlopen dan maar of wandelen.
Lukt wel maar spijtig genoeg een half uurtje en bekaf.

Hi Anoniem,

Heb ik ook heel lang gehad. Inmiddels kan ik weer wandelen, hardlopen, gewichtheffen en traplopen zonder superhoge hartslag. Het wordt echt beter, push jezelf niet te veel. Lekker rustig wandelen en laat alle apparaten die je hartslag meten sowieso thuis/af. Dit maakt het alleen maar erger.

Hi Anoniem, hoe hoog was julie hartslag in die tijd? Mijn hartslag blijft ook torenhoog als ik maar iets doe, terwijl ik voordat ik uitviel wel heel sportief was. Het maakt me onzeker en het horloge maakt het alleen maar erger inderdaad. Die heb ik maar weer afgedaan…

Ik herken het zeker! Ik kreeg ook een mega hoge hartslag van traplopen met gevolg: Paniek.
Ik heb inmiddels een abonnement bij de huisarts en nadat ik dat aangaf dat mijn hartslag steeds sneller ging voor mijn idee, en ik daar angstiger van werd heb ik bètablokkers gekregen. Sindsdien geen hoge hartslag meer bij het traplopen. Maar dit is natuurlijk even een lapmiddeltje. Ik krijg nog een holteronderzoek vanwege de hevige angst en omdat ik het niet vertrouw. Ik reed vorig jaar bijv. nog een marathon op de mountainbike en ben normaal zeer actief. Ik durfde een paar weken geleden de trap eigenlijk niet meer op. Nu gaat dat weer goed en durf ik ook weer uit te bouwen. Maar ik heb ineens na het weekend veel meer energie ( waarschijnlijk heeft alle rust toch geholpen).

Hi Mi,

Mijn hartslag was toen 140/150 tijdens wandelen. Vond het ook echt heel eng toen en durfde daardoor al helemaal niet te sporten. Ook nam mijn hartslag heel traag af. 90/100 in rust was in die tijd normaal. Nu is mijn hartslag weer 100 tijdens wandelen en zakt mijn hartslag weer naar 50/60 in rust. Ook ik was heel erg sportief voordat ik uitviel, ging van 40 km per week hardlopen naar 500 meter wandelen. Goed nieuws: het komt ook weer goed. Luister goed naar je lijf, lekker wandelen. Alles wat als inspanning voelt even laten. En dat horloge de aankomende periode lekker in de kast leggen. Inmiddels kan ik bijna alles weer. Al push ik mezelf niet meer zo erg, en loop ik hard ter ontspanning ipv het behalen van een nieuwe PR. Zet em op! 🫶

Herkenbaar! Mijn conditie is ook erg afgenomen, van de kleinste dingen buiten adem nu.. opnieuw opbouwen denk ik.

Hoi Anoniem, ik herken me helemaal in je verhaal en het geeft me echt vertrouwen om te horen dat je gelukkig weer zo goed bent hersteld. Ik hoop dat ik ditzelfde pad ook snel ga volgen.. Duurde het lang voordat jouw hartslag weer wat normaliseerde? Ik ben nu 4 maanden verder sinds ik uitviel en sinds 2 weken weer langzaam aan het joggen. Eerste keer tikte ik direct een hartslag van 190 aan. Vorige week hield ik een rustiger tempo aan (3km gerend op een tempo van 8.1k/h, echt een slakkengang dus, en toen bleef ik net onder de 160/min… ik wil zo graag mijn goede conditie weer terug ..

Ik probeer te reageren maar mijn reactie word niet geplaatst..

Ik probeer te reageren maar mijn reactie word niet geplaatst..

Geen idee hoe erg je overprikkeling is. Maar op het moment dat je energie ietwat is toegenomen, je weer redelijk slaapt en normale nachten maakt helpt het om stapsgewijs prikkels op te zoeken. Dit kost dan enorm veel energie en dat zal je merken maar in de loop van de tijd zou het beter moeten gaan. Mocht je nog steeds stress klachten hebben en veel vermoeidheid is het een ander verhaal.

Ik heb geen stress klachten meer ik merk alleen dat ik heel weinig sociale dingen kan doen ik kan bijvoorbeeld niet naar feestjes, uit eten, ik krijg dan echt per direct klachten zoals overprikkeling, draaierig en wazig even wat eten met mijn man lukt af en toe wel

Ik heb precies het zelfde annemiek

Hier ook zelfde verhaal na ruim 2 jaar

Ondanks dat het leven al twee jaar in het teken van beter worden staat, wordt die overprikkeling hier ook maar niet beter. Om gek van te worden inderdaad

Hebben jullie wel soms betere dagen? Op welke manier merk je dat je overprikkeld bent? Werken jullie?

Werk niet. Heb zeker dagen dat het minder of weg is

Ik zit er al 4 jaar in.. het word wel iets beter je moet ook gewoon als je ergens heen gaat, met of zonder klachten, je brein laten merken dat je gewoon veilig bent.. langzaam aan gaat fe duizeligheid en overprikkeling naar de achtergrond.. ik heb wel nog moeite met sporten en spierspanning bovenrug en middenrif nek schouders kaken.. jullie ook?

Ben je al eens voor langere tijd in een prikkelarme natuurlijk omgeving gaan verblijven ? Ik ging onlangs op reis ( ben nog nooit zo met tegenzin en depressieve gevoelens vertrokken ) , maar na een halve week ben ik daar toch meer tot rust beginnen komen... ik verbleef vlak naast een rustig strand in Spanje, ging veel wandelen en zwemmen in de zee... deed me zo 'n deugd dat ik er nooit meer weg wilde.... natuurlijk gaf het gevoel van nu ben ik ' op vakantie ' ook een aantal zorgen tijdelijk wegvallen.

Pfff wat fijn om te horen dat dat goed gegaan is voor je Anoniem. Ben een beetje jaloers op je ook.
Moet er niet aan denken om uberhaupt naar een vliegveld te gaan en ook nog een paar uur in een vol vliegtuig te zitten!!
Een supermarkt en winkels zijn voor mij eigenlijk na een jaar nog steeds bijna niet te doen!🙈

Hey, ja , zonder dat vliegtuig had ik natuurlijk nooit daar kunnen raken, en ik heb er zitplaatsen opgezocht in de luchthaven heen en terug waar ik toch redelijk op mezelf zat... het waren ook kleinere luchthavens ( in de vorige jaren deed ik deze reis altijd met de auto helemaal alleen, maar dat voelde nu veel te vermoeiend voor me, dat zou ik zeker niet aangekunde hebben nu ) en nu achteraf toch blij dat ik weer gegaan ben. Ik voelde me vooral depri en ongemotiveerd voor ik vertrok en ook super gespannen al maanden , maar die reis bracht me toch een beetje uit die cycle, thuis blijven zitten in dezelfde sfeer en omgeving had dat niet voor me kunnen doen, voel ik nu... eens daar voelde ik me ook niet direct rustiger en hoor, dat kwam pas na een tijdje, maar ik was wel blij in zo'n mooie omgeving even te kunnen wonen, nam toch iets van het zwartdenken weg. Maar ik snap dat anderen zoals jij misschien nog in een erger stadium van overprikkelbaarheid zitten... niet leuk !! Nu terug thuis voel ik terug de dreiging van de stress en de neerslachtigheid, ik denk soms dat mijn leven niet het leven is dat ik wil ofzo en me daarom zo weer begin te voelen? Ik heb nog wel wat meer rust in me dan voor mijn reis en ook nog wat meer motivatie heb ik er van over gehouden om wat meer dingen te doen... al is dat ook nog niet gigantisch veel hoor.

Heel herkenbaar ja. Bij mij is het nu ook nog steeds zo (na ruim 1,5 jaar): als ik te hard ga krijg ik gelijk weer die griepachtige verschijnselen en voel ik me een paar dagen ziek. De periodes die ertussen zitten worden wel gelukkig steeds iets langer.
Sterkte met alles en wees lief voor jezelf!

Ik heb gedurende mijn Burn-Out heel vaak gedacht dat ik ziek was, maar het bleek wederom Burn-Out gerelateerd te zijn :') Vaak krijg je die griepachtige verschijnselen als reactie wanneer je te veel gedaan hebt. Het zijn typische PEM-klachten: post-exertional malaise. Ik heb daar op mijn Instagram-account een uitleg over gegeven (@ont.regeld, het verhaaltje bij het plaatje van de zon).
Ik weet niet precies hoe het zit, maar het heeft ermee te maken dat je zenuwstelsel en immuunsysteem heel veel op elkaar reageren. Dus een ontregeld zenuwstelsel kan weer een soort afweerreactie van het immuunsysteem opleveren, alsof je lichaam tegen een ziekte vecht (maar dan zonder virus).
Probeer de klachten maar gewoon toe te laten en eraan toe te geven. Als je lichaam aangeeft dat het rust nodig heeft, is het goed om het rust te geven. En dit is een duidelijk signaal.

Doodnormaal. Bij een burnout moet je eerst door de ontprikkelfase. Dat wil zeggen stressoren weg nemen en veel rusten. Je zal dan je stress klachten die je waarschijnlijk al had beter gaan opmerken. Geef hier aan toe en rust door zodat je stressklachten afnemen en je ineens heel vermoeid gaat worden. Ook dit is normaal je bent dan een stap verder in je herstel namelijk de herstel fase. Rust lekker door en bouw reserves op. Daarna kan je aan je conditie en reintegratie gaan werken

Dank voor je reactie! 'S ochtends opstaan kan soms zo heavy zijn. Er raast dan een heel angstig, onrustig gevoel door mijn lichaam. Heel moeilijk om dan te kalmeren en rust te vinden. Dat lukt vaak pas ergens na de middag om min of meer gekalmeerd te zijn en als ik dan rust gevonden heb, voel ik me enorm uitgeput.

Nog een bijkomende vraag: 2 dagen voor ik ongesteld moet worden en tijdens ik ongesteld ben, zijn de klachten een pak erger. Nog mensen die dit ervaren? Ik heb al gelezen dat ook wel normaal blijkt te zijn. Ga het er ook een over hebben met mijn huisarts op een volgende afspraak.

Dank voor je reactie! 'S ochtends opstaan kan soms zo heavy zijn. Er raast dan een heel angstig, onrustig gevoel door mijn lichaam. Heel moeilijk om dan te kalmeren en rust te vinden. Dat lukt vaak pas ergens na de middag om min of meer gekalmeerd te zijn en als ik dan rust gevonden heb, voel ik me enorm uitgeput.

Nog een bijkomende vraag: 2 dagen voor ik ongesteld moet worden en tijdens ik ongesteld ben, zijn de klachten een pak erger. Nog mensen die dit ervaren? Ik heb al gelezen dat ook wel normaal blijkt te zijn. Ga het er ook een over hebben met mijn huisarts op een volgende afspraak.

Heel normaal. Wat anoniem zegt. Je gaat nu eigenlijk pas echt voelen hoe je lichaam eraan toe is. Rusten en overgave en accepteren dat er bij deze fase heel veel rare en irritante klachten horen is wat nu het beste is. Je wereld heel klein en zo veilig mogelijk maken. Alles voorspelbaar en kalm en lief en fijn voor jezelf.
Het wordt echt beter!! Zodra je kunt accepteren dat het zo is en je klachten normaal zijn (en je echt heel veel rust nodig hebt) begin je met herstellen. Voor de klachten duidelijk een stuk minder zijn duurt alleen helaas meestal wel best lang. Maar op een dag kijk je terug en kun je je bijna niet meer voorstellen hoe slecht je je nu voelt… Sterkte!

Op aanvulling van mijn eerste reactie. Maar het is normaal om die klachten te voelen. Vooral als je opstaat of 's nachts wakker word. Je lag even in coma en shit die klachten zijn er nog. Hoe harder je je best doet om die klachten te verminderen hoe meer klachten je krijgt. Je doet namelijk te hard je best. Niet zeggende dat een ademhalingsoefening in de ochtend niet werkt, juist wel. Maar verwacht niet dat je klachten ineens weg zijn. Verdraag je klachten, laat ze er zijn en op een gegeven moment voel je ze minder. En logisch dat je in de middag dan ontzettend uitgeput bent want je heb zo je best gedaan om te ontspannen en dan slaat de vermoeidheid toe, of beter gezegd je merkt hem dan pas maar die was er al de hele tijd. Hoe naar het ook is, focus je niet op de klachten, maak een dagprogramma dat prettig is met veel rust, kleine blokken of een middagslaap en naar verloop van tijd zal het beter gaan

Ja herkenbaar, vooral de ochtenden vind ik lastig, dan snel moe, heel onrustig en gejaagd, rotgevoel in mn lijf. Later op de dag beter en in de avond voel ik me weer normaal. Ik weet je leeftijd niet, maar boven de 40 jaar moet je je zeker ook eens verdiepen in de perimenopauze… er ging een wereld voor me open. Bij zijn het dus de schommelende hormonen die me dus zo onderuit halen. Sterkte hoor!

Hi Gitte, dit is niet afkicken: dit is je zenuwstelsel die helemaal over de kop staat. Het kan helpen om de uitleg die ik over Burn-Out geschreven heb te lezen in verhaal 2026. Je zenuwstelsel is zodanig "kapot" dat het wegnemen van stressoren niet zorgt voor rust. Je zenuwstelsel moet echt weer in balans komen en helen!

Bedankt voor jullie reacties! Stelt me gerust.
@Es Heel herkenbaar verloop hoe je het schrijft... Ik ben 35, geen idee of dat al perimenopauze zou kunnen zijn. Ga ik eens aan mijn arts vragen.

Ik zit momenteel weer in de goeie fase van mijn cyclus (ovulatiefase) en dan zijn die klachten er dus amper of niet... Nog mensen die dat zo ervaren?
Daarnet een uitgebreid bloedonderzoek laten doen. Moet morgen ook een speekseltest doen om het cortisolniveau te bepalen. Heel benieuwd naar de resultaten!

Ik zit momenteel weer in de goeie fase van mijn cyclus (ovulatiefase) en dan zijn die klachten er dus amper of niet... Nog mensen die dat zo ervaren?
Daarnet een uitgebreid bloedonderzoek laten doen. Moet morgen ook een speekseltest doen om het cortisolniveau te bepalen. Heel benieuwd naar de resultaten!

Ik zit momenteel weer in de goeie fase van mijn cyclus (ovulatiefase) en dan zijn die klachten er dus amper of niet... Nog mensen die dat zo ervaren?
Daarnet een uitgebreid bloedonderzoek laten doen. Moet morgen ook een speekseltest doen om het cortisolniveau te bepalen. Heel benieuwd naar de resultaten!

Ik zit momenteel weer in de goeie fase van mijn cyclus (ovulatiefase) en dan zijn die klachten er dus amper of niet... Nog mensen die dat zo ervaren?
Daarnet een uitgebreid bloedonderzoek laten doen. Moet morgen ook een speekseltest doen om het cortisolniveau te bepalen. Heel benieuwd naar de resultaten!

Het 's ochtends wakker worden met stress en angst ken ik maar al te goed. En tegen de avond betert het meestal...als het nare gevoel weg is kan soms een stom iets alles terug in werking zetten...ik ben een man en 53 jaar dus van de rest kan ik niet meespreken🫣

Bij mij is het ook zo begonnen. Achteraf gezien, nu in terug kijk, waren er al wel eerder signalen maar die zag/voelde ik toen niet. Ik was een 'beetje' moe maar ach, hoort erbij dacht ik. Sliep toen twee weken ~15h per nacht. Daarna ben ik weer aan het werk gegaan want ik voelde me weer opgeladen en toen kwamen er veel duidelijkere klachten en ben ik uiteindelijk helemaal uitgevallen.

Ja, minstens 16 uur slaap per dag in het begin. Slapen, slapen, slapen...

Heel normaal. Op het moment dat de ontprikkelfase of de ontstress fase zijn einde nadert komt de vermoeidheid fase. Heel normaal en lekker veel laten slapen! Sliep zelf ook zo'n 12-16 uur maanden lang.

100% maar ik zie het niet als iets slechts

Ja, herkenbaar. Nu ik noodgedwongen stilsta denk ik meer bewust na over wat ik hierna met m’n leven wil en wat ik écht belangrijk vind. Ik zie het als iets positiefs waar ik weer van kan leren

Yes, ik heb ooit eerder een soort overspanning gehad zonder te weten wat het was. Ik had toen geen hulp gezocht en ging gewoon door met alles dus het duurde langer dan nodig was. Ik kon niet scherp meer zien, meerder keren naar de huisarts geweest. Maar is gewoon een symptoom van derealisatie/dissociatie dat heel veel voor komt, maak je maar niet zorgen erover, het is gewoon heel vervelend. Duurde denk ik een jaar of 2 voordat dat symptoom langzaam ging liggen. Het was ook een van de eerste symptomen die terug kwam tijdens deze burnout waar ik nu in zit, alleen dit symptoom gaf me nu niet echt stress meer aangezien ik het al herken. Nu zit ik meer met alle hersenschudding achtige symptomen en vreemde fysieke symptomen haha.

Veel sterkte nina

Herkenbaar! En de dissociatie wanneer merkte je daar vermindering in jsp?

Heel herkenbaar. Zo’n 16 mnd bo en nog steeds regelmatig slecht zicht. Nu al een paar weken iedere dag weer, vooral ‘s ochtends. Ook al paar keer laten checken bij de opticien maar helaas. Ik probeer het maar gewoon te accepteren als het zoveelste op hol geslagen signaal van m’n lijf.
Maar irritant is het wel. Want ik voel me inmiddels soms best een deel van de dag eindelijk niet meer moe en benauwd maar kijk dan toch nog wazig de wereld in…
Geen tip dus, wel herkenning!

Hallo nu ben ik geen huisarts. En pak ook niet jouw medicatie, maar van 10 naar 25 mg in een week lijkt mij toch wel wat erg veel in een week. Zelf zit ik aan de escitaloprám ook geen pretje in het begin zijn er altijd bijwerkingen duur zo een paar weken, het moet eerst nog aanslaan. Daar bij werk elke medicatie anders. Wat voor de een goed is is voor de andere niks of niet goed mvg anoniem

Vervolg hier boven. Mag ik vragen wat je klachten zijn voor de medicatie mvg anoniem

Beste C, ik ben ook ooit (december ‘23) gestart met sertraline. Ik weet nog dat het heel heftig was. Ik had zelfs dat ik flauw viel twee keer. Ik had ook langzamer moeten opbouwen. Na een paar maanden ben ik overgestapt op escitalopram. Uiteindelijk zullen de bijwerkingen minder worden, je hele systeem moet zich aanpassen op de medicatie & dat gaat niet zonder slag & stoot. Ik zit nu op het moment dat ik misschien langzaam wil afbouwen - zit op een dosering van 10 mg -. We mogen doorvoelen om te helen, maar soms heb je even medicatie nodig om te stabiliseren.

Hallo,

Bedankt, bedoel je de klachten die ik heb waarom ik dus met deze medicatie ben begonnen?

@Anoniem @Z wat waren de bijwerkingen de eerste weken met escitalopram en welk verschil ervaren jullie nu? Begin zelf morgen.

Dag C,

Ik heb persoonlijk slechte ervaringen gehad mer Sertraline. Psychiater had startdosis voorgeschreven van 50mg na 2 weken te verhogen naar 100 mg.
Na een 3tal weken was ik bijna klaar om naar een instelling gevoerd te worden...zware hartkloppingen, zware druk op borstkast, kon niet stil blijven zitten... zag het echt niet meer zitten. Naar huisarts gegaan....hij zei dat Sertraline een goede AD was. Maar dat de bijwerkingen ook in de top stonden. Direct terug dosis verlaagd... inmiddels ben ik ermee gestopt. Ik neem dit alvast nooit meer in...ik weet nu ook dat mijn lichaam steeds op scherp staat en bij de minste wijziging reageert ...momenteel zoek ik meer mijn heil in lichaamsgerichte therapieen. Accupunctuur, fasciatherapie en osteopaat...mijn klachten minderen nu wel aanzienlijk

Dag C,

Ik heb persoonlijk slechte ervaringen gehad mer Sertraline. Psychiater had startdosis voorgeschreven van 50mg na 2 weken te verhogen naar 100 mg.
Na een 3tal weken was ik bijna klaar om naar een instelling gevoerd te worden...zware hartkloppingen, zware druk op borstkast, kon niet stil blijven zitten... zag het echt niet meer zitten. Naar huisarts gegaan....hij zei dat Sertraline een goede AD was. Maar dat de bijwerkingen ook in de top stonden. Direct terug dosis verlaagd... inmiddels ben ik ermee gestopt. Ik neem dit alvast nooit meer in...ik weet nu ook dat mijn lichaam steeds op scherp staat en bij de minste wijziging reageert ...momenteel zoek ik meer mijn heil in lichaamsgerichte therapieen. Accupunctuur, fasciatherapie en osteopaat...mijn klachten minderen nu wel aanzienlijk

Ik raad je aan het boek verbinding verbroken van johan hari te lezen. Daar vind je de antwoorden die je zoekt.

Hoi Pien,dat piekeren is een logisch gevolg van een ontregeld zenuwstelsel. En de warmte trouwens ook. Probeer het eens zo te benaderen: je bent nog steeds ziek. Logisch dat je dan last van klachten hebt. Ook nieuwe klachten.

Dat heb ik ook regelmatig. Nachtzweten dus. Maar soms ook overdag koortsachtige verschijnselen en een rood hoofd. Hoofdpijn heb ik al anderhalf jaar. Geen idee hoe oud je bent en anders zou het misschien ook de pre overgang kunnen zijn. Niet teveel zorgen maken, helaas zijn en blijven het rare klachten. En zoals Ax ook schrijft, je bent ziek en zo zou je het ook beter kunnen benaderen.

Heel veel sterkte Pien

Ja spijtig genoeg hoort dat er ook bij.
Wanneer ik last heb gebruik ik een warm kersepitten om te ontspannen.
Ook meditaties om te ontspannen

Heel veel last van gehad. Kon mn hoofd niet eens meer bewegen. Bijna anderhalf jaar last van gehad. Van alles aan gedaan, fysio, dry needling. En alles helpt een beetje en ook maar even. Nu na anderhalf gaat het beter. Dus niet angstig worden, is niet nodig. Ga iig voor fysio, dat is iig prettig voor je nek. En inderdaad warmte met bv kersenpitten. Sterkte.

Bedankt anoniem en burnie voor jullie reacties

Ja, heb ik ook last van. Stressklachten trekken vaak naar schouder/nek, heb ik wel eens gehoord. Dus in die zin helemaal niet gek dat je daar last van hebt.

Ja is vervelend hé het beperk je in alles trekt ook naar het hoofd keel oor kaak enz vandaar de angst bedankt MG voor je reactie

collumbehandeling ong 2 keer en je ben er vanaf.

Nooit van gehoord wat is dat anoniem collumbehandeling en dankje

Hier ook helaas last van. Het komt meestal doordat ik in m.n goede dagen teveel wil en te weinig rust neem. Nu ook weer helaas m.n nek doet zeer en ook spieren in m.n achterhoofd heb ook echt hoofdpijn en licht in m.n hoofd dan.

Ja Mo zo herkenbaar hé heb ik ook vooral als ik veel doe als ik goede dagen heb de volgende dagen moet ik het bekopen hoor pffff bedankt voor je reactie sterkte ook

Nekklachten horen er helaas bij en is ook weinig aan te doen. Komt doordat je lichaam in vecht/vlucht zit: dan spannen je spieren zich aan om te kunnen vechten of vluchten. Heel naar maar het wordt beter.

Ik slaap aanzienlijk slechter op mijn meest onrustige dagen en dat komt echt door de spanning in mijn nek en schouders. Ik dacht dat het aan het bed lag, maar dat is niet zo. Maar om je hoop te geven: op rustige dagen slaap ik inmiddels een stuk beter en heb ik aanzienlijk minder last.

Af en toe even in de spier knijpen en dat vasthouden (hoe pijnlijk ook) helpt me. En daarnaast, as usual, acceptatie. Weten dat het beter wordt en er nu mee leven...

Dankje Ax ja heb het idd als ik veel spanningen heb en veel doe dat wil ik graag als ik goede dagen wil mezelf weer zijn heb nu een perzenpit kussen gekocht helpt iets beter en moet het accepteren valt niet mee en zit al een tijdje bij de fisioterapeut dry needling enz de dokter zegt spanningen in de nekspieren knopen erin ben altijd zo blij dat ik een goede dag heb duurt lang de burnout maar we moeten hier allemaal door heen dankje voor je reactie

Ben heel benieuwd Ax. Deel je dit ook op Instagram?

@Burnie uiteraard ;) Momenteel helaas wat minder actief op de Insta, even op mijn eigen mentale gezondheid passen. Maar ik had mezelf voorgenomen alleen te plaatsen wanneer ik daar zelf ruimte voor heb en dat komt gelukkig vanzelf weer :)

Hoi Ax, geen ervaring mee. Ziet er wel interessant uit! Zelf heb ik in het verleden ooit pri therapie gehad. Doet me hier wel een beetje aan denken. Het boek "de emotionele bevrijding" legt hier alles over uit. Zelf luister ik nu het boek "wat ik eerder had willen weten over angst, zelfliefde en acceptatie" legt ook heel mooi uit waar angst vandaan komt. Oke hier vroeg je niet om haha. Maar wilde het graag met je delen :). Veel succes!! 💙

Ik vind het verhaal op de website eerlijk gezegd niet heel overtuigend.
B.v. "Om je af te leiden van [...] emoties gebruiken je hersenen vage fysieke symptomen."
Ik geloof niet dat je hersenen op deze manier werken. Dat de vage symptomen heel bewust door je hersenen worden "bedacht" zodat je niet met emoties bezig gaat.
Is dat wetenschappelijk onderbouwd?

Dat er een verband bestaat tussen onverwerkte emoties en klachten, dat zal wel onderbouwd zijn. Maar dat dit het verband is lijkt me sterk?

@BrandUit nee ik vind die tekst ook niet heel sterk, is wel heel kort door de bocht. De theorie erachter wordt beter omschreven in 'Mind your body' van Nichole J. Sachs, en het schijnt ook goed omschreven te zijn in het boek 'Weg van de pijn' van Saskia de Bruin (die moet ik nog lezen).

De mind-body connectie is wetenschappelijk onderbouwd. Dat wil zeggen, chronische stress kan echt tot fysieke problemen leiden (zoals we allemaal aan den lijve ondervinden). Daarnaast is het ook wetenschappelijk onderbouwd dat het wegdrukken van emoties stress verhoogd. Niet voor niets noemen we huilen 'ontlading': het haalt letterlijk de lading eraf.

Pin me even niet op mijn exacte bewoording vast, maar het werkt ongeveer zo (heel kort door de bocht): als iets je raakt, roept dat nare emoties bij je op. Maar als jij geleerd hebt om die te onderdrukken, is dat een signaal naar je zenuwstelsel dat die emoties blijkbaar gevaarlijk zijn en dat je onveilig bent. Je lijf komt in vecht/vlucht-stand. En omdat je de emotie niet verwerkt, blijf je daar als het ware in hangen.

En wat stressortherapeuten dus zeggen, is het volgende: als je, door die onderdrukte emoties, steeds meer in chronische stress komt, raak je steeds vermoeider maar kom je steeds minder tot rust. Terwijl je lichaam wel rust nodig heeft. En dus trekt je lijf op een gegeven moment aan de noodrem, door je pijn te laten voelen. Vaak op de plek die al een 'zwakke plek' was (bij sommige mensen is dat migraine, bij anderen spierspanning, buikpijn, etc.).

Pijn is namelijk ook een signaal van je zenuwstelsel: dat er iets mis is en dat je rust moet pakken. En in de stressortherapie zijn ze er dus van overtuigd dat eigenlijk alle chronische klachten die niet door iets anders fysieks te verklaren zijn (prikkelbare darmsyndroom, migraine, hoofdpijn, etc) hierdoor komen. En als je die emoties dus eindelijk de ruimte geeft én leert om je patronen in het hier en nu te doorbreken, dat die chronische klachten dan zullen verdwijnen.

Dank je voor deze toelichting, Ax. Ik maakte mij een beetje zorgen, wat gaat de doorgaans zo nuchtere Ax nu dan doen. Maar dit klinkt weer heel nuchter.

Mijn ervaring is ook, dat emoties toestaan en doorvoelen helend werkt. Zoals je mij ook al eens elders adviseerde, toen het over hangjongeren ging.

Ik heb ook soms het gevoel, dat ik niet angstig ben voor dingen in de buitenwereld, maar voor mijn reactie erop, mochten deze dingen plaatsvinden. Voor de gevoelens die er dan bij komen kijken.
Dat geeft een ingang naar heling, want gebeurtenissen of toekomst heb ik niet in de hand (geen controle), maar mijn reactie kan ik wel beïnvloeden.
Door b.v. ervaring ermee op te doen, dat die gevoelens behapbaar zijn. Dat je ze best kunt toelaten.

@BrandUit Haha ja ik ga niets doen waar ik niet in geloof of wat niet aansluit op de wetenschap. Ik weet niet of ik zelf zo stellig geloof daar onderdrukte emoties echt alles kunnen helen, zoals zij beweren, maar ik geloof wel dat ze je zenuwstelsel kunnen dus reguleren. Dus als een stressortherapeut mij kan helpen met het verwerken van de shit van vroeger en zo min zenuwstelsel weer tot rust komt, ben ik blij :p

En net als jij heb ik ook al aan den lijve ondervonden dat het doorvoelen van emoties wel de sleutel is voor heling. Ongemak toelaten is stap 1 en daar word ik steeds beter in. Ik ben nu klaar om nog een laag dieper te gaan, en hoop dat met stressortherapie te bereiken.

Oh en Blue bedankt ook voor het delen! Ik ken pri therapie niet haha, maar het aanbod is zo groot en tegelijk is er zo weinig duidelijkheid wat nou echt goed gaat helpen :') Heb ook een tijdje naar lichaamsgerichte therapie gezocht, maar de therapeuten die mijn voorkeur genoten, waren allemaal niet beschikbaar. Dus nu dit maar proberen...

Platgeslagen krijg je bij pri inzicht in je beschermingsmechanismen waarmee voor jezelf duidelijk wordt dat je op situaties vaak vanuit oude pijn reageert. Het heeft me veel inzicht geboden. Maar tevens belandde ik daarna alsnog in mijn burn out. Wat ik in die therapie heel erg miste is aandacht voor het lichaam. En niet alleen voor het cognitieve stuk. Daar lijkt stressortherapie beter op aan te sluiten!

Ik ben echt super benieuwd naar je ervaring Ax! Het is inderdaad heel moeilijk om een goede therapie te vinden. Ik ben ook nog steeds op zoek. Dus als je je ervaringen wilt delen, heel graag! Misschien sluit het voor mij ook goed aan. Wanneer start je?

Platgeslagen krijg je bij pri inzicht in je beschermingsmechanismen waarmee voor jezelf duidelijk wordt dat je op situaties vaak vanuit oude pijn reageert. Het heeft me veel inzicht geboden. Maar tevens belandde ik daarna alsnog in mijn burn out. Wat ik in die therapie heel erg miste is aandacht voor het lichaam. En niet alleen voor het cognitieve stuk. Daar lijkt stressortherapie beter op aan te sluiten!

Ik ben echt super benieuwd naar je ervaring Ax! Het is inderdaad heel moeilijk om een goede therapie te vinden. Ik ben ook nog steeds op zoek. Dus als je je ervaringen wilt delen, heel graag! Misschien sluit het voor mij ook goed aan. Wanneer start je?

Hoi Blue en Ax,

@blue : heb je die therapie via de huisarts gedaan of werd het vergoedt? Ik ken het niet.
Ik herken het stukje dat er te weinig aandacht wordt besteed aan het lichaam. Dat mis ik ook vaak.

@ax: geen ervaring mee en ken het niet. Ben benieuwd wat het je gaat brengen. Wanneer ga je starten?

@Kamillethee, nee dat was niet via de huisarts. Een jaar of twee geleden kwam ik bij de poh terecht, maar dat hielp me niet echt verder. Toen ben ik zelf op zoek gegaan naar hulp en kwam ik via iemand bij pri terecht. Niet vergoed dus. Het heeft me dus wel veel inzicht gegeven alleen inderdaad de aandacht voor het lichaam was de missende sleutel. Toen ik in december bo raakte was ik eerst ook zo in de war. Want ik had voor mijn gevoel al zo hard aan mezelf gewerkt. Maar je kunt cognitief alles nog zo goed begrijpen, als je steeds je lichamelijke grenzen over gaat dan is uitval slechts een kwestie van tijd..

Ik heb op dit moment met twee mensen een kennismakingsgesprek ingepland deze week. Bij de ene zou ik 1 september met een soort 4 weekse cursus starten met evt vervolg, en bij de ander kan ik in week 37 al starten. Beide dus best snel :) En sta nog op de wachtlijst bij eentje waar ik in oktober waarschijnlijk zou kunnen starten. Ik laat jullie weten hoe het is.
Heb met ACT al goed inzicht gekregen in mijn patronen en die ook wel aardig doorbroken, en een eerste stap gezet richting het lichaam. Maar echt verwerken wat erachter zit, dat doet ACT niet en ik verwacht dat dat met stressortherapie wel gaat gebeuren.

Ik hoop dat het je helpt, interessant! Ik ben net gestart met fysiocoaching, zij hangt de polyvagaal theorie aan, maar gaat dus juist ook aan de slag met de fysieke klachten die ik ervan ervaar. Ben benieuwd of het helpt.

@Av ik kan me zo voorstellen dat dat zich ook focust op luisteren naar je lichaam? Want dat is echt een heel goed en belangrijk element van je herstel natuurlijk. Ik denk niet dat het echt ingaat op die onderliggende dingen, maar ik weet én niet of dat voor iedereen nodig is, én daar moet je ook wel eerst een basis voor hebben denk ik. Kan me voorstellen dat je met fysiocoaching die basis kunt leggen.

Oké meer duidelijkheid gekregen over stressortherapie. Daar zeggen ze inderdaad dat onder elke klacht een onderdrukte emotie zit. Niet helemaal hoe ik erin sta, maar nog steeds weet ik dat er veel mensen veel baat bij hebben en ga je wel werken aan onderdrukte emoties. Ik overweeg dus toch sterk om het te proberen. Het is geluk voor mij dat ik het om de financiële kant niet hoef te laten, maar zal wel proefpersoon zijn voor jullie. Heb afgesproken na het weekend te laten weten of ik het doe!

Ben benieuwd hoor

Nou het wordt voorlopig toch niet stressortherapie, haha. Ik ga eerst starten met een programma van 4 weken dat wel in de mind-body hoek zit, maar meer aansluit bij de theorie van Sarno en Nichole Sachs (en ook meer aansluit bij mijn eigen onderzoek van de afgelopen tijd). Ben erg benieuwd en houd jullie wederom op de hoogte! :)

Geen ervaring met nesa, wel benieuwd naar dus ik volg je bericht even

Ben benieuwd naar jouw ervaring mocht je hiermee starten. Hopelijk wil je dit delen op dit forum.

Ja, ik volg dit ook graag. Heb er over gelezen.

Groet, W

Geen ervaring met NESA-therapie. Hoewel het wel helpend zou kunnen zijn (weet ik écht niet), ben ik er wel van overtuigd dat het ook essentieel is voor duurzaam herstel dat je leert om je oude patronen te doorbreken en niet op oude voet verder gaat. Want dan staat je zenuwstelsel zo weer op z'n kop.

Dat ik de oorzaak van de BO en de stress moet aanpakken is mij wel duidelijk. De eerste veroorzaker is mijn werk en dan vooral mijn leidinggevende die maar steeds niet naar mij wilde luisteren toen ik aangaf dat ik het werk van 2 personen niet in mijn eentje kon doen. En nu is er een tweede stressfactor bij gekomen in de vorm van de bedrijfsarts die ook maar niet wil luisteren wanneer ik aangeef veel meer rust nodig te hebben. Maar om deze oorzaken te kunnen aanpakken heb ik eerst meer energie nodig en ik hoop deze te kunnen krijgen wanneer ik weer beter kan slapen.

Dat ik de oorzaak van de BO en de stress moet aanpakken is mij wel duidelijk. De eerste veroorzaker is mijn werk en dan vooral mijn leidinggevende die maar steeds niet naar mij wilde luisteren toen ik aangaf dat ik het werk van 2 personen niet in mijn eentje kon doen. En nu is er een tweede stressfactor bij gekomen in de vorm van de bedrijfsarts die ook maar niet wil luisteren wanneer ik aangeef veel meer rust nodig te hebben. Maar om deze oorzaken te kunnen aanpakken heb ik eerst meer energie nodig en ik hoop deze te kunnen krijgen wanneer ik weer beter kan slapen.

He Famke,

Wat een rot situatie joh. Wat maakt dat bedrijfsarts niet wil luisteren? Bedrijfsartsen kijken graag naar wat je wel kan. Je moet heeeeel direct aangeven wat je niet kan en hoeveel tijd je nodig hebt om te herstellen van je klachten.
Heel herkenbaar zo’n leidinggevende. Die heb ik ook gehad. Ik snap soms niet waarom sommige mensen leidinggevende worden. Totaal niet empatisch of aansluiten bij de mensen in het team. Heel zorgelijk en verdrietig.

Ik ben heel benieuwd naar je therapie en lees graag mee. Is dit via de huisarts?

Sterkte met alles ,

Nu al 2 keer een reactie getypt maar deze wordt maar niet geplaatst.

Over de Nesa-therapie stond een interview reportage met de plaatselijke fysiotherapie praktijk in het huis aan huis blad. Zij promoten hun eigen product en zijn natuurlijk lovend maar ik hoor liever ervaringen van mensen die dit ook echt hebben gedaan.

Het is idd een lange weg. Ik herken mezelf niet , herken ik ook. De sterke ik is weg. Ben kwetsbaar geworden. Je zal veel herkenning lezen op dit forum. Beterschap! Geduld.

Je jeugdtrauma verwerken is een levenslang proces. Veel sterkte ermee ❤️

Oja en ook nog: Mentaal wel met bel. Deelt veel over ACT.

Ik volg lisette van loenen ook heel graag! (op insta dan)

Zeker Tijn! Hoort er gewoon bij. Sterkte!

Hi Tijn!

Deze heb ik mu ook heel erg! Na een periode van spanning en minder goed om mijn grenzen denken (kinderen hebben vakantie 🙈).

Nu gaan ze weer 3 dagen naar de opvang en neem ik meer rust, en heb ik die spanning in mijn keel en onder de oren ook heel erg.

Ik noem het een ‘angst’gevoel, ik merk dat mijn lijf zich even nog niet zo veilig voelt bij rust.

Hoort er bij helaas.

Als ik in bed lig lijkt het net of er een hele brok in mijn keel zit .

Bij rechtop zitten stuk minder .

Heb jij dat ook ?

Hi Tijn!

Deze heb ik mu ook heel erg! Na een periode van spanning en minder goed om mijn grenzen denken (kinderen hebben vakantie 🙈).

Nu gaan ze weer 3 dagen naar de opvang en neem ik meer rust, en heb ik die spanning in mijn keel en onder de oren ook heel erg.

Ik noem het een ‘angst’gevoel, ik merk dat mijn lijf zich even nog niet zo veilig voelt bij rust.

Hoort er bij helaas.

Hoi Tijn,
Ik ben heel lang misselijk geweest. Ik twijfelde of dit door de medicatie kwam of door de burn out. Of door allebei.
Ben ook heel lang duizelig en draaierig geweest. En een prop in mijn keel ook. Er is tegen mij gezegd dat die prop in je keel staat voor verdriet. Dat kan ergens wel kloppen.
Gelukkig is alles langzaam minder geworden.
Rustig aan doen als je die klachten hebt en doen wat voor jou fijn en goed voelt .

Sterkte

Hi tijn! Ja die heb ik af en toe ook als ik lig. Wat mij wel eens helpt is om echt in dat gevoel te duiken. Wellicht komen er tranen op en kan dat je opluchten. Het is ook niet niks wat er allemaal gebeurt, en ook emoties uiten zich lichamelijk.

Kan je als je (alleen) op bed ligt dat gevoel voelen en er rustig doorheen ademen? En dan misschien tegen jezelf zeggen dat het er allemaal even mag zijn en niet weg hoeft? Vaak verzacht het gevoel zich dan of uit het zich in tranen oid.

Ik heb geleerd dat je lijf deze dingen toont omdat het alleen gehoord (gevoeld) wil worden. Ik ben in de loop der jaren een beetje de connectie met mijn lijf kwijtgeraakt, en moet dat nu weer zien te leren. Ik vermoed dat dit voor veel ‘burnies’ geldt.

Wellicht een tip: ik heb héél veel gehad aan het boek: nooit meer bang voor angst - sheryl paul.

Wi

Mooie tip Wi van dat boek! Dankjewel.
En wat je zegt heb ik ook zo ervaren. Huilen heeft mij heel erg geholpen. Ik heb rivieren gehuild en in mijn kussen geschreeuwd.
Voorheen huilde ik zelden. Ook ik heb mijn lichaam genegeerd. Nu komt alles eruit. Daar heb ik spijt van maar ook compassie voor gekregen. Het heeft me wel ver gebracht. Heel stom maar het voelt heel dubbel. Ik wacht nog op therapie maar ik wil heel graag leren luisteren naar mijn lijf. Nu rommel ik zelf wat aan. Ontspannen voelt voor mij helaas en vreemd genoeg niet veilig. Ik kan er nu alleen maar met mildheid naar kijken en soms relativeren heel hard lachen….

Groetjes

Daarbij komt ook nog dat ik hypochondrie heb ..

Dus bij het globus gevoel komt nu ook allerlei ziektes K om de hoek kijken , wat weer angsten met zich mee brengt...

Het is een vicieuze cirkel waar ik in zit ..

Want wat als en stel dat spookt de hele dag door bij hoofd

Daarbij komt ook nog dat ik hypochondrie heb ..

Dus bij het globus gevoel komt nu ook allerlei ziektes K om de hoek kijken , wat weer angsten met zich mee brengt...

Het is een vicieuze cirkel waar ik in zit ..

Want wat als en stel dat spookt de hele dag door bij hoofd

@Kamillethee ik kreeg kippenvel van jouw reactie. Voor mij voelt het ook precies zo! Ik ben ook in de leer meer compassie met mezelf te hebben. Met vallen en opstaan af en toe, haha. Maar ook met heel veel geduld, tijd maken om te voelen en te doorvoelen, verbinding te maken met mezelf. Wonden te zien die nog niet geheeld zijn, in plaats van door te rennen om maar te ‘functioneren’. Wij verdienen het om gezien te worden door onszelf :).

Wat voor therapie ga je volgen? Ik krijg op dit moment beeldende therapie, waar ik eerst heel sceptisch was, leert het mij juist voelen in plaats van praten. Ik ben hier zo dankbaar voor!

@Tijn: vreselijk angstig! Ik herken dat ook wel heel erg van het begin van mijn burnout, maar het is gelukkig stukken beter geworden. Je lijf is niet je vijand, al voelt het allemaal soms zo oneerlijk en eng wat je allemaal overkomt. Ook omdat je het allemaal soms met je hoofd niet weet wat er gebeurt. Ik geloof inmiddels dat Je lijf je juist met alle signalen en angsten probeert te beschermen en daarmee precíes doet waar het voor bedoelt is. Het heeft mij enorm geholpen om hierop te vertrouwen. We doen tenslotte ruim 95% (of meer) onbewust, en maar 5% bewust. En om alleen te vertrouwen op die 5% die ik kan weten met mijn hoofd, bracht mij minder ver. Dus probeer ik mijn lijf te leren kennen met alle signalen die het geeft.

Dit werkt voor mij, maar hoeft natuurlijk niet voor iedereen te werken. Krijg je ook iets van hulp bij je angsten?

@Kamillethee het is niet vreemd dat ontspanning onveilig voelt. Jouw systeem heeft geleerd om hyperalert op alles te zijn. Om altijd aan te staan en altijd voor mogelijke gevaren klaar te staan.
Het is dan ook “eng” om die alertheid wat te laten varen. Wat er vervolgens gebeurt, is gevoelsmatig iets heel geks; je begint iets meer in ontspanning te komen, en vervolgens schiet je daardóór in de stress. Het is alsof je hoofd en lichaam zich erover verbazen dat ze echt veilig zijn.

Maar het zijn wél eerste tekenen van herstel, dus het is alleen maar positief! En het is ook heel goed dat je je tranen laat lopen. Je doet het hartstikke goed. Begeleiding is heel fijn, maar acceptatie is het belangrijkste. Zodra je het emoties toelaten of herstellen weer perfect moet doen, gaat je lichaam juist weer in vecht/vlucht staan. Want dan zoek je weer controle in je herstel :)

@Kamillethee het is niet vreemd dat ontspanning onveilig voelt. Jouw systeem heeft geleerd om hyperalert op alles te zijn. Om altijd aan te staan en altijd voor mogelijke gevaren klaar te staan.
Het is dan ook “eng” om die alertheid wat te laten varen. Wat er vervolgens gebeurt, is gevoelsmatig iets heel geks; je begint iets meer in ontspanning te komen, en vervolgens schiet je daardóór in de stress. Het is alsof je hoofd en lichaam zich erover verbazen dat ze echt veilig zijn.

Maar het zijn wél eerste tekenen van herstel, dus het is alleen maar positief! En het is ook heel goed dat je je tranen laat lopen. Je doet het hartstikke goed. Begeleiding is heel fijn, maar acceptatie is het belangrijkste. Zodra je het emoties toelaten of herstellen weer perfect moet doen, gaat je lichaam juist weer in vecht/vlucht staan. Want dan zoek je weer controle in je herstel :)

Heeft iemand tips om brok gevoel in keel te verminderen ?

Ik heb ook overgeef neigingen .

Welke oefeningen werken er ?

Ik hoor het graag !

Hi Tijn, ik heb de eerste 5 maanden ook een brok in mijn keel gehad. Naar gevoel he? Het komt doordat je je spieren teveel aanspant. Dus ontspanning is het meest belangrijk. Mij hielp Yoga nidra (house of deep relax - spotify), omdat ik er dan niet meer over nadacht. Ook helpt het om je tong te rekken, nek te rollen en tegen je zelf te zeggen dat het niks ernstigs is en weer overgaat. Veel succes en het komt goed!

Hi Tijn, ik heb de eerste 5 maanden ook een brok in mijn keel gehad. Naar gevoel he? Het komt doordat je je spieren teveel aanspant. Dus ontspanning is het meest belangrijk. Mij hielp Yoga nidra (house of deep relax - spotify), omdat ik er dan niet meer over nadacht. Ook helpt het om je tong te rekken, nek te rollen en tegen je zelf te zeggen dat het niks ernstigs is en weer overgaat. Veel succes en het komt goed!

@Wi

Voor mij voelt het ook precies zo. Ik zit sinds oktober/november ’24 thuis met een burn out en herken dat zoeken naar meer compassie voor jezelf met vallen en opstaan en met veel geduld. Het lukt me steeds iets beter om te vertragen, stil te staan en niet alleen maar door te rennen om te ‘functioneren’….. Het mag er van mij gewoon allemaal zijn.

Ik sta helaas nog op een belachelijk lange wachtlijst, dus ik weet nog niet welke therapie het uiteindelijk gaat worden.

Heel fijn om te lezen dat beeldende therapie jou zoveel brengt, juist dat leren voelen in plaats van alleen praten. Dat geeft me hoop dat er straks ook iets passends voor mij komt. Is dat de enige therapie en hoeveel uur per week is dat? Dankjewel dat je dit zo deelt, het raakt me echt.

@Ax dankjewel voor je reactie 🙏. Je legt precies uit wat ik zelf nog zo moeilijk kan bevatten. Ik herken heel erg dat mijn systeem altijd “aan” staat. Bij mij speelt ook PTSS mee, waardoor ontspanning vaak juist extra onveilig voelt en iets wat ik niet ken. Als triggers heb of getriggerd wordt schiet ik meteen in die hyperalertheid of krijg ik flashbacks. Dat vind ik echt heel lastig ook zonder hulp.

Tegelijkertijd merk ik wel kleine stukjes herstel. Ik ben van 2 uur slaap naar 5 uur gegaan en dat helpt wellicht een boel. Ik probeer weer wat dingen te doen. Ik twijfel om 10 minuten te sporten of misschien eens een uurtje werken. Het is lastig omdat ik nog weinig inzicht heb in mijn grenzen. Soms zakken de burn outklachten wat weg, maar zodra ik eroverheen ga, klapt alles weer dicht. En hier is geen peil op te trekken. Ik weet dan niet goed of dat komt door wilskracht of omdat ik echt belastbaarder word.

Wat ik wel als een grote stap zie, is dat ik mezelf tegenwoordig toesta om te zeggen: sorry, het gaat niet. Paar maanden terug durfde ik helemaal niets meer, dus dit voelt al als vooruitgang.

Ik vind het alleen heel lastig om onderscheid te maken tussen herstel en over mijn grens gaan. Ook zo zonder therapie Hoe ben jij daarmee omgegaan?

@Tijn Ik herken heel goed wat je beschrijft. Wat mij heeft geholpen is het er juist te laten zijn in plaats van ertegen te vechten. Vaak was het voor mij een signaal dat ik even rust nodig had – even alleen zijn, iets drinken, wat ontspanning.

De fysiotherapeut heeft me ook geholpen, met massages en warme compressen. Bij mij bleek het vooral een spanningsklacht te zijn. Ik heb me er ook heel druk om gemaakt en veel opgezocht, maar dat maakte het vaak alleen maar erger.

Als je twijfelt of het blijft aanhouden, kun je natuurlijk altijd even langs de huisarts gaan. Daar hoef je je echt niet voor te schamen.

@Kamillethee ik zou met sporten en werken nog wel oppassen. Je gaat nu eindelijk de goede kant op, probeer dus niets te forceren. Je kunt beter wat langere wandelingen maken dan dat je alweer echt gaat sporten. En werken zou ik ook alleen doen als het voor jou een fijne afleiding is en je er niet meer druk door ervaart. Duurzaam herstel is belangrijker dan snel herstel.

Wat betreft je vraag: hier loop ik nog steeds tegenaan. Zeker omdat de reactie van mijn lichaam heel vaak vertraagd is (later die dag of de dagen/weken erna) ipv op het moment zelf, omdat mijn lichaam dan in de adrenaline zit. Dus ik herken precies wat je zegt.
Allereerst dit: jouw lichaam vindt herstel eng. Want herstel is iets nieuws, iets anders dan de status quo (je ellendig en moe voelen). En alles wat anders is dan de status quo definieert jouw zenuwstelsel als potentieel onveilig. Dat betekent dus ook dat jouw hoofd daar weer controle over gaat proberen te zoeken, bijvoorbeeld door alles te analyseren. Heel vermoeiend, maar wel heel goed uit te leggen.
Het is daarom vooral 'in het nu' jezelf goed in de gaten houden en toegeven aan de signalen van je lichaam. Zo is het feit dat jij nu meer slaapt een heel positief signaal. Tegelijk zijn vijf uurtjes natuurlijk nog steeds te weinig. Niet gek in de fase waarin jij nu zit, dus niet iets om je druk om te maken, maar wel goed om in je achterhoofd te houden bij je opbouw. Want het zegt nog wel dat je er nog zeker niet bent, en dat je dus niet je energie weer in de min moet laten gaan.

Je grenzen zijn niet elke dag hetzelfde en dus is het belangrijk om de signalen van je lichaam te leren kennen. En daarvoor MOET je er af en toe overheen gaan, want dan weet je: ah, dit was dus te veel. Dat hoef je jezelf dus niet kwalijk te nemen, maar je kunt het meer zien als een soort training: daar lag mijn grens en daar ging ik er overheen. En dan kun je dus weer een stapje terug nemen. En zo gaat het hele proces, want als je herstelt, verleg je je grenzen weer een beetje.

Maar wat je beschrijft, is dat je lichaam nog steeds heel erg in de 'aan'-stand zit. Dat is logisch en hoort erbij, maar het betekent ook dat je focus moet zijn om je lichaam te leren meer in die ruststand te komen. Dat lukt niet van de ene op de andere dag, maar is belangrijker dan sporten of werken. Je wilt eigenlijk proberen te voorkomen dat je lichaam onnodig in de adrenaline schiet. En sporten zorgt hier ook voor, net als je grenzen overgaan.
Als jij eigenlijk te moe bent om door te gaan, maar je gaat tóch door, dan gaat je lichaam dat oplossen door stresshormonen aan te maken (adrenaline en cortisol), ik noem dat compensatiestress. Die stresshormonen onderdrukken je lichamelijke klachten, want op dat moment is jouw lichaam volledig gefocust op overleving. Maar daardoor voel jij je lichaam dus niet meer en ga je sneller je grenzen over.
Dat is ook precies waarom de OR methode zo goed werkt. Daarbij ga je om de zoveel tijd 15-20 minuten liggen en ben je dus die 'compensatiestress' voor. Want het belangrijkste is dat jouw zenuwstelsel weer leert dat het veilig is.

Langer verhaal dan de bedoeling was, ik bleef maar ratelen op dat toetsenbord, hopelijk heb je er iets aan xDd

Oke ik wil zelf meteen even terugkomen op de titel want "voor het goede doel" klinkt alsof ik geld inzamel voor een goed doel en hoewel ik dat wel doen (ik verkoop zelfgemaakte kaartjes haha) is dat niet waar dit bericht om draait xD

Je hebt er een volger bij 😀

Yay!

Ik heb mezelf zojuist wel een limiet opgelegd hoeveel ik ermee bezig mag. Merkte dat hrt weer een beetje mijn leven begon over te nemen en dat doet mijn gezondheid niet ten goede. Balans, balans, balans, pff.

Hoi Tom, ik denk dat je in zekere zin gelijk hebt, maar ik denk tegelijkertijd ook dat je wat verder in je proces zit. Ik ben er zeker een voorstander van dat je op een gegeven moment weer wat sociale activiteiten moet oppakken, of gaat uitproberen. Want van een continu prikkelvrij leven en met niemand contact hebben lijkt mij voor je mentale gezondheid ook niet goed. Ik probeer dat zelf ook weer te doen en ik moet zeggen dat ik 9 van de 10 keer blijer en vrolijker terugkom. Uiteraard is alles nog wel beperkt qua tijd. Dus een uurtje wandelen met een vriendin inclusief een thee ergens drinken. 2 uurtjes centrum in inclusief lunch. In de avond uit eten, maar dan wel doordeweeks en om 17:00 uur. Workshop met een paar mensen. Dus de drukte en de hele grote groepen mensen vermijd ik nog wel. Maar goed, een jaar geleden had ik dit aangekund. Dus het zegt heel veel over waar je je bevindt in het proces.

Maar fijn dat het voor jou zo goed uitpakt en luister heel goed naar je lichaam. Een goede balans vinden in iets ondernemen en rust lijkt mij ook belangrijk en tegelijkertijd ook heel moeilijk. Het blijft een zoektocht naar wat wel en niet kan. Helaas is er ook geen gebruiksaanwijzing hoe om te gaan met een bo. We moeten het allemaal zelf uitzoeken. Daarom is het delen hier op het forum zo belangrijk..

Hoi Tom,

Denk dat het belangrijkste is dat je naar je behoeftes luistert en hier een invulling aan geeft die de wensen van je lichaam ook nog in het oog houdt. Blij voor je dat sociale afspraken je gelukkiger maken, dat is ook heel goed voor je herstel.

Zelf heb ik momenteel alleen precies de tegenovergestelde ervaring. Sterker nog, zat toevallig net te denken "ah ben echt blij dat ik eventjes geen sociale afspraken meer maak, merk dat mijn herstel nu eindelijk even echt op gang komt", en toen kwam ik jouw post tegen😂 vond het wel komisch. Ik ben namelijk al bijna 3 jaar bezig, en eigenlijk altijd op wilskracht toch sociale afspraken gemaakt, en daarna was ik vaak meerdere dagen kapot. Maar ik dacht dat het "moest" dus deed ik het maar. Voorheen was ik namelijk bijna elke dag wel op pad, ook al ben ik introvert. Dat deed ik deels omdat ik me verplicht voelde richting mijn vrienden, en omdat ik geen nee kon zeggen.

Nu doe ik het dus niet en begin ik eindelijk echt vooruit te gaan. Dat is natuurlijk niet de enige factor hoor, heb met mijn psycholoog ook stappen gezet waardoor ik me rustiger voel. Maarja de boodschap is denk ik dus dat je vooral naar je echte behoeften moet leren luisteren. En idd zoals Burnie ook al zegt denk ik dat je wel al iets verder in je herstel moet zijn om het aan te kunnen. Dat ben ik echt nog niet, kan bv nog amper 20 min tv kijken.

Anyways, geniet van het voldane gevoel en de sociale afspraken!

@Tom ik snap ook wat je bedoelt en er zit zeker een kern van waarheid in. Toch kan het ook gevaarlijk zijn, want elke keer je grenzen overgaan gaat je ook niet verder helpen. Het is echt een balans.

Aan de ene kant moet je je lichaam weer leren om prikkels te verdragen. Dat externe prikkels ook veilig kunnen zijn. Maar daarbij is her wel nodig dat je kleine stapjes zet, en jezelf niet voorbij loopt. Als je namelijk te snel te veel doet, schiet je lichaam juist weer terug in onveilige modus en vindt het al die prikkels juist eng. Balans is de sleutel - in alles, trouwens:')

ACT heeft mij echt verschrikkelijk goed geholpen op weg in acceptatie. Ik heb er lessen uit gehaald die ik de rest van mijn leven mee ga nemen. Het is ook een goede start in het luisteren naar je lichaam, al geeft het nog wel ruimte voor verdieping. Maar voor mij is dat nu de volgende stap.

Hey ax,

Dat had inderdaad ook mijn voorkeur door jou post’s erover. Ik wou ook even nog zeggen dat ik heel veel aan jou blogs heb gehad en wou je nog ff persoonlijk bedanken. Dus bij deze haha.

Aah fijn jsp, graag gedaan :) Ik heb zelf ook geen verstand van haptotherapie of ergotherapie, dus kan daar niks zinnigs over zeggen. Heb binnenkort een intake voor lichaamsgerichte therapie (dat is die verdieping waar ik het over had), ben benieuwd wat daar uit voortkomt. Maar goed, dat is wel gewoon alles zelf betalen dus dat is een luxe die niet iedereen zich kan veroorloven 😅

Ergotherapie is gewoon iets wat je los kan doen, paar keer heengaan, handig maar verwacht er niet teveel van. Gaat vooral over het principe duurzaam opbouwen. Activiteitenweger enzo, invullen wat je doet op een dag. Leren dat je niet van 0 naar 100 gaat maar langzaam opbouwen.

Als je ACT of haptonomie wil doen zou ik zeggen ga ajb naar een lichaamsgerichte psychotherapeut, die combineert vaak beide principes en nog meer. Ik ga daar al 2 jaar heen en hij is de enige die mij écht heeft kunnen helpen. (Hij doet combi van oa polyvagaaltheorie, coregulatie, bio energetica, ACT, mindfulness) je kan een goede lichaamsgerichte psychotherapeut vinden via bodymindopleidingen of NICE (netherlands institute core energetics) en dan therapeut zoeken.

Ik raad lichaamswerk en emoties releasen ZEEEER aan. Heeft een bizar verschil gemaakt voor mij.

Succes🍀

@Anoniem ik denk inderdaad dat een goede lichaamsgerichte therapeut enorm kan helpen. Maar dat is helaas niet voor iedereen zomaar betaalbaar, en dan komt ACT nog wel het dichtste bij, denk ik :) Bovendien vind ik het ontzettend lastig om een goede lichaamsgerichte therapeut te vinden, terwijl ik in een grote stad woon. De ene is gewoon echt de andere niet, en door mijn fysieke beperkingen moet het ook nog op fietsafstand zijn...

Hoi jsp,

Voor de angsten heeft EMDR mij echt heel erg geholpen. Coor de rest act en cgt

Hi Ax, in welke grote stad is dat dan?

Ik raad lichaamsgerichte psychotherapie aan omdat jsp aangeeft haptonomie te overwegen, dat wordt ook niet zomaar vergoed en kost geld. Mijn therapeut heeft een speciaal tarief voor mensen met een lager inkomen en hij is daar niet uniek in. En het wordt deels vergoed bij aanvullende zorgverzekering (maar eens dat je net geluk moet hebben met waar je woont! Net als elke andere vorm van therapie die je niet online doet. In ieder geval de moeite waard de opties te onderzoeken lijkt me)

Wat bedoel jij met ACT? Dat kost toch ook geld? Bestaan er mensen die los ACT therapie aanbieden? Of heb je iets online daarmee gedaan? Bij mij is het gewoon een onderdeel van de gehele therapie. Maar daar merk ik zegmaar niks van. Het is niet zo dat hij zegt “nou vandaag gaan we ACT doen”. Het zit vervlochten in de therapie zegmaar.

@anoniem. Thanks voor de aanrader. Hoe heeft EMDR geholpen bij jou als ik vragen mag? Ik heb best veel complexe trauma, ook gerelateerd aan me angst. Maar ik heb niet echt een specifiek moment dat non stop opnieuw in me opkomt. Dus twijfel of dat voor mij zou zijn. Daarnaast ook beetje bang dat het te intense is omdat ik eigenlijk express nooit mentaal terug ga naar die momenten.

Hoi Jsp, Ik heb ook niet specfieke momenten die in me opkomen, maar doordat mijn psycholoog doorvroeg kwamen er toch 3 momenten naar boven die voor mij heel intens waren. Dus 3 a 4 x EMDR gehad en teruggegaan naar dit soort momenten. Ik moet wel zeggen dat ik een ‘lichte trauma’ heb. Waar angst eerst circa 30 procent van m’n dag overheerste; is dat nu gezakt naar zeker 10%. Maar de ‘tijd’ helpt ook hoor. Zit 15 maanden in mijn burn out, dus uiteindelijk herken je al je klachten wel. Sterkte in dit proces en we gaan hier beter uitkomen🙌🏼

Hoi Jsp, Ik heb ook niet specfieke momenten die in me opkomen, maar doordat mijn psycholoog doorvroeg kwamen er toch 3 momenten naar boven die voor mij heel intens waren. Dus 3 a 4 x EMDR gehad en teruggegaan naar dit soort momenten. Ik moet wel zeggen dat ik een ‘lichte trauma’ heb. Waar angst eerst circa 30 procent van m’n dag overheerste; is dat nu gezakt naar zeker 10%. Maar de ‘tijd’ helpt ook hoor. Zit 15 maanden in mijn burn out, dus uiteindelijk herken je al je klachten wel. Sterkte in dit proces en we gaan hier beter uitkomen🙌🏼

Ik kan ook zeker EMDR aanraden en een goede psychosomatische fysiotherapeut!

Heb ook baat gehad bij EMDR. Je hebt ook zogeheten flash forward EMDR waarbij je op potentiële toekomstige situaties focust, bv het idee dat je niet meer beter wordt, als je daar veel angst over hebt.

@Anoniem ik had uitgebreid gereageerd, maar die reactie kwam helaas niet binnen :') Ik zeg liever niet waar ik woon, maar er zijn wel lichaamsgerichte therapeuten. Het is alleen de vraag of die goed zijn en dat is een zoektocht. Je moet je namelijk wel volledig veilig voelen bij die persoon, anders verkrampt je lichaam alleen maar meer.

@de rest EMDR is een manier om spanning uit herinneringen en scenario's te halen en kan helpend zijn om je zenuwstelsel wat tot bedaren te helpen. Ik zou het wel hoe dan ook gebruiken náást andere therapie:
1: met ACT leer je om die angstgedachten niet langer serieus te nemen en meer uit het hoofd te stappen. Dat is een vaardigheid waar je ook in de toekomst heel veel aan hebt.
2: met lichaamsgerichte therapie leer je meer naar de signalen van je lichaam te luisteren en om vastzittende emoties eindelijk toe te laten. Het verschilt per therapeut wat de focus is, en of je ook ACT er doorheen verweven krijgt. Wel is het helpend als je al een beetje geleerd hebt uit die heftigste angsten te komen, want proberen emoties toelaten en doorvoelen werkt averechts als je lichaam zich nog verschrikkelijk onveilig voelt.

Ik reageerde er slecht op. Kreeg nog meer angst en paniek en viel alsnog niet in slaap. Dus geen goede ervaring hier

Ik gebruik het echt alleen als ik ergens heen ga waarvan ik bij voorbaat al stress krijg. Lunchafspraak, vakantie, (gewoon) bij iemand op de koffie. Soms een halfje en soms een hele.
Het advies van de dokter is niet langer dan 3 dagen achtereen gebruiken.

Ik gebruik het zeer sporadisch als ik echt iets moet doen wat eigenlijk teveel is zoals een begrafenis. In datsoort gevallen is het fijn. Niet dagelijks gaan gebruiken idd.. kijk ermee uit.

Ik gebruik zelf alprazolam. 0,25 mg. Dit gebruik ik niet dagelijks of wekelijks, alleen als ik iets ga doen wat bij mij veel spanning veroorzaakt. Ik ervaar heel weinig bijwerkingen, behalve dat je er een beetje suf en moe van raakt. Maar mijn angst is op dat moment wel weg. Uiteindelijk wil ik alles weer zonder medicatie kunnen. Maar voor nu geeft het mij ontzettend veel rust om te weten dat ik de optie heb.

Ik gebruik zelf alprazolam. 0,25 mg. Dit gebruik ik niet dagelijks of wekelijks, alleen als ik iets ga doen wat bij mij veel spanning veroorzaakt. Ik ervaar heel weinig bijwerkingen, behalve dat je er een beetje suf en moe van raakt. Maar mijn angst is op dat moment wel weg. Uiteindelijk wil ik alles weer zonder medicatie kunnen. Maar voor nu geeft het mij ontzettend veel rust om te weten dat ik de optie heb.

Ik gebruik het al jaren. Soms heel lang niet en soms in stressvolle periodes een halfje per dag. Als het dan weer rustiger wordt in mijn binnenste stop ik weer of neem een kwart. Werkt bij mij heel goed. Vooral omdat ik dan goed slaap of op stressvolle momenten, als ik bang wordt voor de gevoelens in mijn lichaam.
Het geeft mij ook rust te weten dat ik het achter de hand heb.
Anoniem

Ik reageer er goed op. Neem een halve per dag, alleen als het nodig is. Het helpt de scherpe kantjes er af te halen, te ontspannen. Ook voor het slechte slapen soms. Ik gebruik het nu weer wat langer omdat ik een terugval heb. Maar als ik weer wat meer rust ervaar stop ik zo weer.

Hier hetzelfde als hierboven. Gebruik het zelf meestal voor het slapen. Denk twee keer voor paniek gebruikt. Meestal 1,5 tot 2 mg. Soms gebruik ik het een maand 2 x per week en dan weer een maand niet. Maar ik begrijp het verslavende karakter er wel van, dus oppassen ermee

Slechte ervaring. Daar waar je zenuwstelsel al ontregelt is door de burn-out, werd het bij mij allemaal een tandje erger not

Goeie ervaring. Rustig afbouwen als de tijd zo ver is. De kans dat je verslaafd raakt als je dit met behulp van de arts doet is niet groot (tenzij misschien je al andere verslavingsproblematiek hebt) en het kan enorm helpen.

Goede ervaring , haalt de scherpe randjes ervan af .

Gebruik het alleen bij heftige paniek en of angst .
Gebruik het niet standaard .

Ik vind het een wondermiddel. Oxazepam, 10 mg pilletjes heb ik. Meestal neem ik er 1.
Ik was in het begin énorm bang voor verslaving. Zo ver gaand, dat ik het niet gebruikte als het me wel goed had kunnen helpen. Dat mijn vriendin regelmatig zei: neem nou gewoon eentje.

Inmiddels weet ik dat ik hier niet verslaafd aan ga raken. Ik ga er heel verstandig mee om. Ik gebruik het gemiddeld 1 of 2 keer per maand. Meestal in pieken, dus typisch 2 maanden niet en dan in een zware week een paar keer. Maar ik ben er makkelijker mee geworden. Soms heb ik het gewoon heel even nodig, en dan brengt het precies de rust in de tent die ik zo hard nodig heb. Vaak bij een samenloop van omstandigheden die net te zwaar optelt.
De rust werkt vaak ook nog even een extra ochtend door. Alsof je zenuwstelsel of brein er even aan herinnerd is, hoe het ook alweer moest. Of omdat je heel diep of anders slaapt?
Ik neem het meestal zo, dat ik er ook mee in slaap val. Vaak worden mijn zorgen en angsten sowieso groter richting de namiddag/avond, dus dat "komt goed uit". Ik heb het nog maar 1 keer ook in de ochtend nodig gehad, toen ik echt zware paniekaanvallen had aan het begin van de BO.

Ik heb zelf wel moeite met het preventief (recreatief?) gebruik dat hier genoemd wordt. Dan wordt het een middel om je grens mee over te gaan. Dan moet je erg uitkijken dat het niet gewoon wordt bij het gebeure waar je het bij neemt.

Hoi,

Ik heb hier geen ervaring mee en ben er wel heel voorzichtig mee om dit in te nemen. Ik heb ze thuis in de kast liggen. Voor in case of emergency.
Eigenlijk wil ik mij bij Branduit aansluiten.
Het kan de scherpe randje eraf halen.
Mijn zorgen angsten en paniek zijn met name in de avond en in de nacht. Die nacht lijkt een compleet andere wereld volgens mij. Elke vorm van ratio is soms verdwenen.

Succes

@Kamillethee: je hersenen werken 's avonds en 's nachts ook daadwerkelijk anders.

Te weten dat dit zo is, en dat je hersenen in de ochtend weer normaal functioneren, kan wel eens helpen.

Zoek eens op piekeren, slapen, prefrontale cortex en amygdala.

Hoi Branduit,

Dat klopt en dank voor de tip. Helaas helpt dat soms niet. Ik weet het wel maar ik kan daar niet bij komen in de nacht. De psychodynamische fysiotherapeut gaf mij als tip om in de nacht te gaan schrijven. Dus wat zit mij dwars, waar ben ik bang voor enzovoort enzovoorts. Gelukkig maak ik sinds een aantal weken echt betere nachten en val ik snel in slaap. Ik hoop straks met therapie nog wat meer handvatten te krijgen.

Groetjes

Helemaal in het begin van mijn burnout heb ik oxazepam geprobeerd. Overdag haalde het idd de scherpe randjes van de angst en paniek af, maar 's nachts kreeg ik er vreselijke nachtmerries van, dus toen ben ik er weer mee gestopt.

Jeetje Monique wat ga je door een heftige tijd zeg, wat een weg. Pittig en tegelijkertijd heb je zo goed in beeld wat er allemaal speelt. Ondanks dat je schrijft dat je even de weg kwijt bent. Ik lees wat anders, ik lees hoe hard je knokt en hoe je het voor elkaar hebt gekregen om de wond weer voorzichtig te sluiten. De gesprekken die je bent aangegaan (waar overigens ook lef voor nodig is) met verschillende mensen. Dus je bent de weg niet kwijt, maar je kunt gewoon niet alles tegelijkertijd. En huishouden doen staat bij mij onderaan m’n lijstje hoor 😉 Ik knap niet perse op als m’n huis spic en span is. Doe de kleine karweitjes die behapbaar zijn, bv 1 laadje opruimen. Wat kleding uitzoeken. En misschien de belangrijkste karweitjes waar je niet onderuit kan, zoals was, toilet e.d. Elke dag wat joh en de week heeft 7 dagen he 😉. Maar iig fijn om te lezen dat het weer wat beter gaat.

Sterkte

Hey Monique
Ben ook een trauma uit mijn jeugd aan het verwerken,heb dit ondertussen een plaats kunnen geven,Mede dankzij mijn gezin.
Maar het is hier ook met vallen en opstaan,de ene dag al wat beter dan de andere.
Mijn huishouden probeer ik te doen,maar las pauzes in,want anders zweet ik het nadien uit.
Weet dat ik te lang ben blijven vechten toen mijn trauma naar boven kwam,had dit 40 jaar verdrongen,en neen ze kregen mij niet klein,de sterke vrouw en mama moet er voor hun zijn.
Maaar daar dacht mijn brein en lichaam anders over,en zo ben ik in een BO geraakt.
Ik begrijp wat je bedoelt met doelloos rondlopen,je mind wil wel maar je lichaam wil niet mee.
Geeft mij ook altijd een raar gevoel,ik weet nu dat ik het dag per dag moet nemen ,en vooral luisteren naar mijn lichaam,en dat doe ik nu ook.
Zei het onlangs tegen mijn mean,sorry kan niet meer vechten,mijn lichaam is op.
DUs lieve lotgenoot,doe het vooral rustig aan,en luister naar je lichaam.

Dikke steun knuffel
Trees

Hoi Monique, hier nog één die dacht dat gaat de goede kant op. Er hoeft maar iets te gebeuren of al m n zenuwen barsten weer los.
Nu heb ik volgende week borstonderzoek in de bus v d bevolkingsonderzoek. Ik moet het doen van mezelf maar....vraag niet hoe het van binnen stormt. En Anoniem als ik in huis werk dan loopt het zweet in straaltjes van m n gezicht.😁maar het is wel een vorm van ontlading volgens m n POH. Dus zeg ik tegen mezelf: zweet maar lekker.🙂
Mensen we moeten erdoor heen.Fijn dat ik niet alleen ben

Heb dit gevoel ook al anderhalve maand nu ik niet ga werken... volledig doelloos... ik kan ook aan niets beginnen lijkt het... ik zeg in mijn hoofd ' laat ik dit eens doen', zet een paar stappen in die richting om dan plots alle moed ervoor te verliezen alsof het toch geen zin heeft. Ergerlijk en frustrerend zo leven nu. Ik huil ook veel.

bedankt voor jullie reacties en kijk op jullie proces. Toch wel fijn dat ik niet alleen ben.
@burnie, bedankt voor je inzicht, misschien is het minder de weg kwijt dan dat ik het voel. Huishouden is ook niet belangrijk, maar ik merk wel een opgeruimd huis mij rust geeft in het hoofd.
Nu heb ik het in kleine stukjes gehakt. Dan voelt het minder groot. In plaats van dat ik denk oh dat zou nog moeten etc.
Bedankt Trees, lief de knuffel. Jij ook sterkte.
Het wordt wat warmer Jacoba, mag je lekker zweten.
Dikke knuffel Ann, probeer het maar wat los te laten, doe ik ook een poging ;)

Hoi Monique

Ook ik dacht dat ik alles wel zelf kon,….maar niet dus. Ben ook al een tijdje bezig,wel met Ad. 20 mg paroxetine,maar het gaat redelijk. Leef alleen ,hou mijn huis redelijk op orde,maar ook niet veel zin …hoeft ook niet toch🤷‍♀️ iedere dag iets doen is ook goed.hou me bezig met hobby’s,maar pfff dagen zijn lang . En soms heb ik van die dagen …😭en weer door. En soms ben ik ook ff de weg kwijt.denk ik…maar zoals Burnie zegt..het duurt even 🤷‍♀️
Herken het ook. Hou vol💪🏼

@ Burnie…hoe gaat het?

@ Jacoba…doe a.u.b. dat borstonderzoek….controle is goed….ook al ben je bang! 💪🏼en veel zweten doe ik ook door de Ad. En die “stormen” heb ik ook bij iets van stress .🤷‍♀️🙄

@ Ann…hier nog 1, huil ook veel, herken ook wat je zegt, zal ik dit doen of dat….achteraf geen zin. Frustrerende gedachten…
Ben alleen,dus niemand zegt ook : kom we doen dit of dat.mijn man is nu in december 3 jaar weg , heb twee kinderen die ook hun dingen hebben. Leuk is anders…vliegt me nog regelmatig aan 🙈..maar ik moet door. Ben nooit alleen geweest .soms (heel soms) 5 mg oxazepan voor de rust !

Allemaal een knuffel !

Hoi An, fijn om even wat van je te horen. Maar tegelijkertijd ook triest dat het nog niet echt wil lukken met alles. Gun je zo om nog een leuke, fijne tijd te hebben. Ik lees dat je nooit alleen bent geweest en nu wel, maar wie weet kun je wel contacten leggen in je buurt, of volgens mij ga je ook soms naar de bingo. Nodig mensen uit voor kopje koffie, kopje thee. Of om samen iets creatiefs te gaan doen. Spelletjes avond. En wie weet komen daar leuke vriendschappen uit voort ☺️. Geen idee of je in een heel klein dorp woont of in een wat grotere stad, maar vaak worden er wel dingen georganiseerd voor mensen die bv alleen zijn.

Met mij gaat het ook nog steeds wisselend hoor An, oké dagen en prutdagen. Met oké dagen onderneem ik wel wat, en op de dagen dat het minder gaat ben ik gewoon liever thuis en wandel dan alleen even.

Maar zet hem op hè An, uiteindelijk komt het goed met ons 💪🏻

Hoi Burnie

Zoals je schrijft…hier ook wel oké dagen,en ook wel naar de bingo
Maar ben niet zo van grotere groepen 🤷‍♀️ moet het kunnen overzien dan! Liever thuis, herken ik ook. Maar loop veel met me hondje,en ga daar ook soms met anderen een praatje maken. Komt wel goed met ons…al duurt het….lang 💪🏼🙄

Liefs

hoi an, bedankt voor je reactie.
Als je een maatje leuk vindt, dan zijn er leuke projecten zoals het maatjes project via Humanitas. Leuke organisatie en niet van die grote groepen. Wellicht een idee. Knap van je, je leven weer oppakken als je man is overleden is ook best verdrietig en zwaar op vele momenten. Hopelijk worden de leuke momenten ook steeds meer. Succes !!

Hoi Monique

Dank je wel..ik zal eens kijken bij zo’n project.
Alleen zijn is vaak moeilijk 🤷‍♀️.
Ik lees je …

Oja en lees veel mensen hier dat overprikkeling als laatste het heftigs is. Bij mij dus echt niet: kan best wat prikkels aan.

@Lars ik herken het enorm: een nieuwe fase betekent meteen nieuwe onzekerheden en onduidelijkheden. Ik was ook heel veel bezig met wat nou "goed" is (nog steeds wel) en heb gemerkt dat die druk die je dan voelt om het goed te doen juist averechts werkt.

Een nieuwe fase voelt voor je zenuwstelsel weer onbekend, en dus onveilig. Dus waar je fysiek beter lijkt te worden, gaat je zenuwstelsel juist af en toe weer wat meer "aan". En dus zoekt het ook weer naar controle over de situatie, wat resulteert in dat jij piekert of je het goed doet of niet.

Probeer dat "goed doen" een beetje los te laten. Dat betekent niet dat je constant je grenzen hoeft op te zoeken, maar meer dat je niet elk signaal van je lichaam weer analyseert en bedenkt waarop dit dan weerr een reactie moet zijn. Een slechte nacht betekent simpelweg de dag erna wat rustiger aandoen. Meer niet. 😘

Hallo lars

Ik zit nu 4 maanden in een burn out en neem medicijn voor paniek en angst aanvallen deze heb ik nu beter onder kontrole maar vanaf begin slaap ik erg slecht vaak wakker midden in de nacht en moeilijk in slaap komen hierdoor ben ik iedere ochtend erg moe en uitgeput waardoor ik moeilijk opgang kom probeer elke dag een stukje te wandelen maar kom nat bezweet terug van een klein stukje om de buurt te wandelen hierdoor voel ik me niet rustig door ik heb gelukkig hulp voor mijn burn out probleem en ga ik een dag indeling maken zodat je een ritme van de dag hebt lukt niet altijd maar het is te proberen waard

Hoi Trees, jij ook sterkte. Gek hé al die random klachten?

Dank u Sander,en idd gek,maar we blijven hopen!
Fijne dag nog

Het klopt wat je schrijft: je begrijpt het pas wanneer je het zelf meemaakt.
Helaas zijn wij het haasje. Ons herstel gaat met vallen en opstaan en waarschijnlijk worden we nooit meer dezelfde persoon die we waren. Ik hoop dat er toch iets moois voor terugkomt.
Carpe diem!
Veel sterkte allemaal.

We worden inderdaad niet meer dezelfde persoon, we worden een betere versie van onzelf, die zijn of haar grenzen beter kent en beter naar zijn of haar gevoel kan luisteren.

Oh wauw, dank je wel voor je berichtje, E. Wat fijn dit te horen. Ik ben zelf 44 en heb hier denk ik ook mee te maken. Misschien dat ik er goed aan doe daar ook eens naar te kijken. Dankjewel, en ik wil jou heel veel sterkte wensen.

Bedoel je dat je nog wel menstruatie hebt? Ik ben pas met HRT begonnen toen ik een jaar mijn menstruatie niet meer had, officieel dan in menopauze...en dan ook pas als de opvliegers te heftig werden 's nachts... ik wist niet dat ze dat al gaven ook aan vrouwen die hun menstruatie nog hadden ..; toen had ik er ook nog niet echt last van, in mijn geval.

Ja, je hormonen nemen al van ongeveer je 35e af en vanaf je 40e nog sneller. Eerst je progesteron en daarna ook je oestrogeen.
Als je daar gevoelig voor bent kan je daar allerlei klachten door krijgen. En burn-out en perimenopauze klachten kunnen elkaar versterken. Dan zit je al snel in een negatieve spiraal.
Dat wist ik allemaal wel maar ik vond het best spannend om te starten. Zeker met m’n burn-out hoofd waarbij alles spannend is. Maar de beginverergeringsklachten vielen mee en ik merkte al snel dat ik o.a. minder moe was en stabieler werd. Gelukkig toch gedaan dus!

Jammer genoeg dus niet ineens ‘beter’ Pien maar ik kan wel echt meer, dus zeker het uitproberen waard. En je kunt er ook gewoon weer mee stoppen als je er na een paar maanden nog niks van merkt. Hoop dat je huisarts met je meedenkt! Gelukkig wordt het steeds normaler en is er steeds meer kennis (bv de podcast ‘We zijn toch niet gek’ gaat hier ook over).
Succes!

Hier hetzelfde. Zit al 7 mnd thuis met ook burnout en overprikkeld zenuwstelsel.
Inmiddels 12 weken aan het.
Waarin eerst verbetering kwam, maar nu, weer toename van klachten. Maar ik loop er tegenaan dat mijn huisarts niet meer dan volgens de richtlijnen wordt voorgeschreven..
Nu in afwachting op een afspraak met de gynaecoloog. En als dat niks uithaalt ga ik naar een privékliniek.
Ik ben er ook van overtuigd dat ik in deze situatie terecht ben gekomen door de perimenoauze. Ik ben 49 jaar en al zeker vanaf mijn 34e hevige pms en de laatste 5 jaar is dit verergert naar pmdd.

De overprikkeling is bij mij het hevigst naast de mentale klachten.

Oh en Ma ik had nog gereageerd op je berichtje/topic over de OR methode, hieraan gerelateerd. Beetje laat ivm flinke vermoeidheid hier, maar beter laat dan nooit dacht ik;)

Liefs

Herkenbaar. Niet dezelfde reacties in de cyclus. Maar ik merk wel dat mijn pmdd en peri menopauze niet echt bevorlijk zijn in het herstel. Ik denk zelfs dat dit de oorzaak is van de burn-out. Ik ben dan zelf ook al een tijd zoeken naar de juiste balans met betrekking tot bioidontieke hormonen. Maar dat is ook niet van vandaag op morgen opgelost.
Maar mijn symptomen van overprikkeld zijn, kort lontje, boos, verdrietig, depressief gaan ook alle kanten uit afhankelijk van waar ik zit in mijn cyclus

Mag ik vragen hoe oud je bent?
Rond je 35e (en bij sommige vrouwen al eerder) gaat je lichaam sowieso langzaamaan minder hormonen aanmaken en kun je ook meer last krijgen van klachten.
Ik ben nu 34 en merk het al een tijdje. Ik heb al een paar jaar last van PMS klachten, dus tussen eisprong en menstruatie, maar de afgelopen maanden zijn die veel sterker aanwezig. Slechter slapen, vermoeider, hoofdpijn, mega opgezette buik, meer vanuit emotie/impulsiever handelen, daar meer stress van etc.
Ik heb vorig jaar zomer een paar maanden de pil weer geslikt, maar dit schopte alles bij mij alleen nog maar meer in de war.
Tot mijn 30e had ik ook nooit ergens last van, afgezien van een paar krampjes of lichte hoofdpijn. Nu probeer ik dit ook maar zoveel mogelijk te accepteren, minder te plannen in die weken en een beetje op mijn voeding te letten.

Hier 40 en zwanger, kan dus ook bij jarenlange onregelmatige cyclus

Heel herkenbaar dit al ben ik in die twee weken rondom mijn ovulatie wel energiek maar ook opgefokt en slaap ik slecht. Ben nu twee maanden geleden gestart met AC continu (zonder stopweek) om te kijken of het in het geheel wat stabieler wordt. Op advies van gynaecoloog. Hoop dat het gaat helpen!

Super bedankt voor jullie reacties!

@Anoniem, ik ben 28 dus denk dat dat nog niet het geval is. Heb wel 10 jaar aan de pil gezeten en nu 2 jaar een hormoonspiraal dus heb inderdaad wel ineens minder hormonen dan voorheen maar dat was voor de BO al.

@Goldie, pff zo naar!! Zou je me kunnen laten weten als het iets voor je doet? Ik heb ook weer overwogen om terug aan de pil te gaan om het stabieler te houden...

Ik slaap ook veel slechter rond mijn ovulatie, ben dan helemaal opgefokt terwijl ik inmiddels zo goed als hersteld ben. Heel vervelend, wil er mee naar de huisarts want ook meer buikpijn in die periode en soms doorbraak bloedingen. Ben ook 34, dus misschien heeft het daar dan toch mee te maken?

Nog even een update over mijn start met de pil (Zoely): Ik heb nu mijn derde cyclus doorlopen en slik de pil continue, dus geen stopweek. Deze keer geen last gehad van toename van pms/pmdd klachten zoals angst, opgefokt gevoel, huilbuien, niet slapen. Wel nog een week een opgeblazen gevoel gehad, was even bang dat dit nu mijn nieuwe lijf was aan de pil maar trok ook weer weg. Ben hoopvol voor de volgende cyclus..
Hoop zo dat dit gaat helpen bij mijn burn out herstel, niet van die heftige schommelingen door de maand heen steeds waarvan je dan weer moet bijkomen en dan begint het weer..

@M ik kopieer even mijn bericht van hieronder! Geen tip, wel uitleg.

Komt door die superfijne hormoon schommelingen :’) het liefst stuurde ik een grafiek mee, maar dat kan via deze site niet, dus Google vooral even “hormone cycle graph’ oké om het visueel te maken.

De week voor je menstruatie dalen zowel je oestrogeen- als progesteronlevels. Met name de impact van oestrogeen is groot. Oestrogeen heeft een positieve impact op je stemming, omdat het de aanmaak van serotonine, dopamine en noradrenaline stimuleert. Dit zijn allemaal “gelukshormonen”, die bovendien invloed hebben op je concentratie, je slaap vermogen en je energie.
Dus ja, als je oestrogeen niveaus dalen, heeft dat directe impact op de rest van je lijf. En wat Blue zegt, een ontregeld zenuwstelsel (door je burn-out) zorgt er überhaupt al voor dat je hormoonhuishouding flink in de war is. Daardoor worden alle bovenstaande problemen ook nog eens flink versterkt. Erg jammer :’)

@Goldie & @Ax, dankjewel voor jullie reacties!

Ik heb exact de zelfde klachten als jij!

@M hoelang zit jij al in een burn out. Ik heb ook de zelfde klachten als jij.. ben wel al 17 maanden thuis

@Ax: hoe kijk jij aan tegen supplementen als monnikspeper (vitex) om de hormoonhuishouding te ondersteunen? Ik ben er net mee begonnen omdat mijn cyclus sinds de burnout korter geworden is (vooral de luteale fase) en ik er veel pms klachten bijgekregen heb. Ik dacht misschien zou het helpen om het een beetje stabieler te krijgen.

serotine boost van natuurlijk presteren is aan aanrader

@Anoniem, ik ben nu 9 maanden onderweg. De huisarts heeft mij nu bupropion voorgeschreven voor de tweede helft van mijn cyclus maar wacht op een second opinion omdat ik het niet de juiste keuze vind.

Heel erg herkenbaar allemaal... blij dat te lezen eigenlijk. Ik ben 35, sinds 4 maanden burn out en elke cyclus meer en meer last. Alsof je elke keer opnieuw van 0 begint en je elke keer nog slechter voelt dan voordien...

Hoi ik zit nu 2.5jaar in burnout en heb echt elke maand last van m.n ongesteldheid. Nu slik ik bijna een jaar menstrucare van mattison en de klachten zijn echt wel minder geworden maar zeker niet weg. De ene maand heb ik er meer last van dan de andere. Nu had ik vorige week eigenlijk geen last maar ben sinds gisteren ongesteld en vandaag echt een vervelende dag. Heel licht in m.n hoofd buikpijn. Ook veel huilen vandaag. Ik blijf dit ook echt lastig vinden omdat ik verder eigenlijk wel aan het herstellen ben en echt wel steeds wat meer aan kan en probeer. Maar dit haalt me elke maand weer ff naar beneden.

Hoi!

Heb hier ook veel last van! Ben nu 7 maanden onderweg met mijn burnout en de eerste twee weken van mijn cyclus ben ik gwn een ander persoon heel raar. De eerste twee maanden was ik echt ziek tijdens deze weken, menstruatie griep blijkt een ding te zijn, erg vervelend. De twee maanden daarna die weken intens depressief geweest. Zo gek om je om de twee weken zo anders te voelen.

Bij mij heeft menstrual care van care for women een stuk geholpen. Afgelopen twee maanden niet meer depressief of ziek geweest! Het verschil blijft er zeker met de weken na mijn ovulatie maar ben hier al heel dankbaar voor! Is wel echt balen dat t inderdaad zo erg voelt als terugval steeds. Ik hoop als ik daar genoeg energie voor heb contact op te kunnen nemen met care for women omdat ik daar eerder fijn geholpen ben, misschien dat zij nog tips hebben voor deze situatie.

Hey Ax! Heb ik ook last van. Ik heb dus kort geleden een verzwaard deken gekocht van 10 kilo. Schijnt je zenuwstelsel te kalmeren maar helpt ook echt bij mijn rusteloze benen.
Het is zo zwaar dat je niet echt meer kan bewegen hahah. Heb er echt veel minder last van. Wat ik ook heb gelezen is dat je een doek of een sok om je voet moet knopen, dat schijnt te helpen, heb ik nog niet uit geprobeerd want dit verzwaard deken lijkt het voor mij op te lossen. Hoop dat je hier wat aan hebt

Hallo Ax.
Zeker .....heel veel last van gehad, nu nog zo af en toe als ik me weer te druk heb gemaakt over dingen. Toen ik hier in het begin last van kreeg toen was ik heel erg bang voor ms enzo.

Ademhalingsoefeningen doen,trekt dat weg.
Zijn angsten en slaat op je benen,wws door te piekeren

Ademhalingsoefeningen doen,trekt dat weg.
Zijn angsten en slaat op je benen,wws door te piekeren

Hey Ax,

Dit heb ik ook gehad (en soms weer), ging dat uit bed, deed een paar squats en dan was het weg... Wel super irritant als je probeert te rusten/slapen. Komt bij mij in vlagen en houd maar een paar dagen aan.

Ik heb het in mijn bovenrug. bij mij helpt het om dan uit bed te gaan en op mijn foamroller mijn rug te masseren

Het helpt me om te masseren met massageolie (die wordt ook warm en dat helpt voor de bloedsomloop) en met een deegroller kuiten/bovenbenen te masseren. Het kan ook helpen om te kijken of rusteloze benen samenhangen met activiteiten/emoties van die dag ervoor!

Bedankt voor al jullie reacties en tips! Het is er bij mij nog steeds, gelukkig wel in mindere mate. Bewegen en uitschudden helpt soms, maar ik probeer nu vooral naar de bene “toe te gaan” met mijn aandacht en dan te voelen wat voor emoties ik opmerk. Merk toch dat er dan wel iets loskomt, en daarna is het afgenomen. Echt bijzonder hoe dat werkt. Ben daarnaast escitalopram aan het afbouwen, dus dat zal vast ook meespelen…

Ik heb dit al jaren en bij mij vooral hormoongericht. Super irritant en je wordt er echt gek van!
Ik slik als het heel erg is magnesium en zag vorige week toevallig een tip die me nu al een week goed helpt. Je knoopt een sok onder je voeten. Dus je pakt een langere sok en knoopt hem dan bovenop je voet vast. Kan geen foto maken maar ik vond de tip op TikTok. Misschien staat het ook op Google! Voor mij werkt het echt heeeel erg goed.

Aparte dekens, oordoppen, eerder naar bed gaan dan hem... dat hielp bij mij

Wij slapen al een poosje apart. Om die reden.
Doe wat goed voelt en wat je nodig hebt.
Uit liefde heb je dat voor elkaar over. Wij houden zielsveel van elkaar en toch slapen we gewoon even een poosje apart.

Ik slaap ookal een tijdje apart van mijn vriend. Vond ik heel naar om aan te geven maar voorkomt nu wel dat ik ons beide snachts wakker houd omdat ik geïrriteerd/overprikkeld raak door zijn gesnurk en er dan vaak uit ga...

Vervelend zeg! Ik heb ook veel problemen met slaap maar heb juist het omgekeerde. Sinds mijn vriendin is uitgetrokken slaap ik veel slechter en als mijn nieuwe vriendin bij mij slaapt een heel stuk beter.

Wij slapen nu al bijna 9 maanden apart. Af en toe proberen we het weer even maar het lukt me nog niet. Heel ingewikkeld vind ik dat want ik wil het wel heel graag. Ik probeer het een beetje los te laten en ga er vanuit dat er vanzelf een tijd komt dat het wel weer lukt. Ik gebruik ook oordoppen etc maar slaap vraagt om complete veiligheid en overgave. Iets wat bij burn-out juist niet of moeilijk lukt. Je lijkt ontspannen maar de diepere laag blijft alert.
Dus het is wel heel logisch dat het niet gaat.
En je bent dus niet alleen. En ik vind het ook heel fijn om te lezen dat ik niet de enige ben 😊

Hoi anoniem, same. Ik lijkt een soort hyperalert op elke beweging die mijn vriendin maakt. Eeg lastig. Je bent dus niet alleen

Niet iedereen is gemaakt om naast iemand te slapen. Dit wordt extra duidelijk als je burn-out hebt.
Oordoppen hebben bij mij overigens hardnekkige eczeem veroorzaakt. Nu lig ik vanwege ruimtegebrek vaak op de bank om iets van rust te vinden maar het is eigenlijk absurd dat je zelf gebroken wakker wordt terwijl als je apart ligt meer rust hebt en beter slaapt.

Hoi Bea, wat naar dat je na 2,5 jaar nog zoveel last hebt :( wat je zegt klopt, vaak helpt het niet om bevestiging te zoeken omdat je daarmee je zenuwstelsel het gevaar geeft dat er inderdaad gevaar dreigt. Maar als je nieuwe klachten hebt die iets anders kunnen zijn, mag je ze wel laten checken hoor - alleen houdt het dan ook bij die ene keer. Als het echter klachten zijn die je eerder hebt gehad, zijn het waarschijnlijk gewoon weer burnout gerelateerde klachten.

Het probleem met onzekerheden zoals deze is dat je hoofd en lichaam zekerheid willen, maar daarin nooit tevreden gaan zijn. Dus zelfs als je nu laat checken en er komt niks uit, gaat je zenuwstelsel je niet geloven. Want "ze zullen de oorzaak over het hoofd hebben gezien" of "ja maar wat als dít het is?!" Controle bestaat niet, hoe graag alles in jou ook schreeuwt dat je controle wílt. Ook over je angsten en de ernst daarvan heb je geen controle.

Eerder legde ik het zo uit:
Je zenuwstelsel registreert iets als onveilig. Dat kan van alles zijn: een strakke deadline, een moeilijke keuze, de houding van je gesprekspartner. Vaak zijn dit triggers die je lijf herkent uit eerdere ervaringen: situaties waarin je pijn, afwijzing of gevaar hebt gevoeld.

📈Je lichaam schiet in actiestand: je hartslag versnelt, je ademhaling wordt oppervlakkig, je spieren spannen zich aan. Je lijf maakt stresshormonen (adrenaline en cortisol) aan. Op deze eerste reactie heb je geen enkele invloed: het gebeurt vanzelf.

🧠En dan komt je hoofd erbij. Die probeert controle te krijgen over de situatie: want controle = veiligheid. Maar als er geen duidelijk gevaar is (zoals de steeds terugkerende leeuw op je pad), verzint je brein er zelf een verhaal bij. Bijvoorbeeld dat je gesprekspartner boos is. Dat je faalt als je de deadline mist. Of dat je leven afhangt van die ene beslissing.
“Story follows state”, noemen ze dat: het verhaal volgt je lichamelijke toestand. Niet andersom.

En bij ons burnies is ons zenuwstelsel helaas heel scherp afgesteld en ziet ie overal gevaren. En het enige wat uiteindelijk helpt, is de angsten toe te laten zonder erin te verdrinken. Dat angstige gevoel in je lijf te accepteren zonder het weg te duwen of proberen op te lossen.

Dank je wel Ax voor je uitleg. Het zijn inderdaad klachten die ik eerder in begin burnout ook heb gehad. Daarom vind ik het ook zo eng. Het zijn klachten die over zijn geweest en nu weer opnieuw tevoorschijn komen. Ik denk dan hoe kan dat, mijn hoofd wordt juist veel rustiger en bijna geen opgejaagd lichaam meer. Waarom gaan dan de fysieke klachten ook niet verminderen maar die verergeren nu juist.

Logisch dat je het eng vindt, maar goed om te weten: klachten komen en gaan. Je herstel gaat met ups en downs. En soms lijkt alles goed te gaan en gaat het fysiek slechter - of juist andersom. Probeer her analyseren een beetje los te laten, want ook dat is je hoofd die er grip op wil krijgen. Belangrijker is om te zorgen dat je bij meer klachten weer even pas op de plaats maakt. Dat je het als signaal ziet dat je weer even rustig aan moet doen. En meer niet.

Ik ga weer even pas op de plaats maken. Wel heel fijn dat je al deze moeite voor mij doet.

Herkenbaar bea ik zit er ruim 2 jaar in ga wel de goede kant op maar heb van die dagen pfffff vooral mijn hoofd en denk dan ook dat ik daar weer wat mankeert sterkte ook

Fantastische uitleg al van Ax!
Wat mij hier ook bij helpt is om de symptomen te zien als een positief en goedbedoeld waarschuwingssignaal van mijn lichaam. Mijn lichaam probeert te communiceren dat het voor ons hele geheel beter is om een stap terug te nemen op de enige manier die het kan. Dat bedoelt het lichaam op alle manieren goed. Het geeft sneller rust voor mij door vooral dat positieve ervan te benadrukken. Dat gaat de ene keer makkelijker dan de andere keer natuurlijk.

Hou Devin, ik denk dat veel mensen hier echt last van hebben en het een ontzettend groot probleem is. Welke telefoonkluis heb jij en waar vandaan?

Hey Devin,

Ik probeer het te limiteren met een timer van 45 min op chrome en 20 min op Instagram. Ben al een aantal weken verminderd van ~3h per dag naar 1,5h per dag maar merk nog niet echt verschil. Verveel me nu vaker 😅

Dank voor het delen Devin. Ik zit ook teveel op mijn telefoon. K wandel wel zonder telefoon: al een wereld van verschil. Hiernaast ook mijn social media verwijderd: helpt wel echt. Vooral in deze tijd

Heey Devin!

Andere Devin hier. Wat goed dat je dit verhaal deelt. Ik merk dat mijn telefoonverslaving mij enorm in de weg zit. Ik haat mijn smartphone en hoop ooit door het leven te kunnen met een oude nokia. Ik zit per dag veel te veel op mijn telefoon, maar vind het lastig om te minderen. Op het moment dat ik mijn schermtijd minder slaat de verveling enorm toe en ga ik bijv meer tv kijken, wat natuurlijk geen verbetering is. Dus ik probeer nu activiteiten te doen die mij even tijdelijk van mijn telefoon afhouden. (Tekenen, opruimen, huishoudelijke taakjes, puzzelen, rusten)

Die kluis is ook een goed idee! Die ga ik uit proberen :)

Liefs Devin (28 jaar en woon in Alkmaar)

Super dat je dit deelt. Groot probleem voor velen.
Ik leg zelf inderdaad ook zoveel mogelijk de telefoon/schermpjes weg. Meestal kijk ik 2 x per dag. Soms een paar dagen totaal niet. Heerlijk. Probeer er enkel mee te doen wat echt noodzakelijk. En das weinig… hahahaha. Een nood telefoontje van m’n kind bijvoorbeeld.

Sterkte ermee allemaal!

Ik denk dat de smartphone uiteindelijk de grootste veroorzaker is van burnouts en dat je daardoor nu ook veel vaker van burnouts hoort en ook bij steeds jongere mensen.

Levens verschillen maar hebben altijd verschillende vormen van stress gehad. En ik denk dat wij met alle gemakken tegenwoordig gemiddeld veel minder stress zouden hoeven te hebben dan vroeger.

Het verschil is alleen dat we onszelf nooit mentale rust gunnen door alles op te vullen met de smartphone.

Denk dat hier controle over hebben een groot verschil maakt. Zelf heb ik hier juist op slechte dagen moeite mee omdat deze prikkels enigzins afleiden van klote voelen. Maar dat is hetzelfde als alcohol drinken tegen een kater. Uiteindelijk maakt het de situatie alleen maar erger.