Burnout ervaringen

Hoi Agnes,

Dit heb ik ook maanden gehad. Bij mij kwam het door maagzuur. Ook de pijn tussen mijn schouderbladen kwam daardoor. Dit gaf de huisarts en de psychosomatische fysiotherapeut ook aan.
Bij mij helpt een hap havermout tegen de klachten. Ik heb een paar weken maagbeschermers geslikt, maar daar kreeg ik veel bijwerkingen van en werkte eigenlijk niet.
Bij mij is het uiteindelijk vanzelf overgegaan. Heel qf en toe heb ik er nog last van.
Hopelijk gaat het bij jou ook vanzelf over, het zijn vervelende klachten.

Groetjes Kim

Beste M,

Ik herken het!
Plichtsgevoel, moeten.... het zijn de dingen die voor jou "gewoon" zijn.
We leven volgens een bepaald patroon. En dat moeten we doorbreken. Ja, dat is moeilijk maar kan wel.
Probeer, misschien wel voor het eerst in je leven, je eigen grootste vriend te zijn, zorg goed voor jezelf.
En als je al begint met maar de helft van de
tijd er te zijn voor andere, die dat waarschijnlijk niet eens merken, dan heb je ook wat tijd en hulp voor jezelf.
Je bent nog steeds een goed mens, met plichtsgevoel, als je het allemaal een tandje minder doet.

JIJ BENT HET OOK WAARD ❤

Zorg voor jezelf net zoals je voor een ander doet en voel je niet schuldig!

O,wat klinkt dit wijs maar ik zit met hetzelfde probleem en dus ook met bovenstaande uitdaging. Maar misschien helpen we elkaar zo 😉

Heel veel sterkte/succes M.

Ja je hebt helemaal gelijk burnoutje. Misschien als we dit vaak genoeg voor onszelf herhalen dat het na een tijdje blijft hangen. Het gaat uiteraard met vallen en opstaan, maar van elke keer vallen leer ik weer net een klein beetje meer.

Dankjewel voor je wijze woorden! En ja ook al zit je er zelf mee, je weet in ieder geval waar je naar toe werkt. Jij ook veel sterkte & succes!

Hoi M,

Heel herkenbaar. Goed dat je je in ieder geval bewust hiervan bent, want daar begint verandering mee! Gun jezelf de tijd om patronen die jou niet meer dienen in kleine stapjes te veranderen. Dat gaat niet van de een op de andere dag. Tegelijkertijd mag je ook trots zijn op je zorgzame karakter, zolang het niet ten koste gaat van jezelf. In een meditatie hoorde ik laatst ‘je bent NIET verantwoordelijk voor het geluk van anderen’ en dat helpt mij heel erg om dat mezelf telkens weer te vertellen. Succes met je verdere herstel!

Veel liefs.

Hoi M,
Ben voor de eerste keer op deze site en jouw titel trok mijn aandacht. Herken het ook. Schuld, weten dat die nare snuiter altijd weer de hoek om komt kijken. Ik ben hard aan het werk die snuiter de baas te worden. Soms lukt het een beetje, soms voelt het als water naar de zee brengen. Aangezien de zee niet snel zal verdwijnen èn ik ergens erken dat schuld altijd een beetje bij me zal horen, heb Ik er voor gekozen het uit te spreken. Super eng, kwetsbaar en soms zelf een gesprek waar ik me dan weer schuldig om ga voelen (lekker bezig niet ;-))
Maar omdat ik het uitspreek krijg ik wel fijne reacties, reacties die me verrassen, liefdevol, complimenteus. Ergens lost dat mijn schuld niet op, maar het verzacht wel. Misschien voel ik me iets meer gezien na het uitspreken en het begrip. Dat.
Het blijft een uitdaging om niet uit schuld te handelen (zorgen) en vooral het bewust niet te doen zonder schuldgevoel.
Die schuld komt bij mij uit mijn jonge kinderjaren, misschien herken je dat. Misschien gaat het nog meer om dat je de schuld ergens plek geeft in plaats van niet wilt. Zoiets. Hopelijk kun je er wat mee...

Zorg goed voor jezelf. Jij staat nu op nr
1. En doe je dat niet, dan kom je ongewild heel vaak op nr. 1 te staan!! Hou je rustig, ze zeggen dat het overgaat. Ik heb zelf al best wel goede dagen, maar dan wil ik weer teveel, en zak ik weer terug naar nr. 1 ,

Klopt … heeeeeel lief zijn voor jezelf nu he . Merci en jij ook veel beterschap !

Hoi Anouk,

Het aan jezelf toegeven dat het niet meer gaat was ook voor mij het moeilijkste in het proces. Ben door de bedrijfsarts naar huis gestuurd. Ik was in eerste instantie boos maar nu ben ik dankbaar.
Ging ook altijd maar door.
Het toegeven is, denk ik, het begin van herstel!
En dat heb je nu gedaan! Neem de tijd! En ja, het is echt balen, wanneer je als een dood vogeltje op de bank zit en geen energie hebt. Je voelt je schuldig want je wil van alles doen
om te herstellen. Ik wilde wandelen, mediteren, sporten, alles om te herstellen.
Waarschijnlijk komt nietsdoen ook niet in jouw woordenboek voor?
Maar mijn lichaam wilde alleen maar rust, rust,rust. En nu voel ik soms weer energie.
Zorg goed voor jezelf!
Moeilijk hé, maar ook dat kunnen we leren!
Sterkte en heel veel succes 🍀
Nu een goede manager zijn voor jezelf 😉

Je lichaam wil je al heel lang iets duidelijk maken. En het is moeilijk te luisteren wanner je hoofd en karakter iets anders zeggen,

Of je manier van leven, gezin/werk, je 'dwingen' om iets anders te doen.


Verandering is het enige wat gaat helpen, is mijn ervaring.

Geen krant of nieuws meer volgen, net zoals we deden toen we kinderen waren. Oorlog en ellende is zo oud als de mensheid en de wereld zal toch doordraaien. Ook als je het langs je heen laat gaan.

Ander werk, minder werken, in mijn geval. Minder intensief sporten. En wat ook heel moeilijk was, soms gewoon niets doen. Ik denk dat wanneer je het oude leven na een burn-out weer oppakt het nogmaals zal gebeuren.

En wat je ook veel leest en wat ik ook bijna nooit deed. Je zelf op de 1e plek zetten en ook nee durven zeggen.

Het leven is veels te mooi om langs je heen te laten gaan.

Goede post Andre ! 👍
Helemaal mee eens (en vaak lastig omdat bepaalde dingen niet in je aard zitten. Dus kleine stapjes, en niet in 1 week overal vanaf willen zijn)

Helemaal mee eens André ik ook jaren lang werken werken en druk met de hele wereld.
Ben nu langzaam gaan inzien dat ik meer moet gaan genieten. De maatschappij van nu eist heel veel van je waardoor je vergeet voor je zelf te zorgen. Ben de laatste maanden veel dingen heel anders gaan inzien en meer te gaan genieten van het leven. En niet geleefd worden.
Heb me voorgenomen om 1 keer per maand iets met ouderen te gaan doen. Een praatje een wandeling gewoon de hele simpele dingen. Dit geeft mij veel voldoening en op die momenten ben ik helemaal ontspannen.
Moet toegeven dat ik nooit van mezelf verwacht had dat ik dit zou gaan doen,en hiervan een goed gevoel aan over zou houden.
Strekte met jullie herstel

Hoi lieve mensen,

Bedankt voor jullie berichtjes .
@burnoutje het klopt helemaal wat je zegt en @Andre je hebt ook gelijk … mijn lichaam heeft in mijn plaats beslist .
Ik vind het ook nog een lastige dat, ookal doe je het nu rustiger aan , de symptomen niet gelijk weg zijn . Dus ik heb dat inderdaad ook nog wel in mij dat ik hoop dat ik na een paar weekjes weer de oude ben ondanks ik heel goed besef dat dat niet zo is en ik deze keer echt mijn tijd moet nemen.
Ik ben ook van plan om een andere job te zoeken als het zover is en ook minder uren te werken . Ik wil dit gewoon niet meer meemaken en heb nu ook echt beseft dat het deze keer echt tijd is voor een grote verandering . Maar eerst sellfcare !!

Heel veel liefde voor jullie allemaal , we komen er wel doorheen

Anouk

Hoi Anouk, hoe is het met jou? Ervaar je nog de spiertrillingen? Ik heb ook veel spierklachten, trillingen, zware ledematen, gevoel alsof de handrem op mijn lijf zit en overal pijnen in de spieren. Ik heb 4 jaar geleden een lange burn out gehad en het lijkt alsof ik nu weer extreem word teruggefloten. Met veel angsten voor ziekten en hoe nu verder (werk e.d )

Hoi Penn,

Ik heb de spiertrekkingen nog , hoewel ik denken dat ze minder zijn geworden . Ik probeer rationeel na te denken dat de kans veel groter is dat deze komen door burn-out /angst /stress dan door een enge ziekte en met veeeeeel ontspanningsoefeningen, yoga, meditatie en positieve mindset blijken ze minder te zijn geworden maar ze zijn er nog wel. Dinsdag heb ik een EMG gepland die ik zelf heb aangevraagd uit paniek . Ik ben er nog steeds zenuwachtig voor hoewel ik diep van binnen weet dat alles goed komt . Ik ben bv gisteren gaan kajakken, een super intensieve sport en dat lukt dus ik denk dan als ik een spierziekte had zou dat niet lukken … ik denk dat deze klacht wel typisch is voor ons angstige personen met een burn-out en dat mindset heel veel kan doen . Probeer ook eens iedere dag een dankbaarheidsmeditatie toe doen . Ff stilstaan bij alles waar je dankbaar voor bent . Je gaat versteld staan wat dit doet met je .
Veel sterkte en liefde allemaal

Anouk

Wat ontzettend herkenbaar, ik probeer mijzelf ook te ontdekken met deze hele nare klachten schoot ik telkens de verkeerde kant op, mijn angsten wakkerden enorm aan en ik voelde mij ellendig, dit is nog zacht uitgedrukt.. MS, ALS diagnoses enz. Ik heb in augustus neuroloog gepland staan.. ik ben ik erg bang.
Ik ben blij te horen dat jij ook jezelf uittest door wel te gaan kajakken. Knap! Ik probeer nu in het moment te leven en mijzelf goed te doorvoeren.

Sterkte ook voor jou, we moeten vertrouwen hebben!

Informeer 's naar 'n aanvulling voor deze situatie. Soms heb je daar recht op. Kun je aanvragen..

Hoi Marcel, waar kun je dat aanvragen?

Bij het UWV. Het gaat om de WIA-aanvulling, afhankelijk van de hoogte van je salaris. Als dat hoger is krijg je het niet, maar het is het proberen waard..

Ik weet de reden niet, maar ik ga overmatig zweten nadat ik iets met zout gegeten heb. Hoe zouter ik eet, hoe meer ik zweet. Op een zwart t-shirt verschijnen er dan witte zoute zweet strepen.

Heb ik ook gehad, soms nog steeds… hoort erbij helaas.

Nog even als aanvullende info, ik heb eigenlijk gedurende die hele re-integratie periode wel last gehouden van zo’n vage druk in mijn voorhoofd, die op de mindere dagen dan overging in knallende hoofdpijn, en enorme druk achter mijn ogen.

Ik ben sinds een maand terug dus helemaal stil gevallen met werk, en vraag me af of je echt helemaal volledig klachtenvrij moet zijn voordat je weer gaat werken…

Bedankt en sterkte allemaal!

Hoi, ik zit ook een jaar thuis nu. Heb paar maanden terug 2 pogingen gedaan tot re integratie, maar niet gelukt. Ik was er niet klaar voor maar onder druk van manager toch gestart. Nu ga ik echt pas starten als ik grotendeels klachten vrij ben en de dagen redelijk normaal doorkom in mijn privé leven, wat momenteel nog niet het geval is. Arbo arts is het hier ook mee eens. Ik word ook simpel van het thuiszitten en weinig kunnen maar ik weet ook dat forceren of er tegen in gaan alleen maar averechts werkt bij mij. Uiteindelijk is werk maar werk en is mijn gezondheid het aller belangrijkst. Ik had niet verwacht dat dit zo lang kan duren. Mijn weerstand is ook laag dus ben ook nog eens op de haverklap ziek (2 kleine kinderen thuis dus dat helpt niet). Persoonlijk zou ik dus pas reïntegreren als het ook goed voelt en als ik je zo hoor zit er veel twijfel en heb je nog steeds klachten wat in mijn ogen voldoende zegt. Luister vooral naar je gevoel, dat klopt altijd

Hoi A.,
Ik ben al 2 jaar ziek en bij mij is de WIA aanvraag dus al gedaan. UWV heeft enorme wachtlijsten dus ik wacht nog tot ik gekeurd word.
Ik ben in feb/maart 2023 begonnen met opbouwen, van een half uurtje naar uiteindelijk 2 uur per week. Dat opgebouwd tot 2x 2 uur, dat werd 3x2 uur en nu moet ik 3 x 3 uur werken. Ik ben echter ook nog steeds snel overprikkeld en overbelast. Met die 3x 3 uur hou ik nergens energie voor over, ik slaap alleen maar en zit thuis. Inmiddels heb ik al 1,5 week niet gewerkt omdat ik echt moet bijtanken.
Dus denk dat dit aantal uren nog teveel is. Vooral het MOETEN opbouwen is wat mij nekt. En alles rondom reintegratie eigenlijk. Het is een heel proces, vooral vanaf 1 jaar ziek zijn. Ik heb maanden moeten solliciteren etc voor die WIA aanvraag. Dat heeft zoveel extra onrust opgeleverd.

Dus ja aan de ene kant snap ik dat je snel wilt opbouwen om verdere ellende te voorkomen, maar maak niet dezelfde fout als ik. Werk is inderdaad maar werk en hoe meer je het forceert, hoe verder je van huis bent. De klachten die je omschrijft lijken mij een teken dat het teveel is. Neem je klachten serieus, zou mijn advies zijn (nu zelf nog opvolgen ;-) )

Veel sterkte!

Hartelijk dank voor jullie reacties, ik weet nu wat mij te doen staat. Ik heb volgende week mijn 1e jaars evaluatie met Arbo en werkgever, en zal hierin duidelijk aangeven dat ik te veel klachten ervaar om te kunnen werken.

Ik ben inderdaad best bang dat als ik wel door blijf werken met mijn klachten, de kans groot is dat ik nog steeds niet hersteld ben als de 2 jaar ziektewet voorbij zijn, met alle gevolgen van dien.

Wat bedoel jij precies met een heel proces vanaf 1 jaar ziek zijn? Zolang ik echt niet kan werken, kunnen zij toch niet veel meer doen dan mijn loon naar 70% terug brengen? Of zie ik dingen over het hoofd?

Ik heb zelf nu ook die eerste jaar evaluatie achter de rug en 2e spoor is opgestart. Mijn werkgever betaalt het tweede ziekte jaar 80 ipv 70 procent bij helemaal niet werken dus dat is prettig. Als ik eenmaal start wordt het 85 procent en als ik weer meer dan 50procent werk 95 procent. In principe is spoor 2 een verplichting in je tweede ziekte jaar. Bij mij is dat elke twee weken een afspraak van een uur. Ik zit bij een bureau die zich richten op kanker patiënten, burn-out en long COVID etc dus voel me wel begrepen. Verder blijf je met je werk in contact maar meer verplichtingen zijn er volgensmij niet. Volgensmij raden ze ook aan om eerst een tijdje in het groen te zitten en dan pas met werk te starten, dat is mij vertelt althans.

Bij mij is spoor 2 afgelopen augustus gestart. Ik had eens in de 2-3 weken een digitale afspraak met een reintegratiecoach. In spoor 2 moeten jij en je werkgever gaan aantonen dat jullie er alles aan hebben gedaan om passend werk te vinden, eventueel inhoudelijk ander werk dan je eigen functie. In mijn geval; ik ben leerkracht maar dat gaat nu niet. Dus ik werk en reintegreer nu als onderwijsassistent.
Maar daarnaast moest ik op zoek naar andere mogelijkheden, zoals administratief werk. Ik moest dus solliciteren en kijken of iets anders beter passend was bij mijn situatie. Dat was natuurlijk niet zo, want ik kan niks lang. Ook computerwerk is doodvermoeiend.
Dat is wat ik bedoelde met het proces: die gesprekken en de sollicitatieactiviteiten, met uiteindelijk dossieropbouw en de WIA aanvraag. En natuurlijk de periodieke consulten bij de bedrijfsarts.

Ik hoop dat het je niet afschrikt, maar dat het helpt om een beetje te weten hoe zo’n traject eruit kan zien. Ik vond het in het begin taai, omdat ik nog moest verwerken dat ik überhaupt niet meer op korte termijn mijn eigen werk zou kunnen doen. Maar het wende ook snel, de coach dacht goed mee en uiteindelijk heeft het me rust gegeven: het is me niet binnen 2 jaar “gelukt” dus ik kan stoppen daarvoor te vechten.

Goedemorgen Aswin, ik herken je verhaal en heb tijdig een ergotherapeut in de arm genomen. Met haar kan ik dit soort dingen bespreken en ik krijg van haar tools aangereikt hoe ik beter mijn dag kan indelen en mijn energie kan verdelen. Na 15 maanden zit er bij mij een duidelijke vooruitgang in het herstel en energie.

Zeker herkenbaar. Ik besprak het ‘niet begrepen worden hoe ik me voel door anderen’ met mijn haptotherapeut. Zij gaf aan dat het inderdaad zo is dat anderen mensen vaak niet begrijpen hoe je je voelt, en dat dat misschien juist alleen maar goed is. Dan is het juist ook beter te dragen dat je soms de steun niet krijgt die je verwacht, omdat ze gewoon niet doorhebben hoe rot je je voelt. Als er iemand is waar je wel door begrepen wordt (misschien een vriend ?) dan kun je je daar aan vasthouden. Ik heb dat gelukkig wel, een vriendin die ook een burn-out heeft gehad. Daar haal ik steun uit door haar wat vaker te zien.

Hallo M,

Mag ik jou vragen wat jouw ervaringen zijn met de haptotherapie? Ik heb zelf vorige week een kennismakingsgesprek hiervoor gehad, maar weet niet zo goed of het iets voor mij is, het voelt allemaal een beetje abstract ofzo.

Alvast bedankt voor je reactie.

Heel herkenbaar dit! Met mij gaat het ook al stukken beter dan een jaar geleden maar ik merk op momenten dat het wat drukker is en ik wat meer onderneem, ik gelijk lichamelijke klachten krijg zoals spanning in mn nek en ook heel veel last van mijn middenrif. Een duizelig gevoel heb ik soms ook. Ben dan gelijk bang wat de symptomen alleen maar versterkt. Ik hoop ook echt dat er een keer een tijd komt dat ik gewoon weer alles kan doen zonder gelijk lichamelijke klachten te krijgen. Ik krijg daar steeds zo'n stress van.

Heel herkenbaar echter ik heb een ergotherapeut en een psychosomatisch fysiotherapeut in de arm genomen. Bij beiden krijg ik tools aangereikt om de spanning in mijn lichaam te verminderen. Nu na 15 maand BO kan ik zeggen dat er een duidelijk stijgende lijn in mijn herstel zit.

Hoi allemaal

Door stress ook heel veel last van de rug.
De Grote rugspieren aan weerskanten. En nek.
Veel meegemaakt, stresskip .denk gelijk aan de longen….
Maar voel ook ,na parade dat het iets beter is.dus dan zal het spierspanning zijn. Tijdens deze dagen ook veel huilbuien, stel dat,is het dit, gelijk in de stress!
35 jaar nooit alleen,Ben nu 1.5 jaar alleen, man overleden ,en heb dus veel shit meegemaakt. Vind het zwaar, ! En iedereen zegt wel: je moet eruit gaan,leuke dingen doen,maar pffff. Nog niet veel zin! Ben ik dan een kluizenaar?! Ook vaak duizelig,door de stress, huilen om alles ,dan maar 5 mg oxazepan,dat helpt dan even !
Sorry voor het zeuren😢

Heb net geschreven…maar er moet paracetamol staan!

Lieve mensen,

Ik herken dit verhaal heel erg goed, en ben sinds kort in behandeling bij een lichaamsgerichte therapeut. Via deze therapie kwam ik er achter dat ik ontzettend veel aan het compenseren en aan het bijstellen ben vanwege lichamelijke klachten die er helemaal niet meer zijn. Zo hebben we bestudeerd hoe ik sta- en loop en gaf mijn therapeut aan dat ik ontzettend veel spanning op mijn benen zet, dit omdat ik de eerste maanden zo duizelig was dat ik uit angst voor omvallen alle spieren in mijn onderlijf extra aanspan. Dit zorgt voor verhoogde spanning in de heupen, wat uiteindelijk weer omhoog trekt en de ademhaling (middenrif) beinvloedt.

Volgens mijn therapeut is dit aanpassen/bijstellen heel gebruikelijk bij mensen met chronische pijn en zien ze tegenwoordig veel vaker dat mensen met burnout klachten hier ook last van krijgen. Je houdt in essentie dus je eigen klachten in stand door te compenseren voor klachten die je niet meer hebt en daarbij te veel spanning op andere spiergroepen zet. Het is een vorm van gewenning die je weer moet afleren.

Ik kan iedereen hier die last heeft van aanhoudende lichamelijke klachten en spierspanning enorm aanraden om een body-based therapie te volgen. Zoals een haptonoom, ergotherapeut maar ook zeker psychotherapeuten die zich meer richten op het lichaam kunnen hierbij helpen.

Ik merk na een paar weken al vooruitgang.

Succes allemaal!

Dag Marie, ik heb met hetzelfde probleem geworsteld echter je tank is geheel leeg en deze laad je niet op met sporten maar met rust. Je uithoudingsvermogen en conditie bouw je ook op door te wandelen. Dus forceer niets en voorkom teleurstellingen ennterugvallen. Succes.

Mij heeft wandelen best goed geholpen, ook al kwam ik amper vooruit in het begin. En dat hyperventileren in het begin…. Het werd in ieder geval steeds beter maar in het begin was echt heel moeielijk omdat ik vaak hart overslagen had en een verkeerde ademhaling. Ik zou zeker wat meer proberen te bewegen zeker omdat het goed is om de spanning te verminderen en ter verkoming van stramme spieren/vast zittende spieren. En bij dat opgejaagd gevoel heb ik ergens gelezen dat trap rennen goed doet. Zelf geprobeerd en dan zakt dat opgejaagd gevoel. Het werkt bij mij in ieder geval wel ook al voelen mijn benen als bakstenen

Je batterij is leeg en kan niet leger dus je kunt van je lichaam niet verwachten dat je veel conditie hebt. Je gaat dus al heel snel over je grenzen en werpt je weer terug. Gewoon wandelen, kleine huishoudelijke klusjes, beetje in de tuin werken, boek lezen en tijdens de middaguurtjes gewoon rusten/slapen. Ik loop nu 10 maanden en merk als ik ook iets teveel doe ik weer onrustig wordt, paniekaanvallen krijg, migraine met aura krijg en rare hartkloppingen/ritmestoornissen. Ik probeer echt niets te forceren wat me ook weer depressief maakt. Ik slik ad en 2 x 10 mg oxa, maar zo er ook wel 3 willen slikken.

Ik sport wel 2x per week, dan ga ik een minimaal rondje a 3,5 km hardlopen, en probeer mijn hartslag onder de 140 te houden, dus laag tempo.

Mijn burn-out klachten lijken zich ook met name te richten op het mentale (overprikkeling, hoofdpijn, piekeren, etc), en ik vind het heerlijk om af en toe toch even het gevoel te hebben te leven, terwijl en nadat ik aan het hardlopen ben.

Is het verstandig, geen idee, maar ik krijg steeds vaker het idee dat niemand echt weet wat nou het beste is bij een burn-out .

De hele dag op de bank liggen werkt voor mij in elk geval averechts….

Ja ik denk het ook A, het zal wel sterk per persoon verschillen of sporten wel/niet kan. Ik hou het nog lekker even bij wandelen.

Ik sluit me aan bij A. Ik zit nu in de tiende maand van mijn burn-out, en sport sinds een maand of 3 weer. Wat hardlopen op een laag tempo, en wat krachttraining ook een beetje low key... met als kanttekening dat de ene week de andere niet is. Soms lukt het om te sporten en soms heb ik gewoon teveel last van mijn klachten en lukt het niet. Hierdoor is het lastig om iets van een routine in het sporten op te bouwen maar dat moet ik nu ook maar niet teveel willen.

Soms denk ik wel dat ik door sporten cortisol aan maak, iets wat ik niet perse kan gebruiken. Maar ik ben in een fase beland waarin ik me af en toe echt een beetje depressief begin te voelen omdat ik zo'n extreem uitgekleed bestaan leid, en dat sporten af en toe laat me een beetje mens voelen en haalt de depri randjes eraf. Als ik dan "buiten de lijntje ga kleuren", dan maar met sporten..

Liefs en sterkte met je herstel

Hoi Marie,
Herkenbaar wat je zegt! Wandelen en yoga gaat prima, al het andere is bij mij echt opbouwen. Krachttraining doe ik heel af en toe met licht gewicht. Vooral gewoon om de boel te laten stromen vanbinnen.

Zelf hou ik van dansen, ik deed 3 danslessen per week voordat ik ziek werd. Dat kan ik niet meer, maar ik doe nog wel eens een half uurtje (gewoon thuis). Dan neem ik wel echt de tijd om even rustig op te starten en af te sluiten. Gaat eigenlijk altijd goed. In het begin kon ik 10 minuutjes en nu dus al wat meer.

Verder sport ik niet intensief. Was laatst gaan fietsen en dan ga ik toch al gauw te hard, ik was daarna helemaal gesloopt.
En ik sluit me aan bij wat hierboven wordt gezegd: beetje klusjes in en om het huis doen, tuinieren enz. kan ook een fijne manier zijn om te bewegen.

Oh en zwemmen vind ik heerlijk! Lekker alle spieren los. Maar naar he zwembad gaan, omkleden enz en dan nog banen zwemmen, vind ik doodvermoeiend. Dan liever een dagje sauna en daar lekker in en om het zwembad hangen :)

Sterkte!

Hallo Annet,
Ja dit herken ik 100 procent. Dat hele zware gevoel met doofheid kan liggen dat je onbewust te hoog ademt en een verstoring komt bij je spieren. Ik heb jaren geleden een stressperiode gehad waarbij ik met zenuwpijn kwam te zitten, allerlei onderzoeken waaronder voor MS maar kwam niets uit, nu 10 jaar verder weer jaren rare spier en zenuwpijnklachten, wat een gevolg is van heel lang hoog ademen en extreme maar onbewuste spierspanning door stress. Ook daarbij dus continue zware armen en dood en doodmoe

Dank je wel voor je reactie. Dat hoge ademen kan wel kloppen dat ik dat doe. Ik zal eens wat bewuster met ademhaling omgaan. Zo vervelend dat die angststoornissen zo af en toe weer tevoorschijn komen, je hebt dan even geen grip meer op jezelf en gaat dan maar weer met allerlei vervelende gedachten aan de haal van ernstige ziektes.

Hoi Annet
Ja ik herken jouw klachten heel goed, ben nu bijna een jaar in mijn burn-out. De eerste 6/7 maanden kon ik bijna niets en wilde ik ook niets doen nergens interesse in. De laatste paar maanden heb ik steeds vaker een positief gevoel en wil dan van alles doen.
Maar iedere keer als ik een halfje ergens mee bezig ben dan begin ik te zweten en mijn lichaam begint overal te tintelen.
Ik weet dan dat ik moet stoppen maar ga dan toch nog door omdat ik dan mijn klusje af wil hebben. Heel dom omdat ik dan helemaal op slot sla en met moeite de bank kan halen om daar dan totaal uitgeput neer te vallen.
En dan de angst stoornis weer in beeld.
Ga je weer piekeren over alles en nog wat. En is je lichaam uitgeput maar je hoofd slaat weer op hol met allerlei gedachten.
Vaak de dag erna weer helemaal op en niet vooruit te branden, en ga ik weer veel negatieve gedachten krijgen.
Als je begint met Google dan kom je in een wereld met ziektes en aandoeningen te zitten waar je totaal in verwart raakt.
Op dit moment luister ik veel naar boeken met mensen die een burn-out hebben gehad.
Het geeft me veel steun en haar er ook wat tips uit.
Verlang zo naar mijn oude ik. Heel at en toe mag ik het even ervaren en daar moet ik dan steun in zien te vinden dat het goed gaat komen.
Waar ik wel moeilijk vind is dat mensen die om me heen staan het niet begrijpen. Ik probeer vaak om in mijn betere momenten onder de mensen te komen. En vertel dan dat ik een uur later op de bank liggen en in de overlevingsstand zit.
Maar ik probeer iedere dag positief te beginnen en hoop dat het met kleine stapjes beter gaat.

Ik wens jouw de komende tijd veel geluk en kracht toe om te kunnen herstellen.
Groet Aswin

voor jou ook heel veel sterkte en kracht om te herstellen.
ondanks paniekstoornissen en alle andere ellende weten we dat het goed gaat komen........maar die weg naar dat herstel is zwaar. Groetjes, Annet.

Hoi Annet en Floor
Wat ik uit jullie verhalen haal is het woordje STRESS. Ik denk dat de oorzaak is van heel veel lichamelijke problemen.
Mijn huisarts stuurt mij naar allerlei onderzoeken toe waar iedere keer niets uitkomt. Terwijl ze nooit echt naar mijn klachten luistert. Sinds mijn burn-out ben ik heel stressgevoelig terwijl ik voorheen heel veel kon hebben.
In het boek uitgeblu(t)st van dokter (huisarts) Luc wachtelaer heb ik veel informatie gekregen die veel dingen voor duidelijk maakte.
Weet niet of iemand hier iets mee kan maar ben wel overtuigd dat je zelf naar een oplossing moet zoeken.. zelf haal ik veel steun uit boeken en dit forum.
Succes met jullie herstel.
Groet Aswin

Dank je.......zal eens googelen op dat boek......hahaha.......internet is toch ergens goed voor.

Oh ik herken ook heel erg van die slappe armen en benen, voel t soms ook een beetje in m’n kaken. Ik was me lam geschrokken als hypochonder dacht ik gelijk het ergste. Het is bij mij begonnen toen ik last van angst en paniek kreeg. Het is daar dus eigenlijk inherent aan. Als ik ergens sta, dan komt de paniek op en de slappe benen (raar eng gevoel inderdaad) en dan ben ik bang door m’n benen te zakken en moet ik gauw naar huis. Vind t zo naar! Beheerst bijna m’n leven. Maar wel fijn te lezen dat ik niet de enige ben. Sterkte iedereen

Anoniem.....jij ook heel veel sterkte..........en is inderdaad fijn om te lezen dat de klachten die aanwezig zijn bij meerdere mensen voor komt .......dat maakt je toch weer iets sterker in deze hele vervelende periode.

Herken dit ook heel erg. Zware, vermoeide benen, alsof er 100 kg lood aan hangt. En dan word ik er ook bang van. Maar.pas geleden, ik voelde me aardig, gebeurde er iets met onze hond waar ik bang van werd. En in 1 keer, slappe benen, heel erg! En toen dacht ik, ja, het is dus echt stress gerelateerd.

Ondanks dat mijn slaap verbeterd, vandaag meer last van spanning en stress dan anders. Mogelijk omdat ik morgen naar mijn psychiater ga wat spanning geeft. Maar het kan ook 'gewoon de overspannenheid' zijn.

Ben ook enorm moe, ondanks de redelijke slaap.

Ik leef mijn leven in het tastbare, en een burnout/mentale gezondheid is zo ontastbaar voor mij, dat ik me vaak genoeg afvraag wat er met me aan de hand is. Ik? In een burnout? Maar ik kan toch alles aan?

Hi Cactus 🌵

Nou ik kreeg gisteravond ineens last van koude rillingen, dus 2 dekens op bed, sloffen aan etc. Vervolgens om 02:00 weer wakker omdat ik het bloedheet had, en zo misselijk.
Vanmorgen 38,5 op de thermometer, het lijkt een buikgriep te zijn want ik houd niks binnen. Maar zo begon ook mijn burnout: hele dag misselijk en niks kunnen.

Vandaag weer moeten ziekmelden terwijl ik 6 uur zou werken, de angst neemt me over: ik zal toch niet weer helemaal terug bij af zijn? Ik zal toch niet te snel zijn gaan reïntegreren?

Heel erg hoofdpijn nu, weer naar bed, gaan we weer…. 😞

Hoi

Hier nog een…6 weken mijn eigen huisje 🙈 sinds 1,5 jaar mijn man kwijt, nu na 40 jaar ineens alleen wonen,ben 66 jaar nu. Veel ellende meegemaakt, b.o. of overspannen🤷‍♀️,
Heb 10 mg antidepressiva,het gaat.
Nergens zin n, heel veel huilen,als iemand me aankijkt al,kan me draai niet vinden(nog). Alle stress en shitzooi komt er nu uit zegt de H.a.. hartkloppingen,hoofdpijn,draaierig of duizelig,slappe benen ,moe etc. Verschrikkelijk!!!😢
Komt dat ooit goed als je je zo k..t voelt ? Sorry voor het klagen.

Vreselijke dag. Ik zou gaan werken vandaag. Maar 2 uur. Tot niks in staat. Extra geslapen. Ben heel warrig en niks komt binnen. Hopelijk morgen beter. Ben het zo zat!

Redelijk geslapen, dat gaat wel beter de laatste tijd. Slik sertraline en Tranxene al geruime tijd. Nam nooit een paracetamolletje, was nooit ziek... maar ja accepteren maar. Het grote beladen maar o zo belangrijke accepteren !!
Doe heel rustig aan, maak een wandelingetje. Yoga lerares belt af dus geen les vanmiddag. BAM... dan is er in eens een gat, mijn routine weg.
Goede op kunnen vangen, door maar een extra wandelingetje te maken en even bij buurvrouw in verzorgingshuis langs. Goede daad weer gedaan.
Ben met een ACT cursus bezig om schone pijn en vervuilde pijn. Om hier mee aaan de slag te gaan. Heftig maar geeft wel inzicht. Heb schematherapie om mijn eigen patronen inzichtelijk te maken.
Lastig dagje, vooral als ik dan verplicht op de bank even moet rusten. Maar weet dat dit verplichte rusten zo belangrijk is voor het resetten van mijn stresssysteem...

Dat was mijn dag.. we komen er wel. Morgen weer een nieuwe dag.

Hou vol, kanjers !!!

Vandaag zo slap als een vaatdoek. Met de overprikkeling valt het tot nu toe wel mee.
Wel 2x met de hond wat gewiandeld en naar 2 behandelaars (vlakbij) in het dorp gefietst.

De koek is dan ook echt wel op ondanks het halen van een frisse neus.

Gisteren naar de dagbesteding geweest en sinds lange tijd in avond wat tv gekeken. En dan voel je de consequenties vandaag gewoon. Niet vreemd en ook niet fijn.

Verder niets gedaan behalve wat lezen en jullie lastig vallen met mijn vraag...;-) En af en toe de hond een aai over zijn bol gegeven. Meer zat er echt niet in.

Vanavond van plan languit op de bank te gaan liggen met een e-book. Gelukkig wordt tijdens het liggen dat huilerige slappe gevoel wel stukken minder.

Daar dus gehoor aan geven.
In ieder geval weer een dag afvinken.

Beterschqp Suus en sterkte allemaal!

Vandaag wat gefietst en in het huis wat gedaan aan huishouden..voor de rest veel proberen te rusten. Rare hoofd rust geven..vreemde spanningshoofdpijn/dof gevoel. Lijkt wel stuk..maar ja na een verwardheid tijdens mijn burnout ook wel weer goed mogelijk..ik ben zo bang mensen. Om me elke dag zo beroerd te voelen als een psych patient.
Die wanhoop van het misschien niet meer beter worden. Hoe houden jullie vertrouwen. Ik stond middenin het leven en nu ben je gehandicapt. Vind het afschuwelijk. Vooral het niet weten van hoe lang iets gaat duren en of het uberhaubt nog beter wordt is een regelrechte hel.

Hoe is dat bij jullie?

Hoe houd je het vertrouwen Eddy ? Wat zijn de alternatieven? Ik weet dat ik de juiste dingen doe, ik weet inmiddels dat ik heel erg mijn best heb gedaan om zo naar de klote te gaan. Ik vind het niet weten wanneer het over is moeilijk, maar houd mij vast een lichtpuntjes. Ik leer hier enorm veel van. Zeg geregeld nee tegenwoordig en verdomd dat wordt nog prima geaccepteerd ook. Krijg zelfs complimenten dat ik grens goed aangeef.
Ik werk niet meer, heb een uitkering. Heb mijn financiën goed geregeld en zing t wel even uit.

Vanochtend even een wandeling gemaakt met vriendin. Thee gedronken en gelachen. Thuis boek gelezen, zo even boodschap doen en vanavond een YOGA les.

Ik ben niet rustig en ontspannen van binnen maar probeer mij elke dag niet zo druk te maken. Dit gaat over, ik voel t !!!
Hou vol Eddy, schrijf de kleine pluspuntjes op. Maak een ander verhaal in je hoofd en geloof daar in. Lastig, enorm lastig...

het komt goed

Hoi cactus met mij gaat het redelijk deze week durf het bijna niet op te schrijven bang voor een terugval en weing last van duizeligheid en hoofd zei tegen mijn zoons raar weer zo je Moeder ben toch echt wel nu 1 jaar onderweg met de burnout of soort depressieve gevoelens terwijl ik echt niet zo ben maar mag dus niet mopperen en wandel veel en werk nog iedereen hierzo sterkte he we staan er niet alleen voor 👍

Vreemd hoe dat bij iedereen weer anders werkt. Bij mij gaat autorijden eigenlijk vrij probleemloos (zolang het geen uren achter elkaar is), maar mijn overprikkeling is met name van tv / radio/ mensen die door elkaar praten / reclames en dat soort dingen. Of loop jij op dat gebied ook tegen overprikkeling aan?

Sterkte!

Hi Arjan,
Ja dat iedereen een ander verloop heeft maakt het er niet overzichtelijker op! Ik denk dat ik heel erg getriggered wordt in het stuk "me verantwoordelijk voelen voor de hele wereld" als ik in de auto zit... bang om het doorgaande verkeer te dwarsbomen mocht ik mijn auto een keer aan de kant moeten zetten. Laat staan de doemgedachten over het verliezen van mijn bewustzijn achter het stuur en daarmee een ongeluk veroorzaken..
Maar wat vooral zo maf is, is dat ik dat nu heb.. en eerder in mijn proces had ik daar veel minder last van. Oftewel: er is echt helemaal geen touw aan vast te knopen. Great! Hihi.
Van de dingen die jij noemt daar heb ik ook wel last, het is heel visueel bij mij... dus de supermarkt bijvoorbeeld vind ik ook heftig. Drukke plekken, schermen met bewegend beeld... maar ook niet bewegende beelden zijn intens. Zodra mijn ogen iets willen vastgrijpen wordt mijn stresssysteem geactiveerd. Van geluiden en geuren heb ik minder last, dat was alleen in het aller begin.
Aanraking verschilt een beetje per keer.. als ik me veilig voel is dat goed te doen.

Veel sterkte voor jou ook.. :-)

Ene keer gaat autorijden beter dan de andere keer. Lange stukken vermijdt ik ook. Vorige week ging ik naar therapie en had een lekke autoband en slingerde over de weg toen ik ging inhalen. Pff ik hield het niet meer en er waren ff geen afslagen waar ik veilig kon staan. Uiteindelijk wel goedgekomen, maar echt heavy als je mentaal herstellende bent.

Jeutje Y, dan ben je al niet fit en dan gebeurt er ook nog zoiets! Wat vreselijk voor je. Gelukkig is het goed gekomen maar kan me erg goed voorstellen dat je sindsdien extra opziet tegen het autorijden, weet niet of dat ook echt zo is bij jou. Hoop natuurlijk van niet. Welk element aan het autorijden is soms zo heftig voor jou? Ben wel erg benieuwd!

De angst tijdens het autorijden gaat over. Al kan het zijn dat dat een van de laatste symptomen van je BO is.

Het gekke is dat ik pad op het einde van mijn eerste en tweede burnout die amgstklachten kreeg, ook terwijl ik zelf niet reed.

Het gaat op een gegeven moment over. Echt waar.

Hier ook in het begin van mijn bo. Denk ook wel 2 maanden last ervan gehad. Ik werd ook helemaal gek.

Hi Y, wat vervelend! Hoe ben jij er uiteindelijk vanaf gekomen?
Liefs

Het zit bij mij ook altijd aan de rechterkant, de ene keer voelt het meer als een brok de andere keer meer stekend... Had jij het ook op een specifieke plek?

Hi Agnes,

Ik herken het rotgevoel. Bij mij uit mijn angsstoornis zich in allerlei klachten, maar de klachten die voorop liggen zijn toch wel hartkloppingen en keelklachten, zoals dichtgeknepen keel gevoel, druk op de keel, gevoel niet meer te kunnen slikken/ademen. Momenteel 7/8 maanden. De ene periode wat meer dan de andere. Weet in ieder geval dat je niet de enige bent. Wat mij helpt is het maar te laten zijn zoals het is (hoe moeilijk dat ook is) en er echt in te geloven dat dit allemaal bij de stoornis/burn-out hoort.

Heb je hulp?

Liefs en sterkte!

Hey, ik had het ook voor een maand of 3, nadat ik met het innerlijke kind werk aan de slag ben gegaan is het eigenlijk weggegaan.

Hoi Agnes,

Enorm herkenbaar. Alsof er slijm vastzit, hier ook een drukkend gevoel op borst en schouderbladen. Ik hoop dat het snel minder word

Hi allemaal,

Bedankt voor jullie reactie! Wat rot dat jullie er ook last van hebben :( toch doet het mij goed dat er herkenning is en ik niet de enige ben met deze klachten. Door die vage lichamelijke klachten ga ik telkens aan mijzelf en mijn lichaam twijfelen. Ik weet ook niet goed of ik nu naar de KNO-arts moet, gezien dit een nieuwe klacht is opeens, misschien dat het een stukje onzekerheid wegneemt als ik weet dat alles goed is. Het is zo moeilijk te bevatten wat je lichaam allemaal uit de kast haalt. Nouja, fijn om elkaar te steunen.

@Amber, lief dat je het vraagt, ik heb vorig jaar hulp gehad toen ik ook meer depressieve klachten had, dat is inmiddels afgesloten. Heb alleen een ergotherapeut nu, maar als ik eerlijk ben kan ik misschien nog wel wat hulp gebruiken nu het de laatste tijd alleen maar weer slechter gaat.

Sterkte!

Hoi Agnes,
Bij mij is het globusgevoel een paar jaar geleden begonnen toen mijn moeder ongeneeslijk ziek werd. Ik heb toen therapie gekregen van een logopedist. Zij heeft middels massage mijn keel losser gemaakt en ik heb ontspanningsoefeningen van haar gekregen. Ook ademhalingsoefeningen omdat ik verkeerd ademde en veel te veel spanning op mijn spieren rondom mijn keel zette. Het heeft toen een aantal maanden geduurd voordat het over was. Daarna kwam het met periodes weer terug, waarin ik veel onrust ervaarde. Bij mij hielp het dat ik wist waar het vandaan kwam, dat het niks ernstigs was en daardoor kon ik het accepteren en wist ik ook dat het vanzelf over zou gaan. Je bent bij het globusgevoel geneigd om het weg te slikken waardoor je het probleem alleen maar vergroot.
Ik hoop dat je iets hebt aan deze tips.
Groetjes Kim

Hi Kim,

Wat naar om te horen Kim.. wel fijn dat de logopediste je kon helpen bij het globusgevoel. Ik heb inmiddels ook een afspraak met de logopedist. Dankje voor je reactie :)

Hoi Sandra,

Mijn huisarts en haptonoom hebben dit allebei heel nadrukkelijk afgeraden. Precies om de reden die je zelf al aangeeft. Je hele systeem is al in de war, dan is het een risico om dit nog verder in de war te schoppen met synthethische hormonen. Uiteindelijk zal je lichaam zelf weer terug in homeostase moeten komen en daarbij komen uiteindelijk de hormonen ook weer in balans. Zware PMS is helaas een veel voorkomend symptoom bij vrouwen met burn-out, ik heb er zelf ook heel erg last van gehad. Je zal merken dat je minder last hebt van hormonale klachten naarmate je weer wat beter gaat voelen. Helaas zorgt het nu wel elke maand voor een kleine terugval, dat ken ik ook. Maar je kunt je denk ik het beste daar maar voor nu gewoon bij neerleggen.

Ik ben uiteraard geen medisch specialist maar mijn onderbuikgevoel zegt: beter niet doen.

Ik herken de zware PMS tijdens een burn-out enorm, ik denk elke maand weer dat ik weer helemaal terug bij af ben. Zodra ik dan ongesteld word lijken de donkere wolken en de extreme vermoeidheid opeens op te lossen.
Zelf ik heb ik een aantal jaar geleden de pil geslikt, maar ik ben hier mee gestopt omdat het voor mij voelde alsof ik daardoor continu PMS verschijnselen had. Ik werd er enorm emotioneel en boos door, zo erg zelfs dat mijn relatie bijna stuk liep.
Nou ken ik ook vriendinnen die de pil wel fijn vinden, ik kan me dan ook voorstellen dat het voor iedereen net andere (mentale) effecten heeft. Maar persoonlijk zou ik de pil niet aanraden, zeker niet om PMS klachten te verhelpen - al ben ook ik natuurlijk geen medisch specialist.

Bij mij heeft de pil juist wel goed geholpen. Ik was voor de pil zeer angstig en de emotionele buien waren dan ook niet normaal, heel erg vermoeiend en ik was gewoon echt onhandelbaar. ik werd zelfs voor gek uitgemaakt op een gegeven moment Als er al iets viel naast mij dan kreeg ik meteen tranen in mijn ogen zo erg was het en heel wat relatie’s naar de klote omdat ik heel erg overgevoelig was, uitgemaakt voor heks en weet ik wat. Ik was al op mijn 8ste ongesteld en toen ben ik naar ik weet niet hoeveel psychologen gestuurd: ptss dan weer angst stoornis dan weer borderline. Vervolgends uit de bloedtest heb ik PMS en daardoor met tijden onhandelbaar, en ik heb endometriose en 3 keer zware bloedarmoede erbovenop gehad dat ik zelfs aan het infuus moest, en daardoor moet ik persee doorslikken maar mijn emoties zijn stabiel gelukkig.

Ok dank, ik kan me nog herinneren dat mijn PMS-klachten voor mijn burnout veel minder heftig waren. En als jullie het herkennen dan geeft me dat een beetje vertrouwen.
Dank!

Hi Anoniem, wat gebruik jij dan nu als je geen pil gebruikt? Ik zou het liefst condooms gebruiken, maar mijn partner is daar niet blij mee. Natuurlijke methodes vind ik te risicovol en een koperspiraal kan volgens mij ook niet goed voor je zijn.

Ik zit ook in dubio, zat altijd aan de pil en eigenlijk sinds ik ben gestopt begon langzaam de ellende. Ik wil niet nu beginnen omdat ik ook bang ben dat ik mn balans nog meer door de war schop. Ik wil het allemaal op de natuurlijke manier fixen. Maar soms is er twijfel omdat ik ook merk dat het de 1/2 weken voor ongesteldheid allemaal nóg moeilijker is. Ik lees nu boeken zoals de cyclus strategie om beter met mn cyclus om te leren gaan, misschien helpt jou dat ook. De pil maskeert alleen maar problemen en lost ze niet op, geloof ik in ieder geval. T blijft een lastig dilemma

Hoi,

Ik heb precies het zelfde en ben daarom gestart met de pil en slik deze door zodat ik niet die hormoon schommelingen heb.
Mijn conclusie is dat het qua vermoeidheid dagen/momenten er niet minder op word. Het is wel helpend voor mij om niet nog eens de klachten van een menstruatie erbij te hebben tijdens deze rot tijd.

Hoofdoorzaak vanuit mijn scriptie. Had geen balans tussen studie en privé. Vervolgens eerste baan salarisadministratie met weer een studie erbij, toen was ik na 1.5 maand volledig geknapt.

Vergelijkbaar met jouw situatie. Kantoorbaan met veel te weinig overzicht, geen structuur, hele drukke omgeving op kantoor, slecht management, en eigenlijk 24/7 bereikbaar moeten zijn en in contact staan met collega's. Liep er helemaal op leeg.

Heb 5 jaar in een theater gewerkt op redelijk hoge intensiteit en nooit ergens last van gehad. Bij de kantoorbaan was ik binnen 8 maanden helemaal op.

Combinatie privé en werk. Veel problemen op privéfront die stress veroorzaakten en werk in heel drukke huisartsenpraktijken (als assistente) waar je de hele dag door prikkels had van continue telefoon, mensen aan balie, werken onder tijdsdruk. Werk onder mijn niveau waar ik heel ongelukkig in was en achteraf gezien, ook niet bij mij paste. Daarnaast nog freelance werk thuis als vertaler met deadlines. Achteraf gezien gekkenwerk en mezelf jarenlang zwaar overbelast. Maar als je er midden in zit heb je het niet door.
C.
C.

Bij mij is het een combinatie geweest van privéfactoren. Onverwerkte emoties en niet meer kunnen voelen en geen binding meer hebben met mijn lichaam. Van alle emoties maakte ik een gedachten. Daarbij het blijven doorgaan, zonder bewust stil te staan met wat ik eigenlijk allemaal niet deed.

Ik werk in het onderwijs met vmbo basis/kader kinderen. Ik mis mijn werk en de leerlingen ontzettend. De rest eromheen niet.

De onderschatte intensiteit van beeldschermen, ad hoc continu improviseren, werkdruk, hoog verantwoordelijkheidsgevoel, verwachtingspatronen, het voortdurend moeten of willen, werkdruk, relationele of sociale stress, pleasen, trauma, enz..

De emmer druppelt al snel vol met deze aspecten.. We willen en eisen steeds meer van onszelf of krijgen het (ongewild) toch opgelegd. We zijn een nuchter volk hier in Nederland, maar waarom zoveel ballen tegelijk in de willen houden?

Iedereen kan opbranden m.i. Ook het sterkste staal kan breken. (Helaas) neemt het aantal gevallen van burnout de laatste jaren stevig toe (wat ik las en begreep).

Één ding is zeker; een burnout gaat over.
Dat voelt vaak niet zo en is het een lange deprimerende struggle waarin niet afgeteld mag of zelf kán worden.

Houd vooral behoedzaam moed!

Sterkte allemaal.

Cactus

Hoe gaat het nu cactus?

Ok sta in het onderwijs. 22 jaar na 10 jaar privé. Elk jaar nieuwe vakken, onderwijshervormingen...heel veel prikkels met leerlingen...maar aan de basis ligt ook mijn scheiding. Daarvoor kon ik alles goed aan. Dus combinatie. Ik ben nog 6 jaar voor de klas blijven staan elke dag in overlevingsmodus. Vroeg veel van me. Soms eens een paar goede dagen. Maar veelal in fight flight. Nu besloten om mijn lichaam tot rust te laten komen...want ik blijf maar aanstaan. Elke dag wakker worden met angst/stress. Kop boven toilet en de stress eruit proberen te braken...
Weet niet of ik echt een burn out heb maar volgens dokter eerder een gegeneraliseerde angststoornis

Hoi Steven, niet dat het wat uitmaakt. Maar niemand krijgt bijna de diagnose burn out. Ik, jij en velen met een burn out krijgen de diagnose angststoornis. Maar die angststoornis is echt onderdeel van je burn out + de fysieke klachten die je ervaart. Misschien heb je er iets aan :-)

In ieder geval nooit die diagnose op papier en ook niet in je medisch dossier. Mondeling willen ze het nog weleens doorgeven. Komt door zorgverzekeraars, die erkennen een burn out niet en zullen daar geen vergoedingen voor geven. Dus geven de zorgverleners er een draai aan en krijg je een diagnose waar wel een vergoeding voor gegeven wordt. Er is nog veel te winnen iig.

Ik ben medisch specialist, uitgevallen door combi van veel prive factoren en de nooit eindigende werkdruk en diensten (en bezuinigingen) in het ziekenhuis. Vraag me wel eens af of ik dit beroep tot mijn pensioen vol kan houden

Ik ben process development engineer voor een groot technisch bedrijf. Bij mij ook zeker een combi van werk en privé. Weinig erkenning voor het werk wat ik afleverde, afspraken die niet na gekomen werden en gewoon niet behandeld zoals zou moeten. Eerder als een machine dan als mens. Maar moet ik erbij zeggen, met mijn persoonlijkheid was het geen kwestie van of ik ooit een BO zou krijgen, maar wanneer... En mijn huidige werkgever heeft dit zeker versneld. Verder privé niet echt meer gelukkig over hoe mijn leven eruit zag... Haalde dus nergens meer energie uit, leven voelde als een sleur. Plus veel onverwerkte emoties in mn lichaam. Die combie heeft het bij mij gedaan.

Werkte bij de ING op de zakelijke afdeling, de hele dag bezig achter een scherm, veel in contact met zakelijke klanten. Ik had tegen mezelf gezegd: Ik heb een goede baan + ik verdien veel geld = ik ben gelukkig. Dat vertelde ik ook tegen iedereen maar het was vooral achteraf, toen ik pas besefte hoe ongelukkig ik daar wel niet was en totaal niet op mijn plek zat. Burn-out was bij mij een opstapeling van werk, trauma, ADHD en 4 keer verhuizen in 4 jaar.

Afgelopen anderhalf jaar een eigen hobby bedrijfje (wat me heel veel energie geeft) opgezet waar ik deels op door wil gaan na mijn burn-out (2 a 3 dagen in de week).

Bij mij was het botsen op onrechtvaardigheid en onbegrip van de werkgever mijn druppel.... van een emmer die al goed vol was door jaren van stress en spanningen en angsten voortgekomen uit relaties met toxische partners. Ik werk in een bewakingsfirma... en daar werd ik na 12 jaar inzet en amper ziekte nu plots behandeld alsof ik niets had opgebouwd en werd in nachtshiften gedumpt waardoor ik nu om de week moest omschakelen tussen dag-en nachtritme en dat heeft me de das omgedaan, desondanks verschillende keren aan de alarmbel te hebben getrokken bij de werkgever. Ik werd niet gehoord en niet serieus genomen... in feite net als door die toxische partners gedurende 15 jaar....

Anoniem - nachtdiensten - als je zelfs verschillende keren aan de alarmbel hebt getrokken, de werkgever neemt dit niet serieus en je wordt nog ziek ook dan is dit echt niet best. Mocht je zo’n alarmbel hebben gemaild, bewaar deze (op je privemail). Ook alle (toekomstige) mail mbt evt reïntegratie. Mocht het nodig zijn dan is dit essentieel verderop in het proces. Wees lief voor jezelf, jouw gezondheid staat op 1!
Ik wens je veel sterkte en een toekomst waarin je alleen kiest voor jou🦋

Hoi T, zo inspirerend dat jij een eigen bedrijfje hebt opgezet! Hoop dat ook weer een keer een doel in het leven kan vinden waar ik echt van kan genieten!

Hier een functie in het MBO. Altijd keihard gewerkt voor studie + bijbanen + vrijwilligerswerk. Ik had alleen maar in m’n hoofd dat ik zo snel mogelijk een hoge positie wilde hebben en stelde me zelf altijd tientallen doelen. Toen tekende ik het mijn vast contract en dacht: is dit nou waar ik zo hard voor gewerkt heb? Ik wilde niet voelen dat ik helemaal niet op het goede pad zat. Tegen iedereen zei ik ook: ‘ja, prima baan en verdient echt goed.’ ik plande mijn hele agenda vol. 3 keer sporten in de week en 2 etentjes per week waren voor mij normale weken (naast fulltime werken). Dacht dat het ook wel weer tijd was om vrijwilligerswerk te gaan doen. En toen kwamen de paniekaanvallen en eerste fysieke klachten.

Soms denk ik: zo erg was het toch niet voor mijn burn out, maar als ik dit weer lees denk ik: ja sander, je hebt jezelf volledig uitgeput: heel erg lang.

Ik werk als leraar in het mbo. Tijdens het Preventief Medisch Onderzoek heb ik de diagnose burn-out gekregen.

sociaal werker. Steeds meer drukte, werk met bijna alleen maar vrijwilligers. Voel me loyaal en doordat ik betaald wordt, de persoon om het op te lossen. werd opgeslokt en liet mijn prive los. cijferde mezelf weg, zoals ik eigenlijk al jaren doe.

Verpleegkundige in de acute zorg. Naast hoge wegdruk en onregelmatige diensten al jaren privé veel gedoe erbij. Dat bij elkaar was de druppel. Ik weet niet of ik weer terug kan / wil naar mijn oude baan. Ik hield van het werk, maar niet van de altijd drukke (en onregelmatige) diensten.
Interessant om ook de ervaringen van anderen te lezen. Sterkte allemaal!

Financiële dienstverlening. Ik werk bij een grootbank. Volledig thuis werken icm een functie die niet bij me past en me leegzoog (commercieel), toxic manager, weinig Connectie met collega’s en daarnaast de lat veel te hoog leggen op allerlei gebieden waardoor ik constant iets nastreefde wat niet bereikbaar was en eigenlijk altijd ontevreden was

Ik werkte in de kinderopvang, daarbij had ik twee angststoornissen: emetofobie en sociale angst. Ik was ook super perfectionistisch. En mijn relatie van 6 jaar ging toen uit.

Dus inderdaad: werk was niet de enige reden maar dat heeft zeker ook voor misschien wel meer dan 50 procent meegewerkt, aangezien ik op een super drukke groep met kinderen werkte, ik stond ook alleen ‘aan’. Ik speelde voor mijn gevoel altijd politie agentje. Het was gewoon een moeilijke groep. En daarbij had ik ook geen fijn contact met de collega’s dus dat gaf ook druk op het werk.

Mijn omvallen bestond uit vier delen:
Werk, Ai, persoonlijkheid, mantelzorg en uiteindelijk overlijden.

Ik werk in het HBO, bij een studie die in de paar jaar dat ik er werk twee enorm grote veranderingen doorging en ook op een heel direct niveau beïnvloed wordt door de AI-boom. Alles was ieder semester zo'n beetje anders en de veranderingen op ai gebied gaan zo snel dat ik niet meer wist hoe een toekomst er uit zou zien voor onze studenten. Maarja, ze kijken jóu wel hoopvol aan.

Ik werkte sinds 4 jaar als docent sociaal werk op een mbo, was daarnaast aan afstuderen en was bezig mijn onderwijsbevoegdheid te halen (pdg). Mijn moeder is 2 jaar geleden overleden en door al die ballen in de lucht te houden heb ik niet fatsoenlijk kunnen rouwen.
Daarnaast al 15 jaar alleenstaande moeder van 3, dus het had al lekker opgebouwd. Signalen van je lichaam negeren want je moet door voor je idee.
Dus dat.

Dag Marcel, zelf ook ervaringen mee. Al is het bij mij breder. Ik heb ook moeite met bewegende beelden in het dagelijkse leven. Denk aan auto's die snel voorbij rijden, fietsers, alles aan snelle bewegingen is moeilijk. Maar idd, tv, laptop etc. doet me ook niet goed. Met name schokkende golvende beelden lijkt mijn brein moeite mee te hebben om te processen

Ja, ik heb ook veel moeite met beeldschermen. In een mum van tijd spannend mijn nek- en kaakspieren zich overdreven snel aan en begin ik duizelig te worden. Het wordt wel iets dragelijker... maar na 8 maanden is het nog steeds niet al te best. Zoiets als mijn verhaaltje typen hier op dit forum is echt een vreselijke energielek voor mijn gestel.

Hi Karen,

Hier ook na een hele angstige periode ‘opeens’ last van somberheid. Mijn huisarts vertelde dat de angst en onrust zoveel energie heeft gekost dat het niet gek is dat je je nu somber voelt.

Ik hoop dat het snel beter met je gaat!

Bedankt voor de reactie! Ook veel herstel-moed voor jou gewenst!

Ja ik heb ook voornamelijk dat er iets geknapt is in mijn hoofd. Ik ging al snel 4/5 keer naar de sportschool. Inmiddels heb ik na 4 maanden thuiszitten een kantoorbaan en het is kei heftig. Ik ben nu een maand aan het werk en heb er nu ook therapie bij. Ik merk wel dat als ik mijn hersenen weer aan het werk zet dat het met kleine beetjes beter word.

Bedankt voor je reactie, ik neem aan dat je bedoelt dat je voor je burnout 4-5 keer per week naar de sportschool ging? Of nog steeds?

En bedoel je dat je nu al weer een fulltime kantoorbaan doet? Ik werk 4 uurtjes per dag vanaf huis, maar merk dat dit me qua herseninspanning al meer dan genoeg lijkt te kosten…

Maar goed, bij niets doen is het de hele dag piekeren, waar ik ook niet echt beter van lijk te worden….

Ik zou zo'n beslissing niet te snel nemen
Het wordt echt nog beter. Bij mij ook vooral meer mentaal dan lichamelijk. Kan prima 1 uur wandelen of fietsen.
1 jaar burnout is heel gemiddeld. Bij mij gaat het 2-3 jaar duren. Mijn psycholoog heeft in het begin aangegeven dat ik volledig kan herstellen maar dat er ook kans is op "restschade" in de vorm van Verminderde concentratie, vergeetachtigheid (maar dat was ik altijd al haha).
Wel je dat switchen binnen een reïntegratie traject doen? Dat is dan wel de juiste gelegenheid want je werkgever moet hier aan meewerken (2e spoor traject)
C.

Ja ik sept begonnen de paniekaanvallen (in juni afgestudeerd, veel stress + bijbaan). In nov begon ik met mijn eerste baan 32u p.w. de klachten werden erger en erger en ik wist niet dat ik een bo had. Halverwege dec kwam ik thuis en kon ik niet zoveel meer en weinig prikkels verdragen. Begin jan begon ik met krachttraining na gesprek met praktijkondersteuner dat deed ik veel 4/5x per week. Dat was eigenlijk ook het enige wat ik deed op een dag en na de sportschool was ik vaak even af val al mijn lichamelijke klachten ookal waren die prikkels heftig want ik schrok nog van alles. Het ging best goed tot ik weer 32u p.w. ging werken halverwege april. De klachten kwamen keihard terug en dat vol met adrenaline. Inmiddels therapie en ik mag nog maar 2x p.w. krachttraining doen max 30 min en elke avond wandelen plus 2x per dag therapie. Gister op het werk ging het super goed na een lang weekend. Vandaag wat minder omdat ik niet zo goed kan slapen. Het is wel beter dan de eerste 2 weken in ieder geval en ik kan alles veel beter verdragen. Uiteraard ben ik er nog niet maar ik ben weer positief. Eerst stond ik op met een trillend lichaam, maar mijn lichaam kalmeert echt steeds beter, maar na werk doe ik rustig aan.

Dit komt me heel bekend voor, heb precies hetzelfde al een jaar. Nu helaas ook een depressie erbij...pffff

Dit is mij helaas ook herkenbaar ja
Echt een stuk wandelen lukt niet

Slappe benen herken ik niet. Wel verergering van klachten na een massage (hoofdpijn). Dit is vrij normaal, komt omdat de doorbloeding dan gestimuleerd wordt en je bloedvaten gaan verwijden.

Klopt, maar heb echt toenemende duizeligheid na een massage ( door de fysiotherapeut)

@corinne; vervelend dat je nu ook depressieve klachten ervaart. Ik hoop dat je jezelf snel weer beter gaat voelen.

Hoi Eric,

Ik snap wat je mee maakt, mijn ex doet hetzelfde en probeert op die manier ook mensen tegen mij op te zetten. Ik heb hierdoor al afstand gedaan van 1 goede vriend omdat hij haar kant koos. Ik heb de bittere pil geslikt en het lekker laten gaan, ik heb geen behoefte meer aan mensen die niet inzien dat er twee kanten van een verhaal zijn en/of waar ik mij moet verantwoorden om ze te overtuigen. Gelukkig heb ik ook nog vrienden waarbij ik dat totaal niet hoef te doen en die er deze tijden juist meer voor me zijn. De real ones blijven en de rest is loze energie. Ik heb ook anderhalve week flinke stress gehad voordat ik het gesprek met die vriend aanging, dat is het echt niet waard. Ga het gesprek aan en wees eerlijk naar jezelf.

Hi Wout,

Balen dat we in hetzelfde schuitje zitten. Ben jij wel weer aan het werk? Of nog helemaal niet?

Hoi Eric,

Nog helemaal niet, zoals je al wist woon ik sinds 13 maart ook op mijzelf, de eerste paar weken gingen goed maar daarna verkoudheid met koorts gekregen, hierdoor een flinke terugval die mij nog steeds zoet houdt. Hier en daar toch weer teveel energie uitgegeven als ik het weer even voelde, daarnaast moet ik alle spullen nog uit mijn oude huis laten verhuizen en ging het niet zo goed met m'n moeder, nog steeds een hoop stressfactoren dus waardoor ik nog erg laag blijf zitten. Ik denk dat ik nog nooit zo'n lange dip heb gehad, ik heb ook al een maand niet meer gesport, heel mijn lichaam is aan het inzakken. Mentaal ook weer pittige tijden, ik hoop dat het bij jou wat beter gaat!

Hi Wouter,

Bij mij gaat het niet lekker. Zoals ik al zei heb ik moeite met vriendschappen hoe die nu lopen. Ik merk dat ik daardoor weer stress heb wat zich lichamelijk uit in hartkloppingen en vermoeidheid. Ook pieker ik veel. Wel bij de psycholoog geweest vanmorgen. Dat heeft me weer tools gegeven. Zonder die therapeuten ben ik nergens voel ik!

Wat vervelend voor je, dat is een moeilijke situatie. Het klinkt alsof hij overspannen is, en inderdaad zo druk mogelijk bezig gaat om maar niet nare gevoelens te voelen. Als je partner niet wilt praten, dan voel jij je niet gehoord en is er geen verbinding. Ik denk dat je het beste een moment kan zoeken wanneer hij het minst geprikkeld is, bijvoorbeeld niet meteen na werk. Of geef van tevoren aan dat je een gesprek wilt, en vraag wanneer dat hem het beste uitkomt. Benoem dan al je zorgen en vraag bijvoorbeeld hoe je er voor hem kunt zijn. Om niet in een burnout te komen is het bv goed dat hij zijn grenzen aangeeft op werk zodat hij niet een dubbele baan heeft, en genoeg rust inplannen. Vergeet jezelf ook niet. Vraag ook of hij er voor jou kan zijn (en hoe) als je dat mist. En vraag zelf ook steun bij je omgeving. Hopelijk kan je tot hem doordringen dat het zo niet goed gaat. Groetjes

Dank je wel voor je reactie. Ik vind het zo moeilijk nu op dit moment. Ik weet niet wat ik kan doen hoe ik hem kan helpen maar zie hem kapot gaan. En dat doet me heel veel pijn. Plus dat de relatie er nu ook onder komt te lijden. Ben ik bang alles kwijt te raken. Het is zo moeilijk hem duidelijk te maken dat hij is veranderd wat ik zie. Ik heb het idee sat hij op werk namelijk een groot masker opzet om niks te laten zien. Hij is ook een persoon die heel perfectionistisch is en prestatie gericht. En denk dat als hij nu aangeeft dat hij het niet aankan hij ziet als falen.
Het niet willen toegeven dat er wat ia vind ik nog wel het ergste. Hij vind zichzelf volkomen normaal terwijl ik zie dat hij 180 graden anders is. Het doet me zo’n pijn en verdriet.

Groetjes anoniempje

Ja, best wel herkenbaar, lijkt dat alle spiertjes damen trekken zodat je ogen wil toe doen , zal met de tijd over gaan. Tussen in rusten kan zeker geen kwaad.

Succes

Beste burnies

Herkenbaar. Heb je ook van die schokken in het middenrif soms erbij?

Groet
Eddy

Hi M, heel lastig te bepalen wat nou goed voor je is he? Althans ik heb daar moeite mee. Ik zit momenteel ook 7 maanden in deze situatie en ben nu een maand 24 uur aan het werk (3 volle dagen) en ook zeker nog niet klachtenvrij (hartkloppingen, dichtgeknepen keel gevoel/slijm, oorsuizen en soms nog wel depri) Toch merk ik ook wel dat werken me ook afleiding geeft. Hoe is dat bij jou? Ik hoop dat de klachten naarmate de tijd vordert afnemen. Wellicht hebben andere mensen die langer in deze situatie zitten daar ervaring mee? Maar weet dus dat je niet alleen bent en echt al superknap dat je 20 uur werkt. Dat doe je al vrij snel (dat hoor ik ook vaak), dus dat je dit al kan is een hele opgave en zeker knap.

Bij iedere dag nog duizeligheid
Zou ik zeggen je werkt al teveel
Je hersenen kunnen het duidelijk nog niet aan

Ik zou hier heel voorzichtig mee zijn voor je er weer vol in schiet

Ik ga per half mei starten met reintegratie. Ik ga starten met 2 uur in de week, verdeeld over 2 dagen. En dan kijken we na 2 weken hoe het gaat. Ik lig er sinds november uit. Ben heel benieuwd hoe het voor mij gaat zijn. Ben volop ermee bezig in mijn gedachten. Ook met hoe ik me wil gaan opstellen. Zeker omdat 1 bron van mij op mijn werk zit.

Hi Amber, het werk geeft mij ook afleiding, alleen als ik thuiskom ben ik echt helemaal op en dan begint het piekeren weer door alle klachten die ik voel.

Hoi,
Ik heb mijn contract na jaar ziektewet opgezegd, wilde die druk niet meer. Zit ook in zeer zware burnout met forse overprikkeling, spierspanning, pijn. Ben nog steeds blij met mijn beslissing, ik zou nu echt nog niet kunnen werken, red mijn huishouden niet eens. Jouw reïntegratie lijkt mij vrij snel te gaan. Mijn psycholoog zei een keer: je start met 2x 2 uur p/wk en dan komt er iedere maand een uur bij. Als jij iedere dag bekaf bent na je werk lijkt me dat niet goed. Dan duik je dus weer "in t rood" en heb je weer hersteltijd nodig. Het is ook mijn ervaring dat bedrijfsarts maar 1 belang heeft en dat is het bedrijfsbelang.
C.

Beste M,

Het is bijna alsof ik mijn eigen verhaal lees in wat jij plaatst.
Hier vorig jaar juni burn-out geraakt, en na 10 weken eigenlijk al weer met enkele uurtjes aan t werk gegaan, met inmiddels 20u per week, maar vanwege overprikkeling alleen werk vanuit huis.

Ik slaap nog steeds niet goed zonder medicatie, en veel last van knallende hoofdpijn, die met name de laatste weken enorm toegenomen lijkt te zijn.

Toch twijfel ik, want helemaal stoppen met werken betekent de hele dag weer in de piekdermodus, dan word ik op gegeven moment ook gek van mezelf.

Wat is wijsheid, dat is de grote vraag…

@Anoniem,

Hoe heb jij dit financieel kunnen managen dan, met het opzeggen van je contract?
In zo’n geval kom je niet in aanmerking voor een uitkering of iets toch?

Lang? 7 maanden in een burnout is niet lang... ik zit al op 2 jaar ondertussen, ook 20u en strakke kaken en ook duizelig nog vaak, zit een emotie tegen het plafond aan om te releasen. Daar moet je je op concentreren, niet de klachten. En nee niet verder opschalen, klachten moeten vrijwel weg zijn en dan kan je weer iets opschalen. Laat je niet rushen door een klote werkgever die er geen conjo van begrijpt!

Hoi M ik werk nu 12 uur per week schoonmaakster en herkenbaar ik ben ook nog duizelig en soms wazig zien en ook aan de linkerkant bij mijn hoofd migraine ik zit nu al bijna 1 jaar in de burnout en vaak bij de dokter geweest en angstig maar mijn werk lijd wel wat af anders pieker ik me eigen gek en wandel veel met de hond heb nu afspraak gemaakt met een psycholoog daar juni heen en veel naar de fisioterapie voor mijn nek en schouderklachten duurt allemaal erg lang ik kreeg dit omdat ze zeiden dat ik het verlies van mijn man niet kon verwerken nu 6 jaar overleden en zat bij haptotherapie maar kan daar helaas niet meer terecht ivm omstandigheden bij haar zo jammer ging daar echt 2 stappen vooruit en 1 terug 8 maanden lang vorig jaar nu 8 maanden daarna 1 stap vooruit 2 terug pfffffff sterkte ook en hopelijk komen we er straks allemaal eruit bij de een eerder zo te lezen als de ander 👍

Het lijkt wel alsof ik hier nooit meer uit kom. Bijna elke dag komt een huilbui naar boven en niemand die me begrijpt door wat voor zorgen en angsten ik ga. Wat een hel dit. En dat allemaal door stress. Ik vind een burnout voelt als een straf, terwijl je voor je gevoel niks fout heb gedaan behalve niet goed naar je lichaam geluisterd.

Het is zeker een hel en waar heb je het aan verdiend...geen idee! Kan maar 1 ding zeggen, hou vol, het wordt ooit beter ☀️

Het enige wat ik kan zeggen is, luister naar je lichaam. Als jouw lichaam je vertelt dat t eigenlijk wat teveel is, wat je duidelijk zegt in je bericht, zou ik eerder afschalen. Leer van mij, al bijna 3 jaar burnout doordat ik 2 keer weer volledig ben teruggevallen wegens te snel alles opbouwen. Doe het liever te langzaam dan te snel anders herstel je niet

Ik ben nu gestart deze week met 2 keer 2 uur. Ik wil het aangaan. Maar ik merk dat ik zo ontzettend moe ben. Is dat normaal? Moet je daar doorheen? Of moet ik gaan slapen?

Hi Eric, heel herkenbaar, ik heb het nog steeds bij de eerste 1-2 weken wanneer ik verhoog in mijn uren. Maar ben je echt doodmoe en wil je slapen of ben je vooral overprikkeld?
Als je na het werk wilt slapen, zou ik daar vooral aan toegeven. Gewoon lekker in bed gaan liggen, uitrusten.

Ik vond de eerste weken ook echt loodzwaar, maar rustig weer je ritme vinden en niet te snel willen is echt wat nodig is om het vol te houden.

Ik ben na 4 maand thuiszitten inmiddels weer 1.5 maand aan het werk voor 32 uur in een nieuwe baan, gelijk lekker veel uren. Ik heb echt geleerd om mezelf uit te dagen en thuis zoveel mogelijk de rust pak, naast wandelen. De eerste 2/3 weken waren mega zwaar. Daarnaast ook een gelukje met de feestdagen gehad. In ieder geval ben ik de afgelopen 3 werkdagen vrijwel probleemloos doorgekomen naast een kriebeltje in mijn hoofd. Ik heb echt het idee dat ik beter word door te werken. Mijn bo heb ik ook opgelopen vanwege studie en deadlines, dat heb ik nu niet op het werk.

Ik ben moe. Als ik me eroverheen zet gaat het wel. Op werk eenmaal merk ik dat er klachten komen. Deze zijn wel te behappen. Een hoofd vol watten is de beste omschrijving. Samen met meer vergeetachtigheid en wat adrenaline. Dit is de na een nacht slapen weer weg.

Bij mij is het mijn relatie wat voor mijn BO heeft gezorgd en het niet kunnen omgaan met een collega. De relatie is over. Maar die collega zie ik nog. En merk dat ik daar soms nog wel mee bezig kan zijn. Net als of ik daar wil blijven werken. Dat is niet bevordelijk. Maar ik moet reïntegreren en langzaam opbouwen. Ik weet anders ook niet wat ik moet doen.

Ach ach heftig hé
Hier ook hoor
Soms krabbel ik wat op en toen sloeg het weer genadeloos hard toe
Duizelig pijnlijke handen de hele mik mak

Hoe lang duurde je vorige burn out ?
Was je wel echt hersteld ?

Hi Cher,

Klinkt heel bekend die rij-angst. Ik heb dat op mijn dieptepunt ook gehad. Ik reed alleen naar de dingen die moesten. Dus naar een huisarts, POH of de psychosomatische fysiotherapeut. Voor mij hielp het dat ik mezelf vertelde dat dit goed zou zijn voor me herstel. En zo kreeg ik met de weken meer vertrouwen terug in het autorijden. En natuurlijk ook met veel rust. En nu krijg ik juist energie als ik bij een afspraak ben geweest.

Hoop dat je hier iets aan hebt.

Hi Eric,

Bedankt voor je verhaal. Ik ga jou advies meenemen in mijn herstel!
Moet ook eerlijk bekennen dat het na zo een afspraak zoals gisteren bij de psychosomatische fysio altijd net wat beter voelt.

Sterkte met jou herstel!

Heb het hier ook, maar het is verminderd.

Begonnen met voeten en handen soms armen, maar heb nu betere dagen waarbij ik het soms nog eens handen heb, onprettig gevoel is het. Net of zenuwstelsel overbelast is

He Sonja,
Ik heb dat ook gehad. Spierspasmen in m'n buik en benen. En om een of andere reden een spastische duim. Heel vreemd, maar het is een uiting van hoge spierspanning door een stresssysteem dat helemaal in overdrive zit. Met rust zou het na verloop van tijd helemaal weg moeten gaan. Bij mij duurde dat een maand of 4 nadat ik volledig thuis kwam te zitten en rust nam.
Groet Tamar

En Sonja, is het all wat beter met de tintelingen?

Groeten

Hallo Sonja

Ik ben nu 15 maanden verder en functioneer weer op 85 a 90%.

De tintelingen zijn zeer herkenbaar en vooral bij moeheid of spanning nog steeds soms aanwezig. Ook bij het opstaan voel ik me nog vaak lamlendig maar eenmaal opgestart gaat het prima.

Het duurt dus lang de tintelingen en zijn dus nooit helemaal weggeweest. Maar bij mij is het nu ongeveer 20% (intensiteit van de tintelingen) dan van wat het was in het begin.

Hoi!
Ik heb sinds 6 maanden tintelingen in mijn handen en voeten (en inderdaad ook spiertrekkinkjes is mijn armen (vooral elleboog) en benen (met name dijbeen)). De tintelingen komen bijna meteen wanneer ik mij focus op een computer- of televisiescherm (zelfs hele saaie tv) of mij mentaal overbelast en lijkt met een 6 maanden rust helaas niet te verminderen. Is dit iets wat jullie herkennen en hebben jullie nog eventueel tips voor mij? Ik begin een beetje wanhopig te worden dat het niet meer weg gaat.

Ja zo herkenbaar. Ik had vanaf het begin van mijn BO alleen prikkels op mijn kruin. Nu na 9 maanden voel ik opeens ook tintelingen in mijn gezicht en vingertoppen. Zo gek hoe de symptomen zich verplaatsen.

Die tintelingen/steekjes bij m’n kruin had ik ook. Gek he

Hoi Sonja, Marre, Tijmen, of iemand anders met tintelingen in ledematen,

Ik hoop dat een van jullie dit leest; is het inmiddels beter en wat heeft concreet geholpen naast rust nemen?

Ja Marre ik ben geen dokter maar t goede nieuws is dat kan echt 'slechts' een burnout zijn. Ook al lijk je dat zelf eerst niet te geloven.. Zo ben ik ook begonnen. En ik herken echt al je klachten en meer die komen en gaan. In het begin lijkt t alleen maar erger te worden en google je angstig naar alles. Telkens weer. Ook Omdat artsen eigenlijk geen echte harde diagnose kunnen stellen omdat er geen gouden checklist is en bij iedereen dit net ff anders manifesteert is het zeer goed mogelijk. Zeker als je lang over je grenzen bent gegaan als je goed nadenkt. De arts zal proberen andere oorzaken uit te sluiten. Dat voelt wel vaag.

Kijk eens op CSR centrum of je daar jezelf herkent. Dit legt t echt goed uit. ZIJ weken met fysiologische experts en je lijf reageert eerst lichamelijk. Of anders OOK.kijk op nick de waard.nl. of burnoutcamp. Arjan luijendijk.

Het goede nieuws is... het komt goed.. maar het duurt tergend langggg. Bij n burnout!

Zit er oook nog middenin. 3 maanden na lange aanloop van meer dan 4 jaar. Na angstige chaotische zoekfase... via acceptatie... naar moe moe en soms nog wel wanhopig. Maar samen moed houden en baby stapjes. Lees ook verhaal 834 maar eens van Lieke!! Dat helpt. Sterkte kop op.

Bedankt voor je bericht en nuttige tips! Zal deze eens doornemen.

Zoals je zegt best is deze symptomen aanvaarden en beseffen dat het hebozg is geweest om ermee aan de slag te gaan want negeren zou het alleen maar erger maken. Ik probeer nu bog zonder antidepressiva die is voorgeschreven, heb ze nu ook liggen in geval dat het echt niet meer zou gaan, heb wel wat supplementen verhoogd en tracht nog door te sporten op een lager pittje om bezig te blijven en lichaam en geest een goed gevoel te geven.

Veel sterkte ook aan je gewenst, zal eens je verhaal ook doornemen.

Groeten,

Marre

Hoi Marre, fijn dat je er wat aan hebt. Luister echt goed naar je lijf of je nog kan sporten... Ik heb t ermee verergerd. Want mijn lijf leek t wel aan te kunnen. Ik tapte echter uit mijn reserve tankje. Zelfs op n laag pitje. Als oud topsporter dacht ik ook bewegen doet goed. Je moet minimaal daarna meteen rusten en ademhaling naar rustig.. en letterlijk ff liggen...anders maakt je lijf meer cortisol aan en gaat je gaspendaal in je zenuwstelsel weer ovrrwinnen. Succes hoop dat t voor jou wel werkt.. bij overspannenheid kan je wel meer dan bij completely burnout.

Hoi Marre,
Vervelend die klachten die je beschrijft.
Ik zit ook in een burn out en heb weer andere verschillende klachten.
Ik heb laatst een webinar gevolgd; burn out of overgang. Deze klachten lijken erg op elkaar en veel vrouwen krijgen een verkeerde diagnose. Ik weet niet hoe oud je bent, maar een aantal klachten die jij omschrijft lijken ook bij de overgang te passen.
Dit kan je overigens niet in het bloed terug zien gaf zowel de huisarts als de overgangsspecialst die het webinar gaf aan. Of je moet al heel vroeg in de overgang komen.

@ Kim apart dan dat mijn huisarts d.m.v. bloedtest duidelijk kon zien dat ik in de overgang zat. Maar destijds door gehobbeld met al mijn klachten en toen rechtstreeks in burn-outbeland ben, waar ik nu 2 jaar mee worstel. Boek van Caroline Tensen een aanrader “ Het verboden woord”

Dit soort klachten na een periode van langdurige stress lijkt wel op burnout ja. Hopelijk voor jou ben je er op tijd bij en ga je een stap terug doen/rust nemen. Ik heb er 7 jaar over gedaan om in een zware burnout te raken en heb nu jaren nodig om te herstellen helaas. SSRI's worden vaak voorgeschreven om de overprikkeling van je zenuwstelsel wat af te remmen en wat rustiger te worden.

Zijn er meer mensen met ervaring met SSRI’s? Ik twijfel er ook over om het te nemen, zit sinds drie maanden in een burnout met veel paniek en angst en er lijkt geen einde aan te komen.

Ik hoor graag andere ervaringen!

testosteron aanmaak verstoord?

goed trainen vooral gewichtheffen, meer eiwit eten en meer zonlicht binnenkrijgen.

Mogelijk is je probleem (in 'n ander licht bezien) wijsheid van je lichaam, Jeroen. In en na 'n crisis kan het lichaam de levensenergie vasthouden door behoud en opbouw van vooral het zenuwstelsel. Sex is 'n aanslag op die levensenergie.
Duik 's met 'n open geest in "semen retention". Daar is op YouTube heel veel over te vinden.
Maak je geen zorgen. Het lichaam weet wat het doet en herstelt de balans uiteindelijk vanzelf.

(..vasthouden door.. = ..vasthouden voor..)

Ik was 20 toen ik een burn out kreeg en na 2,5 kreeg ik eindelijk weer een ochtend erectie en teken van leven. Ondertussen krijg ik hem aardig weer op gang maar heeft even geduurd.

Ik vroeg mijzelf ook af hoe het in godsnaam mogelijk is op deze leeftijd. Heb destijds ook een wat geïrriteerde eikel gehad wat mij zorgen baarde, maar ook dat is na mate de stress minder werd verholpen.

Wat bij mij hielp is niet teveel over nadenken, die komt wel weer op gang. Wees lief voor jezelf het is zoals het is. Ben inmiddels 24 en nogsteeds dagelijks last van klachten, maar gelukkig kan ik hem weer de hand schudden.

Hi, hoe zijn de klachten nu?

Ik kan de volgende podcastaflevering hierover aanraden: premature ejaculation, screen time & disconnection from the body van Chris Bale.

Ik kan de volgende podcastaflevering hierover aanraden: premature ejaculation, screen time & disconnection from the body van Chris Bale.

Dat is de nasleep van de burn-out. Dit zal uiteindelijk ook herstellen, blijf gefocust op je lichaam signalen en neem rust waar nodig

Hey! Dankjewel om jouw verhaal hier te delen, ik herkende er veel van mijn eigen proces in. Ik was 24 en studeerde aan de universiteit toen ik in een burn out terecht kwam en ben net als jij nu ook 9 maanden aan het herstellen. Ik heb ook veel nagedacht over hoe ik ooit weer zou kunnen gaan studeren zonder weer onder deze druk en stress te bezwijken. Ik weet niet of dat voor jou ook zo aanvoelt maar ik denk dat je jezelf heel erg goed leert kennen in zo'n zware burn out, je herkent sneller je symptomen die je krijgt van stress die je vroeger misschien niet herkent zou hebben en waarbij je nu de tools hebt geleerd en ervaren om er op in te spelen en zo dus een 2de burn out kunt voorkomen. Dus vooral heel goed naar je lichaam en grenzen luisteren en hier mee om leren gaan zodat je ook optijd kunt ingrijpen moest het nodig zijn. En genoeg tijd nemen voor jezelf en dingen waar je veel energie uithaalt naast je studie later lijkt me belangrijk, om af en toe wat afstand te kunnen nemen van je studie. Ik weet niet of je hier iets aan hebt maar dacht dat het misschien wel fijn was om een reactie te krijgen van iemand die ook vrij jong is en aan het herstellen is van een burn out. Veel sterkte nog met je herstelproces!

Wat naar en je bent zo jong! Mijn burnout komt grotendeels ook wegens studie en de druk die daarvan weg komt. Je weet niet wat je overkomt en dan is het al snel te laat en zit je er midden in. Zelf wil ik niet meer in zo'n omgeving terecht komen met druk en stress, dus als ik weer terugkeer op de arbeidsmarkt dan wil ik zeker niet meer in een omgeving met druk en stress werken. Ik vind het lastig om te kunnen bepalen wat ik precies kan en wil gaan doen, maar focus mij eerst op volledig herstel. :)

In een notendop: Luister goed naar je lichaam, neem optijd rust tussendoor oa. Blijf onder je grens. Zorg voor fijne ontspannende activiteiten. En zoek oplossingen voor de problemen waar je stress over ervaart, dat vergt creativiteit maar je hebt een stel hersenen. En het is goed dat je via dit forum nu spart hierover.
Koffie zou ik lekker overslaan, drink decafe ;-)
En mocht Uni te zwaar zijn dan is HBO of MBO optioneel, en daar is echt niks mis mee, geloof me maar! Jouw gezondheid is de basis voor alles en prio nummer 1, zonder dat kom je nergens. Het is vooral proberen en kijken wat wel en niet voor jou werkt, daar leer je van.
Het is lastig om concreet advies te geven omdat ik je niet goed genoeg ken. Maar bespreek dit ook vooral met je psycholoog!
X Rodha en veel succes en sterkte! Het komt goed!

Ps: of misschien zijn er uni opleidingen die je op je eigen tempo kan volgen die online gegeven worden bijv. Open universiteit is daar een voorbeeld van dacht ik

PS2: en ik heb zelf hbo gedaan, niet afgemaakt want werken vond ik leuker.
Maar als ik het kon overdoen had ik liever MBO gedaan, dat was beter geweest qua baan perspectief maar ook voor mijn algehele mentale gezondheid.
Vaak hoor je ook verhalen van bijvoorbeeld een advocaat die er achter kwam dat de druk qua werk te hoog is, en besluit het helemaal over het andere boeg te gooien door te stoppen met dat werk en iets anders te doen, wat dieper bij zijn hart ligt en beter is voor zijn gezondheid , en daarom kiest om verder als klusjesman door het leven te gaan. Eind van het verhaal is dat deze man helemaal op z’n plek nu zit en zoveel gelukkiger nu is dan toen hij advocaat was.
Gelukkig zijn zit hem niet altijd in het volgen van een zware studie.

Eind = eindstand

Hoi anoniem,
Wat goed dat je je verhaal hier deelt.
Het is ontzettend heftig. En heel goed dat je nu op je herstel focust.
Ik was 29 toen ik in mn burnout kwam, ook nog steeds vrij jong.
Qua school en studie, misschien hbo doen na het vwo? Is niks mis mee. Of langer over een studie doen?
Ik was ook altijd super gedreven, maar nu zo'n harde les geleerd dat het niet draait om prestaties. Doe wat je leuk vindt!
Ik vind het soms best jammer dat ik nooit een ambacht heb geleerd..
Qua koffie, ik drink alleen nog decafe.
Veel sterkte!!

Hi lieve anoniem, ik begrijp je volledig 🤍
Ik ben 23 en belandde recentelijk in een burn-out, de aanloop hier naartoe is jaren geleden is begonnen en had alles onderdrukt zonder dat ik dat helemaal door had.
De vragen die je stelt zijn ook vragen waar ik nu mee worstel omtrent studie, werk en toekomst.
Ik ben erg blij en trots dat het beter gaat en dat je bij een psycholoog zit, en dat er fysiek niks mankeert volgens de huisarts.
Probeer jezelf de tijd en ruimte te geven, en ik weet dat dit moeilijk is... Een burnout is een hele grote confrontatie met je emoties, onderdrukte emoties, angsten, verlangens, etc.

You got this

Bedankt voor alle fijne antwoorden iedereen, inmiddels ben ik alweer aan het re-integreren op school. Dus voor iedereen die zich herkende in mijn verhaal misschien een geruststelling

Toppertje!!!

Fijn! Rustig aan en geduld en alles komt goed!

Lieve anoniem, je zit nu oa met vragen over jou toekomst. Je denkt daar over na in een situatie dat je nog niet goed bent. Mij werd verteld dat dat geen zin heeft zolang je nog niet bent hersteld. Je moet eerst herstellen voor je deze vragen reëel kunt beantwoorden. En dat herstellen gaat er komen.

Heel herkenbaar alles wat je schrijft ook ik ben herstellende maar het gaat echt met hele kleine stapjes en met af en toe een stapje terug. Ik kon echt niks meer ging geen winkel meer in niet autorijden enz. Zelf douche was teveel. Nu gaat het beter de paniekaanvallen zijn veel korter en minder heftig ik rij al weer auto en dat gaat stapje bij stapje beter. Door de derealisatie is lopen erg moeilijk kreeg daar paniek van. Met behulp van een psycholoog ben ik langzaam aan het leren hoe ik daarmee om moet gaan. En vandaag is me dat gelukt heb 20 min gelopen. En ja ik had een hele rare wereld, veel lichamelijke pijntjes, raar hoofd maar het is me gelukt!
En ja de klachten zijn voorlopig niet over eerst moet meneertje angst beseffen dat die verkeerd reageert en dat duurt lang. Maar hoe beter jij meneer angst leert dat er niks is hoe minder meneer angst en de lichamelijke klachten gaan komen. Ik ben okk heel vaak nog duizelig slappe benen, trillen, hoofdpijn, raar dof hoofd en ga zo maar door. Maar dit hoort erbij

@lieke
Jouw verhaal klinkt bekend..
Hoe ga jij om met dat doffe hoofd..die spanning en trillen?
Ik word er wanhopig van.
Net stevig gehuild..ik zit er 5 maanden in en ik merk nog geen verschil..
Hoe houd jij vertrouwen..

Hi Suus,

Vervelend dat valeriaan je niet heeft geholpen. Ik weet van mijn moeder dat oxazepam zo'n rustgevend middel is. Echter ligt daar wel echt gevaar voor verslaving op de loer.
Ik heb zelf veel rij spanning gehad en nog steeds wel wat, dus begrijp dit enorm.
Wellicht is cdb olie nog een optie?
Dat moet je wel enigzins opbouwen.
Maar met alles wat ik heb geprobeerd , blijft het toch echt alleen verzachting en geen wondermiddel. Voor een wat sterkere medicatie zal dat wellicht anders zijn, maar ook dat was bij m'n moeder een zoektocht. Haar klachten verergerde en nu is t een hele klus om er vanaf te komen. Voor mij de reden om ze te laten staan

Hi Natasja, ja de ‘pammetjes’ kunnen verslavend zijn he? Ik las het al… was daarom ook benieuwd naar een medicijn wat wat langer gebruikt kan worden zonder eraan verslaafd te raken. Ik las goede verhalen over bètablokkers, maar goed, dat is ook niet zonder bijwerkingen.
Die olie ken ik niet… ik zal het eens opzoeken.

Ik heb jouw advies voor trainen geprobeerd trouwens, het werkt inderdaad, maar bij mij maar zo kort helaas. In de ochtend wat krachttraining en in de middag zat ik alweer als een stuiterbal op de bank 🤪.

Hoe gaat het nu met jou?

Bètablokkers is best heftig toch? Haalt je hartslag naar beneden. Ik heb die ooit heel kort geslikt toen m'n schildklier op hol sloeg en continu op 120 a 140 tikte. Grappige is dat ik toen geen angst had en dat toen dus ook niet als heel heftig heb ervaren. Zie je toch het mentale stuk.

Ik heb ondertussen steeds langere momenten dat m'n lichaam weer stil is. Tussendoor nog wel paniekaanvalletjes maar daarna kan m'n lichaam wel weer tot rust komen. Voorheen duurde dat uren zoals bij jou . Ik blijf wel echt op m'n hoede en ook in de stilte kan ik nog steeds piekeren. Dus tja😅

Geef niet op met de krachttraining. Die korte momentjes nadien worden steeds langer echt waar! Savonds miss even afsluiten met wat fijne stretch/ Somatische oefeningen. Als je die kleine momenten al voelt ben je dichterbij dan je denkt!

Hoi,
Ik zit in een zware burnout, lijf stond al jaren in de stress stand voordat ik instortte. Zit met zeer hoge spierspanning en pijn, mn in schouders, nek en kaken. Heb voor die kaakspanning ooit amitriptyline gekregen in lage dosering, 30 mg (dit is een antidepressivum dat ook voor pijn kan werken). Slik het nog steeds want remt de overprikkeling van je brein wat af.
Waarschijnlijk zal je arts ook een ad voorstellen, dat gebeurt vaak bij burnout.
Ik doe paar keer per dag ademhalingsoefeningen, dat kalmeert ook je zenuwstelsel. Verder wandel ik veel en doe ik pilates (1, 2 keer per week). Beweging is super belangrijk om de spanning te ontladen. Je zou ook yin yoga kunnen proberen. Kun je gewoon thuis doen.
C.

Ik heb een slaaptablet gekregen voor max 2 weken: zolpidem 5 mg, maar ik merk geen enkel verschil: nog steeds om 05:00 wakker.
Ik wandel elke dag, volg mindfulness en meditaties, ademhalingsoefeningen, somatische oefeningen om het zenuwstelsel te laten ontspannen en sommige dagen wat fietsen. Het zal wel moeten slijten? Als dit allemaal niet helpt…

Je moet op n gegeven moment alles gaan loslaten, acceptatie dus...dat heeft bij mij ongeveer een jaar geduurd. En ik heb nog wel 1-2 jaar te gaan volgens mijn psycholoog. Je moet dus ook weer niet te hard van alles gaan proberen, je kunt het proces niet versnellen, je lijf moet het biologisch herstel zelf regelen, jij moet alleen zo gunstig mogelijke voorwaarden scheppen. Medicatie kan hierin ondersteunend zijn.

Ik herken dit absoluut. Zat in hetzelfde schuitje en had het gevoel niet echt verder te komen. Soms wel rustigere momenten maar de spanning bleef zo zwaar wegen. Daarom na een jaar toch besloten om alles aan te grijpen en met antidepressiva begonnen. Achteraf super goeie keuze geweest want daarna had ik pas echt het gevoel dat mijn herstel begon. Die hele zware dagen bleven sowieso uit en ik kon weer rustig werk gaan opbouwen. Inmiddels zijn we weer ruim een jaar verder en ben ik alweer een hele tijd volledig aan het werk. De AD heb ik weer heel rustig en moeiteloos afgebouwd (gewoon op gevoel elke keer een druppeltje eraf), inmiddels gaat het weer super goed met mij en slik ik niets meer. Zo blij mee. Ik kan het dus enkel aanraden! Tip, vraag om druppels dan kun je ook veel rustiger op- en afbouwen. Ik had 10mg escitalopram. En voor slapen korte tijd quetiapine 12,5mg dat hielp ook super en was niet verslavend. Opbouwen AD is me trouwens reuze meegevallen en vrees aan te komen bleek ook voor niets. Enige bijwerking was minder libidio. Dat nam ik graag op de koop toe ;)

Een plantaardig medicijn die bij mij helpt is sedatic pc os verkrijgbaar bij bijvoorbeeld een drogist. Moet even paar daagjes inwerken maar daardoor minder spanning en beter slapen.

Ik herken dit absoluut. Zat in hetzelfde schuitje en had het gevoel niet echt verder te komen. Soms wel rustigere momenten maar de spanning bleef zo zwaar wegen. Daarom na een jaar toch besloten om alles aan te grijpen en met antidepressiva begonnen. Achteraf super goeie keuze geweest want daarna had ik pas echt het gevoel dat mijn herstel begon. Die hele zware dagen bleven sowieso uit en ik kon weer rustig werk gaan opbouwen. Inmiddels zijn we weer ruim een jaar verder en ben ik alweer een hele tijd volledig aan het werk. De AD heb ik weer heel rustig en moeiteloos afgebouwd (gewoon op gevoel elke keer een druppeltje eraf), inmiddels gaat het weer super goed met mij en slik ik niets meer. Zo blij mee. Ik kan het dus enkel aanraden! Tip, vraag om druppels dan kun je ook veel rustiger op- en afbouwen. Ik had 10mg escitalopram. En voor slapen korte tijd quetiapine 12,5mg dat hielp ook super en was niet verslavend. Opbouwen AD is me trouwens reuze meegevallen en vrees aan te komen bleek ook voor niets. Enige bijwerking was minder libidio. Dat nam ik graag op de koop toe ;)

Bedankt voor jullie reacties, ik kan hier echt steun uit halen.

Vannacht heb ik 2 tabletjes ingenomen ipv 1 (dit mocht volgens de bijsluiter) en ik heb eindelijk 7,5 uur kunnen slapen na maanden van 4-5 uur. Ik ga zo opnieuw het vak van dr. Vogel afspeuren in de drogisterij want ik kan me heel goed voorstellen dat deze tabletten super verslavend kunnen zijn omdat ze zo goed werken.

Voor de rest ga ik proberen het allemaal een beetje los te laten. Ik ben echt dagelijks bezig met mijn burnout, en inderdaad dat helpt niet.

Fijn om te lezen dat er met medicatie ook succesverhalen zijn.
Voor Suus; mocht je daar toch niet voor gaan dan kan ik je vertellen dat ik ondertussen ook een hele Kruidvat in m'n kast heb staan en dat niks op korte termijn die hele hoge spanning weggehaalt. Ik lees ook van je slaapproblemen en ik gok dat je , net als ik, een sterk onbewuste verzet ofwel angst vanuit je systeem hebt waardoor geen pil je in slaap gaat brengen. Ik heb mezelf weken lang , nachtenlang, wakker weten te houden dus ik begrijp je!

Wat misschien effectiever is om je lichaam goed te ondersteunen met hoogwaardige supplementen en dan met name visolie en Magnesium. Je lichaam is namelijk roofbouw aan t plegen. Kies dan echt voor bijvoorbeeld. vitakruid en geen kruidvatmerk

En verder ; zou je je verplichtingen een poosje kunnen parkeren? Ik lees dat je auto moet rijden en wellicht dus ook verplichtingen hebt. Dat levert ook een stress op met het gevoel dat je MOET slapen. Als je eens even 2 a 3 weken alles schrapt en gewoon slaapt wanneer je wil?
Ik werd er toe gedwongen en dat hielp

Hi Natasja ❤️

Ik ben inmiddels reïntegrerend (5 korte ochtenden van 3 uur) dus moet dagelijks weg met mijn auto. Ik kan deze verplichting niet parkeren helaas. Met het OV zou nog kunnen, maar ik tram die drukte in de tram nog slecht.

Jij bent dus ook al los gegaan in de Kruidvat? Haha… ik ben vandaag voor een potje van dr. Vogel gegaan. Supplementen heb ik al, slik ik al jaren, toch bedankt voor de tip.

Ik zie het maar als iets tijdelijks, tijdelijke crisis, voor mijn burnout had ik nooit meditatie of slaappillen nodig. Ik sliep eerder te lang dan te kort. Kon altijd lekker slapen en werd weer heel relaxed wakker in de morgen. Jeetje, waar is die tijd gebleven. Soms word ik daar ineens heel verdrietig van.

Maar goed, we komen er wel, het gaat al beter dan in het begin, ik werk weer wen beetje, ben niet meer zo misselijk, het zijn kleine stapjes, maar het zijn wel stapjes denk ik dan maar.

Sterkte allemaal 🩷

Zie je reactie nu pas. Ik snap het, zelf ook weer aan het werken en dan wil je niet graag teruguit.
En idd de Kruidvat staat hier ook binnen.
De hoge spanning zoals in het begin is er ondertussen wel vanaf. Lees her en der dat je lekker bezig bent met het sporten en oefeningen dus ik denk dat je wel echt de juiste kant opgaat. En die is eenmaal ook met hobbels. Hoor ook weleens dat veel mensen nooit meer helemaal de oude worden.
Nu ben ik zelf 40 en hoop toch nog wel op een 2.0 versie van mezelf haha

Hi Natasja, het is zeker een weg met hobbels, vandaag heb ik 4 uurtjes gewerkt, wat admin en af en toe een telefoontje, maar eenmaal thuisgekomen zit mijn hoofd weer helemaal vol met watten en ben ik een beetje duizelig. Echt stress had ik niet, maar eenmaal op kantoor blijf ik een soort van zenuwachtig ofzo, ik kom nooit ontspannen binnen en ga nooit ontspannen weg.

Ik betrap mezelf steeds vaker op zere kaken, ik klem bijna heel de dag door mijn tanden en kiezen op elkaar. Doe jij dit ook?

Hoe kom jij thuis na een paar uurtjes werk?

Klemmen met mn kaken daar begon het ergens mee en soms doe ik dit nog idd.
Ook m'n Schouders tig keer op een dag bewust omlaag moeten doen. Door die holistische massagetherapie leer ik steeds meer te ontspannen. De nachten gaan hier nu 90 procent van de tijd goed en geloof me, die waren een ramp.

Ik sta zelf voor de klas dus die prikkels, dat zenuwachtig gevoel, het is precies hetzelfde. Ik bespreek dit met mijn arboarts en dan stelt ze me toch elke keer weer gerust dat ze deze verhalen continu hoort. Ofwel, het hoort erbij..
Het feit dat je toch alweer werkt is knap hoor. Vergeet dat niet!

Oh en hoe ik thuiskom..
Heel wisselend. Soms vol adrenaline en ga ik nog Sporten vanuit het werk. Dan slaat de spanning als t ware om naar energie. Hier ga ik ook vaak nog over m'n grens. En ik heb dagen dat ik op m'n tandvlees ga, duizelig, druk op m'n keel borst en dat ik echt een potje jank.
Dat soort dagen proberen we wel echt te vermijden.

Mocht je geen goede ontbijter zijn, raad ik je aan dat te doen. Veel gezonde vetten eten zodra je opstaat. Ei, avocado dat soort zaken. Niet teveel brood( suiker). Ik heb namelijk gemerkt dat zelfs honger mij dat zenuwachtige gevoel geeft. Ik heb deze tip meegenomen en fijne ervaringen mee. Je cortisol is namelijk al erg hoor dus je wil en geen lege maag ( stress voor je lijf) en geen overbodige suiker

Hi Natasja, wat knap dat jij al voor de klas kunt staan. Wow. Ik vind praten met 1 collega al veel, laat staan een hele klas!

Jouw dagen zijn dus ook nog wisselend, dat stelt me toch een beetje gerust… ik vind het zo’n vage fase van ons leven die burn-out.

Als ik niet misselijk opsta, ontbijt ik graag. Meestal wat yoghurt of een beschuitje. Maar soms ook pas later, ik krijg het dan gewoon niet weg.
Thanx voor de suikertip, ik ben chocola verslaafd, dus daar is wel ruimte voor verbetering 😂🤦🏻‍♀️

Ja dat is ook echt wel een pittige baan. Alleen heb ik altijd veel plezier in m'n werk gehad en lag daar t probleem niet dus zodoende haal ik er wel ook plezier uit. En ik heb natuurlijk intensieve therapie achter de rug en houd deze ook nog steeds aan.

Ik was niet zo'n goede ontbijter, maar alles verandert in je systeem en honger is eigenlijk ook een stressalarm voor je lijf.

Ik heb een blikje red Bull zonder suiker , ijskoud als een lekkere zonde die ik eens in t weekend nam. Dat heb ik al maanden niet gedurfd vanwege de anxiety. Zelf koffie laten staan. Dus de dag dat ik die weer een opentrek en ervan kan genieten is het feest haha

Naar mijn mening zijn therapien voor de rust in je lichaam verzachtend, maar heb je hulp nodig op de bron/ oorzaak.
Dus ofwel psycholoog of een andere vorm van therapie.
Wanneer je onderliggend trauma, angst ect aan gaat pakken gaat je lichaam steeds meer in Ontspanning. Dat is mijn ervaring.
Daarnaast zijn ontspannende therapieen wel helpend. Ik doe nog steeds holistische massagetherapie

Dag Eric, ik heb geen ervaring met de door jouw genoemde therapieën.
Ik loop nu zelf bij een psycholoog en krijg binnenkort EMDR (traumatherapie), daarnaast heb ik zelf de cursussen gevolgd voor het omgaan met Angst en Stress gevolgd. Ze geven je vooral inzicht in je valkuilen en hoe om te gaan met de stress die tijdens de burn-out naar boven komt (althans bij mij is dat wel). Voor de rest is het gewoon een beetje afwachten wanneer het weggaat. Ook weer teveel doen is ook niet goed. Ik probeer nu zoveel als mogelijk gewone dagen te leven, de leefregels een beetje los te laten, dat werkt… succes 🍀

Hallo Eric,
Ik ben op dit moment in behandeling bij de ggz, daar doe ik schematherapie, cognitieve gedragstherapie en heb ik kort EMDR gedaan. Naar een psycholoog gaan raad ik zeker aan! Daarnaast is vooral het uitrusten belangrijk. Probeer erachter te komen waar jij energie van krijgt en wat ontspannend is voor jouw lichaam en brein. Burn-out wordt vaak veroorzaakt door te goed willen presteren, dus probeer er om te denken dat je niet te goed wil gaan presteren op het gebied van herstellen.

Hi Lieke, ik herken alles wat je schrijft. Het is heel frustrerend en beangstigend. En elke keer als ik een topic open met een nieuwe klacht is er altijd wel iemand die het herkent dus voel je niet alleen.

Hoe lang zit je hier nu in? Ik 6 maanden.

Probeer je niet té druk te maken over de klachten, dat geeft weer extra stress bovenop je burnout en dan zal alles langer duren.
Ik probeer bij elke klachten te denken: ohja, ok, kom erbij. En als ik heel erg twijfel check ik even dit forum. Sterkte 🩷

Hoi Suus,

Ik zit er ook 6 maanden in. Beangstigend is het zeker. Heb jij ook als je bijvoorbeeld als je kleurt of puzzelt dat het gevoel ik je hoofd opkomt ik wel dan ben ik echt helemaal met het ding bezig en de rest lijkt beetje wazig. Ben zo afwezig en de wereld is zo rot. Vind het knap dat jr al zo kan denken ik blijf erg in de klachten en het negatieve hangen. Nooit geweten dat ren periode

Sorry mijn verhaal was nog niet af.

Dat een periode van stress tot zoveel klachten kon leiden. Vaak heb je gewoon het gevoel dat je je door de lichamelijke klachten je zo voelt in plaats van andersom.

Is herkenbaar hoor ik heb dit nu sinds een week soms is het even weg
Mijn hersenen draaien over uren
Ik wordt er angstig van

Hoi Lieke

Die dagen en nachten heb er al heel veel van gehad maar het worden er minder gelukkig.
Zit zelf even in een positieve fase wat morgen ook wel weer over kan zijn.
Maar probeer er nú van te genieten.
Maar al jouw klachten zullen veel hebben moeten doorstaan en dat is hele moeilijke periode. Maar er is hoop gelukkig.
Wens je veel sterkte en kracht om dit proces te kunnen doen.
Groet Aswin

Bedankt voor jullie reacties.
Ik heb gelukkig ook beter dagen achter de rug. De klachten zijn er maar soms wat minder heftig of minder lang. Vanochtend voelde ik me nog lang niet de oude, maar wel wat rustiger en beter. Mijn hoofd was rustig en de wereld was maar een beetje raar. Rond een uurtje of 1 kwam het doffe druk gevoel op maar met vlagen neemt het ook weer af. Dank is het er weer even en krijg ik zelfs oorpijn en wordt ik misselijk en dan zakt het weer. Dus de intensiteit neemt voor nu in ieder geval wat af. Dit geeft de burger moed!!
Zo bizar dat zulke gevoelens in je hoofd komen doordat je te lang over je streep heb gelopen.

Ik zit sinds juli ziek thuis. Wat mij enorm heeft geholpen is échte acceptatie. Het heeft bij mij best lang geduurd voordat ik had geaccepteerd dat alle symptomen waar ik last van had ook echt bij een burn-out horen. Ik ben heel lang bang geweest dat er iets anders aan de hand was, waardoor ik alleen maar meer op de symptomen ging letten. Dit levert stressreacties in je lichaam op, waardoor je alleen maar meer last gaan krijgen van de symptomen.

Ondertussen heb ik bijna geen last meer van dat rare gevoel in mijn hoofd (heel soms nog als ik te drukke dagen achter elkaar heb gehad).

Ik heb ook een raar hoofd.
Is dit tijdeljjk? Kan iemand me gerust stellen dat dit verdwijnt?
Voelt zo eng.

Eddy

Hoi Eddy,

Ik lees dagelijks meerdere berichten van jou en merk dat je het erg moeilijk hebt. Wat erg belangrijk is, en ook moeilijk, alles in en rondom burnout is ontzettend moeilijk en we zitten in het zelfde schuitje ondanks de verschillende situaties. Is dat je een beetje uit die slachtofferrol krabbelt en dingen gaat proberen te accepteren hoe ze zijn, hoe moeilijk en onterecht ook. Ik heb het beste met je voor en hoop je toch een klein beetje op weg te kunnen helpen zonder vervelend op je over te komen.

Ik ben momenteel 29 en heb geen vader meer, deze is 10 jaar geleden overleden. Mijn moeder heeft 8 jaar geleden een herseninfarct gehad en woont eindelijk in een toepasselijke zorginstelling nadat ik jaren voor haar gezorgd heb (en mede aan onderdoor ben gegaan). Nu ik met een burnout kamp heb ik ontzettende behoefte aan steun van een ouder en was het de eerste periode erg moeilijk dat ik in die zin geen ouder meer heb om op terug te vallen nu ik ze zo hard nodig heb. Nu kan ik hier elke dag van balen, mij er somber door gaan voelen en oneerlijk vinden (andere mensen zijn gezond en hebben beide ouders), maar het lost niets op. Waar ik mijn mindset toe heb moeten trainen is; Ik ben dankbaar dat mijn vader in mijn leven is geweest, ookal was het maar zo kort. Ik ben dankbaar dat mijn moeder niet overleden is en ik haar nog kan zien en van haar kan genieten, ondanks dat ik thee voor haar moet zetten en eten moet maken i.p.v. zij voor mij. Ik meen deze dankbaarheid ook oprecht, ik accepteer de situatie en maak er het beste van. Hierdoor voelt het niet oneerlijk, voel ik mij geen slachtoffer, kan ik mijn zorgen en sombere gedachten loslaten en mijn lichaam tot rust laten komen. Dit is even een voorbeeld van mijn kant, er speelt bij mij nog meer en ook ik zit nog volop in mijn herstelproces van de burnout, maar ik hoop dat het je op een positieve manier een beetje helpt!
Take care Eddy

Tnx wouter

Iemand verliezen kan een heftig emotioneel life event zijn. Het maakte bij mij meer los dan ik had gedacht en doorhad. Ik heb mijn emoties moeten leren aangaan/ toelaten om ze te kunnen verwerken. We hebben namelijk niet altijd door dat we emoties uit de weg gaan, verdoven, verdringen. Ik heb veel gehad aan een Psycholoog die mij verdiepende vragen stelde waardoor ik bijvoorbeeld ineens volschoot bij bepaalde vragen. En dan nog dacht, ‘Nou ja, waar komt dat nou ineens vandaan?’ Rouw vroeg emotioneel meer van me dan ik doorhad. Geef het de ruimte en wees mild voor jezelf. Zo te lezen ben je hartstikke goed bezig, op de goede weg.

Hallo Eddy,

Mijn vader is 6 jaar geleden overleden, waarvoor ik jaren heb gezorgd. Mijn moeder werd 2 jaar daarna ziek en voor haar heb ik 20 maanden gezorgd naast fulltime werk en een gezin met 3 jonge kinderen. Na hun overlijden ben ik maar door blijven gaan met alles omdat ik dacht dat het wel ging. Een paar jaar heb ik lichamelijke klachten negeert en in mei ben ik thuis komen zitten met een burn out. Ik had mijn emoties niet verwerkt en heb de signalen van mijn lichaam niet serieus genomen. Ik hen bij de psycholoog een emdr traject gevolgd en dat heeft mij heel erg geholpen rondom de rouw. Ik kijk nu met een ander gevoel naar ingrijpende situaties. Natuurlijk mis ik mijn ouders nog steeds, maar de scherpe randen zijn er vanaf.
Ik heb nog steeds last van lichamelijke klachten, maar die zijn niet zomaar over na jaren chronische stress.
Maar ik kijk terug op alle mooie momenten met mijn ouders en ben blij dat ik voor ze heb kunnen zorgen.
Ik weet niet of je al EMDR hebt gevolgd, maar mogelijk kan jou dat ook helpen.
Succes,
Groetjes Kim

Het wordt echt beter zometeen ga je weer kleine lichtpuntjes zien
Ik heb precies het zelfde gehad en ik kan nu echt weer een rondje lopen of alleen naar de supermarkt

Ja hoor herkenbaar! Begon bij mij uit het niets met een paniekaanval en vanaf daar ook alles begonnen. Heb zelf niet alle klachten die je beschrijft, maar ik heb dan zelf last van hartkloppingen, extreme angsten voor lichamelijke klachten/denken dat ik iets ernstigs heb. Steken borststreek, veels te hoog en teveel ademen, aan staan, sterk ruiken en proeven, gek hoofd af en toe, keelpijn, druk op de keel, gevoel niet te kunnen ademen en zo kan ik nog even doorgaan. Ongelofelijk wat stress met je kan doen hè? Hou vol hoor, want er komen echt betere tijden. Heb ook dagen dat ik er totaal doorheen zit, maar dit hoort er (helaas) bij. Wat helpt is, een dagstructuur, echt niks doen, dus ook geen tv kijken of op je mobiel scrollen. Denk aan liggen op de bank, naar buiten kijken, zitten. Buiten wandelen, zo ver dat gaat. Goed eten en vooral water drinken. Een slaapritme proberen aan te houden, zo ver dat kan. Zelf zit ik sinds september in overspannenheid/burn-out-out en heb tot nu toe geen medicatie gebruikt.

Beste Anoniem
Wauw wat mooi dat dit je lukt!

@anoniem jou klachten zijn heel erg herkenbaar echt alles. Ik heb momenteel met vlagen wat betere dagen. Ik kan de angst met momenten beter aan. Ik heb ook nog wel terugvallen hoor, maar er zijn wat meer lichtpuntjes af en toe.

@eddy jij doet alsof je bepaalde fases afgaat naar herstel. Dit is niet zo! ik heb meer in een burnout gezeten en had alles door elkaar. Alles klachten wat anoniem noemt en dat ineens weer een uurtje doodmoe dan ineens weer opgejaagd, duizelig, angstig, bang voor allerlei dingen, dof hoofd enz.
Dit werd bij mij steeds beter te doorstaan. Op ten duur werden de goede momenten steeds beter en langer.
Duurt erg lang maar houdt moed!

@iris.
Dank voor je antwoord. Is het dan echt door elkaar?
Of is er een patroon met volgorde.
Wanneer weet je eigenlijk dat het voorbij is. Dat is zeker als je geen of haast geen klachten meer hebt en gewoon weer ontspannen kan genieten van het leven?

Dit hoeft niet door elkaar te gaan, maar geloof me het zijn echt geen duidelijke periodes van eerste lichamelijke klachten en dan heel moe, dan dat en dan dan is het over. Nee zo werkt het niet. Als ik hier ook de verhalen leest zie je ook dat veel mensen heel veel lichamelijke klachten hebben en daardoor angst hebben. Maar onderwijl zie je ook dat ze aangeven heel erg moe te zijn dit is dus eigenlijk zoals jij de vermoeidheid. Als ik het zo leest zit jij thuis toch? Je heb toch ook dagen dat je niet van de bank af kan komen of amper naar de keuken kan lopen?

Hoi Janine, dit is heel herkenbaar. Ik zit nu een jaar in een BO en heb de eerste 4 maanden dezelfde ervaring als jij gehad. Ook heb heb een tijdje slaapmedicatie gehad. Sinds september doe ik het op eigen kracht en het slapen houdt niet echt over. Ik ga om 22 uur naar bed en mag van geluk spreken als ik tot 04 uur slaap. Echter er zijn tijden geweest dat ik net als jij tot 02 uur sliep dus ieder uur is winst. Twee weken geleden heb ik een klassiek homeopaat in de arm genomen en heb ik via een post op deze site de link opgezocht "beter slapen". Marianne had deze link gepost. Het geeft inderdaad veel inzichten en het maakt me iets minder angstig als ik wakker lig of vroeg wakker wordt. Het nu heel iets beter met me gaat. Maar het blijft fragiel.

Herkenbaar. Door de stress kon ik ook nauwelijks meer slapen. Uiteindelijk gekozen voor quetiapine om te slapen en dat pakte heel goed uit. Lage dosering (12,5mg en al snel half tabletje) en ik kon er vrij snel weer mee stoppen, was ook niet meer zo bang om niet te kunnen slapen. Fijn dat dit medicatie was waar geen gewenning optrad. Heb het daarna heel soms nog een keer genomen voor een nachtje maar inmiddels alweer maanden geleden, ik slaap nu weer als vanouds gelukkig (ben ook helemaal hersteld van burnout, duurde wel ruim 1,5 jaar in totaal)

Wat naar voor je joh! Ik herken het en als je niet goed slaapt is je dag ook heel anders dan wanneer je wel goed slaapt. Maar ook dat slapen wordt op den duur beter, zoals al die Burn Out klachten. Je zenuwstelsel moet tot rust komen. Zoek uit wat écht ontspant! En ga uit de weg wat jouw stress geeft. Maar daarvoor moet je soms wel diep onderzoeken wat dat nou is. Het komt namelijk vaak neer op diepe overtuigingen die stress ontlokken. En die vindt je niet zomaar. Maar wanneer je hiermee aan de slag gaat, kom je er sterker uit. En zal dit je niet gauw weer gebeuren. Sterkte! You can do it!

Hi Eric, wat naar dat je je zo voelt door een gesprek. Is dit gesprek met iemand geweest die professioneel werkzaam is en mensen kan begeleiden, zoals een psycholoog of iemand die zelf een burn-out heeft of heeft gehad of een random persoon/familielid? Dat maakt wel degelijk verschil denk ik. Persoonlijk ook angsten ontwikkelt door de vele lichamelijke angsten en daardoor dus bang om iets ergs te hebben. Nooit verwacht dat je in een burn-out zoveel lichamelijke klachten kon ervaren. Dacht dat je vooral doodmoe kon zijn, maar dit … Wellicht herken je jezelf hier ook in. Persoonlijk ken ik mensen die heel goed hersteld zijn en echt weer 100% in het leven staan. Zelf zie ik het momenteel ook weer minder rooskleurig, andere dagen weer wat positiever, maar dat hoort erbij zeggen ze en gaat bij mij echt met ups and downs. Weet dus dat je echt niet alleen bent al voelt de strijd soms wel zo.

Hi anoniem,

Het gesprek was met een familie lid. Het greep me best wel aan. Opzich kan ik het nu wel weer een beetje loslaten. Maar de angst die komt op zo’n moment is erg vervelend om te ervaren.

Hoelang zit jij al in je burn out?

Goedemorgen Eric,
Laat je niet gek maken, afgelopen dagen las ik nog andere berichten met stijgende lijnen van jou👍 deze stijgende lijnen zijn echt, de angst dat je van het gesprek hebt gekregen is niet de realiteit. Stel je had het gesprek niet gevoerd, had je dan nu of afgelopen tijd ook angst of is het een beetje aangepraat?
Blijf bij jezelf, je bent goed bezig en gaat hier uitkomen!

Dag Eric,

Dank je wel! Doet me goed je bericht. Voel dan gelijk weer die angst opkomen. Wat een naar gevoel is dat. Als ik dit gesprek niet had gehad dan was ik ook niet angstig geweest inderdaad. Goed om dat even te herinneren aan mezelf.

Herkenbaar hoor. Je bekijkt de wereld vaak door een andere 'kleur' bril in tijden van burn-out en vele klachten, waardoor je kijk op mogelijke scenario's en angsten ook wat kunnen vergroten.

Zelf heb ik daar ook last van, probeer dan maar zo te denken dat ik (ziel) niet mijn gedachten en angsten ben, en dat deze gewoon mogen passeren en er zijn. Zonder teveel oordeel of aandacht aan te besteden.

Hoe meer de klachten uiteindelijk gaan verminderen, hoe beter het hoogstwaarschijnlijk ook met dit soort dingen gaat ;)

Hi Janine,

Dank je wel. Voel me gerust gesteld. Mooi hoe je het beschrijft hoe je er het beste mee om kan gaan.

Herkenbaar hoor. Je bekijkt de wereld vaak door een andere 'kleur' bril in tijden van burn-out en vele klachten, waardoor je kijk op mogelijke scenario's en angsten ook wat kunnen vergroten.

Zelf heb ik daar ook last van, probeer dan maar zo te denken dat ik (ziel) niet mijn gedachten en angsten ben, en dat deze gewoon mogen passeren en er zijn. Zonder teveel oordeel of aandacht aan te besteden.

Hoe meer de klachten uiteindelijk gaan verminderen, hoe beter het hoogstwaarschijnlijk ook met dit soort dingen gaat ;)

@Eric, foutje, die reactie was van mij en ik zette perongeluk jouw naam eronder! Keep up the good work man, deze meditatie (verschillende brillen) gaat jou waarschijnlijk helpen, probeer hem maar eens vandaag of morgen:

Youtube: Denisee van Beek - meditatie om los te laten

Of een vertrouwens meditatie van Dolly, hiervan zijn er meerdere

Komop tijger, je bent al ver en zit op het juiste pad

Hoi Eric
Heel herkenbaar.
Ik hoef het niet eens te horen van iemand anders. Ik ben zelf al bang genoeg dat ik er nooit uitkom. Elke dag die aanstand. Elke dag wakker worden met het idee van oja we zijn ziek. Elken dag die strijd van hoe kom ik de dag door. Elke dag niet lekker in je vel en niet kunnen ontspannen.
Het is een mentale hel.
Er wordt gezegd en geschreven dat na de onrust de moeheid erin komt.vanwege de cortisol. Het lijf is uitgeput. Alleen merk ik er niks van.
Wanneer geeft mn lijf eindelijk er aan toe..wanneer kan ik eindelijk afscheid nemen van deze hel?

Groet
Eddy

Dank je wel allen!

Nog een vraag. Hoe delen jullie je dag in? Gaan jullie dan wel alsnog de deur uit op een dag? Iets ondernemen? Of helemaal niets? Ik heb ook angst dat ik te veel doe.

Ik ga elke dag wel erop uit.
Maar ben ook snel bang dat ik te veel doe.
De dagen zijn ook heel verschillend.
Dus lastig om te zeggen. Je moet het per dag bekijken en proberen aan te voelen wat voor jou goed voelt.

Hoi Eddy,

Nu ik in een burn out zit en daar openlijk over praat met collega's, familie en vrienden, hoor ik pas hoeveel mensen een burn out hebben gehad. Zij zijn er allemaal sterker uitgekomen. Dat geeft mij hoop want ik denk ook regelmatig of het nog wel goed komt. Maar het helpt als je het per dag of per dagdeel bekijkt. Als je moeilijke dagen hebt dan vergeet je de goede momenten. Ik schrijf deze altijd voor mezelf op en kijk deze dan soms terug zodat ik zie dat er goede momenten of dagen zijn.

Helaas heel herkenbaar. Ik ben 8 maanden thuis waarvan de 1e 6 maanden werkelijk heel slecht waren. Moe, extreem moe gewoon dat je niet verder kunt lopen. Niet buiten adem maar het lichaam stopt er gewoon mee. Verder is er elke keer een andere kwaal, misselijk, veel opboeren, hoofdpijn, migraine, duizelig, benauwd en moeite met normaal ademen, koud en dan weer extreem warm. Ik herken mezelf niet meer en wil soms ook gewoon niet meer. Geen zin om te overleven, en dat elke dag weer. Ik slik ad en 3 x oxa per dag en dan nog voel ik me zo klotuh!!

Denk je niet dat het idee terug full time gaan werken je beangstigt omdat het teveel is maar niet gezegd mag worden,dat je onbewust dingen psychisch laat aanslepen?

Wat ontzettend herkenbaar. Ik zit er nu (officieel) zo'n 20 maanden in maar voelde me daarvoor ook al jaren slecht. Zoveel geprobeerd, allerlei therapeuten, voedingssupplementen, diverse psychologen, antidepressiva, wandelen, affirmaties, noem het maar op. Maar kom er ook niet uit. Heb twee maanden geleden antibiotica gehad en sindsdien is het weer helemaal terug bij af. Het vertrouwen dat het goed komt wordt steeds minder helaas.

Na al die maanden nog steeds enorm veel lichamelijke en mentale klachten. Maag- en darmen, oorsuizen, tongbranden, onrustig, paniekerig, slijmvorming in mijn keel, hoofdpijn, depressief, emotioneel, slap gevoel, moe, noem het maar op of ik heb het wel. Het leven is zo echt niet meer leuk, heb nergens meer zin in. Ben veranderd in de tegenovergestelde persoon die ik was.

Ik ben ook wanhopig aan het worden op dit moment zeg ik eerlijk. Zoveel geprobeerd en niets lijkt te helpen.

Hoi Janine, ook hier is 2024 anders gestart dan gehoopt. Door jarenlange aanhoudende stress rondom "grote dingen des levens", eind '23 ook uit de bocht gevlogen. Veel lichamelijke spanning en met name ineens slapeloosheid. Voor mij totaal onbekend, en ineens niet kunnen slapen. Overprikkeling, overbelast, is de diagnose. Een continu "aanstaand" sympathisch zenuwstelsel. Niet kunnen ontspannen. Geen burnout zoals jij dus maar je klachten zijn wél herkenbaar. Ook ups ervaren en dan ineens weer downs en slecht slapen. Angsten om het niet kunnen slapen, waarmee je jezelf saboteert. En dat heeft ook hier een giga effect op mentale welzijn.

Hoi Janine,

Door een burn out raken je hormonen ook uit balans. Het zou goed kunnen dat dat ook mee speelt. Daardoor kan het 2 weken goed gaan maar ook weer een week slecht. Het zou ook kunnen dat je alsnog teveel onderneemt en meer rust in plannen.

Het piekeren hoort er echt bij is mijn ervaring! Voor mij heeft het geholpen om te besluiten dat ik alle beslissingen en keuzes uitstel totdat ik weer volledig hersteld ben en me mezelf voel. Zo wordt het makkelijker om te stoppen met piekeren, want misschien denk ik er over een poosje wel weer heel anders over! Mocht dit nu nog niet lukken (wat begrijpelijk is, heb er ook lang over gedaan namelijk) dan kan het misschien helpen om de zorgen die in je hoofd zitten op te schrijven of uit te typen. Dan kun je beslissen oke, ik heb het nu opgeschreven en leg het even weg. Indien nodig kan ik er altijd weer bij, etc.

Ook de schommelingen in energie en gevoel zijn normaal, die blijven maar worden wel steeds minder groot (ben nu zelf halverwege qua uren opbouwen in re-integratie). Bij mij is de week voor mijn menstruatie het moment dat ik een stap terug moet doen omdat ik veel minder energie heb. Misschien speelt dit voor jou ook mee?

Hi Janine,

Geheel herkenbaar wat je schrijft. Met name dat 'aanstaan' en overmatig piekeren. Bijna een continu gevoel van stress en tegelijkertijd fysieke en geestelijke uitputting.

Misschien dat je er inmiddels bekend mee bent: deze klachten/symptomen vallen onder het type 'hyper-burnout'.

Tegelijkertijd aan en uit staan. Soms maakt het me radeloos. Ook het piekeren staat in de overdrive. Trillende handen en dito in de centrale rugspieren.

Het schijnt er allemaal bij te horen. Medicatie, ademhalingsoefeningen, mindfulness, enz. geven wat verlichting.

Maar het blijft een geestelijke achtbaan.

En toch....troost je. Het gaat een keer over. Het lichaam heeft een sterk zelfherstellend vermogen als het rust krijgt.

Blijf daar in vertrouwen. Hoe eenzaam het soms ook mag voelen tijdens een BO.


Heel veel sterkte.


Cactus

Het is allemaal heel herkenbaar, ik zit nu 23 maanden in een burn out. De voedingsupplementen etc maakte mij ook slechter. Alle klachten die je opnoemt hebt ik ook dagelijks. Het is echt van de burnout, ik denk ook wel eens dat het medisch moet zijn, maar herstel van je lichaam duurt heel erg lang. Ik lees dat je teleurgesteld bent in jezelf en dat je misschien mensen teleurstelt. Mij enige advies zou zijn: ga meer op jezelf richten, hou van jezelf ipv richten op wat andere vinden.
Ik heb vaak het idee dat het nooit meer goedkomt, maar sinds ik gestopt ben om naar mijn lichaam te kijken, maar naar mijn zelf te kijken heb ik betere dagen.
Zelfliefde en selfcare is heel belangrijk.
Groetjes en heel veel sterkte

Het is allemaal heel herkenbaar, ik zit nu 23 maanden in een burn out. De voedingsupplementen etc maakte mij ook slechter. Alle klachten die je opnoemt hebt ik ook dagelijks. Het is echt van de burnout, ik denk ook wel eens dat het medisch moet zijn, maar herstel van je lichaam duurt heel erg lang. Ik lees dat je teleurgesteld bent in jezelf en dat je misschien mensen teleurstelt. Mij enige advies zou zijn: ga meer op jezelf richten, hou van jezelf ipv richten op wat andere vinden.
Ik heb vaak het idee dat het nooit meer goedkomt, maar sinds ik gestopt ben om naar mijn lichaam te kijken, maar naar mijn zelf te kijken heb ik betere dagen.
Zelfliefde en selfcare is heel belangrijk.
Groetjes en heel veel sterkte

Houd er ook rekening mee dat een antibiotica kuur je darmen aantast , heb je ook een goede priobotica erbij genomen?

Sterkte iig

misschien kunje en wil je niet meer full-time gaan werken en ze je dit als enige uitweg om dat te bereiken. Wat begon met eentrauma of burn-out lijkt me nu een oplossing geworden en bij veel mensen is het gewoon teveel, dat wij het liever als vrouwen ondergaan en ziek worden ipv te zeggen dat het voor ons er flink op achteruit gegaan is. Full-time baan, huishouden, kinderen, planning en dat alles tot 67 jaar. Ik heb het zelfde maar bij mij is het wel iets anders gegaan. Daar heb ik een serieuze klap van gekregen, maar 7 mnd verder en volgens mij zou ik kunnen werken alleen geen volle 5 dagen ongerespecteerd werk tot 67 jaar, heb er al voltijds 27 jaar opzitten.

Hi,

Ik ben nu een jaar thuis en ik heb precies dezelfde klachten. Mijn ademhaling is verkeerd en ontzettend gespannen. Om gek van te worden, dit zorgt inderdaad ook snel voor hartkloppingen. Heb jij ook dat je dan de hele dag het gevoel hebt dat je niet goed adem kan halen? Dit vliegt mij dan soms erg aan en uit het zich in aan paniek aanval. Vaker snachts.

Ik doe dezelfde dingen als jij, wandelen, mediteren, yoga etc. De psycholoog wil EMDR proberen en meer richten op angst. Die houdt die ademhaling en ontregelde zenuwstelsel misschien in stand.

Sorry niet veel tips, maar hopelijk helpt het dat je niet de enige bent.

Dankjewel voor je reactie! Heel vervelend dat jij dit ook ervaart. Maar ook inderdaad fijn te weten dat het herkend wordt.
Ik heb idd ook de hele dag het gevoel van niet goed te ademen, ik ben ook heel snel buiten adem. Toevallig heb ik sinds kort EMDR en dat lijkt inderdaad wel voor wat rust te zorgen. Ik hoop dat jij er ook baat bij zal hebben, alvast succes!

Hier ook met tijden erg veel hartkloppingen of versnellen van mijn hart. Wat in mijn proces ondersteunend is ;
Emdr
Massagetherapie
Krachttraining

En echt op tijd de balans inlassen. Ik merk echt dat teveel doen averechts werkt, maar ook te lang niksen. Dan raak ik in een piekermodus

Dankjewel Natasja voor je reactie, krachttraining heb ik nog niet geprobeerd maar kan me voorstellen dat het positief effect heeft. Goede tip!

Het heeft mijn ook verbaasd. Te intensief cardio vond ik wat eng vanwege de hoge hartslag. Zo ben ik dit gaan doen en ik merkt echt verschil. Ben er daarna ook over gaan lezen en t schijnt erg effectief te zijn tegen de stressklachten. En die wil je natuurlijk weghebben om de hartkloppingen tr kalmeren.

Ik heb niet dezelfde ervaring op mijn huidige werk. Daar wordt enorm meegewerkt aan mijn herstel. Echter heb ik op mijn vorige baan gelijke situaties gezien bij vroegere collega's die langdurig uitvielen. Wat ik weet is dat het absoluut niet mag, echter gebeurt het regelmatig. Je kan dit aanvechten, wat je enorm veel energie kost.. en ik denk dat je nooit meer met hetzelfde plezier op de werkvloer zal staan.
Als je er met een goede deal vanaf kunt komen en op je herstel kan focussen is dat wellicht zo'n slecht idee nog niet. Het is naar, maar bij zo'n bedrijf wil je toch niet eens meer werken?
Straks heb je een veel betere werkplek en lach jij het hardst

Hoi Ap,

Bij het tekenen van een vaststellingsovereenkomst verlies je je recht om bij het UWV een ziektewetuitkering aan te vragen. Ik zou daar dus persoonlijk in jouw situatie nooit een handtekening onder zetten totdat je je weer goed genoeg voelt om eventueel een nieuwe baan te zoeken.

Een organisatie mag jou ook helemaal niet onder druk zetten om dat te ondertekenen wanneer je ziek thuis zit of aan het opbouwen bent. Op basis van jouw verhaal klinkt dit als pure intimidatie van de werkgever, wat ook weer niet bevordelijk is voor jouw herstel op dit moment. Het is aan de bedrijfsarts om een oplossing te vinden die ten goede komt aan zowel de werknemer als de werkgever. En de werkgever is verplicht om een werkbare situatie voor jou te creeeren (zeker als je een vast contract hebt) of eventueel een aanbod te doen dat zo goed is dat het compenseert voor het wegvallen van jouw rechten als werknemer. Ik zou dan ook kijken of je via de bedrijfsarts aan kan geven dat de werkgever zich op deze wijze opstelt. De arbodienst is er juist ook om bedrijven in dit soort gevallen op de vingers te tikken.

Juridisch advies lijkt me heel nuttig in deze, maar ik zou absoluut niet een VSO ondertekenen in jouw geval.

Wat een rotsituatie zeg! Erg vervelend dat je werkgever zich zo opstelt. Wat je ook doet: teken geen VSO. Daarmee teken je al je rechten als werknemer (en als werkloze/zieke) zo goed als weg!

Als je werkgever vindt dat je niet kunt re-integreren bij hun op het werk, dan moeten ze ander passend werk aanbieden. Dat kan bijvoorbeeld op een andere afdeling of een andere locatie van je werkgever. Kan dat niet, dan kun je ook inzetten op re-integratie in het tweede spoor (dus bij een andere werkgever).
Misschien is re-integratie in het tweede spoor sowieso een beter idee? Dan kun je - als het weer gaat - rustig ergens anders opbouwen met je uren, maar behoud je wel je rechten als werknemer.

Inderdaad, goed om dit ook met je jurist te blijven overleggen en voordat je een stap onderneemt dit samen te checken.

Heel veel sterkte!

Hoi Fredje, ik zit nog niet in de opbouwfase, maar ik het dal. Zit er nu 6 maanden in en erken wat je zegt. extreme spanning, nie meer positief kunnen zijn, niet meer dagelijkse dingen kunnen doen denk aan wandelen of douche enz. Heb jij ook zoveel lichamelijke klachten? Dof hoofd, extreem moe, niet slapen, duizelig, slappe, zware benen, angstig, somber, huilbuien, nergens zin in hebben?

Hoi allen,

Ik begrijp helemaal wat je beschrijft. Een burnout heeft ook een groot emotioneel aspect. Wellicht wel groter dan fysiek of mentaal... Het eerste jaar zie je dingen vaak nog positief tegemoet of hou je de moed erin. Naarmate de tijd vordert wordt het emotioneel gezien steeds lastiger om met de klachten om te gaan. Dit is heel normaal. Je kan steeds minder, het leven van mensen om je heen draait gewoon door. En voor je gevoel ben je eenzaam aan het strijden tegen deze situatie. Het is makkelijk om je te verliezen in depressieve gedachtes en piekeren.

Probeer echter niet te vergeten dat negatieve gedachten en piekeren ook een grote bron van stress op het lichaam legt. Daarom is het herstellen van burnout ook zo lastig, je komt vaak vast te zitten in een vicieuze cirkel.

Mijn tips... probeer voor zover het lukt een routine te hebben. Op ongeveer dezelfde tijd naar bed (lokaal lukt in slaap komen of doorslapen niet) en op dezelfde tijd opstaan. Evenwichtig voedingspatroon en elke dag lekker naar buiten. Een stukje wandelen of fietsen kan al wonderen doen voor de gemoedstoestand. Daarnaast geloof ik dat dagbesteding van essentieel belang is voor herstel. Heb je geen werk? kijk of je vrijwilligerswerk kan vinden dat je vol houd. Een mindfullnesscursus kan ook helpen om op een andere manier naar het leven te kijken.

Dit heb ik over de afgelopen 3 jaren geleerd ik hoop dat jullie er iets aan hebben

Hoi allen
Ben t met F eens dat dagstructuur ontzettend belangrijk is! Ik zit nu 16 mnd in bo na een jarenlange aanloop. Heb ook elke dag pijn (door spierspanning) mn in kaken/hoofd. Het 1e jaar was ik ook nog heel positief, vooral in de zomer, lekker fietsen en wandelen met de hond. Ik zit nu al weken in een soort stagnatie, doodmoe, slaap weer heel slecht, hoge spierspanning vreet energie. Dan is t moeilijk om de moed erin te houden....voel me soms moedeloos.
Probeer echter toch elke dag kleine dingetjes te doen in mn huishouden, ff naar de supermarkt met de fiets. Wandel elke ochtend met de hond etc. Ga toch naar pilates ook al ben ik moe (weer ff t huis uit). Zo kom ik mn dagen wel door. Ik wil vooralsnog geen verplichtingen van vrijwilligerswerk oid daarvoor ben ik nog veel te moe en niet stabiel genoeg. Maar ik ben alle grijze regenachtige dagen ontzettend zat en verlang hevig naar t voorjaar en de zon!

Beste anoniem,
Ik kan dus niet eens een rondje wandelen of fietsen. De angst/zware, slappe benen, duizeligheid enz. slaat dan toe.
Af en toe op een goed moment kan ik hooguit 10min lopen.
Hoe doe jij dat?

Ik snap volledig wat je zegt. Ik denk dat het goed is om (samen met een psycholoog) aan de angst te werken. Deze angst belemmert je om dingen te ondernemen en vreet ook nog eens energie. Ik weet precies hoe het voelt, als je eenmaal ‘de angst’ een beetje uit kan schakelen kan je wellicht meer dan die 10 minuten die je aangeeft. Ook ik kon vroeger door de angst bijna niet wandelen, gevoel van duizelingen, wegvallen, onwerkelijkheid, brainfog, kan je overweldigen. Nu voel ik me vaak objectief gezien hetzelfde, maar omdat ik de angst er niet bij voel kan ik toch een flink stuk wandelen. Het is wel onaangenaam, maar soms gaan je gedachtes toch de wat vrolijkere kant op.

Ik zou dus aanraden met die angst aan de slag te gaan en dan langzaam met kleine stapjes je energie (met ups en downs) weer terug te vinden.

Angst is een enorme belemmering

@Frank, bedankt voor je bericht. Geef me een geruststelling dat ik niet de enigste ben met deze klachten. Het is zo beangstigend. Momenteel heb ik heel de dag door lichamelijk klachten waardoor ik angst krijgt. Zo zo vervelend voel me gewoon ziekjes. Hoe ga jij daarmee om. Zoals je verteld met lopen heb je ook last alleen geen angst meer. Hoe is het bij jou gelukt om met je lichamelijk klachten om te gaan en er geen angst door te krijgen?

Ja ik snap je vraag,

Sowieso is het denk ik goed om met angstklachten een professional op te zoeken. Dit kan via de huisarts bij een psycholoog of de POH. Daarnaast heeft het mij geholpen om medisch de angstpunten te laten onderzoeken. Mijn angst zat bij mn hart. Dus deze laten onderzoeken en is prima. Je kan de meeste onderzoeken ook gewoon via de huisarts aanvragen.

Daarnaast leer je met verloop van tijd de klachten herkennen. Hoe vervelend / pijnlijk / ongemakkelijk ook. Ook is het denk ik goed om de klachten (deze heb ik op dit moment ook weer zo ongeveer de hele dag door) te aanvaarden en er een beetje stoicijns mee om te gaan. Probeer niet emotioneel de draaikolk in te gaan. Dit zorgt voor stress en maakt de klachten vaak alleen maar erger.

Uiteindelijk herstel je door op de juiste manier met je klachten om te gaan. Op fysiek mentaal en emotioneel gebied. Dus heb je weinig klachten? Ga wat doen! Krijg of heb je veel klachten? Rust (ook emotionele rust)

Het is verschrikkelijk lastig allemaal maar je kan er absoluut beter in worden

Hoi Frank,

Bedankt voor je antwoord. Ik moet zeggen dat mijn hart al nagekeken is en die werkte prima. Maar ondanks dat heb ik momenten dat ik het nog niet gelooft. Zojuist nog ik was iets aan het tillen en liep best hard en had al slappe benen en last van de rare wereld. Ineens kreeg ik hoofdpijn en zakte bijna door mijn benen en enorme hartkloppingen de angst kwam bijna op. Toen ik ging zitten zakte de hartkloppingen en werd ik eigenlijk gelijk weer rustig. Maar ja ben nu weer gelijk bang dat mijn hart het is. Moet zeggen dat ik bij elke lichamelijke sensatie bang ben voor het ergste.

Ik heb zelf wel goede ervaringen met antidepressiva. Verwacht er geen wonderen van, maar het is eerder een steuntje in de rug.
Het is zo begrijpelijk dat je na zo'n lange tijd in burn-out te zitten, merkt dat je somber wordt en daardoor geen zin of puf meer hebt om dingen te ondernemen... de beste remedie is dan om toch dingen te blijven doen (anderen hebben al hele goede tips gegeven hierboven!!) . Gedragsactivatie wordt dat ook wel genoemd. Denk aan naar buiten gaan, sociale contacten onderhouden, kleine klusjes doen in huis (bv een la opruimen) , voldoende bewegen.
En wat Frank al zegt, voor die angsten kun je het beste een professional zoeken. Ik ben zelf psycholoog en help mensen o.a. met dit soort klachten. Het kan echt goed helpen om daar meer controle over te krijgen
Groet tamar

Hoi Tamara,

Ik loop bij een psycholoog nu denk 5x geweest. Maar zelfs buiten lopen is voor mij moeilijk. De wereld is raar en angstig ik krijg zware benen en wordt duizelig waarop angst volgt. Heb heel de dag door lichamelijke klachten waardoor ik amper wat kan doen. Heb een dof gevoel in mij hoofd en kan gewoon bijna niks.
S avonds knap het soms wat op. Ik probeer thuis zeker dingen te doen maar zelfs dat is moeilijk alsof m'n hoofd de prikkels niet meer verwerkt. Wat moet II dan hiermee dien?

Ik loop nu 6 maanden thuis en ik merk dat weer enorm wegzak. Ben in groepstherapie maar ook daar moe, paniekaanvallen, hartkloppingen, duizeligheid en huilen. Weet het gewoon niet meer en denk eraan om ermee te stoppen. Iemand nog tips....ben er gewoon zo verdrietig en moedeloos van 😔

Ook vanaf mij geen flauw idee.
Ik zit er nu bijna 5 maanden in en wordt met de dag somberder. Elke dag een dof hoofd, slappe benen, angsten,etc.
Geen idee hoe je als mens hierin positief moet kunnen blijven..
Mensen met tips? Mensen die deze fase al doorleeft hebben?

Ik ben wel aan de antidepresieva gegaan
Er wordt gezegd dat het bij een burn out niet zou werken
Ik slik een lage dosis en hier haalt het wel degelijk de scherpe randjes vanaf

Niet meer zoveel paniek en langzaam verandert met active stand ik was hele dagen nerveus of ik altijd aan stond

Het opbouwen was geen pretje maar ben
Blij dat ik het allemaal gedaan heb
Ik volg hier naast wel therapie

Zooooo herkenbaar. Ik loop nu 6 maanden thuis met een burnout/angststoornis. Er is elke dag wel wat, veel spanning, verdriet, paniek, hartkloppingen, angsten, hoofdpijn en hopeloosheid en doodop. Ben sinds 5 weken in therapie bij de Altrecht (depressie en angsttherapie) Het is heel zwaar en dit weekend dan ook een enorme terugval met veel spanning en slecht slapen. Weet het gewoon soms ook niet meer. Slik oxazepam en Seroxat en nog voel ik me vreselijk ongelukkig. wil gewoon weer normaal zijn, werken, sociale dingen doen etc.... Heel veel sterkte Agaath in dit proces. Liefs, Corrine

Iedereen zegt het heeft tijd nodig. Er niet tegen vechten. Laat het je gebeuren en je komt er sterker uit. Ben mezelf gewoon aan het verliezen, lijkt wel. Kan totaal nergens meer van genieten.

Angst om van alles en iedereen.

Als een berg opzien tegen de dag die komen gaat en ik moet erkennen dat ik ‘s avonds me redelijk goed voel.

Heel rare en nare ervaringen

Radicale acceptatie, op sommige dagen makkelijker gezegd dan gedaan ! Maar ja wat kun je anders. Ik wil hier doorheen, niet meer wegrennen en vluchten voor mijzelf. Voelen wat goed en niet goed voor mij is. Eerst is deze harde RESET nodig want het lichaam en geest is ernstig in de war.

We komen de dag wel weer door , ook al is dat een opgave.

Sterkte, je bent niet alleen in deze rare en nare ervaringen.

Hoi Agaath,

Ik herken mijzelf ontzettend in jouw verhaal, letterlijk in alles. Ook ik het stukje dat het s'avonds even minder slecht/redelijk gaat. Soms voelt het net als de film The Notebook, de hele dag bezig met "overleven" om mij savonds even wat beter te voelen en even te kunnen genieten van een beetje tv kijken.

Ja zeker. Had ik in t begin van (zware) burnout. Totale uitputting. Douchen/haren wassen en daarna alweer moe. Bed verschonen was een megaklus etc. Heeft ca 4 mnd geduurd. Toen kwam er wat meer energie. Ik slaap nog steeds niet goed (na 16 mnd) door de zeer hoge spierspanning (veel hoofdpijn) en stresshormonen in mn lijf. Blijft
moeizaam. Herstel gaat echt met ups en downs. Als ik je n tip mag geven: ga elke ochtend wandelen, 10 -15 min. Daarna voorzichtig uitbreiden als dat gaat. Zorgt voor structuur in je dag en geeft een goed gevoel.

Heel herkenbaar echter wandelen zit er voor mij na 11 maand nog steeds niet in. Na een klein blokje ben ik al doodmoe en ik voel mij niet zeker op de benen omdat ze nog steeds slap zijn. Ik heb dan ook besloten dat ik van mijzelf niets meer moet. Ik luister naar mijn lijf en ga 2x per dag een uur naar bed. 's nachts slapen is ook nog een drama. Ik slaap van 10 tot 02.00 of als ik geluk heb tot 04.00. Ook daar geef ik mij maar aan over, het is niet anders. Alles kost bergen energie maar toch zie ik ook lichtpuntjes en schrijf iedere dag op wat goed gaat dit voor de motivatie.

Hoe lang duurt die vermoeidheid?
Wanneer merk je dat je energie weer terugkomt?
Ik vind het zo zwaar voelen die vermoeidheid. Het is slopend...
Lichaam is op ...
Zal wel lang duren denk ik.

😰😭😭😭

Ik ben nog steeds moe na 1,5 jaar. Ik kan wel al meer dan in t begin. Maar herstel gaat met babystapjes, ook al terugval gehad. Ik ben al blij als ik 2x per dag met hond kan wandelen, boodschappen doen, iets schoonmaken in huis, beetje lezen en savonds koken. Ligt ook aan mijn nacht. Slaap ik goed (8 uur bijv) dan kan ik meer aan. Maar probeer elke dag een beetje hetzelfde schema aan te houden.
C.

Hebben jullie nog meer klachten?

Naast vermoeidheid

Hi Kate,

Ook ik zit nu zo'n 6 maanden in een burn-out en de eerste echte verbeteringen zijn sinds een 2 weken merkbaar. Nu moet ik ongesteld worden en merk ik dat ik er weer helemaal af lig. Ik merk sowieso in mijn hele proces, maar nu EXTRA omdat ik zo'n verbetering voelde de laatste tijd, dat er een duidelijk verband is tussen hoe ik me voel en waar ik ben in mijn cyclus. Misschien interessant om ook te monitoren voor jezelf, zodat je de heftig(st)e momenten wat beter kan opvangen doordat je je er meer op voorbereidt.

Sterkte!

Willemijn

Zeker herkenbaar, ik zit nu 5 maanden thuis en heb nu al 3x t idee gehad een klein beetje op te bouwen, maar zodra er een griepje of een iets te druk iets is geweest ben ik terug bij af en lijkt t alsof alles onder me vandaan word getrapt!
Dan zit ik ook weer ellendig te zijn, herpak mezelf na paar weken weer.. en vervolgens gebeurd t weer!! Héél frustrerend!!!
Dat zijn de ups en downs maar die downs lijken wel elke x erger te worden pffff moedeloos word ik ervan.

Herkenbaar. Afgelopen zomer ging t best goed. Meer energie. Nu al maanden stagnatie, afgelopen maand doodmoe na teveel sociale activiteiten en verkoudheid. Je lijf is gewoon super kwetsbaar. En je moet je energie blijven beheren en goed doseren. Dat vind ik ook heel moeilijk. Je wilt zo graag weer actiever zijn maar dat gaat gewoon nog niet. Het blijft een lange weg met vallen en opstaan....mijn psych waarschuwt ook elke keer voor teveel doen: je moet zo min mogelijk "in het rood" komen anders kun je je reserves niet opbouwen.

Wat fijn om te horen dat ik niet de enigste ben die dit heeft , ik heb ook het idee dat ik een beetje vast loop dat het nu al een lange tijd zo blijft en er geen verbetering bij komt hebben jullie dit ook?
Kate.

Volgens m'n psycholoog doe ik nog steeds teveel en te lang, terwijl ik voor m'n gevoel alleen de dingen doe die nodig zijn..
Ik probeer zoveel mogelijk rust te nemen maargoed met 2 kinderen en weinig hulp van buitenaf draait t leven gewoon door..
Tis meer overleven dan leven.
Op dit punt loop ik ook vast omdat ik geen andere opties heb/zie..

Ik heb dit ook gehad tot aan me oren aan toe slapen doe ik nog steeds niet goed maar dat gevoel is gelukkig weg getrokken
Ik denk gewoon overprikkeling van de hersenen

Beangstigend is het zeker

Aan anoniem, bedankt voor de reactie.
Goed dat het is weggetrokken bij jou.
Het geeft toch een beetje een geruststellend gevoel voor mij, want had nog nergens deze vreemde klacht hier gelezen. Elke psychosomatische klacht wat bij een burn-out voorkomt heb ik al ervaren, behalve deze.
Zelfs even pitten op de bank zit er niet in. Telkens op het moment dat ik dan even zou inslapen is dat gesuis daar en het gevoel van ‘wegvallen’, wat dan direct terug weg is bij het wakker schrikken.
Ik hoop er ook snel vanaf te geraken, want het is zeer beangstigend.

Groetjes,

Ja is echt herkenbaar dodelijk vermoeiend ook
Ik heb nu nog wel is zo een schok na wordt ik ook niet blij van gelijk weer die paniek

Bedoel je met ruis gepiep?
Of zo'n ruis en dat het geluid na lijkt te galmen?
Dit laatste had ik vroeger weleens op school tijdens een dejavu. Vermoeidheid denk ik.
Als ik ga slapen is het net of mijn oren harder piepen als ik er op let. Links morse :-(. Ik hoor wel 20 pieptonen. Raar genoeg heb ik er nooit hinder van. Nou ja die morse af en toe is wel shit. Gelukkig ken ik geen morse.

Ik zit ook in de burn out al 7 maanden kan niet slapen zonder Oxazepam en dan heel weinig vreselijk ik herken je verhaal , piep je bloed horen stromen ik hoorde ook m’n hartslag in m’n hoofd door het hyperen , heeft ook een naam , weet niet meer welke , toen ik wist wat het was werd ik rustiger en trok dat bonken in mn hoofd weg

Ik heb gisteren net mijn 2de sessie emdr gehad. Na de eerste was ik doodmoe en na 3 dagen had ik enorme hoofdpijn maar een groot deel van de angst was weg. Gisteren voelde ik mij na de sessie enorm goed en niet zo moe echter vandaag heb ik weer enorme hoofdpijn en ben uiterst gespannen. Ik ben totaal niet mijzelf vandaag. Ik probeer het te accepteren maar vind het moeilijk en hoop dat morgen een betere dag is.

Dank voor het delen. Het goed voelen na de sessie en de hoofdpijn heel herkenbaar! Na de eerste keer vond ik de verwerking erg pittig. Zwetend wakker worden, veel onrustige nachten.
Het feit dat je je goed voelt betekent dat het wel iets goeds doet. Dus hopelijk zet het zo door!

Beste Natasja,
Zelf heb ik 2 sessies emdr gehad over dezelfde gebeurtenis. Het was voor het begin van de EMDR sessies niet duidelijk of de gebeurtenis een verband had met mijn angsten of niet. Maar bij het erover vertellen had mijn lichaam een heftige angstreactie, dus daarom besloot ik eraan te beginnen. Na 1 sessie was die angstreactie al bijna helemaal weg, echt wonderlijk! Maar het kostte me zoveel energie die ik op dat moment niet had dat ik ermee besloot te stoppen. Toen ik sessie 2 had was ik eigenlijk nog niet goed genoeg hersteld van de eerste sessie. Daarna duurde het weer 1,5 maand om die energie terug te krijgen. Dus ik zou je aanraden om na te denken over hoe lang je wil dat er tussen de sessies zitten. Misschien heb jij liever dat het snel klaar is en je wat langer moe bent of juist wat meer tijd ertussen maar wel wat sneller verwerkt, persoonlijke voorkeur is dat. Ik heb minder last van angsten, maar welke van de therapieën hiervoor gezorgd heeft is voor mij onduidelijk. Misschien dat ik binnenkort verder ga met EMDR voor andere gebeurtenissen aangezien ik inmiddels wat meer energie heb. Mijn paniekaanvallen zijn er bijna alleen maar in situaties waarin ik moet presteren voor mijn gevoel, die heb ik op dit moment weinig dus daarom ben ik eerst bezig met therapieën voor de onderliggende redenen van de paniek. Veel succes!

Bedankt voor je reactie. Ik heb mijn emdr doorgezet en ondertussen ook afgerond. Ik heb er veel baat bij gehad. Het was niet het enige dat ik in heb gezet maar voel mezelf ondertussen zo goed als beter!

Hoi Natasha

Ik heb eer gisteren mijn tweede EMDR sessie gehad. Op de dag zelf voelde ik mij redelijk goed maar nu ben ik al twee dagen gevloerd en kan ik weinig tot niets. Hebben de EMDR sessies jou geholpen bij je burn out? Is het het waard om je zo moe te voelen? Ik heb het idee dat ik mezelf alleen maar verder afbreek en energie geef die ik allang niet heb met de EMDR.. vraag mij af wat jou ervaring is.

Helaas heb ik geen advies, maar meschien dat je hier iets aan hebt. ik heb chronische hoofdpijn gehad voor een maand of 9 (gelukkig wel wat dagen hoofdpijn vrij de laatste tijd)
Bij mij was het soms Heftig bonzend achter de rechteroog tot de slaap vooral als ik teveel inspanning doe, ook door teveel prikkels of als ik me druk heb zitten maken ook wel eens een band om het hoofd maar dan een ergere vorm ervan zeg maar, van matige hoofdpijn naar best heftige, op verschillende plekken in het hoofd..zelfs mijn nek en hoofdhuid deed zeer met erop drukken… maar ik heb dan ook heel wat oogproblemen gehad en gezichtspijn/oorpijn. Ik zag slecht, ik zag wazig, ik kon niet meer ik de verte kijken, ik had zelfs ruis en soms vaak flitsen in mij. Ogen en tijdelijk lichtschuw geweest (meteen licht misselijk en hoofdpijn die ik van de verte al voel aankomen).

Migraine is bij mij uitgesloten gelukkig maar, maar bij mij was het wel best simpel, langdurig kaakklemmen en te hoge spanning op de nek zenuw. Kaakklemmen kan dagelijkse hoofdpijn veroorzaken is mij vertelt door de tandarts

Bij mij ging het heel sluw te werk moet ik nog even vermelden. Ik had totaal geen last van me tanden of kaken en ook lang niet altijd last van mijn nek of achterhoofd, pas toen ik allerlei klachten begon te krijgen, was ik er al te laat bij, veelste hoge spanning.

Ik hoop in ieder geval dat je er vlug vanaf komt want leuk is het niet, zeker niet als je er vaak last van hebt. En meschien net als ik even voor de zekerheid na latenkijken?

Dag Mieke,
Dit is voor mij ook heel herkenbaar. Ook ik ben aan het re-integreren en zat op 3x2 uur maar kon dit niet volhouden gezien de hoofdpijn. Ik werk nu vanuit huis, licht administratief werk net als jij, 2x2 uur maar ook hier krijg ik enorm veel hoofdpijn van. De dag dat ik weet dat ik moet werken sta ik al op met hoofdpijn. Ik denk dat dit valt onder spanningshoofdpijn. Mijn BA is welwillend toen ik aangaf dat 3x2 niet haalbaar was vandaar dat ik nu weer zit op 2x2. Ik neem een pauze zodra ik voel dat de hoofdpijn weer op komt zetten. Dit kan een uur naar bed zijn maar ook een half uur op de bank en daarna weer een half uur werken totdat ik de 2 uur heb volgemaakt.

Bedankt voor jullie reacties, ik ben dus niet de enige. Kaakklemmen doe ik soms onbewust, dat is waar.
Ik zal aangeven bij de BA dat ik aan mijn plafond zit en terugwil naar de 2x 2 uur.

Bedankt 🙏

Tja niet slapen hoort wel echt bij een burn out
Je lichaam geeft eigenlijk continu een stress signaal waar door je je nu zo voelt
En niet kan slapen

Zou is goed kijken waar die spanning van je werk vandaan komt

Ja ik vermoed dat ik teveel verantwoordelijkheid naar mezelf heb toegetrokken. Daar wordt nu zeker iets aangedaan, maar ondertussen werk ik 50% en slaap ik nog steeds sommige nachten erg slecht.
Voor mijn gevoel, als ik (weer) goed kan slapen, ga ik de rest ook wel kunnen oplossen. Maar ik voel me nu echt heel verloren.

Wat rot ik snap het slaap is wel belangrijk
Maar probeer je voor te houden dat het weer beter wordt

Ik ben ook heel erg in de war wat dat betreft. Ik heb nooit slaapproblemen gehad, en de angststoornis was 2 jaar geleden vooral heel veel piekeren en analyseren.

Dat heb ik nu veel minder tot niet. Maar het wordt wel weer langzaam erger, piekeren/analyseren dat ik weer een slechte nacht tegemoet ga. Terwijl ik ook machten van 6 of 8 uur kan draaien wat dikke prima is. Maar ook van 2 of 3 uur en dan ben ik een hoopje ellende.

Ik hoop echt dat het beter wordt...

Ik dit ook heel erg in m'n slaap gehad. Het gevoel stoppen met ademen, wakker schrikken dat m'n hart alle kanten op ging, ben zelfs aantal keer vanuit slaap rechtop uit m'n bed gesprongen van angst. Wat ik nog toe wil voegen met klem is, laat medicatie geen oplossing op zichzelf zijn! Geen oordeel als je het nodig hebt, maar aan dit soort reacties van je lichaam ligt echt wel iets ten grondslag. Ga en blijf hiermee aan d'r slag met een passende therapie. Ook als het weer even wat kalmer is.

Ben ik ook zeker van plan! Ik heb morgen een gesprek met de GGZ. Ik wil graag medicatie om tot rust te komen en in rust uit te vinden wat er aan de hand is. Naar mijn idee ben ik overstresst, o.a. van werk (en andere privé zaken). Maar door de slaapproblemen kan ik het onderliggende moeilijk onderzoeken als het acute me zo te parte speelt.

Heb je emdr geprobeerd? Dat kan de eerste heftigheid wat dempen. Tevens is regressietherapie ook een idee.
Medicatie zou ik echt na 2 weken dan weer stoppen. Anders is de kans groot dat je er afhankelijk van blijft.
Heel veel sterkte. Het is heel pittig, maar de dagen met wat licht bestaan echt en ze voelen extra mooi na dit dieptepunt

Ik hoop dat de ggz mij morgen zal doorverwijzen naar een psycholoog die mij kan behandelen. Wellicht mogelijk met emdr therapie? Ik heb 2 jaar geleden ACT traject gehad. Maar ja, ik pieker nu bijna niet. En als ik het wel doe, of me rot voel of angstig, dan kan ik dat accepteren en laat ik dat gevoel er gewoon zijn. Ook als ik in bed lig.
Maar niet kunnen slapen heeft natuurlijk snel veel invloed op mijn overdag.

Ik heb slaapmedicatie van de huisarts (temazepam). Midden december gehad, tot nu toe maar 5 pillen gepakt. Alleen voor die dagen dat het echt even niet ging.

Mijn huisarts zei ooit: je nacht is een afspiegeling van de dag. Maw: als je overdag geen rust vindt (teveel stress, piekeren etc)krijg je snachts ook geen rust.

Het is allemaal herkenbaar hier ook slecht slapen
Die onzekerheid is het ergst
Heb me ook zo vaak afgevraagd wat mankeert ik toch

Dag Yve,

Ik herken al je klachten; ook de rode wangen krijgen. Ik had dit vaak aan het einde van de middag/begin van de avond. En elke keer pakte ik de thermometer om te kijken of ik geen koortsaanval had. Nu een paar maanden verder wordt dit minder.

Als je een burnout hebt werken je bepaalde delen van je hersenen minder goed omdat ze krimpen; hierdoor wordt je vergeetachtig, krijg je brainfog, slaap je slecht, en al die andere ellende.
Echter je emotionele deel van je hersenen wordt juist groter; hierdoor wordt je emotioneler, instabieler, depressiever, onrustig etc.
Je hoofd is compleet uit balans en dit heeft tijd nodig om te herstellen.

Probeer te accepteren dat je dit is overkomen, maar tegelijk uit te sluiten dat het niks anders is. Ik kon ook pas na een paar onderzoeken bij de huisarts (waar natuurlijk weer helemaal niks uit kwam) accepteren dat ik in een burnout zit en dat alleen rust me kan redden. Geen werk, geen sociale contacten, zo min mogelijk prikkels.

Sterkte ermee!

Hi Yve,

Hier hetzelfde hoor. Geen stempel van de huisarts maar talloze klachten. Ook de rode wangen en zelfs soms in mijn nek! Weer bij de huisarts geweest van de week en geen stempel erop. Wel psychosomatische fysio en mijn bloeddruk was een beetje wel te hoog. Hier krijg ik nog een half uurs meting voor. Het is niet tof.. je wordt er ook angstig van en daardoor kom je in een soort van cirkel. Want wat is er aan de hand dan?! Ik heb inmiddels besloten dat ik met of zonder "stempel" mezelf in een traject zet want we moeten hier vanaf.

Sterkte!

Dank jullie wel voor de (lieve) reacties. Ze zeggen wel eens 'gedeelde smart is halve smart', in dit geval is dat echt zo. Ik voel me oprecht gesteund door de bevestigende en herkenbare gedeelde ervaringen van iedereen. Dus nogmaals 'bedankt'! ♡♡♡

Dag Aswin

Ik had ook dat gevoel dat ik mijn partner ging verliezen maar de liefde is sterk hoor, heb vertrouwen en focus op verbindende communicatie. Laat de ander uitspreken, stel open vragen , vraag je vooral af wat je kan vinden achterliggend aan een bepaalde uitspraak van je partner. Er kan kwaadheid zijn door een gemis naar jou of kwaadheid op de situatie. Niet per sé onbegrip.

Verwacht geen begrip want het is voor een ander zeer moeilijk te begrijpen wat we meemaken. Leg het vooral duidelijk uit wat voor je lukt en wat niet en maak enkel plannen die haalbaar zijn samen.

Je partner zal net zoals jou ook door een aanvaardproces moeten want de situatie is ook voor haar nieuw en niet gemakkelijk.

Ik vergat om ook begrip te tonen naar mijn partner toe en dat is zo belangrijk. Letterlijk zeggen of vragen : "dit is ook geen makkelijke situatie voor jou en dat besef ik... " "hoe gaat het met jou ?"

Ook het zeggen van, ik verlang om terug samen dit of dat te doen , dromen naar de toekomst , dat geeft vertrouwen aan de partner anders denken ze dat we dat zelf niet missen ...

Een psycholoog gaf me die kleine tips. Ik hoop dat het jou ook wat kan helpen.

X

Het is lastig en herken je verhaal hier is partner enorm lief maar begrijpen doet hij het niet ik vind het eenzaam proces waar ik soms zelf niks van begrijp dus hoe kan hij het wel snappen

Dat je in een burn out uit elkaar groeid lijkt me logisch je heb gewoon niet de energie om het goed te houden

Maar ik geloof wel dat uiteindelijk alles overwint

Hallo Anoniem,

Ik probeer geen begrip te verwachten, maar dat is soms heel moeilijk.
Ben zelf iemand die me snel verdiept in de klachten van een ander.
Wil dan meedenken om het te begrijpen en bij een ziekenhuisbezoek weten waar er over gesproken word.
Dit is ook een van mijn valkuilen ivm mijn burn-out. Ben leergierig en perfectionistisch en zie altijd wel ergens een verbetering in.

Maar door jullie informatie ben ik me wel meer bewust dat het anders is dan ik vaak verwacht. Dus zal dit vaker lezen om dit me eigen te maken.
Mijn vrouw is ook superlief voor me, maar soms voelt dit als iets te. Ze wil alles goed doen en voor me doen man dan voel ik me eigen niet meer een partner maar een klein kind.
Haar kwaliteit is altijd voor ander zorgen geweest. Soms benauwd me dat en dan word ik snel geïrriteerd op haar. Terwijl de bedoeling zo is.

Maar door hier te lezen en te reageren helpt mij heel veel om dingen beter te begrijpen er iets mee kunnen doen.
Bedankt hiervoor en wens jullie veel liefde en sterkte de komende tijd om weer jezelf terug te vinden en weer van dingen kunt gaan genieten.

Groetjes Aswin

Lekker hier blijven reageren
Het valt ook gewoon echt niet mee zo een burn out

En wat duurt het lang

Hou je taai

Hi Aswin,

Misschien kan je jouw vrouw eens laten meelezen met de berichten op dit forum, zodat ze wat meer feeling krijgt met hoe ontzettend veel mensen hier mee rond lopen en met welke uitdagingen er bij komen kijken. Begrip leidt vaak tot meer compassie.

Sterkte!

Hoi Willa,
Bedankt voor je reactie. Maar ik kopieer alle reacties en verhalen die ik hier lees en het iets kan toevoegen over wat mensen met een burn-out kunnen voelen en denken. dit doe ik al vanaf mijn eerste bericht hier.
Ja was er maar meer begrip van anderen. veel mensen om je heen begrijpen niet hoe jij je voelt en denkt.
Iedere dag weer uitleggen wat er aan je mankeert en dan niet begrepen worden.
Word je moedeloos van want ze komen dan met allerlei tips voor je waar helemaal niets mee kunt. Soms denk ik had ik maar 2 benen gebroken, dan zouden ze niet tegen mij zeggen je moet veel gaan fietsen zal je goed doen,
Ze kunnen tegenwoordig zo veel. Maar je hoofd een keer te resetten lukt niet.
Maar blijf hopen dat het een keer goed komt.

Wens jou ook veel sterkte de komende tijd
Groet Aswin

Hey Aswin

Hoe gaat het nu ?
Kom je beetje het weekend door ?

Hoi Anoniem,

Ja was vanmorgen weer hoop vol. Wilde vandaag klusje thuis doen even bij mijn ouders op visite. En als ik me goed zou voelen, ergens gaan eten. Had al restaurant wat vlakbij is en je nooit lang hoeft te wachten uitgekozen.
Maar zoals altijd om 4 uur helemaal op. Onrustig gevoel en futloos en ben maar weer wanhopig muziek gaan luisteren en proberen een beetje te puzzelen.
En jij ?
Groet Aswin

Nou hier niet veel beter hoor
Kamp al twee weken met griep waarbij ik soms denk op te knappen maar toch weer op en moe

Gek is dat hé dat je eigenlijk van alles wil maar nergens toekomt

Haal je wel rust uit je puzzel ?

Hallo anoniem

Ja meestal wel, het is dan wel vaak eind van de middag of avond. In combinatie met vrolijke muziek lukt het een klein uurtje te puzzelen. Dan moet ik echt stoppen en even 1/2 uur niks doen en dan lukt het soms om nog een uurtje te puzzelen.
Als ik dat aan het doen ben dan is het binnen in mijn hoofd even rustig. Heb anders zoveel dingen die door mijn hoofd gaan dan ik er veel stress krijg gevolgd mijn angsten waar ik dan heel emotioneel van raak. En dan het liefst ergens wegkruipen waar niemand me vind of ziet.
Vaak als ik me thuis terug trek op mijn kamer ( voorheen slaapkamer van dochter) dan ben ik alleen maar toch zit ik vaak naar de deur te kijken of er niemand binnen komt.
Weet dat het niet snel gebeurt maar toch het angst gevoel. Dit vind ik heel vreemd want het doet me denken aan vroeger toen ik 12 jaar was en een enge film had gezien. Of dat je moeder je betrapte ?
Soms denk ik dat mijn hersens terug in de tijd gaan. Heb ook steeds vaker dat ik aan dingen van vroeger dacht. Meestal wel de leuke herinneringen.
Fijne dag vandaag
Groetjes Aswin

Hi Aswin,

Ik wilde even buiten alles benoemen dat ik heel dankbaar ben voor de tijd en uitleg die je op die platform geeft. Het heeft me geholpen om dingen meer te accepteren en te plaatsen.

Ik lees vaak dingen als je perfectionisme en verantwoordelijkheden, dit heb ik zelf ook en ik denk dat we daarom misschien (allemaal) wel in deze fase zitten. De leeftijd maakt hierbij denk niet uit. Voor iedereen kan dit op een ander moment gebeuren. Hopelijk kun je jezelf ook wat meer vergeven daarin om het los te laten en sneller toch te 'accepteren'. Dit vind ik zelf ook onwijs lastig maar iedereen hoor ik zeggen dat dat het beste is om dit te verwerken.

Anyways, bedankt voor je steun en tijd die je hierin steekt. Ik hoop dat je vandaag een fijne/oke dag hebt.

Hoi X

Bedankt voor je berichtje dat doet me goed.
Ben heel blij dat dit platform bestaat en anderen er ook actief op zijn.
Wat ik in het begin het meest miste was mensen met wie ik mijn mankementen kon delen. Dacht soms ben ik nou alleen zo. Heb het een tijd gezien dat er iets los bij me zat.
Heb voor mijn burn-out al vele jaren veel dokters en psycholoog bezocht om te vragen waarom ik nooit uit kan staan. Ben altijd overal met van alles bezig. Als ik ergens met mijn heen gaan en iemand heeft een probleem dan ben ik meestal de eerste die het waarneemt er een oplossing probeert te zoeken. Vind het een fijne eigenschap maar kom er nu achter dat het me ook uitgeput heeft.
Leeftijd maakt voor veel dingen niet uit maar vind het geeft me wel een rot gevoel als jonge mensen al met burn-out klachten lopen. Er word op de mensen steeds meer druk op ze gelegd dat ze steeds jonger omvallen.
Mis daarom ook steeds meer het gevoel van vroeger waar iedereen wat meer tijd had en je vaker met vrienden iets leuks kon ondernemen. Nu heeft iedereen het druk druk en nog eens druk.
Ben hier zelf ook mede veroorzaker van.

Vind het fijn om hier dagelijks is te kunnen schrijven. Hier word je begrepen en door ervaringen van anderen krijg je ook nog tips waar je iets mee kunt doen.

Wens je een fijne avond en veel succes om weer je oude ik te worden.

Groet Aswin

Hoi Petra,.
Hier exact hetzelfde. Gedurende 7 jr heel geleidelijk in een forse burnout beland. Had al jaren slaapproblemen door chronische spierspanningspijn. Ben nu 15;mnd onderweg en heb slaapmedicatie voor de helft afgebouwd. Slaap is wel verbeterd maar ik heb nog steeds inslaap en doorslaapproblemen. Ga pas laat naar bed want anders totaal niet slaperig. Elke nacht rond 4.00 wakker. Meestal slaap ik dan binnen 1 uur weer in. Als ik pech heb duurt t 3 uur! Droom idd ook heel veel en levendig.
Slaapproblemen worden veroorzaakt door hormonale ontregeling. Je kunt hier weinig aan doen behalve accepteren dat het nu zo is maar dat t beter wordt. Ben zelf gestopt met werken dus de stress van bedrijfsarts en reïntegratie is weg. Dat scheelt enorm.
Als je slaapangst gaat ontwikkelen zou ik toch hulp hiervoor zoeken (bv psycholoog). Anders gaat het van kwaad tot erger.
En zoek overdag afleiding zodat je niet steeds met het slaapprobleem bezig bent. Ga naar buiten! Wandelen. Naar winkel fietsen voor n boodschap. Word lid van de bieb en ga lezen. Zo kom je uit je hoofd en richt je je aandacht naar buiten.
Sterkte

Bedankt voor je reactie!
Ik heb ook slaapmedicatie maar neem dit maar heel af en toe. Bang om er afhankelijk van te worden en het helpt niet altijd.
Na elke dag een moeilijke start in de ochtend (somber, moedeloos en soms wanhopig omdat ik weer zo slecht geslapen heb) ga ik altijd een stukje wandelen of fietsen samen met mijn man.
Ik ben gek op lezen, al kan ik mijn gedachten er niet altijd bij houden, en daarnaast haak ik graag.
Met sociale contacten heb ik veel moeite. Ik ben snel overprikkeld en ben ook bang dat mensen mij er door het slaapgebrek slecht uit vinden zien. Door het slechte slapen trek ik mij terug.
Vroeger sportte ik 3 x in de week (fitness) maar ik kan er de laatste tijd de moed niet voor opbrengen om te gaan terwijl ik weet dat ik mij daarna altijd vooral mentaal beter voel.
Je schreef dat je de slaapmedicatie aan het afbouwen bent. Betekent dit dat je beter slaapt?
Ik ben ermee bezig om mijn angst voor het niet kunnen slapen aan te pakken.
Als ik wakker lig zeg ik als een mantra dat ik veilig ben.
Mijn slaapproblemen zijn overigens begonnen toen ik ongeveer 5 jaar geleden mijn antidepressiva (Fevarin/Fluvoxamine) heb afgebouwd. Hier heb ik heel lang over gedaan met behulp van taperingstrips. Dus dat het met hormonen te maken heeft dat geloof ik zomaar.
2 jaar geleden ben ik begonnen met Escitalopram i.v.m. angsten en in de hoop dat ik beter zou gaan slapen. Maar helaas.. de Escitalopram doet helemaal niks en ik ben na overleg met de psych nu ook deze aan het afbouwen. Ook weer heel langzaam.
Uiteindelijk hoop ik weer wat beter te gaan slapen want het duurt al zo lang.
Mag ik vragen welke slaapmedicatie jij aan het afbouwen bent en heb je het idee dat je daardoor uiteindelijk wat beter bent gaan slapen?
Heel erg bedankt voor je tips en steun.
Jij ook sterkte!

Nou herkenbaar zeker. Ik heb ook heel veel last van spierspanning en het slaapprobleem vind ik gewoon horror. Ben bij slaapcoach geweest. Die geven wat trucjes maar ook uitleg. Die uitleg was fijn omdat ik gewoon een verkeerd beeld had wat goed slapen is . Maar de rucjes had ik echt niets aan. Het beste advies kreeg ik van een vriend die zei” bemoei je niet met je slaap dit regelt je lichaam zelf. Gewoon gaan lekker gaan liggen en rusten”. Moet zeggen na bijna 2 jaar lukt me dat redelijk maar heb wel al heel lang een kwartje zolpidem het geeft me een geestelijke houvast. Ben er ook wel eens 2 maanden afgeweest maar kreeg toch weer de angst. Ook herken ik de somberheid die je de ochtend hebt na slechte nacht…. Je moet namelijk weer door de dag heen. Ik ben nu in fase beland van burn-out dat ik ook al heb ik goed geslapen mega moe kan zijn. Dat is weer nieuw want ben nu meer uit m’n angsten overdag, waardoor ik altijd aanstond.
Sterkte in ieder geval , hopen op betere tijden ben er nog lang niet.

Ik heb ook veel last van hoge spierspanning. Dit gaat heel onbewust en het zorgt ervoor dat mijn hele lijf vaak zeer doet.
Het advies die je kreeg van een vriend is inderdaad heel goed. Onbevangen naar bed gaan en gewoon genieten dat je lekker mag liggen en uitrusten. Alleen als ik midden in de nacht wakker word dan schiet de gedachte door mijn hoofd van "daar gaan we weer". Zo vreemd dat ik dan echt klaarwakker "aan" sta.
Als ik jouw reactie zo lees dan denk ik dat jij al verder in het proces bent. Het feit dat je echte vermoeidheid voelt, ook als je beter geslapen hebt, komt volgens mij omdat je inmiddels minder hoog in je adrenaline zit.
Daardoor ben je ook minder angstig. Positief dus! Al voelt dat misschien fysiek niet zo. Ben je ook minder snel overprikkeld? Sterkte verder met je herstel!

Nou herkenbaar zeker. Ik heb ook heel veel last van spierspanning en het slaapprobleem vind ik gewoon horror. Ben bij slaapcoach geweest. Die geven wat trucjes maar ook uitleg. Die uitleg was fijn omdat ik gewoon een verkeerd beeld had wat goed slapen is . Maar de rucjes had ik echt niets aan. Het beste advies kreeg ik van een vriend die zei” bemoei je niet met je slaap dit regelt je lichaam zelf. Gewoon gaan lekker gaan liggen en rusten”. Moet zeggen na bijna 2 jaar lukt me dat redelijk maar heb wel al heel lang een kwartje zolpidem het geeft me een geestelijke houvast. Ben er ook wel eens 2 maanden afgeweest maar kreeg toch weer de angst. Ook herken ik de somberheid die je de ochtend hebt na slechte nacht…. Je moet namelijk weer door de dag heen. Ik ben nu in fase beland van burn-out dat ik ook al heb ik goed geslapen mega moe kan zijn. Dat is weer nieuw want ben nu meer uit m’n angsten overdag, waardoor ik altijd aanstond.
Sterkte in ieder geval , hopen op betere tijden ben er nog lang niet.

Hoi Petra,
Ja overprikkeling is minder. Maar heb nu bijna niets meer wat moet. Ik was voor 12 uur hersteld op m’n werk maar. Ik deed het op m’n tenen maar deed het wel. Bedrijf waar ik voor werk is failliet gegaan en hele poppekast van re-integratie casemanager en tweede spoor is om me heen weggevallen. Dit geeft eindelijk weer wat rust. Ik ben nu kleine 2 jaar in burn-out of is het long covid.?Wie zal het zeggen. Ik herken wel wat je zegt met de onrust die je snacht hebt als je wakker wordt…. Heel lastig. En die onbewuste spierspanning ook door mijn lijf vooral achterkant van m’n lichaam, dus nek rug en achterkant benen. Maar ik weet wel dat piekeren het steeds maar bedenken hoe je hier in hemels naam uit moet komen het verergerd. Ik weet niet wat jou leeftijd is maar alle ellende is bij mij begonnen met overgang toen burn-out en vervolgens covid. Het zal een mengelmoes zijn maar ben er ook zo klaar mee ……

Heel herkenbaar verhaal. Vooral snachts klaar wakker zijn terwijl je doodmoe in bed stapte. Sinds kort gebruik ik dromensap wat mij heel goed helpt met slapen. Je kunt dit alleen online kopen en het is niet verslavend. Hopelijk hebben jullie hier iets aan;)

Voor mij ook heel herkenbaar. Echter bleek er een onderliggende trauma te zijn wat de angstklachten heeft laten sluimeren tot het overliep in een heftige burnout. Ik kon zelf absoluut niet overzien dat deze gebeurtenis een trauma zou zijn. Verschillende hulplijnen, waaronder emdr, geven nu echt inzicht in de crash van m'n zenuwstelsel en daarmee ook de inzichten hoe op te lossen. Bedoel dit echt met al het goeds, maar als je enkel de symptomen bestrijd ( slecht slapen) vrees ik dat het een lange weg is

Wow ik herken echt alles wat jullie hier delen. Ik loop ook al zo'n 2 jaar te tobben met slaapproblemen. Uiteindelijk werd het zo erg dat ik niet meer in slaap viel. Met mij begint het beter te gaan want sinds een paar maanden val ik weer in slaap! Neemt niet weg dat ik gemiddeld één keer in de week een hele nacht wakker lig en de andere nachten ook niet altijd door slaap, maar er zit bij mij heel duidelijk verbetering in. Ik ga eerst vertellen wat ik allemaal gedaan heb & daarna wat mij uiteindelijk geholpen heeft.

Wat ik allemaal geprobeerd heb:
- Losse matrassen/dekens met vriend
- Bedden uit elkaar
- Extra verduisteren
- Oordoppen
- Valdispert nacht extra sterk
- Melatonine
- Tamazepam
- Zolpidem (Vervelend spul, kreeg ik de volgende dag depri gevoelens van en sliep na gebruik de nacht daarop niet)
- Oana Green pleisters
- Niet meer drinken na 21.00u
- Geen caffeine meer na 18u
- Veel wandelen overdag om me moe te maken
- Warm bad
- Hash roken voor het slapengaan
- Meditatie/hypnose audio's
En ik vergeet vast nog dingen die ik geprobeerd heb. NIETS hielp, behalve Zolpidem, maar daar wilde ik niet afhankelijk van worden.

Wat ik uiteindelijk gedaan heb wat me wel hielp:
- Met al het bovenstaande gestopt!
- Verwijzing van huisarts naar slaapcentrum in ziekenhuis Alrijne Leiden gekregen waar ik op de medische psychologie afdeling een behandel traject in ging. Hier werd een wetenschappelijk bewezen methode toegepast: slaaprestrictie (je uren in bed naar beneden brengen zodat overdag meer slaapdruk opgebouwd word) & als je in bed niet kunt slapen er even een kwartiertje/half uurtje uit gaan en opnieuw proberen. Ook had ik enorm last van spierspanning, hiervoor kreeg ik de opdracht 3x per dag 10min niets te doen & de volgende oefening iedere dag te doen: slaapmakend .nl/wp-content/uploads/2020/10/2-Span-en-ontspan-je-spieren-Anna.mp3

Ik heb een online cursus gevonden waar ze exact dezelfde behandeling toepassen: Bureau Breinfijn Cursus Beter Slapen.

Ik zou het wel samen met iemand doen zodat je een soort van verantwoording af moet leggen en je slaapdagboeken met naar bed en opstaan tijden moet laten zien zodat je het volhoud, want het is best pittig. Je moet het wel een paar weken volhouden om effect te zien, maar het is het zó waard!!

Ik hoop dat ik jullie hier misschien mee geholpen heb.

Groetjes, Juliëtte

Heel erg bedankt voor je uitgebreide reactie Juliette!
Met hoeveel uren in bed startte je met de slaaprestrictie?
Die span en ontspanoefeningen zijn toch hetzelfde als progressieve relaxatie?
En helpt het ook bij doorslaapproblemen?

Fijn dat het zoveel beter met je gaat!

Ik kom er graag later op terug. Moet nu weg;)

Groetjes, Petra

Ik heb mijn hele jeugd in overlevingsmodus gezeten waar ik niet bewust van was. Het was gewoon mijn mechanisme.
2021 moeder geworden en vanaf toen in een burnout geraakt waarbij ik continu aanstond. 4 maanden na de geboorte had ik een nacht waarbij ik geen slaap kon vatten, er knapte letterlijk iets in mijn hoofd.
Ik kon zo 3 dagen en nachten wakker zijn zonder te slapen, een kind, fulltime werk enz.
Ik heb elke soort benzo of pammetje gehad, kon er zo 5 nemen maar mijn adrenaline en cortisol gingen daar dwars doorheen.
Toen kreeg ik angst voor slapen en naar bed gaan. Als ik een keer in slaap val is dat ook voor 2 uurtjes.
Mijn spieren stonden de hele nacht zo strak van de adrenaline dat als de ochtend naderde ik het gevoel had alsof ik zware spierpijn heb van een week griep.
Ik krijg continu brain zaps of schokken op mn borst als mijn lichaam of hoofd ook maar een klein beetje ontspanning voelen. Hierdoor kreeg ik suicidale gedachten. Echt ellendig.
Op een gegeven moment heb ik een angst voor ontspanning gecreëerd omdat ik dat gevoel gewoon niet meer trok.
Ik sta ook helemaal los van mijn lichaam, zit alleen maar in mijn hoofd.
Ergens diep van binnen voelde ik dat ik op was maar ik ben net een robot. Gaan gaan gaan.
Ik weet niet eens meer hoe vermoeidheid voelt. Ik kan intens verdriet voelen als ik mijn vriend zie gapen of hoor zeggen: ik ga naar bed ik ben moe.
Ben nu 2,5 jaar verder en nog geen verbetering helaas. Ik heb het heel lang uitgesteld maar ga toch sertraline proberen binnenkort.
Helaas is therapie nog niet aan de orde voor mij omdat ik dus geen draagkracht heb.

Hoi Petra,

Ik herken precies wat je schrijft. Ik slaap ook slecht, terwijl ik wel moe ben. Mijn hoofd gaat gewoon niet uit. Niet persé op een negatieve manier. Ik twijfel soms ook aan mijn burn out, omdat ik net als jij nog wel energie heb om dingen te doen en het mentaal ook wel redelijk met me gaat. Soms denk ik inderdaad dat ik ook nog vol adrenaline zit. Is bij jou wel bevestigd dat het een burn out is? Bij mij wel, maar toch blijf ik twijfelen.

@Johannes, ik lees je stukje waarin je zegt Droomsap te gebruiken hetgeen volgens jou niet verslavend is. Echter dit is wel verslavend, tevens zit er een stofje in doxylamine genaamd hetgeen in Nederland is verboden. Als je zoekt op doxylamine dan zie je tevens dat je hier erg duizelig van kunt worden en er niet mee mag autorijden. Ook ik heb een BO en ben daardoor al duizelig, kon niet ook niet slapen. Tijdens het gebruik van Droomsap werd dit alleen maar erger. Autorijden kan ik bijna niet gezien wazig zien. Ik ben ermee gestopt gezien de verergering van de duizeligheid en het feit ik er niet aan moet denken auto te rijden met een stofje waarmee rijden verboden is. Persoonlijk vind ik dat onverantwoord. Ik heb het gebruik langzaam afgebouwd hetgeen niet ging zonder slag of stoot. Het heeft ongeveer 2 weken geduurd voor ik eraf was.

Goede nacht,alweer een slapeloze😔met een heel naar gevoel;alsof mij hart er gaat mee stoppen.Heel wazig en traag in mijn hoofd.Ook ik heb een burn out en herken hier bijna al mijn klachten. Behalve het globusgevoel en soms het gevoel niet te kunnen doorademen.Dr Google heeft mij de afgelopen maanden nog meer angst bezorgd.Ik ben zowat binnenste buiten gekeerd medisch/onderzoeken hart,longen,endocrinoloog,kno,...alles was goed;maar waarom voel ik me dan zo slecht???Ik ben 47 jaar, heb fibromyalgie,chronische hyperventilatie,hsp,zit in de perimenopauze.Heb een bijzondere jeugd gehad=lees 1 en al trauma, woonde op mijn 17 alleen,werd de 1e keer mama op mijn 18,5.Verloor mijn broer op mijn 19 enz....2 jaar terug ben ik mijn mama verloren, en net toen ik een beetje overeind krabbelde van dat,liet mijn oudste dochter dat ze geen contact meer wou met mij,gewoon in messenger.Waarom of hoe moest Ik raden. Ze stuurde me nog enkele verwijtende berichten,toxische/narcistische moeder en blokkeerde mij op alles.Dat was voor mij die ene druppel die de emmer deed overlopen.Ik ben geen medicijn nemer(heb maar 1 nier,dus ik moet er extra zuinig mee omgaan.Ik ben nu gestart met reiki,en ook ga ik bij de osteopaat; en beiden zeggen ze hetzelfde.Het is 1 en al emotie die vastzit in mijn lichaam.Beiden kregen het zelf lastig als ze mijn hoofd behandelden. En het is zo,mijn hoofd staat nooit stil;ik leef in mijn hoofd,en ben volledig mijn voeling kwijt;waardoor ik leef op automatische piloot en mezelf zie alsof ik in een soort film zit(depersonalisatie).Ik ga me op die behandelingen houden en afwachten of het me inderdaad helpt om beter te worden. Ik wil jullie hier dan ook op de hoogte houden over hoe het verder allemaal verloopt.Sorry als er fouten in mijn tekst staan,maar ik ben echt doodop.Een spoedig herstel aan al de lotgenoten hier,en heel veel kracht en moed toegewenst.
Groetjes Tamara

Hi, herken alles wat je schrijft. Veel kleine rustmomenten kan helpen. Korte dutjes doen. Want geloof me, de klachten kunnen nog erger worden. Probeer dat te voorkomen.

Dit lijkt gewoon op een burnout. Je moet inderdaad goed na je lichaam luisteren en veel ontspannen. Ademhalingsoefeningen meditatie wandelen in het bos zijn dingen die je echt nodig hebt om heel langzaam je zenuwstelsel weer in balans te brengen en natuurlijk mentale stress weghalen zoals fysiek alles langzaam doen. Ik ben een jaar verder de ergste klachten ebben langzaam weg. Geef het tijd dan ga je zien dat als je om de 3 of 4 maanden terug kijkt je weer iets meer kan.

Wow ik herken je verhaal heel erg. Sinds de geboorte van de 3e (september 2021) voel ik me verschrikkelijk. In de winter veel paniekaanvallen gehad en nu geen aanvallen meer maar continue vermoeid en pijn op de borst en in de bovenrug. Ga momenteel door de malle molen bij de cardioloog en ben al op van alles bloedgeprikt, maar er lijkt niks uit te gaan komen.. denk zelf ook aan een burnout (want ja, nooit 1 moment rust hier in huis, bovendien kom ik uit een heftige baan waar ik nu mee gestopt ben) maar wil toch lichamelijke oorzaken uitgesloten hebben want ik maak mezelf helemaal gek..

Hoihoi,
Allereerst wil ik je laten weten dat je niet alleen bent. Ik zit momenteel thuis overspannen en depressief met een zoontje van 1 jaar ( geboren Juli 2021 ). Ik vind het moeilijk om te dealen met mijn situatie, maar weet tegelijkertijd dat mijn zoontje mij nog enigsinds op de rit houdt. Hij geeft mij structuur omdat hij zorg nodig heeft. Had ik hem niet gehad dan weet ik zeker dat ik nu hele dagen in een hoekje van de bank lag. Want dat gevoel heb ik wel altijd.

Het is moeilijk maar ons verantwoordelijkheidsgevoel is toch net wat sterker dan wat ons overkomt. Maar ook sterke mama's moeten een keer nadenken of het pad wat we nu bewandelen de gezondste is. Goed voor jezelf zorgen om goed voor je kindje te zorgen mag je ook niet onderschatten. Misschien kun je een compromis met jezelf maken en je kindje alleen overdag een tijdje wegbrengen?

Veel sterkte met alles!

Hi,
Zo te horen is dit gewoon een burnout. Naja niet gewoon, maar ik heb er ook 1 en herken alles wat je zegt. Autorijden kon ik niet goed door spanning en doordat mn ogen vermoeid zijn dus de bewegende beelden niet kan bijhouden. Inderdaad, het gevoel dat je misschien wel "out" gaat en je lichaam niet onder controle hebt. Helaas hoort het er allemaal bij en is er nu niet 123 een oplossing voor, behalve rust. Ooit zei een coach tegen mij dat je "gewoon autorijden wee moet oefenen". Ik denk er anders over. Sinds ik mn lijf nu meer dan een half jaar echt rust geef, krijg ik geen paniekaanvallen meer, niet meer angstig in de auto. Wandelen helpt maar als je oververmoeid ben zal ik gewoon vooral lekker liggen met een rustig muziekje of gewoon lekker niks. En je zegt dat je kindje de enige reden is dat je je bed uit komt, en je hem daarom niet wil weg brengen? Dan zeg ik, de enige manier om te herstellen is je rust te pakken dus misschien wel juist dat bed kiezen in plaats van alle verplichtingen en stress. Wees lief voor jezelf en kies voor jezelf, dat is de enige manier!

Mijn zoon had deze symptomen ook. Niks geen Burnout maar een B12 TEKORT!!
ALS JE DAAR NIKS AAN DOET KUNNEN DE SYMPTOMEN EN KLACHTEN STEEDS GEKKER WORDEN. AUB MELD JE AAN BIJ DE FACEBOOK GROEP B12 DE VERGETEN ZIEKTE. DAAR IS EEN SPECIALIST DE BEHEERDER. ZIJ HEBBEN MÍJN ZOON GERED. DOEN!!

Ik zit ook al meer dan een jaar in deze strijd. Elke dag voel ik de spanning angst duizeligheid en vermoeidheid door mijn lichaam. Wel heb ik vooruitgang als ik et vergelijk met vorig jaar, toen was alles nog iets intenser. Veel rusten(en ook wel inspannen om dat systeem weer te leren ontspannnen) en ontprikkelen helpt en inderdaad toegeven aan je vermoeidheid. Duurt lang als je lichaam eenmaal de stekker eruit getrokken heeft. Ik had ook constant een licht gevoel in me hoofd enorm duizelig en continu het gevoel flauw te vallen met name de ochtenden vorig Jaar nog. Gelukkig heb ik dat nie meer zo. Wel als ik overprikkeld door de wijk loop en het me hersenen te veel word dan krijg ik het gevoel flauw te vallen samen met alle spanningen en duizeligheid sensatie. Daarom is het beter om te wandelen in de natuur.

Heel herkenbaar allemaal!
Ik heb een tijdje een burn out, maar mijn psycholoog heeft een andere diagnose gesteld als achterliggende reden. Zo zie ik het dan. Ernstige depressie, ernstige angstklachten en dan met lichamelijke klachten. (Ongeveer dezelfde pijn als jij).

Ook ik heb een jong gezin, en ik vind het heel moeilijk om niet volledig te kunnen meedraaien in het gezin. Het is zwaar voor mijn partner, maar hij wilt dat ik goed voor mezelf zorg. Als ik dat niet doe, dan ben ik echt een heks naar degenen die dichtbij me staan. Na 2 jaar gaat het een stuk beter. Ik doe meer qua activiteiten (werk en sociaal), maar nog steeds moet ik net zoveel rust pakken. Het is hartstikke logisch, maar toch ben ik er heel verdrietig en boos om.

Het vriendinnetje van mijn dochter (15) moest ook s'nachts naar het ziekenhuis vanwege een paniekaanval, kort daarna ook een moeder (45)van een vriend van onze zoon.

In beide gevallen kennen wij de geschiedenis van beide personen. In beide gevallen gaat het om het gebrek aan een stabiele leefomgeving. Scheidingen, nieuwe vader/moeders, toch weer weg gaan, ruzie, onrust, etc. Het gebrek aan veiligheid, geborgenheid en stabiliteit in je leven is allesbepalend hoe jij je voelt. Dit is de kern van je leven, de basis van de pyramide van Maslov. Alles valt en staat met deze basis. Een paniekstoornis is zo'n foute benaming voor een momentopname. Je zit in een crisis , je zit vast. Je moet dus terug naar de basis en kijken wat daar niet goed gaat.

Ik heb zelf ook een onveilige jeugd gehad, wat een enorme impact op mijn hele leven tot nu toe heeft gehad. Pas nu zie ik ook dat je hierdoor je leven totaal anders gaat structureren om te kunnen overleven. Wat nu pas duidelijk voor mij is geworden is dat ik sterke verbindingsangst heb ontwikkeld, doordat ik mijn ouders niet kon vertrouwen. Dit heeft zich (onbewust) voortgezet in mijn eigen relatie. Bindingsangst, verlatingsangst, verbindingsangst komen allemaal voort uit je opvoeding. Dit komt vaak later pas tot uiting. De klachten die daarbij horen zijn o.a. Veel spanning, volledig uitgeput, apatisch, vluchtgedrag of juist vast willen klampen, angstgevoelens, terugtrekken, impulsief, etc. etc. Erg veel mensen hebben onbewust hiermee te maken. Voor mij geldt verbindingsangst overduidelijk. Niet de oorzaak, wel het gevolg.
Op Youtube staan hele goede video's met uitleg hierover. Ik zeg niet dat je hiermee te maken heeft, maar voor mij was het een eye-opener en precies waar ik zelf nu mee te dealen heb en oorzaak was van mijn burn-out.

Succes!

Bedankt voor jullie reacties. Ik zal systeem therapie eens opperen bij de psycholoog.

Autistisch burnout ken ik als term niet. Maar lijkt me neer te komen op structureel autistische behoeften negeren en op die manier over grenzen heen gaan in het leven? :)

Vervelend zeg!

Paniekaanvallen krijgen gebeurt als je op je tenen loopt, of al burnout bent.

Dus als je de rek er uit is en je gaat door, krijg je paniek.
Paniek zijn de alarmbellen van je lichaam dat er iets anders moet.

Als het goed met je gaat en je krijgt alleen paniekaanvallen in specifieke situaties heb je last van een paniekstoornis.

De eerste 9 maanden constant een wazig gevoel gehad, dat is nu gelukkig weg.
Ook lich klachten, ademhaling, veel boeren, last van het hoofd.

Ik heb dat ook dat vele boeren.. denk dat je ook wel het duizelig gevoel in je hoofd hebt.. of als je buik aangespannen voelt

Klopt, dat heb ik ook. Zal wel stress zijn.
En ik heb soms het gevoel dat mijn hoofd niet goed werkt.
Veel zorgen maken. Druk malen om dingen.
Heel vervelend

Jeetje wat vervelend voor je. Ik zit in soort zelfde situatie. Probeer toch elke dag dankbaar te zijn voor kleine dingen. Dak boven mijn hoofd, eten bijvoorbeeld. Zo probeer ik nier te blijven hangen in negativiteit.
Veel sterkte

Ik vind het knap dat je al werkt ik zit nu 1 jaar in mijn burnout. Werken lukt nog niet kan nog niet met openbaar vervoer reizen. Kan niet tegen drukke plekken. Zoals een drukke stad zelfs boodschappen doen voelt al gauw raar in mijn hoofd word nog vaker duizelig. Mijn ogen zijn ook snel vermoeid door licht of door inspanning zoals tv kijken of op de tel. Nog snel duizelig bij te veel achter elkaar poetsen. Het duurt inderdaad lang.. maar als ik het vergelijk met 1 jaar geleden dat ik niks meer kon zie ik toch kleine stapjes vooruit. Blijf positief je lichaam heeft wat meer tijd nodig. Maar het komt goed. Gr

Heel herkenbaar. Zit nu meer dan 1 jaar in burnout en lijkt geen einde aan te komen. Heb zelf ook soms het gevoel dat dit niet meer goed gaat komen. Ik was mijn werk aan het opbouwen maar heb me weer volledig ziek moeten melden na een behoorlijke terugslag. Terug bij af dus. En dan maar de moed erin blijven houden terwijl dit steeds moeilijker wordt. Voel me nu al jaren slecht en ging maar door en door totdat de echte klap kwam. Daarna ging het met vlagen wat beter en nu lijkt het alsof ik weer terug bij af ben.

TIP VOOR ALLE MENSEN: LAAT JULLIE B12 TESTEN!! BURN-OUT KLACHTEN BLIJKEN VAAK DOOR B12 TEKORT TE KOMEN. DIT TESTEN MOET GOED GEBEUREN. B12, METHYLMALONZUUR, HOMOCYSTEÏNE. JE WORDT STAP VOOR STAP GEHOLPEN IN DE FACEBOOK GROEP: B12 DE VERGETEN ZIEKTE. ZE HEBBEN MIJ GERED. IK KRIJG NU 2 B12 INJECTIES PER WEEK. MIJN TE KORT WAS EXTREEM. HERSTEL DUURT LANG, HOE ERGER HET TE KORT HOE LANGER HET HERSTEL. ALSJEBLIEFT MELD JE AAN EN BLIJF NIET SUKKELEN. GEEN B12 SMELT TABLETTEN NEMEN!!

Dat boeren daar heb ik ook vreselijk last van gehad. Niet schrikken. Maar na mijn hartaanval kreeg ik maagbeschermers die eigenlijk horen bij die andere maagonvriendelijke pil. Maar weg waren de klachten. Als ik nu stop daarmee komen de boeren en vreselijke maagklachten terug. Misschien verkrijgbaar via arts? Ze zijn ook bij de drogist verkrijgbaar maar veel te weinig pillen voor veel geld. Maar ze helpen abnormaal goed.

Wat heel goed helpt bij een depressie zijn die omega pillen gemaakt van plankton. (Niet van vis dus) Dit is geen reclame. Ik krijg er het gevoel van vroeger van terug. Je weet wel. Lekker thuis gezellig genieten van je hobby met het gevoel wat je vroeger ook had. Blijkbaar een stof die het menselijk brein nodig is. Echt waar!

Goudvisje, waar haal je dat? Visolie is al behoorlijk prijzig.

Bij een bekende winkel die ook veel goedkope rommel verkoopt.

En nu gaan raden? Xenox? Kruidvat? Lidl?

Action?

Action?

Terugval in Burn out.
Wanneer zijn jullie begonnen met wandelen? En is medicatie een aanrader om uit je terugval te komen.? Zoals AD? Doe vooral rustig aan, V b12, magnesium en gezond eten. Klachten zijn anders en heftiger dan de 1e keer burn out. Maar lichamelijk ook moe maar kan af en toe wel de deur uit voor mijn gevoel, kost wel wat moeite. Tips? Mensen die dit herkennen?

Ik liep na 6 weken , maar was toen echt enorm duizelig alsof ik enorm dronken was mijn hoofd voelde alsof et ging ontploffen. Bij elke stap had ik angst in me lichaam samen met et gevoel out te gaan. Het bos hielp mij toen veel en natuurlijk de ademhaling laag ademhalen als je de paniek voelt opkomen. Dat allemaal zonder medicatie spreek over 1,6 jaar geleden nu lukt et natuurlijk wat beter maar nog steeds bezig met herstellen en nog niet aan t werk

Daar sluit ik me bij aan. Ik viel ook veel af die eerste maanden. De stress vrat me zowat op. Op goeie dagen kwam er wat bij maar op slechte vloog het er weer af. Mijn lichaam vroeg continu om eten maar ik had weinig eetlust, at wel goed omdat het moest maar viel toch af. Maar idd iets lichamelijks uitsluiten is ook belangrijk.

Boeren betekend dat je te veel lucht inhaleert. Je ademt verkeert. Of anders gezegd je hyperventileert.
Helemaal niet erg. Maar probeer een buikademhaling te krijgen en bewust te worden van je ademhaling. Op internet staan genoeg tips.
En ik lees dat jullie tips geven over medicijnen. Eh. Lijkt me heel raar. Je bent in een burn out gekomen doordat je mentaal over de grens bent gegaan (geen nee hebt gezegd). Hoezo moet je dat oplossen met lichamelijke supplementen.. Je hebt gewoon rust nodig.
Het kan een placebo effect hebben. Doordat je erin geloofd dat het gaat helpen. Maar echt uit de burn out komen door medicijnen lijkt me sterk.

Medicatie kan de angst wat dempen maar uit de burnout moet je zelf uitmaken. Ik ben bijna 2 jaar b.o heb heel veel last van spanningsklachten en ook met drukke plekken dan kan ik enorm duizelig worden

Heel veel sterkte!

Komt echt goed!!! Goed luisteren naar je lichaam!!!! Niet over je grenzen heen gaan...een kleine terugval is niet gelijk weer B.O....sterkte

Herkenbaar, het gevoel weer terug te vallen is verschrikkelijk. Blijf positief!

Snap je helemaal ook al krijg je hulp je denkt echt dat je een gek bent je voelt je toch alleen

Ik snap het helemaal, ik zit ook thuis met een burn out maar ik probeer het niet aan de kinderen te laten merken. Elke dag moet ik rusten om dit vol te houden, ze allebei naar school brengen, gezond eten klaarmaken, helpen met huiswerk, de afwas en de was, boodschappen, .. eigenlijk is het mij allemaal te veel maar het moet!

Heel herkenbaar. Het slechte slapen en het gejaagde gevoel komt en gaat. Daar ben je helaas niet zo 1,2 van af. Ik heb dit wisselende gevoel nu al 9 maanden. Ik merk dat ik op veel zaken er op vooruit ga maar slapen en het gejaagde gevoel blijft een probleem. Er zijn 3 dingen die je hieraan kan doen; ademhaling vertragen ( 2x per dag trainen ) bewegen, en rusten.

Hoe is het gegaan sinds je post?

J, niet helemaal. Veel en goed eten zorgt voor een stabieler systeem. Je lichaam moet veel repareren en heeft veel stoffen nodig, waaronder kalium, magnesium en zouten. Als je te weinig eet zal je lichaam onstabieler zijn en je eerder paniek krijgen. Veel eten en 80% gezond en er lak aan hebben dat je aankomt.

Ontzettend bedankt voor jullie antwoorden!
Zo zie je inderdaad wel dat het verschilt per persoon. Ik had niet verwacht om zo snel al antwoorden te krijgen (:

Beetje laat, maar ik herken dit jammer genoeg erg. Ik weet niet waar of hoe ik hulp kan krijgen

Het hoort er allemaal bij. Ik heb in januari veel sociale verplichtingen gehad. Daarna verkoudheid. Voel me ook totaal gesloopt. Elke dag hoofdpijn. Spierspanning weer hoog. Volgens psycholoog moet ik mezelf beter begrenzen. Tja....dat is juist zo moeilijk voor mensen in bo, niet gewend om hun grenzen aan te geven. Dus ff n dip, moet mezelf weer herpakken. @Bart: je kunt een coach of psycholoog zoeken die je begeleidt in je burnout. Ik loop nu 15 mnd bij psycholoog, in t begin 2x per maand. Nu 1x per 6 wk. Zij houdt de vinger aan de pols en stuurt bij als dat nodig is.

Hi Chipotel, ik herken heel veel in jouw verhaal, ook bij mij gaat het een periode goed en dan ineens zit ik weer op mijn oude niveau. Wat een struggle! Ik wens jou (en alle mensen die hiermee worstelen) heel veel sterkte en doorzettingsvermogen!

Same here ! Paar weekjes redelijk gegaan, niets geks gedaan en nu weer terugval. Worstelen met de dagen en negatieve gedachten.

Het hoort er allemaal bij, gaat goed komen daar houd ik mij aan vast.
Hoi vol allemaal !!!