Burnout ervaringen

Mooi

❤️

Dank voor je woorden Ax, mooi geschreven. Fijn om dit even te lezen op de zoveelste kl*tedag deze week.
Proberen vertrouwen te houden en gestaag verder te gaan met het doorbreken van patronen. En te geloven dat het voor ons allemaal weer goed gaat komen ooit.

💗💗💗💗💗💗💗💗💗💗💗💗💗💗💗💗💗💗💗💗💗💗💗💗💗💗💗💗💗💗💗

@Anoniem die dagen kennen we allemaal en dan hoef je ook echt niet keihard je best doen om toch positief te blijven. Maar met alles wat ik hierover gelezen heb, ben ik er echt heel zeker van dat het leven weer veel leuker gaat worden. ❤️🫂

Voelen en stilzitten Ax, drop je lichaam in, doe body scans en yoga nidra. Combineer het met je stressor therapie en in 6 maanden ben je weer oke 👍🏻

Voelen en stilzitten Ax, drop je lichaam in, doe body scans en yoga nidra. Combineer het met je stressor therapie en in 6 maanden ben je weer oke 👍🏻

Voelen en stilzitten Ax, drop je lichaam in, doe body scans en yoga nidra. Combineer het met je stressor therapie en in 6 maanden ben je weer oke 👍🏻

Dat zou leuk zijn ;)

Super Laura en hopelijk een fijn gevoel ook na het zwemmen. Lekker blijven doen en valt het toch een keer tegen, dan niet opgeven. Dan misschien minder baantjes trekken. En ik neem aan dat je dit niet elke dag doet toch? Goede balans vinden tussen rust en bewegen. Lekker bezig hoor. En dapper dat je het ging uitproberen 👍🏻

En ik bedoel Liza hè.

Goed bezig!

Heel goed, fijn dat het lukte!

Fijn zo'n overwinning!!
En leuk topic.

Mijn overwinning is dat na een dik jaar herstellen (vanaf half januari 2024) mijn hoofdpijn bijna helemaal achterwege blijft.

En dat ik voortaan in het weekend 1 keer mee lunch met het gezin (naast elke avond avondeten met het gezin en de meisjes naar bed brengen) en elk weekend met 1 van de twee meiden 45 min ga wandelen (de andere dagen ga ik alleen)

Dat mee lunchen 1 keer en 1 keer ij het weekend wandelen samen met 1 van de meiden is vrij nieuw.

Lichamelijk minder klachten dus en in mini stapjes aan het re integreren in het gezin☺️
🥳

Ik hoor heel graag nog veel meer overwinningen van anderen en laten we de kleine mini stapjes ook als overwinningen zien🥰

Correctie: niet dat het zoveel uitmaakt, maar ga 25 min wandelen met 1 van de meiden in het weekend. (En doordeweeks alleen 30-40 min per dag)

Gefeliciteerd! Wat heerlijk.

Dankjewel BrandUnit, heb jij nog mini overwinninkjes in vergelijking met de start van je burnout?

Oh Liza wat fijn zeg! Dat moet zo goed voelen volgens mij. Geniet van deze overwinning. Echt top bezig ❤️💪🏼

Super!!!

@ Gert, hoe gaat het met jou? Zijn het nog zware dagen?

Dit bericht weer even teruggezocht, misschien vinden meer mensen het leuk of fijn om (kleine) overwinningen te delen. Soms helpt me dat om weer even in te zien dat herstel (hoe traag ook) niet stilstaat.

Iets waar ik deze week trots op ben:
Ik ben afgelopen week voor het eerst op een (tijdelijke) nieuwe re-integratieplek geweest. Zonder een leidinggevende die in m’n nek hijgt, en ook heel fijn: alles is buiten en in het groen (en met dieren).
Vooraf helemaal van de leg, maar toen ik er eenmaal was ging het best goed. Naderhand erg moe, maar terugval viel zelfs mee.

Een goed weekend allemaal 🍀

Hoi Em, Wat een succes! En wat fijn dat je zo kan re-integreren!

- mijn succes: ik ben mijn belastbaarheid langzaam aan het vergroten en beweeg minimaal een uur en vaak circa 1,5 uur per dag! Dit al 2 weken.
- Mijn angsten zijn de afgelopen maand erg gedaald. Hierdoor ben ik veel rustiger en kan veel meer genieten op de dag.
- Het besef dat een slechte nacht geen slecht dag hoeft te zijn. Dit zat zo erg in mijn hoofd. Hierdoor heb ik zelden echt hele slechte dagen nog (iets met mindset veranderen)

Knap Liza,
Hier even een terugval,maar doet me goed te lezen dat er hoop is voor ons allen.
Fijne zaterdag allen,,we komen er wel.

Liefs Trees

Hoi Sander,

Ja, daar ben ik heel blij mee.
Zo te lezen zijn er bij jou ook mooie overwinningen!

Hahaha mooi lijstje Pip, hier komt de mijne

Meer nee durven zeggen
Me niet schuldig voelen als ik nee zeg
Veel minder please gedrag hebben
Perfectionisme laten varen
Niet meer mezelf voorbij lopen
Niet meer voor anderen denken

Hopelijk hou ik me eraan. Het is ook een beetje hoe ik ben. Maarrrrr er wordt aan gewerkt 😉

Meer rust momenten inplannen!
Vaker nee zeggen
Leren genieten van het niks doen zonder me schuldig te voelen

Mijn sociale netwerk uitbreiden. Ik ben iemand die alles opkropt en moeite heeft met hulp vragen. Ik moet meer leren praten, leren om emoties en spanning te uiten en te benoemen. Niet alles zelf willen oplossen maar leren om contact te zoeken met vrienden/familie ook juist wanneer het even niet zo goed gaat met me.

Mooi lijstje Pip,

- Minder schermtijd
- 4 dagen werken, geen weekenden meer, minimaal 1 dag in de week voor jezelf.
- Meer leuke dingen doen alleen en met kids.
- Vaker nee zeggen
- Niet belangrijk vinden wat anderen denken
- Aardiger voor mezelf zijn
- Minder werken, en iets gaan doen wat m'n hart zegt, niet iets commercieels meer
- Genieten van kleine dingen
- Minder pleasen
- Angst en paniek niet groter maken dan het is, het er meer laten zijn ipv er tegen vechten.

Zo eerst maar ;).

Minder uren werken
Geen app en telefoon buiten werktijd
Leren dat ik best fouten mag maken
Leren dat mensen me niet in de steek laten als ik minder hard mijn best doe

Hoi Pip,

Het is één van de beste dingen die me is overkomen, hoewel ik het niemand toewens.
Ik heb er zoveel van geleerd en leer nog steeds bij omdat ik in de zelfontwikkeling ben gedoken en ontdekt heb dat er steeds weer meer uit het leven te halen valt. Ik denk dat het voor het eerst van mijn leven nadenken over wat ik nu wilde de belangrijkste verandering was. De vraag, "wat wil ik nu" heeft daarna veel verandering in gang heeft gezet. Wat wil je? Onafhankelijk van hoe je hebt geleerd hoe het moet of denkt dat het moet, zoals hard werken, de beste zijn enz.
Ik weet nog goed dat ik naar het uitzendbureau ging, ik had zelf ontslag genomen, en mijn CV met 18 jaar ervaring liet zien en zei, kijk goed, dit werk doe ik nooit meer...
Nu ben ik kunstenaar en zijn we in zuid Spanje een retraite aan het opzetten om mensen met deze vraag, "wat wil ik en hoe hou ik hier aan vast" te helpen.
Je lijstje ziet er goed uit. Voor mij komen daar nog bij:
Mediteren
Mantra's zeggen
Morning Pages schrijven (Journaling)
Focussen op wat je hebt door hier dankbaar voor te zijn i.p.v. wat je niet hebt en je hierdoor ongelukkig te voelen.
Ohja een hele belangrijke, niet proberen iets te veranderen waar je geen invloed op hebt maar kijken wat je bij jezelf kunt veranderen zodat het beter aanvoelt. Bijvoorbeeld, je kunt het niet veranderen dat het regent, maar je kunt tegen je zelf zegen het is maar water in de plas stampen en thuis lekker genieten als je daarna een douche neemt.
Goede vraag Pip veel succes en een spoedig herstel.

Goede tips ook Rob, dankjewel.

@ Rob, wat een inzicht heb jij erdoor gekregen zeg en dapper hoe je eea veranderd hebt in je leven. Het moeilijkst lijkt mij ook om dit vol te houden en niet terug te vallen en überhaupt niet terug te willen naar het oude gedrag. Succes met je retraite opzetten en dank je wel voor je motiverende bericht.

Mooi verhaal Rob! En de rest ook dank voor het delen, herkenbaar het meeste

Hoi Pip en de rest,

Wat leuk dat je deze vraag stelt, mooie lijstjes die eronder genoemd staand. Van alles herken ik wel wat. Goed om te zien hoe we zo allemaal in ontwikkeling zijn en leren beter voor onszelf te zorgen. En dus voor iedereen hierboven: complimenten!! ;)

Mijn lijstje zou voornamelijk bestaan uit:
- Grenzen leren aanvoelen en -geven
- Vaker nee zeggen en minder pleasen
- Minder schermtijd
- Me meer uitspreken, durven uiten bij mensen die ik vertrouw / minder opkroppen
- Minder streng zijn voor mezelf
- Meer rustmomenten, vaker alleen zijn
- M'n karakter (HSP) meer serieus nemen en naar mijn lichaam luisteren
- Wat ik blijf doen: schrijven, wandelen, yoga, ontspanningsoefeningen, mindfulness, meditaties

Veel meer rust plannen
Minder cognitieve activiteiten
Luisteren naar lichaamsignalen
Meer fysieke en creatieve activiteiten
Geen kantoor baan meer
Minder op telefoon
Minder tv kijken

Mooie vraag en mooie antwoorden.

Even denken:

* M'n hsp serieuzer nemen blijvend
* Assertiever worden als mensen opmerkingen maken die ik niet prettig vindt
*Mn echte gevoelens en gedachtes uit blijven spreken
*Metime altijd blijven bewaken
*Perfectionisme laten varen
*Natuur op blijven zoeken
*Blijven luisteren naar mn gevoel waar voel IK me goed bij?
*Less is more keep it simpel en dichtbij mezelf
* Hulp vragen is oke
* tijd met de kinderen prio blijven houden
* blijven luisteren naar m'n lichaam
* Oke zijn met niet werken; mezelf zijn en mama zijn is genoeg

Zoiets..het een gaat al een stuk/wat beter het ander nog veel vooruitgang in te boeken..
Stap voor stap..

* Oh en lekker ruimte blijven maken voor creativiteit

Mooie aanvullingen! Ik hoop wel dat het onbezorgde bij mezelf deels weer terugkomt. Alles is nu zo berekenend, voelt letterlijk als balanceren en met een kleine mis stap val je weer even terug. Hoop dat na verloop van tijd dit wat meer automatisch gaat en iets minder berekenend

Herkenbaar Pip, dat hoop ik ook voor ons allemaal en mezelf🙃

Dat was van Liesie👆🏻

Grenzen aangeven bij mensen en die goed bewaken en er niet overheen gaan.

Niet alleen maar symptomen bestrijden maar vooral ook de oorzaak van de problemen aanpakken en dat oplossen, samen met een goede psycholoog en evt ergotherapeut/fysiotherapie

Leren van anderen en niet zelf fouten maken. En heel goed de tips implementeren en vooral geduld en vertrouwen hebben. En helpende gedachten aanleren die je herstel bevorderen

Een baan zoeken wat bij mij past. Niet alleen wat ik leuk vind. Een baan kan nog zo leuk lijken, maar past het wel bij je?

Hopelijk wordt 2025 het beste jaar ooit!

Dat gun ik jou van ❤️e Newbee

En voor iedereen verder hier ook!!
(Al gaan de eerste dagen van het jaar hier moeizaam..
Last weer van spanningen hier die periodiek terugkomen. Ene keer wat minder en korter, dan weer langer en heftiger. Zoals nu.

Wat een mooi bericht Eric en bedankt voor het delen van jouw inzichten. Heel fijn dat het beter met je gaat na de zware weg die je hebt afgelegd. Sterkte met het verdere herstel en op naar een gezonde toekomst!

Liefs N

Wat fijn Eric!
En fijn dat je dit deelt!

❤️elijke groet

Goed bezig Eric! Fijn om te lezen dat t beter met je gaat. 🍀
C.

Hoi Eric, na hoeveel maanden merkte jij dat het beter ging

Het is een heel langzaam, grillig proces van vallen en opstaan. Erg lastig om te vertellen wanneer het nu precies beter ging.
Ik heb mijzelf de tijd gegeven, zodat de druk van moeten herstellen minder wordt. Mijn psycholoog helpt mij herinneren hoe veel beter het elke keer gaat, ook al voelt dat op momenten niet zo. Ook mijn omgeving geeft mij terug dat ze mij zien groeien, steunen mij als alles weer even zwart is.

Misschien geen bevredigend antwoord ondanks dat ik de vraag heel goed snap en zeker herken! Het is ieders eigen proces, probeer de acceptatie en rust te vinden.

Ook voor jou zal t beter gaan, heus ! Hou vol xxx

Ben blij voor je Eric! En geeft ons ook weer moed.

Het ga je goed....

Corrine

Ik vind het ook zo fijn om hier af en toe te zijn en herkenning te vinden. Jij ook veel sterkte.

Ook ik vind hier steun voor alles !

Ook ik ben blij met deze site en kijk ook geregeld en blij als ik een reactie krijg en we elkaar proberen te helpen iedereen sterkte ook jij 👍

Ook ik lees hier veel..en krijg steun uit de verhalen van jullie !
Steun vind je bijna nergens....
Het geeft je toch een gevoel dat je niet alleen bent in deze hele rot periode

De enigen die begrijpen wat een burn out is zijn mensen die dit zelf ook hebben of hebben gehad. Daarom is dit forum zo waardevol!

Ik stuur veel liefde naar jullie allemaal !!

Anouk

Er staat beschreven dat ik propjes voel, maar dit morten plopjes zijn. Hetzelfde gevoel wat meerdere mensen weleens hebben dat hun ooglid trilt. Bij mij is dat dan in heel mijn lijf, maar dan vaak een enkele trilling, soms wel vaker achterelkaar.

Hoi Kim, ja ik herken helaas jouw klachten als echt horend bij n burnout. Ik heb ook wisselend spiertrekkingen van heel licht tot n flinke spiergroep. Al 1 jaar inmiddels. Voelt ook als stoom door stukjes spier heen op andere momenten. Kan overal zijn, vooral ledematen. Maar ook bil, schouder, lip, nek noem t maar. Als ik er minder op let.. wordt t minder en dooft het uit. Kan wel n avond of nacht of meer tijd aanhouden. 3 weken voor n vinger. Ik had ook n moeder met parkinsonisme dus herken je angst. En door stress en verbranden van je glycogeen in spier, vastzitten van spieren kan je spierkracht wel afnemen. Ook niet perse alarmerend. Ik ben helemaal doorgemeten plus EMG bij Neuroloog ook al zei die dat t niet nodig was. En inderdaad niets gevonden. Je lijf staat door de zenuwen onder.. hoogspanning. En de spieren willen dat kwijt. En door de burnout merk je iedere trilling makkeljjk op omdat je in de aan/alertheid stand staat. Je zenuwstelsel is ontregeld dit hoor helaas bij... gaat ook weer weg. Vraag ook eens aan n partner.. of die spiertrillingen hebben. Veel mensen hebben dit in rust... maar merken het door betere prikkel filters niet eens op. Hou je taai... komt goed! Probeer er niet te veel op te focussen.. en kijk maar ns of t dan minder wordt.

He Kim,

Ik maak op dit moment hetzelfde mee. Het belangrijkste is dat je eerst naar de neuroloog gaat om dingen uit te sluiten.

Als daar alles is gecheckt kan je dat in ieder geval loslaten.

Wat ik daarna zou adviseren is om magnesium in te nemen. Als je in een langere periode van stress zit plas je dit uit. Magnesium tekort kan allerlei vervelende klachten geven. Ook daarnaast een goede multivitamine te nemen en vooral rust te nemen.

Laat even weten hoe het is gegaan bij de neuroloog en wellicht kunnen we contact gegevens uitwisselen. Ik denk dat ik wat verder ben ik herstel en wil je graag meehelpen.

P.s. bij mij is ook alle begonnen na corona. Het lijkt wel vaker voor te komen nu.

Mvg Steve

Hi Kim, ik heb dit ook gehad (en nog wel eens), vaak ‘plopjes’ en trillingen in mijn bovenbenen en soms ook kuiten. Bij mijn ogen heb ik ook vaak trillingen. Ik heb dit echt gekregen sinds ik burn-out ben.

Fijn dat je naar een neuroloog kan, maar ik denk dat het bij de burn-out hoort. Maar als je het laat uitzoeken heb je in ieder geval zekerheid, ik snap dat je daar nu wel naar verlangd.

Bij mij is het nu na een half jaar wat minder, maar soms ineens is het er weer. Vaak na een wat drukkere dag en als ik dan naar bed ga komen de trillende benen weer opzetten. Ik ben dan net dokter Bibber 😂.
Heel raar gevoel. Ik masseer dan een beetje en dat helpt vaak wel.

Sterkte 🩷

@ anoniem, heel erg bedankt voor jouw uitgebreide reactie. Vervelend om te horen dat jij ook een ouder hebt verloren aan parkinson.
Ik herken wat jij schrijft over de plopjes in je nek, bil, schouder, lip etc. En ook dat anderen dat ook weleens hebben maar er minder allert op zijn. Het klopt ook dat ik alles op dit moment voel, iets wat een ander misschien niet eens waarneemt.
Het stelde mij wel meer gerust toen ik jouw reactie las, dat had ik net even nodig. Het klinkt ook logisch waarom deze klachten zich zo uiten.
Fijn dat er bij jou verder niks lichamekijks gevonden is.
Hebben ze bij jou nog iets gezegd over parkinson en erfelijkheid?
Groetjes Kim

@steve, bedankt voor jouw reactie en jouw tip mbt magnesium. Ik slik dit al jaren, een goed merk, ook tegen krampen (die ik overigens niet heb, maar dan zou het mogelijk ook tegen spiertrekkingen kunnen werken). Maar mogelijk werkt het nu minder door de stress in mijn lichaam. Ik heb ook last van nachtzweten, dus mogelijk heeft dat ook invloed op de opname van magnesium.
Ik zal laten weten hoe het bij de neuroloog is gegaan. Fijn om te lezen dat jij dingen herkent en mij wil helpen.
Groetjes Kim

@Suus, bedankt voor jouw reactie.
Fijn om te lezen dat je het herkent en ook fijn om te lezen dat het bij jou grotendeels weg is. En dat je kan herleiden waar het door komt als het weer komt opzetten.
Bij mij kan ik er nog geen peil op trekken. Op sommige dagen lijkt het iets minder of zijn de plopjes wat zachter, op andere dagen is het veel erger.
Jij ook nog veel sterkte.
Groetjes Kim

Rust kan heel goed helpen lijkt mij

Ik ben vd week naar de neuroloog geweest. Zij heeft mijn verhaal aangehoord en heeft mij daarna neurologisch onderzocht. Ze deed niks met de resultaten vd spierkrachtmeting van de fysio. Omdat ze niet wist hoe dit gemeten was en zij afgaat op haar eigen kennis en ervaring tijdens het onderzoek, wat ik ook begrijp. Ze kon ALS, Parkinson en MS uitsluiten. Een aantal van mijn klachten passen wel in dit plaatje, maar ze had dan tijdens het onderzoek andere dingen gezien. Dus daar was ik heel blij mee. Wat overblijft is het Benigne Fasciculatie Syndroom. Dit is goedaardig en daar passen alle spiertrekkingen en trillingen bij. Dit kan onstaan na corona of griep, wat ik net voor het ontstaan heb gehad. Maar het kan ook komen door angst. Wat ik heb gelezen.
De trillende hand zoals ik die heb past niet bij parkinson, maar is een fysiologische tremor. Dat is ook niks ernstigs.
Ik heb nog gevraagd voor een mri of een emg, maar dit vond ze echt niet nodig.
Een hele geruststelling. Ik merk dat de knop naar er is niks ernstigs nu voorzichtig omgaat. Ik heb maanden gedacht dat er iets ernstigs was, ook omdat de fysio, de therapeutisch masseur, de psycholoog, de osteopaat en alle mensen die ik erover sprak deze klachten niet herkende of wisten waar het vandaan kwam. En deze mensen werken toch vaak met mensen met hoge spierspanning en/of een burn out. Ik had verwacht dat het vaker voor zou komen.
Maar ik ben blij. Het is nog niet zeker of de spiertrekkingen weg zullen gaan, maar het is makkelijker te accepteren dat ze niet ernstig zijn. Daardoor is het ook makkelijker om er niet op te focussen.
Nu richten op mijn verdere herstel uit mijn burn out.

Hoi Kim ik zit er al meer dan 2 jaar in.. het gaat langzaam aan veel minder worden alle klachten.. ik kon helemaal niks meer door de hoge spierspanning angst brandende gevoel in me.spieren en overprikkeld brein. Vaak ook heel duizelig als ik liep nu heel lichtjes voel.ik het nog.. de spiertrekkingen heb ik ook gehad die zijn wel echt weg.. heb nu nog last van wat hogere spierspanning in bovenrug nek en middenrif.. soms ook kaken en last van licht nog steeds.. mri scan gehad. Maar bleek toch angst burnout te zijn. Het komt goed luister goed naar je lichaam en je emotie. Angst is een emotie. Je lichaam spant zich ook tijdens emotionele gevoelens aan.. vooral bij b.o is het weer leren ontspannen van je zenuwstelsel belangrijk

He Kim,

Goed gedaan, hopelijk kan dat je wat rust geven. Nu is het beginnen aan herstel. Ondanks dat dit een lange weg is kunnen heel veel dingen helpen waaronder slaap, supplementen en vooral tijd.

Misschien is het ook handig om een persoon te vinden die wat tips heeft en je verder kan helpen.

Op naar herstel! Succes Kim!

Steve

Bedankt voor de reacties.
@anoniem. Fijn dat de klachten bij jou minder zijn geworden. Ik heb er ook vertrouwen in dat dat bij mij ook gaat gebeuren. Ik ben enorm blij dat ik in ieder geval weer deels aan het werk ben. Ik geniet daar enorm van en dat geeft ook weer energie. Het voelt wel dubbel, want ik wil graag weer gewoon al mijn uren kunnen werken net als mijn collega's. Maar ik weet dat dat moment ooit weer gaat komen. Stapje voor stapje.
Ik heb de afgelopen maanden steeds beter naar mijn lijf en mijn emoties leren luisteren. Dat heeft mij al veel verder geholpen. Alleen angst voor erge ziektes speelt vaak op en die krijg ik moeilijker onder controle. En daarmee vererger ik mijn eigen klachten. Maar met hulp van de psycholoog, fysio somatische fysiotherapie en mijn omgeving gaat dat wel goed komen.
Het is niet zo dat ik door angst niks meer kan maar het beïnvloed wel mijn dag en dat wil ik niet meer.

@steve, bedankt voor jouw reactie. Het kost inderdaad rust en tijd. Daar ben ik het afgelopen jaar wel achter gekomen. Ik dacht eerst binnen een paar weken weer terug op het werk te zijn. En ook nu wil ik soms gewoon te snel, dus mijn lichaam roept mij regelmatig weer terug. Zo lastig om een goede balans te vinden. Zeker als je elke dag nog verschillende klachten hebt.
Jullie ook succes met het verdere herstel.

Groetjes Kim

Ik heb dit veel tijdens mijn hele burnout en ik weet onbewust dat dit wel bij een burnout hoort omdat je hele lichaam op is. En dan trillen er bepaalde ledematen. Mijn benen zijn altijd zo moe en ik moet daardoor meer zitten. Ook heb ik soms een week een trillend oog. Goede magnesium helpt daarbij en licht sporten. Maar het moet rustig aan beter worden en dat ik accepteren. Sterkte ook.

Ik heb dit ook, voornamelijk rond mijn ogen maar ook af en toe in mijn benen of armen. Al meerdere keren bij ziekenhuis geweest maar lijkt geen ernstige ziekte te zijn. Het blijft wel erg vervelend, vooral met slapen vind ik het lastig. Rust en goede slaap werken goed, helaas is het niet makkelijk om altijd goed te slapen. Ik zou willen dat hier een pil voor was maar dat is er niet. Sterkte allemaal.

Hoi Kim!
Wat goed dat de neuroloog die akelige ziektes bij jou heeft kunnen uitsluiten .
Ik heb namelijk hetzelfde ; die vervelende spiertrekkingen in armen, schouders vooral en soms benen , buik.
Ik ben deze week ook naar de neuroloog geweest (na lange wachttijd) maar dit was ook omwille van mijn migraine met aura . Ik heb haar ineens verteld over mijn spiertrekkingen . Ze weet dit aan gespannen spieren . Heb een EEG en SSEP test gekregen en die waren allebei goed .
Nu heb ik toch spijt dat ik geen EMG gevraagd heb want ik ben toch nog bang voor ALs als je zo gaat googelen ..welke testjes had de neuroloog bij jou gedaan ?
Voor mijn migraine heeft ze Ubixx en magnesium voorgeschreven en verder niets speciaal en er is nog een MRI gepland in augustus maar dit was voor de migraine . Over de spiertrekkingen was ze heel geruststellend en legde uit dat het komt door gespannen spieren en zenuwtjes die dan overstuur zijn.
Ik zit sinds Mei 2023 in een burn-out maar ben maar 5 weken thuis geweest en erna progressief gaan werken en al heel snel aan 4/5e en vanaf maandag weer full time . Ik probeer het van me af te zetten maar ik ben dan toch angstig dat het wel ALS ofzo is en dan worden de klachten ook alleen maar erger .
Veel beterschap nog allemaal

Groetjes

Anouk

Hier ook EMG onderzoek gehad nac de klachten die jij ook omschrijft. Neuroloog zei al dat het niet nodig was maar ik wilde toch graag voor zekerheid. Uiteindelijk is er niks uitgekomen. Vond het overigens geen fijn onderzoek. Goed om naar de neuroloog te gaan, maar als die zegt dat het niks is zou ik dat aannemen. Die mensen hebben er echt veel meer verstand van dan jij en ik

Ik heb nu ook een EMG gepland binnen 3 weken omdat ik dit vroeg .
Ik had dit via mail gevraagd en ze heeft gewoon een datum ingepland . Had er bij gezegd dat ik heel angstig ben.
Vraagje , voelden jullie die spiertrekkingen ook het beste savonds en ‘s morgens in bed in rust ?

Groetjes

Anouk

Hi, heel herkenbaar allemaal. Ik heb een b.o. gehad maar het gaat sinds een paar weken weer heel goed eigenlijk. Tijdens mijn b.o. wel af en toe spierplopjes gehad van tijdelijke aard. Sinds kort (nu het eigenlijk beter gaat) heb ik ze heel veel op vele plekken, met name in rust. Een poosje terug wel een MRI gehad wegens de vage klachten in mijn hoofd tijdens de b.o. hieruit kwam niets geks (MRI gericht op MS). En deze klachten zijn ook verdwenen. Wel gaf de neuroloog aan dat ik hyperreflexen heb. Dit laatste in combinatie met de nu fasculaties maakt dat ik weer erge angstklachten heb ontwikkeld voor ALS en eigenlijk de neuroloog wil bellen voor een EMG. Terwijl ik enerzijds ook denk het is BFS, nog (spier]spanning... maar toch blijft er een stemmetje influisteren 'wat als..'

Groet, Syl

Hi Syl ,

Als je al een MRI gehad hebt zou ik me toch geen zorgen maken anders hadden ze dit hier wel op gezien .
Het komt blijkbaar toch erg veel voor bij b.o. blijkbaar als ik het hier zo allemaal lees . Ik zit ook heel erg met die angst maar k denk net dat die angsten het ook veel erger maken . Wat is hyperflex ?
En ook herkenbaar hier dat het veel beter gaat met de burn-out en dat ik nu pas die spiertrekkingen krijg .

Anouk

Hi Anouk,

Op een MRI is dat niet zichtbaar geloof ik, wel bij MS. Hyperreflex is dat ik heel sterke reflexen heb (wanneer er met zo'n hamertje onder je knie wordt getikt).
Ik kijk het nog even een tijdje aan. :)
Wel bizar te merken dat het optreedt wanneer je qua b.o. het meeste wel achter de rug dacht te hebben.

Ik herken wel je reactie van “het zal wel BFS zijn” naar “Ohnee ik heb het “. Heel beangstigend, maar aangezien veel mensen met burn-out dit hebben , en andere rare neurologische klachten is de kans wel groot dat t bij b.o. hoort . Ik ben nu terug full time aan het werk maar ik heb vrees ik de fout gemaakt om veel te snel terug te beginnen . Ik ben maar 5 weken thuis geweest met zware hyperventilatie en paniekaanvallen in de piek van de burn-out , nadat dit min of meer onder controle was ben ik meteen terug gaan werken maar het was zeker nog niet weg . Na een paar maanden was het gevoel van ademnood door hv weg maar heeft nu dus plaats gemaakt voor vanalle andere klachten zoals jij ook omschrijft raar gevoel in hoofd , gevoel te gaan flauwvallen, draaierig, oorsuizen, tintelingen , spierpijn en nu dus die enge spiertrekkingen. Ik vrees dat het meer tijd nodig heeft om te herstellen en dat dit weer een kreet is van mijn lichaam , althans dat hoop ik want ik zit ook nog steeds met de angst maar ik probeer te kalmeren anders wordt t alleen erger ofzo . Misschien is het bij jou ook zo dat je denkt genezen te zijn maar toch nog niet ? Hoe gaat het op dit moment met de spiertrekkingen ?

Groetjes

Anouk

Ik herken wel je reactie van “het zal wel BFS zijn” naar “Ohnee ik heb het “. Heel beangstigend, maar aangezien veel mensen met burn-out dit hebben , en andere rare neurologische klachten is de kans wel groot dat t bij b.o. hoort . Ik ben nu terug full time aan het werk maar ik heb vrees ik de fout gemaakt om veel te snel terug te beginnen . Ik ben maar 5 weken thuis geweest met zware hyperventilatie en paniekaanvallen in de piek van de burn-out , nadat dit min of meer onder controle was ben ik meteen terug gaan werken maar het was zeker nog niet weg . Na een paar maanden was het gevoel van ademnood door hv weg maar heeft nu dus plaats gemaakt voor vanalle andere klachten zoals jij ook omschrijft raar gevoel in hoofd , gevoel te gaan flauwvallen, draaierig, oorsuizen, tintelingen , spierpijn en nu dus die enge spiertrekkingen. Ik vrees dat het meer tijd nodig heeft om te herstellen en dat dit weer een kreet is van mijn lichaam , althans dat hoop ik want ik zit ook nog steeds met de angst maar ik probeer te kalmeren anders wordt t alleen erger ofzo . Misschien is het bij jou ook zo dat je denkt genezen te zijn maar toch nog niet ? Hoe gaat het op dit moment met de spiertrekkingen ?

Groetjes

Anouk

Hoi Anouk,
Jij vroeg welke onderzoeken ik heb gehad bij de neuroloog? Ik heb alleen het basisonderzoek gehad. Daarbij gaf ze aan dat ze andere verschijnselen die bij ALS horen niet zag en dat mijn klachten dus horen bij BFS. Het krachtverlies in mijn rechterhand kon ze niet verklaren.
Ze vond geen reden voor verder onderzoek.
Dat was een geruststelling, maar liever had ik toch die onderzoeken gehad om het helemaal uit te sluiten. Ik heb sinds een aantal weken ook pijn in mijn handen en koppel dat dan al snel aan ALS, terwijl dat helemaal niet zo hoeft te zijn. Ik moet gewoon op de kennis vd neuroloog vertrouwen. Als ze had getwijfeld had ze wel meer onderzoeken gedaan. Van de pijn in mijn handen weet ze niet.
De spierschokken die ik dagelijks had zijn nagenoeg weg. De spiertrillingen zijn er nog wel maar op sommige dagen minder. Ik heb ze nog vooral in mijn benen, met name mijn kuiten.
Ik heb weer meer energie, het rare gevoel in mijn hoofd lijkt minder. Ik ben aan het opbouwen met werk vanaf november en ik zit nu op 75%. Stapje voor stapje. Dat voelt heel goed en ik ben enorm blij dat ik deze stappen al heb gezet. Aan het begin van mijn BO kon ik net het gezin draaiende houden en wist ik echt niet hoe ik weer moest gaan werken, ook al wilde ik dat heel graag. En nu lukt dat allemaal. Wel soms weer met een stapje terug, een hele dag moe en weinig kunnen doen, maar daarna gaat het wel weer.
Het lijkt, zoals jij zelf ook zegt dat je te snel weer begonnen bent met werken.
Succes met de verdere onderzoeken. Probeer je niet te veel zorgen te maken. Uit de eerste onderzoeken is niks gekomen.

Groetjes Kim
Ik denk

Hoi Anouk,
Jij vroeg ook nog wanneer ik de spiertrillingen het meest waarneem.
Ik heb ze de hele dag door in rust, dus als ik zit of lig. Dit kan in de auto zijn, of als ik aan tafel zit. Als ik lig heb ik er meer. Later in de avond neemt het bij mij af. Als ik 's nachts wakker wordt dan voel ik ze nooit en vaak begint het weer in de ochtend.
Ik merk wel dat als ik aan het werk ben het mij veel minder opvalt. Ik wissel daar ook veel van houding, dus dan ben ik minder vaak of minder lang in rust. En ik heb afleiding waardoor ik niet zo gefocust ben op mijn klachten. Dat probeer ik als ik niet werk ook niet te doen, maar dat is moeilijker. Het blijft zo'n raar gevoel die plopjes. Ik hoop wel dat het nog over gaat, ik heb het nu 5 maanden.

Hoi Kim !
Bedankt voor je reactie !
Zoals jij het omschrijft is echt exact zoals ik het ook heb .
De neuroloog heeft bij mij een EEG en SSEP test gedaan en dan zo de standaard dingen met een hamertje even gevoeld aan armen en benen . Op dat moment had ik de trekkingen enkel aan mijn armen en ze zei dat het kwam door spanning . Die week merkte ik op dat ik de trekkingen ineens over heel mijn lichaam had maar ik had me ook heel erg angstig al gemaakt in de weken voordien en dan die dan bij de neuroloog .In paniek mailde ik naar de neuroloog dat ik graag ook een EMG en een MEP test wilt omdat ik super angstig ben en me zorgen maakte . Ze heeft een afspraak ingepland ook al waren de andere testen goed en dit is ook bevestigd door mijn huisarts . K had misschien liever gehad dat ze gezegd had dat die testen niet nodig zijn ipv ze in te plannen want nu maak ik me meer zorgen hoewel ik ergens weet dat ik ook wel super veel stress heb en herstellende ben van een burn out … ook al weet ik dat het niet per se iets hoeft te betekenen.
Het is wel inderdaad zo dat als jouw neuroloog je gerustgesteld heeft dat je er van mag uit gaan dat je je geen zorgen hoeft te maken . Wat was het dan volgens jouw neuroloog die plopjes die je voelt ?

Lieve groetjes

Anouk

Hi Anouk, het gaat hier nog hetzelfde. Heb mijn klachten vandaag bij de neuroloog voorgelegd en hoor eerdaags wel of die wel/niet vindt dat er iets mee moet gebeuren.

Na 5 weken weer werken als je een burnout hebt lijkt mij ook echt veel te vroeg. Ik heb de gehele tijd doorgewerkt maar, in overleg, op een laag pitje + vanuit huis op eigen tempo. Dus dat kun je niet vergelijken met een 'gewone' baan.
Ik denk dat het ook een proces is met ups en downs. Toch een beetje hypochondriteit ontwikkeld denk ik deze periode door al die klachten die je ineens aanvliegen. Ook lees ik wel veel mensen met BFS die er al jaren mee lopen en er verder niks 'engs' achter zit. Dus daar probeer ik ook aan te denken.

Ja ik zit nu ook in die cirkel van hypochondrie en als je dan zo spiertrekkingen krijgt en leest online dat dat een teken van ALS kan zijn dan wordt je natuurlijk nog angstiger waardoor je zenuwstelsel nog minder kan herstellen en alles net erger wordt . Ik ben nu gewoon aan het wachten tot 9juli, dan heb ik die EMG en voor mij voelt het nu alsof ik in de wachtrij sta voor de elektrische stoel ofzo. Ik hoop gewoon zo hard dat het niks ernstigs is maar die gedachte dat het dat wel kan zijn geeft me veel paniek waardoor ik moeilijk kan ontspannen .
Het is natuurlijk wel een troost om te lezen dat veel mensen met een b.o. hetzelfde meemaken en dat de kans groter is dat het daarmee te maken heeft maar ja .
Hoe dealen jullie trouwens met de spanning op zo een dag van onderzoeken etc ?

Groetjes

Anouk

Hoi Anouk,
De neuroloog heeft bij mij aangegeven dat het BFS is. Ik had daar van te voren al over gelezen maar de angst dat het ALS zou zijn was bij mij ook heel groot. Ik heb daar ook maanden mee rond gelopen. De huisarts gaf in het begin aan dat ze dacht dat het door de hoge spierspanning kwam. Maar toen het na 2 maanden niet weg was en ik weer terugkwam heeft ze mij doorverwezen naar de neuroloog. Ik vond het omgaan met de onzekerheid ook erg moeilijk. In mijn burn out en ook in die periode gebruikte ik bachbloesem druppels van resque. Die zijn te koop bij de kruidvat en zijn op natuurlijke basis. Dat heeft mij in combinatie met ademhalingsoefeningen wel geholpen.
De afgelopen weken merk ik dat het beter gaat en heb ik de druppels niet meer nodig. De onrust en spierspanning in mijn mijn zijn ook sterk afgenomen. Alleen die spiertrekkingen blijven, dus ik hoop dat die ook nog weggaan de komende tijd.
Het is wat die burn out. Door de ziektes van mijn ouders en hun overlijden en mijn klachten van mijn burn out ben ik ook echt hypochonder geworden. Ik heb dit besproken met mijn psycholoog en ik heb daar ook cognitieve gedragstherapie voor gehad. Dus vaak probeer ik ook te kijken in hoeverre mijn angstige gedachten waar kunnen zijn. Waarom wel of niet. Wat helpt om anders te denken etc. Maar dat gaat met sommige gedachten makkelijker dan met andere.
Ik merk dat de gedachte aan ALS de meest angstige is omdat dat ziekteverloop heel erg is.
Ik hoop dat je de komende tijd wat kunt ontspannen tot aan het onderzoek.
Maar ik heb gemerkt in mijn BO dat er altijd wel iets is wat mij angstig maakte, zoals pijn op de borst, maanden maagzuur, blaasproblemen, tintelingen in mijn voet, erge hoofdpijn en duizelig, globus gevoel. Elke keer dacht ik dat ik iets ernstigs had. Maar deze klachten gingen ook weer weg, dus ook mijn angst. Maar die spiertrekkingen duren nu wel heel lang.
En elke keer dacht ik, als deze klacht over is, dan gaat het vast beter en dan kwam er weer een nieuwe klacht. Inmiddels weet ik ook dat BO heel veel klachten met zich mee kan brengen, zeker als je niet goed naar je lijf luistert en maar doorgaat.
Maar het gaat vast goed komen met ons.
Houd je mij op de hoogte?

Groetjes Kim

Hoi Kim, wat fijn dat je nog zo snel reactie hebt gekregen van je neuroloog . Heb je dan ook nog een EMG gekregen ? Of hoe heeft ze BFS geconstateerd ?
Jouw verhaal is heel herkenbaar bij mij, iedere keer denk ik “ik ga me nooit meer zo aanstellen en denken dat er iets ergs is” tot aan het volgende … en dit is inderdaad iets heel beangstigend. Jij kan het nu wel loslaten omdat je die bevestiging hebt gehad van de neuroloog Ik hou je op de hoogte

Anouk

Hoi Kim , Syl, en anderen

Hoe gaat het ondertussen?

Groetjes

Anouk

Wat een herkenbare klachten, ik moet in augustus naar de neuroloog.. ik maak mij ook veel zorgen. Continu spiertrekkingen en ik heb ook pijn, krachtverlies en ben totaal uitgeput.

Uitgeput ja , spiertrekkingen nog steeds … krachtverlies denk ik niet want k ben vandaag nog gaan kajakken (heeft ff goed gedaan ) en dat is toch zwaar en vermoeiend en dat is gelukt dus dan denk ik ik zal toch geen ALS hebben dan ? En toch nog steeds schrik voor ….. ik heb dinsdag een EMG gepland , ben wel zenuwachtig want de spiertrekkingen zijn er nog steeds hoewel ik denk dat ze een beetje minder zijn geworden … denk ik

Anouk, Jij vroeg nog of ik een EMG heb gehad en hoe de neuroloog de diagnose BFS heeft gesteld. Ik ben 1 keer bij de neuroloog geweest, zij vond verder onderzoek niet nodig. Ik heb dus geen EMG gehad. Na het basisonderzoek gaf ze aan dat het BFS moest zijn omdat ze het niet bij andere dingen vond passen.

Penn, vervelend dat jij ook spiertrekkingen hebt en krachtverlies. Waar merk jij krachtverlies?

Bij mij zijn de spiertrekkingen er nog steeds. De ene dag minder dan de andere dag. De spierschokken zijn nu grotendeels weg.
Dus ik heb wel goede hoop dat de spiertrekkingen ook weg zullen gaan.
Ik ben benieuwd wat de neuroloog bij jou gaat zeggen.

Anouk, veel succes met het onderzoek volgende week.

Liefs Kim

Hoi Kim,

Dankjewel voor je reactie .
Het is geruststellend om te lezen dat de neuroloog verder onderzoek niet nodig vond .

Ik hou je op de hoogte

Veel liefs

Anouk

Hi allemaal,

Bij mij is het mentaal wel een stuk beter omdat ik de angst voor ... even heb losgelaten. De spiertrekkingen zijn naar mijn idee ook wat verminderd. Ik heb wel begin aug een afspraak bij de neuroloog. Na inspanning wel een soort verzuringsgevoel in de benen/knieholtes. Geen krachtverlies of verminderd uithoudingsvermogen ofzo. Dus zolang dat niet ad orde is probeer ik ... ook van mij af te zetten zoveel mogelijk. :)

Hoi Syl,

Fijn om te horen . Aangezien de spiertrekkingen minder zijn geworden en je geen krachtverlies hebt zou ik me ook geen zorgen maken. Het komt goed !

Veel liefs

Anouk

Hoi lieve allemaal ,

Ik kom net van bij de neuroloog en heb een EMG gehad . Alles zag er goed uit .
Ik heb BFS . Ze heeft me gerustgesteld dat het zeker geen … is . Komt door stress of een virus en komt en gaat . Ze zag wel dat ik snel overprikkeld ben aan mijn zenuwen , wss door stress maar alles zag er gezond uit .

Ik ga het nu ook achter me laten . Ergens wist ik al dat het goed zat en dit was de laatste bevestiging.

Ik denk dat bij burnoutjes moeten aanvaarden dat deze ongemakken er nu eenmaal bij horen.

Veel succes en liefde allemaal

Anouk

Wat fijn voor jou Anouk, ik hoop dat je je snel weer de oude zult voelen, stapje voor stapje moeten we er toch uit zien te komen?

Take care

Fijn dat alles er goed uitzag.
En wat Penn zegt, stapje voor stapje !

Hoi Anouk,
Wat een goed nieuws dat het niks ernstigs is.
Heeft de neuroloog nog uitleg gegeven over BFS? Ik heb ook gelezen dat het kan komen door een virus of stress. Ik heb in december griep of corona gehad en daarna zijn de spiertrillingen begonnen.
Heeft de neuroloog ook haar verwachtingen uitgesproken of het over zal gaan?
Mijn neuroloog gaf bij mij ook aan dat het BFS is, maar ik had toen geen tijd meer om vragen te stellen.
Groetjes Kim

Hoi Kim,

Ja ze zei idd dat het kan komen na een virus of stress. Ik heb bij mijn weten geen virus gehad hoewel ik al weken ervoor bij de dokter liep voor een geïrriteerde sinus precies aan 1 kant … kan wie weet toch een virus zijn geweest . Stress is natuurlijk wel heel herkenbaar dus dat kan het evengoed zijn .
Ze zei dat als je eenmaal BFS hebt ontwikkeld dat je daar voor de rest van ke leven gevoelig aan blijft en dat dat dus gaat komen en gaan . Ze zei je gaat ze zeker nog voelen maar hoe minder aandacht je eraan geeft hoe minder je ze gaat voelen zei ze . Verder zei ze dat het absoluut geen kwaad kan en dat ik me daar geen zorgen om moest maken en dat heel veel mensen het hebben .


Veel liefs

Anouk

Ik kom even uit de meeleesstand. Ik lees veel herkenbare dingen. Hoe naar ook, het lucht me wel op.
Na de ziekte en overlijden van m'n broer hard doorgegaan. En nu al 3 maanden de ene na de andere klacht: trillen, tintelingen, en inderdaad die spiertrekkingen. Ook ik ben soms bang voor neurologische aandoening. Wordt er soms zo angstig van met hyperventileren aan toe.
Ik werk nog wel 32 uur. Maar als ik hier e.e.a. lees denk ik wel dat ik wellicht toch in een burn out aan het belanden ben.

Luister naar de signalen hoor.. je lichaam staat in het 'rood'.. niet gek na wat je meegemaakt hebt. Veel sterkte L.

Beste allemaal,

Ik ervaar de fasciculaties ook, en zoals iemand anders al eerder beschreef begonnen ze op een moment dat het met de burn out eigenlijk een stuk beter ging. Vandaag bij de neuroloog geweest voor een consult en EMG test, en niets naars aan de hand. Wel heb ik in de week voordat het begon een COVID vaccinatie gehad, daar heb ik ook wat verbanden over gelezen. Uiteindelijk komt en gaat het een beetje nu, en hoop wel dat het een stuk minder gaat worden!

Calvin

Calvin ze spuiten het “vaccin” in je spier , en het MRNA verspreid zich door je hele lichaam en kleeft zich vast aan je cellen. er zijn op internet zat verhalen te lezen over vaccinatie schade, lees anders is het verhaal van magdalena dzambo op longshot.nl die had het ook heel kort na haar injectie.

Hallo iedereen, hier een man van 34 jaar met precies dezelfde klachten en ook een brandende pijn in de voeten. Het ergst als ik lig of gedoucht heb. Het lucht mij zo ontzettend op om te lezen dat dit bij een burnout kan passen. Ik maak mijzelf al weken gek met de gedachte dat het iets ernstigs kan zijn

Hi Anoniem,

Ik wilde je even laten weten dat ik precies dezelfde klachten heb gehad en nu eindelijk aan het herstellen ben. Dit komt voornamelijk omdat ik niet meer bang ben voor ernstige ziektes (ms, parkinson enz). Ik kijk dus anders naar mijn klachten en zie ze allemaal als tijdelijk. Hierdoor geef ik mijn lichaam en brein een signaal dat ik veilig ben. Het zijn namelijk body mind klachten door een overprikkeld zenuwstelsel. Je brein geeft signalen af van gevaar terwijl er helemaal geen gevaar is. Als je gaat googlen, kom je er nooit goed vanaf (hersentumor, MS, ALS , noem maar op). Deze angst vergroot je pijnklachten doordat je er nog meer op gaat focussen. Een maand geleden las ik het boek a way out van Alan Gordon en dat was zo herkenbaar. Door mijn eigen hyperfocus op klachten en angst voor enge ziektes/doodgaan, werden mijn klachten alleen maar erger. Nu ik deze negatieve spiraal heb doorbroken merk ik dat ik met grote stappen vooruit ga. Veel klachten verminderen of verdwijnen doordat ik langzaam mijn brein aan het herprogrammeren ben. Het boek is echt een aanrader en heeft veel mensen geholpen (bekijk de reviews op amazon). Ook is er een gratis podcast op Spotify: tell me about your pain. Hierbij focussen ze vooral op pijnklachten maar kan een inleiding zijn betreft dit onderwerp en kan je toepassen op allerlei klachten. Het boek is de 25€ dubbel en dwars waard en ik zou willen dat ik het eerder had gelezen.

Zet em op, het komt goed!

Ik kan me helemaal aansluiten op het bovenstaande. Ik ben ruim 40 jaar zoekende geweest betreft mijn klachten en uiteindelijke overprikkeld zenuwstelsel. Ik moet nog heel hard werken hiermee en voor mij extra zwaar vanwege mijn 40 jaar lange ziektebeeld. Ik ken het bovenstaande boek niet, maar even snel de samenvatting gelezen en het doet me denken aan de zelfhulpprogramma's van bureau Breinfijn en Breinmedicijn. Deze hebben beide een iets andere insteek, maar uiteindelijk komt het op hetzelfde neer. Ik zie steeds meer zelfhulpprogramma's die richting uit gaan. En na 40 jaar is dit waar ik me eindelijk bij kan aansluiten en de vele aha momenten terugzie. Dr Sarno , weer een andere deskundige was hiermee al een beetje een pionier op dit gebied. Het punt is inderdaad om je brein weer dat seintje te geven dat het veilig is, je brein weer her programmeren en uit die vecht-vlucht modus te komen. Voor de een is het makkelijker op te pakken dan de ander, en ook ik ben nog zoekende naar de juiste methode, maar zeker de moeite waard!

Hoe is het nu met jullie? Ik ben een jaar geleden overspannen geweest en toen het begon te beteren kreeg ik het ook. Nu een jaar later na een stressvolle periode had ik het weer, en ben ik zo onverstandig geweest het te Google. Waardoor ik de engste dingen lees, nu zegt het ene stemmetje ‘je had het de vorige keer ook’ en het andere stemmetje ‘ maar wat als…’ nu weet ik niet of ik naar de ha moet, door alles ben ik best hypochonder geworden en wil niet weer voor niks onderzoeken gaan laten doen in het ziekenhuis. Mijn klachten lijken zo erg op die van jullie vooral die eenmalige ‘plopjes’ in heel mijn lichaam en gezicht. Ik moet het denk ik gaan loslaten nu, maar het lukt nog niet om het te relativeren en de angstige gedachten uit mijn hoofd te zetten

Hallo, ik heb sinds kort dat ik snachts af en toe wakker word alsof er iets in me nek klem heeft gezeten en dat tintelt mn hele lichaam links herkent iemand dit?

Wat ben ik blij eindelijk een forum te hebben gevonden met herkenbare klachten!! Ik heb 2 jaar gezocht. Niemand herkende het. Mijn verhaal is identiek aan dat van Kim.
Begonnen op 1 mei 2023 met plopjes in mijn bovenbuik. Ik schrok er van , het voelde gek. Verder weinig aandacht aan geschonken. Toen ging ik trouwen, huwelijksreis en een nieuwe baan. Daarvoorafgaand al een scheiding meegemaakt en een stressvolle jeugd en zeer zwaar corona gehad. Na de huwelijksreis begon ik ineens steeds meer plopjes op te merken. Het meest in de kuiten. Maar later wijdverspreid en bijna iedere seconde wel ergens in mijn lijf. De klassieke fout gemaakt door te Googlen. Als was het eerste wat omhoog kwam. Wat heb ik hier vreselijk over zitten malen. Uiteindelijk naar de huisarts geweest. Bloedgeprikt en vitamine d tekort. Hehe dacht ik, een verklaring. Helaas haalde de suppletie niets uit. Magnesium geprobeerd, ontspanningsoefeningen etc. Ik werd er gek van en vooral de angstig. Is het dan ms? Parkinson? En maar weer afvinken. Mijn nuchtere ik was verdwenen en maakte plaats voor een over alerte hypochonder. Ik daagde mezelf uit om krachtverlies te testen en als m'n spieren dan trilden na de inspanning zei ik zie je nou wel.. vast krachtverlies. Want wat is nou precies krachtverlies? Weer naar de huisarts, weer bloedgeprikt en wat reflex testen gedaan. Hij maakt zich geen zorgen. Alles werkt naar behoren. Inmiddels bijna 2 jaar verder. Ivm de heftige progressie bij als ben ik er inmiddels van overtuigd dat dit het niet is. Echter is het trillen nog geen dag weggeweest. Doorverwijzing neuroloog vindt de huisarts niet nodig. Ik kan ook alles nog, hooguit wat sneller verzuring in de spieren. En soms een soort triggervinger / spasmen. Het lijkt veel op bfs, maar ik vraag me af of het bij iemand ook iedere dag is of weleens rustig is. Heel blij herkenning te hebben gevonden! Nog tips??

Spiertrekking heeft echt te maken met stress dat vast zit in je lichaam er eruit moet. Bij mij uitte het in paniekaanvallen waarbij mijn lichaam ging trillen.
Tegenwoordig doe ik oefeningen, rust ik heel veel en heb er nog weinig last van, enkel als ik weer spanning of stress momenten heb.

Wellicht heb je iets aan mijn verhaal

Groet

Ik ben de zelfde molen door gegaan. Ook overal spiertrekkingen icm extreme moeheid. Dacht ook aan ALS of MS. Ook neuroloog geweest en daar algemeen onderzoek gehad op eigen verzoek ook een spier onderzoek waarbij ze met een naald in verschillende spiergroepen prikken en ik vervolgens moest aanspannen. Was geen pretje. Bleek allemaal goed. Hoort echt bij stress/ burn-out

Had overal spiertrekkingen trouwens, ook in mijn lip en tong

Het kan natuurlijk ook bij andere ziektebeelden horen maar als de huisarts/ neuroloog zegt dat er niks aan de hand is neurologisch gezien. Vertrouw daar op. Ik weet hoe lastig dat is als je je zo slecht voelt, maar die weten wel waar ze t over hebben

Ik deel vrijwel nooit iets op internet.
Hierbij kies ik om op dit forum mijn verhaal te delen. De belangrijkste reden is herkenning die ik heb en wellicht hebben andere mensen daarom ook iets in mijn verhaal.

Ik ben 45 heb een redelijk verantwoordelijke baan en een vrij jong gezin en heb in oktober 2024 de halve marathon gelopen. Aan het eind van de voorbereiding daarvan had ik wat vage pijnklacht in mijn hartstreek. Daar was door huisarts niets te vinden. Halve marathon toch gelopen op rustiger tempo dan ik zou kunnen. Met de finish in zicht na 20 km voelde ik een steek in mijn rug en tintelingen in mijn benen. Dat zat me niet lekker. Ik heb me weer bij de huisarts gemeld. Er was niets te vinden en ik ging weer naar huis . Daarna heb ik nog twee keer tintelingen in handen en voeten gehad dit keer ook met een gevoelloze huid in handen en voeten. Tijdens rondje hardlopen en tijdens tillen. Beangstigend vond ik het. Ik had geen ervaring met lichamelijke klachten. Altijd gezond.
Daarmee ben ik weer naar de huisarts gegaan. Die stuurde mij dit keer door naar de cardioloog. Bij de cardioloog werd er niets gevonden. De cardioloog stuurde mij wel door naar de neuroloog vanwege de het verhaal over de tintelingen en de gevoelloze huid. De neuroloog heeft geluisterd en onderzocht en kon in eerste instantie ook niets vinden op MRI en niet met klinische test. Kort daarna in dec 2024 ontstonden bij mij spier trekkingen. (Plopjes onder de huid zichtbaar) In mijn borstspier en bilspier eerst. Daarna werkelijk overal. Dat duurt nu al ruim vier maanden onafgebroken elke dag en ze komen werkelijk overal in mijn lichaam voor. Van gezicht/hoofd/lippen tot voeten en alles wat er tussen ligt. Het ging in begin gepaard met vreemde spierpijnen in mijn bovenbenen en hamstrings zonder dat ik gesport of bewogen had. Mijn bovenbenen leken in die periode minder kracht te hebben. Bewegen en lopen was ik al mee uit angst voor herhaling. Ik ben er letterlijk bijna gek van geworden van de onzekerheid en angst daarover. Ook Ik heb gezocht op internet en over ALS gelezen. De neuroloog heeft gevraagd om filmpjes van deze spierrekkingen te maken en mij doorverwezen naar UMC Utrecht. Daar heb ik drie weken geleden de diagnose BFS gekregen omdat alle overige neuromusculaire ziekten uitgesloten worden obv totaal onderzoek. De neuroloog was stellig, myokemieen zonder neurologische betekenis.

Het was voor mij een hele opluchting omdat er ook diverse andere lichamelijke klachten speelden en nog spelen. Ondanks dat ik geen typisch kracht verlies bleek te hebben heb ik wel een onderarm, duimmuis en een voet die dunner zijn dan de andere kant. Ok zeurt de onderarm en de duim bij grijpen en kracht zetten. Of bij typen. Uit werkelijk alle tests waaronder EMG komt dat alles goed is in de zin van een neurologische ziekte.
Zelf heb ik maanden lang het idee gehad dat er ALS of aanverwant aan de hand zou kunnen zijn door hevige spiertrillingen en mede ook gezien andere lichamelijke klachten en omdat mijn stofwisseling ondertussen ook al maanden lang van slag was. Ook dat zou een kenmerk van ALS zijn. (spierafbraak) Ik merkte dat afviel bij evenveel eten en ik veel meer moest gaan eten (700 cal per dag extra) om niet verder af te vallen.

Inmiddels beweeg en sport ik weer rustig en heb ik een coach gevonden die helpt bij ontspanning van het zenuwstelsel. Daar heb ik ontzettend veel baat bij. Ik ben nu op het punt dat ik moet accepteren en wil accepteren dat dit blijkbaar is wat er met een lichaam kan gebeuren als het soort van over een rand valt (?) en vervolgens na letterlijk een aantal keer doodsangst voor iets ernstigs. Eigenlijk kan ik het nog steeds niet geloven als ik eerlijk ben. Met name omdat ik eerder nooit bekend was met lichamelijke klachten laat staan met deze.

Zoals ik al zei, wilde ik dit verhaal op dit forum delen al was het alleen maar omdat iemand hier echt iets aan zou kunnen hebben .

Ik herken dat bij mijn burn-out: last van spieren, met name branderige spieren, spierpijn, krachtverlies, ook door veel te veel stress dus een hoog cortisol had ik spierafname. Dit neemt af en verdwijnt bij voldoende rust, in mijn geval. Spiertrillingen maar 1x of 2x gehad. Dit zijn in mijn geval allemaal klachten die waren ontstaan toen ik burn-out raakte. En omdat de klachten verdwijnen door veel rust weet ik dat het geen blijvende neurologische/fysieke ziekte is. Ook spieren zijn weer terug. Ja een burn-out kan echt veel rare klachten geven….. maar gelukkig zijn deze omkeerbaar!

En dit online artikel te vinden via Google kan ik aanraden bij angst/piekeren/hypochondrie: “ Piekeren. Waarom je het doet (en hoe je ermee stopt) “

En nogmaals kortgezegd het enige wat mij hielp was, veel rust, bijslapen, ontprikkelen en onder mijn belastbaarheid blijven. En vanuit daar kan je weer heel rustig opbouwen zodra het beter gaat

Ook een tremor linkerhand, die komt en gaat. Soms trilt mijn hoofd ed. mee als bij Parkinson.
Niet om iemand bang te maken want burnout is al heftig genoeg. Ik blijk na lang zoeken een hartprobleem te hebben. Echo hart niets bijzonders te zien, ct scan was schrikken. Het trillen is vaak dat je hartslag om onverklaarbare reden ineens omhoog schiet waardoor teveel adrenaline vrijkomt wat het trillen veroorzaakt.

Parkinson of MS uitsluiten, altijd via mri. Een oudere kennis kreeg ook vd neuroloog te horen dat Parkinson werd uitgesloten omdat zijn symptomen niet geheel klopte en een mri niet nodig was. Na lang aandringen toch een mri gemaakt, jawel Parkinson.

Bedankt voor het delen van je verhaal! Bij mij verliepen symptomen precies hetzelfde. Verschillende onderzoeken verder mri en EMG verder, maar niks afwijkends kunnen zien. Ik heb daarnaast wel last van korte spierpijnen/ steken in armen, handen, voeten en benen. Is dit herkenbaar? Ik heb benieuwd hoe het inmiddels gaat en of de klachten al zijn verminderd?

Bedankt voor het delen van je verhaal! Bij mij verliepen symptomen precies hetzelfde. Verschillende onderzoeken verder mri en

Hi Anoniem,

Ik had heel erg spierpijn, spiertrillingen en gevoelloze delen in mijn benen, voeten, handen, armen. Dit is eigenlijk zo goed als weg. Momenteel ben ik weer rustig aan het sporten (hardlopen en kracht). Rust houden, zeker niet overbelasten, Goed luisteren naar je lichaam en shiatsu hebben mij geholpen. Hopelijk jullie ook snel! 🫶

Bedankt voor alle reacties. Fijn om te lezen dat meer mensen dezelfde klachten hebben. Ik heb heel lang niet op dit forum gekeken omdat ik sinds oktober 2024 uit mijn burn out ben.
Ik heb de spiertrekkingen niet meer. De fasiculaties nog wel steeds, nu ruim anderhalf jaar. Ik heb in januari nog een keer een afspraak gehad met een andere neuroloog, een collega van de eerste neuroloog omdat het nog steeds niet over was, ik nog steeds krachtverlies had maar ook klachten als benauwdheid, slapende handen en voeten s nachts, klanken niet goed uit kunnen spreken omdat mijn tong dubbel klapte. Ze dacht op basis van mijn verhaal en na neurologisch onderzoen niet aan ALS of een andere neurologische aandoening. Voor mijn geruststelling kreeg ik toch een EMG en een spieronderzoek waarbij diverse spieren waar ik krachtverlies ervaarde werden aangeprikt. Er kwam niks uit. Behalve dat het dan BFS is. Voor de fasiculsties is medicatie, maar dat geeft ook weer bijwerkingen. Dus daar niet voor gekozen.
.
Ik heb het toen meer los kunnen laten. De fasiculaties zijn een heel stuk minder. Ik heb ze nu soms dagen niet. In een stressvolle periode of als ik ziek ben of na mijn heupoperatie had ik ze weer meer. Als ik op vakantie ben heb ik ze nauwelijks. Ik hoop dat ze ooit nog helemaal weggaan maar ik weet nu dat het niks ernstigs is waardoor ik er ook niet op gefocust ben.
.

J, hoe gaat het nu?
Verzuring van spieren herken ik ook. Triggerfingers heb ik vorig jaar ook gehad..

De twee bovenstaande berichtjes zijn van mij.
Groetjes Kim

Een aantal per dag??
Dat is echt helemaal niks

Een aantal per dag???
Dat is echt helemaal niks!!

Hallo allemaal,
Herkennen jullie naast spiertrillingen/ fasculites ook klachten zoals pijn in pezen en spieraanhechtingen?

Zeker. Ik heb pijn pezen rechterbovenarm en pijn aanhechtingen rechterschouder. Daardoor kan ik mijn rechterarm niet normaal gebruiken en sommige bewegingen doen ontzettend veel pijn. Totaal onduidelijk nog waardoor dit komt. Morgen orthopeed en zal waarschijnlijk echo gemaakt worden. Fysio al geruime tijd mee bezig, maar zonder resultaat. Hopelijk heb je hier wat aan. Spiertrillingen heb ik overigens geen last van.

@Kim. Heel vervelend allemaal. Ik snap dat je je zorgen maakt. Toch fijn dat je wordt doorgestuurd.
Ook ik had last van krachtverlies in mijn handen. Dit fysieke probleem is tijdens een behandeling door een osteopaat opgelost. Dat was heel bijzonder.

@Anoniem. Af en toe is er sprake van spiertrillingen/fasculites.
Twee jaar geleden kreeg ik last van de spieraanhechting in mijn schouder en ontstond er een frozen shoulder; veel pijn en slapeloze nachten. Hiervoor heb ik in mijn schouder enkele injecties gehad. Dit hele proces heeft twee haar geduurd.

Bedankt voor jullie reacties! Is er hierbij een diagnose geconstateerd? Bijv; auto-immuun? Of is hier niet naar gekeken?

Graag Kurt, zal steun geven. Wat goed dat je dit positieve geluid laat horen.
Kijk naar je verhaal uit !!!

Hoe lang ben je onderweg geweest Kurt?

sept.2019 is het begonnen, achter het stuur onwel geworden, wat gebeurt er. . .? ik had idd veel stress en emoties door de achteruitgang van mijn ouders op korte tijd, jaren dagelijks voor hen gezorgd het einde kwam dichterbij met vele tranen . . ik kon niet meer functioneren psychisch en lichamelijk, ik kon niet meer op mijn benen staan, wazig zien, angst van alles, duizelig niet meer slapen werken ging echt niet meer, hartkloppingen die niet overgingen meer dan 60 klachten niet wetend wat er gebeurd. uiteindelijk 14 maand thuis . .neurologische onderzoeken gehad 4 ziekenhuizen afgelopen, hart hersenen alle scans gehad. . .zeer prikkelbaar, sociaal afgezonderd ik kon geen info meer opnemen niet meer autorijden de angst keerde telkens terug ,actiefilms moest ik afzetten tekenfilms dat ging nog net . . .niemand gaf mij een antwoord. . .en daar zit het hem net. . .je gaat zelf zoeken ( dokter google ) wat ik nu kan vertellen het is het eerste wat je van je lijst moet schrappen richting herstel. ik had een zware burnout. . .mensen laat me a.u.b toch eens gerust!!! jan 2021 begon ik nog steeds met vele klachten 2 dagen per week terug te werken zeer moeizaam want je moet volgens de wet en het ziekenfonds terug de draad opnemen als er geen bewijs is dat je idd iets mankeert. Ik merkte dat door afleiding welke dan ook ik al eens een goed moment beleefde kortstondig maar het was er . . .er is hoop! jan 2022 nog steeds klachten maar iets minder terug voltijds gaan werken tot vandaag , ik kan aan alle lotgenoten nu vertellen het herstel komt er. . . hou je vast aan de positieve impulsen waar ze ook vandaan komen ze zijn er. . . ook al zie je het niet meteen gemakkelijker gezegd dan gedaan, wees geduldig , laat de angst maar komen. ik kan aan iedereen nu vertellen ik ben erdoor geraakt door afleiding ,sociaal isolement , wat vandaag niet kan is voor morgen, je hoeft niet perfect te zijn ,wees lief voor jezelf en '''aanvaard de burnout '''je gaat merken het piekeren en vele klachten verminderen, ook mijn lieve vriendin die enorm veel geduld heeft gehad, ben ik enorm dankbaar ,probeer de rust (het uiteindelijke begin van herstel) in je hoofd terug te laten keren de dag dat je jou burnout verslaat komt, geloof me maar. . .

@kurt
Hoe heb je vertrouwen gehouden?
Wanneer merkte je echt de weg naar boven ? Herstel

Hi Kurt, hoe wist je dat je genezen was? Ging het van de één op de andere dag of elke dag een klein beetje beter (en sommige dagen weer minder)?

Bedankt suus en anoniem, het was niet van de ene op de andere dag, de vele klachten houden je in een neerwaartse spiraal, het zijn je hersenen die je iets duidelijk willen maken, en onthouden de prikkels, de erkenning voor jezelf dat je idd een burnout hebt is een stap in de goede richting, ik kan je de hele lijst van klachten opnoemen, blij dat ik erdoor ben , en heb soms nog een slechte dag , en dan weet ik morgen word het weer beter en het is ook zo. jullie komen er uit maar heb geduld. grts kurt

@kurt wat was die lijst van klachten?

Wauw, bedankt man !! Wat fijn te horen..

Dit geeft hoop en blij voor je dat het goed gaat met je !!

Dank...

Beste eddy, ik had toen in de wanhoop en zoektocht het gratis E-book van Ruud Meulenberg gedownload en gelezen, daarin staat een ellenlange lijst en daarbij nog veel bijkomende klachten, de ergste waren angst , geen kracht meer in mijn benen, zeer prikkelbaar , oorsuizingen niet meer op woorden kunnen komen 24/24 brok in de keel en hartkloppingen ik voelde het overal noem maar op . . .noem maar op, ik ben er al enige tijd doorgekomen en besef nu , dat als je bedenkt dat je lichaam vol spieren zitten ook ademhalingsspieren etc. en elke spier door angst word gespannen verschiet ik er nu niet meer van dat het de stress en angst de oorzaak was van niet meer te functioneren. ook je hersenen krijgen geen rust door het blijven denken, tobben omdat je niet helemaal zeker bent van wat je overkomt, Burnout is geen lachertje en onbegrijpbaar voor hen die het niet meegemaakt hebben. grtjs kurt

Heb je nog anti dep gebruikt. Of alles maar doorleefd? Welke tips en adviezen heb je nog eventueel? Hoe vertrouwen gehouden?
Groet eddy

Ik heb toen op korte periode in 2020 max 2 maand alprazolan, oxazepam, trazodone, deanxit , lexotan, dormonoct, xanax geprobeerd, niks hielp echt niet ik ging nog verder achteruit. toen niets meer genomen tot nu, meeste mensen weten niet dat elk medicijn bijwerkingen geeft en je het soms laat doorhebt. wat me wel opviel is dat van melatonine ik dacht 3mg vrij verkrijgbaar bij drogist de angst heel veel daalde. tips van mezelf voor mezelf waren toen: weinig tv , geen dr. google (zeer moeilijk) , veel kamille thee, warme waterkruik in zetel en bij het proberen slapen ,smartphone zoveel mogelijk aan de kant, zeer korte gesprekken en weinig sociaal contact want het ging toch niet. . . eigenlijk mijn tijd genomen voor alles, zeer moeilijk als je vele klachten hebt. wees geduldig het moment zal komen dat de bergen van vandaag terug kiezels worden. . .ik heb die periode bijna iets meer dan 2 jaar ondergaan en ben nu terug een tevreden mens van 54 jaar. grtjs kurt

Heftig verhaal..wel fijn voor je dat je er weer uit bent. Heb je nog aan sport gedaan tijdens je.crash. of alleen wandelen of fietsen.hoe hoop gehouden. Welk doel voor ogen gehouden?
2 jaar wauw. Ik ben net 5 maanden onderweg. Zit er nog diep in.
Vooral angsten, raar gevoel in hoofd. Brainfog , hoofdpijn, spierspanning, trillen af en toe. Het is een hel.
Wat deed jij met die angsten..ik doorleeft het maar gewoon.je kunt niet anders.
Groet
Eddy

@kurt
Wat doe je qua werk? In het dagelijks leven?kon je 2 jaar er tussen uit?
Hoe rust bewaard dat het wel goed kwam?
Wat voor coaching, psycholoog, ervaringsdeskundige heb je erbij getrokken om je te helpen?
Groet
Eddy

sporten en wandelen ging niet wegens geen kracht in de benen en totaal uitgeput, alleen beetje op de fiets duizelig voorwaarts, zoals jezelf zegt het is idd een hel, bij elke stap die ik maakte leek het of mijn hersenen dit niet kon vatten en volgen. U bent nu 5 maanden in burnout, heel moedig van jou dat je zegt . .ik doorleef het gewoon . .d.w.z dat je burnout erkent en dat is de eerste stap in de goede richting. .de tweede stap zal ook op een dag volgen. . n.l her en der een positieve prikkel , niet opgeven zou ik zeggen . zoals velen je bent niet alleen. grtjs kurt

Hoi kurt

Welke klachten bleven het langste hangen?
Ik denk angst. Althans dat is het bij mij. Heel irritant.
Heb je je herstel helemaal alleen gedaan?
Wat hield je overeind in de hel? Vooral de wanhoop vind ik het ergst. Je moet er doorheen. De angst van het misschien nooit meer beter worden ook pfff
Groet
Eddy

Reactie:
@kurt
Vraagje..kreeg jij op een gegeven moment ook die enorme uitputting en vermoeidheid..ik heb van die momenten dan kun je niks en voel je je gesloopt.
Is dit een goed teken qua de fase waarin je je dan bevind? Hoor het graag
Groet
Eddy

Kurt. Had je ook last van die adrenaline rushes? Die zomaar ontstaan als je in rust bent? Hoe stopte dat? Ik vind dat zo ellendig?
Ineens een opgejaagd gevoel terwijl.je zit.
Groet
Eddy

Hi Kurt, ik ben nu ook 1.5 jaar verder en het gaat veel beter. Ik vroeg mij net als Eddy ook af, wat voor klachten bleven het langst hangen? Ik struggle eigenlijk het meest met klachten in het hoofd, dus overprikkelingsklachten + vermoeidheid. Als dat er niet is, dan voel ik mij eigenlijk wel helemaal top/normaal.

Bedankt voor dit succes verhaal!!! Petje af voor jou Kurt!!!!!

Kurt hoe kwam je uit fight flight

Hi Suus, loop zo tegen hetzelfde aan als jij! Het lijkt wel of ik de dag begin met een krat red Bull. Ik wilde het zo gaan voorleggen aan de psycholoog.
Ik onderneem dezelfde dingen als jij en merk sinds kort volgens mij een verschil en dat is als ik krachttraining doe!
Ik ging ook met name veel wandelen en Yoga. Maar op de dagen dat ik even in wat gewichten hang , voel ik me daarna wat beter. Er is ook best veel over het effect te lezen. Wat het op langere termijn doet weet ik niet maar wellicht het proberen waard

Hoi Suus,
Ik heb dit ook al die tijd ervaren. ‘s Ochtends meest last van en dan ‘s avonds zakt het. Ben nu zo’n 20 maanden aan het herstellen en dat patroon is er nog steeds. Al is het wel veeel minder heftig. Ik herken heel erg wat je zegt: je doet al vanalles om tot rust te komen. Een toevoeging die ik nog heb is om te proberen zo min mogelijk te “strijden” tegen je klachten. Merk zelf dat ik me het best voel op de momenten dat ik het echt los kan laten en mijn aandacht volledig op iets anders heb.

Nog een andere tip, maar dat is misschien niet voor iedereen passend: ik laat me regelmatig masseren en ik heb laatst voor het eerst een sessie transformational cupping gehad, omdat bij mij de spieren heel erg stram zijn geworden door de stress. De cupping vond ik heel fijn, de spieren doen minder zeer en ik voel weer wat meer ruimte in m’n lijf. Ik geloof er zelf wel in dat dat gaat helpen het zenuwstelsel te kalmeren.

En ademwerk is heel belangrijk, al heb ik daar zelf nog de grootste moeite mee dus ik kan niet echt aangeven in hoeverre dat mij helpt.

Veel sterkte!

Hey,

Hier idem. Al 6 maanden thuis. Elke ochtend maagklachten en soms ook erge vermoeidheid die verbeteren doorheen de dag en na avondeten soms gevoel dat het weg is.
Telkens opnieuw die hoop dan dat het de volgende dag beter zal zijn maar nog geen enkele dag opgestaan zonder die maaglast.
Heb het gevoel dat het wat stagneert nu ( heb het nog al gelezen hier dat mensen op 6 maanden dat gevoel hebben, of het gevoel hebben van een terugval).
Ik ben het soms zo moe, soms zo frustrerend allemaal....
Sorry, er zijn dagen dat ik het beter aanvaard en vertrouwen heb dat het goed komt...vandaag is echter niet zo een dag.

Veel sterkte aan iedereen!

Hoi
Ik zit 16 mnd in burnout. Aanloop van 7 jaar met chronische spierspanningspijn en slecht slapen. Uiteindelijk totaal uitgeput. Heel lang mijn klachten niet begrepen: dat ik mezelf bleef overbelasten.
Het ging bij mij iets beter afgelopen jaar, spierspanning iets lager, iets beter slapen maar nog steeds in "stress stand".
Nu ook weer terugval, terwijl mijn psych er nog voor waarschuwde. Oude gedragspatronen helaas, teveel gedaan. Baal ontzettend maar trek hier lering uit. Mijn tip: ontspanning is niet heel veel dingen gaan DOEN maar vooral LATEN! Ik wandel elke dag. 1x per week pilates. Dat is alles. En verder: leven bij de dag, in het hier en nu, en alles zoveel mogelijk nemen zoals het komt.
Vandaag voel ik me ontzettend kut...maar de zon schijnt en morgen zal t weer beter gaan.
Sterkte voor iedereen
C.

Bedankt voor jullie reacties en de tips, we hebben er allemaal last van zo te lezen.
De dag beginnen met een krat Red Bull is heel herkenbaar haha… nou ik hoop dat we er allemaal snel uit zijn. Ik vind deze fase echt verschrikkelijk… in de avond beter voelen en hopen dat je zo ook weer opstaat, maar elke keer die teleurstelling dat je weer opnieuw het gevecht aan moet die dag, hels gewoon. Houd jullie taai mensen.

Ik sliep eerst (begin burnout) tot 03:00-04:00 uur elke nacht, nu word ik steeds rond 05:00 uur wakker en val ik soms nog even na 06:00 uur in slaap en soms sta ik maar op om 06:00 uur. Ik slik geen medicijnen, ook geen antidepressiva of slaappillen. Ik zit er nu ook 5 maanden in (in burnout). Kan een beetje werken, maar nog snel huilen. Na hoeveel tijd is dit slapen bij jullie hersteld?

Hi Suus,

Ook zo herkenbaar die fight/flight zone. Je voelt dingen en je lichaam doet dingen die je niet voor ogen hield. Echt bizar wat stress met je kan doen. Zelf veel last van hartkloppingen, te snelle en hoge ademhaling, pijn op borst, hoge rug spierpijn en keelklachten, zoals een dichtgeknepen keel gevoel. Ik ben nu zelf 6 maanden overspannen en werk momenteel 24 uur ipv 40 uur. Ondertussen ook heel veel geprobeerd; medische onderzoeken, kinelogie therapie, osteopaat, orthomoleculaire therapeut, yoga, meditatie, wandelen, alleen maar leuke dingen doen, thuis zijn, tv kijken, alles om me maar weer beter te voelen. Echter, blijf ik nu ook een beetje hangen. Als je terugkijkt naar de begin periode merk je dan wel verschil? Ik probeer zelf soms even terug te kijken en mezelf positiviteit toe te spreken. In de beginfase sliep ik slecht, werd veel wakker met hartkloppingen en angst, had een slechte stoelgang, spugen, amper kunnen eten en emotieloos. Die klachten zijn gelukkig over, maar de hartkloppingen en de keelklachten en het 'aan' staan is nog een ding.

Er is me nu een paar keer cognitieve gedragstherapie aanbevolen. Heb jij hier ervaring mee? Je leert je patronen kennen en er anders mee omgaan. Het vertrouwen terug krijgen in je lichaam. Wellicht kan je er wat mee. Overigens lees ik overal terug dat het heel veel tijd kost. Hoe moeilijk het ook is we mogen en moeten de moed erin houden.

Groetjes!

Dag Amber, bij mij gaat het ook beter dan in het begin (ik moest toen heel veel overgeven en kon bijna niks eten), maar er lijken elke week klachten weg te gaan en weer nieuwe terug te komen. Ik heb ook last van die hoge
rugpijn, precies tussen mijn schouderbladen (en al maanden eczeem wat niet weg wil gaan terwijl ik hier voor mijn burnout echt nooit last van heb gehad).
Ik heb vandaag maar een potje Ashwaganda gekocht bij de Vitaminstore, een natuurlijke ontspanner, ik hoop dat dat helpt.

Wat knap dat jij al 24 uur kan werken, ik kan slechts 3 ochtenden werken. Maar goed, beter dan niks.

Ik heb hulp van een psycholoog en cognitieve gedragstherapie kan helpen. Het komt er eigenlijk op neer dat je negatieve/angstige gedachten omzet in positieve gedachten zodat je van die gedachten minder stress ervaart.
Het is een mooie theorie, maar ik vind hem heel lastig uit te voeren in de praktijk omdat ik de hele dag in de 6e versnelling zit te piekeren en bidden of mijn leven alsjeblieft weer normaal mag zijn. Het kost me dan extreem veel moeite te geloven in die optimistische gedachten dat het allemaal weer goed komt.
In de namiddag/avond komt er wat meer rust in mijn lijf en dan gaan de angstige gedachtes wat meer naar de achtergrond. De volgende ochtend begint het hele circus dan weer opnieuw…

Suus wanneer ik jouw verhaal lees, zou ik het zelf geschreven kunnen hebben. Echt alles klachten, werkuren, verloop van de dag en ook de duur van de burnout.
Ik heb emdr en dat gaat ook nog over in cognitieve therapie.
Waar ik ook wel echt wat aan heb is een hollestische massage therapie. Effectieve oefeningen voor thuis, maar vooral daar die 1.5 uur dat ze mijn lichaam even in een uit stand krijgt is heerlijk. Wel knetter duur helaas.
Het slapen is na de emdr wat beter geworden. Ik heb wel veel slaap nodig. Dus 22u val ik echt in slaap en de wekker is om 7u echt te vroeg merk ik. Tegelijkertijd werkt uitslapen ook niet heel prettig.

Ik las over de ashwaganda. Let daar bij wel op dat je er geen hartkloppingen van krijgt. Weet zeker dat je geen schildklier probleem hebt, anders kan dat heel averechts Werken.
Zelf heb ik enigzins baat bij goede valeriaan bv van a vogel. Ook cbd olie staan, maar nog niet uitgeprobeerd

Hi Natasja, fijn dat je je verhaal herkent, is toch even een soort van bevestiging he?
Ik heb nu een paar dagen de Ashwaganda gebruikt, maar merk nog geen verschil qua slaap/ontspanning. Gisteren had ik wel ineens heel veel hartkloppingen, bedankt voor de link met Ashawaganda. Misschien is die Valeriaan beter voor me.

Wat lekker dat jij al zulke lange nachten kunt maken, mij lukt dat nog niet. Ik heb ook nog geen EMDR gehad, eigenlijk omdat ik geen traumatische ervaring heb gehad.

Ik was iemand die heel slecht nee kon zeggen en altijd aan het pleasen was. Dit heb ik nu beter onder controle en als gevolg daarvan vallen er nu mensen weg uit mijn leven, maar dat is ok.
Door mijn oude gedrag was ik op werk altijd aan het knallen en daar werd het steeds drukker door vertrek van collega’s die niet werden vervangen en zo is mijn burnout ontstaan.

Ik ga nu regelmatig naar de fysio voor nek-/schoudermassage en daar kom ik ook steeds helemaal zen vandaan, maar een paar uurtjes later is alles weer zoals het was.

Ik probeer echt mijn valkuilen (nee zeggen/pleasen/perfectionistisch) aan te pakken, in de hoop dat ik daarmee beter herstel. Alles wat we doen ter ontspanning is natuurlijk heerlijk en goed, maar eigenlijk gevolg bestrijding en ik denk dat we naar de oorzaak moeten. Alleen hoe kom je daar precies? Ik volg nu een cursus tegen angst en stress (Nick de Waard), die geeft echt inzichten, gewoon online en op je eigen tempo, maar soms weer ik het ook even niet meer. Het is zo lastig.

Ik wens je veel beterschap ❤️‍🩹, dat we er maar sterker uit mogen komen.

Let op hoor met de kruid Ashawaganda. Wil jullie absoluut niet bang maken, maar is van de week op het nieuws geweest dat dit kruid nadelige effecten kan hebben op je gezondheid. Je mag het natuurlijk zelf weten, maar ik zou eerder vitamine D en magnesium nemen. Wel van een goed merk kopen hoor, zoals Vitakruid.

'Little scientific research has been done on the harmful effects of Ashwagandha, which is said to reduce stress, but doctors both from the Netherlands and other countries have reported several cases of poisoning and harmful effects on the liver, The RIVM said.'

@Suus dank voor je reactie. Ik vind het zo'n struggle. Heb vooral echt last van angsten en dan vooral lichamelijke klachten geven mij veel angst en dus stress. Ik probeer de 24 uur te werken, omdat het mij ook afleiding geeft, maar heb echt wel dagen dat het minder gaat. Het heeft vooral heel veel tijd nodig denk ik. Je lichaam laten herstellen en er echt in geloven dat je lichaam je altijd zal steunen.

Let op hoor met de kruid Ashawaganda. Wil jullie absoluut niet bang maken, maar is van de week op het nieuws geweest dat dit kruid nadelige effecten kan hebben op je gezondheid. Je mag het natuurlijk zelf weten, maar ik zou eerder vitamine D en magnesium nemen. Wel van een goed merk kopen hoor, zoals Vitakruid.

'Little scientific research has been done on the harmful effects of Ashwagandha, which is said to reduce stress, but doctors both from the Netherlands and other countries have reported several cases of poisoning and harmful effects on the liver, The RIVM said.'

@Suus dank voor je reactie. Ik vind het zo'n struggle. Heb vooral echt last van angsten en dan vooral lichamelijke klachten geven mij veel angst en dus stress. Ik probeer de 24 uur te werken, omdat het mij ook afleiding geeft, maar heb echt wel dagen dat het minder gaat. Het heeft vooral heel veel tijd nodig denk ik. Je lichaam laten herstellen en er echt in geloven dat je lichaam je altijd zal steunen.

Let op hoor met de kruid Ashawaganda. Wil jullie absoluut niet bang maken, maar is van de week op het nieuws geweest dat dit kruid nadelige effecten kan hebben op je gezondheid. Je mag het natuurlijk zelf weten, maar ik zou eerder vitamine D en magnesium nemen. Wel van een goed merk kopen hoor, zoals Vitakruid.

'Little scientific research has been done on the harmful effects of Ashwagandha, which is said to reduce stress, but doctors both from the Netherlands and other countries have reported several cases of poisoning and harmful effects on the liver, The RIVM said.'

@Suus dank voor je reactie. Ik vind het zo'n struggle. Heb vooral echt last van angsten en dan vooral lichamelijke klachten geven mij veel angst en dus stress. Ik probeer de 24 uur te werken, omdat het mij ook afleiding geeft, maar heb echt wel dagen dat het minder gaat. Het heeft vooral heel veel tijd nodig denk ik. Je lichaam laten herstellen en er echt in geloven dat je lichaam je altijd zal steunen.

Misschien toevallig van die hartkloppingen, maar het zou zo maar kunnen. Omdat ik een schildklierprobleem heb, mee laten kijken met supplementen en daar kwam het ter sprake. Magnesium is ook altijd goed voor het slapen. Alle andere vitamine zou ik niet zomaar gaan slikken.

Ik had zelf geen idee van mijn trauma terwijl ik wel een heftig ongeluk heb gezien. Dus dat kent wel zeker een oorzaak. Ik merk alleen dat dat stuk echt verwerkt is en m'n lichaam toch in die paniek/ hyper stand blijft schieten. M'n therapeut zei van de week dat daar wel ook emdr op kan uitvoeren. Op die stressreacties. Dus miss dat het nog een idee is?

Hoe bevalt die cursus je van nick de waard? Heb daar naar gekeken en hij leek me erg goed, alleen het was zo duur

Hi Natasja, ik heb de cursus in een aanbieding gekocht (na een gratis masterclass), ik vind het echt een fijne cursus, hij geeft je inzichten en handvatten. Ik hoor over Camp Burnout ook goede verhalen (ook online)., dit is echt een cursus specifiek gericht op burnout. De cursus van Nick is o.a. gericht op burnout, maar is ook geschikt voor mensen met andere angststoornissen. Nick legt het heel goed uit met praktische video’s en oefeningen, ik heb al heel veel meegeschreven en blader regelmatig weer even terug als ik angst voel boven komen.

Misschien kun je de kosten vergoed krijgen via je werkgever? Ik zie het als een investering in m’n gezondheid.

Bedankt voor de Aswa info, ik las het toevallig ook op NOS de volgende dag… heb ik weer 😭

Ik zie mijn psycholoog straks weer, ik zal het hem eens voorleggen, het zijn steeds korte afspraken die we hebben, ik heb er helaas niet zoveel aan.

Ik heb vooral in t begin veel gehad aan de blogs van Isamu psychologen.
Ik deed om te herstellen véél te veel. Net zoals ik in mij werk teveel deed en ook teveel sporten.
De kunst is om niets te doen, hulp vragen, praten met je omgeving.
Blogs zijn erg fijn, vooral over de state of mind die zo nodig is.
Ben ook nog aan het worstelen maar merk dat nu ik enkele keren per dag echt niets doe, op de bank liggen met ogen gesloten, mijn gedachten en emoties laat komen een gaan, het ietsje rustiger wordt in mijn hoofd en lijf.

Sterkte allemaal, we komen hier uit!!!

Wat Eric zegt ben ik het super mee eens. Dat is bij mij ook echt een soort van ingepland, de momentjes van gewoon met jezelf zitten of liggen zonder enige prikkels. In hele drukke situaties draag ik ook weleens oordopjes. Dat voorkomt die hevige overprikkeling

Suus, wanneer je niet tevreden bent met je psycholoog zou ik echt verder kijken. Ik heb er een via het ziekenhuis en ze besteedt wekelijks 1.5u aan een goede sessie met ook emdr.
Ik heb het destijds gevraagd aan m'n werkgever, maar zij vergoeden helaas geen online behandelingen. Wel luister ik vaak z'n meditaties .

Wens jullie allemaal een mooie en kalme toekomst 😄

Isamu psychologen :

Mind the mindset: hoe te herstellen van een burn-out (blog 3)

Check it out!

Ik heb een fijne dag, zit al ruim 18 maanden in BO. Dussss... het komt goed!!

Bedankt Eric, ik heb de blog gevonden, ik zal deze gaan lezen. Goede tip om zo weinig te doen, ik ben vanuit controle denk ik teveel gaan doen waardoor je uiteindelijk weer de hele dag ‘aan’ staat.

En Natsasja: ik heb gisteren de EDMR besproken met mijn psycholoog, ik heb waarschijnlijk toch een trauma door een narcistische ex (toxische relatie)) en heb hierdoor PTTS opgelopen. Ik krijg eerst een interview en daarna de EMDR, doodeng vind ik het, maar alles voor herstel.

Bedankt voor al jullie lieve reacties, we helpen elkaar er doorheen 🩷

@suus ik wilde hier zojuist een topic over openen, ik ben er achter gekomen dat mijn toxische relatie ook met een verborgen narcist was, ik had hierdoor al veel klachten en zag veel patronen, kwam er echter pas achter dat deze allemaal 1:1 gelijk zijn aan verborgen narcisme. Ik herken klachten van PTSS en denk dat ik hier ook last van ga krijgen zodra we niet meer samen wonen (relatie verbroken maar wonen nog tijdelijk samen).

Ik zou graag nader met je in contact willen komen, sta je hier voor open?

Dag Wouter, ik merk dat ik erg emotioneel word van alles wat hiermee te maken heeft. Ik neem liever even rust en laat het verdere werk over aan de psycholoog. Ik ben bang dat het anders teveel wordt en mijn energie is al zo laag. Ik ben zelf wijzer geworden door heel veel youtube video’s te kijken en podcasts te luisteren over dit onderwerp, misschien kun je daar wat mee?

@Suus, ik begrijp het, goed dat je je grenzen aangeeft hierin! Ik begrijp dat het energie slurpt, niet te zuinig, en dat kunnen we nu juist niet gebruiken in een burnout. Dit is ook de hele reden dat ik super lang in mijn terugval blijf hangen. Ik heb het idee dat dit het laatste (grote) hoofdstuk van mijn burnout is, schoon schip maken en werken aan de geleden schade (gigantisch veel stress, overal eczeem, torenhoge spanningen en ptss klachten) als ze ook maar in de buurt is of als ik er aan denk..

Voordat dit een groot ding was (laatste maanden pas echt erger, sinds de relatie verbroken is) heb ik echt goede maanden gehad en was ik zelfs op een punt dat ik naar feestjes en dergelijke kon, hier probeer ik dan maar aan vast te houden en opzoek naar de authentieke ik met grip op mijn eigen leven!

De weg naar herstel wordt ingezet en ik hoop ook voor jou!

@suus

Goed dat je het besproken hebt en zo'n situatie kan zeker een trauma opleveren. Je lichaam zal ongetwijfeld in een heel hoge angst aan hebben gestaan.
Ben niet bang voor de emdr, echt baadt het niet dat schaadt het ook niet.
Ik gebruik ondertussen ook weleens emdr meditaties op YouTube.
Mocht je beginnen houd dan wel wat dagen een rustige agenda aan want er kan wel veel vermoeidheid en emoties ontstaan..maar met die vluchtstand in je lichaam is dat op een vreemde manier zelfs prettig!

Eric, hele mooie blogs inderdaad. Erg herkenbaar. Leuk om te lezen dat ik toch in een volgende fase verkeer

@wouter

Waaraan herken je het verborgen narcisme/ toxische relatie?

Hoi Suus (en de rest),

In het boek "Ik dacht dat ik wist wat een burn-out was... tot ik er een kreeg" van Marijn Sillis zegt hij het heel mooi: "Alles wat je doet om jezelf te trainen, te controleren, beter te maken, helpt geen zier'. Die onrust gaat niet weg als je probeert er grip op te krijgen en het te controleren. Het gaat uiteindelijk pas echt weg als je je erbij neerlegt dat het er is, en als je het toelaat. De situatie accepteert zoals hij zich nu aan je voordoet zonder het te willen veranderen. Dat is verdomde moeilijk, maar wel de enige weg naar herstel.

hoi
over de ashwaganda, dat kan ik ook niet slikken. Sleep, van royal green wel. Daar zit dat niet in, zit wel valeriaan en kruiden in. Werkt bij mij goed voor het slapen.
de quote van marijn sillis is wel echt waar, zo blijkt. Vraag me af of ik het al geheel omarmd heb. Ik denk in fases wel. sommige fases niet. inderdaad verdomde moeilijk.

Ik heb veel tips geschreven in de verhalen, maar kortgezegd heel veel rust en ontspanning plannen, en daarnaast soms spieren aanspannen en ontspannen helpt ook om wat cortisol te laten verminderen

@monique het is ook een voortdurend proces. Er is niet een moment dat je het ineens accepteert en aanvaardt; ook dat gaat met vallen en opstaan. Soms betrap ik mezelf er ineens weer op dat ik heel hard aan het werk ben om me te ontspannen. Gelukkig ben ik me er steeds sneller bewust van, maar het blijft moeilijk, zelfs na anderhalf jaar

ja Ax, dit besef komt steeds meer dat het een vallen en opstaan proces is. Fijn dat je je steeds bewust bent van de valkuilen. ik weet niet hoe lang ik er zeker in de BO zit. Dat ik het hardop zei vanaf 1 november. Maar ik denk nu al zeker een 8 maanden eerder. Maar toen nog enorm doorgegaan.

Ik begrijp niet goed als mensen zeggen dat ze maar door gingen, mijn lichaam stopte van de een op de andere dag en ik kon niks meer.

Is dat bij jullie niet het geval ?

Zo was het bij mij ook, Anoniem. Op een avond flipte mijn lijf compleet alle kanten op, mega paniek aanval, hartkloppingen en trillen, benauwd duizelig, koud en zweten.. en vanaf dat moment kon ik werkelijk niks meer. Mijn lichaam was compleet gesloopt.

Maar als ik nu terug kijk waren er voor die tijd toch signalen dat het de verkeerde kant op ging. Ik kreeg moeite met drukte in winkels, werd gespannen in het OV, had op werk moeite met concentreren, m’n conditie ging achteruit. Leefde op paracetamol vanwege de hoofdpijn. Maar ik negeerde het. Dacht dat het met goed slapen en een dagje rust wel weg zou gaan. Niet dus 🫣

mijn lijf stopte op 1 november. maar eerlijkheid gezegd, had ik al vele klachten ervoor. Maar nog niet zo zwaar dus wegstoppen, ergens anders aan toeschrijven. riep wel ik heb het te druk. Maar ach... een weekendje goed slapen, weekje vrij helpt wel. Ja een klein beetje. totdat mijn lichaam zei nu niet verder. Ik kon niet meer praten door een keelontsteking, was 56 uur aan het werk geweest ermee (hadden een groot evenement) en toen huilen, kon niet meer. sindsdien wel gestopt, omdat mijn lijf niet meer wilde.

Wat herkenbaar allemaal! Die onrust en stress in de ochtenden vind ik erg moeilijk. Later in de middag wordt het beter. En schijnt erbij te horen, volgens huisarts is je cortisol in de ochtenden het hoogste en neemt het in de middag wat af. Het accepteren van deze situatie vind ik heel erg moeilijk en zit mezelf daarmee in de weg. In een jaar tijd 2 reorganisaties gehad, ontslag en toen (achteraf gezien) met te veel stress en klachten gelijk aan een nieuwe baan begonnen die niet bij me paste. Daar na een maand gestopt en dacht even een paar weken bijkomen en weer door… maar zo werkt het niet. Ook veel gevoelens dat ik dit zwak vind van mezelf. Sterkte iedereen.

Jij ook sterkte Es. Wat een tijd heb je achter de rug en ja achteraf hebben we heel goed door dat er al signalen waren. Helaas worden die maar al te vaak genegeerd. Dat is ons ook een beetje geleerd en de druk van buitenaf komt daar nog eens overheen. Zo ook dat we al snel zeggen dat het zwak is (en meestal zeggen we dat tegen onszelf) En dat zijn we nou juist niet! Hier op dit forum kom je juist hele sterke mensen tegen die elke dag opnieuw zichzelf oppeppen om er een mooie en goede dag van te maken. Ondanks alle klachten. En helaas werkt dat in de ochtend wat minder goed door die hoge cortisol.

Sterkte Es en lucht hier maar regelmatig je hart, dat lucht iig een beetje op.

Je bent niet zwak Es! Je bent juist een doorzetter lees ik, net als alle andere BO’ers!
En mooi geschreven Burnie! Sluit ik me helemaal bij aan

De cortisol zorgt ervoor dat we in de ochtend wakker worden, alleen bij een BO/overspannen hebben we een extra dosis cortisol

Dat is eigenlijk een soort overlevingsmechanisme, vroeger waren we jagers en als de mens dan dermate uitgeput was, door wat voor omstandigheden dan ook, en niet in staat was om nog voedsel te zoeken zorgde de cortisol ervoor dat de mens toch nog een laatste rest extra energie en kracht overhad om daarmee toch nog voedsel voor zichzelf te kunnen bemachtigen. Mooi hè hoe ons lichaam onszelf kan redden? Maarja nu hebben we daar vrij weinig aan, want met 10 minuten staat Flink al voor je deur :-)

Wat helpt is je spieren wat aanspannen en ontspannen soms, en veel rusten/slapen en ontspannen sowieso in de beginfase van je BO

Succes!

Ik kan hiervoor psychosomatische fysiotherapie aanraden. Die helpt me goed bij deze klachten.

Ik herken het helaas allemaal
Tips heb ik niet
Het is denk echt uitzitten
Moedeloos wordt je ervan
Ik kom ook niet buiten

Ik zou elke dag een dagstructuur in plannen hoelaat je opstaat ontbijten. Heel belangrijk toch proberen te gaan wandelen op een rustige plek en als.et niet alleen lukt. Vraag iemand mee.. je leert zo je lichaam weer te ontspannen en energie te krijgen . Het liefst elke dag .. en optijd naar bed en niet te veel tv laptop of op de telefoon zitten.. mediteren enzzz... je merkt dan dat je langzaam aan meer ontspanning en energie krijgt.. en trauma's en je zenuwstelsel weet opnieuw gaan reguleren..

Hier ook zo… maar niet perce door werk ,!

Veel meegemaakt, zeker 1,5 jaar alleen maar stress…door overleiden man, huis zoeken…etc

Nu echt alleen huilen, ineens angstig,draaierig ,duizelig, bang en nu alleenstaande. Zo eng ….
Overspannen of B.o.?! Bibberende benen in spieren etc.
H.a. Gaf me paroxetine 10 mg, dit nu 10 dagen mee bezig.
Soms halve oxazepan om de scherpe kantjes weg te halen,

Maar hoor hier niet vaak antidepressiva paroxetine 🤔
Of lees ik het niet goed ,? Lees het graag !

@An Bij mij is het ook niet door werk gekomen. Heb wel veel meegemaakt in me leven wat betreft vervelende situaties in de familie.

Jo0u klachten angstig, draaierig enz. herken ik heel erg.
Ook de dagen niet zien zitten, rare wereld, amper kunnen lopen, heel down zijn, niet verder kunnen kijken dat dit moment is heel herkenbaar.

Hoi Anoniempje

Ja..het is een ramp. Ben ook bij de psycholoog geweest,maar helpt niet echt,omdat ik nog steeds in de zelfde klotesituatie zit.daardoor angst ontwikkkelt.nooit gehad,maar nu….🙈 Pas als ik zelf een huisje heb,zal het hopelijk beter zijn.zeggen ze. maar tot dan🤷‍♀️ ?er is geen rust ! Zo eng….
Als ik eraan denk gelijk duizelig,droge mond,piekeren ,moe huilen,….
En wat ik schrijf, paroxetine minimale dosis,10 mg. Maar weet niet of he helpt ,is pas 10 dagen!,
Gebruik jij er ook iets van. Of oxazepan.?
Ik neem, als het zo erg is 0,5 mg, dan is het wat beter voor even ,!

Ik zit inmiddels aan de citralopram
Moet nog echt gaan werken maar al die paniek bizar hé

Hier ook een burnout door teveel privé dingen

@An. Nee ik heb geen medicatie en ik hoop ook dat ik er zonder uit gaat komen.

Heb jij ook zo last van een gekke, rare en enge wereld. Als ik bijvoorbeeld ga lopen heb ik het idee dat ik door me benen zakt en de wereld gewoon een soort plaatje of droom is zo raar.
Herken jij dit?

Ja heb ik ook hoor
Het duurde ook heel lang voor ik door had dat ik een bunr out zat iedere keer bij de dokter met de meest vage klachten

Wordt soms zo eng van me zelf helemaal in paniek

In de avond knap ik vaal iets op

Hoi Anoniempje

de paniek en angst is verschrikkelijk. Ik dacht dat het wel zou loslopen…,maar niks is minder waar! Angst…gun het niemand heb nu het gevoel dat ik in een put zit,waar ik maar moeilijk uit kom. Dan maar met hulp van de paroxetine ,al is het maar 10 mg.🤷‍♀️

Ik Hoop dat je er zonder medicatie goed uit komt,
Ik Had dit ook niet verwacht !

Als ik loop met mijn hond voel ik wel slappe benen,en spierpijnen soms. Duizelig en duizend dingen die door mijn hoofd spoken.
Mijn H.a. Heb het eigenlijk niet over een B.o., maar hij weet natuurlijk wel dat ik heel veel meegemaakt heb,o.a. Mijn man verloren ,zelf ziek ben geweest. etc. Echt overspannenheid…. Dus ja…is dat B.o of ? Weet wel dat het verschrikkelijk is . We zijn niet alleen ,en ik vind het fijn als je er hier over kan praten/ schrijven !

@anoniem
Citalopram heb ook ff tijd nodig om in te werken toch?
Ik hoop dat voor je dat het wat doet!
En zeker…de angst is het ergste…ook nooit gehad.
Ben gewoon mezelf kwijt,en kan niks meer hebben. Beetje stress is al teveel,beren op de weg etc. Hoofdpijn ,duizelig Huilen om alles.waar ik vroeger om lachte 🙈en nu….😳 zo eng!!!

Nou ik herken ook niks meer van me zelf
Al zie ik soms een klein licht puntje
En soms neem ik gewoon een oxzazepam
Mezelf het even wat aangenamer maken

Ik vind het ook fijn om hier te lezen
Gewoon de herkenning dat je niet gek aan het worden ben

Jou verhaal klinkt ook ernstig an wat vreselijk dat je zoveel mee heb moeten maken

Hier ook een overlijden en zelf een zeer ernstig ongeluk gehad waar ik maar niet van opknapte ik rolde zo me burn out in

Hoi Anoniem

Ben je wel weer iets beter nu na het ongeluk?
Burn out is een verschrikking,en ik denk dat het heel lang kan duren,zeker als je allerlei andere problemen ook nog heb.😢
Vandaag echt weer een rotdag…huilen, onrustig,trillen van binnen, en het gevoel in de benen,kuiten,trillen en knikkende knieën . Zo eng..,en daarbij angst ! Herken jij dat ook ?
Dus heb vandaag ook al 2x halve oxazepan genomen!
Nu ook weer huilbui !
Moet me ook bezig houden, afleiding,maar komt niks uit me handen.
Wil zo graag gewoon zijn 🙈🤷‍♀️,maar niet dit !

Dat trillen ja herken ik zeker echt verschrikkelijk ik heb er afgelopen nacht de hele nacht wakker van gelegen
Ik nam ook steeds een halve oxzazepam
Nu neem ik tegenwoordig een hele dan stopt het trillen teminste

Het is zo lastig allemaal huilen paniek trillen slecht slapen terwijl je gewoon uitgeput ben

Knap jij in de avond ook wat op ?

@Anoniem

Dat trillen/overspannen spieren in de benen heb ik op de dag, loop dan ook ff met mijn hondje, maar eng is het zeker!
En wat je zegt..in de avond iets beter voelen, tot het de volgende dag weer begint....zo erg alles.

Zou het met de cortisol te maken hebben soms ? Dat is toch altijd zo hoog dan in de ochtend ? Duizelig zijn,
Onrust,etc.
En de oxazepam helpt mij ook ,dus ja ,
Dan gewoon ff doen.het is ff niet anders !!

Hey an

Is inderdaad cortisol wat heel hoog is ik begreep dat het wel maanden kan duren
Zit nu ook weer te trillen als een rietje wel aardig geslapen gelukkig

Volgens mijn behandelaar een klassieker van de burn out

Heb je beetje geslapen?

Ook precies hetzelfde verhaal. Het is een lange weg, maar ik heb zojuist wat weken achter de rug waarin het dagen weg bleef ( en ook terugkomt)
Besteed aandacht aan de oorzaak met een fijne therapie voor jezelf emdr, regressietherapie. Probeer , met hulp, de angst als een communicatie van je lichaam te zien met zo min mogelijk verzet. Ga voorzichtig aan sporten, het helpt echt !
Ook een massagetherapie kan erg helpen om weer in contact te komen met je lichaam. Ik heb bovenstaande stappen ondernomen en moet dat voorlopig ook wel blijven doen. Het heeft gezorgd voor de lichtpuntjes

Hoi anoniem

Hoge Cortisol kun je zeker niks aan doen . Dan alleen afwachten ? Hoe kom ik eraan ? Word er gek van, angstig 😩

Heb wel geslapen,maar onrustig. Maar omdat ik nu veel stress heb van een huis vinden binnen 2,5 maanden ,en er haast geen huizen zijn, of te duur (huren)is het
K.t . Trillen en duizelig,angstig, daardoor .nog geen kant op kunnen…hoe dan. ? Doem gedachten ,zie het dan niet meer zitten! Wat heb ik toch ? sta stijf van de stress ! Dan soms wat oxazepan,dat helpt ff,! Ik moet gewoon een plek voor mezelf…,maar …hoe ? Misschien word ik dan ook rustiger….pfff

@natasja ,emdr .hielp bij mij niet,omdat ik nog teveel problemen heb wat betreft huis,zit nu in huis waar ik noodgedwongen in MOEST, geen eigen plek had,nu binnen 2,5 maanden eruit moet.en dat vreet aan mij🤷‍♀️

Hoi An,

Dat snap ik. Emdr is natuurlijk meer ingeslopen trauma's uit het verleden mee op te ruimen. Wanneer je nu direct stress hebt is daar niet tegenop te emdr'en😁
Voor een hoog stress gehalte in Je lichaam kun je eens op zoek naar Somatische oefeningen en op YouTube de stress reset van human garage.
Dit is geen oplossing, maar wel een verzachting om even fysiek je stress naar beneden te halen.
En wellicht wel therapie om je handvaten te geven je stress te managen. De situatie kun je nu eenmaal niks aan doen en je lichaam zal enigzins in overleven blijven staan. Dus hoe meer je je zelf nu ondersteunt hoe minder hard te klap straks is denk ik

Jeetje an

Dat is wel echt heel veel stress
Is iemand die jou kan helpen met huis zoeken ?
Dit is als je zo ben niet te doen
Of uitleggen aan diegene waar je van huurt

Hoi anoniem

Ja..het is heel veel .
Mijn zoon helpt me erbij,al is het voor tijdelijke huis . Val idd.niet mee , maar heb ook een makelaar voor huren gevraagd…kortom ,,, 🙈 ook dat je alleen komt te zitten is stressig.ben nooit alleen geweest ,! Nu nog 2 mensen om me heen ,( kennissen) maar straks niet meer !

Meestal is het in de latere middag iets minder dat ik angstig of onrustig ben en huilen moet . Halve oxazepan doet ook wat….🤔 zoals je weet !
Maar mochten jullie wat weten rond Houten huurhuis …laat het me weten 🙏🤷‍♀️

@ Natasja er zit teveel stress en ongeduld in me.kijk wel bij
YouTube,maar ….ga wel naar buiten met me hond ,helpt ook iets. Soms uurtje liggen,maar niet te lang anders is het drama s’nachts ! Ik rommel wat aan🤷‍♀️
Ook dit doet me goed om ff te schrijven 😢

Jammer dat we niet gewoon even kunnen chatten an

Houten is denk 30 kilometer bij mij vandaan
Tot welke straal mag het zijn

Ja gewoon lief voor je zelf blijven en al is dat met oxzazepam ook dat gaat weer over

Ik snap echt wat je bedoelt met teveel stress in je lijf. Wandelen helpt ook idd. De oefeningen die ik je aanraad zijn echt gericht om op langer termijn je stress dat fysiek opgeslagen wordt, wat naar beneden te halen. Het zijn hele simpele rustige bewegingen die meehelpen om je lichaam veilig seintje te geven.
Wat mij ook enigsinds rustiger krijgt is kleuren of een bordspel. Maar op gegeven moment word je ook simpel van de truukjes om je onrust te dempen.
Nu het wat vaker kalmer wordt in mijn lichaam, ga ik ook te snel over m'n grens heen. Dat laat me weer zien hoeveel dit van je lichaam vraagt. Dus probeer je zelf te ondersteunen. Ook met gezond eten en water..
Veel liefs allemaal!

Hoi anoniem

Blijf graag rond de 10 kilometer omdat mijn kinderen ook hier wonen.

Zo even appen is ook goed !
Voor je zelf lief zijn ...deed ik eigenlijk nooit...
Maar dat zal ik nu wel moeten leren.
Ben 65 ,heb altijd eerst anderen geholpen, dus ja...ff wennen !

@ natasja

Ik doe diamond painting, en kleuren vind ik ook leuk.
Heb je 1 of 2 oefeningen tegen de stress ? Ik lees het graag !
Nooit geweten wat stress ,angst, en B.o. doet... nu wel ..ik drink ook veel water, ooit komt het goed !!
Altijd eigenlijk !

Hoi @anoniem ,Natasja

Heb een k.dag. Duizelig stress, en misselijk ,herkennen jullie dat ook ? Dat misselijk zijn van de stress?
Ik eet wel,maar valt niet mee. Geen paniekaanval of zo..
Maar gewoon onrustig ,huilen.dan weer ff weg en dan weer 😰
Het hoofd draait maar door, hoofd staat niet stil. 🙈
Wat een ramp !!

Hey an dat herken ik zeker
Het is echt een gevecht
Gister kon ik alleen maar op bed zitten van de duizeligheid en slapen ho maar

Hoe is het vandaag met je ?

Hoen lang slik jij de antidepresieva al ?
Ik nu 5 weken maar helpt niet heel erg

Ik zit zelf ook in een zware burn-out en net gestart met citalopram. Hebben jullie daarmee nog last gehad van bijwerkingen? (Voor degene die het slikt)

Slapeloosheid
Extreem angstig soms
Het helpt wel dat ik weet dat het door de citralopram komt

Jazeker hoor. Momenteel wekelijks fikse emdr behandelingen en dagelijks door deze emoties en sensaties heen.
Het enige wat mij helpt, of wel het minst tegenwerken is echt zo min mogelijk verzet.
Even echt praten tegen jezelf: het is oké, je bent moe, ik verzet me niet tegen de vermoeidheid. Iets liefs voor je lichaam doen..kleine wandeling, warm bad en rusten maar.

En An, als je op YouTube intypt human garage stress reset. Dan vind je een rustige oefening van ongeveer 12 minuten. Het advies is om deze minstens 1 keer per dag te doen en dat 28 dagen vol te houden. Dit verzacht de spanning die echt fysiek is opgeslagen. Dus je zal dat niet meteen in je hoofd merken, maar fysiek helpt het mij enorm met de hoge spierspanning en dus ook duizeligheid

@anoniem
Vanmorgen trillende benen, angst,huilen ,omdat ik het met kennis over de huizen had! halve oxazepan 5 mg. genomen en dat werkt zo’n 3 uur.🤷‍♀️Hoelang hou je de angst ..weken? Ik hoop van niet,weleens gehad…maar niet zo ! Ik doe wel dingen,maar meer op de automatische piloot! Bah….
Had eerst 2 weken 20 mg paroxetine,maar ben terug naar 10 mg.gegaan,was zo duizelig,zweten,etc. Dus nu 3 weken 10 mg.het doet wel wat,maar zoals ik net schreef, angst voor…huis…etc. Alle controle kwijt. Ze zeggen dat het 4-6 weken duurt voor je”stabiel / beter “ voelt. Met deze 10 mg,maar normaal is het 20 mg zeggen ze,maar ja…
Hoeveel mg heb jij dan. ? Moet ook inwerken denk ik…🤔 ben jij alleenstaande?
Vind ook die trillende benen erg,gedachten en mistig in je hoofd.

@natasja
Emdr hielp mij niet,omdat ik teveel andere dingen nog had.zal straks ff zien bij YouTube wat je schreef,

@ Sam .ik heb geen citalopram.🤷‍♀️

Hey an

Ik slik ook maar 10 mg nu vijf weken
Mijn arts zei tussen de 6 en 8 weken werkt het
Ik ben overdag altijd alleen
Ik ben ook echt zo moe van alles slaap zo weinig kan amper nog uit me ogen kijken maar mijn angst blijft maar komen

Voor Ik in deze fase zat kon alles me gestolen worden nou zit liever weer in die fase

Hoi anoniem

Snap ook niet dat het inwerken zo lang duurt.je wil je toch beter voelen…..🤔geduld ? Dat heb ik niet !
In die betere fase wil ik ook zijn,maar pfff.

Ben jij ook zo aan het piekeren? Soms ook duizelig daarbij ? Alles is s teveel ? Ineens een huilbui,…zomaar ?😢🤷‍♀️

Hey an

Ja hier ook hele dagen piekeren over van alles en nog wat
De huisarts raade aan om de citralopram te verhogen ik heb hem vriendelijk bedankt
Dat duizelig en slecht zicht schijnt er allemaal bij te horen
Ik hoop dat snel over is en ik weer is gewoon naar buiten kan

Hoi anoniem

Wilde dat ik mijn hoofd stil kon zetten,angstgevoel aanvliegen,huilen,maar😡
Toch helpt mij dan 5 mg oxazepan zo’n 3 uur.dan is het net “beter”. In de ochtend heb ik het meestal dan 5 mg, en s’middags 5 mg. Soms lukt het met 1x 5 mg 🤷‍♀️kan me er soms boos /schuldig om maken dat ik dat nodig heb ,maar het is niet anders met al die stress.
Duizelig en slecht zicht (wazig.)hoort bij mij,paroxetine 10 mg.er ook bij,trillen zwabberen op de benen etc. Echt erg.
Dan meer dan minder,maar het is er wel, de apotheek zegt ook dat het erbij hoort.maar kan zeker 6 weken duren.en voel er wel wat van.maar noch steeds wel ( angst) daarvoor is de oxazepan dan zeiden ze! Ik hou het ook bij 10 mg paroxetine. Vind dit al niks,maar soms moet het. En als het eenmaal werkt hoop ik ook dat we ons beter voelen !!

Wat is de normale dosis van jou dan . 10 of 20 mg of zo .?
Ga je wel naar buiten 1x per dag of zo . ?

Hey an

20 mg is normaal volgendes de huisarts
Hier probeer ik het ook zonder oxzazepam maar lukt gewoon niet
Net ook weer zo huilen en onrustig
Hoop wel dat ik me zelf weer keer wordt
Is een lange zit zo

Kom af en toe wel buiten doe me best maar moet ik me wel iets beter voelen

Hoi anoniem

Je moet jezelf niet zo pesten….,als je het ff nodig hebt !
Het is al lastig genoeg. Weet er alles van.

Het Huilen is bij mij ook wat, zo ben ik aan het koken,en zo lopen de tranen !
Wanneer word het beter? …vraag ik ook vaak. 🤷‍♀️

Ga op je eigen tempo naar buiten,dus als het goed/ redelijk voelt , anders schiet het niet op !

Het moet wel op me eigen tempo
Ben lang genoeg over grenzen gegaan daar betaal ik nu de prijs voor helaas

Heb je beetje geslapen ?

Hoi anoniem

Ben nu ook weer ff onrustig,draaierig,en piekeren over van alles….het helpt om bezig te zijn…stofzuigen of zo,maar voel me soort van angstig🙈. Huilen staat me nader dan wat anders,! Wat een ramp ! Wel geslapen,maat onrustig !

Hier ook weer angstig bah
Hoe lang nog probeerde bezig te zijn maar voel me niet goed

Hoe is het met jullie ?

@ Natasja,

@ anoniempje, hoe gaat het met de citalopram? 10 mg.

In de ochtenden veel duizelig en knikkende knieën.
Wil van alles ,en nergens zin. Alles is teveel !

Ik tril de hele dag
Vreselijk ik ga nu tijdelijk even oxazepam verhogen dan kom ik er hopelijk vanaf

Hoi Anoniem

Ja ..het is vreselijk, herken het heel goed! stress ook !
En het angstgevoel….?

Ben nu tv aan kijken,en gevoel van angstig zijn…heel raar.draaierig….
Druk in me hoofd, wil huilen,maar lukt niet ! En toch geen echte paniek🤷‍♀️😢 ik neem zo ff halve oxazepan 5 mg ! Pfff🤔

Pff ja zo herkenbaar ik kom er maar niet uit wordt er zo moe van

Ja heel angstig en waarom ?
Echt geen idee

Als ik heel rustig beweeg en erna op bed ga liggen krijg het trillen weg
Maar voor de rest soms sta ik de hele dag aan wordt er gek van dit is de actieve stand van de burn out bleggg

Hoi anoniem

Angst en duizelig, hier ook.overal tegenop zien. En daar dan weer hartkloppingen van omdat ik me overal druk om maak. Moet natuurlijk binnen 2 maanden een huurhuis zoeken,dus stress zat. Alleenstaande straks….etc .hoe dan??
Wazig zien,mistig in me hoofd., door de stress.
Trillen zoals bij jou heb ik ook, en maar piekeren….ook ik word er gek van. Geen rust…
Hoeveel oxazepan neem jij dan? Had jij er ook antidepressiva bij ?
Vanmorgen halve genomen,en vanmiddag nog een halve als het niet lukt,
Ik word er zo moe van🙈 ze zeggen bezig houden,maar dat kan toch niet 24 uur per dag!? Bah….

Ja hier zeggen ze het zelfde ik neem nu soms gewoon 10 mg oxzazepam

Dat wazige heb ik ook soms duizelig was de hele middag weer
Ik slik gewoon nog die 10 mg

Hoi anoniem

Als je dat helpt om rustig te blijven , is het niet anders !
Heb je ook antidepressiva dan?
Ik heb sinds 25 januari 10 mg paroxetine,en hoop dat het aanslaat,maar het duurt zo’n 4-6 weken dan!🤷‍♀️

Piekeren ,hoofdpijn angstig soms door alles ,is verschrikkelijk!! We zijn niet alleen!

WE ZIJN NIET ALLEEN !!!

Hey an

Ja tien mg maar ga toch iets ophogen zo kom ik er niet uit

Hoi anoniem

Ok…van 10 naar 20 mg Dan? Ik hoop dat het wat doet voor je 🙏 citalopram.

Was vanmiddag ff naar bed gegaan, niet echt slapen, maar rusten ,onrustig,hoofdpijn, trillen ,huilen. Niet echt succes geweest. Piekeren, duizelig nu,huilen . Word er zo niet goed van! Gelijk weer denken….etc. Huis,….😰 bah…..

Aah wat naar toch he
Ooit komen we er

Dat duizelige beperkt me ook zo

Anoniem

Nog even vragen…hebben jij of andere ook zo’n last van huilbuien? Zo emotioneel vaak,dat ik me afvraag,waar ze vandaan komen!? I er is veel stress bij mij,dat weet ik.
Zo kan ik gewoon zijn,en zomaar huilen…als dan toevallig mijn kinderen er zijn gebeurt dat ook zomaar! Vind dat zo niet leuk… laat maar lopen zeggen de kinderen dan! Kan dan ook vaak niet zomaar stoppen 🤷‍♀️zo erg!
Zo niet leuk!!!

Hey

An hier ook voor mijn gevoel zonder reden
Kan soms niet stoppen heel naar

Anoniem

Nog even vragen…hebben jij of andere ook zo’n last van huilbuien? Zo emotioneel vaak,dat ik me afvraag,waar ze vandaan komen!? I er is veel stress bij mij,dat weet ik.
Zo kan ik gewoon zijn,en zomaar huilen…als dan toevallig mijn kinderen er zijn gebeurt dat ook zomaar! Vind dat zo niet leuk… laat maar lopen zeggen de kinderen dan! Kan dan ook vaak niet zomaar stoppen 🤷‍♀️zo erg!
Zo niet leuk!!!

Hoi anoniem
Toch weer een dag met veel draaien in je hoofd,lijkt wel kermis. Daarbij knikkende knieën,en angstig. Gespannen,Of er iets boven je hoofd hangt 🤷‍♀️….weer huilen !
Even naar bed s’middags gegaan,kon niet slapen,dus dan maar rusten. En gelijk piekeren, weer uitgegaan ! Word er zo moe van. Misschien toch naar 20 mg paroxetine? Weet het niet meer! Morgen even de Huisarts bellen!

Hoe gaat het bij jou? Ga je nog verhogen de citalopram?

Hey an

Ik ben al aan het verhogen ja de bijwerkingen zijn niet ernstiger ofzo
Ik slik wel elke ochtend even tien miligram oxzazepam erbij
Me zelf het iets aangenamer maken
Ja dat duizelige blijft nog even
Kon ik maar een maand vooruit kijken
En jij ook hoe zouden we er dan bij zitten
Ik hoop in rustig vaar water

Hoi anoniem
Gelukkig zijn de bijwerkingen niet zo heftig dan!
Met de oxazepan kun je het goed opvangen voor je dan! Goed zo!
Ik hoop dat we ons na 1 maand beter voelen qua angst ,en stress !🙏

Hier ook een pittiger periode hoor. Hartkloppingen terug en ook dat ik er mee wakker schiet. Zweten, druk op m'n borst en die angst.

Op dat moment denk ik o dan liever alleen het onrustige en duizelige haha.
Herkennen jullie dat vanuit je slaap? Ik kamp dan ook echt wel met een angststoornis en vandaar de burnout klachten. Ik heb er flink in zitten werken afgelopen weken om er doorheen te gaan en minder bewogen. Beide lijken direct het effect te hebben.

Huilen o ja om alles! Maar laat het stromen laat het stromen. Moeder aarde is uitgedroogd en wat je binnenhouden verkalkt in je eigen lichaam 😄

Lekker huilen, naar die emoties en blijf lief voor jezelf. Het dient een doel en op een dag kijk je terug naar jezelf en zeg je potverdorie wat ben ik krachtig.

Zet em op allemaal

Hoi Natasja ,

Ja..ik herken het , geen druk op de borst gelukkig🤔
Maar de angst ,soms zweten,draaierig duizelig!

Wat bedoel Je met: flink in zitten werken? Wat doe je dan?

Huilen en moe is dagelijks bijna,en dus weer piekeren! Maar het lucht me ook op🤷‍♀️ dus..kan het ook niet zomaar stoppen.
Ik hoop die kracht nog te vinden! Zo moedeloos van.

Hi An,

Ik heb zoals hierboven gezegd therapie..daarmee werk ik onder andere aan de angst voor deze aanvallen en alle mentale en lichamelijke symptomen.
De druk op m'n borst heb ik uitgebreid laten onderzoeken en lijkt gelinkt aan chronische hyperventilatie en vastklemmen van m'n middenrif. Alleen is dat een hele opgave om daar elke keer weer in te vertrouwen

Hoi Natasja
Goed dat je het hebt laten onderzoeken, vertrouwen in jezelf is ook vaak moeilijk. Herken dat zelf ook wel ! Angst,en stress hebben voor dingen is zo verschrikkelijk!

Hey an

Hoe is het vandaag ?

Hoi Natasja..had de verkeerde letters 🤷‍♀️
hier moest An. Ipv. N

Hoi anoniem

Hoe is het nu met je ? Gaat het met de verhoging?
Ik lees het wel ,!

Het verhogen helpt wel iets
Nog wel steeds duizelig
En het weer werkt ook niet mee

Hoi anoniem

Het zal ook niet gelijk helemaal werken denk ik, ,de verhoging. 🤔
En dat angstige en duizelig zijn ,is hier ook wel. Dan halve oxazepan. Hoe hou jij je dan bezig ?. Tv,lezen, of zo ?

En nee…het weer is het ook niet. Toch ga k wel met mijn hondje naar buiten,zo’n 15 minuten of zo !
Loop jij ook buiten of .?

Ik kom nog steeds weinig buiten zo duizelig
Toch merk ik van die verhoging wel verschil het extreem piekeren is er af

Ik lees wat kleur wat en zit veel in bad

Wat doe jij de hele dag

Hoi anoniem

Gelukkig maar dat je wat verschil voelt!

Duizelig omdat je je druk maakt en angstig nog bent?
Ik hoop voor je dat de Ad. / en of oxazepan Straks wat rust geeft ! En het trillen? Gaat dat beter ?

Ik lees,en doe diamant painting,spelletje op de i-pad ,tv,
Met de hond lopen…..etc. Hou me wel bezig, maar soms doe ik ook helemaal niks🤷‍♀️geen fut dan!

Duizelige was bij mij echt een burn out symptoom bij overprikkeling
Ik merk dat ik met de verhoging echt wat rustiger wordt

Wel heel moe maar dat vind ook niet zo erg

Hoe gaat het bij jouw met de antidepresieva?

Hoi anoniem

Mooi dat het wat rustiger word! Door de Ad. Kun je ook moe zijn,tenminste bij mij dan !

Bij mij doet het ook wel wat,wat rustiger…
Soms even dat het me aanvliegt,en kermis in me hoofd, ff een huilbui, zomaar, en nog niet veel zin in iets. Dagelijkse dingen wel,maar ja is ook maar 10 mg ! Als ik me maar kan staande houden ! En als het maar niet te druk is met mensen,gaat het wel !

Hoeveel heb je nu verhoogd? En de angst ?

Ik zit nu op 20 miligram nog steeds een lage dosis en dat hou ok zo

Mijn angst is nu eigenlijk zo goed als weg

Hoi Anoniem

Dat is goed dan,gelukkig maar dat het wat beter gaat.
Ook niet meer duizelig ? En je gaat nu weer naar buiten toch? Ook geen oxazepan meer ? Huilbui ?

Soms toch nog even 5 mg, maar dat is maar 1x per dag, als het me echt aanvliegt,en ff kleine huilbui heb.🤷‍♀️zo lopen de tranen, en zo weer weg !
Vind het heel wat zo’n burn-out !! Pfff

Hey

An kom ook weer buiten soms nog wel wat duizelig
Hier ook nog af en toe een oxzazepam

Een burn out is echt heftig ja
Heb dat heel erg onderschat

Hoe staat het met de huizen ?

Hoi anoniem

Buiten zijn is goed voor ons ! Gaat niet altijd even goed, maar we doen het toch! Duizelig ook als ik ff zo’n angstgevoel krijg ,en dan halve oxazepan 🤷‍♀️

En de huizen is ook wat , zoveel stress daarvan. Of heeel klein of te groot ,wat een uitdaging…pfff ben maar alleen met me hondje,maar niet bij iedereen mag een hond bij.
Nou…ik doe me hondje niet weg ! Heb ik zoveel steun aan !
En als ik erover na denk ,komt gelijk d verschrikkelijke hoofdpijn en huilbui, dus…..heftig !!

Aaah. Bah ging de zon maar beetje schijnen hé
Vandaag ook een mindere dag wazig in me hoofd

Ik zou me hond ook nooit weg doen hoor
Dus begrijp je helemaal

Hou je taai 💪

Hoi Anoniem

Door de Ad. Gaat het wat beter…maar de mindere dagen zullen blijven denk ik. En dat is ook niet erg .
Maar zoals nu weer ff trillen en duizelig omdat je toch weer de stress voelt. En dat wazige heb ik ook nog wel. Misschien ook wel omdat er van alles door me hoofd gaat!

Ooit is het beter/ over🙏

Hoi anoniem

Hoe gaat het nu ? Nog duizelig ? En angstig ? Of valt het mee ? Ik hoop dat het beter is / gaat !

Ik ga kijken voor een klein huis kijken🤔 hoop dat het wat word,!
Maar door alle stress ,draaierig,en slappe benen. Huilen soms, ….en weer door. Valt niet mee. Dit alles door stress ,
Nooit gedacht….

Hey an
Wat enorm stress vol
Hier ook wat mindere dagen
Net geprobeerd buiten te lopen maar me benen lijken wel elastiek


Hoop dat je huisje bevalt 💪

@anoniempje. Herkenbaar wat je schrijft. Door alle lichamelijke klachten heb ik helaas ook angsten ontwikkelt. Vooral angst voor de ergste lichamelijke dingen. Ze noemen het ook wel hypochondrie. Volg jij bepaalde therapie? Ik heb al zoveel geprobeerd, maar kom er maar niet uit. Zo heb ik ziekenhuis onderzoek gehad/cardiologie, kinelogie therapie, osteopaat, orthomoleculaire therapeut, hypnotherapie, yoga, meditatie, wandelen, alleen maar leuke dingen doen, etc. Zit zelf 6 maanden in overspannenheid. Denken jullie dat ik het tijd moet geven of wel echt aan de slag mag met een psycholoog?

Klachten die ik ervaar:
- Hartkloppingen
- Druk en steken borst
- Keelpijn, druk op keel, samengeknepen gevoel
- Opgejaagd gevoel

Sterkte iedereen met jullie herstel!

Hey amber


Wat jij beschrijft heb ik ook allemaal
Nu weer met dat ik amper kan lopen
Het heeft gewoon allemaal tijd nodig

Hoi anoniem

Zorgd voor heel veel stress….en angst…. Alleen wonen…maar ja. Dus de elastieke benen ook regelmatig,en duizelig.angstig dan. Halve oxazepan,en dan neemt het wat af. Bah…soms een sigaretje..helpt me ook ! 🤷‍♀️
Toch heb je het weer geprobeerd! Om te lopen ! Goed zo.


@amber herken er heel veel van. Hypochondrie hier ook,
En denken:wat is dit ,oh jee, ik heb dit of dat!
Alles heeft tijd nodig, maar ja…je wil je zo graag beter voelen,en gewoon geen druk hoofd willen,en allerlei gedachten door je hoofd hebben. Lijkt wel kermis.daarom heb ik ook nog regelmatig huilbuien door de stress !
Echt niet leuk zo, maar ja…we moeten door gaan!
Schrijven hier doet me ook goed!

Die kermis in je hoofd is slopend
Ik ben ook weer gaan roken en het bevalt me prima

Hoi anoniem

Als ik afgeleid ben, is het wat minder druk in me hoofd, maar kan niet 24 uur bezig zijn toch. Zo’n 5 sigaretten geeft me ff wat rust . Is niet anders. En jij ?
Vanmorgen ook weer ff de onrust en draaierig,je weet nooit wat voor dag het word, tot je wakker bent en het gelijk aanvoelt ! Zeurende Hoofdpijn door alles ! Bah….
Wat doe jij dan op zo’n dag?

Hoi anoniempje

Hoe gaat het nu . ?

geen dag hetzelfde hier…merk aan mezelf dat ik nog niet veel stress kan hebben. Bij alles wat ik voel in me lijf ,denk ik dat het K. Is ! Je hoort het zoveel…..pff en als je dan al onrustige dag, wat angstig slappe benen ,bent…nou….dan gaat het draaien in me hoofd. Hypochondrie en mezelf geruststellen. Bah…ik lees het wel van anderen ook !
Gelukkig doet de Ad. Ook wel wat.ben wat rustiger,maar anderzijds is er stress….pfff herkenbaar?

Hoi An.

Dat is zo zo herkenbaar. Ik heb op dit moment erg last van een dof hoofd alsof ik elke moment neerval ofzo. Voor mijn gevoel ook moeite met kijken, heel raar want ik zie alles gewoon. Verder dood en dood moe, slappe enge benen, raar hoofd. Ook ik denk bij elk pijntje aan K. Vreselijk is het. Ben ook afwezig en ook duizelig met vlagen. Heb soms ook nog paniekaanvallen deze worden wel steeds minder heftig maar alsnog zijn ze vreselijk. Elke dag die strijd hoe het zal gaan wat zal ik nu weer voelen. Herken jij dit?

Hoi Lieke
Slappe benen en duizelig van stress ook hier,omdat er veel
Dingen nog spelen ! Soms paniekgevoel,droge mond dan,wazig zien….🤷‍♀️
Zeker…die strijd is echt k.t., omdat ik het ook al heb meegemaakt.! Het gaat nu goed,maar iedere controle is zo angstig! Morgen weer controle…
En de a.d. doet ook wel wat ,nu al 6 weken. Heb jij ook antidepressiva?

Hoi An,
Het is echt vreselijk voor je gevoel heb je gewoon een erge ziekte waardoor je lichaam zo doet. Maar ja mijn nuchtere verstand zegt dat weer je heb het al vorig jaar augustus en het is nky steeds hetzelfde en wordt niet erger. Heb betere dagen en kan al wat meer dingen. Maar ja je kan dat gewoon niet denken als je je k.t boel. Nu ook heb gewoon een raar dof hoofd ben erg moe en voel me gewoon rot in me vel.
Heb jij ook vaak dat het in de avond beter gaat?

Nee ik heb geen antidepressiva. Heb nog helemaal geen medicijnen.

Hoi Lieke

Als je je zo rot voelt,kun je ook niet niks hebben! Dat merk ik ook wel, angstig ,onrust,..etc.
Dat doffe gevoel heb ik niet,maar moe en niet veel fut🤷‍♀️
En idd. Is het in de loop van de avond iets beter ! Hoe dat kan weet ik niet ?! Snap jij dat?

En goed dat je geen A.d. nodig hebt !
Maar dit geeft mij voor nu iets meer rust in me hoofd! De andere dingen zijn er ook wel,maar voelt net iets beter ! Dus ach….is niet anders!

Klopt precies wat je omschrijft de wereld voelt op dat moment gewoon eng en angstig Dat gevoel in mijn hoofd is eigenlijk wat jij omschrijft dat angstige en onrustige gevoel alsof alles klapt en elk moment je lampje uitgaat.

Moe is ook heel herkenbaar dood en dood moe.

Ik weet het ook niet waardoor het in de loop van de avond beter gaat. Misschien komt het omdat we dan de dag hebben gehad en je nergens tegen op hoeft te hikken ofzo.

Mocht in a.d. nodig hebben maakt het mij ook niet uit hoor. Weet je als je het nodig heb heb je het nodig wat maakt het uit. Als we maar weer de oude worden.

Hoi Lieke

Gelukkig was de controle weer goed, longen, over 4 maanden weer controle,met scan en bloed prikken!

Vandaag gewoon weer huildag ,en nergens zin in. B.o. / / overspannen zijn….wat erg ! Alles is teveel ,slaat helemaal nergens op! En jij ?

Hoi anoniempje ,Natasja ,Corrine

Hoe gaat het met jullie ?

Hier schiet het nog niet op..afspraak voor huisje te kijken,maar moet nog horen wanneer🤷‍♀️ dus weer spanning !

Heb de A.d. 10 mg paroxetine en het neemt niet alles weg,dus soms hier ook wel angstig en huilen nog daarbij! Ook voel ik het gewoon aankomen die huilbuien! Zo raar!

Soms ook weer druk zijn in/ met je hoofd,van alles door je hoofd. Blijft maar draaien. Duizelig door de stress denk ik.
Zomaar huilbui ,en moe. Soms even tussen de middag in de stoel ogen dichtdoen. Herkennen jullie dat ook?

Kan niet zeggen dat ik te druk ben met iets, maar dan gapen en dus ff de ogen dicht doen.🤔

Hoi An.

Het gaat niet veel beter. Heb veel last van klachten zoals druk op de ogen, hartkloppingen, duizelig, moeheid, rare wereld, slappe benen, verdrietig, niks zien zitten, dof hoofd enz enz. Dit beperkt mij in mijn dagelijks leven. Alles is een berg. Wel heb ik wat minder paniek. En als ik het heb is het korter. Ik leef voor mijn gevoel echt enkel in het moment kan geen 2 sec vooruit kijken.

Misschien ook eens leuk om te laten weten dat ik sinds vrijdag weer dagen heb ervaren waarin mijn lichaam bijna helemaal tot rust heb voelen komen.
Vandaag ook gewerkt zonder al te veel spanningsklachten.
Ik ben me bewust van dat het ups en downs kunnen zijn, maar dit zijn de dagen om dankbaar voor te zijn
Dus hopelijk een hart onder de riem zodat jullie er ook in blijven geloven!

Hoi Anoniempje

Heb je de A.d. weer iets verhoogd? Ik dacht dat je daarmee bezig was,of heb ik dat mis?

Weet precies watje voelt,hier is dat ook zo. Heb soms wel een halve oxazepan 5 mg, dat is net ff dat het me helpt ! En echte paniek is er ook niet ,maar dan hartkloppingen door de stress ! Heb over 1 maand ander huisje, moet dan alleen wonen,ben altijd met me man geweest 35 jar ! ,en die is me nu 1,5 jaar weggevallen. Dus best pittig en beren op de weg over alles! Duizelig soms en het niet kunnen overzien maakt het wel lastig. Dus heel veel tranen , en dat lucht ook ff op.
Gelukkig heb ik mijn kinderen nog,maar ook die hebben een eigen leven,en wil ze ook niet teveel belasten. Heb nog wel mijn kleine hondje,gelukkig ! Heb ook niet/ geen vriendinnen of zo! Hebben altijd gewerkt en er ook nooit bij stilgestaan dat je alleen komt te staan!🤷‍♀️ ben 66 jaar nu,
het is gewoon teveel allemaal! ,maar ik zal wel moeten!
Komt het ooit goed ? Dat ik wat rust heb? Dat denk ik dan!
Maar ook jij komt er wel wel…alleen duurt het wel lang ! Bah…ook ik lees hier vaak en weet dat ik niet alleen ben !
Heb je hobby’s? Ik zie je bericht graag tegemoet !

@ Natasja dat is ook een mooi bericht,en ik hoop op niet teveel ups en downs! Voor jou. Daar hou ik me ook aan vast ,dat het met tijd wat beter wordt. !

Het hoort er allemaal bij en HET GAAT OVER!! Probeer dat vast te houden, op te schrijven en op je koelkast te plakken als dagelijkse reminder. Maar het is zwaar, ik weet het! Maar jij kunt dit, je bent sterker dan je denkt!

Hey an

Tijdje stil geweest
Hoe is het nu met jou?
Is het gelukt met je huis

Hier is het echt op en neer duizelig angstig niet op me benen kunnen staan
Soms lukt een stukje buiten wandelen

Maar jeetje wat duurt het allemaal lang

@ Nathalie
Daar hou ik me maar aan vast dan🤔, reminder op de koelkast is een goede tip. Maar oh….wat heftig .soms laat ik de moed zakken…maar….onkruid vergaat niet ,zei mijn moeder altijd. En dat klopt !! Doorgaan met adem halen💪🏼
En regelmatig een huilbui.

@ Anoniem
Ja het huisje is gelukt ! Over 6 weken erin. Wel blij mee, maar de andere kant is ; alleen wonen,angstig dan, .
Zo dubbel 🙈 zie er best tegenop🤷‍♀️ kinderen helpen gelukkig wel, maar daarbij zo duizelig en stressig omdat alles door je hoofd gaat! Trillende benen . Beslissingen,welke bank of laminaat etc…..pffff wordt er zo moe van!

Heb je wel iets van hobby’s of vriendinnen? Of kennissen? Waar je even een stukje mee kan lopen buiten ? Of hondje? Zou willen dat we in de buurt woonden…hadden we elkaar kunnen helpen, 🤷‍♀️ heb je de Ad. Nog . En oxazepan? Hou vol !

1x per dag neem ik 1 halve , als het echt niet wil,dan 2x halve ! Weet precies wat het is…..lange weg te gaan lijkt het wel , en soms een lichtpunt , maar nog niet veel !
Ik hoop je weer snel te lezen !

Hey an
Wat fijn een huisje maar wat moeilijk
Al die beslissingen

Ik heb zeker vriendinnen maar iedereen werk fulltime deed ik ook altijd 🙈

Ik zit nu 4.5 weken op citralopram 20 mg volgens de arts kan je er nog weinig van zeggen

Ik slik nu nog maar een halve oxzazepam
Ik slikte het ruim 8 weken 10 mg per dag
Volgens de arts verslaafd

In de middag ben ik vaak raar in me hoofd soort eng afwezig daar naast lijkt het of ik nooit rust in me hoofd heb

We moeten het er maar even mee doen
Ooit komt het goed
Zou fijn zijn als we in de buurt woonden
Konden we stukje lopen

Hoi Anoniem

Ja het is heel veel,mede ook omdat ik straks alleen ben.en geen aanspraak heb dan. Vind het wel eng, dus vandaar zomaar weer huilen .hoofdpijn en duizelig of zo🤷‍♀️heel veel in me hoofd malen! Niet echte paniek,maar wel idd. Dat vele huilen,dat kreeg ik ook door de overgang ,was ook heel zwaar! Opvliegers en zo is wel minder. Dan had ik nog liever de rest,maar dat huilen….pfff ! Ik lees en hoor ook niet zo vaak daarvan!
Ik weet ook niet waarom ik dan zoveel huil,ik weet natuurlijk wel dat het de laatste 2 jaar alleen ellende was ,en nog is, maar oh…zo gevoelig ! Voor alles. Bij de hororskoop ben ik een vis,dus ja ,houd niet van verandering ,ben een gewoontedier ,zeggen ze !🤷‍♀️bij iets van stress gelijk😰 zo erg! Wat moet ik ermee doen,heb al zoals je weet Ad. En het gaat wel, ik kan me staande houden zeg maar !

De Ad. Zeiden ze tegen mij dat het zeker wel 6-8 weken duurt, voor je het voelt minderen. Rust in me hoofd heb ik ook niet,dus herken het wel. Daarom neem ik dan halve oxazepan,dan is heet minder of ff weg ! Wat minder gespannen zou ook leuk zijn,pijn achter in je nek en hoofdpijn door de stress.
Ooit…als alles een plek heb….🙈 bah…

Hoi Anoniem

Hoe gaat het nu .? Wat beter hoop ik !

Hier is het niet echt geweldig….
Om gek van te worden. Heb bloedonderzoek gehad,en was allemaal goed ! Gelukkig🙏
Maar waarom voel ik me dan zo k.t ? Mistig in me hoofd,huilen om alles. Slappe benen, soms draaierig of duizelig,kan het niet echt benoemen. Alles is teveel, liefst niks doen, of geen fut voor,moe, dit alles ook tegen de h.a. Gezegd,en hij zei dat ik gewoon teveel nog aan me hoofd heb. Nog zoveel verwerken! Zeker al 2 jaar o.a. Man Overleden.

10 mg paroxetine nu 2 maanden,is niet veel ,maar 20 mg was te veel naar mijn idee,dus 10 mg.
Straks ook weer verhuizen,ontzettend tegenop zien, alleen wonen,…..houd het nu nooit op? Als je 1x boe zegt,huil ik gelijk. Wil me zo niet voelen.🙈. Kan ook niet meer stoppen met huilen .? En daarna doodmoe zijn, toch lucht het op🤷‍♀️

Eerder emdr, gehad,voor o.a, trauma verwerking ,en moeilijke situatie omdat ik in dit huis niet kon aarden.nu straks een klein huisje,maar oh….zoveel stress. Soms halve oxazepan,helpt even. Ben ik hier de enige in? Gewoon eng ,mijn hersenen willen/ kunnen niet veel meer hebben! Teveel stress, en het gaat allemaal langs me heen 😥.
Moest het ff kwijt,!
Hoe doen jij/ jullie het allemaal.?

Hey an

Is allemaal herkenbaar hoor ben ook soort uitgeput maar slapen ho maar
Ooit moet toch beter worden
?

Hoe is het met de rest

Hoi anoniem ,ook niet geweldig dus?

Zoals ik al schreef hierboven…k.t.

Nu heel veel huilen…denk doordat het nu dichtbij komt ,de verhuizing,alleen zijn, nergens zin in !

Hoi anoniem

Hoe gaat het nu .? Weet nooit of ik de goede heb ?
Anoniempje of ?

Door al het regelen met huis etc.,angst / stress voor alleen zijn , veranderingen, (ben ik nooit goed in) vaak duizelig en huilen om alles . Lijkt wel of ik over alles moet huilen.

Zijn er meer die wel elke dag huilen ? Ik lees daar niet zoveel over ? Vind het zo erg 🤷‍♀️😢
Alles is teveel…en er moet nog zoveel !! Pffff
Komt het wel weer goed ?🙈

Hey an
Nee huilen niet wel paar keer per dag heel down voelen

Hier ook veel duizelig
Probeer veel afleiding te zoeken dat helpt wel heb het idee dat de antidepresiva 20 mg goed aangeslagen is
Ben veel rustiger

Bij jou is ook dubbel op hé met verhuizen erbij dat geeft zoveel stress

Hoi anoniem

Ben blij voor je dat de A.d. aanslaat , down voelen herken ik ook wel. Is ook niet leuk.

Door de stress ook vaak duizelig,en daar word ik dan weer angstig van! Geen paniek , gelukkig ,maar kan het op dit moment niet meer overzien.gaat mijn hoofd op slot of zo 🤷‍♀️komt alles niet meer binnen. En vergeet dan ook soms dingen! Geen rust in me hoofd . Als het me hoog zit lopen de tranen. Soort opluchting 🤔 ik lees ,spelletjes, op de I-pad…dus hou me wel bezig ! Pfff valt niet mee !!

Hoi anoniempje

Hoe gaat het met je? Schrijf je niet meer of gaat het zo goed ? Wat ik wel hoop 🤔 met de A.d.!

Ben nu van alles aan doen voor de verhuizing over 10 dagen. Nodige stress natuurlijk,en van alles door me hoofd …soort kermis ! En dan duizelig in me hoofd !

Hoi. Iedereen wat herkenbaar wat ik hier allemaal lees ook de duizeligheid en somber zijn ik had vorig jaar een burnout 8 maanden lang kreeg haptotherapie dat hielp goed zei heeft nu zelf een ziekte en kan mij helaas niet meer helpen begrijpelijk nu. 7 maanden verder zonder de therapie en komt alles weer terug dus 2 stappen vooruit en weer 1 terug volgende week ga ik naar iemand die ook gesprekken aan gaat met mij en krijg ik massage in een praktijk kijken wat die kunnen doen voor mij heb al heel wat mee gemaakt in mijn leven en blij dat ik er niet alleen voor sta en hopelijk helpt dat succes iedereen 👍

Hey an

Is een tijd geleden ja hier helaas weinig te melden alles blijft een beetje bij het zelfde .
Duizelig raar voelen huilen
Slecht slapen en moe zijn

Het komt goed maar heeft zoveel tijd nodig

Hoe is het met jou ondertussen ?

Hoi Anoniem

Helpt de A.d . Wel wat ?
Ik herken heel veel 🤔

Sinds vandaag in me huisje, dus veel stress ,en ben blij dat mijn kinderen alles gedaan hebben / verhuisd .
Heel veel huilen ook hier ,duizelig , moe, etc.
Wat je zegt….het komt goed , maar pffff..hoop je snel weer te lezen !

Hé an

Ik ben in overleg met de huisarts
Heel voorzichtig de ad aan het afbouwen
Het helpt namelijk niks

Jeetje in je huisje wat heftig
Heb je wel beetje geslapen?

Voelt het als thuis ? Of moet je echt wennen ?

Hoi anoniem

A.d.helpt niks…wat erg ?! Kun je dan misschien een andere a.d. doen? Zodat je je wat beter gaat voelen? Citalopram had je toch? 20mg. Ook weer angst ,duizelig ….?

Zelf heb ik paroxetine 10 mg,het gaat wel ,kan me staande houden ..denk ik🤔 met huilen en duizelig zijn,onrustig etc.spontane huilbuien….
Maar dat zal nu ook wel door me huis,alleen zijn, dus alles Nog niet geweldig geslapen vannacht,het moet zeker nog wennen,alles is kleiner,minder ruimte om spullen neer te zetten etc. Pffff.
Ik hoop dat ik het hier red 🤷‍♀️. Dacht eerst ik : dat doe ik ff…maar met overspannen zijn / b.o. zijn, is het echt slikken 😢 en veel huilen en door de stress ook duizelig ! En niet veel kunnen onthouden,vergeten.
Ik doe wat dingen in huis opruimen,komt nog niet veel uit me handen!
Zit op 5 sigaretten nu per dag …kan er niks aan doen! Voel ik me ook weer schuldig over 🙈 jij rookte toch ook ?

Ben benieuwd wat de huisarts zegt voor je A.d. lees het wel toch? Even van me afschrijven en ondertussen huilen 🤷‍♀️😢 ik lees je graag!

Hey an

Fijn wat van je te horen
Wat een stress hé zo

Ik kom soms lastig op het forum
Dus kan niet altijd reageren.

Het is volgens de arts bekent dat ad bij een burn out niet werkt lekker dan het met eerst voor schrijven en dan weer zo


Dat duizelig en stress jaah is echt een ding had ik aan het begin van me burn out ook ik neem het maar zoals het komt
En accepteer het maar ben een klein moestuintje aan het maken in me tuin
Geeft wat afleiding
Ik ben ook weer gaan roken ja 🙈
Heb denk al 20 jaar niet gerookt

Hoe heb je vannacht geslapen ?
Ik hoop dat je wat rustiger ben ?

Hoi anoniem

Had de arts toch eerder moeten zeggen🤔 word je niet-blij van ! Andere a.d.? Soms nemen !?
Wel leuk zo’n moestuin denk ik, ben je ff bezig!

Ik krijg de paroxetine 10mg, voor angst,veel huilen,kermis in me hoofd etc. Het duurt wel even voor je het voelt! Het houd me soort van staande ,zeg maar! Nu 3 maanden bezig. Vraag je arts maar,misschien een optie 🤷‍♀️
Nu sinds 2 dagen alleen wonen…valt nog niet mee,en zal erdoor heen moeten zeggen ze😢. Ik hoop dat het wat beter word. Niet echt paniek,maar hartkloppingen,duizelig,slappe benen,net even de hond uitgelaten en me benen trillen.weer angstig🙈.dan halve oxazepan.
Hoop je weer te lezen !

Hey an

Ik ga het gewoon zonder ad doen
Voel met en zonder niet beter zeg maar
Naar hé al die sensaties in je lichaam

Ik heb gister ook gewandeld met de hond steeds even stil staan en weer verder lopen het moet toch ooit beter worden
Probeer veel afleiding te zoeken
Soms helpt het maar soms is het ook weer teveel

Hoi anoniem

Ok…ik hoop dat het lukt,anders kun je altijd nog naar de h.a. Terug! Ben jij niet meer zo stresskip.? Nou…ik wel😌

Ik lees ,spelletje, met me hond ff lopen , tv, afleiding dus,
Maar soms is het echt : pfff wat heb ik toch dat ik me zo k..t voel, soort gespannenheid en of er wat boven me hoofd hangt🤷‍♀️🙈 heel raar en eng !
Gelijk van alles weer in me hoofd halen…heb ik dit of dat …gek van. Je hoort het zoveel…
Ga met de hond lopen, is goed voor me🙄kom iemand tegen en die verteld dat ze K. Had….heel erg .natuurlijk
(is bij mij gelukkig weg.)maar …gelijk malen.
Dus ja…is goed voor je stukje lopen 🙈niet dus!
Ik weet dat niet iedereen het krijgt,…maar toch ! Ben er bang voor. Brrrr….duizelig..hoe gestrest kun je zijn…
Wat je schreef : soms is het teveel ! Lees je weer !

Ach an toch
Dat malen is vervelend hé
Nou hier ook nog veel stress hoor
Dacht een stukje te fietsen was me toch duizelig

Gauw weer naar huis
Maar ik zo dat heb ik toch maar ff gedaan

Hoi anoniem

Malen is echt verschrikkelijk,je kan het vaak niet stopzetten! Ga altijd wel een paar x lopen met de hond, dan wel wiebelig ,soort duizelig,en huilbui zomaar🤷‍♀️
En als Dam een huilbui er is,kost het veel energie en moe zijn . Zal nog wel een tijd duren,voor alles een beetje gewend is.vooral alleen zijn,is een dingetje😰 maar ja !

Heb je toch ff gefietst, 💪🏼 hoe komt de duizeligheid.? Vraag ik mezelf ook af,weet jij het ? Wat doe jij dan ? Gewoon blijven zitten of zo of halve oxazepan?
Lees je weer !,

Hey an

Bij mij is die duizeligheid echt ontstaan door me burn out veel prikkels zeg maar
Ik neem geen oxazepam meer had het idee dat ik daar nog duiezeliger van werd


Ik probeer gewoon rustig door het huis te schuiven met die duizeligheid

Hoi anoniem

Ok…als je je daarbij goed voelt is het goed !
Als je je maar bezig kan houden,ben jij alleen. Nee toch. ?

Ik gebruik de oxazepan ook maar minimaal, 2x 5 mg op de dag als het nodig is. Maar soms is het net ff met 5 mg goed. Het huilen is op en af. Vliegt het me weer aan soms,toch wel elke dag 🤷‍♀️
Ik lees je weer !

Hey an

Overdag ben ik wel altijd alleen samen met me hondje
Ik probeer wel dingen te ondernemen
Lopen met de hond wat in de tuin rommelen

Laat je tranen maar komen het is vast ergens goed voor ze komen niet voor niks

Ga Je morgen nog wat doen ?

Hoi anoniem

Ik zit ook niet altijd thuis, soms ff boodschap,met de hond lopen,wat rommelen in huis🤷‍♀️
Soms vliegt het me weer aan,dan lopen de tranen zomaar,en weer door. Ben eigenlijk nooit alleen geweest,al zeker 40 jaar met me man geweest,en afgelopen jaren ook me 2 zwagers,hadden voor en achter huis.dus ieder ze eigen huis.maar nu alleen,en dan valt de stilte zooooo . tegen.🙈.

En wat je zegt 😭 komen vanzelf,en kan het nietzomaar stoppen.wat ik weer erg vind.nog veel verdriet ,dan duizelig door malen etc. Moet de positiviteit nog vinden om alles. Doe dingen wel ,maar meer automatisch 🤔

Verder ben ik ff naar het plein geweest voor Koningsdag,in houten, maar was alleen voor de kinderen. En de muziek was ff teveel,dus weer naar huis. Hoofdpijn en wiebelig !
Ben jijnog weggeweest? Lees je !

Hoi anoniem

Ik zit ook niet altijd thuis, soms ff boodschap,met de hond lopen,wat rommelen in huis🤷‍♀️
Soms vliegt het me weer aan,dan lopen de tranen zomaar,en weer door. Ben eigenlijk nooit alleen geweest,al zeker 40 jaar met me man geweest,en afgelopen jaren ook me 2 zwagers,hadden voor en achter huis.dus ieder ze eigen huis.maar nu alleen,en dan valt de stilte zooooo . tegen.🙈.

En wat je zegt 😭 komen vanzelf,en kan het nietzomaar stoppen.wat ik weer erg vind.nog veel verdriet ,dan duizelig door malen etc. Moet de positiviteit nog vinden om alles. Doe dingen wel ,maar meer automatisch 🤔

Verder ben ik ff naar het plein geweest voor Koningsdag,in houten, maar was alleen voor de kinderen. En de muziek was ff teveel,dus weer naar huis. Hoofdpijn en wiebelig !
Ben jijnog weggeweest? Lees je !

Hey an

Was weer ff geleden hoe is het nu ?

Ik lig met griep in bed 🙈🙈

Hoi Anoniem

Dat is niet leuk, maar met verschillende weer is het ook niet gek🤔 zorg goed voor jezelf!

Zoek nog steeds me weg in alles!
De ochtenden opstaan,en soort van duizelig,wazig zijn, stil,waar ik nog moeilijk aan kan wennen.al is het pas 1.5 week ! Vind het zwaar. Veel huilbuien, en malen , daardoor
Weer hoofdpijn ,druk op me ogen,en duizelige,watten in me hoofd….gewoon eng ! Neem op de dag wel 2x halve oxazepan,dan is het iets rustiger in me hoofd .
Wat kan een mens zich kut voelen.🙈 ga toch wel naar buiten voor een boodschap,of loop even, maar heb dan het idee dat ik soort van dronken loop,wiebelbenen! Alles voelt heftig ! Gespannenheid 🤷‍♀️pfff

Dit zou wel is van de oxzazepam kunnen komen an
Er ontstaat tolerantie en dan krijg je dat soort klachten

Hoi anoniem

Tolerantie. ? Wat bedoel je daarmee?
Het is toch ook voor ontspannen van spieren,dat je niet zo veel gespannenheid voelt 🤔,en ook voor aanvliegen van stress?druk zijn in je hoofd…,of er iets boven je hoofd hangt.
Neem het niet elke dag ,5 mg.

Hoe gaat het met jouw nu?

Hey an

Lees maar is op benzo s Facebook groep
Is echt niet heel best

Hier rommelen we voort zaten weer paar hele nare dagen bij denk ook door de griep.

Red jij het allemaal een beetje ?

Hoi anoniem

Heb geen Facebook,maar ga zoeken op benzo…

Ook huilbuien ?. Of gewoon nare dagen ,hoe voel jij dat ?

Dagelijkse huilbuien,aanvliegen, doe ook wel dingen,maar is ontzettend stil.waar ik dus nooit bij heb stilgestaan dat het zo heftig kan zijn ! ECHT wennen…..zeggen ze,maar pff ik hoop dat ik het zo red 🙈 hoofdpijn,wat duizelig, wazig …
Doe je nog wat met Hemelvaartsdag? Moederdag etc. ?
De drukte zoek ik niet echt op,teveel prikkels 🤔
Mijn kinderen komen zondag ook ff, is wel leuk !
En voor de rest : elke dag is er 1 ! Ik lees je hoop ik weer !

Ja hier ook nog duizelig hoor
Ik rommel wat in me moestuin
Krijg af en toe is visite maar ben overal snel klaar mee zeg maar

Dat alleen zijn lijkt me heel lastig
Hele dikke knuffel voor jou

Hoi anoniem
Wilde dat ik ook een kleine moestuin had🙂
Hoe doe jij dat als je vaak / altijd alleen bent?
Wil van alles…maar voel me vaak verlamd van de stress,malen….?

Halen en brengen hier…zeg maar ,!
Kan de draai nog niet goed vinden, ochtenden zijn verschrikkelijk,begin met koffie en 1 broodje , tv aan, dan is het niet zo stil 🤷‍♀️,dan ff sigaret, wat rommelen in huis,wat zo klaar is . Duizelig omdat ik dan pieker 🤷‍♀️ ,weer bezig houden. Huilen tussendoor. Ff naar de winkel …etc.
Na 40 jaar alleen zitten valt echt niet mee ! Hoe dan? Heb niet echt veel vrienden of zo ,altijd gewerkt, nooit bij nagedacht vroeger,maar nu des te meer! Kan ik wel naar clubjes,voor hobby’s,praatje, cursus…maar zie dat nog niet zitten 🤷‍♀️zo vliegt het me aan,en zo iets beter. Moe door de stress en hoofdpijn .hoe doen anderen dat ? Vind het zo erg dat ik dit nog niet kan plaatsen !!
Hoop je snel te lezen !

Hoi Anoniempje

Hoe is het nu met je? Gaat het al war beter of ?

Hier gaat het iets beter …lijkt het !
Met de praktijkondersteuner gepraat, en die denkt nu dat het ook komt omdat ik alles verdrukt heb qua emoties en altijd maar doorging.
🤷‍♀️en nu pas aan me eigen toe kom. Huilen ,duizelig, paniekerig, vol hoofd, kan ook niet benoemen waar ik dan aan denk…🤔 kermis, zo raar !
En alleen zijn,…lezen,hobby, etc. Het valt niet mee!
Lees je graag !

Dit is voor mij erg herkenbaar. Ik heb een lange periode doorgelopen met spanningsklachten. Nu zit ik sinds kort ook in een burnout met soortgelijke klachten.

Hoi Michel

Had dit ook nooit ,maar daar sta je niet bij stil op dat moment.
Na 40 jaar alleen…en dacht : ik kan dat 🙈🤔maar dat valt vies tegen. Veel up’s en douwns,huilen….verwerken,noemen ze het.

Geen vrienden,altijd gewerkt, daar zit je dan ……het vliegt me aan. Alles heb ze tijd nodig….maar zo heftig ,!
Ik hoop dat het wat beter wordt!

Hey an

Dat is weer ff geleden hier rommelen we wat voort soms veel paniek en waarom geen idee
Probeer rustig me eigen ding te doen

Wat fijn te lezen dat het iets beter net je gaat ben je al beetje gewend in je nieuwe huis ?

Hoi Anoniem

Gaat bij mij echt met golven🤷‍♀️ soms wat angstig, huilen etc.het alleen zijn is wel heftig. Bij zo’n k.dag is het echt alle zeilen bij zetten…..🙈 maar ja ….ik sta nog 💪🏼 met de dag leven !! Zoals je zegt : me eigen ding doen….al zoekende 🙄

Lastig he an
Ik heb gister het huis schoongemaakt
Daar betaal ik vandaag de prijs voor kan niet op me benen staan zo moe

En dat zoekende herkenning ik

Hoi anoniem

Dan heb je teveel gedaan dus🤔 rustig aan dan vandaag !
Even een dutje .?

Lastig zeker wel…in juli controles ziekenhuis,en nu al zenuwachtig…! Bah…hoe doen anderen dat? Kan het niet van me afzetten! 6-7 sigaretten ..en jij ? ik voel me schuldig! Eigen schuld? Nee ,Hoor ik soms.🙈
Hoe moet je ermee omgaan? Pfff
Geen leuke dag dus!

Hoi anoniempje

Hoe gaat het met je ..?
Gaat het al wat beter of?

Hier nog veel spanningen en huilen!
Ook het onrustige ,en piekeren over van alles ! Hoe ga jij ermee om.? Kan niet altijd maar bezig om me af te leiden 🤷‍♀️ pfff. Soms ook angstig ,en dan weer een huilbui ! Nu net 3 maanden alleen na 35 jaar en het valt zeker niet mee! 🙈 lees je graag !

Lees het graag

Hey an

Hier ook maar onrust dood moe duizelig
En alle ellende die ik maar kan bedenken
Wat heftig an drie maanden alleen dat zal vast heel veel verdriet mee brengen

Hou je haaks he ik hoor je snel weer

Hoi Anoniem,

Is zeker heftig ,alleen zijn. Angstig soms, piekeren, ik hoop dat het gewennen zijn..maar 🙈pfff veel huilen.soms toch 5 mg oxazepan 🤷‍♀️

En bij jou is het ook nog niks …jij ook sterkte.
Ik weet nooit welke “anonieme “ het is.🤔

Hoi Anoniem

Tijdje geleden 🤔

Hoe gaat het met je?
Nog angstig, duizelig en zo ?
Heb je nog steedse A.d.?

Hier wel onrustig,huilen , alleenstaand valt niet mee! Nog niet echt gewend,3 maanden pas nu.
Hoofdpijn,voor inde nek, brandende ogen ,druk op me ogen of zo🤷‍♀️. Vind het wel eng…..
Wanneer word het nu wat beter?🙈 van alles door me hoofd,piekeren, moe etc.
Neem je soms nog halve oxazepan? Nou….ik wel, dan is het even watrustigeren minder angstig gevoel !
Ook de vele huilbuien vind ik zo erg, zomaar , herkend iemand dat of jij?
Hoor het graag ! Weer even van me afschrijven! Pfff wat een rottijd🙈

O o wat moeilijk allemaal he .ik zelf net 2 mnd erin .en ik herken veel bij jullie vooral die ochtend .durf haast niet eens naar beneden doe vaak boeren en af en toe gewoon kokhalzen 😔 soms voel ik zoveel angst dat ik gewoon me bedje weer. Induik niel slapen .maar men dan gaat t hoofd helemaal malen .en echt onzin er tussen ..t springt van de hak op de tak. Af en toe komt er zomaar een liedje op .of een zin of woord .dan maar weer eruit .kan me heel moeilijk ergens toe aanzetten .alles is soms teveel. Doe graag ook diamond painting maar er hangt dan gewoon wat op de achtergrond in me hoofd .ook een soort pieker? Dus echt rust geeft t niet .ook voelt boodschappen doen zo anders piekerend en net of je er niet bij bent . Niet weet wat je nodig ook hebt ..t gevoel er t lopen als een robot. Eng vind ik dat. En volgt een huilbui. Ik huil ook veel maar echt van angst en ook wel wat wanhoop ....ben ook vaak sagerijnig en wel boos dat ik dit heb . Soms bang dat t depressie is ..

Esja

Ik herken het…heftig allemaal.
En nu is mijn hondje ook nog overleden🙈. Heel veel huilen nu 😭

Ben jij ook alleen? Sterkte

Een liefdevolle medicatie?

Meditatie gok ik. Maar dit klopt echt! Mij helpt dit ook enorm in mijn herstel. Als je hier meer over wilt lezen raad ik the way out van Alan Gordon aan. Zo goed en herkenbaar. Doordat je een andere kijk op je klachten krijgt, begin je te herstellen.

Dank voor de tips! Die zijn altijd welkom :)

Dankje wel! Ik ben via liefkleinleven nu. Weg van de pijn aan het lezen en het is echt een eye- opener. Dankjewel wel dat je dit hier wilde delen

Hoi Taco, dankjewel voor je post! Ik ben me de laatste tijd aan het verdiepen in deze materie en bezig met journaal speak. Het enige wat ik niet echt begrijp is dat ook aangemoedigd wordt om je symptomen te negeren, of liefdevolle aandacht te geven.

Maar hoe moet ik dit doen wanneer ik de hele nacht wakker lig doordat ik over mijn grenzen ben gegaan, en de dag erna dan echt helemaal opgebrand ben? Is het dan echt de bedoeling om bewust over je grenzen te gaan of begrijp ik het gewoon verkeerd?

Wat bedoel je met een liefdevolle medicatie?

Ik denk dat Taco een zogeheten loving kindness (Metta) meditatie bedoelt. Dit is een type meditatie waarbij je focust op de compassie die je hebt voor anderen en/of jezelf.

Deze kan je vinden op bv youtube of de insight timer app, een goede docent is Tara Brach.

Ik vind dat het voornamelijk met je brein te maken heeft (blijft klinken dat het tussen de oren zit) te kort door de bocht hoor. Maar mooi om te lezen dat het voor sommige mensen werkt. Zo werkt voor iedereen weer iets anders. En zo vindt iedereen iets waar hij of zij zich aan vastklampt om er bovenop te komen en dat is helemaal prima. Op internet vind je veel goede raad van ervaringsdeskundigen die zichzelf als coach benoemen, dus blijft lastig wie het bij het rechte eind heeft. Wanneer ik na mijn BO een boek zou gaan schrijven, dan zou ik ook schrijven wat ik heb gedaan, maar is dat dan wat voor iedereen zou werken? Ik denk het niet hoor. Mij lijkt het dat de medische wereld meer onderzoek gaat doen en nog fijner, met behandelingen of oplossingen komen. Dit zorgt voor minder langdurige ziekteverzuim en zal uiteindelijk geld besparen. En nog prettiger is dat we met deze BO klachten niet zo lang hoeven door te lopen.

Tussen die oren? Er zijn oek mensen die gewon uitgebuit worden. Dan knappen tog elk mens een keer van sokkel?

Hoi Amber, mij heeft 20mg citalopram voornamelijk geholpen met:

Minder piekeren
Minder heftige emoties
Beter slapen
Omgaan met drukte ging me weer makkelijker af.

Beterschap

Ik zit op 10mg.. het helpt je ik zie het ook alleen maar als een steuntje in de rug. De overprikkeling is iets minder geworden. En de angst ook

Hoi Amber, mij heeft 20mg citalopram voornamelijk geholpen met:

Minder piekeren
Minder heftige emoties
Beter slapen
Omgaan met drukte ging me weer makkelijker af.

Beterschap

Hier 10mg escitalopram. Achteraf heel blij dat ik (toch) begonnen ben (na ca jaar). Sindsdien geen hele heftige dagen meer gehad en langzaamaan ging het steeds beter en kreeg ik m’n veerkracht terug. Ben nu (10 maanden later) vrijwel geheel hersteld. Alleen nog wat spanning/onrust rondom het ontwaken en het oorsuizen (mild) is niet helemaal weggegaan. Ben heel blij, was ook angstig dat ik er niet meer uit zou komen. Ik ben ook weer volledig aan het werk nu. In het voorkaar ga ik de AD weer afbouwen. Tip: vraag om druppels ipv tabletten, dan kun je heel rustig en op gevoel opbouwen.

Beste M.

Ik ben sinds 3 weken terug ook begonnen met escitalopram, eerst 4 dagen 5 mg, daarna elke dag 10 mg in de ochtend.

Ervaar op dit moment nog meer last van bijwerkingen dan gemak van de voordelen.

Hoe lang duurde het bij jou ongeveer voordat je echt verbetering merkte? En heb je veel last van bijwerkingen gehad?

Alvast bedankt voor je reactie.

Zie deze nu pas helaas. Ik begon bij 2,5 week het gevoel te krijgen dat het iets ging doen (wat twijfelachtig nog toen). Na 3-4 weken ging het steeds iet beter. En dat ging eigenlijk door tot 3 maanden, toen had ik het gevoel dat ik optimaal effect had van de medicatie. Ik vind het jammer dat ee zoveel negatieve berichten zijn iver AD. Ik ben er echt tevreden over. Heb ook vaak zo’n gelukzalig gevoel (wellicht ook vanwege blijdschap dat ik uit m’n burn-out ben nu). Ik word er dus totaal niet vlak van. Heb eigenlijk geen bijwerkingen (nou ja, eentje, orgasme lrijgen duurt wat langer - maar het lukt gelukkig wel ;). Verder kan ik niks bedenken….

Bedankt voor het delen van jullie, veelal positieve, ervaringen. Dit helpt me zeker in de keuze het dan denk ik toch maar te gaan proberen.

Sterkte en beterschap allemaal!

Liefs

Hey, zelf jaar op escitalopram gezeten (eerst 5mg toen 10mg) en ondertussen afgebouwd naar nul. Het werkte goed, maar mijn eetlust werd enorm. Ik ben 40kg aangekomen in 1 jaar. Achteraf spijt dat ik na de eerste 10kg niet geswitched ben naar een andere soort AD (misschien citalopram of sertraline). Het heeft wel goed geholpen in het herstel. Ik werd er wel extra moe van.

Hey Taco,

Fijn dat het je goed heeft geholpen, maar wat naar dat je er zo door bent aangekomen.. dat wil je natuurlijk niet. Ik hoor inderdaad vaker dat mensen er extra moe van worden. Merkte je wel dat je je energie uiteindelijk juist opbouwt?

Hier inmiddels 5,5 week onderweg met Escitalopram 10 mg, en waar de eerste 2-3 weken soms een hel waren, lijk ik nu eindelijk de nodige voordelen te gaan merken.

Meer rust in mijn hoofd, minder piekeren, beter slapen, alleen af en toe wel wat duf overdags nog.

Ik werk elke dag enkele uurtjes vanaf huis, en verder veel wandelen en fietsen, en af en toe licht sporten.

Ik heb t gevoel dat ik op de goede weg ben, en ben blij dat ik de keuze voor deze AD gemaakt heb…

Hopelijk volgt er nog meer verbetering, aangezien naar wat ik begrijp het wel 2-3 maanden kan duren voordat de werking optimaal is….

Hoi!

Anderhalf jaar geleden zat ik wel eens op dit forum, omdat het zo slecht met me ging, maar sinds oktober 2022 niet meer. Dat was rond dat ik m'n eerste dosis citalopram nam, dat overigens pas na een paar weken echt goed werkte. Ik dacht: ik kijk eens op dit forum of ik mensen kan helpen, en ik zag jouw berichtje.

Ik was zólang zó huiverig voor medicatie, er heerste bij mij zo'n groot taboe. Volledig ten onrechte uiteindelijk. Het is dé reden en dé doorbraak geweest voor mijn herstel. Het middel zorgt ervoor dat je minder in je hoofd zit en dat je gewoon dingen doet zonder er al te veel bij na te denken. Ik pieker tegenwoordig echt nog wel eens, maar zonder dat ik het weet filtert m'n hoofd de negatieve gedachten en een half uur later denk ik: 'huh, ik was toch aan het piekeren?', maar dat is dan gewoon automatisch weggegaan. Heel bijzonder.

Heel geleidelijk zijn door deze afname van angstgedachtes mijn fysieke klachten ook wat naar de achtergrond gedreven. Ze zijn er nog wel, maar ik heb nagenoeg mijn leven weer opgepakt en werk 20 uur per week en doe weer de sociale dingen waarvan ik nooit had gedacht dat ik ze nog kon. De overprikkeling is er wel, maar op de achtergrond, evenals mijn hoge adem.

Bijwerkingen zijn er bij mij nauwelijks geweest, maar het werkt voor iedereen anders! En de eerste weken zijn misschien wat onwennig, je hoofd werkt ineens heel anders dan normaal. Je zult eventjes geduld moeten hebben met oordelen of het wat voor jou is. Ik hoop dat het voor jou helpt, en geloof mij: het komt ECHT goed. One way or another. Ook al denk je dat het nooit goedkomt, dat komt het ECHT.

Heel veel succes! :)

Hey Bas,

Wat super voor jou dat je zulke stappen hebt gemaakt en er nu veel beter bij zit! En heel attent dat je bewust even checkte om te kijken of je iemand kon helpen. Blij dat je mijn berichtje zag :) Ik heb veel aan dit soort reacties.

Merk dat zelfs als ik afgelopen tijd af en toe denk; misschien toch maar proberen. Het toch door twijfel weer uitstel / uit m’n hoofd zet. En ik zit inderdaad ook veel in m’n hoofd, kan het wel enigsinds uit zetten door mezelf naar het hier en nu te halen. Maar bij alles wat ik wil doen, ervaar ik dat ik overal aan / over twijfel / pieker. Heel vermoeiend, en word er ook warrig van op een of andere manier. Geen simpele keuzes kunnen maken, kleinste taakjes voelen als een opgave, voornamelijk omdat m’n hoofd zo moeilijk doet / niet helder kan nadenken.

Je zegt dat je de klachten nog wel hebt, maar op de achtergrond. Bedoel je daarmee dat het wordt onderdrukt? Ik ben zelf ook een beetje bang dat als ik dat heb, en het vervolgens weer ga afbouwen op een gegeven moment, alles weer harder terug komt en ik dus helemaal niet zo hersteld blijk te zijn als ik dacht bijvoorbeeld. Hoe kijk jij hier tegenaan? Voel je nog wel goed de grenzen van je lichaam aan?

En thanks voor de bevestigende / bemoedigende woorden. Na zo lang erin ben ik soms de moed kwijt en voelt het soms inderdaad alsof het nooit helemaal meer goed gaat komen.

Liefs

Hey Amber,

Wat betreft je eerste alinea; super herkenbaar. Precies dit was mijn probleem ook. Het was eigenlijk dwangmatig in je hoofd zitten.

Wat betreft je tweede alinea: ik begrijp je angst. Vaak wordt bij burn-outs medicatie voorgeschreven om het herstel makkelijker te maken. Ik weet niet of je een therapie hebt, ik namelijk wel, en die therapie ging veel beter omdat ik citalopram nam. Ik kon inderdaad meer helder nadenken en had eindelijk door wat er tegen me gezegd werd. Eerst hoorde ik het wel, maar kwam het niet binnen. Had er minder een gevoel bij, omdat ik ZO in mijn hoofd zat. Het medicijn heeft me dus bij de therapie geholpen, en als je van het medicijn afgaat, kan het dus heel goed zijn dat je sterker bent dan dat je voor het medicijn was, waardoor het misschien helemaal niet zo hard terugkomt als waar je bang voor bent.

Daarnaast is citalopram een antidepressiva. Dat woord überhaupt is misleidend, want bij mij had het bijvoorbeeld niets met depressiviteit te maken. Maar dat terzijde! Een antidepressiva (en ik zeg nu wat mij is verteld en wil dus echt geen medisch advies geven) kan je vaak voor altijd gebruiken. Zo zie ik dat nu ook voor mezelf. Ik ben sinds 2019 nooit meer mezelf geweest voor mijn gevoel, maar sinds het medicijn ben ik weer mezelf. Ik zie dus momenteel totaal geen reden om het medicijn af te bouwen, mijn psycholoog en mijn arts dus ook niet. Ik ervaar er momenteel 0 hinder aan, alleen maar verbetering, dus dan hoeft het ook niet. Nogmaals, geen medisch advies vanuit deze kant, maar weet dat de mogelijkheid er zéker is om het niét af te bouwen. Misschien geeft dat je nog wat rust.

Eerlijk gezegd voel ik mijn grenzen juist beter aan dan hiervoor, omdat ik dichter bij mijn gevoel sta en (wat je al zei) meer in het nu leeft. Daardoor ben je ook bewust van je lichaam en kan je veel rationeler een keuze maken of iets te veel voor je is of juist niet. Daarnaast zijn de gevolgen van een keer een grens overgaan voor mij veel minder heftig geworden. Ik ben echt nog veelvuldig over grenzen gegaan en ik doe dat nog steeds, maar de dagen erna zit ik veel minder in mijn angstgedachtes waardoor mijn gevolgen ook veel minder heftig zijn. Nu pas merk ik hoe erg je gedachtes invloed hebben op je fysieke gesteldheid. Ik ben minder bezig met mijn klachten, ben er minder bang voor, waardoor je gewoon onbewust wat minder op focust en daardoor is het er simpelweg minder.

Tot slot wil ik nog zeggen dat het goed is (en waarschijnlijk doe je dat al) om het hier goed met een professional over te hebben. Ik ken je situatie niet en ik ben zeker geen medisch specialist, dus ga niet op basis hiervan een keuze maken. Mij is het na 3 jaar zwoegen eindelijk gezegd door een praktijkondersteuner: 'is medicatie niet iets voor jou?'. Daarna heb ik zelf de keuze gemaakt, samen met hem. Als dat bij jou ook het geval is, op deze manier, zou je het inderdaad de kans kunnen geven, dat is helemaal aan jou. Met behulp van een professional, die mij in het begin ook diazepam heeft gegeven om de eventuele bijwerkingen te verzachten, is het mij goed bevallen.

Laat maar weten of je nog vragen hebt.

Liefs,

Bas

Ik wil nog even zeggen dat ik niet in gewicht ben aangekomen,. Het hoeft dus niet. En ik kan wel wat schommelen met gewicht normaliter. Nu geen last van.

Hoe gaat het nu met jullie

In 2020 eerste keer overspannen waarvan de klachten lang aanhielden, omdat ik door ging. T werd niet zo erg dat ik echt niet meer kon werken, maar anderhalf/twee jaar later had ik er nog steeds last van. Toen een paar betere jaren gehad, maar nu sinds dec 24 weer thuis van werk en zijn de klachten vele malen heviger.

Aangezien ik begin januari heel langzaam vooruit leek te gaan en goed sliep heb ik toen niet gedacht aan medicijnen anders dan de temazepam.
Tot een week geleden.

De klachten zijn sindsdien in een soort vrije val terecht gekomen en afgelopen week was t dieptepunt.

Nu sinds gisteren op advies van de huisarts begonnen met citalopram 20mg. Ook ik vond t spannend, er zit zoveel lading op een antidepressivum.
Ik ben ook benieuwd wat t voor me kan doen.

Hoi Laura,

Wat een verhaal, erg naar voor je!

Hou me, ons op de hoogte, ik zit er ook tegenaan te hangen, ja of nee.

Heb dagen dat ik 't niet nodig denk te hebben, maar steeds meer dagen ook wel. Ik ben inmiddels 14 maanden op burnout "reis" ;).

Sterkte, zet m op.

Groetjes Gert

Hoi Gert,

Dit klinkt zo herkenbaar en een van de eerste dingen die de huisarts tegen me zei was je denkt misschien nu dat je t alleen moet kunnen, maar soms lukt het gewoon even niet en dat is helemaal oke. Het is geen falen, soms helpt een steuntje in de rug gewoon net even om meer te kunnen ontspannen en daardoor uit dit dal te klimmen. Ik vond dat zo fijn. Dus ook voor jou Gert, we willen t allemaal vaak alleen doen, maar hulp accepteren is helemaal oke. 14 maanden is ook al een tijd, heel rot voor je!

Ik ben zelf ook begonnen in de boeken "Burn out reset" en "Van klacht naar kans". Vooral dat 1e boek is een hele fijne voor alle fasen van burn out en alles wat erbij komt kijken, echt een aanrader.

Heel veel sterkte allemaal

Groetjes,
Laura

Hoe gaan jullie dan om met afbouwen? In mijn omgeving meerdere die terugvallen bij afbouwen en dus niet meer zonder ad kunnen…

Hoi Laura,

Inderdaad, ik snap ook helemaal wat je zegt.

Ik heb dat zetje denk ik ook nodig, maar vandaag voel ik me wel weer aardig, maw ik heb een betere dag. Heel wisselvallig.

Klopt, en zo moet ik het ook gaan zien denk ik, ik ben er alleen een beetje bang voor, zoals voor meer ( hele normale ) dingen momenteel haha ;).

Ja klopt, t duurt al even, maar dat heb ik inmiddels een beetje los proberen te laten. Geen invloed op.

Dat 1e boek heb ik net binnen nav een tip hier op het forum, ga er morgen mee beginnen, erg benieuwd. Van klacht naar kans ook maar eens naar gaan kijken, maar eerst dit boek maar haha. De fout in meerdere boeken tegelijk bega ik maar niet meer ;) ;).

Zet m.op!

Hie gaat het nu met jullie? Ben benieuwd. Wil nl escitalopram gaan verhogen naar 10 mg. Jullie verhalen geven me een beetje moed.

Hey allemaal,

Jullie zeggen positieve dingen voor ADs. Ik was benieuwd of jullie afgebouwd hebben of bezig zijn, en of dat makkelijk is of überhaupt mogelijk is. Ik ben er ook voor aan het kijken maar aan de ene kant wil ik het door het lastige afbouwen niet.

Hoi Gerrit,

Ik ben nu aan het afbouwen en zat op 10 mg AD. Het is bijna een jaar geleden dat ik gestart ben met deze medicatie. Het duurde even voordat het zijn werk deed. Ik moet zeggen dat het mij best heeft geholpen. De laatste tijd ging ik er zelfs echt op vooruit qua slapen.

Afbouwen vind ik best pittig ondanks dat ik het rustig aan doe. Helaas is het slapen wat lichter en onrustiger. Ik voel me ook wat uhms onrustig, angstig en nerveus ofzo. Dit sinds een dag of twee, drie. Best vervelend. Maar ik probeer lief te zijn voor mijzelf, beetje afleiding, supplementen, lekker eten en veel rust momenten. Alleen heel jammer van mijn slaap. Eindelijk sliep ik beter.

Ik heb geen idee hoe andere mensen dit hebben gedaan of opgevangen. Of hoe lang het duurt voordat het weer wat rustiger wordt.
Om eerlijk te zijn word ik er verdrietig van en moedeloos. Ook omdat iedereen toch wel zegt dat ik dan weer terug naar 10 mg moet ipv 5mg.

Alle tips zijn welkom ❤️

Hallo allemaal!
Fijn deze positieve verhaaltjes te mogen lezen over escitalopram.
Ik heb het ook in mijn kast liggen maar twijfel elke dag. En waarom… omdat ik een aantal vragen heb.
Ik heb namelijk vermoeidheid, brainfog, en mijn geheugen is moeilijk.
Ook ben ik depressief.. gestopt met alcohool en alles opgegokt. Dus heel wat te verwerken!
Ik krijg veel gedachten zoals iedereen wel hier die gewoon uit niets komen, die brengen mij naar een angstige prikkelbare situatie.
Mensen die dit wat gedempt hebben door escitalopram?
Hopelijk reactie op mijn vraag.
Dank je wel.

Hallo allemaal!
Fijn deze positieve verhaaltjes te mogen lezen over escitalopram.
Ik heb het ook in mijn kast liggen maar twijfel elke dag. En waarom… omdat ik een aantal vragen heb.
Ik heb namelijk vermoeidheid, brainfog, en mijn geheugen is moeilijk.
Ook ben ik depressief.. gestopt met alcohool en alles opgegokt. Dus heel wat te verwerken!
Ik krijg veel gedachten zoals iedereen wel hier die gewoon uit niets komen, die brengen mij naar een angstige prikkelbare situatie.
Mensen die dit wat gedempt hebben door escitalopram?
Hopelijk reactie op mijn vraag.
Dank je wel.

Hoi allemaal,

Het doet me goed de positieve verhalen over antidepressiva bij burn out te lezen.
Ik zit nog "maar" 4 maanden thuis maar het woordje SSRI is al een paar keer gevallen bij mijn behandelaren. Ik twijfel zelf enorm, vind dat ik het zelf moet kunnen, wil graag gewoon meer tijd.
Aan de andere kant wil ik ook niet (zoals ik hierboven soms lees) jarenlang aan het stoeien zijn alvorend de knoop door te hakken.

Hoe zijn voor jullie de bijwerkingen? Ik ben zelf nogal bang voor het verlies van libido, wat bijna gegarandeerd lijkt bij een SSRI. Seks is nu het enige leuke wat ik nog heb in mn leven..

Hallo,

Ik zit nu 7 weken aan de sertraline. Eerste 2 weken lichte spanningsklachten gehad en slechte slapen. Het was veroorlooft van de psychiater om oxazepam sporadisch te gebruiken dus dat deed ik. Zit nu 2 weken op 100 mg. Ik heb nu nog wel kleine bijwerkingen (vooral overprikkeling) maar merk al wel meer energie. Meestal werkt het 4 weken na de laatste verhoging maximaal. Ik heb er wel een goed gevoel bij. Bij iedereen werkt het anders, maar dit is voor mij tijdelijk. Zodra ik weer energie hebt opgebouwd en weer werk ga ik weer afbouwen.

Heehoi!
Fijn om wat positieve verhalen te lezen over ad.
Sinds gisteren ben ik begonnen aan citalopram voor een angststoornis en burn out. De dokter wil dat ik naar 30 mg ga, maar ben nu begonnen met 2 mg en bouw elke 2 dagen 2 mg op. Gisteren ondanks de lage dosering al wel extra spannings/angst klachten. Maar het is voor een goed doel. Hopelijk wordt mijn hoofd wat rustiger, zodat ik eindelijk rust kan gaan pakken. Ik ben heel benieuwd hoe het gaat verlopen de komende tijd.

Zijn er meer mensen die toe werken naar 30 mg en niet naar 10 mg of 20 mg? Ik merk dat ik 30 mg nogal een grote stap vind. Helemaal omdat ik al bijwerkingen ervaar bij 2 mg.
Ook mensen die op dezelfde manier hebben opgebouwd?

Hoi allemaal,

Ik heb een jaar 10 mg escitalopram geslikt en zit nu op 5 mg. Ik bouw langzaam af. Een verlaging met een kwart ging bij mij niet zo lekker, dus ben ik weer teruggegaan naar 5 mg om eerst weer stabiel te worden.

Als dat goed voelt, wil ik verder afbouwen richting 0, maar dan waarschijnlijk met druppels en in hele kleine stapjes. Mijn systeem is blijkbaar gevoelig, dus rustig aan past beter.

Qua bijwerkingen had ik vooral veel vermoeidheid (al zit ik natuurlijk ook in burn-out herstel), wat gewichtstoename mogelijk ook door minder bewegen en weinig libido. Dat laatste speelde bij mij overigens al vóór de medicatie.

Tegelijk heeft de medicatie mij ook echt iets positiefs gebracht: meer rust in mijn hoofd en lijf, en ruimte om te herstellen. Voor mij was het dus geen zwart-wit verhaal.

Veel succes allemaal in jullie eigen proces 🫶

Misschien bij de huisarts eerst een cyptest laten doen. Bij mij werkt het averechts en ben daardoor wel dieper gezakt.

Misschien bij de huisarts eerst een cyptest laten doen. Bij mij werkt het averechts en ben daardoor wel dieper gezakt.

Ik zit sinds 3 weken aan 5mg escitalopram. Mede vanwege PDS. Ga door en hel met de bijwerkingen. Het is niet eens angst of depressie. Vooral vermoeidheid (zwaar hoofd) oorsuizen (had ik al) en rillingen in de ochtend. Hoop dat het snel minder wordt. Mijn zenuwstelsel staat op zijn kop. Avonden zijn wel beter. Slapen gaat redelijk.

Hallo,

Ik heb juist mijn 2de week met 5mg escitalopram achter de rug. Na 2,5j in burn out te zitten en constante onrust in mijn hoofd te ervaren wou ik het dan toch proberen. Voorlopig ervaar ik ook nog geen positieve effecten en voel ik me eigenlijk minder dan voorheen. Hetgeen ik het meest last van heb is zo een gevoel van duizeligheid. Ik zou graag binnenkort willen verhogen naar 10mg maar ben wat bang. Ik hoop vooral (en dat las ik wel) dat het dat malende gevoel in mijn hoofd wat kan verminderen en dat ik minder pieker en in het nu leef. Ik wil zo graag opnieuw gewoon kunnen leven en dingen doen ipv slaaf te zijn van die "kooi van beperkingen" waarin ik nu zit.

Sterkte allemaal!

Bij mij ging opbouwen juist heel erg goed en helpte het heel goed tegen de burn-out het is geen wondermiddel maar het helpt wel om wat meer rust te vinden Ik heb wel wat klachten gehad bij het opbouwen maar die waren niet erger dan hoe ik mij überhaupt al voelde ik zou het dan ook zeker aanraden houdt er gewoon rekening mee dat je een maantje er last van hebt maar dat is niets vergeleken met 3 jaar

Hee hallo!
Inmiddels zit ik op week 5 van de 30 mg. In de opbouw naar de 30 mg merkt ik al dat ik minder piekerde, minder buikpijn had en meer dingen durfde te doen. Ik voelde me sinds een lange tijd weer 'Lies' en niet mijn klachten.

Helaas lijkt het sinds een week slechter te gaan. Mijn hoofd is weer onrustiger, ik pieker meer, slaap slecht en heb weer wat buikpijn.

Zijn er meer mensen die tijdens de werking zo’n terugval/dip hebben gehad? En werd dit later weer beter?

Ik hoop eigenlijk vooral op wat positieve ervaringsverhalen 😉 Ik wil liever niet meteen weer ophogen of wisselen van medicatie.

Hey Lies,

Zeker herkenbaar. De arts gaf aan dat medicijn zich echt moet ‘zetten’ en dat dit wat op en af kan gaan. Bij mij is dit over gegaan. Natuurlijk is je BO niet weg door de medicatie dus blijven inzetten op herstel blijft wel erg belangrijk zodat je voldoende rust vindt in hoofd en lijf.

Toi toi

Heel erg bedankt K voor je antwoord! Dat geeft me weer wat moed.
Met mijn burn out/angst herstel blijf ik aan de slag. Maar het zou toch wel fijn zijn als ik weer ietsje beter slaap, dat is voor mijn hoofd en lichaam zo'n groot verschil.

Mag ik vragen hoe lang zo'n dip duurde? En na welke tijd dit stabieler werd?

Ik neem nu 10 weken medicatie (daarvoor enkele weken escilatopram maar daar reageerde ik niet zo goed op). Ik merk dat mijn ‘baseline’ beter is. Meer stabiel. Heel uitzonderlijk heb ik is een slechte nacht maar dat is vaak gelinkt aan men hormonale cyclus en dan nog is de nacht beter dan enkele maanden geleden. Dus stap voor stap merk ik terug wat meer (aan te) kunnen. Men dipjes zijn veel minder hevig en duren ook minder lang. Ik weet dat ik dan na enkele dagen extra zelfzorg (ff wat ademhalingsoef extra tijdens werken, ff lekker netflixen,…) terug weer op men baseline zit. Ik merk vooral dat afspraken terug gaan en ik niet constant zaken moet afzeggen. Het geeft veel minder en soms zelfs geen spanning meer en ik geniet ook van die momenten. Dus het gaat in kleine stapjes vooruit ipv dat ik ineens een grote ommezwaai gevoeld heb ofzo.
Vertrouw op jezelf en niet paniekeren als het ff wat minder gaat, blijven inzetten op herstellen van je lichaam en dan komt het goed!

De darmen..: verwerking van wat je binnen krijgt of gekregen hebt, Gerard. En dan vooral de emoties, want daar gaat dit over.
Je lichaam drukt uit wat er in je beweegt en heeft bewogen. Maakt je niet teveel zorgen, vertrouwen en overgave is vaak de sleutel.

Groet,

Marcel

Hallo zelf heb ik ook last van mijn maag en darmen. Het hoef niet altijd iets te maken te hebben met een depressie. Of bo. Misschien eens naar huisarts gaan.bij mij was het een slingerige darm.nu ben ik geen arts. Maar buiten mijn depressie. Of bo was dat voor mij het probleem. Nu is iedereen anders, maar bij mij ook buikpijn. Diaree, darmkrapen enz.zo vlug ik ook maar wat eet met kruiden,of iets te veel wat vet is begint het feestje weer.ik hoop je hier wat aan heb mvg anoniem

Hi Gerard, wat jij omschrijft heb ik 25 jaar gehad. Na talloze onderzoeken kwam er niets uit. Zelfs toen ik allergievrije babyvoeding at, reageerde ik nog.... 'gewoon' pure stress. Maak je dus geen zorgen over je fysiek. Het is puur mentaal. Ergens zit een blokkade en/of een intens verlangen om iets anders te doen met je leven. Wat dan? Is vaak de vraag die je dan stelt, maar het antwoord heb jezelf. Ga terug naar toen je jong was en kijk naar wat je studeerde. Kijk ook welke baan je het meeste aansprak en waarom? Vaak bepaalt je cv jouw toekomst, terwijl je het eigenlijk anders had willen zien. Op die manier drijf je steeds verder af van wat je zelf wilt. Dit kan carrière en/of prive zijn.

Je BO is het signaal dat je vastloopt en niet meer verder kan. Kijk dus niet naar de symptomen, maar naar de oplossing. Altijd koken leuk gevonden? Waarom word je geen kok? Altijd graag in de natuur? Waarom niet iets in die richting? Gek op sporten? Misschien kan je een beroep daarmee koppelen. Vind je kinderen leuk? Zoek iets in de richting. Etc.etc. Ook prive issues kunnen je die stress geven, dus besef dat er mogelijk meer werk aan de winkel is. Succes

Zeker herkenbaar, bij mij een week geduurd diarree (licht). Mn darmen haalden weinig uit waardoor ik binnen 1 week 4kg in gewicht afviel. Verminderde eetlust, ging fries roggebrood eten, ORS drinken met kamille thee. En veel voeding (groente/fruit) met veel vezels. Geen koffie/limonade/zoetigheden. Veel water/ORS en kamille thee. Na 1 week was diarree over en normale ontlasting.

Zeker wel!
Door stress kun je darmproblemen krijgen maar ook andersom
Ik ben er 12 jaar mee bezig geweest
Sinds ik nu een gezondheidskuur heb gedaan ben ik weer gezond 🙌🏻🥰

Je mag me altijd persoonlijk benaderen voor informatie
yvonneevers@hetnet.nl

Ik heb hier tijdens mijn BO 8 maand last van gehad. Hoort er echt bij en gaat over echter bij toenemende stress slaat het weer op mijn darmen. Zoek maar eens naar hersen-darm-as dan zie je duidelijk de relatie.

Ik heb soms ook last van mijn darmen en veel last van bepaalde voeding waar ik me extra moe door kan voelen en grote dips krijg (zwaar of juist licht voelen). Ik ga hiervoor naar een orthomoleculaire therapeut, die op persoonlijk niveau en met behulp van uitgebreid darmonderzoek me heeft geholpen om mijn voeding aan te passen. Misschien is het wat om eens naar te kijken.

Groet M.

Ik zit inmiddels een jaar in mijn burn-out, en heb sinds het begin ook al last van dunnere, lichtere en plakkerigere ontlasting, blijkbaar heeft dit toch met stress te maken.

Ik eet verder wel gezond (groenten, aardappels, vlees, rijst, fruit) etc, en drink nagenoeg alleen maar water.

Ongekend wat stress allemaal met je kan doen, maar dat zal voor iedereen hier gelden vermoed ik…

Hallo ik lees op dit forum en verbaas me iedere keer weer wat ik lees.
Zit ook al een tijdje in mijn burn-out en heb regelmatig ook last met mijn darmstelsel. Veel onderzoeken gehad maar zonder enig resultaat. Nu lees ik bij henriette over hersen-darm-as en meteen op Google gekeken en het klopt helemaal. Nu snap ik gelukkig wat het kan zijn en wat ik er aan kan doen.
Mijn huisarts stuurt me van kastje naar de muur .
Fijn dat je op deze site je klachten met anderen kunt delen, en dat je niet gevoel hebt dat jij alleen voor staat.
Sterkte allemaal
Groet Aswin

google maar even op de nervus vagus. Een belangrijke zenuw die zowel vervonden is met je brein als ook met het darmstelsel.

Je word hier op deze site veel wijzer als gesprekken met je huisarts 😡
Bedankt Jacco hier kan ik weer iets mee 👍

Lees het boek Hope and Help for your Nerves. Dit heeft mij ontzettend geholpen om de angst van angst wat jouw klachten veroorzaakt te doorbreken.

Hi, heb ook gedurende mijn burnout en zelfs op het moment veel last van deze klachten. Diarree (beetje koeienvlaai achtige structuur), misselijkheid 's ochtends bij het wakker worden, opgeblazen gevoel (vooral na maaltijden), extreme winderigheid, buikpijn/krampen en ook af en toe hoofdpijn. Nu ik een stuk verder in mijn herstel zit gaat het vele malen beter met mijn andere klachten, echter blijft dit toch behoorlijk lang doorsudderen. Iemand enig idee wat te doen?

Ik heb ook veel last van mijn darmen en maag. Schijnbaar toch een veelvoorkomend klacht bij burnout. Het ging bij mij een tijdje wel iets beter maar sinds ik 2.5 maand geleden begonnen ben met het afbouwen van mijn ad is het weer hopeloos gesteld met mijn darmen en maag. Veel zuurbranden, plakkerige niet vaste ontlasting (geen diarree maar wel heel los) , krampen in mijn onderbuik, meerdere keren per dag naar het toilet, misselijk zeurderige buikpijn, onrust in mijn lijf enz. Zijn er mensen die dit herkennen ? Misschien ook in combinatie met het afbouwen van AD ?

Ik heb een keer 6 maanden diarree gehad door afbouw AD. Ik had tevens een verkeerde diagnose, ipv persoonlijkheidsstoornis had ik autisme. Sindsdien een burnout en sindsdien ook zware darmklachten

Ik heb nu al een paar jaar en burnout en sindsdien ook zware darmklachten, het is een grote ellende want het is heel beperkend

Zo eens met Aswin. Dit forum is nuttiger dan huisarts wat betreft goede info rondom je burnout (klachten) 😂 triest maar fijn dat dit er is in ieder geval. Man man man

Heel herkenbaar!! Ergens fijn dat ik zie hoeveel mensen deze klachten hebben. Misselijkheid, buikklachten en diarree zijn mijn duidelijke fysieke stressklachten. Je darmen hebben een eigen zenuwstelsel, en kunnen ook sterk reageren op stress (ook fysieke stressoren! Denk aan wielrenners ;) ).
Een paar bezoeken aan een fijne diëtiste hebben me veel geholpen. Ze legde ook uit dat deze klachten niet makkelijk onder controle komen, en ook dienen als een signaal dat je stress of vermoeidheid weer opbouwt. Ik at steeds minder uit angst voor de klachten, daarna bingede ik soms weer uit honger etc. Voldoende echte vezels uit granen helpen me, naast voldoende groentes etc. Daarmee zijn de klachten echt niet weg, maar de angst een heel stuk minder.
Herken wel dat zowel de huis- als bedrijfsarts het niet bij mijn burnout vonden passen. Een mooie sytematic review (manier om resultaten uit meerdere wetenschappelijke artikelen 'samen te voegen') die ik had gevonden, liet zien dat naast de vermoeidheid, de maag en darmklachten het meest voorkomend zijn. Dus, super rot, maakt je onzeker en vervelend, maar hoort erbij

Deze echtgenoot steunt jou niet. Hij belemmert jouw herstel en is vooral met zichzelf bezig. Dit is echt triest. Hij zet je onder druk. Zo te lezen zorgt hij dan wel voor de financiën maar dat is het dan ook wel! Als je hem zijn zin geeft dan zal je nooit herstellen van jouw burn out. Kies je voor jezelf dan zal hij je verlaten. Wil hij dat je beter wordt? Dan zal hij jouw de tijd moeten geven en moeten steunen. Zo staan de zaken ervoor en niet anders. Mijn man is ook zzp er. Hij zet mij niet onder druk. Ik voel eerder druk vanuit mijn werkgever. Ik ben zelf gestart met anti depressesiva. Zoek alsjeblieft hulp. Desnoods met anti depressesiva. Liefs Inge

Ik denk dat het je gaat helpen als je gaat scheiden. Je bent dan alleen verantwoordelijk voor je kinderen en kunt een uitkering aanvragen. Het is geen vetpot maar als ik hoor hoe krachtig jij je huwelijk hebt doorstaan, werken en zorgtaken en een niet steunende man en vervelende schoonvader. Ik denk dat je het beter alleen kunt. Heb je vriendinnen? Vraag wat zij vinden en vraag of ze eerlijk willen zijn. Ook als ze iets moeten zeggen wat voor jou niet leuk is of over jou gaat.

Geen woorden voor, hoe er met je wordt omgegaan.

Je moet naar je lichaam luisteren.
Ik ben een moeder van 4 kinderen en
IK herken je verhaal meid.
15 jaar geleden was ik ook heel erg ziek heel veel me gemaakt liep bij psycholoog en therapie te Lang in ziektewet raakte mijn baan kwijt. Kreeg 3 jaar lang WAO
Toen zit te me man iedereen dag ga werken en waarom ben je thuis anders ga ik weg.
Terwijl ik voor de kinderen zorgde ik deed als thuis.
Na 3 jaar heb ik een baan gevonden en werk. Ik tot nu nog.
Maar ik heb het nooiet kunnen verwerken geestelijk/lichamelijk ben ik op ik ga met pijn naar bed en sta met pijn op.
Nu 12 jaar lang loop ik met deze klachten.
Mijn oudste dochter van 24 jaar zei in mei 2022 ma je meld nu ziek en maak een afspraak bij huisarts. En dat heb ik gedaan.
Ik heb een zwaar buro out en overspanning
Angststoornissen is vast gesteld.
En het komt allemaal door mijn man die zette het druk op mij en ik hield veel van hem en was bang dat hij weg gaat.
Maar nu ben ik nog steeds met me man.
Hij is weer bezig ga werken. Ik heb hem duidelijk gemaak als ik weer helemaal beter wordt. En als je het niet acepter ga je weg.
Ik weet hoe ik me voel.
Nu zegt me man niets meer over.
Daarom. Zeg ik je moet naar je lichaam luisteren. Jij kent je lichaam niet je man.
Doe niet mijn fout
Veel sterkte

Het lijkt erop dat jouw man zijn eigen angst om niet genoeg te verdienen voorrang geeft op jouw welzijn. Praat met hem en zeg duidelijk wat je van hem nodig hebt. Als hij je hierin niet ondersteunen wil en je niet geeft wat je nodig hebt, is deze relatie niet langer gezond voor je. Je kunt dan het beste de relatie beïndigen en opnieuw beginnen. Zoek ook pschologische hulp om sterker in je schoenen te staan en te leren om jezelf op de eerste plaats te zetten. (Van jezelf te houden).

Hoi, ik herken alles...het kan lang duren....het ene probleem lijkt opgelost en het andere komt in de plaats....van spanning in je maag naar spanningshoofdpijnen....zeer herkenbaar....ben 16 maanden verder....mét regelmatig lange terugvallen......iets met grenzen bepalen. Piekeren, angst, somberheid...verveling....

Ik herken het ook. Angt voor reïntegratie, regelmatige terugvalen, hele circus van theraphien, medicijnen. Inmiddels ben 14 maanden thuis, Ik kan niet wachten tot dit ophoudt... Jij bent zeker niet alleen!

Alles herkenbaar. Je bent niet alleen en t ligt niet aan jou. Het is ook de maatschappij en de type mens. Ik ben al 16 maanden in proces en heb veel veranderd in mn leven en veel hobbels overleefd en ben nog lang niet de oude. Het is bovendien mn tweede bo.

Je moet geduld hebben het over je heen laten komen en niet er tegen vechten je zal zien op een dag denk je he he het gaat beter afleiding zoeken en vooral geen oxasepam nemen dat werkt erg verslavend en als het straks beter met je gaat moet je hier weer van afkicken en dat is heel moeilijk het komt allemaal goed niet ertegen vechten over je heen laten komen veel rust nemen voor zover dat gaat en je zal zien het gaat over het heeft tijd nodig

Dank je wel Fred, ik neem bijna dagelijks een halve oxazepam als de duizeligheid niet meer te harden is. Merk dan vrij snel dat het wat rustiger wordt in mijn hoofd. Ben nu 13 maanden onderweg en heel af en toe voel ik me een beetje ok (meestal 's avonds).

Hoeveel citacopram neem je per dag?
Ik gebruik het ook sinds 4 weken... 4 druppels... 8mg is dat
Merk wel dat de spannjngs boog iets minder is,maar het lichte gevoel in mijn hoofd blijft... en ook nog onrustig in mijn lijf en dan nog exceem klachten ogen en handen,en tintelingen in mijn hand en vingers

Ik herken het helemaal. Stress brengt me veel te snel in tilt-modus. Hyperfocus is verdwenen. Verschillende dingen tegelijk regelen is chaos organiseren. Geheugen is een zeef... Ik hoop nog steeds om opnieuw even bij de hand, stevig, duidelijk, georganiseerd en beheerst te worden als voordien, maar na 4 jaar ben ik nog steeds een schim van mezelf. Ik denk er soms aan om een uitvoerende job te zoeken en zo de confrontatie met de chaos in mijn hoofd niet meer te hebben.

Herken een boel, de spanning in je lijf. De onrust, het niet weten of dat wat je doet goed is. Typerend voor de controlfreak die mij hier heeft gebracht. Ik probeer alles over mij heen te laten komen, maar aard van het beestje heeft daar erg veel moeite mee. Sombere gevoelens, het leven staat stil en daar protesteert mijn hele lijf tegen. Accepteren, maar mag ik dan wel weten hoe lang dit duurt ?
Sterkte allemaal !!

Wat waren jouw klachten eric?

Wat waren jouw klachten eric?

Al deze verhalen lijken erg op mijn long-covid. Weten jullie zeker dat het dat niet kan zijn?

Mooi en idd mega hard werken en zwaar

Mooi en waar en zwaar en hard werken!!!!!!

Mooi en waar en zwaar en hard werken!!!!!!

Oops sorry beetje vaak dacht dattie 'm niet plaatste..

Kan het ook de andere kant op gaan? Ipv emoties allemaal uit het verleden op te moeten halen, leren dealen met de emoties die in het NU opkomen, dat helemaal te doorvoelen ipv vermijden zodat je systeem leert dat emoties en pijn veilig is en je daarmee meer veiligheid in het nu creëert waardoor ook onveiligheid van vroeger minder vat op je heeft? Je kan anders zo eindeloos blijven vroeten in het verleden, terwijl het ook gaat om hoe je nu met emoties omgaat? Het is niet altijd duidelijk welke situaties precies allemaal van vroeger een rol spelen in je gevoel van onveiligheid? Terwijl als je je voel-angst leert nu aan te pakken, je ook nu veiligheid voor jezelf creëert, los van hoe en wanneer je onveiligheid in je verleden hebt mee gemaakt? Benieuwd naar je reactie Ax
Dank weer voor je fijne bijdrage!

@Ly Ja dat is ook essentieel. Sterker nog, dat is het belangrijkste, én het startpunt. Ik zit nu op het punt dat ik eigenlijk alleen in het verleden ga wroeten áls ik getriggerd wordt in het nu. Dan ga ik bijvoorbeeld journallen en komt er nog veel meer naar boven.

@Ly, dat is een mooie ingang, dat je er iets mee doet als je in het nu getriggerd wordt. Hoe pak je dat journallen aan om ook bij de situaties van vroeger uit te komen en daarmee de trigger uit het verleden te kunnen verminderen?

@Ly dat journallen is 20 minuten ongefilterde schrijven. Alles schrijven wat er in je opkomt, zonder dat je er bewust over nadenkt. Ja die tijd verscheur ik de blaadjes meteen. Ook schrijf ik gewoon op “ik weet niet wat ik moet schrijven” of “ik schrijf weer vanuit mijn hoofd”.

En vaak komt er dan vanzelf van alles naar boven. En als dat niet gebeurt, is dat ook prima. Het gaat erom dat je de emoties toelaat, en er is geen goed of fout.

Daarbij geldt ook: weerstand voelen betekent dat je dichtbij je emoties bent. Je zenuwstelsel heeft je namelijk al die tijd tegen de pijn van de emoties beschermd, en dan ga jij dat ineens oprakelen. Dat vindt je zenuwstelsel eng. In het begin kan het ook voor verergering van je klachten zorgen, maar dat is dus niet erg (maar wel vervelend).

Ik doe dit inmiddels dagelijks :) voor sommigen is dat wel te intensief, maar het leert je zenuwstelsel wel dat emoties er mogen zijn. Overigens doe ik het niet bij elke kleine trigger, alleen bij grote triggers ga ik echt schrijven om te ontladen en bij kleine triggers “spaar ik ze op”. Daarnaast doe ik ook niet elke keer het journallen; soms is het ook voldoende of fijner om gewoon even tien minuten mijn lijf te voelen. Uiteindelijk moet je daar zelf een beetje een weg in vinden.

Hoi Ax, dankjewel voor het delen weer. Heb een vraagje: helpt dit journalen jou echt? Ik ken dit ook wel als "journalspeak" van Nichole Sachs, heb het een aantal x geprobeerd maar, zoals je al zei dat mogelijk, was werden mijn klachten erger. Ik heb het een aantal keer gedaan maar voelde me er na zo rot en sliep zo slecht dat ik het heb laten liggen. Het voelde een beetje als zelfkastijding ergens.

Ik merk dat ik wat angst heb om er mee verder te gaan, ik kan al zo weinig en ben bang voor verdere achteruitgang. Werpt het bij jou al vruchten af?

Ik journal ook graag, maar ook omdat ik hou van mooie notitieboekjes enzo , dus dat is een ' glimmer ' voor mij wat gewoon het materiele aspect ervan al betreft, dus ik neem het graag vast en schrijf er graag in, en dat kan vanalles zijn, en van het ene komt het andere, soms ga ik niet de diepte in, maar soms ook wel en meer en meer en als ik dat doe is dat automatisch een teken denk ik dat ik dat wil doen en dat het op dat moment me helpt. Maar wat ik me dan afvraag, Bart, praat je er dan wel graag over , bv met een psychologe, want erover schrijven is toch een beetje hetzelfde, of heb je ook angst om er over te praten dan? Ik had ook een periode dat ik op voorhand al zei , neen er meer gaan over praten in de diepte of er over schrijven, wil ik nu niet aangaan want het is te confronterend ... maar dat is voorbij nu in mijn geval.

@bart ik ga offline maar wil nog wel even hierop reageren. Allereerst is het heel belangrijk om ná het toelaten van emoties weer te focussen op het positieve. Ik ga na het journallen altijd 5 à 10 minuten liggen en herhaal dan positieve zinnen in mijn hoofd, in de ik-vorm en zonder passieve werkwoorden, en dingen die ik werkelijk geloof. ‘Ik doe het goed’, ‘Ik ben veilig’, ‘Ik kan herstellen’ of ‘Ik herstel’, ‘Ik ben goed bezig’, dat soort dingen. Dat helpt om weer in de veilige modus te komen.

Daarnaast zijn die klachten voor een deel noodsignalen van je systeem. Je hebt altijd die emoties weggedrukt, omdat ze te gevaarlijk waren. Dus je systeem raakt in regelrechte paniek als jij dat dan ineens bewust gaat opzoeken, en trekt aan alle toeters en bellen die ie kan vinden om jou tegen te houden. Ik had de eerste dagen zo’n ongelooflijke spierpijn in zo’n beetje ál mijn spieren, en ik had ook weer meer hoofdpijn. Inmiddels gaat dat echt een stuk beter.

En als laatste: het is een balans. Als 20 minuten per dag voor jou te veel is, doe het dan eerst korter. Bouw het rustig op. Of wissel het af met mindfulnessoefeningen die gericht zijn op het toelaten van je emoties en het doorvoelen wat er in je lichaam gebeurt. Journallen is een van de manieren om dat te doen, maar er zijn er meer. Ik heb bijvoorbeeld ook ervaren dat journallen voor mij het beste werkt als ik boosheid kwijt moet, terwijl verdriet vaak makkelijker gaat via visualisaties (dat je bewust in je lijf gaat voelen waar het zit zonder het weg te drukken) omdat ik dan minder in het verhaal blijf hangen. En je hebt ook nog een oefening waarbij je hardop om de 5 seconden zegt wat je voelt, die helpt bij mij het beste bij angst (want neurobiologisch duurt een emotie maximaal 90 seconde na de trigger, het zijn onze gedachten die het blijven triggeren). Dan zeg ik dus om de 5 seconden wat ik voel (‘Ik voel me bang’, ‘Ik voel me paniekerig’, ‘Ik voel me gefrustreerd’, ‘ik voel me schuldig’). Bewust zeggen ‘ik voel’ en niet ‘ik ben’, want het ene is tijdelijk en het andere lijkt permanent.

Dus ja het is niet zo simpel als dat ze het in het boek laten blijken. Ik durf ook niet met zekerheid te zeggen of het wel of niet helpend is. Ik kan daarin alleen mijn eigen ervaringen delen en ik merk dat het journallen wel ee blokkade bij me heeft opgeheven. Waar ik voorheen vaak het gevoel had te moeten huilen maar dat het dan niet lukte, gebeurt het nu wel. Sterker nog, ik moet echt heel erg veel huilen, best intens - maar ik merk wel dat het huilen (of het toelaten van andere emoties) ook steeds vaker zorgt dat mijn klachten daarna gaan afnemen (meer 1 op 1, zeg maar) en dat heeft wel wat tijd gekost voor ik daar kwam. Heb echter wel van herstelde mensen gehoord dat dat de weg naar herstel is :)

Nou ik had een heel verhaal getypt als antwoord. Die is niet geplaatst, vreemd.. niet de energie om het opnieuw te typen. Heel erg bedankt voor alle tips Ax, die neem ik zeker mee.

En @Anneke kort samengevat nog mijn antwoord: ja ook met een psycholoog vind ik dat nog wel ergens spannend, denk dat ik me er voor schaam. Heb ook wel last van sociale angsten, altijd al gehad. Denk dat dit ook een belangrijke reden is waarom ik in burnout terecht ben gekomen, en er in blijf hangen. Maar voor jou was het dus wel fijn om de moeilijke zaken even uit de weg te gaan in de paniek fase? Het lukt mij alleen nog niet om tot rust te komen door alle gedachten en emoties, dus zelf moet ik er toch iets mee denk ik. Iig bedankt!

Ik geloof dat ik dit nu ook aan het doen ben. Herkenbaar voor mij. Vandaag een grote huilbui hierdoor en daarna ook wat ontlading. Dank voor het delen.

Zoveel herkenning.. dank voor het delen

Heel mooi te lezen hoe je je eigen inzicht hebt verworven!
Zeer herkenbaar! Ik ben er ook achter dat ik mijn eigen stress creeer. Ik vond het heel confronterend want soms is het net iets gemakkelijker om een situatie af te schuiven op de werkgever, werkdruk,… 😀. Maar het inzicht helpt me ook om aan de motor van mijn burn-out te komen en die bewustwording doet heel veel. Het afleren van diep ingeslepen patronen is toch ook nog wel echt een stap verder maar al doende leer ik bij, met (veel) vallen maar evenveel opstaan.

Heel mooi te lezen hoe je je eigen inzicht hebt verworven!
Zeer herkenbaar! Ik ben er ook achter dat ik mijn eigen stress creeer. Ik vond het heel confronterend want soms is het net iets gemakkelijker om een situatie af te schuiven op de werkgever, werkdruk,… 😀. Maar het inzicht helpt me ook om aan de motor van mijn burn-out te komen en die bewustwording doet heel veel. Het afleren van diep ingeslepen patronen is toch ook nog wel echt een stap verder maar al doende leer ik bij, met (veel) vallen maar evenveel opstaan.

Hoi K, inderdaad confronterend, maar het geeft me een stuk meer richting dan ik de afgelopen 1,5 jaar (hoe ik weer terug aan het werk ben gekomen is me een raadsel) heb gevoeld. Het gevoel dat ik meer kan doen dan “proberen te doen wat goed schijnt te zijn” maar idd vanuit het onderliggende patroon aan de slag kan. Ik gaf sowieso al alleen mezelf de schuld maar ik begreep eigenlijk helemaal niet wat ik verkeerd deed zegmaar haha. Succes met jouw verdere herstel, we komen er wel!

Hoi L, dank voor het delen. Ik herken het heel erg. Ook dat ik mijn eigen stress creëer, maar ergens denk ik ook dat de ‘druk om te presteren’ echt diep in onze samenleving zit. Die drukte daar ook nog tegenaan. Maar een mooi inzicht!

Super herkenbaar.. alsof ik het zelf geschreven heb. Ben al ruim 2 jaar burn-out en het gaat steeds beter gelukkig maar ben ook tot deze realisatie gekomen. Ik creeer ook stress zelf en ergens voelt dat ook lekker ofzo om daar op resultaten te behalen etc maar zoals ik ergens anders ook al een keer las: burn-out is eigenlijk een soort stress verslaving en dat vond ik wel heel goed beschreven. Je moet daar van afkicken en uiteindelijk dingen echt anders gaan aanpakken anders belandt je er gewoon nog een keer in

Thanks voor dit inzicht! Dit heeft me echt geïnspireerd! Ik herken dit ook heel erg! Maar denk dan ook wel van ja hoedan? Hoe ga ik het omgooien? En wat vind ik dan leuk? Als ik ga bijscholen kost dat tijd en geld (en ook druk). En een minder hoge baan zorgt natuurlijk ook voor minder inkomen waardoor je ook weer minder leuke dingen kan doen wat ook bijdraagt aan een fijn leven. Ik woon nu (alleen) in een klein flatje en zou heel graag groter willen wonen dus daar ben je dan toch ook financieel allemaal mee bezig. Maarja zonder gezond te zijn kan je uberhaupt niet genieten... Hoe gaan jij/jullie hiermee om?

Hoi Leonie, Ik denk dat de eerste stap al is: hier bewust van zijn. je weet nu dat stress je kapot heeft gemaakt en dat je nooit meer terug wil naar deze tijd. Je hoeft niet altijd radicaal andere keuzes te maken, maar ik denk in de toekomst beter naar je lichaam luisteren al een groot verschil maakt. Meer mediteren/yoga nidra/gewoon 10 minuten voor je uit staren en reflecteren kunnen al een groot verschil maken.

Ik heb zelf besloten om van 5 dagen naar 4 dagen werken te gaan. Raak ook mijn baan kwijt, eerst vond ik dat rete moeilijk, maar nu denk ik: zo fijn! Gelukkig nog even om te solliciteren. Werk nu 15 uur bij een andere afdeling en probeer al dingen toe te passen: zoals even rust moment en voor me uit staren, even een rondje lopen en stil te staan bij wat ik voel. Hiervoor ging ik door en door. Letterlijk wegrennen voor mijn gevoel.

Oke beetje vaag verhaal misschien, maar wellicht heb je er iets aan

Thanks VK! Zeker niet vaag! Ik heb er zeker wat aan! Ik ben ondertussen ook mn baan kwijt en zit in de WIA. Vanaf hier echt gaan kijken wat mijn pad wordt. Maar inderdaad de basisprincipes van rust/ontspanning meer toepassen. En een baan kiezen waarvan ik denk oke dat kan ik wel aan ipv, mooie uitdaging, want dat is mijn valkuil... haha

Hoi Leonie, ik heb ook heel lang in die gedachte gang gezeten van “ik moet m’n hypotheek betalen” “ik kan financieel niks inleveren”. Tot het moment dat je daar eventueel wel bereid toe bent! Ik ga het wel allemaal op het spel zetten en desnoods even op een postzegel wonen, maar wel heel graag de vrijheid voelen om opnieuw uit te zoeken wat me drijft en waar ik gelukkig van wordt. Juist zonder de vastigheid van een geweldig huis.

Als jouw geluk trouwens wel echt ligt bij je woon situatie dan is dat natuurlijk ook een uitkomst :) maar voor mij blijkt dat toch minder belangrijk dan ik dacht toen ik er middenin zat.

Ja ook een mooie conclusie en voor mezelf echt belangrijk waar ik de komende tijd aan mag gaan denken. Dat toekomstbeeld van waar wordt ik nu echt gelukkig van. Of misschien de vraag, als ik 80 ben en terugkijk op mn leven, hoe zou ik dan graag willen dat die eruit heeft gezien (voor alle dingen die je kan controleren dan). Thanks. Zet me echt in positieve zin aan het denken.

@ Ax, super zeg, dankje! Klopt het dat ik ergens had gelezen dat je een brief had geschreven naar je netwerk over je ziekte? Zo ja, wat deel je daarin? En met welk idee? Ik zit er ook over te denken. Nu ik het geheel wat beter begrijp, kan ik het denk ik beter over brengen. En heb veeeel last van het onbegrip vanuit anderen over waarom het zo lang duurt.

Veel in mijn omgeving vragen ook wat ze voor me kunnen doen? Ik heb vaak geen idee, omdat ik er toch zelf door heen moet. Heb je ideeën wat anderen voor je wèl zouden kunnen doen? Ze willen zo graag iets doen. Los van dat zij natuurlijk ook met hun eigen onmacht moeten leren dealen ;)

Yes, ik heb een brief gedeeld. Meerdere zelfs, en ik gebruik nu de app Stamps om mijn naasten op de hoogte te houden (een soort polarsteps voor zieke mensen). Die eerste brief vond ik doodeng, maar je ziet hoe ver ik dus al gekomen ben door het wel gewoon te doen (:

In die eerste brief heb ik uitgelegd hoe ik in een Burn-out gekomen ben. Ik heb eerlijk verteld hoe verschrikkelijk zwaar het is omdat je jezelf kwijtraakt, en ben ook open geweest over de patronen uit mijn verleden (ben veel buitengesloten en voelde me altijd anders). Ik ben niet erg kort van stof dus het was een brief van 3 kantjes geloof ik, maar kreeg alleen maar heel positieve reacties dat ik zo open was.
Ik heb het zo gedaan omdat bij mij er veel behoefte was aan erkenning. En omdat ik veel over het zenuwstelsel wist, wilde ik uitleggen waarom ik zo over de kop lig. Dus er zat ook een stukje uitleg in (à la bovenstaand bericht) gekoppeld aan mijn situatie.

Ik heb er ook in gezet wat men voor me kon betekenen. Heb bijvoorbeeld aangegeven dat elk berichtje en elk kaartje een wereld van verschil maken. Inmiddels heb ik de oproep gedaan om te videobellen (in Stamps), én of ze mee willen helpen om mijn grenzen te bewaken door ook de tijd in de gaten te houden.
Ik heb ook duidelijk gemaakt dat dit alles is wat ze kunnen doen en dat alleen laten weten dat ze af en toe aan me denken meer voor me doet dan elk cadeautje of wat dan ook. En tegelijk dat er dus niet veel meer dan dat te doen is - want wat je zegt, hun onmacht is niet jouw verantwoordelijkheid. Jij moet met jezelf bezig zijn en hoeft hun zorgen niet te dragen. Zet dus ook alleen in de brief waar jij behoefte aan hebt om te delen, niet wat je denkt dat zij willen horen. Je doet het voor jezelf.

Respect Ax

@Ax, wat mooi dat je dat gedaan hebt! Inspireert mij om ook te doen. Het lastige alleen bij mij is: ik ben opgegroeid met huiselijk geweld en veel onveiligheid en stress, wat er aan bij gedragen heeft. Ik wil mijn familie alleen ook meenemen (heb wel een 'band' met ze), maar het ligt allemaal veel te gevoelig om daar uberhaupt iets van woorden aan te geven; bovendien ben ik nu helemaal niet in staat om samen met hen naar vroeger te kijken en alle emoties die daar bij komen. Maar ik heb wel veel behoefte aan erkenning en kunnen delen waar ik mee bezig ben. Dus ja, hoe en wat deel je dan wel/niet?
Een manier zou zijn om iets te sturen naar vrienden en iets aparts naar familie. Die app ziet er ook leuk uit!
Als je nog ideeën hebt hoe ik dit zou kunnen aanpakken, hoor ik het graag!

Wat heftig zeg... :( Wat zou je, diep vanbinnen, écht willen? Sowieso is die band met je familie iets waar je mee aan de slag moet, want ik kan me niet voorstellen dat die "band" die je nu met hen hebt, een gezonde is. Ik zeg niet dat dat nu moet hoor, maar op enig moment zul je je daarvan los moeten weken en dat zal impact ook hebben op die band met hen. Maar hiervoor denk ik echt dat de hulp van een psycholoog nodig is - dit durf ik je op afstand niet te adviseren en ook niet met mijn gebrek aan kennis hieraan.

Wel heb je het recht om anderen te vertellen wat jíj wilt. Je kunt ook kiezen om eerst alleen je close vrienden hierover te vertellen, als je echt die behoefte voelt. Het is niet aan jou om je familie volledig in bescherming te nemen namelijk. Het is aan jou om jezelf prioriteit te maken en te luisteren naar je eigen behoeften. Of je licht eerst 1 vriend(in) in, die je hier het meeste mee vertrouwt. Kleine stapjes!
En je kunt ook nog altijd vaag blijven in de breder verspreide brief. Ik ben in mijn jeugd opgegroeid in een stressvolle omgeving en dat heeft ervoor gezorgd... Zulk soort zinnen.

Het belangrijkste is dat jij doet wat voor jou goed voelt. Als dat twee brieven zijn, zijn dat twee brieven. Als dat één brief is waarbij je niet de details induikt, doe je dat. Maar laat je leiden door je gevoel en niet door je angst. Want vaak merk je wel bij een innerlijke strijd zoals deze welke stem in je hoofd wordt ingegeven door je eigen waarden en behoeften, en welke door de angst om afgewezen te worden.

Wat een mooie tips. dankjewel.
ik ben zelf met ASITT training bezig en daar wordt ook gezegd....wandelen. En idd, hoe rot ik me ook voel, hoeveel pijn ik ook heb, of hoe weinig zin ik ook heb. Het helpt. Als ik terug kom voel ik me echt beter dan ervoor.

@Carina wat goed! Moet wel bijgezegd worden dat bij burnies het natuurlijk altijd binnen de grenzen blijft - maar wandelen in je woonkamer helpt ook al, mocht buiten niet lukken. Of even los schudden oid.

@ax. Ja dat is nog wel eens mijn probleem binnen de grenzen. Want op een dag dat ik me goed voel denk ik de wereld aan te kunnen en ga ik weer drie stappen te ver. Maar die bewustwording is er inmiddels en ik probeer nu binnen de grenzen te blijven.
Het lopen gaan helpt ook echt tegen mijn overprikkelingsklachten. blik op oneindig en lopen.

Mooi, vooral dat idee van bij je emotie te blijven en niet in een verhaal mee te gaan. Maar is het dan zo dat je niks met die gedachten hoeft? Hoe leer je je stelsel om angstige dingen steeds aan te gaan met t idee dat je t aankunt? Dat je veilig bij jezelf bent?

Ik had bijv een appje naar iemand gestuurd waarin ik nee zei op een voorstel. Ik vond het heel eng om de reactie te lezen. De reactie was vrij kort, waardoor ik echt super snel allerlei gedachten kreeg van: hij moet me niet, hij is teleurgesteld in me, hij laat me nu zitten. Ik ging toen oefenen met benoemen van mn emotie en die gedachten een beetje te laten zijn voor wat het is. Dat is het dan?
Nogal zoekende hierin

@Ly dat is het dan. Zo moeilijk is het. Een mindfulness oefening kan dan helpen om die gedachten te laten, maar oefen dat "niet serieus nemen van je gedachten" ook vooral op momenten dat je niet per se enge gedachten hebt. Want het moet in je systeem komen dat die gedachten gewoon fantasieën zijn, onzin, niet de waarheid (hoe erg het ook als de waarheid voelt).
Het kan helpen om bijvoorbeeld elke keer tegen jezelf te zeggen: "Ah, daar is m'n oerbrein weer." Geen discussie aangaan in je hoofd, maar de gedachten laten komen en gaan. Soms ga ik verder en vraag ik waarvoor ie me wil beschermen (antwoord is altijd angst en verdriet), en dan voelen waar in mijn lijf dat zit. Soms is het ook gewoon genoeg om te zeggen: ja, maar ik hándel niet naar mijn angsten. In jouw geval: geen excuses geven, geen extra uitleg, niet alsnog wel gaan. Die pijn van de afwijzing (die overigens niet eens afwijzing hoeft te zijn) toelaten zonder de strijd aan te gaan - dat is al moeilijk zat.
Eb dan zul je langzaam zien dat de gedachten minder heftig worden, de angst minder groot, de stap om nee te zeggen kleiner. Maar dat is geen quick fix, dat kost tijd en oefening.

Wel ontzettend knap van je hoe je ermee omgaat! Supergoed dat je nee hebt gezegd en ook dat je nu je gedachten laat zijn. Hopelijk lukt het je om je daar op een gegeven moment ook trots over te voelen 😘

@Ax, super dank voor je aanmoediging/bevestiging!
En het is denk ik vooral belangrijk dat ik mezelf voorhoud dat het geen quick fix is. Zo van: nu weet ik beter wat ik moet doen voor mijn herstel, dus moet ik het helemaal gelijk goed kunnen. Terwijl het, zeker dus in het begin, gewoon een geploeter is; oefenen, falen, onrustig zijn en soms merken dat je iets minder heftig reageert. Maar dat geploeter, oefenen, vind ik vet ongemakkelijk. Het lukt me dan niet altijd goed er in te zijn, maar ga mezelf snel analyseren of ik het 'voor mijn herstel wel goed doe'.

Herkenbaar Ly. Ik ken alle theorie en dat werkt me soms juist tegen want daardoor is er een goed en een fout. Maar beseffen dat dat niet bestaat, helpt ook, en is bovendien onderdeel van het proces. Het is ons zenuwstelsel dat gevaar ziet in fouten maken en dingen niet perfect doen. Waarschijnlijk was je voor je burnout ook al een perfectionist, of had je op z'n minst een vorm van faalangst? Ik iig wel en de meeste burnies met mij. Dus ook dat is een patroon doorbreken!

@Ax, heel herkenbaar wat je beschrijft over dat je dan weet wat een goed en een fout is. Ik vroeg me nog af wat je bedoelt met: 'maar beseffen dat dat niet bestaat'? Ik was zeker een perfectionist, al ben ik al veeeel beter in fouten er laten zijn, omdat ik weet dat het in zo'n proces onmogelijk is om steeds de goede dingen te kiezen. Het is complex.
En omgaan met gedachten blijf ik enorm uitdagend vinden. Soms voelen gedachten zó als waar en voelt het zo tegennatuurlijk om het te zien als 'maar gedachten'. En soms is het wel handig om aandacht te geven aan je gedachten, want nadenken an sich is niet per se verkeerd, maar hoe maak je nu onderscheid tussen ingaan op je gedachten of ze voorbij laten waaien omdat het je oerbrein is? Ik ben er nog niet helemaal uit.

Hi Ly, ten eerste: je hoeft je gedachten niet voor altijd af te stompen. Fantaseren kan soms ook heel leuk zijn. Bovendien is dat ook helemaal niet mogelijk. Het is meer dat jij leert om er bewust afstand van te nemen en je aandacht te focussen op het hier en nu wanneer de situatie dat nodig heeft. En heb ook niet de illusie dat dit iets is wat op een gegeven moment "lukt", want je blijft altijd afgeleid raken door je gedachten..het is de kunst om dan weer terug te keren naar het hier en nu.
Je vraag snap ik niet helemaal nav mijn quote ;)

Hi Ax, dankjewel voor je reactie! Klopt inderdaad, gedachten blijven komen en afgeleid raken ook. Lekkere nuchtere constatering;)
Ik heb mijn vraag inderdaad wat cryptisch geformuleerd. Ik ga een nieuwe poging doen iets duidelijker mijn vraag te stellen. In je eerdere berichtje schreef je: 'Het kan helpen om bijvoorbeeld elke keer tegen jezelf te zeggen: "Ah, daar is m'n oerbrein weer." en je laat je gedachten komen en gaan. Maar bij sommige gedachten zeg je dat niet, maar zeg je misschien het tegenovergestelde: 'fantaseren is leuk', of is het zinnig om over iets na te denken. Ik vroeg me af hoe je dat onderscheid leert maken tussen: wanneer geeft je oerbrein je allerlei gedachten en neem je t niet serieus en wanneer ga je wel in je gedachten stroom mee? Maar misschien is het antwoord: het gaat sowieso om leren afstand te nemen van je gedachten en dan kan je beter beslissen welke gedachten fijn/leuk/helpend zijn om te volgen en welke gedachten je beter kunt laten overwaaien? En dan kies je daarbij die gedachten ruimte te geven die bijdragen aan je gevoel van veiligheid voor je zenuwstelsel. Haha, ik hoop niet dat het te vaag is.

Hierboven schreef je ook dat als je alle theorie kent, er dus een goed - fout is. Maar dat je dan ook moet leren dat dat helemaal niet bestaat. Dat begreep ik niet. Er is toch wel een soort goed/fout? Bijv. veel handelen naar je angst is niet helpend, jezelf nog wegcijferen is niet helpend of je emoties niet de ruimte geven is ook niet helpend en daarmee schaar ik dat onder 'fout'. Ik was nog benieuwd wat je met die zin van goed/fout bestaat niet bedoelde. Mocht je zin hebben daar nog op te reageren.

@Ly ah zo :) Ja je beantwoordt je eigen vraag al. Je gedachten zijn niet je vijand, ze zijn alleen ook simpelweg niet de waarheid. En dat is het belangrijkste om te leren, dat je je gedachten niet langer als waarheid gaat zien. De vraag wanneer je wel en wanneer je niet naar je gedachten zou moeten luisteren, is er eentje die gesteld wordt vanuit de angst en controle. En eigenlijk alle gedachten vanuit die modus zijn slechte raadgevers. Het is juist de kunst om te leren de controle wat meer los te laten - dus zonder dat je zeker weet of je iets volgens het boekje goed doet, zonder dat je zeker weet of het helpend is of niet, het toch gewoon doen. Leren luisteren naar je lijf, ipv je hoofd.

En dat sluit direct aan bij je tweede vraag. Want ja, het is een balans, zie ook mijn verhaal “Touwlopen”. Je kunt niet alles op de automatische piloot doen, want dan verval je in oude, niet-helpende patronen. Maar tegelijk leef je ook vanuit controlemodus als je bij alles wat je doet je afvraagt of het al dan niet goed voor je is. Dus het is complex.

Maar zolang je het ‘goed’ en ‘fout’ blijft noemen, blijf je dus luisteren naar die strenge stem in je hoofd. Want als jij een keertje toch je grens overgaat, reageert je lichaam daar al op met klachten - en vaak komt je hoofd er dan nog overheen om je helemaal kapot te maken. “Idioot, waarom bleef je ook zo lang” of “Je kunt ook helemaal niks”. Of, meer in de controlerende vorm: “Je moet de volgende keer gewoon thuisblijven zodat je nooit meer je grenzen over kunt gaan!” Het gevolg van dit soort gedachten serieus nemen, is dat je lichaam juist veel meer in de verkramping schiet. Dus nee, er is geen goed en fout. Er zijn oude en nieuwe patronen, en je bent die nieuwe patronen aan het aanleren - en dat is goed. Maar de andere kant van de munt is niet fout, het is menselijk.

Zie het als een klein kindje dat leert lopen. Je gaat toch niet elke keer als dat kindje valt en toch een stukje kruipt, hem verrot schelden omdat hij het nog niet goed kan? Nee, je moedigt hem aan, bent trots dat hij z’n eerste stapjes heeft gezet, en helpt hem overeind als ie zich pijn doet. En zo mag je ook jezelf gaan behandelen. Vanuit liefde en trots, ipv goed en fout.

@Ax, wauw, echt heel fijn je reactie! Ik zie nu dat ik behoorlijk vast zat/zit in dat goed-fout denken, maar ik kon steeds geen andere manieren vinden om er mee om te gaan. Je reikt dingen aan waar ik weer mee verder kan oefenen, dankjewel! Nog een hoop te oefenen

Hahaha je gaat er weer op z’n Ax mee om, je weet het zo knap om te zetten in iets positiefs. Het omarmen van de mensen om jou heen, zo lief. Wetende ook dat deze mensen jou niet in de steek laten, hoe lang het ook mag duren. Daarom ga ik je ook niet feliciteren, maar vooral alle geluk toewensen. Dat is wat je verdient en dat gun ik je ook. Een leven zonder een ontregeld zenuwstelsel, maar eentje waar je onbezorgd kunt genieten van het leven en al je dromen hopelijk kunt waarmaken. Met alle wijze lessen die je de afgelopen 2 jaar hebt geleerd en alle wijze lessen die je ons, op dit forum, hebt geleerd. Daarvoor dank alvast.

Knuffel

Ik kan me alleen maar aansluiten bij de woorden van Burnie ❤️

Heel mooi verwoord Ax. 2 jaar is een hele lange tijd. Je houdt altijd de positiviteit erin. Ik neem aan dat je in die 2 jaar ook al wel veel vooruitgang hebt geboekt. Voor hoeveel procent zou je jezelf (schatting uiteraard) hersteld achten?

♥️ heel mooi geschreven, en enorm herkenbaar Ax. Dankjewel voor het delen

Bedankt voor jullie lieve reacties ❤️ en ik gun ons allemaal een heel zonnige en zorgeloze toekomst, waarbij we de controle los durven laten en van het moment kunnen genieten 😊

@Leo er is veel gebeurd in die 2 jaar, het is niet zo makkelijk om dat in "percentages van hersteld" uit te drukken. En dan bedoel ik niet dat ik geen schatting kan maken, maar er zijn zoveel aspecten die meetellen. Zeker omdat ik een half jaar geleden nog een flinke terugval heb gehad. Hoe ver ben je dan? Het herstel is geen rechte lijn - het is een proces van vallen en opstaan, waarbij je voor je gevoel soms weer lager bent dan maanden eerder.

Maar anyway, vanwege mijn burniversary, hierbij een schatting, waarbij 100% niet is hoe het was voor mijn ziekte, maar hoe ik verwacht dat het na mijn ziekte zal zijn (en 0% waar ik zag op mijn diepste dal):
Prikkelverdraagzaamheid: 15%
Fysieke conditie: 10%
Rust in mijn lijf: 45%
Herstelvermogen: 30%
Fysieke klachten: 20%
Mentale rust: 40%
Omgaan met angst: 70%
Grensbewaking: 60%
Defusie (niet meegaan in angstgedachten): 75%
Emoties toelaten: 70%

Ik besef dat dit laag lijkt, maar ik zie het heel optimistisch in. Want ik scoor hoog op datgene wat gaat zorgen dat ik fysiek ook ga herstellen: mijn mentale ontwikkeling. Grensbewaking, het toelaten van mijn emoties en niet meegaan in angstgedachten, dat zijn allemaal dingen die gaan zorgen dat ik straks ook weer hoger scoor op de rest. Hoe lang dat nog duurt? Daar kan ik geen percentage aan hangen. Daarvoor is herstel te grillig en het leven te onvoorspelbaar.

Ik heb de neiging om je te feliciteren, maar dat klinkt ook zo vreemd. 😂 Al kan ik je wel feliciteren met het feit dat je het tot nu toe allemaal hebt doorstaan, dit deel achter de rug hebt (een deel dat nooit meer terugkomt).
Je hebt het mooi verwoord.
Op veel mooie nieuwe jaren en steeds minder Burnie Birthdays!

(Ik ben ook al een aardig eind op weg naar de 2 jaar en vind dat nogal confronterend)

Wat mooi gezegd Ax! Ik ben net de 3 jaar voorbij en volgende maand is mijn 1 jaar hersteld verjaardag 🥳

Mooi Ax,dank voor altijd je positieve en leerzame berichten!!
Al veel hoop en moed door gekregen.
Ook ik blijf geloven in herstel,van deze kl…miserie.

Liefs

Bedankt voor jullie reacties allen ❤️ @labelvrijleven en gefeliciteerd met je 1 jarige herstel-jubileum! Klinkt wel wat minder goed dan burniversary haha.

En feliciteren is niet perfect, maar ik heb wel getoost op nog op weinig jaren erbij😂

Hoi Ax

Ook ik sluit me aan bij alle Burnie ‘s
Hierdoor krijg je weer een iets van hoop ….
Topper !

💞

Ax,

Wat zijn jouw berichten hier toch echt bemoedigend.
En een treffer, twee jaar geleden in september ging het bij mij ook uit.
En dan beland in je in een labyrinth opzoek naar waarom, hoe, wat... Waar je eigenlijk als burnouter geen energie voor hebt.

Zelf ben ik helaas nog helemaal over de kop en quasi bed gebonden met chronische pijn en vermoeidheid. Er komt wel meer rust omdat ik doorheen dat labyrinth al tot de nodige informatie en hulp kwam.

Maar zoals je zegt, het is een hele weg.
En anderen die nooit chronisch ziek zijn geweest kunnen daar moeilijk bij.
Al zijn er wel die parels van mensen die luisteren, proberen te begrijpen. Gelukkig.
Maar het is ook mensen verliezen...

Ik herken ook het stuk alsmaar willen uitleggen. Maar dat vraagt ook veel veel energie. Dus eentje om over te waken.

Na twee jaar al kennis opgedaan. CSR, Over de kop, dr linea passaler... Zijn daarin heel helpend geweest. Dan is het ook integreren van wat je oppikt, niet altijd evident met een lijf en geest over de kop.

Het beste gewenst Ax in je herstel proces.
En wie weet over een jaar, 3 jaar later staan we al een stevig stuk verder in ons herstel.

Ik ben van plan binnenkort meer te delen over hoe het emmertje van het zenuwstelsel te legen. Misschien dat dat jou ook nog wat vooruit kan helpen, Sophie. Kan alleen wel alleen op mijn eigen tijd en energie, want op dit moment heb ik heel veel (mooie en minder mooie) dingen aan mijn hoofd. Ik deel dat sowieso op mijn Instagram-pagina, maar soms plaats ik die berichten ook hier (zoals bovenstaande). Hopelijk dan over een jaar inderdaad een heel ander soort Burniversary! 🙏🏻💪🏻

Haha gefeliciteerd Ax! Dank voor je leuke bericht. En wat lief dat je je omgeving zo dankbaar bent. En wat fijn dat je zo veel steun voelt! Ik kan me voorstellen dat je dat ook opwekt bij de mensen om je heen.
Ik heb morgen mijn burniversairy. Heb nu ineens ook zin om het te vieren. Maar Hahaha maar morgen eens kijken of ik dat nog steeds zo voel. Dus we lopen gelijk op. Kort zal ze leven, dan maar he!

Nou jij dan ook "gefeliciteerd", Sterre! 😂 En inderdaad dat ze een stille dood mag sterven 😂😂 Het helpt om (waar het lukt) dingen soms even niet te serieus te nemen. Humor en lachen passen namelijk niet bij de vecht/vlucht modus, maar wel bij de veilige modus!

Hoi Ax, wat is acceptatie moeilijk, ik merk dat ik het zo zat ben, elke dag die onrust die zoveel vergt van je energie. Ik probeer het nu zo goed als het kan, want ik merk dat ik nog erg in de vecht/vlucht modus zit.
Nu 2 jaar in een burnout. Heb 7 jaar aangestaan door de zorg om mijn man met dementie, in dec.'23 overleden. Toen kwam alles eruit. Ik volg je op insta, je bent n topper qua uitleg, hiervoor bedankt!
Liefs Gabje

Wat een pittig traject, Gabje. Dementie is zo'n rotziekte, geen wonder dat dat zoveel van je lichaam gevraagd heeft, en dat je daarna ingestort bent is helemaal niet gek - maar wel heel naar.
En inderdaad acceptatie is verschrikkelijk moeilijk. Die onrust is heel naar en je hele leven heb je geleerd om in de actie te gaan om die onrust weg te halen, en nu moet je dat er ineens laten zijn. Dat is super lastig om te doorbreken. Wees dan ook niet te streng op jezelf, elk stapje die je zet is er eentje! Probeer het om te draaien en elke keer trots te zijn als je wél even iets laat zijn zoals het is.
Heel veel sterkte ❤️

Hallo Ax, dankjewel voor je duidelijke uitleg. Heb jij tijdens je burn-out geen begeleiding gehad?

Jazeker wel. Ik heb ACT gevolgd bij de psycholoog en dat heeft me enorm geholpen. Daarnaast loop ik bij een sportarts. Ik merk alleen dat er te weinig kennis van zaken is in de reguliere gezondheidszorg over het ontregeld zenuwstelsel.

Hoi Ax

Acceptatie zeg je…. 🤔

Heb zelf 1 jaar paroxetine 10 mg ,sinds 6 maanden naar 20 mg gegaan. Overleg Ha. Gehad.
Dit omdat ik sinds 1,5 jaar alleen woon,en me man in nu december drie overleden is.
Veel financiële problemen gehad, en dacht dat ik het wel “even “zou doen….niet dus🙄.rust hebben / krijgen….valt vies tegen. Hou me bezig,hobby’s….maar niemand om je heen,behalve mijn hondje. Ben ik heel blij mee ! Loop veel,ga na mijn afspraken etc. Maar dan toch het angstige,duizelige, droge mond,geregeld zomaar een huilbui. Soms dagen niet 🤷‍♀️. En soms twee dagen achter elkaar. Heb nog geen zin in verplichte dingen te doen.

Mij huisarts zegt dan : wat denk je zelf? Hoe voel je je ?
Redelijk zeg ik dan,maar wel de ups en douwns….bijwerkingen van de Ad, spierpijn,droge mond,duizelig…etc. En dat maakt me onzeker weer/ nog. En dat hoort erbij…zegt hij. Maar om nu te stoppen ….zie ik ook niet zitten als ik de verhalen zo lees🤷‍♀️ zie ook niet veel verhalen paroxetine van anderen….
Ik laat de tranen ook gewoon lopen als ik die bui voel aankomen,maar vind het toch niet leuk🙈.
Regelmatig komen de kinderen,maar je zit dan toch weer alleen.pfff als het dan zo’n k.dag is,soms 5 mg oxazepan,en dan is het weer klaar.
Accepteren is toch wel een dingetje nog …denk ik.
Ben 67 jaar en heb nooit vriendinnen gehad eigenlijk,altijd gewerkt…en nu 🤷‍♀️🙄…sorry voor het klagen !

Hallo An, heftig verhaal! Het klinkt of je veel rouw hebt momenteel, dat is oke. Als je zoals Ax zegt je situatie kan accepteren komt die rouw omhoog en kan het rouwproces verder. Vaak merk je dan dat er meer rust en herstel komt. Sterkte 🙏🏼❤️

Hoi An, wat is het soms ook verrekte zwaar hè met alles, het valt ook zeker niet mee. En de ene dag is de andere ook niet. Ik zeg nu vaak dat mijn leven nu niet saai is, elke dag is weer anders, oké dagen en dan onderneem ik wel wat en kl.. dagen en dan lukken veel dingen niet. Dan ook geen zin in, geen puf voor en dan laat ik het ook maar gewoon zo zijn met hier en daar een traantje. Om chagrijnig van te worden soms.

Maar als ik jou zo lees, dan heb je al heel veel geaccepteerd hoor, maar misschien heb je dat niet in de gaten. Ik denk dat je al veel overwonnen hebt hoor en je doet het allemaal toch maar in je uppie. En toch heb je ook je fijne momentjes met de kinderen als ze langskomen, je wandelingetjes met je hondje, je hobby’s waar je natuurlijk ook niet de hele dag mee bezig kunt zijn. En bij de huisarts zeg je het gaat redelijk met ups and downs. Klinkt altijd beter dan het gaat slecht met me, of niet goed. En ik denk dat veel mensen zullen begrijpen hoe heftig het voor je is om je man te verliezen en er alleen voor komt te staan na zoveel jaar samen te zijn geweest. Maar je doet het goed An, alleen moet je het zelf nog even zien. Je mag best een beetje trots zijn op jezelf hoor.

Van mij krijg je in ieder geval een dikke knuffel en ik hoop dat het met jou steeds beter gaat 🙏🏻

Pff An wat ontzettend verdrietig allemaal, zeg! Logisch dat je je zo ellendig voelt, je hébt het ook gewoon heel zwaar. Dan is accepteren zo verschrikkelijk moeielijk, hè? Als je moet accepteren dat je leven op dit moment gewoon helemaal ruk is. Dus het is juist heel knap dat je dat verdriet regelmatig wel toelaat: verdriet om je man, verdriet om eenzaamheid en verdriet omdat je op dit moment tot zo weinig in staat bent. Jij bent aan het rouwen over bijna alle aspecten van je leven, dat ie heel heftig!
Maar dat toelaten van het verdriet IS juist acceptatie. Dát is verwerking. De strijd niet aangaan. Misschien kun je proberen om af en toe een lagere dosering of geen oxazepam te nemen op zo'n klotedag, om je lijf te laten zien dat je het kunt dragen. Maar als dat (nog) niet lukt, is dat oke. Wees lief voor jezelf en gun het tijd. Het wordt ooit beter ❤️

Ik vroeg me nog af, krijg je ook psychische hulp? Er zijn ook therapeuten die kunnen begeleiden met rouwverwerking. En anders blijf ik altijd en eeuwig ACT therapie promoten, want dat zit helemaal op die acceptatie.

Hoi label,Burnie,Ax

Dank je wel allemaal voor de opbeurende woorden…

@ labelvrijleven, nooit gedacht dat het zo lang duurt….

@ Burnie…zelf zie ik dat dan weer niet dat het al beter is dan maanden terug…..ik huil minder en zo…zeggen me kinderen. Maar het is verdomd moeilijk.ook de drukte in me mij. Hoofd…lijkt soms wel kermis , en het huilen is soms maar kort,maar als ik in de winkel st kan het zomaar gaan 😭…vind dat nooit leuk !
Ik weet ook dat de Ha. Niet alles kan oplossen ,maar ik voel wel wat van de Ad. Accepteren….dan maar wat somber of zo toch?
Nu even naar Ax…

@ Ax….zoals ik al aan Burnie schreef is het niet elke dag prut,maar vaak wel. Accepteren doe ik soms wel, tranen kan ik niet stoppen,dus laat ik ze lopen,is ook accepteren toch?
Door de Ad. Heb ben ik veel minder angstig, kan overal tegenop zien,zoals morgen een bankstelsel wat geleverd word….mijn zoon komt dan helpen….is leuk toch….? Maar tegelijk stress hoe dan🤷‍♀️
Neem maar heel weinig oxazepan 5 mg, soms drie weken niet,echt alleen als ik zo k.t ben.

Mijn man was altijd een harde man,kon ook lief zijn….soms. Dus zelf word je dan ook zo,nu is het tijd voor MIJ….en dan komt alles eruit denk ik ! Ik mag huilen…en me k.t. Voelen,ik hoef het niet weg te stoppen🤷‍♀️en dat moet ik ook leren/ accepteren dat het gewoon kan. Moeilijk…soms een sigaret helpt mij dan ook🙈

Heb ook psychische hulp gehad,maar het klikte niet echt, maar heb wel handvatten gehad. Je moet het toch zelf doen…..
Maar vind het fijn dat jullie begrip tonen….is lang niet vanzelfsprekend Lees graag weer hier, bedankt Ax

@An verwacht niet van jezelf dat je constant maar in de acceptatie zit. Je emoties toelaten is een vaardigheid die je kunt trainen, maar dat kun je niet van de ene op de andere dag. En tranen laten lopen is hartstikke goed inderdaad, probeer ze vooral niet tegen te houden.

Acceptatie is een heel groot iets, geen knop die je zomaar omzet. Maar je kunt de bereidheid om de strijd te laten gaan trainen. Dat betekent ook dat je onrust en angst leert om niet meer weg te drukken, maar om langzaam - stapje voor stapje - toe te laten. Maar het hoeft ook allemaal niet in één keer, he? Dat kan ook helemaal niet.

Je bent hartstikke goed bezig, ook dat je zo bewust bent dat je nu probeert voor jezelf te kiezen en minder hard te zijn voor jezelf. Maar ook dat is een patroon dat je niet zomaar doorbroken hebt en dat hóeft ook niet en dat kán ook helemaal niet. Soms is de dag doorkomen al ongelooflijk zwaar en mag je ook gewoon trots zijn dat dát je gelukt is. En soms geldt dat zelfs minuut voor minuut. Het leven kan verschrikkelijk zwaar zijn.

Wat betreft die stress en angst die je voelt: dat hoort echt bij een burn-out/ontregeld zenuwstelsel. Je hele lijf staat volledig op scherp. Ik weet niet of je mijn uitleg gelezen hebt (verhaal 2026). Ik heb hem net even weer omhoog geplaatst, maar ik quote mezelf hier ook even:

"Je ruststand doet het nagenoeg niet meer en je lichaam zit in een constante staat van levensgevaar. Dat is ook de reden waarom je in het begin van je burn-out zo verschrikkelijk angstig bent voor álles. Dat je jezelf niet meer terug herkent. Je lichaam zit letterlijk in overlevingsmodus, de actiefstand staat non-stop aan, en overal zie je gevaren. Alsof je constant recht tegenover een leeuw staat en je lichaam dus constant moet beslissen of je moet vechten of vluchten."

Dus dat jij dus zelfs angst ervaart bij het ontvangen van een bankstel is hartstikke logisch! Dat maakt het niet minder vervelend, maar misschien helpt het je om ook dát toe te laten: dat die angst en stress er mogen zijn, wetende in je achterhoofd dat het je lijf is die dat veroorzaakt en dat het niet echt is.

En als laatste over hulp krijgen: ja, het i waar dat je het zelf moet doen, maar dat betekent niet dat je daar geen hulp en handvaten bij mag krijgen! Jammer dat je geen klik had met je therapeut, maar ga alsjeblieft nog op zoek naar hulp elders: een psycholoog, ACT, lichaamsgerichte therapie, stressortherapie of CSR coaching - allemaal opties (ook afhankelijk van je financiële mogelijkheden). Ik weet zelf echt veel over het zenuwstelsel en ik kan je precies vertellen wat er mis is bij mij, en toch ben ik zelf ook weer een nieuw traject gestart omdat ik er niet helemaal zelf uitkom. Vandaag kwam ik er in dat traject bijvoorbeeld nog achter dat ik eigenlijk heel veel boosheid en frustratie nog in mijn lijf heb zitten - dat had ik zelf echt niet door!

@ Ax. Wat moet je vervolgens doen met die boosheid en frustratie?

Hoi Ax

Dank je wel voor het bericht…
Een mens zit maar raar inelkaar 🙈pfff het zenuwstelsel is moeilijk. Ik zal eens kijken voor therapieën..
Het huilen laat ik ook gewoon toe, net als soms dat je wat angstig of zo bent….trillende benen ,duizelig zijn, etc.
Ik lees zo nog even over je verhaal 2026 .dank je wel….lees hier regelmatig ook !

@An verwacht niet van jezelf dat je constant maar in de acceptatie zit. Je emoties toelaten is een vaardigheid die je kunt trainen, maar dat kun je niet van de ene op de andere dag. En tranen laten lopen is hartstikke goed inderdaad, probeer ze vooral niet tegen te houden.

Acceptatie is een heel groot iets, geen knop die je zomaar omzet. Maar je kunt de bereidheid om de strijd te laten gaan trainen. Dat betekent ook dat je onrust en angst leert om niet meer weg te drukken, maar om langzaam - stapje voor stapje - toe te laten. Maar het hoeft ook allemaal niet in één keer, he? Dat kan ook helemaal niet.

Je bent hartstikke goed bezig, ook dat je zo bewust bent dat je nu probeert voor jezelf te kiezen en minder hard te zijn voor jezelf. Maar ook dat is een patroon dat je niet zomaar doorbroken hebt en dat hóeft ook niet en dat kán ook helemaal niet. Soms is de dag doorkomen al ongelooflijk zwaar en mag je ook gewoon trots zijn dat dát je gelukt is. En soms geldt dat zelfs minuut voor minuut. Het leven kan verschrikkelijk zwaar zijn.

Wat betreft die stress en angst die je voelt: dat hoort echt bij een burn-out/ontregeld zenuwstelsel. Je hele lijf staat volledig op scherp. Ik weet niet of je mijn uitleg gelezen hebt (verhaal 2026). Ik heb hem net even weer omhoog geplaatst, maar ik quote mezelf hier ook even:

"Je ruststand doet het nagenoeg niet meer en je lichaam zit in een constante staat van levensgevaar. Dat is ook de reden waarom je in het begin van je burn-out zo verschrikkelijk angstig bent voor álles. Dat je jezelf niet meer terug herkent. Je lichaam zit letterlijk in overlevingsmodus, de actiefstand staat non-stop aan, en overal zie je gevaren. Alsof je constant recht tegenover een leeuw staat en je lichaam dus constant moet beslissen of je moet vechten of vluchten."

Dus dat jij dus zelfs angst ervaart bij het ontvangen van een bankstel is hartstikke logisch! Dat maakt het niet minder vervelend, maar misschien helpt het je om ook dát toe te laten: dat die angst en stress er mogen zijn, wetende in je achterhoofd dat het je lijf is die dat veroorzaakt en dat het niet echt is.

En als laatste over hulp krijgen: ja, het i waar dat je het zelf moet doen, maar dat betekent niet dat je daar geen hulp en handvaten bij mag krijgen! Jammer dat je geen klik had met je therapeut, maar ga alsjeblieft nog op zoek naar hulp elders: een psycholoog, ACT, lichaamsgerichte therapie, stressortherapie of CSR coaching - allemaal opties (ook afhankelijk van je financiële mogelijkheden). Ik weet zelf echt veel over het zenuwstelsel en ik kan je precies vertellen wat er mis is bij mij, en toch ben ik zelf ook weer een nieuw traject gestart omdat ik er niet helemaal zelf uitkom. Vandaag kwam ik er in dat traject bijvoorbeeld nog achter dat ik eigenlijk heel veel boosheid en frustratie nog in mijn lijf heb zitten - dat had ik zelf echt niet door!

Hmm bovenstaand bericht is exact wat ik eerder getypt had, maar opnieuw geplaatst. Dit is eerder gebeurd; is dat een fout van de site? Of heeft iemand mijn verhaal gekopieerd/geplakt en wederom onder mijn naam geplaatst? Ik ga maar uit van dat eerste haha, er gebeuren wel vaker gekke dingen hier 😂

Even omhoog

Omhoog!

Als ik heel eerlijk ben kwam ik er snel achter dat van alles doen geen enkele zin heeft. Wat bij mij werkt:

Regressie therapie = druk van de ketel
Verder chillen en bankhangen. Emoties laten stromen. Niet vechten tegen ontladingen. Af en toe prikkels opzoeken om m'n brein er aan te laten wennen. Af en toe tv kijken. Spelletje op m'n telefoon, etc.

Het wordt allemaal zo veel beter. Alleen ben nog voor geen meter belastbaar. Lichaam wordt eerlijker. Minder compensatie, meer vermoeidheid.

Alleen de wereld oogt nog wat vaag. Dingen gaan te snel. Net niet voldoende overzicht. Geluiden net te hard (maar kan ze beter plaatsen, en dat scheelt me een slok op een borrel). Merk gewoon nu in principe een zware hersenmist. M'n brein volgt de boel niet lekker.

Boosheid en frustratie vind ik een hele moeilijke maar ook dat mag er zijn. Van je afschrijven helpt heel erg (ik schrijf echt nare woorden soms, maar dat is oke). Daarnaast ook gewoon lekker in je kussens slaan of op en neer springen als je dat lukt. Schreeuwen, keihard schelden. Dit zijn manieren waarop je de boosheid er mag laten zijn en waarop ie kan zakken. Letterlijk fysieke ontlading.

Wat super goed dat je dat gedaan heb. Ik ben vanavond weer even naar een verjaardag geweest wat ik na 2 jaar burnout ook weer op aan het pakken ben. Ben nu ook erg moe en een vol.hoofd maar probeer nu even te ontspannen zodat ik hoop ik een goede nacht heb. Hier ging het begin van de week ook niet lekker maar toch dit gedaan.
Trots dat je dat gedaan heb en dat ben ik nu ook na vanavond....
🥰

Wat fijn dat je je beter voelt! Heb je ook nog weleens last van inslaap/slaapproblemen of (extreme) vermoeidheid 's ochtends?

Heeft u ook dat rare gevoel in het hoofd dat zorgt voor spanningen op de armspieren? Scan mri zegt alles ok. Maar de kronkel is er wel. Voel me nooit meer mezelf ook

Inslapen duurt altijd lang..... en in totaal slaap ik op dit max 6 uur per nacht... je hebt het er maar mee te doen. Het is in periodes een stuk minder geweest. Ben hier aardig blij mee.
Raar gevoel in het hoofd is nogal breed begrip. Maar het gevoel dat iemand met een vinger onder je schedel zit te drukken oid. Of een spanband om je hoofd heeft en die even aanspant en weer loslaat. Ik weet ook niet hoe je dat precies moet omschrijven, en het zal bij iedereen net weer iets anders zijn...

Bizar hoeveel klachten er zijn. Denk wel 80 verschillende klachten. Dank voor het delen van je verhaal

Hoe herstel laten verlopen nvt? Wat heeft geholpen. Wat is de magische sleutel?

Hier nog 1 zit al 2 jaar in een burnout gaat wel redelijk nu maar door spanningen nu weer druk op het hoofd nek en schouderklachten pfffff en wazig zien

Ik herken al joun klachten.. gelukkig ook niet meer allemaal.. de meeste zijn weg. Maar bij te veel inspanning zoals sporten op een normale niveau kan de klachten na een paar dagen weer wat meer laten opkomen.. heb je medicatie? Ik ben nog lang niet de oude.. wat heeft jou geholpen om na 2 jaar al zo n vooruit gang te hebben ik zit er al 4 jaar in. Mis mijn lichamelijke inspanning.. voel dat mijn spieren vooral in de bovenrug en middenrif et nog niet aankunnen

Het boek "Over de kop" van Brankele Frank heb ik laatst gelezen. Zij vertelt over dr eigen ervaring met burnout en legt goed de wetenschap achter een burnout uit. Daarnaast geeft ze ook allemaal tips in het boek voor burnout die ook gebaseerd zijn op wetenschappelijk artikelen. Als iemand die graag dingen begrijpt, vond ik dit een erg goed boek om te lezen. Vond hierin begrip en erkenning voor gevoelens en symptomen die ik niet snel online kon vinden.
Daarnaast is het ook nog leuk geschreven!

- ergotherapie
- evt icm psycholoog
- tips uit verhaal 1532 staan ontspannende activiteiten (ik heb ze al een paar keer gekopieerd en in meerdere verhalen geplakt vandaar dat ik nu doorverwijs naar het verhaal 😉)
X Rodha

Hoi Rodha, ik zie je vaak voorbij komen op dit forum. Ben jij inmiddels hersteld? :-)

Ik ben in de herstelfase, nog niet in de eindfase :-)
Ik ben tegenwoordig minder online en lees niet alle reacties op het forum maar deel af en toe nog wat tips en steun eens in de zoveel tijd. Ik weet hoe het voelt om in nood te zitten zonder juiste hulp, vandaar dat ik mijn ervaringen deel die voor mij hebben gewerkt en werken waarmee ik steeds stapjes vooruit zet. En vandaar dat ik ergotherapie en een psycholoog aanbeveel, het is voor mij levensreddend geweest kan ik zeggen. Als ik geen vooruitgang had geboekt had ik niet deze tips gedeeld.
En andere lotgenoten zoals Eric en Taco en William etc die delen ook enorm goede tips die je kan terugvinden in de reacties. Deze tips vanuit hun zijn voor mij ook een bevestiging dat ik mij op het goede pad bevindt ;-)
X Rodha en veel kracht toegestuurd

Bevind*

Up (omhoog) met dit verhaal
Aanvulling is welkom qua tips voor nieuwe lotgenoten

Hoi A., er is al veel over geschreven in verschillende verhalen. Maar wat mij er een beetje doorheen helpt is toch wat beweging, wandelen/fietsen en Nederland in beweging, maar ook mediteren. En wat ik heel fijn vind zijn massages. Die helpen mij ontspannen. En verder gewoon regelmatig iets uitproberen joh en voelt het goed, dan lekker doen en zo niet, dan blijft het bij 1 keer. Verder ga ik nog naar fysio, psychosomatische fysiotherapie en naar een psycholoog.

40 daagse online mindfulness “cursus” (gratis) van Tara Brach. Vond ik fijn toen ik zo diep zat dat ik niks anders kon dan liggen en hooguit ff mediteren. Dan had ik toch een soort doel van de dag, iets om naar uit te kijken. (Elke dag een nieuwe korte meditatie en korte uitleg)

Yoga nidra van ally boothroyd op youtube

Lichaamsgerichte psychotherapie en onderdeel daarvan is ACT

Elke dag beweging rustig opbouwen. Begin met 1 minuut als het moet. Wandelen, Qi gong, restorative yin yoga.

Slapen: Spijkermat, CBD olie, verzwaringsdeken, vast slaapritueel.

Psycho educatie, dus leren over je burnout, zenuwstelsel regulatie (vagus nerve oefeningen, EFT oefening, havening, butterfly tapping)

Dat leren over je toestand leidt tot meer begrip voor jezelf, helpt met acceptatie.

Routine!!!!!!!! Wees consistent. Met eten slapen wandelen, en welke vorm van oefeningen/beweging je ook doet.

Nooit van 0 naar 100. Kleine stapjes.

Schrijven. Dingen als dankbaarheid bijhouden of JournalSpeak methode. Of gewoon vrij een dagboek bijhouden. Wees je eigen beste vriend.

Camp burnout (online programma). Voor mij waren er 2 simpele dingen die mij enorm geholpen hebben die ze zeiden: als je opeens heel veel angst en paniek hebt is dat een teken dat je teveel doet. Als je slecht/niet slaapt is dat ook een teken dat je teveel doet. Probeer (nog) minder te doen op een dag.

En misschien wel de belangrijkste: elke burnout is anders. Jij bent uniek en jouw ervaring ook. Leer je eigen lichaam begrijpen, leer ernaar luisteren en leer (weer) vertrouwen in jezelf te hebben. Een burnout is trial en error, en jij bent de enige die kan begrijpen wat jij uiteindelijk nodig hebt om te herstellen. Stapje voor stapje. Neem de tijd die jij nodig hebt!

❤️

Wat een waardevolle tips ❤️

Graag dit verhaal weer omhoog voor alle lieve lotgenoten zodat we allemaal sneller kunnen herstellen.
Aanvulling qua tips is niet verplicht hoor, mag wel maar hoeft niet aangezien er al veel mooie tips staan. Alles welkom maar voel je niet verplicht
Maar ik zal het soms weer omhoog plaatsen dit verhaal, als ik het niet vergeet, zodat andere lotgenoten hier van kunnen leren ook en de tips niet verloren gaan en ondergesneeuwd wordt door de rest van de verhalen

Lief zijn, niet alleen voor andere maar ook voortaan voor mijzelf en mijn lichaam
En taken verdelen over de dag, niet alles in keer. Dus rusten en activiteiten afwisselen met elkaar op een dag

Andere=anderen

Minder tv kijken, minder achter laptop en Schermtijd mobiel heel erg verminderen.

Meer richten op rust, en afwisselen met creatieve activiteiten en indien mogelijk met rustige fysieke activiteiten. Bijv wandelen, tuinieren, tai-chi, huishouden bijvoorbeeld

Minder Energie uitgeven dan je hebt en zo je reservebatterij steeds meer opladen. Waardoor je steeds meer energie hebt om weer je zelf met hele kleine stapjes uit te dagen

Mensen niet meer over mijn grens laten gaan, nee is voortaan ook echt nee. Heel moeilijk is dit maar oefenen en blijven oefenen

Indien nodig zoveel mogelijk delegeren en dingen die geen prio hebben zo veel mogelijk uitstellen.

Altijd denken in oplossingen en mogelijkheden

Ook Werken aan de onderliggende zaak van je burn-out. Maar in eerste instantie zvm rust en bijslapen in eerste fase van de burn-out

Gezond eten

Zaak=oorzaak

Focussen op wat je wel hebt en wel kan, en focussen op mini succesjes die je boekt

En vertrouwen hebben dat het goed komt 💛

En stil staan dagelijks waar je dankbaar voor bent

En 1 a 2 keer per week vette vis eten, denk aan haring, zalm, sardientjes. Als je niet van vis houdt zijn visoliecapsules van de action optioneel. Ja die capsules zijn niet geoxideerd want er zit ook vitamine e in.
Maar vette vis is nog beter dan capsules

Verder: middag dutje helpt goed ook
Goed luisteren naar je lichaam

Het boek ‘De burn-out reset’. Theorie van wat er in je lijf gebeurt met een duidelijk plan van aanpak. Heel fijn.

De eerste maanden alleen iets heel kleins doen en dan meteen weer rust nemen door te gaan liggen of yoga nidra (Ally Boothroyd werd al genoemd, maar hierbij nogmaals :))

De grote lijn in de gaten houden en daar hoop en vertrouwen uit halen: ‘een paar maanden geleden kon ik me nog niet voorstellen ooit weer iets ‘normaals’ te kunnen en kijk mij nou eens op dit terrasje zitten’.

Kalm (proberen te) blijven als ik me ineens weer helemaal terug naar af voel. Maar wel heel serieus nemen en terug in activiteiten.

Up🆙🆙🆙

Mooi dat mensen dit verhaal uppen! Dan blijven deze tips in stand, en hoeven we minder vaak de tips te herhalen, dat scheelt weer energie, al doen we het met alle liefde natuurlijk maar efficiënt te werk gaan met alles is belangrijk 😄 ook tijdens een BO

Ruimte geven aan emoties en gevoelens. Let wel op, dit kost ook enige energie dus doe dit zodra je (wat) energie over hebt
Maar ook niet al te lang in blijven hangen, terug op het zadel erna weer. Rouwen en bouwen noemen ze dat. Je wisselt het met elkaar af

En heb vertrouwen in een goede toekomst omdat jij dit gaat creëren ✨

Trauma’s verwerken via EMDR therapie via erkende psycholoog. Als je een echte (zware) trauma hebt zou ik men toch aanraden zich te laten begeleiden door een psycholoog voor EMDR therapie. Trauma’s zijn geen kattenpis en dienen heel voorzichtig en op de juiste professionele wijze aangepakt te worden. Uiteraard zijn er gradaties in trauma’s

Begrijpen waarom mensen doen waarom ze doen. Mensen zijn geen aanvallers maar verdedigers. In het geval van pesten: Kinderen pesten vanuit onzekerheid, en of omdat ze populair willen zijn. Mensen willen niet buiten de boot vallen en als je niet in het plaatje past willen mensen niet met je geassocieerd worden. Heel pijnlijk maar de realiteit. Mensen willen niet alleen zijn dus kiezen liever voor de populaire groep. Het is puur een overlevingsmechanisme, puur de natuur. Daardoor kon ik het echt loslaten omdat ik wist dat de natuur dit zo bedoelt heeft. Dit onderdeel was helpend ook voor mijn herstel.

Heb je geen zware trauma’s dan kun je zelf ook ruimte geven aan het doorvoelen van emoties en gevoelens. Het heeft mij enorm geholpen, huilen is zo helend! Door deze heling had ik veel verwerkt en de kracht gevonden om door te zetten. En daardoor kon ik uiteindelijk ook aan de slag met therapie en kon ik nog meer stappen zetten 🙏🏼

Dus ik wel een ieder meegeven: Step by step, zul je voorruitgaan. Trust the process!! Je bent veel sterker dan je denkt dat je bent!! Je toekomst zal beter worden, blijf hoopvol en vertrouwen houden en blijf je focussen op dingen die je helpen aan je herstel. Er is niet 1 oplossing. Het vergt een multidisciplinaire benadering.

“Begrijpen waarom mensen doen waarom ze doen”

Ik lees nu dat dat niet helemaal duidelijk geschreven was.

Ik bedoelde daarmee te zeggen: leren begrijpen waarom iemand zich gedraagt tegenover jou wat jouw woede aanwakkert, bedenk hoe de ander op dit punt is gekomen qua gedrag.

Als je mensen leert begrijpen zul je leren dat mensen niet anderen willen aanvallen, maar juist iets te verdedigen hebben, hun eigen pijn. Dit kan je op alles toepassen, van de politiek tot Gaza, Israël, pestende mensen, narcistische ouders, ouders/mensen met autisme of trauma’s, maar ook mensen die verslaafd zijn aan geld en macht, en ga zo maar door.

Alles heeft te maken met: elkaar begrijpen

Dan gaat er een wereld voor je open als je dit meer snapt en zal je woede afzwakken. De woede die had gezorgd voor pijn, verdriet, wantrouwen, angst etc die een aanleiding ook waren tot je burn-out

Up 🔝🆙🆙

Jeetje wat haal ik hier weer even wat kracht uit. Dank allemaal!!

Goedzo Leonie! Daar is het precies voor bedoelt, je bent niet alleen en je gaat het redden! Je bent echt sterker dan je denkt dan je bent!

En zie tips uit verhaal 1532

Je niet niet alleen / je bent niet de enige met deze klachten bedoelde ik, al voelt dat soms wel zo, maar dat is niet zo.
Herstel is mogelijk! Echt waar!

ik kan een psycholoog icm ergotherapeut aanraden, dit wordt vergoed. Alle sessies worden vergoed bij de psycholoog, is afhankelijk hoe lang het traject duurt. En minimaal 10 uur ergotherapie krijg je vergoed vanuit de basisverzekering. Als je aanvullend verzekerd bent krijg je vaak nog extra ergotherapeut uren erbij.

Psychosomatische fysio is ook optioneel maar dat wordt meestal alleen vergoed via aanvullende verzekering. Maar als je zelf betaalt, dan ben je 50-60 euro per uur kwijt ongeveer.

En medicatie kan soms wat verlichting geven. Afhankelijk van de ernst van je BO zou je dit kunnen overwegen aangezien sommigen hier baat bij hebben als steuntje in de rug om bijv beter te kunnen slapen of meer rust te ervaren

Maar hoe lang het traject ook duurt bij de psycholoog, ze worden allemaal vergoed indien je een juiste diagnose hebt.

Een juist diagnose vanuit de DSM 5 bedoel ik daarmee

Maar hoe lang het traject ook duurt bij de psycholoog, de sessies worden allemaal vergoed indien je een juiste diagnose hebt vanuit de DSM 5

dit online artikel via Google tegen angst/piekeren/hypochondrie: “ Piekeren. Waarom je het doet (en hoe je ermee stopt) “. De hele titel tussen de aanhalingstekens dien je te kopiëren en in Google te plakken

Een hele korte Samenvatting van het artikel wat ik had gedeeld bij angst/piekeren/hypochondrie. Maar het beste is om het artikel te lezen

Tegen piekeren: Het beste is om jezelf af te leiden
En Piekeren lost niks op. Vind een oplossing voor het probleem waar je over piekert of angst of steeds over hebt. Denk in oplossingen en mogelijkheden.
Ben je bang dat je in de schulden komt: maak een excel bestand en noteer daar je inkomsten en uitgaven zodat je inzicht krijgt
Ben je bang dat je een ernstige ziekte hebt: ga naar de huisarts en laat je onderzoeken. En nee dat betekent niet dat elke week terug moet naar de dokter, want als hij aangeeft dat er niks ernstigs te vinden is na onderzoek dan kan je daar op vertrouwen.
Ben je bang dat je afspraken niet lukt in de ochtend: plan ze dan later op de dag en plan meer rust in ervoor en erna. En zeg afspraken af als het echt niet lukt.
Dat waren wat voorbeelden, maar wees creatief in het denken van oplossingen.
Verder: men lijdt het meest door het lijden wat men vreest. Ofwel we lijden meer door onze angstgedachten, dan dat we daadwerkelijk lijden door iets ernstig of dat er daadwerkelijk iets ernstigs gebeurt waar we bang voor waren, dus je kan je gedachten vanaf nu meer los laten. Vaak komen de angstgedachten niet uit.

Het artikel wat ik had gedeeld staat in de reacties

Als je niet luistert naar je lichaamssignalen houd je je Bo in stand of kunnen je klachten nog meer toenemen, geloof me maar…. Mijn BO was extreem toegenomen door dat ik niet luisterde naar de overprikkeling oa…. Die weg wil je echt niet bewandelen kan ik je vertellen. Zelfs mijn ergste vijand wens ik dit niet toe

Verder raad ik de tips aan uit verhaal 1532 ter ontspanning

je dient juist iets te doen aan/met het signaal en het niet te onderdrukken.

Luister naar het fluisteren van het lichaam zodat het niet hoeft te schreeuwen.

Ik heb ervan geleerd gelukkig, maar ik heb ook geleerd om te leren van andermans fouten voortaan. Dit raad ik jou ook aan te doen

En verder kan ik een ergotherapeut van harte aanbevelen. Zodat je inzicht krijgt in je belastbaarheid, ruimte geeft aan rust afgewisseld met activiteiten en met stapjes weer meer vooruitgang kan boeken door jezelf uit te dagen zodra de overprikkeling en vermoeidheid bijv is afgenomen.

Wat een super idee!

Ik doe vaak voor het slapen de tril oefening van Nick de Waard (staat op YouTube) en daarnaast volg ik ook z'n online cursus. Heb daar positieve ervaringen mee. Ben er erg blij mee. Geeft veel inzichten in mijn patronen.

Daarnaast begin ik 's ochtends op een spijkermat (kun je volgens mij bij de Decathlon halen) met een half uurtje liggen.

Ook heb ik EMDR gedaan, dat hielp wel iets voor trauma. Vooral de scherpe randjes. En ik slik B12 op aanrade van m'n huisarts. Zij adviseert mij ook ergotherapie, maar ik merk dat ik daar op dit moment geen behoefte aan heb want middels dit "pakket" merk ik dat ik al vooruit kom.

Voor mensen die een burn-out hebben door een verslaving, denk aan werkverslaving, telefoonverslaving, internetverslaving, verslaafd zijn aan continue bezig zijn ipv rust willen nemen of verslaving aan genotsmiddelen kan ik dit aanraden:

- boek “Grip” van Marc bosma en Johan van Zanten. Voor mensen met en verslaving en autisme maar ook voor mensen zonder autisme en gedragsproblemen/gewoonten problemen. Ook staan er dingen in over hoe om te gaan met stress/overprikkeling/grenzen bewaken en aangeven
- Forum “verslavingdebaas”
- Google op: rookvrijekeuze blogspot. (staan diverse gratis Ebooks toepasbaar voor diverse verslavingen)
- Boek “zo vrij als een vogel” van Koen Michielsen

Thee zonder theïne nemen
Decafe nemen ipv normale koffie
Het beste is geen alcohol nemen, geen sigaretten, geen drugs. Oa Mijn stemming verbeterde hierdoor en mijn angsten en nervositeit namen af hierdoor maar ook mijn benauwdheid. Je voelt je zoveel alerter/wakkerder/fitter door zonder dat.
Niet te vaak ongezond eten
Door Suiker steeg mijn cortisol in begin van mijn Burn-out. Nu kan ik er beter tegen inmiddels.
Alleen als ik te weinig gegeten heb en beetje last heb van lage bloedsuiker spiegel of als ik extreem last heb van overprikkeling dan moet ik wat extra suiker nemen, maar dat is alleen een tijdelijke oplossing. Want voldoende en gezond eten is de basis en bij overprikkeling werkt meer rust nemen alleen echt.

Door suiker = door teveel suiker op een dag steeg mijn cortisol bedoelde ik. Overdaad schaadt

Helemaal onderaan deze site staat het kopje “tips”. Als je daar op klikt kom je op een pagina met heel veel tips over diverse onderwerpen

Up 🆙🆙🆙

Up dit verhaal

Chat gpt voor vragen en tips

En de luisterlijn voor een luisterend oor en tips

Vaker (langere) pauzes en luisteren naar mijn lichaamsignalen

Vaker (langere) pauzes en luisteren naar mijn lichaamsignalen En inspelen op de behoefte die daar uit voortvloeit

Wat mooi medelotgenoot, zo lief ook 🫶🏻 En we blijven elkaar ondersteunen op wat voor manier ook.

Wow mooie dichtregels, kan je goed.
We steunen elkaar

Ik zit zo min mogelijk op het forum omdat rust key is binnen mijn herstel, maar ben enorm dankbaar voor deze community.
Enorm waardevol dit forum, met alleen maar lieve mensen!!! We begrijpen elkaar, en hebben veel gemeen. Ik hoop dat mensen die hier tips hebben gehad van anderen, deze tips weer doorgeven aan de nieuwelingen. Zou houden we het cirkeltje rond en gaat er niks verloren.
Blijf geloven in een mooie toekomst! En zet m op!

❤️❤️❤️❤️
Liefs K

(Kamillethee)

Mooi stuk Juul,

Ik kan ook niet langer dan 2 uur iets doen (1,5 jaar geleden in BO beland) Eigenlijk is 1 tot 1,5 uur al 'genoeg'

Hier ben in het erg mee eens wat je schrijft:

'Terwijl wat een BO nodig heeft, is rust, acceptatie, er mogen zijn, geen afwijzing maar een liefdevolle benadering. Herkennen jullie dit of zijn jullie het hier mee eens? Ikzelf veroordeel mijn BO want hij beperkt me. Terwijl hij me juist wil beschermen tegen ingebakken mechanismen.'

En onzekerheid leren verdragen oe ja daar ben ik ook mee aan het oefenen, is nog niet altijd makkelijk hè.

Veel rust geduld en vertrouwen gewenst.

En liefs

Liesie

Je dient je hersen-batterij op te laden, dat kan alleen door minder uit te geven dan je hebt. Iemand schreef ook een tijd terug over 60% verbruiken van je totale capaciteit. Goed je belastbaarheid in kaart dus brengen en daar onder blijven zodat je je batterij kan opladen.
Blijf gefocust op oplossingen en ontspannende afleiding welke niet cognitief is . Lezen en schrijven is belastend voor de hersenen, dus ik raad eerder fysieke en creatieve dingen aan (zie verhalen en reacties hier onder). Maar goed het is ook testen voor je zelf, wat werkt wel en wat niet.
Misselijkheid niet, iets staat me bij dat ik het wel heb gehad maar dat waren niet mijn ergste klachten, maar ik heb wel tal van andere symptomen gehad of die ik nog steeds heb. Elk lichaam is anders. Jouw klachten klinken als een stress symptoom, het signaal dat je teveel hebt gedaan
Liefs en heel veel sterkte met je herstel 🍀

Mooi stuk Juul.

Heel herkenbaar, goed verwoord.

Ook hier veel sterkte met je herstel!

En ps: uit de vorige reacties op pagina 1 kwam ik er al 12 tegen met mensen die ook last hebben van misselijkheid

Dus met 60% zit je dan op 1 uur 10 minuten. Zodra de klachten zijn afgenomen kan je weer rustig opbouwen middels de “20-3-20 regel” die kan je opzoeken op internet. Een ergotherapeut of psycholoog kan je hier ook bij helpen als je er niet uitkomt

Ik ga de 20-3-20 regel meteen even googelen zo, bedankt! En op 60% blijven....ja een hele goede ook, want ik geef en doe altijd veel te veel. Ik wíl te veel, te groots. Grote les!
Het 'doel' in het herstel is toch om overprikkeling te VOORkomen? Want dan activeert het zenuwstelsel in een stressrespons?

En creatieve dingen doen, is ook een goede. Ik lees veel (hou daar echt van) of verdwijn als verdoving en voor de fun in series of een film.

Mijn ergotherapeut zei dat bewegen de tegenhanger is van een vol hoofd en een vol hart (veel emoties). Ik neem me dat vaak voor om meer te gaan bewegen, maar het is geen hobby😇

En nog een gekke vraag misschien, maar als jullie 'rust moeten houden', wat doen jullie dan? Liggen en naar het plafond staren? Slapen? Hier zit bij mij soms zo'n weerstand op: wéér liggen....

Liggen net ooglapje op en als ik teveel ga piekeren en rust niet kan vinden: reiki muziek luisteren op youtube of een geleide meditatie doen (ik vind een paar slaapmeditaties van commit happiness erg fijn) ook van youtube

Verhaal 1580 staan tips met rustgevende activiteiten ook die niet overprikkelend zijn

Ja ook de 20-3-20 regel kan je toepassen voor je overprikkeling, dus voorkomen dat je overprikkeld raakt

“ JONG EN OPGEBRAND, VREEMD? OF TOCH NIET!? “ een goed artikel ook wat te vinden is op Google over het over-gestimuleerd brein

Ja het doel is om je overprikkelende hersenen rust te geven, en te voorkomen dat je overprikkeld raakt. En je lichaam rust te geven. Klachten zijn een signaal dat je te veel over je grens heen bent gegaan

En verhaal 1162 incl de reacties staan ook tips met activiteiten

Dank je Liesie en Anoniem🙏🙏

Heel herkenbaar in de ochtend gaat het vaak oké maar in de middag pijnlijke middenrif, heel licht gevoel in hoofd en dat maakt me dan weer angstig en moe en geeuwen elke dag hoop ik opnieuw dat het niet gebeurd maar tot heden gebeurd het eigenlijk elke middag en de avond gaat dan weer goed

Je niet fijn voelen en de onzekerheid mbt je gezondheid zijn lastig he Anoniem. Het komt goed, we proberen maar om positief te blijven!

Groetjes Juul in dit geval;)

Hoi A.

Helemaal met je eens! Ik ben op een gegeven moment twee weken met mijn partner in een huisje in Zwitserland gaan zitten om te ontprikkelen en toen we terugkwamen had zelfs mijn partner even moeite om zich weer aan te passen. Het meest ironische vind ik altijd wanneer ik een rustgevende meditatie of Yin yoga lesje aanzet op youtube en ik eerst door twee snoeiharde flitsende reclames heen moet voordat ik bij mijn ontspanningsvideo kom.

Ook tv kijken vind ik echt vreselijk, al die reclames, al dat lawaai. Het valt mij ook veel meer op nu inderdaad. Ook wanneer ik buiten ben. Supermarkten en winkels zijn ook afgrijselijk qua prikkels.

Nou, in elk geval blij om te weten dat ik niet de enige ben die dit zo ervaart, gedeelde smart is halve smart ;)

Ik heb wel eens ergens gelezen dat een mens anno nu op één dag net zo veel prikkels ervaart als iemand een paar honderd jaar geleden in zijn hele leven aan prikkels heeft ervaren.

Merkwaardige is dat voor de burn-out je dit helemaal niet lijkt te beseffen, maar nu des te meer….

Oh zo herkenbaar!! Ik vind het al irritant als iemand te hard met zijn lepeltje in zijn koffie roert of het klikken van de tok in huis.

Voorbij scheurende scooters en harde tv reclames vind ik echt verschrikkelijk!

Laatst liep ik in het bos met mijn hondje en toen liepen er 2 dames achter me te praten, net iets te hard, ik heb gewoon gewacht totdat ze voorbij liepen 🤦🏻‍♀️

Jep, alle kleine dingetjes komen 10x zo hard binnen als vroeger…

Als tip trouwens, maar denk dat de meesten deze al wel gebruiken, maar ik loop grote gedeelten van de dag met noise cancelling oordopjes in, dat scheelt echt een hoop.

Lekker rustgevend muziekje op, en je hoort nauwelijks meer iets van externe geluiden….

Klopt helemaal! Het lijkt wel of iedere vrije dag de hele buurt aan het klussen is. Schuren, timmeren, schilderen met radio aan, enz. Of met heggescharen, grasmaaiers en bladblazers in de weer zijn. Dan zwijg ik nog over het verkeerslawaai. Keek altijd graag naar BBBC First, maar kan niet meer tegen de reclame. De tip van A. is een heel goede: oordopjes werken echt.

Als ik erg veel last heb van overprikkeling...prop in mijn oren vol met ouderwetse Watten....heerlijk rustig en kost niks.
Ook in de nacht...slaapt heerlijk !

Ooh, erger ik mij er nu méér aan?
Ik word ook af en toe knettergek van veel te hard pratende mensen buiten, sorry hoor maar het is wel een eigenschapje van veel mensen met een andere afkomst dan kaasland. Ach ja sociale huurwoning buurt. Honden die tegen elkaar blaffen, grasmaaiers en bladblazers die te vaak maaien. Auto met boem boem boem muziek. Stofzuigers, schreeuwende junkies en af en toe tatuut tatuut. Scooters en busjes voor bezorging. Vuurwerk uit Polen midden in de nacht (grappig hoor) en o ja, katten midden in de nacht die na hun liefdesspel KGGGGGIAAAAAUW OOOJ OOJOJOJ schreeuwen. Gelukkig heb ik ook zo'n oorklepset. En muggen! Nog zoiets fijns.

Hier precies dit! Oordopjes van loop zijn top.
Maar: ben ik de enige die ook echt overprikkeling in de ogen ervaart? Licht, patronen…? Kan geen tv meer kijken, lezen lukt niet alles danst, en op sommige dagen voelt het zelfs met m’n ogen dicht als een enorme druk achter mn ogen/voorhoofd alsof m’n ogen in m’n kassen heen en weer schieten.
Herkenbaar voor iemand?

Heel herkenbaar. Ik kwam niet de deur uit.

Als ik mijn wandelingetje deed, dan met zonnebril, festival-oordopjes, en pet op.

Toen ik iets beter was, dan gebruikte ik een Walking meditation om zoveel mogelijk geluid te blokkeren en te focussen op het lopen.

Toen ik iets meer beter was en durfde te fietsen, dan deed ik het alleen met hulp van navigatie. Dan hoefde ik niet na te denken over welke straat ik moest inslaan en alleen letten op het verkeer wat relevant voor mij was (in plaats van op ALLES te reageren). En ook voor het deels blokkeren van het geluid

Hi Taco,

Dank voor delen: ik kan het e book niet vinden met de oefeningen. Wat voor oefeningen deed jij zoal?

Vreemd, 1 maand geleden stond het nog online, maar het lijkt offline gehaald te zijn? Jammer zeg.

Heb je het nog ergens? Misschien zou je het kunnen mailen naar me?

Indien ja, dan deel ik m’n e-mailadres

Hey Taco,

Die verdrongen emoties doorvoelen, heb je dat alleen gedaan of was je in therapie?
Heb je tips wat je uiteindelijk het meest geholpen heeft?
Ik heb ondertussen er wel wat over gelezen (het boek "weg van de pijn") en ga nu podcasts beluisteren...

Groetjes,

Ik vind dit echt heel interessant. Heb het boek en werkboek van emovere besteld. In het begin van mijn BO heb ik die heftige verdrietige emoties namelijk ervaren en de diepe ontlading die daarbij kwam. Nu kom ik er moeilijk nog bij, maar zit nog meer… Ben heel benieuwd!

Klopt het het programma via therapieland is?

Therapieland ken ik niet. Je kan inderdaad het betaalde werkboek bestellen, het is heel interessant. Verdrongen emoties klinken heel vaag, maar als je je bedenkt dat het allemaal mini trauma's zijn en dat het zenuwstelsel deze op kan slaan.. begint het best logisch te klinken.
@K ik zit voor een deel in therapie, veel doe ik zelf thuis met oefeningen uit een online programma (releaseCFS). Ik heb zelf SOLK gelezen, heb ook het werkboek gekocht, die oefeningen moet ik nog proberen. @Z ik heb ze nog wel ergens digitaal geloof ik, maar ik denk als de maker ze offline heeft gehaald ze niet de bedoeling heeft dat ik die dan ga delen. Daar zit een copyright op.

Hoi Taco, wat super om te lezen dat je de laatste tijd zo vooruit gaat! Bedankt voor het delen van je tips. Ik heb ook veel last van onverwerkte emoties, maar ik kom er maar niet bij lijkt het wel.
Ik slik antidepressiva tegen de angst, maar de laatste tijd twijfel ik of dat nier juist verhindert dat ik bij mijn diepere emoties kan komen.

Ik ga in elk geval je tips ter harte nemen, nogmaals bedankt

Hey Taco,

Ik lees dat je een online programma hebt aangeschaft. Is die de moeite waard naast de boeken? Aanschafprijs is €432,- zag ik. Best veel geld, maar als ik lees wat het jou in 2 maanden heeft gebracht, meer dan waard! Gebruikte je medicatie tijdens deze 2 maanden of ben je daar mee gestopt?

Kun je een kleine schets geven hoe ze je bij die diepere emoties laten komen? Welke technieken ze gebruiken en wat je zelf doet?

Hoi Taco

Super bedankt voor het delen, ik heb ook het gevoel dat er veel opgeslagen zit in mijn zenuwstelsel wat doorvoeld en ontladen moet worden. Zou je misschien iets specifieker kunnen zijn wat we waar kunnen vinden en hoe het er ongeveer uitziet? Misschien een link delen?

Bedankt!

Ik doe het ReleaseCFS programma van Daniel. Hij heeft ook een podcast.

Heb me ook aangemeld. Voelt als een warme community. Dank voor delen!

Heb me ook aangemeld. Voelt als een warme community. Dank voor delen!

Hey Zwaan, fijn! Ik had al een reactie gegeven :) ik denk dat je wel weet wie ik ben.

@hierboven therapieland is van emovere? Dat is ook een aanrader ja, momenteel nog gratis!

Verder zou curable kunnen als je goed Engels spreekt of dus een boek als emotie als medicijn of solk/weg van de pijn. Allemaal TMS.

Bij een burnout is de trigger alleen vaak een langere aanloop van stress en wordt daarom vaak niet als TMS gezien.

Hey Zwaan, fijn! Ik had al een reactie gegeven :) ik denk dat je wel weet wie ik ben.

@hierboven therapieland is van emovere? Dat is ook een aanrader ja, momenteel nog gratis!

Verder zou curable kunnen als je goed Engels spreekt of dus een boek als emotie als medicijn of solk/weg van de pijn. Allemaal TMS.

Bij een burnout is de trigger alleen vaak een langere aanloop van stress en wordt daarom vaak niet als TMS gezien.

Hoi Taco,

Ook ik ben sinds kort begonnen met verdrongen emoties doorvoelen, ik zakte steeds verder en verder en mijn klachten werden erger. Mijn lichaam begon aan te geven dat er wat uit moest, na wat oefenen en blijven voelen kwamen er langzamerhand wat emoties omhoog. Ik heb daarna een ontladingssessie gedaan bij Dennis van Miltenburg (Holistic), hier kwam heel veel woede, verdriet en angst omhoog en heb ik er uit mogen slaan, huilen en doorvoelen onder zijn begeleiding (daarnaast geeft hij ook gelijk inzichten wat er in je speelt qua traumas en dergelijke en waar aan gewerkt kan/mag worden). Mijn energie voelde daarna gelijk stukken beter en vrijer, helaas in de dagen daarna ook weer te snel uitgegeven (tja, blijft nog steeds een burnout he). Nu de dagen erna merk ik dat er op random momenten veel en pure emoties omhoog komen zonder dat ik hier gedachten bij heb waar ik boos of verdrietig om ben (soms ook shaken e.d.), deze geef ik dan ook de vrije loop en doorvoel ik. Het voelt voor mij nog vrij nieuw, maar ik denk dat dit een heel mooi en puur proces is dat mij zeker gaat helpen en al geholpen heeft tot nu toe. Zijn jouw ervaringen een beetje hetzelfde?

Wauw Wouter, wat mooi. Ik heb een ander process doorlopen en bij mij zitten de emoties nu weer wat dieper omdat ik dit werk helaas niet deed in het diepte van mijn burnout. Het klinkt alsof er zeer veel vloeit en dat is super goed! Vooral doorgaan, zie het als een UI met veel lagen, iedere 'release' is een laag die je doorvoelt en las laat en je systeem uit gaat. Nadat 1 laag weg is komt de volgende laag omhoog en komen de klachten weer terug. Het kan dus lijken dat je na 1 maand geen progressie hebt geboekt, maar je bent wel 20 lagen verder dus je hebt zeker wel progressie geboekt! Na verloop van tijd merk je dat je envelop steeds groter wordt zonder sensaties te krijgen. Dus je terugvallen worden kleiner, je krijgt meer energie, je kan meer prikkels aan zonder probleem, je slaapt beter etc. Je bent op de perfecte weg!

Bedankt voor je reactie Taco, ik haal er veel erkenning uit en dat geeft mij een goed gevoel. Ik merk inderdaad dat de laatste dagen de spanningen en angsten toenemen, tot het intense aan toe. Zelfs bijna een paniekaanval gehad, terwijl ik dat eigenlijk nooit heb. De poorten staan nu open en alles wat er uit wilt mag er uit heeft Dennis mij verteld. Vanochtend had ik last van hele hevige angst, stress en spanningen, ik kon niks meer en ben terug naar bed gegaan om vervolgens alles te doorvoelen en te laten gebeuren, mijn lichaam begon flink te shaken en ik begon te huilen, daarnaast kwamen er herinneringen omhoog van vroeger. Deze ben ik op gaan schrijven dmv journalspeak, opeens allemaal herinneringen, verbanden en inzichten, er kwamen veel puzzelstukjes omhoog die ik in elkaar kon leggen. Toen ik klaar was met schrijven (dik half uur later) kwam er hele heftige verdriet omhoog. Een flinke release dus! Ik mag dit als heling beschouwen en daar ben ik dankbaar voor, wel is het erg pittig en twijfel ik om weer een paar nachten bij m'n zus te gaan logeren gezien het al m'n energie lijkt te kosten. Fijn deze erkenning, thanks voor het delen!

Hoi Taco,

Heb jij gedachtes bij elke verdrongen emotie die omhoog komt? Ik merk dat het soms echt flinke releases zijn waarbij ik herinneringen terugkrijg en ik opeens inzichten krijg.
Ook zit ik soms een half uur te shaken en flink te huilen zonder dat ik kan linken wat de onderliggende/verdrongen reden is van deze emoties.
Ik denk dat beide goed zijn, maar twijfel soms een beetje of ik wel diep genoeg ben als ik er geen herinneringen/inzichten e.d. bij krijg, tegelijkertijd probeer ik mijzelf er zoveel mogelijk aan over te geven dus het is wat het is, ik moet het proces zijn gang laten gaan, alles uiten, meer vertrouwen hebben en controle loslaten denk ik maar. Qua prikkels verwerken gaat het al stukken beter, ik kan ze veel beter hendelen. Daarnaast lijkt alles langzaam wat beter te gaan, ik beweeg weer wat meer, raak minder van slag van stressvolle situaties, pieker wat minder, eetlust gaat weer richting normaal en ik kan weer beter muziek luisteren en tv kijken. Wel worden de klachten; spanning/angsten/onrust met momenten wat heviger, dan weet ik dat er iets aan het drukken is wat eruit moet, dit is wel pittig nog. En regelmatig is savonds de pap gewoon echt op en is rondje lopen eigenlijk weer te gek, maar het proces kost ook gewoon een hoop energie vermoed ik.

Hoi Taco heb je ook last van pijnlijke nek.en schouders stijve spieren vaak hoofdpijn enz soms ook getriggerd door licht en schermen.. drukkere plekken zorgen na 3 jaar nog steeds vo9r een licht duizelnde gevoel in mijn hoofd en af en toe een soort bewustzijn verlies van 3 sec

Wouter, dat klinkt super goed! Nee je hoeft geen gedachten erbij te hebben, je released automatisch en dat is super! Gewoon doorgaan langzaam, mentaal zwaar inderdaad.

@anoniem wel iets maar voor iedereen zijn de klachten anders, dat maakt niet uit. Ik heb meer spanning in de kaak en soms nek maar geen stijve spieren.

Hoi Taco, hoe gaat het momenteel met je?

Ik neem ook sertraline al een aantal jaar. 50mg in de avond voor het slapen voor de minste bijwerkingen. Ik heb ze voor ptss, en angststoornis. Ik ben na jaren nog steeds traag qua reactie vermogen. Ik reageer soms dan pas een paar sec later. Maar het werkt wel, niet 100% maar veel word daardoor wel onderdrukt.

Ik slik nu een jaar sertraline. Mij waren ze vergeten te vertellen dat ik met 25mg mocht beginnen.. dus ik begon gelijk met 50mg. Dat was heel heftig, twee weken lang enorm beroerd van geweest. Maar na een poosje kwam er wat rust in mijn hoofd. Ik ben op den duur naar 100 mg gegaan omdat ik oxazepam slikte en daar van af wou, maar nog wel erg angstig was. In t voorjaar afgebouwd naar 75mg en dat gaat goed. Begin september dacht ik wel naar 50mg te kunnen maar dat bleek toch nog te vroeg, kreeg weer meer angstklachten. Nu weer op 75mg voorlopig.
Ik slik het ‘s ochtends, heb nog wel wat darmklachten als bijwerking maar het helpt me verder goed. Je zal merken dat het na een week of 6 op volle werking is en het dan steeds rustiger wordt in je hoofd (als het goed is).

Sterkte!

Hoi , ik slik het nu voor angst en depressie,begon met 25 mg, en sinds 4 oktober 50 mg.
Veel bijwerkingen,maag,darmen,misselijk,hoofdpijn ,huilbuien ,moe ,etc.
Ik hoop dat het wat beter word nog,voel wel wat, maar ze zeggen ongeveer 6 weken voor het er goed inzit 🤷‍♀️
Moet ik dan toch al 75 mg..? Voel me zo verschrikkelijk,25 mg erbij 🤔, krijg je nog meer bijwerkingen toch.? De h.a. Dacht van niet,omdat het er al 3-4 weken in zit ,

ook nog niet veel zin n iets,bij veel stress of als ik wat moet
Doen, boodschappen of zo. Stress bij controle ziekenhuis,gelijk van slag ,
Neem wel 2x halve oxazepan per dag. Dat helpt wat ,
Hoe doen jullie dat ? Hoor het graag ,!

Nog wat vergeten…
Ik slik om rond 21.00 de 50 mg sertraline,
Wil me misschien te snel goed voelen, maar pfff.
Kan nog niet geloven dat het straks beter gaat,zoals ik me nu voel …zo eng ! Nooit zo geweest,

Sterkte ,en ik lees hier ook veel ,!

Kan best lang duren voor je je beter gaat voelen. Bij mij werkte ze pas na een paar maanden, 25mg deed niet veel bij mij (maar had ook last van darmen en maag in het begin) en vooral dat stoned gevoel en een rare druk in mijn hoofd. Het is op een gegeven moment wel weg gegaan. Dat moe zijn had ik ook, werd er erg slaperig van. Maar als ik probeer te stoppen word ik erg neerslachtig en heb ik huilbuien en word ik best wel opstandig en dat piekeren komt geen einde aan

Hoi Anoniem
Heb jij 25 of 50 mg.? Hoelang ben je al bezig?

Ben bij de h.a. Geweest en kijk het nog 1 maand aan,dus blijf ik nu op 50mg. Voelt al wel iets beter ,dus ik kijk even dan🤔 nooit gedacht dat het wel 6 weken of zo kan duren?
En idd. De maag en darmklachten ,hoofdpijn,zijn er nog wel,maar iets minder lang! Draaierig , en misselijk ook.neem dan een
Maagtablet.bij veel stress heb ik ook de huilbuien,en erna is het dan weer ff over. Het is geen wonderpil, maar het helpt wel wat ! en soms halve oxazepan 0,5 mg.
Piekeren is er ook , maar merk dat het iets anders / beter? Voelt. Zo raar allemaal!
Wat doe je bij hartkloppingen? Dat vind ik toch ook wel eng! Rustig blijven …maar ja..! 😢🤷‍♀️
Vind het prettig da je soms even je angst kwijt kunt hier!
En gerust gesteld word !

Ik neem op het moment 50mg, denk al een jaar of 5/6. Bedoel je met hartkloppingen dat het te vlug gaat of overslagen? Ik heb ze ook regelmatig maar ik laat het gewoon over me heen komen en zo niet afleiding zoeken. Je kunt van piekeren of na denken (emoties) al hartkloppingen krijgen, zeker als je angst of spanning hebt. Die van mij schiet rap naar de 100+ als ik over bepaalde gebeurtenissen na denk. Als je het niet vertrouwd terug gaan naar je arts :-). Ik zou me er niet echt druk om maken en zeker niet op proberen te letten. Dat hoort bij het leven. Iedereen heeft ze wel eens

Hoi A.,

Hartkloppingen heb ik ook al ruim 1,5 jaar elke dag. Ze zijn wel stuk minder intens nu dan voorheen. Komt ‘gewoon’ door je ontregelde zenuwstelsel. Milde beweging helpt bij mij: even wandelen, wat yoga oefeningen of (rustig) een beetje dansen.

Ik zou niet nu al naar 75mg sertraline gaan, geef je lichaam even de tijd om aan de 50 te wennen zou ik zeggen. Zelf had ik op den duur veel last van de oxazepam, het “afkicken” daarvan was taai maar heeft me wel veel goed gedaan. Ik ben destijds in 3 maanden tijd afgebouwd van 4 x 10mg per dag naar niks meer.

Ik snap wat je bedoelt met het piekeren, dat is er nog wel maar de sertraline onderdrukt de reactie erop. Dat is heel raar en heel erg wennen in het begin. Maar het is ook een verademing vond ik zelf.

Alle klachten die je verder noemt, heb ik ook gehad en ervaar ik nog steeds wel eens als ik mezelf te veel belast. Het duurt lang, maar je leert het steeds beter accepteren en ermee omgaan.

En soms zul je nog wel eens momenten hebben waarop je het niet vertrouwt (zoals je hartkloppingen). Laat het dan idd vooral onderzoeken als dat je geruststelt! Heb ik ook regelmatig gedaan en daar is in mijn ervaring alle begrip voor.

Hoi Anoniem en Y

Dank jullie wel voor de reactie !
Bij de Ha. Geweest en houd het voorlopig ff op 50 mg.na 1 maand weer kijken dan. Het is nog heftig allemaal,
Zoals de hartkloppingen (vlugge) dus het gaat weer weg.
Maar op dat moment schrik ik dan altijd🤷‍♀️
Spanning is er zeker,want ben mijn man nu 9 maanden kwijt door ziekte. Allemaal heftig dus,angstig, huilen,en soms ook wel een dag dat het iets beter is.vandaar dat ik niet naar 75 mg wil en ga. Zoals jullie zeggen , emoties ,piekeren ,moe en hoofdpijn.ook door de sertraline ,de fut is eruit🤷‍♀️ houd me wel bezig,ff de hond uitlaten,diamant painting ,
Oxazepan neem ik 0,5 mg om de ochtend even op te vangen,dat werkt dan wel . Soms in de middag nog een halve,maar alleen als het echt niet lukt! Zodra de sertraline wat beter ingewerkt is, wil ik er ook vanaf.
Ik hoop dat het straks beter gaat als ik alles weer aankan.
Ik weet dat het geen wonderpil is…maar toch.
Daarom ben k erg blij met deze antwoorden . En weet ik dat ik niet de enige ben. Dank jullie wel !!
Ik lees hier regelmatig !

A.

Ik slikte jaren geleden sertraline denk ik zo'n 3 jaar lang, van 25 naar 50 en weer terug.. ik merkte heel veel beterschap. Ik kreeg er ook xanax bij voor echt stressvolle situaties maar die nam ik weinig uit angst voor verslaving.
Alle klachten die jullie vernoemen als bijwerkingen heb ik niet gehad toen maar wel nu, ik heb een burnout en neem geen medicatie, maar de misselijkheid, darmklachten, hartkloppingen , hoofdpijn.. die heb ik wel. Ligt dus niet per se aan de sertraline, kan ook reactie zijn op de stress en angst gevoelens.
Als je twijfelt, consulteer je huisarts. Beter eens teveel en gerust zijn dan een keer te weinig en je zorgen maken in alles wat je voelt. Je hebt al genoeg aan je hoofd..

Hoi P
Stress en angst is er zeker ! Depressie en angst…
Nooit zo geweest. Moe,en nergens zin in, het zal tijd kosten denk ik, maar daar ben ik nooit goed in geweest!
Ook veel huilen nog, al lijkt dat iets minder te zijn.
Bij de huisarts kom ik ook regelmatig tegenwoordig,omdat
Het me zo vaak aanvliegt en geruststelling nodig heb.
Er is zoveel gebeurd de laatste 2,5 jaar,gewoon niet leuk meer.en iedereen denkt nu dat het wel gaat omdat je sertraline neemt,maar het is een hel. Daarom lees ik hier regelmatig!
Ik wens je alle goeds en hoop dat het snel beter gaat.

Wat erg dat je je man bent verloren, dat lijkt me vreselijk om mee te maken. Niet verwonderlijk dat je met zoveel stressklachten te maken hebt nu.

Bij mij is het overlijden van mijn tante een van de aanleidingen voor mijn BO geweest. Het is ontzettend zwaar om naast het “gewone” rouwen ook nog eens burnout te zijn. Ik kan me daarom een beetje in je inleven en ik leef erg met je mee! Veel huilen is niks mis mee, laat de tranen vooral maar vloeien.

En herken ook wat je zegt dat je nooit zo geweest bent en dat je het moeilijk vindt om het tijd te geven. Klinkt als iets dat ik zelf had kunnen schrijven. Loslaten van de controle is het moeilijkste wat er is, mensen onderschatten het enorm! En zo’n compleet andere kant van jezelf zien is ook heel erg moeilijk. Weet dat de echte jij er nog is, alleen heeft die het nu even taai.

Het klinkt cliché maar het komt echt goed met ons allen, daar moeten we op blijven vertrouwen! Sterkte

Hoi Y.

Dank voor je bericht,

Ik ben alle controle kwijt lijkt het wel! Lijkt wel overleven !
Altijd sterk geweest , en nu ? Ben Nergens meer.
Gelukkig heb ik mijn kinderen nog,maar ook die hebben een eigen leven . Nu nog even aan de verhoging van Sertraline 50 mg werken ,en dan hoop ik dat het redelijk wordt!
Qua rust in mijn hoofd,depressie en angst. Naast de bijwerkingen dan! En huilen ? Tranen lopen gewoon ,hoef ik niks voor te doen!🤷‍♀️😥
Ooit zal het beter gaan…dat moet gewoon!

Bedankt voor je opbeurende woorden!

Neem de sertraline nu 4 weken, 50 mg.

Hebben jullie ook zoveel hoofd en nekpijn daarbij?
En zo moe zijn.? Of is het allemaal stress van wat ik allemaal meegemaakt heb de afgelopen tijd?
Vind het best eng. Duizelig zijn ? Loop dan even met mijn hond een rondje,maar helpt niet veel.en hou me ook wel bezig! Vandaag toch al weer 2x huilbui gehad,zomaar uit het niets ! Pfff
Ik hoor wel dat het even nodig heb om in te werkten, 8 weken of zo? Klopt dat? Ik weet dat het lang duurt , veel verwerken, maar is dit niet dweilen met de kraan open?
Ik hoor het graag,geruststelling 🤷‍♀️😰

Ja allemaal klachten van stress die je noemt. Ik zelf zit nu weer in een terugval omdat ik overbelast ben geraakt en ik heb ook weer meer last van hoofdpijn, nekpijn, stijve kaken, misselijkheid en duizeligheid. Kon een paar weken terug makkelijk een half uur flink wandelen, nu is een kwartier op heel langzaam tempo de max.

Het accepteren is echt supermoeilijk, ik merk nu zelf dat ik er (onbewust) toch elke dag nog tegen strijd… maar dat helpt niet. Maakt het misschien alleen nog maar erger. Huilbuien gewoon laten gebeuren, dat is blijkbaar nodig en helpt ook met stress verwerken. Ben toevallig zelf ook net gestopt met een spontane huilbui, ook daarin herken ik je verhaal!

Maar weet in elk geval dat je klachten waarschijnlijk niets anders zijn dan stress en je lichaam dat nog went aan de sertraline. En inderdaad verwerking, dat heeft veel tijd nodig.

Hoi Y.

Wat erg voor je… het is ook zeker niet makkelijk allemaal,

Hoelang ben je nu met 50 mg bezig,? Voel je je al wat beter?

Al zijn het maar 10 minuten wandelen…,dat heb je toch maar gedaan , acceptatie is voor mij ook heel moeilijk, zeker als het zo’n dag als vandaag is. Duizelig,dronken gevoel, huilen,malen , beren op de weg ….etc. Soms halve 0,5 mg oxazepan.
Slaat de sertraline wel aan? Denk ik dan….pfff

Het doet me goed dat ik niet alleen hierin ben. (Niet rot bedoeld) en ben blij met je antwoorden! Doet me toch goed! Je leest er niet zoveel van🤷‍♀️

Lees hier ook veel, al ken ik je niet, het doet me goed !
Wens je ook sterkte , !

Hoi Y. En anderen die het ook moeilijk ermee hebben !

Hoe is het nu met je?

Hier ook niet geweldig, huilbuien zomaar en tegelijkertijd
Wiebelende benen ,pudding lijkt het wel.
Heb jij ook wat minder eetlust?
Draaierig, nergens zin,kan me nergens toe zetten.malen….
Eng vind ik het. De h.a. Zei ,(donderdag nog gebeld) dat het toch nog wel in moet werken,en eerst paar weken erger,en dan beter moet worden.nu 4 weken🤔maar wil zo graag beter zijn.weer angstig ,zomaar,pfff word er gek van . Hoe lang heb het bij jou/ jullie geduurd eer het wat minder word?
Sorry voor het zeuren, maar🙈🤷‍♀️ ik lees het wel, !

Ik denk dat het bij elk persoon verschillend is, ook de klachten en symptomen. Mijn maag kan na jaren nog steeds niet tegen de sertraline bijv. Ik krijg elke keer maagpijn na de inname en nu heb ik daar maagbeschermers voor gekregen maar die geven mij een lege honger gevoel en als ik dat negeer doet mijn maag nog meer pijn dan voor ik die maagbeschermers kreeg. altijd dat knagend gevoel… Helaas heb ik met sertraline nog steeds met momenten last van piekeren of ineens verdriet zelfs soms angst om soms naar buiten te gaan of bang dat andere wat van me gaan denken.
prikkelbaar en overslagen ook wel meer dan voor ik eraan zat. Maar voor ik ze nam was ik echt een wrak met zware emoties , constant huilen. Ook echt dat eenzame gevoel alsof “iedereen” me liet vallen. Echt een rot gevoel in ieder geval. Het gevoel alsof ik onbelangrijk was. Als het goed is word dat minder na verloop van tijd. Kan echt lang duren en ze het kan nog steeds boven water drijven maar minder..

Hoi Ano

Ja ,het is verschillend. En zeker lastig , omdat het zo lang duurt. Angst en malen ,spontaan huilbui hebben,is er hier ook zeker, maar ook goede momenten, niet veel nog…maar iets ! Heb nog niet veel zin in iets, meer op de automatische piloot 🤔,
Moeilijk !!

Hoelang neem je sertraline dan ? En hoeveel mg ?

Hoi A.,
Sorry voor de late reactie. Je vroeg hoe lang ik nu 50mg slik, maar die 50mg ging niet zo goed dus ik zit sinds oktober weer op 75mg. Het zou zo’n beetje deze week weer op volle kracht moeten zijn.
Ik had een paar zware weken maar het gaat nu weer wat beter! Nog wel erg moe en spierpijn maar verder weer wat stabieler.

Het geeft helemaal niks hoor als je veel vragen hebt! Fijn om te lezen dat je wat aan de reacties hebt.

Als ik je berichten zo lees, dan denk ik dat je HA wel gelijk heeft. En al je klachten, hoe erg en hoe rot ze ook zijn, worden echt op den duur minder. Al heb je daar nu natuurlijk niks aan.

Ik merk bij mezelf dat ik nu eindelijk steeds vaker denk: er is niks, het is gewoon stress en het zakt wel weer als ik uitrust. Maar ik snap heel goed dat je het moeilijk hebt! Je kan weinig ondernemen als je zo ziek bent en daardoor heb je des te meer tijd over om te piekeren.

Mij helpt het ook om te weten dat dit allemaal heel typische stressklachten zijn en er niks ernstigs onder zit. Maar laat vooral testen als je die bevestiging graag wilt. Blijf over je zorgen praten. In mijn diepste dal vroeg ik elke dag aan mijn vader: het komt toch wel goed met me?
Hij kon niets garanderen natuurlijk maar hij zei altijd ja het komt goed.

Sterkte hoor!!

Hoi Y.
Jammer dat je nu op 75.mg zit.heb je er veel bijwerkingen van?
En hoe lang duurde het voor je dat je er iets aan had?
Ik ben sinds 4 oktober op 50 mg🤔 !
De1 zegt paar weken.? De ander zegt 3 weken🙈.
Heb heel veel meegemaakt zegt de Ha. Ook,maar pfff soms is het dweilen met de kraan open.slaat het wel aan of ben ik gek aan het worden.?
Daarbij ook in een huis wonen,waar ik niet wilde.ivm.overlijden van mijn man.geen plek voor mezelf hebben, is een donker huis ,bah…

Nu weer een dag met heel veel huilen,zenuwachtig en trillen van binnen,malen,mijn hoofd staat niet stil, hoofdpijn ,versnelde hartslag,druk op mijn ogen van stress ! etc.
Ik voel het al als ik wakker word,weer zo’n klotedag! Doe wel diamant painting,spelletje etc. Maar dan nog malend hoofd.😢Hoelang nog ?! 🙈 wil zo graag rust in me hoofd!
Mijn kinderen zeggen dat ook ..het komt wel goed,maar…
En vraag het mezelf ook wel,maar tjonge….

Dank je wel weer voor je reactie,ik lees je !

Hoi ,hor gaat het bij jullie?
Sinds het weekend veel spierspanningen in mijn rug.de grote spieren langs de rug.ook in mijn zij.alleen als ik een warmtekussen erop heb,is het uit te houden. Lopen gaat net,bukken niet geweldig.
Zijn de spieren nu zo overbelast of? Niet zwaar getild of zo.schoot er zo in. Gelijk in de stress! Nieren of zo denk ik dan! 🤷‍♀️ kan me ook niet ontspannen,ja alleen met dat warmtekussen. Wat doen jullie daaraan? Morgen naar de fysiotherapeut,hoop dat het los komt. Beetje zwabberig op de benen. Wat moet ik eraan doen?

Heb de sertraline nu sinds 4 oktober,50 mg, en voel wel wat,maar nog niet geweldig 🤔 is dat normaal.
Gelijk weer dat angstige… herkenbaar?
Geruststelling ? Alvast bedankt

Hoi A,
Vervelend zeg dat je zoveel klachten hebt. Ik ga proberen overal zo goed mogelijk op te reageren.
1. De sertraline duurde bij mij ook wel een paar weken. Ik weet het niet meer zo goed. Nu de laatste keer weer verhogen naar 75 mg heeft mij goed gedaan. Ik had een paar weken een flinke dip maar voel me nu weer een stuk beter.

2. Ik heb ook nog steeds last van stijve spieren. Heb ook een warmtekussen, heerlijk ding. Probeer matig te bewegen dat helpt.
Verder geldt eigenlijk voor alles: probeer het er te laten zijn. Je bent erg op zoek naar wat moet ik er tegen doen? Wat heeel logisch is! Ik heb dat ook heel lang gedaan maar het helpt je niet. Op deze manier klamp je je vast aan een stukje controle omdat loslaten niet goed lukt.

Goed dat je creatieve hobby’s hebt! Het is ook heel begrijpelijk dat je veel piekert. Doe ik ook nog steeds veel. Maar hoe meer je je daartegen verzet, hoe erger het wordt.

Ik volg ACT dat is een therapie die kan helpen accepteren en loslaten. Op Google is er veel over te vinden, misschien heb je daar wat aan.

Sterkte en onthoud: je klachten zijn heel veel voorkomend, en het kan echt goedkomen maar gun jezelf de tijd

Hoi Y.

Bedankt voor je reactie..helpt mij altijd!
Ga nu de 5e week in,vanaf 4 oktober!
Accepteren en loslaten ,ben ik nooit goed ingeweest .maar ik doe me best!

Had je geen bijwerking toen je naar 75 mg ging?

Vind het zo eng om te doen als de Ha. Zou zeggen dat het iets omhoog zou kunnen! Hoeveel moet je nemen om je hoofd en alles beter te krijgen? Moet de 22e weer naar de Ha.🤔 soms nog halve oxazepan,dat helpt zo’n 4 uurtjes !het is net ff dat zetje ,dat het helpt! Soms duizelig etc.
Het huilen lijkt wel iets minder te zijn, en anders is het maar even.

Doe jij veel op de dag ,bezig zijn ? Hobby?

Dankjewel wel !

Nee ik had niet echt bijwerkingen toen het weer wat omhoog ging. Voel me juist weer rustiger en stabieler nu.
Snap dat het spannend is om eventueel de dosering te verhogen. Doe wat voor jou goed voelt. Bij mij is het voornaamste wat ik merk beetje buikklachten als bijwerking. Maar is prima mee te leven. Hoe hoog de dosering moet zijn verschilt per persoon. Goed dat je regelmatig naar de HA gaat om te overleggen.

Ik werk 4x per week 1-2 uur per dag (minimaal een uur, per dag even kijken wat lukt). Verder ga ik ‘s middags vaak nog wel even slapen. Ik wandel elke dag 15-30 min., ik doe yoga/stretchoefeningen 15-30 min per dag. Verder licht huishoudelijk werk, verspreid over de week. Wel elke dag koken.

Als ik energie heb, spreek ik wel eens een uurtje met iemand af in het weekend. Ik ga ook wel eens naar een winkel, al blijf ik daar meestal niet al te lang.
Verder doe ik ook graag creatieve dingen, waterverf, lezen, naaien en momenteel ben ik mezelf aan het leren haken.
Tip: leuke, luchtige boeken of een leuke podcast luisteren. Dat haalt mij echt uit mn hoofd.

Van de zomer had ik 5 weken vrij (ik ben juf) en toen ging het echt goed met me (minder verplichtingen). Ben toen zelfs op autovakantie geweest naar Frankrijk.

Nou lang verhaal weer maar ik doe het nog steeds rustig aan. Wel kan ik echt veeeel meer dan een jaar geleden, toen kon ik echt niks. Kon toen niet eens alleen zijn uit pure angst en nu ben ik als mijn man werkt overdag altijd alleen en gaat dat ook weer prima.

Hoop dat dit je weer een beetje moed geeft.
Zou zeggen probeer niet teveel met de medicatie bezig te zijn maar ik weet hoe moeilijk dat is en dat dat soms niet lukt. En dat geeft ook helemaal niks, op den duur word je weer wat stabieler en kan je het allemaal weer beter aan.

Hoi..

Mooi dat het wat rustiger is.en niet meer bijwerkingen hebt.
Maar ben je niet bang dat je teveel afvlakt .?

Volgende week naar de h.a. Terug om te overleggen! Nu 5 weken. Sertraline.
IK wil me te snel weer goed voelen geloof ik…
Maar het is een hele kuif !
Ineens huilen,duizelig, paniekerig,al is het GEEN paniekaanval!

En fijn dat het beter gaat met jou !
Alles heb tijd nodig!

En hoop op een huisje waar ik me prettig in voel, wat nu niet is. Ook dat breekt me op ! Maar doorgaan💪🏼

Dank je wel !

Klopt, dat het je afvlakt voelt soms raar en ik vond dat in het begin ook doodeng. Ben er inmiddels aan gewend. Zelf merk ik nog steeds wel dat ik emoties voel, ik ben niet volledig afgevlakt en ik kan gewoon blij boos verdrietig enz zijn. Maar het komt wat minder hard binnen.

Ik hoop ook voor jou dat je een fijn plekje krijgt, als je huidige omgeving niet fijn is kan dat ook weerslag hebben op je mentale gezondheid.

Al je klachten, ineens huilen, duizelig paniek enz, zijn herkenbaar. Huilen = ontladen en al het andere moet je blijkbaar ook ‘doorheen’ voordat het minder wordt. Ik vind het moedig van je dat je via deze weg je verhaal durft te delen en om advies vraagt. Daar mag je al trots op zijn! En ik wens je veel sterkte en kracht.

Hoi Y.

Ben blij met je reactie..
En idd. Ik voel ook dat het iets beter gaat,en wat minder huil.maar soms vliegt het me ineens toch aan. Hoofdpijn en duizeligheid, moe, en soms ook minder druk in me hoofd, maar nog niet top .

Al Is het een vreemde,..
en als je verder niemand hebt 🤷‍♀️…en 1 stresskip bent…pff

Hoi

Nu 6 weken 50 ml. En weer een rotdag !
Weer de hoofdpijn en vreselijke gevoel van onrust, trillerig, kan me nergens toe zetten. Heb halve oxazepan genomen.
Moe, net een huilbui ….etc.

Morgen naar de h.a. Kijken wat hij zegt !
Komt het ooit nog goed😢 ben ik zo gek?

Als ik hier zo lees gaat het bij anderen veel sneller dat ze zich soort van (goed / redelijk ) voelen!
Maar dat heb ik nog niet ? 🙈pffff

Hoi ,
bij de h.a. Geweest…en toch maar naar 75 mg.
Ben er niet echt blij mee, maar 🤷‍♀️. Nog veel piekeren en vol hoofd,draaierig van de stress ,trillen van binnen…etc.
Nu hoop ik niet ,weer veel bijwerkingen te krijgen. Het is maar 25 mg meer, maar pfff ..over 2 weken weer terug komen ! Moest het ff kwijt.., nog suggesties.?

Ik wil me te snel goed/ redelijk voelen denk ik, maar oh..
Zo moeilijk!

Hoi…
Is dit herkenbaar voor iemand :

Sinds 4 dagen Ben ik van 50 naar 75 mg sertraline gegaan, maar heb nu veel last van trillingen in me lijf, erg moe, gewoon eng…hoe lang duurt dat .?
Pudding benen, slap etc .hoofdpijn angstig wat 🤔
De h.a. Zegt dat het bijwerkingen zijn, ,moet er ff doorheen, maar zo eng! Help !! Geruststelling

Hoi..ben weer terug naar 50 mg. Sertraline,had alleen trillen ,huilen, angstig ,hartkloppingen,puddingbenen,en zo.a.s. Woensdag naar de h.a.
Ben ik nu zo gek aan het worden. Ik weet dat ik heeeel veel ellende had / en nog heb,…maar pfff
Ook nog niet veel zin in iets, ook de gezelligste niet,
Bij anderen lees ik dat het toch wel beter is al, heb het lander nodig dan. Nu wel 2 maanden bezig,begonnen met 25 ,en nu weer op 50mg.
Of moet ik wat anders hebben . Citalopram of iets ?? Voor dat geluksstofje serotonine ? Sertraline geeft dat stofje toch ook? Heeft de sertraline zolang nodig om in me lijf en hoofd te komen
Ik vind dit heftig !

Verder iemand nog suggesties. .?

Mag ik vragen hoe het nu met je gaat?

Ik 27 november begonnen met 25 mg. na 2 weken naar 37,5 mg, 1 week later naar 50 mg. Deed bij mij ook niet veel. Ging me alleen maar slechter voelen en veel huilen. 8 januari terug naar ha. en die vindt dat ik moet ophogen naar 75 mg.
Ik weet niet zo goed wat te doen.

Herkenbare struggles. Ik ben op 4 december gestart met sertraline. De eerste dagen dacht ik; ‘valt wel mee met de bijwerkingen’. Daarna begon het pas te werken, denk ik. Kan niet anders zeggen dan dat ik me een zombie voelde. Nog slechter tegen prikkels, misselijk en ben zelfs twee keer k.o. gegaan in de ochtend. Op mijn verzoek ben ik 2 weken terug overgestapt van ‘Sun’ naar ‘Zoloft’ en alle bijwerkingen zijn verdwenen. Anyway, vandaag 6 weken (1e twee weken 25mg en de overige vier weken 50 mg). Ik heb er geen baat bij. Volgens de huisarts zou het nu op z’n minst moeten activeren om activiteiten te ondernemen. Dat ontbreekt; ik ervaar geen werking van het middel.

Ik ben er inmiddels mee gestopt, was wel erg lastig moet ik zeggen.. de reden waarom ik Ben gestopt is omdat het 1x achter langs mijn tong in de keel is blijven hangen, wat een bijt spul is dat en ook echt smerig, Geen wonder dat ik vaak last van me maag heb 😜

Ik ben man 60 jaar en 90 kilo en begon op advies huisarts met Diazepam. Vier weken dagelijks. Mijn psycholoog adviseerde mij cold turkey te stoppen met de diazepam. Tijdens diazepam gebruikte ik tevens Sertraline. Ik slik sinds 4 weken Sertraline tegen mijn angsten over de toekomst. Elke dag ‘s ochtends 50 MG. Merk nog niet veel verbetering. Ik slaap hooguit 3/4 uur per nacht. Wordt ‘s nachts badend in het zweet wakker. Af en toe spontane huilbuien. Angsten zijn soms weg maar grootste deel van de dag komen ze terug. Ik heb niet het gevoel dat er verbetering inzit. Hoe lang gaat dit nog duren. Speelt lichaamsgewicht mogelijk een rol of leeftijd misschien. Of moet ik gewoon nog enkele weken wachten op resultaat.

Beste A.
Ik vraag mij af....hoe het met jou gaat nu .. ??

Ik heb 8 maanden Setraline "geprobeerd"
Wat een hel
Steeds maar doorgezet...
Steeds maar weer huilend naar de HA
Paar keer in huilbui gewoon in de wachtkamer gaan zitten
Compleet in paniek zijn...zo beroerd
Niet meer naar huis willen
Geholpen willen worden..diaree..hartkloppingen..angst..tintelende handen+voeten+lippen+ dikke tong...ontzettend pijnlijke spieren in benen + armen...trillingen+ zweten enz enz Na 8 maanden doodziek afgebouwd

nu sinds 2 weken bezig met sertraline 25mg. Bijwerkingen vielen gelukkig goed mee, bibberen, griep klachten , duizeligheid en wat hoofdpijn maar dat lijkt nu af te nemen. ik neem sertraline tegen paniekaanvallen en angst gevoelens. Deze blijven wel nog spoken maar ik ben ook te kort bezig om al echt resultaat te hebben. Ik hoop ook dat ik me snel weer mezelf ga voelen maar ik weet dat het tijd nodig heeft. Wel fijn om te lezen dat ik niet alleen ben... :)

Wat een hoop uiteenlopende reacties en bijwerkingen van iedereen. Ik gebruik nu ruim 10 jaar Sertraline in verschillende doseringen. Meerdere malen geprobeerd af te bouwen met begeleiding maar niets werkte. De afgelopen 6 jaar slik ik 100mg per dag en sinds kort ben ik van de avond naar de ochtend gegaan ivm slaapproblemen. Echter na m’n terugval en heropbouw naar 100mg werkt het minder goed en wil ik ophogen naar 150-200mg. Ik ben alleen bang dat ik te vlak word. Zijn er mensen die advies hebben of hun ervaring willen/kunnen delen?

Hey Kevin, het enige wat echt werkt is diepgaande therapie met emoties, veiligheid in je zenuwstelsel en dichter bij de ware zelf komen. Veel oefeningen kan je hiervoor doen om weer in connectie te komen met je lichaam. Als je emoties kan doorvoelen komt je zenuwstelsel tot rust en kan je rustig gaan afbouwen. Anti depressiva is niet natuurlijk en slechts een hulpmiddel om je tijdelijk door de slechte momenten te helpen. Dat je er al 10 jaar op zit is jammer maar je kan er met bijbehorende therapieën wel vanaf komen. Ophogen zou ik zeker niet doen, dat is wegrennen van jezelf en je problemen die je meedraagt.

Succes!

Hey anon, wat voor therapie raad je hiervoor aan?

Ik hem de sertraline 50mg 2dagen gebruikt en heb er zo spijt van,ben duizelig en trillerig ,bang om om te vallen,bij opstaan zware voor mijn ogen,na een paar dagen is het nog niet uit mijn systeem, ook geen eetlust meer en denk dat mijn einde is genaderd. Ik voel me vergifte

Hi, ik gebruik het weer na een terugval in mijn depressie (ik heb geen burn-out, maar verder wel k-ptbs, en neurodivergenties).
De eerste periode van gebruik van Sertraline, in de kliniek waar ik toen een tijd stationair was, had ik 25 of 50mg (een "kinderdosis" heb ik onthouden) dagelijks in de ochtend. Dit om mijn ochtenddepressie het hoofd te bieden (ha!), mijn algehele mentale toestand te stabiliseren, en weer van meer serotonine te voorzien. Dit lukte, maar wel pas na 2-3 weken met bijwerkingen zoals duizeligheid, misselijkheid, en vermoeidheid (allemaal mild). Na 3 jaar ontdekte ik tijdens nieuwe relatiepoging een bijwerking die spontane gedeelde sexualiteit beperkte (om het maar zo te zeggen), en ik zat thuis en op werk goed in mijn vel dus met mijn psychiater heb ik het over ik geloof 6 weken afgebouwd.
Bij mijn terugval ben ik, na weerstand tegen opnieuw AD, met 50mg weer begonnen, en na een paar weken naar 75mg verhoogd. Heeft me wederom "recht gezet". Slechts zeer lichte bijwerkingen deze keer. Door twee stresssituaties gedecompenseerd, en daarom sinds aantal weken op 125mg. Geen bijwerkingen! Ook geen beperkingen wat betreft "rechtzetten" tussen de lakens met mijn nieuwe relatiepoging. Fieuw, opgelucht..! Kortom: ik ga er goed mee, voor mij is het een psychische kruk die bijdraagt tot mijn psychisch goed funktioneren: buffer bij triggers, meer energie en zin in de dag, vaster en langer slapen, kracht om door te pakken met mijn nieuwe opleiding (tot herstelwerker!), etc.
Ik wens jou en iedereen succes, en een eigen luisterend oor voor wat je denkt/ voelt dat bevorderlijk is voor je herstel. Dit kan ook met de invloed van je omgeving te maken hebben. Zorg goed voor jezelf en gun jezelf verandering. En heb geduld... misschien wel veel geduld. Ik had er 7 jaar voor nodig.

Update van mij. Momenteel 2 maanden sertraline, nu 100 mg. Eerste 4 weken lichte klachten (25>50>75>100). Ik voel me meer energieker, ik kan het focussen op mijn klachten meer los laten waardoor ik beter kan oefenen met omgaan met klachten, waardoor ik weer meer energie krijg om uit de BO te komen.

Sertraline is niet effectief voor en heeft veel bijwerkingen bij mannen volgens de bijsluiter van Pfizer.
Lees ook
Drug-induced dementia, a perfect crime.
Autor Grace E. Jackson

En

Treatment of Post Traumatic Sress Disorder .
Van het NAP.

Hoi

Ik ben gisteren begonnen met Sertraline. In vergelijking met een ander ad die ik heb gehad vind ik het tot nu toe erg meevallen en merk ik niet zoveel. Beetje misselijk en buikklachten maar dat ben ik al gewend van de burnout dus het voelt eigenlijk net als een mindere dag.

Ik zei ook altijd ik begin er niet aan. Maar ik kijk er nu naar uit om mij straks wat beter te voelen. Ik heb enorme angstklachten waar ik alleen met gesprekken en therapie niet vanaf ga komen. Ik ben er best positief over en kijk uit naar minder angst , paniekaanvallen ,piekeren ect. Het voelt voor mij als de weg naar vrijheid.

Als ik mij misselijk voel ga ik even liggen. Verder niks gepland en even rustig aan.

Hierboven
Tegen een burnout helpt dit niet inderdaad dat klopt. Maar zeker wel tegen angstklachten.

@A, hangt van de therapie af. Met somatic experiencing kom je zeker wel van je angst af. Je kan 100% zonder medicatie van je angst afkomen met de juiste oefeningen. Er bestaat meer dan praattherapie, ik zou zeker dingen als yin yoga proberen, lichaamsgerichte therapie, mindbody therapie etc.

Kan heel goed te maken hebben met het weer. In de afgelopen maanden was het warm en moest je lichaam hard werken om dit kwijt te kunnen. Vandaar dat je in de minder warme maanden "betere maanden" had. Dit speelde bij mij namelijk een hele grote rol. Je lichaam heeft namelijk een hogere cortisol spiegel als het warm is. Hopelijk ga je je dus de komende maanden beter voelen wanneer het af koelt. En het slecht voelen hoort er gewoon bij, probeer dit te accepteren. Je bent zeker niet de enige, ik heb dit namelijk ook. Ga een plan voor jezelf maken om er weer bovenop te komen. Wandelen, dieet, kwaliteit van slaap verbeteren. Als je je hier op focust dan gaan die pieker gedachten vanzelf weg.

Loop je bij POH GZZ/psycholoog? Als je piekeren niet stopt kom je er namelijk ook niet uit door de stress, het is een cirkel dan. Als het je echt niet lukt je gedachten te sussen, zoek een medicatie uit met je arts/psycholoog etc. Kunnen flinke bijwerkingen hebben maar beter dan 1 jaar lang hiermee op deze manier doorlopen.

Hallo Taco, ik slik al meer dan 1 jaar Citalopram 20 mg. Twijfel of ik dat moet ophogen vanwege die bijwerkingen. Ik start op advies van de bedrijfsarts hopelijk ergens begin november met een intensief traject van 17 weken. Helaas zijn er wachtlijsten waardoor het niet eerder kan. Ik hoop dat dat me gaat helpen. Ik zat trouwens op 6 uur per dag dus was aan het herstellen, maar in Juni ging het helemaal mis en heb ik me weer 100 % ziek gemeld..

Hoe gaat het nu met u anoniem?
Ik zit in het zelfde schuitje.. wat een ellende.
En ook nooit gedacht dat dit mij zou overkomen.
Ik raak erg onzeker en gefrustreerd hiervan, moedeloos.
Ook veel mensen met onbegrip om mij heen.
Maar dit verzin je niet. Dit wil je ook niet.
Beleef geen vreugde van dingen. Ik slaap ook niet dus herstel lukt ook niet

Beste Bo,

Heel herkenbaar jouw verhaal. Zit namelijk in hetzelfde schuitje. Al ruim 1,5 in een zware burnout met diversen lichamelijke klachten. Sinds kort heb ik ook last van dichte oren en oorsuizen. En ik vroeg mij af of die klacht bij jou na een tijdje is opgelost? En ben je voor je oorsuis probleem naar een bepaalde specialist geweest? Of is het na een tijdje vanzelf weggaan?

Wens je alle sterkte en hoop dat je je wat beter voelt.

Vriendelijke groet,

John

Beste Bo en John,

De klachten die jullie beschrijven komen exact overeen met die van mij.
Het begon bij mij afgelopen april, het werd van kwaad tot erger en ik werd er ontzettend angstig van. Verschillende onderzoeken plaatsgevonden, waar niks uit is gekomen. Thuis komen te zitten omdat ik er niet meer door kon functioneren. Verplichte rust..... En ik merk nu na 3 maanden thuis zitten dat de klachten, die ik langer dan een half jaar extreem heb gehad, zo goed als over zijn.
Ik hoop dat de klachten bij jullie inmiddels zijn verholpen, en anders hoop ik dat mijn verhaal jullie hoop geeft dat het over kan gaan! Ik dacht toen ik er middenin zat ook gaat dit ooit nog over.
Heel veel sterkte met jullie situatie, hoop dat het gauw beter gaat!

Groet Nicole

Hier ook, het beangstigde mij ook echt in het begin maar het werd snel (na ca 2 maanden) ook weer minder. Het is er nog wel een beetje maar ik heb er eigenlijk vrijwel geen last meer van. Soms is de dag al bijna om eer ik het voor het eerst opmerk die dag. Hopelijk hebben andere die dit lezen wat aan.

Exact dit, dankjewel

Bedoelen jullie dan dat het oorsuizen ook over is gegaan?

Ik herken dit ook. Sinds 7 maanden voel ik me een ouwe schim van mezelf. Ook lijkt het alsof m’n geheugen beschadigd is (?). Kan sommige dingen moeilijk terughalen en het lijkt wel alsof ik een heel ander persoon geworden ben. Heb nergens meer energie voor en voel me totaal nutteloos. Het is echt heel vervelend en ik leef met je mee. Hopelijk kunnen we onze oude zelf weer terug vinden!

Ik herken dit ook en mijn therapeut zegt dat dit komt omdat mijn blik altijd op de ander gericht was. Nu zit je met jezelf en kom je er pas achter dat je jaren je eigen behoeftes wat genegeerd hebt. Dat doet pijn! Je weet niet eens meer waar je zelf blij van wordt. Dat moet je opnieuw gaan ontdekken. Jezelf op nummer 1 zetten, is niet makkelijk, maar wel nodig. De sleutel moet in accepteren zitten. Jezelf veranderen kost tijd en geeft altijd weerstand in je lijf. Het is en blijft een lastig proces. Ik was hersteld. Tenminste dat dacht ik, maar wat ik deed was precies dat wat ik voor mijn burnout ook deed. Mezelf weer bewijzen dat ik de wereld weer aan kon. Mijn is nu verteld dat een volledige uitputting/burnout je energie pas na 3 tot 5 jaar in balans is. Ga je weer meer doen, omdat je denkt dat het kan dan trapt je lijf opnieuw op de rem. Dat is bij mij nu dus weer gebeurt! De oude ik werkt niet meer....je zal je leven anders in moeten richten. Met goede begeleiding moet het gaan lukken. Tenminste ik hoop dat ik straks weer volop kam genieten en deze vreselijke periode echt achter mij kan laten🙏 Sterkte

Avond op je best is logisch, dan is je cortisol laag. Heb ik ook. Ochtend is kokhalzen en kotsen van de stress.

Dus toch... daarom kots ik in de ochtend.

In de avond denk ik nog regelmatig: Ja, ik ben weer helemaal back on track! Om in de ochtend weer van een koude kermis thuis te komen.

Hey mensen , ik herken dit vooral de stemming in de avond. S’morgens voel ik me suf , in de war , hartkloppingen en angstig. Nog iemand die dit herkend?

Heel herkenbaar. In de ochtend vroeg wakker met stress en 's avonds beter. Je kan dan iets leuks bedenken om te doen. Maar de volgende morgen heb je daar dan echt geen zin/ fut in. Schijnt idd door te veel cortisol te komen.

Ik ook terwijl het vroeger andersom was . Dus savonds maak plannen om te zwemmen of te wandelen maar vergeet het maar .
Ben al 2 keer met reintrigeren begonnen vorige week dacht ik nog laat mij maar weer echt werken en had dat ook gemeld en nu weer finaal terug naar af . Ben dan ook bang dat ze het niet geloven op het werk

Kijk eens op brein medicijn..en dokter Sarno.

Bedoelen jullie dan dat het oorsuizen ook over is gegaan?

Een holistische aanpak lijkt me de gouden tip.
Bij een holistische aanpak wordt er vanuit verschillende disciplines gekeken naar de klachten c.q. problemen.

In die holistische aanpak kan tekentherapie een plek krijgen.

Het is een vorm van therapie waarbij je niet veel praat. Je hoeft niet te kunnen tekenen. Liever niet zelfs.
En: je ziet direct resultaat!

Snap je gevoel.
Kreeg eind 2016 de diagnose burnt-out.
Het altijd voor iedereen goed willen doen en over mijn eigen grenzen gegaan.
Bij mij ligt er een diepere oorzaak. Ben de afgelopen 2 jaar in therapie voor trauma verwerking.
Dus wat die energie betreft.. die maar niet beter wordt... en hoe het lijkt dat je niet vooruit komt.. Begrijp ik je volledig!
Wens je sterkte en geduld toe.. Wees lief voor jezelf.

Misschien no stress programma van breinfijn

Heel herkenbaar. Zit er bijna 2 jaar in maar krijg maar geen energie - ben nog steeds uitgeput. Ik kan 15 minuten lopen per dag en kleine dingen in huis doen maar verder niets, veel liggen. Ik mis lotgenoten die hetzelfde meemaken en vooral ook zo lang met weinig energie. De angst voor cvs neemt toe. Hopelijk zijn er ook positieve verhalen die steun en hoop geven.

Hoi ik heb een terug val van burn out het valt niet mee ik probeer elke dag wat te doen ik hoop dat het niet zo lang duurt als de vorige keer 2,5 jaar ik heb steeds het gevoel dat ik naar toilet moet voor ontlasting maar dan hoef ik niet stress zij de dokter inmiddels ontlasting onderzocht geen afwijkingen pure stress. Gr rene

Hier t zelfde verhaal, vorige week weggelopen omdat ik me niet serieus genomen voel!

Heeeel herkenbaar en goed dat je je frustratie even deelt! Ik snap ook werkelijk niet dat dit bij de hoogst opgeleide mensen niet aanwezig is

Ik snap je helemaal! Precies hetzelfde hier. Omgeving die denkt dat het alleen maar mentaal is, terwijl het herstel een fysiek aspect is. Overigens is dit ook pas kort tot mezelf doorgedrongen. Echt onderbelicht!

Andere coach zoeken! Als je 's avonds last hebt van spanningsklachten is het vaak dat je overdag te veel gedaan hebt of iets hebt gedaan waarvan je ontregeld raakt. Dit kan al iets heel kleins zijn als een te spannende film kijken. Iemand die dit niet begrijpt heeft werkelijk waar geen idee wat er bij een burnout is en wat je nodig hebt

Toegevoegd bij mijn bovenstaande reactie. Ik loop tegen hetzelfde aan bij een coach van een reintegratiebureau. Ze hebben werkelijk waar geen idee wat de klachten van een burnout zijn. Als ik zeg dat ik slecht slaap krijg ik hetzelfde verhaal als wat jij hebt. Terwijl de oorzaak vaak ligt in simpele dingen die teveel waren die dag ofwel overprikkeling. Dit snapt hij niet. Zelfde als wanneer ben je klaar om te reintegreren. In mijn inziens pas als fysiek herstel dusdanig heeft plaats gevonden dat je je basis hebt staan. Deze man denkt daar ook anders over want het is een mentaal ding.

@iedereen thanks voor de herkenning. Ben erg benieuwd hoelang jullie allemaal onderweg zijn!

@anoniem Ja, het is 2e spoor coach dus ‘verplicht’ vanuit werk , maar verder geen problemen met haar. Ze geeft me goede tips. Maar dit soort zaken vind ik lastig!

@anoniem zeker mee eens! Hoop dat je daar snel gaat komen!

Heel begrijpelijk SA, het is heel moeilijk als je zelf al zo snel gaat twijfelen aan je zelf, als je coach dan ook nog eens je geen erkenning geeft. Ik raad je daarom wel echt aan om een coach die hier verstand van heeft te nemen als dat lukt. Anders werkt het averechts.

^ Oops, perongelijk jou naam als mijn naam ingetypt.

Heel jammer voor jullie .ik ga gewoon naar de huisartsondersteuner en zij zei al vanaf begin je zenuwstelsel is compleet ontregeld.
K heb er veel steun aan .ze komt ook met bruikbare tips.

Een coach van CSR weet hier alles van. Ik heb er zelf 1 en zij is echt goud.

Hoi SA, ik deel je frustratie! Niet elke psycholoog of huisarts begrijpt het (de meeste niet) :(

Ik kom uit de medische hoek, misschien dat een beetje uitleg helpt dit te begrijpen/de frustratie minder maakt (niet dat ik zelf hier ook enorm tegenaan liep met een bedrijfsarts die er geen snars van snapt): burnout is nog steeds geen officiële diagnose in de dsm (psychiatrische diagnoselijst) en omdat er geen goed omvat beeld is, is wetenschappelijk onderzoek dus erg lastig. Er zijn studies die pleiten voor een ontregeld zenuwstelsel (hormonaal, minder parasympathische activiteit) maar dat bewijs is niet sluitend. En in de medische wereld geldt helaas toch vaak dat als we het niet goed kunnen begrijpen, er scepsis maar ook gebrek aan behan deling en begrip over is.
Bij bijna alle ziektes, lichamelijk en psychisch, vinden artsen iets vaak 'beter' terwijl je als patiënt je niet volledig de oude voelt of nog (rest)klachten hebt. Niet dat dat de zoektocht minder frustrerend maakt hoor. Ik denk dat we als maatschappij ook niet meer begrijpen dat niet iedereen altijd 100% fit en geweldig is. Dat je niet faalt als je lijf het een keer niet aan kan. Maar dat zijn mijn filosofische overwegingen.
Veel sterkte met het herstel. Nog een kleine tip: recent is er bij de 'herstellen van burnout' podcast een aflevering verschenen over welke soort therapie fijn is. Misschien het luisteren waard!

Ik kom uit de medische hoek, misschien dat een beetje uitleg helpt dit te begrijpen/de frustratie minder maakt (niet dat ik zelf hier ook enorm tegenaan liep met een bedrijfsarts die er geen snars van snapt): burnout is nog steeds geen officiële diagnose in de dsm (psychiatrische diagnoselijst) en omdat er geen goed omvat beeld is, is wetenschappelijk onderzoek dus erg lastig. Er zijn studies die pleiten voor een ontregeld zenuwstelsel (hormonaal, minder parasympathische activiteit) maar dat bewijs is niet sluitend. En in de medische wereld geldt helaas toch vaak dat als we het niet goed kunnen begrijpen, er scepsis maar ook gebrek aan behan deling en begrip over is.
Bij bijna alle ziektes, lichamelijk en psychisch, vinden artsen iets vaak 'beter' terwijl je als patiënt je niet volledig de oude voelt of nog (rest)klachten hebt. Niet dat dat de zoektocht minder frustrerend maakt hoor. Ik denk dat we als maatschappij ook niet meer begrijpen dat niet iedereen altijd 100% fit en geweldig is. Dat je niet faalt als je lijf het een keer niet aan kan. Maar dat zijn mijn filosofische overwegingen.
Veel sterkte met het herstel. Nog een kleine tip: recent is er bij de 'herstellen van burnout' podcast een aflevering verschenen over welke soort therapie fijn is. Misschien het luisteren waard!

Av om hier op in te haken sinds jij uit de medische hoek komt. Voor een burnout is het toch ook helemaal niet logisch om opgenomen te worden in het dsm 5? Het is dan ook geen psychische aandoening maar voornamelijk een fysieke aandoening als resultaat van teveel stress (CSR, Brankele Franks, Zweedse definitie, wetenschappelijk onderzoek Sonja van Zweden). Iemand heeft ooit bedacht dat je met een burnout behandeld moet worden door een psycholoog maar die weet er eigenlijk ook geen raad mee want het is geen psychische aandoening. Veel logischer zou zijn om herstel onder de huisarts te laten vallen. De achterliggende oorzaken van een burnout vaak ofwel exclusief door werk, trauma of persoonlijkheden kunnen deels behandeld worden door psychologen. Komt het exclusief door werk hoeft er geen psycholoog aan de pas te komen. Komt het door trauma of persoonlijkheid dan zal je behandeld moeten worden voor trauma of persoonlijkheidsproblematiek en geen standaard burnout behandeling die nu door je strot wordt geduwd door psychologen als je met een burnout aankomt.

Maar als het door werk komt komt het bijna altijd indirect ook door je eigen patronen/traumas/overlevingsmechanismen/persoonlijkheid. Verder wel eens dat als je eenmaal in een burn-out zit, je er niet komt met alleen psychische hulp, maar juist ook met kennis over het fysieke opbouwen, parasympatisch/sympathisch zenuwstelsel etc zoals o.a. een CSR coach, een ergotherapeut, een lichaamsgerichte therapeut (PMT, haptonoom, lichaamsgericht psychotherapeut etc) vaak wél beter begrijpt

Dank allen! Ik heb wel een goede psycholoog die mij ontsteunt met het doorbreken van patronen. Opzich ontkent zij niet het fysieke gedeelte. Maar ik heb natuurlijk ook bij mijn werk te maken met een verzuimadviseur, bedrijfsarts, coach re-integratie. En daar is het soms nog van: het is mentaal. Hiernaast ook in het begin van mijn burn out: ik kon niet meer. Toch zei mijn eerste psycholoog: blijf leuke dingen doen: ga lekker zwemmen, lunchen vrienden. Dus ik dacht: ja, moet dingen blijven doen, want dan kom ik eruit. En toen bam kon ik heel weinig nog. Misschien hoort het er ook bij. Warrig verhaal dit hahahah

Ik snap het ook aan de ene kan hoor. Het is gewoon niet te begrijpen als je nog nooit een burn out hebt gehad. Eerlijk hiervoor dacht ik: hoe de fuck kan je een burn out krijgen? Ik kom zelf uit een veilige omgeving, heb fijne vrienden en familie die me ondersteunen, dus ik dacht in het begin: Hoe kan dit? Ik heb alles op orde toch? Achteraf gezien, en terwijl ik dit typ ben ik blij dat ik niet meer in het begin ben, vallen alle puzzelstukjes samen. Vind alleen jammer dat het zo lang duurt :-)

Ik bedoel met puur werkgerelateerd dat stel er heerst zo'n grote werkdruk bij je werkgever en je hebt het meerdere keren aangegeven dat er iets moet veranderen maar de middelen zijn er niet en je hebt geen uitzicht op ander werk dan zie ik dat als puur werkgerelateerd. Of als er conflicten op de werkvloer spelen waar je als gevoeliger persoon enorm veel last van kan hebben en je hebt wederkm weer geen mogelijkheid om te verkassen dan is het werkgerelateerd.

Voor de rest eens. Alhoewel ik denk dat psychologen ook de basis van sympatisch en parasympatisch zenuwstelsel weten. Dit wordt namelijk al gedoceerd bij biologie op de middelbare school. Alleen de kink in de kabel dat je zenuwstelsel zo staat afgesteld dat je al van een langsrijdende auto in de stress schiet is nieuw.

En over fysieke opbouw dit valt ook helemaal niet in het straatje van psychologen. Wederom is dat een fysieke reactie of resultaat op stress en het opbouwen wordt doorgaans door een deel van de bedrijfsartsen juist ondersteund. Je moet er alleen geen treffen die een burnout als een psychische ziekte zit want dan ben je het haasje

Ik bedoel met puur werkgerelateerd dat stel er heerst zo'n grote werkdruk bij je werkgever en je hebt het meerdere keren aangegeven dat er iets moet veranderen maar de middelen zijn er niet en je hebt geen uitzicht op ander werk dan zie ik dat als puur werkgerelateerd. Of als er conflicten op de werkvloer spelen waar je als gevoeliger persoon enorm veel last van kan hebben en je hebt wederkm weer geen mogelijkheid om te verkassen dan is het werkgerelateerd.

Voor de rest eens. Alhoewel ik denk dat psychologen ook de basis van sympatisch en parasympatisch zenuwstelsel weten. Dit wordt namelijk al gedoceerd bij biologie op de middelbare school. Alleen de kink in de kabel dat je zenuwstelsel zo staat afgesteld dat je al van een langsrijdende auto in de stress schiet is nieuw.

En over fysieke opbouw dit valt ook helemaal niet in het straatje van psychologen. Wederom is dat een fysieke reactie of resultaat op stress en het opbouwen wordt doorgaans door een deel van de bedrijfsartsen juist ondersteund. Je moet er alleen geen treffen die een burnout als een psychische ziekte zit want dan ben je het haasje

Mijn reactie wordt niet gepost dus ik doe het even in delen:
Wat jullie schrijven is heel herkenbaar voor mij. Helaas hebben de negatieve ervaringen met professionals bij mij niet bijgedragen aan herstel maar eerder het tegenovergestelde. In het begin kon ik geen nee zeggen tegen hen, of aangeven dat iets te veel was. Ik wilde meebewegen, doen wat hoorde maar dat werkte totaal niet.

Ik ben inmiddels best kritisch geworden als het gaat om psychologische gesprekken of begeleiding in de beginfase van een burnout. Dat is vaak veel te zwaar. Alleen al praten kost ongelooflijk veel energie, zeker als je zenuwstelsel al overbelast is. En als je daarnaast ook nog in een traject zit met werkgever, bedrijfsarts of arbodienst, dan moet je continu praten, uitleggen, verantwoorden. Dat systeem werkt soms gewoon averechts.
Deel twee hieronder

Deel twee: En waarom is een burnout, of klachten die duidelijk lichamelijk door stress ontstaan (zoals somatische klachten), eigenlijk niet opgenomen in de DSM? Daardoor worden veel behandelingen ook niet vergoed. Dat voelt oneerlijk, zeker omdat een burnout onzichtbaar is. Voor veel professionals en ook voor mensen om je heen lijkt het daardoor vaag.

Ik begrijp de wetenschappelijke kant wel, het is moeilijk meetbaar. Maar juist daarom zou er meer onderzoek en budget moeten zijn. Want we leven in een maatschappij waarin steeds meer mensen uitvallen vaak mensen die jarenlang hard gewerkt hebben, goed opgeleid zijn, en ineens niet meer kunnen.

En als er ook nog andere klachten spelen, zoals angst, paniek, autisme of ADHD, dan wordt het al snel in die hoek geschoven. Misschien omdat dat het voor professionals beter verklaarbaar maakt en ze er dan een behandelplan aan kunnen hangen. Maar de kern – het uitgeputte zenuwstelsel – raakt dan vaak uit beeld.

Deel drie: Ik zeg tegenwoordig gewoon: mijn hersenen zijn overbelast en beperkt belastbaar. Mijn zenuwstelsel is overbelast en beperkt belastbaar. Ik ben allergisch geworden voor stress en prikkels.
Dat klinkt misschien wat simpel, maar het vat het eigenlijk goed samen. En ja, dat heeft invloed op alles ook op hormonen en lichamelijke conditie.

Sorry, lang verhaal. Maar ik wilde het graag even delen, want ik weet hoe ingewikkeld dit traject kan zijn.

Kamillethee

Deel drie: Ik zeg tegenwoordig gewoon: mijn hersenen zijn overbelast en beperkt belastbaar. Mijn zenuwstelsel is overbelast en beperkt belastbaar. Ik ben allergisch geworden voor stress en prikkels.
Dat klinkt misschien wat simpel, maar het vat het eigenlijk goed samen. En ja, dat heeft invloed op alles ook op hormonen en lichamelijke conditie.

Sorry, lang verhaal. Maar ik wilde het graag even delen, want ik weet hoe ingewikkeld dit traject kan zijn.

Kamillethee

Eens!!!!
Mijn hele fijne psych stopte ermee😥
Hoewel al wel begon te merken dat hij naast een fijn persoon en fijn om dingetjes te verwerken, de BO niet begreep. Ik mocht alleen verder als ik diagnostiek zou doen. Waar ik 1 de energie niet voor heb, maar vooral: dan zou eruit komen: depressie, gegeneraliseerde angst stoornis en zou ik daar therapie voor krijgen. Terwijl ik een overbelast zenwstelsel heb. Duizend maal dank aan dir forum en iedereen dat ik dat zelf iig begrijp en weet🙏🏻🙏🏻🙏🏻🙏🏻🙏🏻♥️♥️♥️
Nu dus gestart met NEI maar nog even afwachten. En gewoon rusten en zelf huilen en surving te waves en alles maar gewoon ondergaan en geduld en wandelen en creatief bezig zijn en verder met de OF methode..

OR methode
En idd hoort in de DSM: overbelast zenuwstelsel plus passende therapie, hoop met heel mn hart dat als ik een omaatje ben daar stappen in zijn gezet!!🙏🏻

En kamillethee deel drie heb ik opgeslagen dank!

Ookal kan je je ook afvragen of het een overbelast zenuwstelsel is of een overbelast brein. Ernst Ellis heeft bijvoorbeeld een behandelplan waarbij puur gelet wordt op fysiek herstel doormiddel van je slaapschuld inlossen en waarbij overprikkeling van de hersenen worden gezien als herstelbelemmerende factor. Dit meet hij doormiddel van je concentratie tijd. Blijf je onder die concentratie tijd dan raak je niet overprikkeld en schiet je niet in de stress.

Heel anekdotisch maar ik heb eenzelfde ervaring. Het is me in mijn herstel gelukt om een tijdje echt aan die regels te houden en ik had helemaal geen last meer van spanningsklachten of overprikkeling. Terwijl ik echt bizar weinig kon hebben op dit moment.

Lijkt me idd mooi als een huisarts meer de regie zou krijgen en dan ook passende aandacht ervoor in de opleiding tot huisarts. Die zou mooi kunnen kijken waar je behoefte aan hebt ipv dat je zelf moet gaan zoeken.
Het lichamelijke stuk wordt idd het meeste onderschat. Maar dat deed ik eerlijk gezegd zelf ook bij anderen voordat ik zelf uitviel. Laat ik maar zeggen dat ik er zelf ook een betere dokter van word 😉 Inzicht in hoe je gezonde rust neemt, hoe je met specifieke klachten om kan gaan, en bekijkt wanneer je rustig genoeg bent om met je valkuilen aan de slag te gaan: lijkt me heerlijk als het zo zou gaan!

Mijn grootste frustratie:') vind het echt helemaal ruk dat dit zo is. Zoek een coach die er verstand van heeft. Hopelijk wordt dit uiteindelijk beter.

Ik heb ook een coach gehad, een psycholoog, duizenden euro’s uitgegeven aan hulpmiddelen, supplementen, spijkermatten van alles maar wat me het meest heeft geholpen is deze groep

Zoooooooo herkenbaar Anoniem!

Ik heb ook een coach gehad, een psycholoog, duizenden euro’s uitgegeven aan hulpmiddelen, supplementen, spijkermatten van alles maar wat me het meest heeft geholpen is deze groep

Het grootste probleem is dat al die coaches en zorgverleners inderdaad niet het totaalplaatje bieden. En dus moet je een hele zoektocht door voor je daar eindelijk een beetje inzicht in krijgt. En dat is triest.

Huisarts stuurt door naar psycholoog.
(Matige) psycholoog probeert je angsten te veranderen
Goede psycholoog, bijvoorbeeld ACT en later in het traject EMDR, is wel écht heel erg helpend, maar weet niets over het zenuwstelsel.
Bedrijfsarts durft het niet eens een burn-out te noemen en pusht je vaak te vroeg om weer aan het werk te gaan.
Sportarts kent het verhaal van het zenuwstelsel, maar pakt alléén het fysieke deel aan en negeert daarbij de invloed van je brein (sterker nog, die kan het met alle regels verergeren).
De gemiddelde burn-out coach gaat alleen maar met stress aan de haal, maar snapt het fysieke aspect niet.
CSR coaching kent het fysieke aspect, maar focust alleen op pacing.
Stressortherapie zet heel erg in op emoties doorvoelen, maar negeert juist weer te veel het pacing-stuk (Mind-body doet dat sowieso net wat te veel, mijns inziens).
Lichaamsgerichte therapeut heb ik nog geen ervaringen mee, maar ik vermoed dat die ook het zenuwstelsel-verhaal niet goed kent (al zou het wel helpend kunnen zijn).

Gooi al die informatie op een bult en daar moet je dan als zieke patiënt met cognitieve problemen een samenhangende logica van maken. Jullie merken, ik ben een beetje zuur erover ;)

Wat een helpend overzicht Ax! Als ik het zo bekijk, krijg ik enorm veel begrip voor mijn gezoek. En wat een jammer voor ons dat dit gebrek er op meerdere plekken dus zo is

Inderdaad heel frustrerend!
Ik heb hier eerder een bericht geplaatst met mijn verhaal. Is helemaal weggezakt denk ik.
Ax verwoord het mooi inderdaad.
Ik ben er nog niet, maar ben wel grotendeels hersteld. Ik heb eerst csr methode toegepast van hun boek. En daarna mind body. Maar ook mezelf proberen met rust te laten, de klachten er te laten zijn. Ipv 'ik moet herstellen'.
Ik kon ook niets met de hulpverlening. Ook bijv dat advies om te blijven sporten. Ik ging me juist beter voelen toen ik helemaal gestopt ben met sporten. Bizar dat deze kennis er niet is. Mij psycholoog snapt ook niet wat een burnout is.. het helpt mij wel met patronen/overtuigingen doorbreken en in te zien hoe het zo ver heeft kunnen komen. Maar al die lichamelijke klachten die ik had en de lage belastbaarheid, zenuwstelsel etc, daar kon ze niets mee.
Heb ook veel gehad aan de blogs van kakikhebeenburnout.nl
Mij is ook heel vaak antidepressiva aangeboden, dit heb ik nooit gedaan. Ik geloof vooral dat dat onderdrukt en niet de kern oplost.

Ax, ik heb wel het gevoel dat CSR voor je herstel het meest helpend is, heb jij dat idee ook? Ik overweeg die therapie te gaan doen. Wat bedoel je precies met 'pacing'?
Mentaal moet je ook zeker aan de slag, vaak zijn mentale overtuigingen (deel van de) oorzaak dat je in de burn-out gekomen bent.

@MG het verschilt een beetje per coach, maar bij CSR ligt de focus met name op eerst fysiek herstellen. Ik heb zelf geen CSR coaching gehad overigens, dus ik kan dit alleen delen gebaseerd op hun boek (De Burn Out Reset) en hun site. Ik denk dat CSR geweldig is voor de eerste fase van je burn-out. Ze snappen werkelijk hoe fysiek het is en dat je angsten ook voortkomen uit je ontregelde zenuwstelsel. Voor de latere stappen, namelijk het patronen veranderen en leren ongemak toe te laten etc, zijn ze voor zover ik weet wat minder geschikt.
Pacing is dat je rust voldoende en op de juiste manier rust pakt om te voorkomen of verminderen dat je in de adrenaline schiet. Supernuttig wanneer je zenuwstelsel nog helemaal uitgeput is. Maar niet de enige weg terug naar duurzaam herstel.

Mooi geschreven en heel duidelijk. De grote vraag is, hoe wordt het minder? Minder reageren met je hoofd op je op hol geslagen lijf? Triggers vermijden? Zeker omdat het vaak een automatische respons is..

@Timo die eerste reactie kun je niet tegengaan. Hoe daarna om te gaan met je gespannen lijf en hoofd wel. Vaak vormen er zich gedachten die je tot actie willen brengen. Actie om (schijn)controle te pakken.
De oplossing zit 'm erin om niet in de actie te gaan en geen bevestiging te zoeken. Om niet naar die angsten te luisteren of met die stem in je hoofd in discussie te gaan. Die stem te laten praten, zonder er iets mee te doen. Ik lach de stem in mijn hoofd zelfs regelmatig uit - "Wat heb je nou weer bedacht?"
Defusie oefeningen kunnen hierbij enorm veel helpen (Google maar eens). Je zenuwstelsel heeft lak aan woorden. Je kunt tegen jezelf blijven zeggen dat die moedervlek op je arm veilig is, maar daar wordt je zenuwstelsel niet rustiger van, en je hoofd blijft maar schreeuwen dat je het moet laten checken bij de huisarts. En dan laat je het checken, is er niks aan de hand, vind je weer een nieuwe moedervlek en begint het hele riedeltje opnieuw.
Dit doorbreek je alleen door die check bij de huisarts, of bij andere angsten een andere vorm van bevestiging, niet te doen. Door de angsten toe te laten en je lichaam het signaal af te geven: jij dénkt dat ik in gevaar ben, maar dat bén ik niet.

En het kost tijd voor je zenuwstelsel dat gaat geloven. Maar als je elke keer dat signaal blijft afgeven, gebeurt het vanzelf. En dat is herstel.

Yes duidelijk! Het lukt mij inmiddels ook aardig goed op deze manier! Heb vooral last van cognitieve overprikkeling waardoor mijn lijf dus op hol kan slaan. Dat blijft toch langzaam opbouwen denk ik en af en toe weer even terug vallen

@Timo Oja absoluut. Sowieso volgt het lichamelijke herstel pas later dan je mentale ontwikkeling. En het beïnvloedt elkaar ook weer; als je overprikkeld raakt, kom je ook weer wat meer in de vecht/vlucht en wordt je lichaam dus weer sneller of erger “bang”. Aar tegelijk moet je ook je grenzen aanraken om te ontdekken waar je dan staat, dus het blijft met allen en opstaan. Fijn om te horen dat je er een beetje grip op lijkt te hebben en in de acceptatie lijkt te zitten :)

Timo en ax hebben jullie ook brainfog? Ik word er droevig van. Gewoon altijd in die mist en die angsten .

Timo en ax hebben jullie ook brainfog? Ik word er droevig van. Gewoon altijd in die mist en die angsten .

@Bart je reageert vaak vanuit je angsten en zoekt hier heel veel bevestiging. Dat snap ik - echt waar - maar helaas houdt het je angsten in stand. Probeer er niet naar te handelen. Probeer wat vaker niet op te zoeken wat alles betekent. Of het ooit over gaat. Of anderen het ook hebben. Je geeft daarmee je zenuwstelsel namelijk elke keer het signaal af dat je inderdaad onveilig bent, en daarmee blijven je angsten bestaan.
En misschien is antidepressiva voor jou iets wat nog een beetje kan helpen. Maar dat zul je met je huisarts of psychiater moeten overleggen.

Nog eens bedankt Ax voor je tekstje hierboven. Ik heb het naar een paar vrienden gestuurd zodat ze beter begrijpen wat er in me omgaat. Hopelijk vind je dat niet erg.

Nee daar ben ik juist blij mee. Ik heb een Instagram account aangemaakt juist voor de mensen in een burnout, maar ook voor hun naasten. Om het nét iets beter te begrijpen te maken...

Graag gedaan Steven. Ik ben juist blij dat je het deelt! Dat is precies de reden dat ik ook mijn instagram pagina heb aangemaakt. Zodat wij burnies beter begrijpen wat er met ons is, én zodat we onze naasten dat ook kunnen uitleggen. Want het is een verschrikkelijk eenzaam en onbegrepen proces.

Dag Ax, hier heb je een punt. Ik vind het zelf al zo moeilijk om te begrijpen wat er met mijn lichaam gebeurd. Dan is dat uitleggen aan iemand die nog maar nauwelijks "angst" of "stress" hebben ervaren wat er in je omgaat🙄😉

Ik zie je niet op de Instagram ben wel bij iemand die zit hier ook en met de naam ont.regeld en doet het goed er zijn er nu meer bij ook een topper daar kan je ook reageren heeft nu 90 volgers en top ax dat je dit deeld 👍

@Anoniem ik ben ont.regeld op Instagram ;)

🙏 Ax
Ik las ook weer jouw reactie op 2311 en krijg daardoor zoveel inzicht in mijn eigen situatie.
Fijn dat je dit doet!
❤️elijke groet

🙏 Ax
Ik las ook weer jouw reactie op 2311 en krijg daardoor zoveel inzicht in mijn eigen situatie.
Fijn dat je dit doet!
❤️elijke groet

Heel blij om dat te horen <3

Ik voel mijn buik als ik Ax' uitleg lees.

Is dat positief, Wieneke?

Ja Ax, dit is positief.
Ik ben ontroerd door jouw omschrijving. Nu ik bovenstaande tekst nog eens lees, biggelt er een traan over mijn wang.

Sinds enige tijd lukt het me weer gevoelens toe te laten. Jouw teksten hebben dat effect. Ze zijn verhelderd, troostend en ze geven nieuwe inzichten.

Dankjewel!

🙏❤️

Nou Wieneke dit ontroert míj dan weer. Heel fijn dat je dit zegt. Ik ben zo blij om dit te horen. Dat is precies de reden dat ik het doe. Het heeft mij zo verschrikkelijk lang gekost om tot deze inzichten te komen en ik vind het zo naar dat er zoveel mensen zijn die ook door al die ellende moeten, en constant verkeerde adviezen (of tekortkomende adviezen) krijgen. Het kan zo helpen om te begrijpen wat er met je aan de hand is, voor je omgeving maar vooral ook voor jezelf. Want bijna iedereen in een burn-out is zo verschrikkelijk streng naar zichzelf, en dat is zo ontzettend jammer, want jullie zijn allemaal mooie mensen met veel verantwoordelijkheidsgevoel die deze ellende helemaal niet verdienen <3

Leuk idee, Ax!

Misschien is het ook waardevol om iets te schrijven over de eerste signalen van burn-out – en waarom die vaak niet opgemerkt of juist genegeerd worden.

Ook een stukje over wat niet helpt tijdens herstel zou helpend kunnen zijn, zoals snelle oplossingen zoeken, te veel willen tegelijk, of jezelf blijven pushen.

Klinkt gaaf! Denk dat je al behoorlijk veel hebt opgeschreven 😉 Mocht je hem toch ooit willen delen, dan sta ik vooraan in de rij! Zelf is het idee ook al een aantal keer bij me opgekomen, zodat als ik weer terugval ooit, ik weet hoe ik eruit kan komen, en zodat mensen begrijpen wat een burn-out is. Zelf had ik namelijk geen idee wat me overkwam. Maargoed, daar vroeg je niet op haha.

Misschien een soort van do's en don't lijstje voor jezelf en je naasten? Leuke kleine verhaaltjes als anekdote? Meest gestelde vraagstukken hier op het forum, zodat er een beeld is van bv. de angsten, verlangens, struggles etc.? De kracht van het brein (negatief/positief denken)? Mensen die geen burn-out hebben gehad laten omschrijven hoe zij denken dat het zou voelen voordat ze het lezen en aan het einde? Ruimte open laten zodat ze je iets kunnen toezeggen? Hoe je het kan herkennen bij jezelf en anderen en wellicht vroegtijdig kan ingrijpen?

Mocht er nog meer in me opkomen, dan zal ik nog wel meer reageren. Gaaf idee, veel succes! ❤️

Wat ontzettend stoer van je Ax om dit te gaan doen. Ik mag aannemen dat je dit pas gaat doen als je er echt aan toe bent? Als er iemand is die dit goed in beeld kan brengen, dan ben jij het, maar dat heb ik al een keer geschreven. Je hebt volgens mij al heel veel en met de supergoede aanvullingen van Steven en M een compleet plaatje. Het zou een boek moeten worden die mensen met een burn-out helpt dat wat zij voelen en meemaken bij een burn-out hoort. (hoeven ze het niet meer op te zoeken/uit te zoeken), maar ook een boek voor naasten van mensen met een burn-out. En een gezonde dosis humor erin doet wonderen, dat maakt het ook een beetje luchtig.

Op dit forum kom je veel vragen tegen waar lezers tegenaan lopen. Misschien dit meenemen in je boek. De verschillen tussen de zorgverleners en dus ook de verschillende/tegenstrijdige adviezen. De moeizame weg om bij de juiste zorgverlener te komen, vaak door onbegrip bij huisartsen of bedrijfsartsen, of door te weinig kennis bij deze partijen. Daardoor wijken mensen met een burn-out soms uit naar coaches op internet, die duur zijn en soms misleidend.

Schrijf het vooral voor jezelf Ax en maak er een mooi boek van dat veel mensen gaat raken. Mocht je het ooit uit gaan geven, dan hoop ik dat je het bekend maakt.

Succes en je bent een topper.

Wat ik ook nog interessant vind is of een burn-out anders voelt bij mannen en vrouwen. Wat doet een burn-out bv vlak voor of tijdens de menstruatie. Of hoe is het om een burn-out te hebben in combinatie met de overgang. Met andere woorden wat hebben hormonen voor invloed op een burn-out, of juist andersom.

En bij mannen is het meer, denk ik, van hoe ga ik om met mijn emoties. Het tonen, het uitspreken en het voelen. Heel veel mannen zijn dit niet gewend en krijgen ermee te maken tijden hun burn out. Houden ze hun emoties in, of kunnen ze dit tonen.

En dan nog het deel over hoe een relatie eronder te lijden heeft. Komt regelmatig voorbij op dit forum.

Jeetje Ax, ga er maar aanstaan om dit te verwoorden allemaal. Pittig zou ik zeggen.

Wat een goed idee! Jij schrijft vaker hier stukken en daar ben ik erg van onder de indruk. Wellicht na je bo iets mee doen?

Jaa ik wil denk ik nu eerst een soort gids schrijven voor mijn naasten. Waarin ik gewoon alle informatie pleur die ik nu al weet en ken, want die behoefte voel ik om dat een keer allemaal op een rijtje te zetten. Maar het zou een mooie basis zijn als ik het in de toekomst zou willen uitbreiden - maar dan moet je inderdaad wel wat meer onderzoek nog doen en het nog wat beter onderbouwen allemaal.

Thanks voor jullie input! Ik noteer het allemaal. Ik heb dit nu, de eerste puntjes zijn dingen die ik voor mijn naasten gaan doen en jullie aanvullingen voor een eventueel boek staan eronder:

Signalen van chronische stress
+ Plus gradaties van chronische stress
Het begin: wat overkomt me nu (en hoe zorgverleners niet helpen)
Tijdlijn ziekte incl. gebeurtenissen
Uitleg over patronen en hoe die in je hersenen werken
Uitleg over een ontregeld zenuwstelsel en veiligheid
Uitzoeken: waarom prikkels (sociaal, cognitief, fysiek) zoveel impact heeft
Hoe het is om een burn-out te hebben > hoe zwaar het is
Uitleg over mind-body benadering > weg naar herstel
+ ACT
Wat ik nodig heb
Wat ik NIET nodig heb (adviezen?)

Meestgestelde vragen op het forum
Fysieke symptomen van een burn-out (forum als bron)
Mensen zonder burn-out voor en na lezen laten vertellen wat ze denken wat een burn-out is
De gevaarlijke sfeer van de burn-out coaches (en hoe valse beloftes ons gek kunnen maken)
Ontregeld zenuwstelsen en de cyclus (vrouwen)

Top AX wat je gaat doen de meeste mensen weten echt niet wat een burnout is leg het zelf zo vaak uit maar stop er nu mee kost me teveel energie om het weer uit te leggen wat het echt allemaal met je lichaam doet ik zit er nu 2 jaar in en gaat nu redelijk maar altijd bang voor een terugslag succes top 👍

Ha Ax,

Hoe ver ben je hier mee?
Wil je het straks ook publiek maken? Ben best wel benieuwd eigenlijk en vind ook dat je zaken helder kunt beschrijven. Het helpt me.

Of houd je het liever voor je omgeving?

Hopelijk breng je dit later ook voor iedereen uit! Ik denk, weet wel zeker, dat wij allemaal al heel veel aan jouw tips en advies hebben gehad.

Ik vind het een dingetje dat de stempel BURNOUT je zo blijft achtervolgen. Ik schaam me niet en praat erover maar als ik nu iets doe of zeg, denken veel mensen meteen weer dat dit met een burnout te maken heeft.
Hiermee om te gaan vind ik moeilijk.
Ik ben meer dan mijn burnout.......anders had ik deze niet gekregen 😉
Sterkte allemaal ❤️

En @Ax
Succes en hopelijk breng je het uit voor iedereen.

Hopelijk breng je dit later ook voor iedereen uit! Ik denk, weet wel zeker, dat wij allemaal al heel veel aan jouw tips en advies hebben gehad.

Ik vind het een dingetje dat de stempel BURNOUT je zo blijft achtervolgen. Ik schaam me niet en praat erover maar als ik nu iets doe of zeg, denken veel mensen meteen weer dat dit met een burnout te maken heeft.
Hiermee om te gaan vind ik moeilijk.
Ik ben meer dan mijn burnout.......anders had ik deze niet gekregen 😉
Sterkte allemaal ❤️

En @Ax
Succes en hopelijk breng je het uit voor iedereen.

Hee Ax!
Ik heb dit idee zelf ook al gehad en schrijf dagelijks allerlei snippets aan wat er gebeurt, hoe mensen reageren, hoe ik reageer, en wat ik allemaal leer van bronnen van buitenaf op.

Zelf ben ik illustrator en dacht ik er dus aan om het met vanuit een luchtige hoek te benaderen. Om het makkelijk op te kunnen pakken en om het ook heel toegankelijk te houden.

Zelf zit ik nu in maand negen van bij BO ik heb nog geen idee wat de toekomst mij gaat brengen qua herstel. Maar ik zou mijn ervaringen wel graag willen delen op een manier.

Mocht je eens willen praten over een samenwerking dan kun je me vinden via estherwijdeveld punt com of via LinkedIn.

Hee Ax!
Ik zit zelf in maand negen van mijn burn-out en als professioneel illustrator en iemand die nu persoonlijk veel schrijft heb ik er ook al meerdere keren over nagedacht om iets van een (prenten)boek te maken hierover. Misschien kunnen we hier op een manier een keer over praten samen?

Ax heeft via een ander verhaal doorgegeven dat ze sinds kort ook te volgen is op Instagram apenstaartje ont.regeld

Ik kan het verhaal niet zo gauw terugvinden, want anders had ik daar naar verwezen.

Maar wat een creativiteit hier hoor. Hopelijk komen er mooie dingen uit voort die oh zo belangrijk zijn.

Thanks voor het delen Burnie. Ben direct gaan volgen 😉

Hoi Ax, misschien ook iets dat professionals het soms niet (h)erkennen.
En je dan pushen om dingen te doen waar je nog niet aan toe bent en je klachten er juist door verergeren.
Top, dat je dit wilt gaan doen. Zeker voor je naasten. Ik liep in het begin ook nogal tegen onbegrip aan toen ik zei dat mijn lichaam (zenuwstelsel) niet goed werkte en daar juist al die psychische klachten door kwamen.
Groetjes, W

Hi all, ik ben nog niet veel verder door wat persoonlijke omstandigheden. Maar het plan ligt er nog steeds - maar uiteraard alleen als het me lukt :) alles binnen mijn eigen grenzen.

@Anoniem en @Esther wat gaaf dat jullie illustrator zijn zeg! Dat lijkt me echt een droombaan haha. (Of zijn jullie dezelfde persoon??) Ik heb inderdaad ook overwogen om tekeningen in mijn gids te zetten, maar ben zelf nog beginnende in de digitaal tekenen-wereld.

Word er direct enthousiast van merk ik, maar ik heb ook geleerd dat ik soms mijn impulsiviteit wat in toom moet houden haha. Voorlopig wil ik er niks professioneels mee gaan doen, want die spanning kan ik niet aan. Vind mijn insta-account al spannend genoeg xD Maar wellicht wel iets in de toekomst!

Dezelfde persoon, haha!. Ik deelde het tweede bericht omdat het eerste eerst niet door leek te komen. Ik dacht ivm de "linkjes".

Zelf moet ik ook erg mij enthousiasme in toom houden. Ik wil altijd te veel, te snel en ik maak heel makkelijk heel enthousiaste, creatieve, overuren in mijn hoofd. Niet altijd even praktisch :')

Maar, het is een rare, vervelende, leerzame en ook mooie periode. En dat wil ik graag op een manier delen zodat anderen er ook iets makkelijker, sneller of tenminste iets comfortabeler doorheen komen.

Op wat voor termijn weet ik nog niet. Ik kan momenteel nog niet superveel en merk dat ook creatief werk ook energie kost. Maar misschien is zonder deadlines gewoon af en toe wat bij mekaar leggen genoeg om te zien of onze visies en opgedane kennis op elkaar aansluiten.

Je hebt iig een manier om me te bereiken, dus laat het maar weten :)

Wellicht helemaal niet wat je in het boek zou willen, maar ik zou het wel een hele mooie toevoeging vinden: bijvoorbeeld aan het begin van elk hoofdstuk, of een eigen hoofdstukje van gedichten. Gedichten geschreven door mensen met een burnout over (het leven met )burnout. Over de obstakels, gevoelens, gedachten, inzichten die ze hebben. Op dit forum hebben mensen toen al een paar gedichten gedeeld, zoiets. Want soms kan je met niet heel veel woorden heel veel vertellen.

Maar zeker een gaaf idee om een gids te schrijven!!

Super Goed idee zo'n gids en is ook veel behoefte/nood aan!

Dank voor de tip van insta Burnie, volg je nu ook Ax, je laatste bericht vind ik echt 👍🏻💜

Liefs

Ik herken het ook (van ie insta post) ik pleaste altijd erg om maar niet de pijn ban afwijzing te voelen. Nu please ik veel minder en word ik dus ook afgewezen, en keer op keer kom ik door de pijn heen. Zwaar, maar waar. En uitendelijk levert dit me meer op, in the end (hoop ik, vind het wel verrekte lang duren;))
Maar anyway als reactie op je insta post Ax:
Mooi & I feel you 💜

Liefs

Dankjewel, Liesie, dat is lief dat je dat zegt. Moet zeggen dat mijn laatste Insta-post echt recht uit mijn hart kwam. Zowel de pijn als de dankbaarheid. En ik hoop ook dat er duidelijk trots doorheen schemert, want ik ben ook best wel trots op hoe ik hiermee deal. Het is zo'n verschrikkelijk zwaar proces en elke dag die we erin overleven, is een overwinning op zich <3

@Devin klinkt als een leuk idee! Mijn eerste plan is echter niet direct om een volledig boek uit te geven. En in het kader van communicatie zou ik dat dan eerder als een soort 'intermezzo's' tussendoor doen, als je dat wel wilt - dus 2 à 3 persoonlijke uitingen van het proces. Sowieso zou ik er, als ik het echt voor een groter publiek wil publiceren, meerdere anekdotes/persoonlijke ervaringsverhalen in willen zetten. Maar dan komt er druk op te liggen dat het goed moet zijn, 100% kloppend en onderbouwd, terwijl mijn eerste doel dat nog niet is. Ik wil gewoon graag mensen helpen én meer begrip voor de ziekte krijgen. En, als het lukt, het bij anderen voorkomen. Iedere persoon die ik hiermee help, geeft mij een goed gevoel en is mooi meegenomen (:

Ik herken het Ax, ook de trots en liefde (op en voor mezelf) en op 'ons' allemaal. Het is zo zwaar en we doen het maar wel! 💪🏼💜

Liefs

Even dit mss hebben mensen er iets aan: Maaike Hartjes heeft een 'burnout dagboek' gemaakt met erg 'leuke' herkenbare plaatjes en illustraties, heb er wel wat aan gehad, misschien andere ook!

Liefs

@Liesie volgens mij is daar een animatie van gemaakt! Vond hem voor een kort filmpje best wel goed. Miste wel wat nuance haha, ging vooral wederom om het mentale aspect, al legde het wel goed uit dat hard werken niet de oplossing was om uit een burn-out te komen.

@ Liesie, ik volg Ax ook op Instagram

Leuk! Je mag mij ook volgen Burnie, als je wil:) Heb het laatste bericht geliked en m'n naam lijkt op Liesie;)

@ Liesie, heb ik gedaan 😀 Verzoek ingediend. Nu maar hopen dat ik de goeie heb 🫣🤣 Er staan er 2 die als Liesie klinken.

Ha Ax, wat een uitdaging lijkt me. Maar goed dat je daar al energie en concentratie voor hebt.
Ik ben benieuwd of je bijvoorbeeld ook de invloed van trauma's, van je gedachten, je voeding en van zingeving gaat noemen of beschrijven.
En wat ik had en helaas kwijt ben, is een soort '10 regels' voor dagelijks gebruik. Daar stond, als voorbeeld, in 'structureer je dagen met niet te veel variatie' en 'vooral nooit haasten' en dus nog een aantal.
Veel succes met dit veel omvattende onderwerp.

Hi Ma,

Bij vlagen heb ik de energie en zin. Maar er is een reden dat ik er nog niet echt mee gestart ben, want op dit moment lukt het weer even niet helaas :') Alles op z'n tijd.

Ik denk niet dat ik concrete tips ga geven over je dagindeling etc. In mijn ogen zijn dat vooral handigheden, maar ik wil het meer hebben over de kern van een ontregeld zenuwstelsel. Dit doe ik ook via mijn account op Instagram: ont.regeld

Uitleg wat er gebeurt bij chronische stress, wat je zenuwstelsel regelt en wat er gebeurt als dat misgaat. En ook wat de weg is naar herstel, en hoe anders dat is dan mensen vaak dénken dat het is. Duidelijk maken dat lichaam en geest niet zomaar gescheiden kunnen worden maar constant op elkaar reageren, en waarom onze gezondheidszorg dus eigenlijk tekortschiet als het gaat om het holistische plaatje.

Maar ook welke therapieën wel helpend kunnen zijn en wat ze doen, en hoe je klein kunt beginnen om uiteindelijk grote stappen te zetten.

Over dagindeling weet ik ook gewoon te weinig, ik heb adhd dus ik ben zeer ongestructureerd 😂

@ Liesie, ik had dus de verkeerde te pakken 😅. Ik geef de mijne wel door joh en dan zie ik je wel verschijnen. gina195792

Is het gelukt om in contact te komen? :)

Hahaha nee Ax, dus vandaar heb ik de mijne maar doorgegeven. En misschien is Liesie op dit moment ook niet bezig met social media. Maar lief dat je er even naar vraagt. Komt vast goed 😉

Ah thanks Burnie, had je de verkeerde te pakken ja haha ook iets met Lies? Maar ik ga jou volgen vandaag of morgen, en dan weet je ook wie ik ben, zal je dan ff prive berichtje via insta doen. Had even chaotische dagen, we gingen dagje eerder terug naar huis vanaf de camping, omdat m'n zusje met 38 weken haar eerste kindje al kreeg. Nu weer thuis, even bijkomen😌

Liefs voor iedereen?

Hoi Liesie, inmiddels hebben we elkaar gevonden via insta. Gefeliciteerd, nu tante Liesie dus ☺️

Yes het is gelukt. Dankje:)

En dankje Ax het is gelukt.

Ax: Als jij mij ook wilt volgen: welkom, deel soms quotes maar ook wel veel dingen over mn kids/gezin kan me ook voorstellen als dat je minder aanspreektz

Ohja Ax:
Mag ik een verzoekje doen voor een onderwerp voor een insta post op ont.regelt?☺️

Liefs

@Liesie dat mag hoor, stuur me maar in dm ;) Dan kijk ik of dat iets is wat me lukt!

Ax ik kan geen berichtjes sturen via insta ik weet niet waarom.
Dus even zo:
Twee verzoekjes voor van die mooie posts van jou💜:
1 uitleg over waarom sociaal contact lastig is voor mensen ket burnout en dat dat los staat van hun behoefte aan contact/verbinding
2 uitleg over waarom het bij BO niet een kwestie is van 'waar een wil is is een weg' of 'even een tandje erbij' of 'even de schouders eronder'

Kijk maar of het passend is voor je en zoniet ook prima en sowieso geen haast.

Liefs

Aanvulling: prive berichtjes vanuit mij naar ont.regelt via insta komen niet aan, (prive berichtjes richting anderen wel) mss omdat je mij niet volgt of zou dat niet zo werken?

Liefs

@Liesie ze komen bij mij in mijn berichtverzoeken dus ik kan ze wel zien als ik ze accepteer :) Maar ik zit bewust niet al te veel op mijn Instagram, uit zelfbescherming. Ben helaas zelf ook nog verre van hersteld dus grensbewaking is wel nodig ;)

@Liesie ze komen bij mij in mijn berichtverzoeken dus ik kan ze wel zien als ik ze accepteer :) Maar ik zit bewust niet al te veel op mijn Instagram, uit zelfbescherming. Ben helaas zelf ook nog verre van hersteld dus grensbewaking is wel nodig ;)

Ben je alweer beter dan ax?

@Liesie ik zie nu je suggesties. Ik wilde wel een post doen over prikkels en overprikkeling, dus daar komt sociaal contact ook in voor. En je tweede suggestie is inderdaad een boodschap die ik door alle berichten heen wil weven. Dat staat in mijn meest recente bericht ook en daar wil ik later nog meer op in gaan:
"Herstellen is daardoor niet een kwestie van 'gewoon' veel rust pakken. Je lichaam heeft geen flauw idee meer hoe dat moet. Herstellen is je lichaam weer leren om zich veilig te voelen, zodat Ans ook dat rustdeel weer kan gebruiken. En je zo weer een beetje energie kunt opbouwen. 🪷"

Haha ik vind dit een hele mooie vraag die juist laat zien dat je naar acceptatie (en steeds meer zelfkennis) toe aan het bewegen bent.

Voor mij is dit acceptatie:
Je vraagt je niet meer af hoeveel maanden het gaat duren. Je hebt geen haast meer. Het duurt zolang t duurt. Je plant niet obv wat je zou willen kunnen over X weken maar obv wat je lichaam aangeeft. Je gaat mee met de flow die je lichaam/energieniveau aangeeft.

Je geeft je over, misschien betekent het dat je moeilijke dingen moet doen. Zoals accepteren dat persoon X in je omgeving je niet begrijpt. Dat je mensen moet teleurstellen, of zelfs (al dan niet tijdelijk) afstand van ze moet nemen, dat je met je baan moet stoppen, etc etc (voor iedereen anders)

Je geeft je over en doet wat het herstel van een burnout van je vraagt. Óókal lijkt dat voor sommigen extreem.

Acceptatie is iets wat je niet 1 x krijgt. Het is iets waar je jezelf dagelijks weer in moet laten zakken. Steeds minder vaak wensen dat je verder was of dat het anders was (ookal blijf je dat altijd doen, je blijft een mens). Hoe verder je komt in je burnout, hoe beter je er doorgaans in wordt (is mijn ervaring). Gewoon in het nu leven.

Begrijpen dat het leven niet maakbaar is. En je burnout al helemaal niet.

Helemaal eens met bovenstaande reactie.

Accepteren is voor mij iets dat ik gedurende mijn burn-out heb moeten leren en er ook in elke fase anders uitzag. In het begin was dat vooral: ik ben ziek en betekende acceptatie dat ik me niet verzet tegen m’n klachten en binnen mn grenzen bleef.

Inmiddels 10 maanden verder en voel ik me bij vlagen stukken beter en kan ik meer. Acceptatie is voor mij nu go with the flow: goede dagen, slechte dagen en soms een terugval. Ook de moeilijke keuzes en consequenties die daarbij komen kijken. Door dat de accepteren voelt het voor mij momenteel minder heftig.

De belangrijkste acceptatie komt wanneer je echt eerlijk naar jezelf durf te zijn over waarom je in je burn out bent gekomen.

Niet wachten op de dag wanneer je je ‘ineens’ beter voelt en alles kunt doen wat je voor je burn-out deed. Maar echt diep van binnen accepteren en voelen dat je gelukkiger bent als je heel veel die dingen op een andere manier aanpakt dan voorheen, een manier die dichterbij jezelf staat.

Dit is gaande weg bij mij pas echt duidelijk geworden.

Liefs, H

Helemaal eens ook met jou H, liefs anoniem van eerste reactie. Mooi wat je zegt over dichter bij jezelf komen te staan! Dat is uiteindelijk wat we al herstellende aan het doen zijn.

Acceptatie is geen knop die omgaat, helaas. Het is een proces met vallen en opstaan. Het is iets wat je niet kunt forceren, maar wel kunt trainen. Best ingewikkeld, dus.

Belangrijkste in die training is om niet constant te handelen naar die angstige stem in je hoofd die je zegt dat het beter, sneller moet. Niet luisteren naar de stem die zegt dat je fysieke klachten toch waarschijnlijk betekenen dat je een andere onderliggende ziekte hebt. Niet luisteren naar de stem die zegt dat je toch beter meer uren kunt werken want wat zullen je collega's wel niet denken, en wat als je je baan verliest? Je traint je acceptatie door je niet te laten leiden door angst, maar door te leren ongemakkelijke emoties toe te laten.

En dan zul je merken dat je uiteindelijk in een soort berusting komt, dat de situatie is zoals ie is en dat je het niet kunt versnellen. En dat is het moment dat je echt kunt beginnen met helen.

En dan komt er een gesprek met de bedrijfsarts, gebeurt er iets naars binnen de familie, of zit je partner er even helemaal doorheen - en dan ga je onbewust toch weer in de actie, luister je weer wat vaker naar die stem in je hoofd, en mag je weer opnieuw beginnen met het acceptatieproces. Herstellen van een burn-out is nu eenmaal een enorm grillig proces, en accepteren is een werkwoord. Dat is pittig, maar uiteindelijk leer je daarmee wel vaardigheden waar je de rest van je leven iets aan hebt.

Voor mij betekent acceptatie ook heel erg het dag voor dag bekijken. Geen verwachtingen of hoop voor de toekomst maar steeds weer opnieuw ‘hoe voel ik me vandaag en wat past daarbij’. En dan bewust genieten van de kleine dingen die ik wel kan (of zie, voel, ruik, proef, hoor..).

Regelmatig lukt dat goed. Dan heb ik nog steeds alle klachten en ‘mogen’ die er gewoon zijn. En soms ben ik ook weer een tijdje ontzettend onrustig en wil ik dat ik NU beter ben.

Zoals Ax zo mooi zegt ‘als werkwoord’. Op dit moment zit ik gelukkig weer in de acceptatie en overgave. Dan voel ik me het grootste deel van de tijd heel rustig en goed (ondanks dat ik me lichamelijk totaal niet goed voel).
En in deze staat kan ik ook als ik bv angst voel denken ‘hé angst, kom je ook weer even langs’ zodat ik daar niet in doorschiet.

Maar ik weet uit ervaring (nu een jaar bezig) dat er ook weer dagen zullen komen dat ik hartstikke baal, mezelf heel zielig vind, somber ben, totaal in paniek etc.
Dan helpt bij mij meestal: dagritme beter aanhouden, rustige muziek luisteren, nog bewuster naar de natuur kijken bij m’n dagelijkse wandelingetje, extra veel yoga nidra en met die paar mensen praten die me kunnen opbeuren en me weer hoop geven. En de boeken de burn-out reset of over de kop lezen zoals ik weer even weet dat het er allemaal bijhoort.

En dan kom ik vaak vanzelf weer in de ontspanning, slaap ik weer beter en vind ik het leven, zelfs al kan ik vrij weinig, toch hartstikke fijn en de moeite…

Wat een goede vraag en mooie antwoorden. Acceptatie is het moeilijkste wat er bestaat maar de enige weg naar het beter worden denk ik. Ik probeer het iedere keer opnieuw en heel langzaam gaat het me steeds beter af.

Ik sluit me helemaal aan bij alle reacties tot dusver.
Acceptatie is helaas niet grijpbaar en vluchtig, het komt en het gaat. Laatst was ik een weekje in acceptatie, dat was heerlijk. Toen begon ik me iets beter te voelen, en ben ik toch weer als een malle gaan denken: en nu doorpakken! Weg met die burnout!
(Daar ging mijn acceptatie 😂)

Concreet betekende die week dit: het lukte om mijn duizelingen niet weg te willen hebben. Er gewoon tijdens het wandelen naar te kijken, zo van: hé daar heb je ze. Goh. Hoe voelt dat nou eigenlijk? Ohja. Dus zo is het nu. Aha. (Zonder oordeel of verwachting, soort van mindful?)
En als ik moe was ging ik zonder weerstand liggen en slapen, ook overdag, desnoods in boxershort onder het dekbed. De vermoeidheid dus accepteren en ernaar handelen. Er niet bang van worden, ook dit bekijken, aanvoelen.
Ik heb tot nu toe mijn burnout vooral in weerstand beleefd, en dat helpt helemaal niks.

Jaa BrandUit dat is zo herkenbaar hahaha. Dan heb ik een aantal goede dagen doordat ik de situatie accepteer, en dan ga ik nadenken over hoe ik dat moet voortzetten. Raak vervolgens gestresst hierdoor of bedenk dan dat ik bv moet wandelen, want dat deed ik gisteren ook, en gisteren was een goede dag🙃. En dannnn is de acceptatie weer weg en de onrust terug. En dan later lukt het weer, maar het is altijd moeiteloos. Het gebeurd gewoon, en dat is ook de enige manier denk ik? Het laten gebeuren, maar dat kan je weer niet forceren. Leuke paradox.

Ik zit momenteel best wel in goede acceptatie. Ben ook al ruim anderhalf jaar bezig, dan heb je voor je gevoel alles ook wel al een keer meegemaakt en weet je dat je na een dal ook weer een keer opklimt. Grootste overwinning is momenteel dat het me lukt om niet toe te geven aan mijn analyse-drang. Die is er elke keer weer, maar het lukt vrij goed om hem er te laten zijn zonder werkelijk te gaan analyseren (:

Ik zit nu 10 maanden in de burn out. En accepteren is HEEL moeilijk vooral in de minder goede dagen. Maar wat boven geschreven is is wel waar. Proberen !

Ik zit nu 10 maanden in de burn out. En accepteren is HEEL moeilijk vooral in de minder goede dagen. Maar wat boven geschreven is is wel waar. Proberen !

Na 11 maanden zit ook steeds meer in de acceptatiemodus, behalve als ik niet kan inslapen.. Enige klacht die ik echt verschrikkelijk vindt. Dan gaat de acceptatie naar frustratie.

Je vraag is: hoe ziet acceptatie eruit? Ik heb daar inmiddels geloof ik een soort antwoord op. In ieder geval hoe het er bij mij uitziet.

Ik word 's ochtends wakker na een slechte nacht vol nare dromen. Mijn hoofd lijkt overuren te draaien. De meest voorkomende gedachte is: als ik op de juiste manier bezig ben met mijn herstel, waarom slaap ik dan niet beter? Waarom voel ik me dan zo slecht? Ik voel me onrustig en heb meteen de neiging om te Google of ChatGPT te vragen naar bevestiging. In plaats daarvan zeg ik zachtjes tegen mezelf: "Het is oké. Ik mag spanning in mijn lijf voelen. Ik mag me slecht voelen. Ik ben veilig." En ik sta rustig op en begin mijn dag zonder bevestiging.

Tijdens mijn dutje in de middag voel ik me onrustig en val ik maar niet in slaap. Mijn hoofd zegt me dat ik wel echt moet slapen, want ik voel me al zo slecht en als ik niet slaap, herstel ik niet! En waarom zit ik in de onrust, als ik nu juist in het herstel moet zitten? Maar gedwongen rustig worden kan niet, dus ik zet een Yoga Nidra sessie op en zeg tegen mezelf: "Het enige wat jij hoeft te doen, is deze Nidra sessie af te maken. Hoe maakt niet uit. Je bent veilig." Bijzonder genoeg dommel ik een paar minuten toch weg.

Als mijn vriend thuiskomt, schiet mijn lichaam in de stress. Hij heeft het zwaar met mijn ziekte en nu is er een grote angst om hem kwijt te raken. Zeker nu ik merk dat hij een beetje chagrijnig is
Mijn hoofd wil dat ik hem vraag of het goed zit tussen ons. Dat hij niet chagrijnig is door mij. In plaats daarvan zeg ik tegen mezelf: "Mijn lichaam voelt spanning. Dat is oké. Ik ben veilig." En uiteindelijk zakt de spanning langzaam weg.

Zoals je merkt, is acceptatie geen kwestie van geen spanning meer voelen. Ook zakt het lang niet altijd weg. Het is vooral niet handelen naar de angst, niet luisteren naar de stem in je hoofd en nagenoeg elke vorm van controle laten varen. Het is de spanning, de angst, het verdriet toelaten, zonder het weg te willen duwen. Het is je lichaam laten weten dat je veilig bent, ook in onzekerheid.

Je vraag is: hoe ziet acceptatie eruit? Ik heb daar inmiddels geloof ik een soort antwoord op. In ieder geval hoe het er bij mij uitziet.

Ik word 's ochtends wakker na een slechte nacht vol nare dromen. Mijn hoofd lijkt overuren te draaien. De meest voorkomende gedachte is: als ik op de juiste manier bezig ben met mijn herstel, waarom slaap ik dan niet beter? Waarom voel ik me dan zo slecht? Ik voel me onrustig en heb meteen de neiging om te Google of ChatGPT te vragen naar bevestiging. In plaats daarvan zeg ik zachtjes tegen mezelf: "Het is oké. Ik mag spanning in mijn lijf voelen. Ik mag me slecht voelen. Ik ben veilig." En ik sta rustig op en begin mijn dag zonder bevestiging.

Tijdens mijn dutje in de middag voel ik me onrustig en val ik maar niet in slaap. Mijn hoofd zegt me dat ik wel echt moet slapen, want ik voel me al zo slecht en als ik niet slaap, herstel ik niet! En waarom zit ik in de onrust, als ik nu juist in het herstel moet zitten? Maar gedwongen rustig worden kan niet, dus ik zet een Yoga Nidra sessie op en zeg tegen mezelf: "Het enige wat jij hoeft te doen, is deze Nidra sessie af te maken. Hoe maakt niet uit. Je bent veilig." Bijzonder genoeg dommel ik een paar minuten toch weg.

Als mijn vriend thuiskomt, schiet mijn lichaam in de stress. Hij heeft het zwaar met mijn ziekte en nu is er een grote angst om hem kwijt te raken. Zeker nu ik merk dat hij een beetje chagrijnig is
Mijn hoofd wil dat ik hem vraag of het goed zit tussen ons. Dat hij niet chagrijnig is door mij. In plaats daarvan zeg ik tegen mezelf: "Mijn lichaam voelt spanning. Dat is oké. Ik ben veilig." En uiteindelijk zakt de spanning langzaam weg.

Zoals je merkt, is acceptatie geen kwestie van geen spanning meer voelen. Ook zakt het lang niet altijd weg. Het is vooral niet handelen naar de angst, niet luisteren naar de stem in je hoofd en nagenoeg elke vorm van controle laten varen. Het is de spanning, de angst, het verdriet toelaten, zonder het weg te willen duwen. Het is je lichaam laten weten dat je veilig bent, ook in onzekerheid.

mooie vraag inderdaad en zo blijkt geen rechtlijnig antwoord. Voor mij zijn het golven, dan weer wat acceptatie, het is zo. Dan weer willen verklaren waarom die benen toch zo zwaar zijn. begrijpen waarom heb ik soort van nodig. Zat laatst op de app van VGZ een mindfulness training te doen, basistraining acceptatie, nou vol janken en geen idee waarom. deze week nogmaals doen en dan opschrijven wat ik voel en wat er gebeurt. We zijn er dus nog niet. ga nu een soort dagboek bijhouden zodat ik het kan opschrijven, dat scheelt weer onthouden voor de psycholoog. Ik zeg ook regelmatig tegen mezelf dat het ok is wat ik voel, denk of waar ik ben. dat helpt wel.

@Monique volgens mij is het heel goed als die emoties eruit komen :) ik moest gisteren keihard huilen bij een scène van Modern Family. Blijkbaar raakt dat dan een gevoelige snaar, maar het is hartstikke goed dat je dat op die manier de ruimte gaf!
En ja acceptatie is inderdaad met golfbewegingen, soms gaat dat makkelijker dan andere dagen…

@Ax, ja ik geloof wel dat het goed is maar zoals jij al eerder schreef wil ik soms te veel analyseren. Dat proces is nog volop in gang merk ik.

Grappig dat ik zo vaak hier voorbij zie komen dat heel veel mensen een sterke drang hebben om hun klachten te over analyseren. Ik kan er zeker ook iets van (heb chatgpt maar verwijderd van mn telefoon om mezelf te beperken haha), maar ik ben ook wel iemand "getraind" is om een sterk analytisch vermogen te hebben.
Ik vraag me dan altijd af of dit overanalsyeren inherent is aan burnout, of dat juist mensen die houden van rationaliteit en analyse (en daarmee in het verleden emoties en evt problemen hebben vermeden) in een burnout zijn beland.

Controle is inherent aan een burn-out. Overanalyseren is een vorm daarvan :)

(Schijn)controle willen hebben is inherent aan mens zijn 😂. Zeker in deze zogenaamd maakbare moderne maatschappij. overanalyseren en willen begrijpen met je gedachtes is een vorm daarvan. En een manier om maar niet te voelen. Het is beter om de pijn van een situatie te doorvoelen, dan je er een weg uit proberen te denken en in cirkels blijven denken.

Interessant dat het analyseren van een situatie geen baat schijnt te hebben. Bij mij werkt dit toch anders.

Doordat ik de situatie kan analyseren snap ik waar de emoties en frustraties wegkomen en kan ik deze loslaten. Sterker nog: ik vecht niet meer (zo heel af en toe) tegen emoties, angst, paniekaanvallen, de lichamelijke- en mentale klachten. De klachten zijn elke dag anders, maar als ik naar het geheel kijk zakt het allemaal geleidelijk af - zelfs inclusief een keiharde terugval. Het zal allemaal wel denk ik dan. Voor mij is het een kwestie van kalm aan doen en uitzingen.

Ben nu een half jaar verder en begin te merken dat m'n lichaam en geest weer in balans komen. De rust komt terug, kan prikkels steeds beter verdragen, cognitieve functies gaan ook ruimschoots vooruit en de emoties interesseren me niet meer zo heel veel. En als het even niet lukt, ga ik rustig in bed liggen en zie ik het over een uurtje wel weer. Is het dan nog steeds zo bagger? Jammer dan. Ik ben er van bewust dat de burnout van tijdelijke aard is en het probleem niet onnodig groter moet maken. Want eigenlijk is er niet zo heel veel aan de hand, alleen dat ik voor een X periode uitgeblust ben. Kan gebeuren.

Groetjes,
N

@N wat een goede en gezonde instelling! En ik ben het met je eens dat analyseren niet altijd slecht is, hoor. Door analyseren heb ik nu de kennis die ik heb, snap ik waarom alles gaat zoals het gaat en weet ik hoe belangrijk acceptatie is. Het gaat met name mis als je gaat analyseren om sneller op te lossen. Als je het doet om controle te krijgen over een situatie waar er geen controle ís. In jouw voorbeeld: dat je zou gaan analyseren waarom iets even niet lukt, wat heb je dan fout gedaan, hoe kun je dat de volgende keer anders doen, is er nu iets om het beter te maken, misschien ligt het aan je voedsel, misschien moet je meer supplementen slikken, wat als je alles fout doet en dit nooit overgaat??

Jij zit duidelijk heel goed in de acceptatie. Dat is heel knap en heel fijn, want dat is de weg naar herstel. En ik vind het ook een knappe benadering dat je het kunt zien als ‘er is niet zoveel aan de hand’, al zou die voor mijzelf ook wel te bagatelliserend zijn. Want ik ben ruim anderhalf jaar ziek en het maakt me verschrikkelijk verdrietig.

Geliefde gestruikelde

In plaats van jezelf opnieuw bijeen te rapen
weer je schouders eronder te zetten
het voor de zoveelste keer te gaan proberen
mag je ook het hoofd buigen voor het leven
en huilen om de machteloosheid
die je daarin zo diep voelt.
Dit falen is een daad van grootse moed
een oceaan van rust en ontspanning
waaruit nieuwe ogen ontstaan.

- Niels Zwakhals

Die is mooi BrandUit, dankjewel voor het delen!

Heel mooi BrandUit ❤️

💞

Wat knap dat je toch vooruitgang hebt geboekt! Dat zijn de lichtpuntjes, en probeer dat ook te vieren Y! Je mag trots zijn op jezelf
Fijne jaarwisseling voor iedereen en een mooier jaar toegewenst ✨
Rust is de sleutel tot succes

Wat ontzettend lief, dankjewel! Ook voor jou een fijne jaarwisseling en inderdaad een mooier jaar gewenst!

Hallo Y,

Ik leef en voel met je mee, heel herkenbaar wat je omschrijft en voelt.

En wat je heel mooi zegt, treffend en pakkend, je mag balen van het oude jaar en onzeker zijn voor het nieuwe jaar.

Zonder wrijving geen glans, en al wat niet meer ;).

Maar die glans komt er voor jou, en voor mij ook.

Een fijne jaarwisseling gewenst. Zet m op.

Lieve Y,

Wat heb je het weer treffend verwoord. Vandaag is het inderdaad allemaal extra confronterend omdat je toch het jaar afsluit en terugblikt op (weer) een moeilijk jaar. Absoluut niet het jaar dat je had gewild en dat je zo erg verdient. Je zegt het gelukkig zelf al, je hebt zoveel vooruitgang geboekt en dat gaat aankomend jaar weer gebeuren 💪 Jouw tijd om te stralen gaat komen✨! Dankjewel dat je mij meermaals hebt geholpen op dit forum de afgelopen tijd. Dat is voor mij echt waardevol geweest!

Liefs
N.

Bedankt lieve N en Gert voor jullie mooie woorden en steun! Voor jullie uiteraard ook alle goeds en veel liefs!

Graag gedaan, ga dr voor, en tot schrijfs! Ik ben nog vrij nieuw hier, maar het helpt en vindt het erg fijn.

Groetjes

Mooi verwoord Y., en ook herkenbaar. Ook ik lees je reacties geregeld en vind het fijn dat we elkaar een beetje kunnen steunen en soms bemoedigen op dit forum.
Veel moois en kracht gewenst voor alle lezers in hetzelfde schuitje. We komen er op ons eigen tempo heus weer stukje bij beetje uit.

Wat mooi y en heel herkenbaar wat je schrijft ik voel met je mee en toch ook een fijne jaarwisseling en laten we elkaar maar steunen in deze burnout ik zit er nu 17 maanden in valt echt niet mee en iedereen sterkte ook

Hallo Y, voor mij is dit ook al de derde jaarwisseling in BO 😥. Onze verhalen komen sterk overeen. Ik zit op dit moment alweer een dag of 5 in een gigantische dip. Pfff wanneer gaat dit over. Probeer positief te blijven maar soms zakt me de moed in de schoenen van elke keer weer die terugslagen. Veel sterkte en hopelijk voor jou de laatste BO jaarwisseling

Hoi Y.,LN.
Goed geschreven Y.

Sluit me aan bij jullie....
Rotdag weer, huilen....wat angstig etc.
Onzeker en wat duizelig over alles . We gaan er ( weer) tegenaan...zal moeten toch? Morgen weer een betere dag...hopen wij allemaal! 💪blij met jullie!
Fijne jaarwisseling

Nog even dit....

De beste steun vind je hier , Y , LN, anoniem, Gert, B, en alle anderen.
@Y volgens mij ben jij ook heel sterk Y, iedere keer een klein stukje beter !

Ook met jou komt het goed An, echt.

Met iedereen.

Fijne jaarwisseling

Mooi bericht Y, bedankt ❤️ hebben jullie ook zo een last van het vuurwerk? Ik raak er gestresst van of zelfs beetje freeze. Ik weet ondertussen dat dat ook wel weer zal zakken. Morgen is alles hopelijk weer normaal! Geen feestdagen meer! Vind ik fijn! 😂

Hoi Ann Gert Y en iedereen bijna weer zover jullie zijn ook sterk hé ieder zijn verhaal daar haal ik kracht uit hierzo en anoniem alvast een fijne jaarwisseling toch en we zullen hopelijk hopen op een beter Nieuwjaar lees jullie weer het volgend jaar toch 1 kusje van mij acher het schermpje hierzo 😘👍

Wauw bedankt allemaal voor de mooie reacties ❤️ vind ons allemaal sterk, het vergt moed om je verhaal te doen en hulp/steun te zoeken op het forum!

@Daan ik herken de dip helemaal! De feestdagen vragen veel van mensen in onze situatie. Hopelijk knap je gauw weer wat op.

Heb t al vaker gezegd maar t raakt mij echt om te horen dat anderen steun vinden in mijn berichten en überhaupt hier op t forum.
Ik haal ook veel steun uit jullie berichten, blij dat we elkaar een beetje kunnen helpen.

Nogmaals voor iedereen die heeft gereageerd, of voor wie dit leest, het allerbeste gewenst voor het nieuwe jaar!

Oh en ja het vuurwerk vind ik ook heel vervelend! Heb er dit jaar wel minder last van dan vorig jaar en het jaar ervoor. Toen was het echt vreselijk, raakte in paniek van elke knal.
Veel sterkte hoor, zal fijn zijn als iedereen weer uitgeknald is

🙏🏻 Lief 🙏🏻

Mooi bericht dankje.
Ik heb ook een baaldag. Ondanks korte haalbare gezellige feestdagmomenten waar ik dan veel energie voor moest sparen nu even echt too much. Behoorlijk hoofdpijn zo moe en baal zo erg. Ook best intensief de kids en mn man twee weken thuis. Al is het wel minder alleen en eenzaam, maar toch eigenlijk wel echt teveel. Dit geldt natuurlijk niet voor iedereen, maar herkennen mensen met schoolgaande kids misschien ook. Maar goed om te bedenken inderdaad: deze dagen /periodes horen erbij, de feestdagen zijn/waren ook intensief. Wat extra rust proberen te pakken waar kan. Eraan toegeven en weten dat er weet andere/betere dagen komen.

En: we zijn allemaal mega hard aan het werkmet herstellen en dat is zo ontzettend knap. Sterkte iedereen en dat de wat meer rust voor iedereen weer snel mag komen.

Stap voor stap komen we er uiteindelijk allemaal weer, we houden moed!

Liefs, Liesie

Ik herken dit geel goed. Blij dat morgen weer een normale dag is waar ritme en regelmaat weer belangrijk is. Ben ook helemaal ontregeld, hartkloppingen, hoofdpijn, duizelig en doodmoe...

Hoi Anoniem

Morgen weer gelukkig gewoon doen.
Zelf ook vandaag weer veel huilbuien,duizelig,hoofdpijn, en ook zeker hartkloppingen…wat ik doodeng vind. En ja….piekeren weer pfffff ….vroeg naar bed ..denk ik !

Hoi Liesie,
Ik heb zelf nog geen kinderen maar ik kan me wel goed indenken dat het intensief voor je is nu ze vakantie hebben! En wat je zegt vast ook gezellig en minder eenzaam, maar wel druk. En snap heel goed dat je baalt van deze “nasleep”, zo noem ik het maar even. Heb t zelf ook hoor, gewoon vervelend dat je het altijd moet bezuren na iets intensiefs. Al die rotklachten die dan weer meer opspelen.

@An, hartkloppingen heb ik al 2,5 jaar vrijwel dagelijks. Ben ook weleens nagelopen bij de HA en er was nooit wat. Ben er zelf ook heel lang bang van geweest maar hopelijk stelt t je een beetje gerust om te weten dat het 9 vd 10 keer onschuldig is. Nu vind ik het vooral irritant. Vaak met beweging gaat t wel wat beter.
Lekker vroeg naar bed inderdaad, ik heb zelf net nog een voetenbadje met magnesium genomen dat schijnt ook ontspannend te werken.

Wat ik iedereen kan aanraden trouwens is als je bijv thuis komt van iets wat je overprikkeld heeft, is om even lekker in een donkere kamer met een oogmasker of je ogen dicht te gaan liggen. Zelf doe ik dat t liefst op mijn yogamat, dan voel je de grond onder je wat beter. En in mijn geval ook op de spijkermat.
Heb een paar keer gehad dat ik zwaar overprikkeld thuiskwam, op die mat ging liggen en na een poosje gewoon in slaap viel. En ook als je niet slaapt kan het een fijne manier zijn om te ontprikkelen. Niemand vroeg om deze tip maar ik deel hem toch maar gewoon 😂

Hoi Y
BEN IK WEER 😀

Zal dat oogmasker kopen, misschien wel handig !🤔
Hartkloppingen is dus niet zo erg,..gaat ook wel naar een paar minuten weer weg...als ik me rustig hou.heb geen spijkermat, maar lig dan even op de bank😑
Deze dagen vond ik toch wel stressig, gezellig moeten doen, want ja ...feestdagen.blij dat het over is!

Probeer nu ook meer te accepteren dat ik zo ben : rotdagen , angstig wat, onrustig,duizelig, trillen van binnen...ook zo eng ! Is oke.. zeg ik dan tegen mezelf 😒 lief zijn voor mezelf...nooit gedaan !
En dat alles als het NIET uitkomt.☹️
Hoe doe jij dat ! ? Moe word ik ervan !

Geen BO hier (volgens mij.. 😊) maar voel wel veel hetzelfde als velen hier. Feestdagen zijn soms gezellig en soms gewoon rot. Laatste dagen weer erg onrustig gevoel wat vrijwel non-stop aanwezig is.
Hopelijk een top 2025 voor iedereen!

Hoi Y, (en anderen)

Hoe voel je je vandaag?
Ik weet niet waar je woont, maar hier schijnt de zon en is het windstil vandaag een hele mooie dag. Ik ben een lekkere wandeling aan het maken nu.

Wat lief je inlevingsvermogen op mijn berichtje over de kinderen thuis hebben nu.

Ik las dat mensen in jouw omgeving nu reizen/kinderen krijgen dat soort dingen, terwijl jij heel hard werkt voor je herstel. Dat moet ook zeker niet makkelijk zijn. Maar onthoud: jouw tijd komt nog wel!!!!
Mag ik vragen hoe oud je bent gewoon puur uit oprechte interesse? Als je het liever niet zegt ook helemaal oke hoor.

Ik herken wat je zegt en dat is bij mij ook helpend: ik ga een paar keer per dag op bed liggen met oordopjes in en een oogmasker op voor een half uur tot een uur. Werkt goed.
Fijn om te horen dat ik niet de enige ben die dat doet:)

En wat mij nog helpt op de slechte dagen is om tegen mezelf te zeggen: 'het zijn maar gedachten het is niet de waarheid' en 'stap voor stap kan ik alles aan'
En op de goede dagen probeer ik mezelf een beetje te temperen in verwachtingen plannen en te zeggen tegen mezelf: 'keep it real'.

Liefs voor iedereen en ik voel ook opluchting dat er weer normale dagen voor ons liggen ondanks dat ik op m'n 'gedoseerde burnout' manier heb genoten ook van de feestdagen.

Voor iedereen een goed jaar gewenst en heeeeel veel kracht rust, vertrouwen moed doorzettingsvermogen, alles er mogen laten zijn, lief zijn voor jezelf en geduld. Stapje voor stapje kunnen we dit.

Liefs Liesie