Therapiepsycholoog
Netwerk van therapeuten
en psychologen
Therapiepsycholoog

Burnout - forum lotgenoten


 

Lotgenoten burnout

Heb je een burnout? Of loop je (bijna) tegen een burnout aan?
Voor veel mensen lucht het op als ze hun verhaal opschrijven en delen.

 

  • Je kunt hier je hart luchten.
  • Je kunt de verhalen van lotgenoten lezen.
  • Je kunt reageren op de ervaringen van lotgenoten.

 

Ontdek hier de verhalen van andere mensen met burnout-klachten en deel jouw eigen verhaal.

 


+ Mijn verhaal delen




Alle verhalen


Verhaal 1 - Ik denk dat ik een burn out heb

Ik denk dat ik een burn out heb. Ik heb de afgelopen weken aardig wat beslissingen genomen en daardoor veel moeten regelen of nog te regelen.

 

Sinds 2 weken voelde ik me al niet zo lekker en afgelopen weekend kreeg ik de klap. Een soort van hyperventilatie. Sindsdien ben ik nog meer moe en uitgeput. Last van misselijkheid en hartkloppingen. Hoofdpijn enz.

 

Ik hoop dat hier mensen zijn die dit herkennen.


Knuddel

25
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:

Ik herken wat je schrijft. Het klinkt vergelijkbaar als dat van mij.


Unnikje

Jouw reactie:



Verhaal 2 - Ik stagneer in mijn herstel van burn out

hallo,

ik wil graag me verhaal doen omdat ik merk dat ik stagneer in mijn herstel van burn out.

Momenteel kramp ik nu al 12 maanden met mijn burn out en de zonneschijn aan de eind van de tunnel heb ik nog niet gevonden.

Echter ben ik benieuwd of er meer mensen zijn die krampen met een burn out maar dan voornamelijk het aparte/nare malaisegevoel waar je dag in dag uit mee te maken hebt.

ik kan dit moeilijk accepteren omdat dit mijn leven beheers. het is zo'n apart gevoel dat het niet te beschrijven is in woorden. ik noem het vaak voorstadium van griep of juist herstel fase van een kater.

Graag zou ik met iemand in contact komen die dit gevoel ook ervaart en hoe hij of zei hier mee omgaat.

mattie

21
6
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Ik herken deze klachten, zit sinds september2019 thuis. Als je het accepteert wordt het al een stuk beter.

Jorit
Reactie:
Ik heb dat gevoel ook. Vreselijk. Het moet slijten. Langzaam perioden dat het weg is, dagen dat het weg is om in normale omstandigheden te verdwijnen.
Sterkte en troost dat er nog iemand is met dat gevoel.

Anoniem
Reactie:
Ik heb sinds vorig jaar een hele heftige burnout,hartritmestoornissen,hoge bloeddruk,pijn op de borst en hoofd(een strakke band)en pijn in de oogkassen en wangen.Heel vaak een grieperig gevoel.Ben nu een jaar en 3 mnd in deze uitzichtsloze rollercoaster en probeer er aan alle kanten uit te komen.Ik herken jouw verhaal.Mijn arts zei me dat het bij mij nog wel even duurt voordat ik eruit ben.Ik voelde al 2 jaar dat ik constant achter alle feiten aan liep en toch maar doorgaan,want kom op!vooruit!moeten!Ik kan nu niet veel meer,ben zo moe.Dus tijd geven en rust,dat is alles wat je kunt doen.

Mlletje
Reactie:
Ik herken dit ook heel goed. Ik ben al 12 jaar mantelzorger en kan echt niet meer. Ik ben ook al 1 jaar thuis en voel me nog even moe, lusteloos en bijna depressief. Ben gevangene door de zorg... Compleet op.

Gerdje
Reactie:
Ik herken wat je schrijft, ik ben nu inmiddels jaar verder, ik voel wel dat het beter gaat, maar dat laatste stukje is knap lastig. Je wilt graag weer, maar je hoeft maar iets teveel te doen, en je wordt weer terug gezet.

Klinkt als dubbele burnout, je accepteert je burnout niet, of je hebt nog een depressie naast je burnout. Ben je een doorzetter, niet zo snel klagen, ik moet niet zo zeuren, altijd schouders eronder dan erken je burnout niet. Wees lief voor jezelf (minder streng zijn), heb compassie voor jezelf (dat ontbreekt erbij mij soms wat aan).

Veel sterkte, heb geduld, het komt goed.

Steffen
Reactie:
Hi,

Ik herken dit. Ook plusminus een jaar in BO en ervaar zelf de vooruitgang als nihil. Flink frustrerend soms en aan de andere kant ook bewustwording dat er maar een weg is en dat is de weg van acceptatie. Lief zijn voor jezelf, goed voor jezelf blijven zorgen en je vooral niet meten aan andere mensen en verhalen.

Sterkte!

Lieve

Jouw reactie:



Verhaal 3 - Gejaagd, stress, hartkloppingen, paniekaanvallen

Al veel overwonnen. Moeilijke keuzes gemaakt. Nu sinds juli dit jaar, loop ik vast in mezelf.

De laatste maand beginnen de burn-out signalen me pas echt duidelijk te worden. Ik vermoed dat het langzaam naar het punt is gesluimerd waar ik nu ben.

Ik kan niet meer! Voel me gejaagd al vanaf het moment dat ik wakker wordt. Het gevoel van stress sluimers contant in mijn lijf. Hartkloppingen en paniek aanvallen.

Ik voel me radeloos. Ga vandaag naar de huisarts en opzoek naar een therapeut.


Unnikje

17
2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Herken mezelf in je verhaal. Sinds 3 maanden thuis met burn out. Opgejaagd gevoel, trillen de hele dag, angsten en paniek, depressief. Dus veel lichamelijke klachten. Zit aan de medicatie om de dag door te komen en om door te slapen. In januari kan ik in therapie.
Het is moeilijk, maar het komt goed.

Paulien
Reactie:
Goed dat je naar je huisarts gaat en hulp van een therapeut wil.
Naar dat je je zo voelt.
Voor mij is het heel herkenbaar. Vreselijke periode in je leven.
Burn out diagnose, maar daarna begint het pas.
Heel veel succes. Kop op.

Paulien

Jouw reactie:



Verhaal 4 - Burnout, ik dacht dat overkomt mij niet

Ziek worden van je werk terwijl je het prima naar de zin hebt. Ja, het kan echt. Vorig jaar heb ik eindelijk toegegeven aan mijn klachten.

Niet meer kunnen slapen, veel hoofdpijn, slecht kunnen concentreren. De burn-out verschijnselen waarvan ik dacht dit overkomt mij niet.

Maar eenmaal toegegeven aan dit "verschijnsel" moet je er mee aan de slag. Ik heb toen therapie gedaan. Het gaf mij echt innerlijke rust en ik kwam mezelf tegen.

Ik leerde weer hoofd-en bijzaken te scheiden en vooral weer naar mijn lichaam te luisteren. Ik heb mijn leven totaal veranderd en het voelt als herboren worden.


Anoniem

14
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 5 - Na burnout bang om over grenzen te gaan

Twee jaar geleden ben ik uitgevallen van mijn werk vanwege burn-out klachten. Ik ben toen drie maanden volledig thuis geweest en daarna gaan re-integreren.

 

Ik werk nu sinds een jaar weer volledig, maar ik merk dat ik erg de rem erop heb. Ik ben zo onzeker om weer over mijn grenzen te gaan, dat ik eigenlijk stil sta in mijn ontwikkeling.

 

Ik weet niet goed hoe ik met die onzekerheid/angst om moet gaan. Hopelijk wordt het geleidelijk minder.


Anoniem

12
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Herken ik helemaal. Ik hoor vaak verhalen van mensen met een burnout die het moeilijk blijven vinden zich aan hun grenzen te houden. Ik heb het tegenovergestelde, ik ervaar heel veel spanning als ik iets ga doen wat mogelijk over mijn grens is, omdat ik inmiddels weet wat er kan gebeuren als ik er overheen ga. Ik hoop ook dat het geleidelijk minder wordt en dat goede ervaringen mij mijn vertrouwen teruggeven, maar tot nu toe gaat dat erg langzaam.

Anoniem

Jouw reactie:



Wil je ook je hart luchten?

+ Mijn verhaal delen


Verhaal 6 - Nog midden in een burnout

Nog midden -in en herstellende -van een burn-out.
Op werk gaat wel weer redelijk ,
ben weer hard aan proberen rustig er in te komen .
Alleen privé , nu bedoel ik ,


Buren en mensen waar je zelf altijd veel belangstelling voor had , juist als ze zelf ziek waren , was je er voor hen , en nu dikke vriendinnen met de naaste buurvrouw van mij
wie er nog niet zo lang woont , de mond vol over hen wat niet deugde , en nu de beste vrienden met elkaar , wat heb ik misdaan ?


Ze schrijven vol op face book over de leuke uitjes die ze met elkaar doen en spelletjes die ze samen doen. Nu kun je zeggen lees dat dan niet , maar ik ben een mens en heb face book , ik laat het niet door hun bepalen ,


Maar buiten dat knaagt het wel aan mij en
Doet het voor mijn situatie geen goed .


Anoniem

11
2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Sterkte ermee!
Als je ziek wordt leer je je echte vrienden kennen.
Heb het jammergenoeg zelf ook ervaren.

Anoniem
Reactie:
Klinkt niet als een oprecht persoon , als je eerst vol oordelen zit en dan vrienden mee word, het licht niet aan jou maar aan die persoon , waait met de wind mee wat er op haar pad komt , en zieke mensen zijn niet altijd leuk om mee om te gaan dat doe je niet expres dat is nu zo .
Ik ben ook wat vrienden kwijt geraakt en met sommige closer mee geworden .
Als je weer de ouwe bent denk je er luchtiger over . Maar op slechte dagen zijn insta en Facebook niet altijd handig, als je zo een dag heb kijk je een dagje niet dat mij uiteindelijk wel
Succes

Anoniem

Jouw reactie:



Verhaal 7 - Angst, vermoeidheid en hopeloosheid

Als ondernemer in hart en nieren kon ik alles aan. Niets was me teveel en kon mensen echt enthousiast maken en motiveren.


Ergens merkte ik wel dat er meer spanning kwam en dat ik niet meer de uitdaging zag. Ook werd ik steeds minder vriendelijk.

 

Op een dag ging het lichtje uit. Ik kon niks meer en er was alleen maar angst, vermoeidheid en hopeloosheid.

Wat verschrikkelijk om hulp te vragen (nog meer falen in de grote ellende). Het is de moeite waard om naar een therapeut te gaan waar je een klik mee ervaart. Rust creëren en daarna mezelf weer opbouwen.

Mensen zoek ook hulp. Investeren in jezelf is een dubbele vakantie waard.


Anoniem

11
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Ik herken het zo. Bij mij ging ook van de een op andere dag het lichtje uit. Ik zat gewoon Netflix te kijken en bam eerste paniek/angst aanval. Heb overal al hulp gezocht maar nog niet de juiste tegengekomen, helaas.


Annemiek

Jouw reactie:



Verhaal 8 - Volledig opgebrand en trillend en angstig wakker worden

Ik werk in de jeugdzorg en er kwam een reorganisatie aan. Het werd mooi gepresenteerd en dat er betere zorg zou komen. Ik ging er helemaal voor. Vervolgens bleek het meer een bezuiniging te zijn, minder personeel en meer cliënten helpen.


Wat een teleurstelling. Als je het er niet mee eens bent, dan kon je beter vertrekken was de boodschap van het management. Dat was het dan; 10 jaar lang met liefde voor de cliënten en organisatie aan de slag. Altijd onbetaald overwerken. Altijd die extra dienst of even langer blijven, zodat er een extra activiteit kon worden gedaan in die krappe bezetting.

Ik kwam thuis en kon niet meer slapen. Vervolgens crashte ik volledig en werd trillend en angstig wakker. Ik durfde niet meer naar buiten. Van de één op ander dag was ik helemaal niets meer, machteloos in een hoekje en niet meer kunnen concentreren. Volledig uitgebrand, zoals dat zo fraai heet.


Wat ben ik blij hier een goede therapeut gevonden te hebben. Ik ben er nog lang niet, maar begin wel steeds meer voor mezelf te kiezen en me te richten op persoonlijke groei.


Anoniem

11
3
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
heel herkenbaar werk zelf ook in de jeugdzorg. Hoe is je herstel verlopen.gr

mattie
Reactie:
Wat een verhaal van jou, inderdaad je bent denk ik over je grens gegaan. Je hebt een therapeut gevonden is dat een psycholoog of een coach.
Hoop dat je snel weer de oude bent al zal dat wel even duren, maar misschien uiteindelijk kom je er sterker uit.
Succes van iemand die je begrijpt.

Inge
Reactie:
Had je ook last van geheugenverlies?

Floris D.

Jouw reactie:



Verhaal 9 - Ben er nog niet

Ik ben sinds november 2019 thuis. Ik heb een burn out. Heel veel paniekaanvallen en angst heerst mijn dagelijks leven. Dagelijks sta ik met hartkloppingen en moe. Ik heb hulp gezocht bij een pyscholoog. Maar ik ben er nog niet.

Jartit

10
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 10 - Geen burn-out maar een bore-out

Heb ik dan een burn-out? "Nee, een bore-out.", zei de dokter. Maar niemand gelooft me.

Sinds december ben ik thuis met een bore-out. Ik vind geen voldoening meer in m'n werk. Volgens mijn huisarts zijn de symptomen hetzelfde als een burn-out.

Ik werk graag, altijd gedaan. Ik zou ook heel graag terug gaan werken, maar ik krijg de kriebels als ik aan mijn takenpakket denk. Die kriebels die voel ik alleen maar, die kan ik niet uiten. Want niemand lijkt me te begrijpen.

Op het werk denken ze dat ik niet graag kom werken, mijn vriendinnen denken dat ik profiteer van het systeem en mijn vriend denkt dat ik liever huismoeder ben.

Waarom wordt een burn-out wel begrepen en een bore-out niet? Ik voel me nog slechter dan voordien ...


Anoniem

9
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:

Hey hallo,


Jouw verhaal komt me bekend voor. Ik heb vorig jaar een burn-out gehad, ik ben dan veranderd van werk (van rusthuis naar thuiszorg) desondanks dat ik mijn werk in het rusthuis heel graag deed heb ik deze beslissing genomen omdat ik het niet meer aankon... de omgang met de mensen hypocriete collega s en noem maar op...


Maar dan kwam ik in de thuiszorg en wat blijkt nu, ik haal totaal geen voldoening uit deze job. Hoe hard ik ook mijn best probeerde te doen ik voelde aan alles dat het weer op niets zou uitdraaien!!


Mijn symptomen waren dezelfde als bij mijn burn out overprikkebaar ,paniekaanvallen,last in mijn benen, bijna niet meer kunne stappen, kortademigheid, pijn in mijn borst hartkloppingen ...


Alleen wist ik wel dat het niet kwam door hard te werken maar van me steendoodbte vervelen en voor de zoveelste keer nog maar eens met de stofzuiger rond te gaan om toch maar iets te doen te hebben.


Mijn nieuwe collega's vinden echt van zichzelf dat ze bergen werk verzetten en dat is goed voor hun.. maar voor mij is dit geen werk en ik heb altijd het gevoel dat ik mijn tijd verdoe terwijl thuis alles blijft liggen en als ik thuiskom er gewoon de energie niet meer voor heb om mijn eigen huishouden te doen.

 

Ik heb 2 schatten van kinderen en een heel erg lieve man die me probeert te begrijpen ik wil terug de vrouw en de mama zijn die ik was .. mijn steentje ook op financieel kunnen bijdragen.. een werk vinden waar ik met plezier vroeg voor opsta, laat ga slapen maakt niet uit! Maar me niet meer schuldig hoeven te voelen dat ik thuis ben ...


Nikki

Jouw reactie:



Wil je ook je hart luchten?

+ Mijn verhaal delen


Verhaal 11 - Weer een zware burnout-terugval

Ik heb anderhalf jaar geleden een burn out gehad en ben na een half jaar weer begonnen, dat ging een tijdje goed, tot ik een flinke terugval kreeg en weer 2 maanden moest herstellen.

 

Nu heb ik weer een zware terugval en voel me eigenlijk radeloos. Ik heb therapie, waarvan gezegd wordt dat ik meer autonomie moet aanleren. Niet meer leunen op anderen.

 

Maar ik ben zo het vertrouwen in mezelf kwijt geraakt dat ik niet weet waar ik moet beginnen, ja in kleine stapjes je eigen dingen doen.. Maar dat deed ik al. Iemand noemde mij bewust onbekwaam. Ik weet precies wat ik moet doen, maar val toch iedere keer terug.

 

Volgende week begin ik met 1 klas en heb de hele week ervan wakkergelegen. Ook weet ik dat ik een vechter ben en dat kan ik niet loslaten uit angst alles kwijt te raken. Ook wetende dat ik hiermee fout zit. Veel zelfafwijzing dat blijkt wel.

 

Ik ben veranderd van iemand die vol en met plezier in het leven stond naar iemand die niets meer aan kan bijna.


Yvette

7
2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:

Ik heb iets dergelijks meegemaakt in de gezondheidszorg. Het heeft me meer dan een jaar gekost om alles weer een beetje op de rit te krijgen. En mijn ervaring is dat je altijd kwetsbaar blijft.

Ook de fysieke verschijnselen horen daarbij. Vermoeidheid, snel geagiteerd, spierpijn, enz. Dat iemand je bewust onbekwaam noemt, vind ik onbeschoft. Je kunt het wel, maar door de enorme overbelasting over langere tijd, moet je daar eerst van herstellen.

Ik heb goed nieuws en troost. Ik ben na een lange periode van herstel andere dingen gaan doen en heb me dankzij de burnout in een richting kunnen ontwikkelen die ik nooit voor mogelijk had gehouden.

Een paar vrienden/ collega's zijn me blijven steunen en dat zijn nu mijn dierbaarste vrienden. Heb geduld, jaag niets na. Het komt vanzelf. Sterkte.


Peter
Reactie:
Er zal een reden zijn dat jij over je grenzen gaat.
Zou proberen om te gaan leren goed naar je lichaam te luisteren!
En iedereen heeft wel een mening over vanalles.. maar alleen jij weet wat je voelt!
Zou een goede therapeut zoeken die je helpt om in je eigen kracht te gaan staan!
Sterkte ermee!
Ik spreek jammergenoeg uit ervaring 😊

anoniem

Jouw reactie:



Verhaal 12 - soms ben ik het vertrouwen volledig kwijt

Eind oktober was ik 10 jaar samen met mijn vriend. Wekenlang heb ik hier naar uit gekeken en van alles bedacht om deze mooie mijlpaal te vieren. De middag van ons jubileum ben ik na een aantal tegenslagen oververmoeid naar huis gegaan. Je raad het al, het diner was geen succes. Ik kon mijn ogen amper open houden en smeekte in mijn hoofd dat de gerechten zo snel mogelijk achter elkaar op tafel zouden worden gezet. De volgende dag meldde ik me ziek om uit te rusten. Ik kon alleen maar huilen en was bekaf. Een dag later werd ik zo beroerd dat ik letterlijk alle spanning heb uitgekotst. Na een paar dagen voelde ik me lichamelijk weer wat opgeknapt en maakte ik de afspraak met mijn leidinggevende dat ik weer zou beginnen. De nacht voor mijn eerst werkdag kreeg ik mijn eerste paniek aanval. Zorgplannen, akkefietjes op het werk, registraties ik kon het allemaal niet meer bolwerken. Mijn psycholoog vertelde me dat ik een burn out had. Ik meldde me definitief ziek en ben gaan rusten. Maar na 2 maanden werd ik niet beter. Ik voelde me alleen maar slechter. Mensen in mijn omgeving begrijpen mij niet. Ik heb veel last van angsten en paniek aanvallen. De feestdagen heb ik thuis doorgebracht, alleen. Mijn leven is zo veranderd. Het kon nooit gek genoeg. Feestje hier, etentje daar. Ik durf nu soms niet eens het huis uit en ben voor alles gespannen. Ik heb het gevoel de controle te verliezen over mijn leven en ben radeloos en verdrietig. Iedereen zegt me dat het beter word. Maar wanneer? Soms ben ik het vertrouwen volledig kwijt. Ik heb een lieve psycholoog die me nieuwe handvatten geeft maar ben ontzettend ongeduldig. Op mijn goede dagen ga ik snel weer over mijn grenzen heen omdat ik dan gewoon even mezelf en gelukkig wil zijn. Als er iemand goede raad of tips heeft hoor ik dat graag. Ik wil mijn leven terug. Liever vandaag dan morgen...

Maureen

7
5
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Hoi Maureen,

Ik herken mijn verhaal in dat van jou wat betreft je klachten en je gevoel. Ik ben twee maanden thuis geweest, terug aan de slag gegaan omdat ik me "beter" voelde en dacht dat ik het aankon. Maar na een paar moeilijke momenten op het werk die mijn zelfvertrouwen schaadden, ben ik dit weekend terug hervallen met paniekaanvallen - kokhalzen, opgejaagd voelen,....Ik wil ook zo graag mijn leven terug en ik wou ook dat ik de oplossing had of zag. Dus ik begrijp je volledig. Ik denk dat niemand ons kan helpen met tips, we zullen zelf moeten leren relativeren en zorg dragen voor onszelf. Maar dat is makkelijk gezegd he.

Dikke knuffels,

Nancy

Nancy
Reactie:
Ik herken het de eerste 2 maanden bleef ik ook nog van alles doen de angst en paniek aanvallen komen denk ik vooral omdat je geest niet tot rust komt , ik sliep helemaal niet meer en de ochtenden waren het ergste ik was heel opgejaagd in de ochtend.
Ik heb er veel over gelezen en wat mij geholpen heeft is gezond eten helemaal geen koffie en suiker , 3x per dag eten en daar ook een moment van maken .
Weinig tv , meer dingen met me handen doen als bakken of breien.
Ik dacht ook dit komt nooit goed maar als ik terug kijk ben ik al heel ver , en dat helpt mij
Ik zit nog in de burn out heb het inmiddels een half jaar dus ja het duurt lang , maar het duurt ook lang om het te krijgen , accepteren is het moeilijkste .
Zet hem op !

Hey Maureen,
Reactie:
Hoi Maureen,
Ik ben het volledig eens met de reactie hierboven.
Begin met goed voor jezelf te zorgen, probeer dingen te doen waar je plezier en rust in vindt.( sporten, wandelen in de natuur, hobby's)
Ik kan mezelf redelijk goed helpen met ademhalings meditatie.
Neem niet teveel hooi op de vork maar doe het stap voor stap.

Succes


Marco
Reactie:
Beste maureen

Toen ik je verhaal zo las raakte me dat heel erg.
Het gevoel angstig te zijn,verdrietig en eenzaam en alleen.
Helaas herken ik het ook,daarom weet ik hoe erg moeilijk het allemaal is.

De laatste tijd zoek ik ook meer de rust(wil meer alleen zijn)
omdat mijn energielevel soms erg laag is.

De beste tip die ik je kan geven is..
wees lief voor jezelf.
Gun jezelf af en toe echt een dagje tijd voor jezelf.
kijk een leuke serie,laat de boel de boel even en maak echt tijd voor jezelf.
Ik kon dat ook niet (ontspannen) maar heb geleerd als ik over mijn grenzen heen ga dat ik echt ziek ga worden.
probeer ook zoveel mogelijk(met de mensen waarmee het kan) af en toe je hart te luchten door te praten.
helaas zijn er ook weleens mensen waar je niet echt mee kan praten,maar de mensen waarvan je weet dat die naar je kunnen luisteren is heel erg belangrijk.
Kortom denk goed om jezelf.. gun jezelf tijd en wees lief voor jezelf.

Leontien
Reactie:
Alles ook bij mij herkenbaar! Aangezien ik ook van mezelf dingen “moet” en dingen niet wil missen aangezien niet wil dat mijn leven stilstaat. Wat mij helpt is vooral proberen te begrijpen wanneer je klachten toenemen. Dus ik heb vandaag dit en dit gedaan, hoe vermoeid ben ik in de avond, hoe heb ik geslapen etc. Dus leren luisteren en zonder eerste instantie er iets mee te doen doen of te oordelen. Als je dat je in de gaten hebt wat energieslurpers zijn (en ja dat is alles in minder of meerder mate wat je doet, hoe leuk een activiteit ook is) leer je luisteren naar wat je voelt in je lichaam. Als dat goed gaat ga je naar de volgende stap. Als je 3 dingen aankan op een dag bv. bezoek ontvangen en een wasje draaien en boodschappen doen. Doe je 1 ding. Het andere is reserve bijv .wanneer er onverwachte dingen gebeuren (onverwacht bezoek, een telefoontje etc) , reserve is dus om mogen te herstellen. Deze mindset helpt omdat ik op deze manier mezelf op aardige manier begrens. En ja de eerste tijd zal dit heel onnatuurlijk voelen, misschien ben je daarna zelfs een tijd extra vermoeid maar je zult na enige tijd merken dat je bv sneller inslaapt, beter slaapt , minder piekert en minder lichamelijke klachten hebt. Geduld en niet afdwingen dus. Je lijf is aan het herstellen! Dus bij een burn out, hoe minder je doet hoe vermoeiender eerst, dit is dus helemaal normaal. Je pakt nu pas rust, dan ben je dus op de goede weg bezig 👍. En dat gaat niet werken als je de ene dag ontzettend veel doet en de andere dagen van wijze van spreken van een “zware inspanning” moet bijkomen. Dus reduceren en keuzes maken per dag. En als je deze tip gaat gebruiken, en je gaat over de grens, geef vooral jezelf niet op je kop. Dan pak je het gewoon de volgende dag weer op. Heel veel sterkte toegewenst.

Juul

Jouw reactie:



Verhaal 13 - Beter nog een beetje geduld hebben?

Hallo lezer,

Sind september 2019 ben ik thuis komen te zitten met een “burn out”. Ik ben altijd werkzaam geweest in het hoge segment van de horeca(kok). Nou gaat het herstel met ups en downs. Ik ben er eindelijk achter dat als je dit accepteert en je je aanpast aan de nieuwe situatie, je sneller weer uit de down periode komt. Nu ben ik weer heel rustig begonnen met fitness 1 keer in de week en dat voelt heel goed. Nou is mijn vraag wanneer was voor jullie het punt dat je dacht: ik ga weer proberen te werken? Er zijn dagen dat ik denk dat ik het wel aan zou kunnen maar, er zijn ook veel dagen dat ik al niet goed wordt bij de gedachte alleen al. Ik vraag me af of de succes ervaringen je over het punt heen trekken of dat het verstandig is om gewoon wat meer geduld op te brengen.

Met vriendelijke groet,
Lotgenoot


Jorit

7
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Hey Jorit ,

Ik heb ook gewerkt in hoge segment horeca ,
Ik zit nu in maand 6 ,
Ik ben nu net een beetje bezig met sport ik kan nog niet te veel , ik herken de twijfel wel
Alleen ben je zowel keuken als bediening vrij sportief aan het werk je beweegt veel en staat een lange tijd op je benen . Ik heb nog regel matig slechte dagen .
Ik kies er voor nog te wachten, je zou 2 uur een dag kunnen proberen maar ik denk dat dat lastig is in de horeca en dat je snel gepusht word langere dagen te maken

Succes!

Charlotte

Jouw reactie:



Verhaal 14 - Ik wil het altijd graag goed doen

Ik wil het altijd graag goed doen en heb bepaald niet veel zelfvertrouwen. Op mijn werk doe ik altijd erg mijn best en loop nooit de kantjes ervan af, of althans echt bijna nooit… Mijn leidinggevende is tevreden over mij.

Ik ben daar ergens wel blij mee, maar het betekent ook dat ik het niet wat rustiger aan kan doen. En ik begin erg moe te worden en ben ook niet gelukkig. Ik heb bijna geen energie of ruimte om eens stil te staan of na te denken over hoe ik het anders zou kunnen doen.

 

Ik zou misschien wel ander werk willen, maar wat en hoe moet ik dat aanpakken?


Anoniem

6
2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:

Beste Anoniem,

Heel herkenbaar wat je schrijft. Proberen iedereen en vooral je leidinggevende steeds te 'pleasen' vergt veel energie en gaat vreten aan je. Dit is iets wat je op de lange duur niet kan volhouden want de lat wordt steeds maar hoger gelegd en wees maar gerust dat men weet dat men steeds bij jou terecht kan voor taken die ze zelf kunnen doen, maar liefst van zich afschuiven.

Je zou best eens bij jezelf te rade gaan welke taken je nog wil en kan doen en welke je 'teveel' vindt. Probeer aan je leidinggevende aan te geven dat de grens meer dan bereikt is voor je. Misschien hebben ze er wel begrip voor en kijken jullie samen naar een goede oplossing.

Je hoeft echt niet aan 200 % te presteren want tenslotte wordt je ook maar aan 100 % betaald.

Veel sterkte


Luc
Reactie:

Natuurlijk is een leidinggevende blij met zo'n harde werker.
Welke baas wil nou niet iemand die zich 200% inzet?!


Ander werk lost je probleem niet op.


Een goede balans tussen werk en vrije tijd is belangrijk voor zowel je geestelijke- als je lichamelijke gezondheid. Die balans moet jezelf bewaken!


Als je ziek wordt.....je baas gaat gewoon verder met iemand anders hoor,
Als het je niet lukt om die balans te vinden en te houden zoek dan een goed therapeut die je daar bij kan helpen.


Goed om in je aandacht te houden:
de mens werkt om te leven en leeft niet om te werken.


Anoniem

Jouw reactie:



Verhaal 15 - Wil graag de oplossing - tips welkom!

Ben al enige tijd erg moe en bedoel ik ook echt moe. Mijn benen voelen aan als lood en deze steeds mee te slepen, maakt dat het hele lijf vermoeid raakt. Gooi daar een flinke dosis misselijkheid bij op en hoofdpijn. Nu denk ik niet aan een burn-out dat verre van, alleen wat zal het dan zijn? Wil graag de oplossing hebben, ben een doorzetter/ perfectionist/ harde werker en als ik iets doe dan voor de 110 %..... Heb wel een hectische tijd achter de rug maar he dat zullen vast meer mensen hebben. Hoe gaan zij er mee om? Hoe vinden zij weer de nieuwe energie? Alle tips zijn welkom!
Vind het altijd z'on dooddoener dat je stress hebt, werkdruk of he dat komt door je verleden. Leef nu en in de toekomst..

Ik heb een 1ste stap gezet door hier iets te schrijven. Contact via mail gezocht met deze therapeut.
Hopelijk gaat het mij iets geven en kan ik weer heerlijk mezelf zijn!
Dank:)

M

5
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Wat fijn dat je hulp gezocht hebt M. Dat is inderdaad een goeie stap! Ik ken natuurlijk de therapeut niet bij wie je bent (misschien behandeld hij/zij dit ook), maar denk ook aan voedingsstoffen te kort. Als je veel stress hebt, heeft je lichaam veel magnesium nodig. Extra Magnesium is geen overbodige luxe. Ook vitamine D3 te kort kan extra stress veroorzaken. Als ik je een tip mag geven zou ik een bloedonderzoek doen. Dan weet je precies wat je wel en niet te kort hebt.

Succes!

Nicolette van der Valk

Jouw reactie:



Wil je ook je hart luchten?

+ Mijn verhaal delen


Verhaal 16 - burnout objectief vaststellen?

Hoi lezer,

Ik ben op zoek aan de hand waarvan je objectief een burn out kan vaststellen. Bijv. Gegeven die er uit je bloed zijn af te lezen. Bijv. cortisolwaarden.
Zijn er zo nog meer waarden te halen uit je bloed ?

Ik ben benieuwd te horen.

Josephine

5
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
NAH [niet aangeboren hersenletsel] onderzoek - eventueel scan laten maken - afwijkingen zijn meestal te zien

chiara

Jouw reactie:



Verhaal 17 - na ruim 6 maanden diezelfde klachten nog steeds

Hallo,

Ik heb sinds oktober 2019 last van burnout klachten. In het begin met name constante duizeligheid en licht in mijn hoofd. Nu ruim 6 maanden verder zijn diezelfde klachten er nog steeds, maar niet meer constant. Ik heb ook last van sterkere emoties die uit het niets kunnen opkomen en een sterk verminderd libido. Ik wissel nu goede weken met nauwelijks klanten met periodes waarin het wat minder gaat. Ik merk nog steeds dat ik vrij snel overprikkeld ben tijdens werk/snelle bewegingen en/of geluiden. Hebben anderen soortgelijke klachten (gehad)? Ik ben erg benieuwd of ik ooit weer ''de oude'' word zonder deze klachten?

Chris

5
9
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Tuurlijk word je weer de oude. Hier kom je uit, ik zit er zelf midden in maar ik ben positief gesteld. Ik heb veel aan praten en erkennen van het probleem . Praat met mensen of miss het ggz of eventueel als je veel klachten heb de huisarts voor medicatie dat heeft mij nu echt stuk rustiger gemaakt

Francis
Reactie:
Hallo Francis,

Bedankt voor jouw reactie. Ik ben een maand thuis geweest van werk om ''bij te komen'' en ga nu weer proberen part-time te werken.

Ik heb goede en slechte dagen en heb het idee dat de duizelingen/licht in mijn hoofd momenten iets korter worden en de momenten dat ik me best goed voel langer, dus opzich is dat iets positiefs.

Ik heb ook een afspraak met een psycholoog. Wellicht kan dat mij verder helpen. Ik lees allemaal hele erge verhalen, waardoor het gevoel blijft dat niemand hier echt bovenop komt. Qua energie voel ik me redelijk goed, alleen dat lichte in mijn hoofd blijft mij lastig vallen. Als dat weg zou zijn, zou ik echt gelukkig zijn.

Ik hoop echt dat ik met iemand in contact zou kunnen komen die soortgelijke klachten heeft gehad en er bovenop is gekomen. Dat zou mij denk ik al geruststellen.

Groetjes Chris

Chris
Reactie:
Hee Chris, ik herken je klachten heel goed. Heb zelf ook soms nog steeds last van overprikkeling, licht in hoofd en spanningsklachten in hals. Paar maanden geleden was het erger en had ik ook paniekaanvallen en hartkloppingen. Ik zit zelf ook sinds okt. 2019 thuis. En ben sinds een tijdje naast bij de psycholoog, ook bij een haptotherapeut in behandeling. Voornamelijk voor mijn lichamelijke klachten. Ik ben daar erg blij mee, en leer veel over mezelf. Maar ik ken je gevoel, die klachten overvallen je soms en daar schrik ik soms ook nog steeds van. Verwacht dat het ook nog wel even duurt. Maar je lichaam de tijd geven helpt me wel, ook al vind ik dat soms frustrerend. Veel beterschap.

José
Reactie:
Hallo José,

Bedankt voor het delen van jouw ervaring. Het is erg frustrerend en beangstigend om hier constant mee bezig te zijn. Ik heb binnenkort een afspraak met een psycholoog en hoop dat ik daarmee verder kom. Ik heb oprecht geen idee waar het nu precies door komt en hoe ik er vanaf kan komen. Ik houd idd rekening met het feit dat het nog langer kan duren, ben alleen echt bang dat ik hier voor altijd mee zal moeten leven en ik weet niet of ik dat kan. Het beinvloed mijn dag eigenlijk te erg om eraan te kunnen werken. Heb jij veel gehad aan jouw haptotherapeut en heb je speciale oefeningen oid gekregen?

Ik hoor graag van je.

Groetjes Chris

Chris
Reactie:
Hoi Chris,
Wat goed dat je naar een psycholoog gaat. Het is belangrijk om nu de hulp te vragen die je nodig hebt. De haptotherapie leert mij voelen waarom ik bepaalde klachten heb, en wat de verbinding is met mijn emoties (bijvoorbeeld doordat ik sommige dingen wegstop of niet naar luister en maar door ga) gaat mijn lichaam in de verdediging door bijvoorbeeld een paniekaanval. Zij leert me meer connectie te maken en echt te luisteren naar mijn lichaam en de signalen. Door o.a. oefeningen. Hierdoor kan ik vaker achterhalen waarom ik bijv. buikpijn, stress ervaar, of paniekaanvallen krijg. Ik ben ook al 8 maanden bezig nu en veel heeft met verleden/aangeleerde patronen te maken. Maar het belangrijkst is, denk aan jezelf en luister naar wat je lichaam nodig heeft (dit vind ik ook nog steeds lastig). Maar het is een leerproces. En het gaat steeds beter. Maar neem vooral de tijd die jij nodig hebt.

José
Reactie:
Hoi,

Ik herken mij ook in de klachten. Ik zit sinds juli thuis maar heb al vanaf mei enorme duizelingen. Het is echt een deinend gevoel in mijn hoofd, het is continue aanwezig dag en nacht. Alsof ik op een wankel bootje sta op zee. Daarbij heb ik ook hele koude tintelen voeten heel apart. Herken jij dit ook? Gr Claudia

Claudia
Reactie:
Hoi Chris,

Ik herken je klachten. Sinds jan 2020 burnout en enorm veel last van momenten dat ik heel licht in mijn hoofd word. Gebeurt ook vaak tijdens ontspan momenten.. beangstigend en beheerst mijn leven. Ook word ik door deze lichamelijke klacht beperkt in het opbouwen van mijn werk en beperkt mij om meer de deur uit te gaan. Hierdoor ook een slap gevoel in mijn benen. Merk dat ik mentaal wel vooruitgang boek, maar lichamelijk achter blijf.
Sterke met alles.
Groetjes willy

Willy
Reactie:
Hoi Chris, Claudia en Willy,

Na mijn overspannenheid bleef ik ook vage klachten houden, onder andere duizeligheid. Dit komt waarschijnlijk door chronische hyperventilatie. Jullie kunnen eens een kijkje nemen op www.hyperventilatie.info. Zij bieden ook een therapie aan om er vanaf te komen. Anders blijft het zichzelf in stand houden.

Groetjes

Lies
Reactie:
ik zit al zo'n 11 maanden met een burn-out. Diverse onderzoeken gehad waar niets is uitgekomen (ct-scan, neurologisch onderzoek, echo buik, longfoto, bloedonderzoeken). Diverse gesprekken met hulpverleners gehad. Ben de hele dag door duizelig, licht in het hoofd en vaak onvast op de benen. Ben altijd heel sportief geweest (wielrennen) maar meer dan een uurtje fietsen zit er niet in, ben des te duizeliger de rest van de dag. Ga nu as woensdag voor het eerst naar een psychosomatische therapeute. Ik moet weer leren 'voelen'. Zit alleen maar in mijn hoofd en heb daardoor voortdurend allerlei lichamelijke klachten. Kijk trouwens uit met anti-depressiva, heb ik vorig jaar een half jaar geslikt maar het is afschuwelijk om er mee te stoppen. Neem nu nog een hele kleine dosis (3,75 mg) om iig goed te kunnen slapen.

Arend

Jouw reactie:



Verhaal 18 - Horen deze klachten erbij?

Volgens mijn huisarts en bedrijfsarts zit ik in een burn-out. Nu heb ik bepaalde specifieke klachten en vraag me af dit normaal is en iemand ze herkent!. Ben in de medische molen gegaan mri/cardioloog/ kno arts bloedonderzoeken maar alles goed.
Ik heb dagelijks last van tintelen de voeten en koude voeten. Alleen de voeten.
Slap op mijn benen. En heel erg duizelig alsof ik op een bootje sta deinend op het water.
Droge ogen en branderig en een spacend gevoel in mijn hoofd.
Last van mijn schouders en nek. Een beetje angst van tijd tot tijd. Hartkloppingen.

Hoort dit erbij ? Vooral die constante duizeligheid beperkt me enorm en maakt angstig. En die tintelingen alleen in mijn voeten.

Claudia

5
4
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Hoi Claudia,

Zo te lezen zijn het inderdaad klachten van overspannen zijn, zeker je schouders en nek als je daar teveel last van hebt heeft dat weer consequenties voor andere lichaamsdelen, maar ben natuurlijk geen arts.
Ik zou een goede coach zoeken en verder op internet kijken.
Zo te lezen wil je niet toegeven aan een burn-out, ik nl. Ook niet, maar zit er middenin.
Ik wens je veel sterkte want het is vervelend als je klachten hebt en niet weet waar het vandaan komt.

Groet van Inge

Inge
Reactie:
Tintelingen herken ik zeker, de laatste week voor ik uitviel door mijn burnout had ik vooral tinteling in de vingers, duizelig, misselijk, modderig hoofd, maar nog steeds onwijs AAN. Dat weekend ben ik ingestort. Ik zit nu al ruim een jaar thuis, poging tot reïntegratie op werk niet gelukt. Ik lees uit je verhaal niet of je nog aan het werk bent, maar ik zou zeker aanraden deze symptomen serieus te nemen en rust te pakken. Sterkte <3
T

T
Reactie:
Hoi,

Ik weet niet wanneer dit bericht geplaatst is, misschien is het allang niet meer aan de orde. Ik vind deze klachten ook klinken als klachten die kunnen voortkomen uit Hyperventilatie. Ik heb zelf een ademhalingscursus tegen hyperventilatie gedaan en dat heeft me enorm geholpen!

Groetjes,
Marjon

Marjon
Reactie:
Claudia, jouw klachten komen zo overeen met mijn klachten. Het constant licht zijn in je hoofd en last van me nek en schouders. Ik wordt er zo beroerd van en krijg er een onbehaaglijk gevoel van. Het gevoel van houd het dan nooit op. Heb jij inmiddels alles alweer op de rit ben heel benieuwd.

Sebastiaan

Jouw reactie:



Verhaal 19 - Ik voelde me steeds sneller moe op mijn werk

Ik werd steeds sneller moe op mijn werk. Op een gegeven moment werkte ik alleen nog ’s ochtends en nam ik ’s middags vakantieverlof op. Ik wilde niet erkennen dat ik “op” was. Toen ik het ook op de ochtend al zwaar begon te krijgen, heb ik een gesprek met mijn baas gepland.

 

Door het vele overwerken had ik ook veel vakantieverlof opgebouwd. Ik heb toen een mini-sabbatical van 3 maanden genomen, en toen ik terugkwam heb ik wat werk “afgestoten” en ben ik een dag minder gaan werken. Ook heb ik een jaar vrij genomen van de deeltijdstudie die ik ernaast deed.

 

Dat heeft allemaal goed geholpen. Als ik dit niet had gedaan en langer was doorgegaan, dan was ik tegen een “echte” burnout aangelopen.


E.

4
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:

In tijden van nood (wat voor nood dan ook) leer je je vrienden kennen. Zo is het helaas. Daarnaast is een burnout ook zo'n vaag iets dat veel mensen het ook niet begrijpen. Ik begrijp het zelf vaak niet eens! Ik probeer het te accepteren en dankbaar te zijn voor de paar mensen die er wel voor me zijn.


Inge

Jouw reactie:



Verhaal 20 - Volgens mijn huisarts ben ik overspannen

Ik heb altijd heel veel verantwoordelijkheidsgevoel gehad en hoge waarden en normen. Verder gaf het me een goed gevoel om anderen te helpen, hierdoor ben ik mijzelf kwijt geraakt en is mij alles te veel geworden. Elke handeling kost nu moeite, en ik word wakker met een steen om mijn nek..

Ben net langs de huisarts geweest en die zegt dat ik overspannen ben...nu op zoek naar hulp. Iemand tips voor goede hulp omgeving Amsterdam?


Overspannene

4
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:

Als je op zoek bent naar goede therapeut in omgeving Amsterdam die ervaring heeft met burnout, kijk dan even op deze site.

Je kunt zoeken op plaatsnaam in combinatie met de klacht burnout.

Succes!


Therapiepsycholoog

Jouw reactie:



Wil je ook je hart luchten?

+ Mijn verhaal delen


Verhaal 21 - Al sinds 2017 een burn out

ik kamp al sinds juli 2017 met een burn out.

ik werkte altijd hard en was nooit op tijd weg,ik had vaak het gevoel dat ik het allemaal alleen stond te doen en ik wilde het graag goed doen.

ik heb therapie gehad(combi trainen en praten maar daar ben ik alleen maar slechter van geworden helaas) ik heb veel lichamelijke klachten en dat heeft mij letterlijk uitgeput.wie o wie heeft de goude tip voor mij.


w.

4
3
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:

Een holistische aanpak lijkt me de gouden tip.
Bij een holistische aanpak wordt er vanuit verschillende disciplines gekeken naar de klachten c.q. problemen.

In die holistische aanpak kan tekentherapie een plek krijgen.


Het is een vorm van therapie waarbij je niet veel praat. Je hoeft niet te kunnen tekenen. Liever niet zelfs.
En: je ziet direct resultaat!


Anoniem
Reactie:
Snap je gevoel.
Kreeg eind 2016 de diagnose burnt-out.
Het altijd voor iedereen goed willen doen en over mijn eigen grenzen gegaan.
Bij mij ligt er een diepere oorzaak. Ben de afgelopen 2 jaar in therapie voor trauma verwerking.
Dus wat die energie betreft.. die maar niet beter wordt... en hoe het lijkt dat je niet vooruit komt.. Begrijp ik je volledig!
Wens je sterkte en geduld toe.. Wees lief voor jezelf.

Johanna
Reactie:
Misschien no stress programma van breinfijn

Paula

Jouw reactie:



Verhaal 22 - Thuis met een burnout

Ik wil graag mij hart even luchten.
Ik ben sinds februari thuis met een burn out.
Al eerder merkte ik dat ik niet lekker in m’n vel zat en ik merkte dat ik het ging af reageren op m’n kinderen. Zodra ik het merkte ben ik naar de dokter gestapt en heb ik om hulp gevraagd. Ik heb een een paar gesprekken gehad met een praktijk ondersteuner en die heeft me doorverwezen naar een Psygoloog . Al bij de eerste intake bleek dat ik te complex voor ze was en heeft ze naar een andere praktijk voor me gezocht. Uiteindelijk kwam ik bij die praktijk en heb wel 15 sessies gehad maar pas de laatste drie keer is mijn behandelplan ingegaan. Daarvoor waren onder zoeken en Corona kwam ertussen en waren het alleen telefonisch gesprekken om te vragen hoe het met me gaat.
Ik ben dus in al die maanden nog geen steek vooruit gekomen. Ondertussen heb ik nu weer een intake ergens anders. Dit keer omdat ik niet wilde blijven waar ik in behandeling was. Omdat er geen klik was en ik het gevoel had dat ze niet naar me luisterde want vaak kreeg ik een vraag terwijl ik het net verteld had. En tijdens de Corona met de telefonische gesprekken hoorde ik haar op haar telefoon naar filmpjes kijken en typen op haar telefoon.
Dus ben weer bij begin af aan.
Intussen heb ik vaak ruzie met m’n man hij vind dat ik te lang thuis ben. Hij is vorig jaar begonnen als zzper en zegt dat hij het erg zwaar heeft. Wat ik ook geloof , maar ook zegt hij dat hij van me af wil als hij geen verandering ziet. Hij zegt niet alleen voor de kosten op te kunnen draaien. Ik zit in de ziektewet maar tijdens Corona is mijn contract niet verlengd. Dus ben werkloos ook nog.
Ik wil graag werken Alléén weet niet of ik het aan kan. Ik heb nog steeds last van hyperventilatie aanvallen en huilbuien en zit er nog doorheen. Ik wil ook wel weer werken door gewoon sociaal contact te hebben.
Ik heb een dochter van 7 en een zoontje van 1. Al heb ik een burn out ik doe al 7 jaar lang M’n dochter en zoontje alleen opvoeden. Voorheen was mijn man in loondienst en maakte 38 uur en ik werkte 38uur in 4 dagen dus had langere dagen. Na m’n werk ging ik gewoon door met opvoeding verzorgen en huishouden administratie enz
Als hij vrij was was hij vrij.
Drie maanden voor m’n dochter geboren was , is zijn moeder overleden. Mijn dochter leek op haar dus vluchte mijn man uit huis omdat hij verdriet had als hij m’n dochter zag. Dat was erin geslopen. Bij mijn zoontje zou hij meehelpen maar uiteindelijk als ik op de klok kijk is hij nog geen 10 A 15 min bezig met m’n kinderen. Hij houd hem misschien 10 min vast dat is het. Verder gebeurt er niks.
Ik doe dus alles of ik nu wel werk of niet.
Ik denk dat het me ook teveel is geworden plus dat ik oom een handtastelijke schoonvader heb naar mij toe. Al ongeveer 10 jaar is hij handtastelijk naar mij daar ben ik dus ook voor naar de Psygoloog.
Mijn man ziet zijn vader als een soort God omdat z’n moeder er niet meer is.
Ik ben ook nooit gesteund door m’n man.
Laatste weken zegt mijn man vaak dat ik weer moet gaan werken. Ik wil wel maar ik voel me erg gedwongen. Nu is het zelfs zo erg dat hij zegt ik gooi de handdoek in de ring en heeft zijn trouw ring afgedaan en wil niet meer naar me luisteren hij is er klaar mee zegt hij.
Ik voel me al zo beroerd en dan nog dit erbij maakt me echt kapot.

Mich

4
2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Deze echtgenoot steunt jou niet. Hij belemmert jouw herstel en is vooral met zichzelf bezig. Dit is echt triest. Hij zet je onder druk. Zo te lezen zorgt hij dan wel voor de financiën maar dat is het dan ook wel! Als je hem zijn zin geeft dan zal je nooit herstellen van jouw burn out. Kies je voor jezelf dan zal hij je verlaten. Wil hij dat je beter wordt? Dan zal hij jouw de tijd moeten geven en moeten steunen. Zo staan de zaken ervoor en niet anders. Mijn man is ook zzp er. Hij zet mij niet onder druk. Ik voel eerder druk vanuit mijn werkgever. Ik ben zelf gestart met anti depressesiva. Zoek alsjeblieft hulp. Desnoods met anti depressesiva. Liefs Inge

Inge
Reactie:
Ik denk dat het je gaat helpen als je gaat scheiden. Je bent dan alleen verantwoordelijk voor je kinderen en kunt een uitkering aanvragen. Het is geen vetpot maar als ik hoor hoe krachtig jij je huwelijk hebt doorstaan, werken en zorgtaken en een niet steunende man en vervelende schoonvader. Ik denk dat je het beter alleen kunt. Heb je vriendinnen? Vraag wat zij vinden en vraag of ze eerlijk willen zijn. Ook als ze iets moeten zeggen wat voor jou niet leuk is of over jou gaat.

Mariken

Jouw reactie:



Verhaal 23 - hoge hartslag tijdens burnout?

Ik ben benieuwd of jullie ook een hoge hartslag hebben tijdens je burn-out? En bij enige inspanning de hartslag omhoog gaat?
Ik hoop een antwoord te krijgen van jullie.
Lieve groet

Siem

4
5
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Ja heb ik ook en ook onregelmatig. Hoort er denk ik bij maar wat een hel!!

Claudia
Reactie:
Ik heb ook de hele dagen door een verhoogde hartslag. Zo vreselijk vermoeiend. Maar mijn therapheut zegt dat het betekend dat je lichaam aan het verwerken is. Het hoort erbij ..

Anoniem
Reactie:
Ik heb 2x in zo'n soort relatie gezeten en heb regels gesteld, dat er niet meer dan 3 dagen gegamed mocht worden en dat we 4 dagen wat samen gingen doen. als als die dat niet kon en game belangrijker was dan mij ik weg ging, het zijn nu mijn exen.
maar ik moest leren dat mijn behoeftes net zo belangrijk zijn en ik moest lef krijgen om te zien dat ik wel van hem hield maar hem niet meer leuk vond. ik ben bij beide mannen op rustige en zonder ruzie weg gegaan door duidelijk te zijn in dat we uit elkaar gegroeid waren.

zoek jou kracht en de liefde voor jezelf en wat jij nodig hebt,
en zoek in je hart wat je echt wil en wat mogelijk is voor jou.
vrede hebben met hoe het nu is of ....

Fleur
Reactie:
mijn burnout ben ik begonnen met een hoge hartslag, overbelasting na een stress periode was de uitslag.

Het helpt meestal om een appje te downloaden met ademhalings techniek of muziek op je oren. Ik zeg meestal als je echt diep in een hoge hartslag zit lukt het niet altijd hoor.

Veel sterkte en rust, wandelen is ook een optie maar ik weet niet op je dat alleen lukt.?
Focussen op een punt en de ademhaling komt meestal goed na een poosje rust.

Nadia
Reactie:
Mijn hartslag gaat met vlagen ook omhoog. Paniekaanvallen en constant een naar gevoel in je buik. Herken je dat?

Eppie

Jouw reactie:



Verhaal 24 - Gestopt met mijn werk, maar nog geen verbetering

Sinds een paar maanden heb ik een drukkend gevoel op de hals en last van hoofdpijn. Met name tijdens momenten waar ik me moet concentreren of in stress situaties. De huisarts dacht aan overspannenheid. Ik ben onlangs gestopt met mijn werk, maar ik merk Na anderhalve maand nog geen verbetering. Zelfs simpele taken kunnen er voor zorgen dat mijn als en hoofd onder druk komt te staan. Iemand hier ervaring mee, of een idee hoe lang dit kan duren?

Frerick

4
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 25 - Burn-out/zware depressie (geneeskundestudent) — hoe voelt het?

Hallo. Ik ben 23 jaar, student en ik woon nog bij mijn ouders. Ik wil vooral mijn verhaal delen omdat ik tijdens mijn burn-out (gecombineerd met een zware depressie) heel erg op zoek was naar een beschrijving van wat ik voelde en dacht. Het was één grote chaos in mijn hoofd en ervaringen van lotgenoten lezen hielp me om mijn gedachten te ordenen. Ik ga het dus niet over mijn herstel hebben, al ben ik quasi volledig hersteld mbv medicatie (Sertraline 100 en Wellbutrin 150) en psychotherapie.
Daarnaast ga ik omschrijven welke rol mijn opleiding geneeskunde hierin speelde. Ik zat in mijn laatste jaar en ben toch gestopt. Nog geen seconde spijt van gehad... Dit onderdeel van m'n verhaal staat in het 2e blokje tekst. Je kan het gerust skippen als het weinig aanleunt bij jullie situatie.
Oké, hier gaan we:

Van de ene op de andere dag stortte ik in. Ik schreef na enkele dagen dit...

Ik wil schreeuwen ‘Help mij aub’ maar de woorden blijven binnen de grenzen van mijn eigen brein. Zo echoën ze de hele dag door mijn hoofd. Mijn gedachten zijn als een kluwen van touw waar je onmogelijk het begin en einde nog aan ziet. Een normale gedachte in de vorm van een zin formuleren in mijn hoofd lukt met moeite. Korte woordgroepen flitsen chaotisch door mijn hoofd en houden geen steek. Een ding hebben ze gemeen en dat is dat ze paniekerig zijn. Er raast een storm door mijn hoofd, maar aan de buitenkant is het windstil. Ik voel me verlamd. ’s Morgens wakker worden en denken ‘Ik moet vandaag gewoon zien te overleven’. Hoe? Geen idee. 2 uur roerloos aan de ontbijttafel blijven zitten terwijl dat stemmetje in je hoofd schreeuwt ‘Please ik wil niet meer. Laat het stoppen’. Er op wonderbaarlijke manier toch in slagen om naar de badkamer te strompelen. Elke stap voelt als een marathon. Een kwartier voor de spiegel blijven staan en de energie bijeen sprokkelen om je pyjama uit te trekken. Vroeger was douchen ontspannend voor mij. Nu valt elke druppel met zo’n kracht op mijn huid alsof het lijkt dat ze 5 kilo het stuk wegen. Zo 45 minuten blijven staan, de kracht vinden om de douche uit te stappen en een handdoek rond me te slaan. Nog eens 10 minuten blijven staan. Uiteindelijk weer diezelfde pyjama aantrekken. En nu? Wat moet ik nu doen? Ik zou mij kunnen voorbereiden op de volgende stage die na de kerstvakantie aanvangt. Ik zou mijn kamer kunnen opruimen. Ik zou een wandeling kunnen maken met Max. Ik zou de vaatwas kunnen legen zodat mijn ouders een taak minder hebben. Ik zou een serie kunnen kijken...
In plaats daarvan neem ik plaats in de zetel en staar naar buiten. Ik denk aan die ene persoon en vraag me af of die nog weet dat ik besta. Besta ik nog wel?

Ik denk aan mijn opleiding geneeskunde waar ik ingetuimeld ben op mijn 18de, het logische vervolg op een mooi traject Latijn-Wetenschappen. Mensen helpen leek het mooiste beroep dat je je kon voorstellen. De realiteit is dat geneeskunde niet zo rooskleurig is als de gemiddelde burger erover denkt. Na 5 jaar theorie kom je tot de conclusie dat je nog steeds nergens staat. De stages starten en je hebt het gevoel dat je minder van geneeskunde kent dan de stagiair verpleegkunde die perfect meedraait op de afdeling en alle praktische vaardigheden zoals venepunctie onder de knie heeft. Je stage mentor zucht als hij merkt dat er opnieuw een stagiair geneeskunde gearriveerd is. Als een hondje loop je achter hem aan. Sommigen zeggen amper een woord, anderen stellen dan weer de meest gespecialiseerde vragen waardoor je je tegen het einde van de dag zo dom voelt dat je zelfs niet snapt dat je de afgelopen 5 jaar 16’en haalde. Je bent een domme stagiair. Na 4 weken lijk je eindelijk wat vertrouwd te geraken met de dienst en dan begint het allemaal opnieuw op een nieuwe stageplek...
’s Avonds thuiskomen na een zware dag en jezelf achter je laptop moeten sleuren omdat je nog minstens 3 casussen moet afwerken tegen het eind van die stage. Je denkt na hoelang je dit nog moet ondergaan en komt tot de constatatie dat het antwoord ‘nog zeker 3 jaar’ is. En zoals vele opgebrande ASO’s je waarschuwen: ‘Dit is nog niets, wacht maar tot je ASO of HAIO bent, wij leven niet, wij worden geleefd’. En daarna werk je nog je hele leven veel meer dan de gemiddelde Vlaming en loop je rond met een verantwoordelijkheid die loodzwaar is om te dragen. ‘Maar dat neem je er toch graag bij om de job waar je gepassioneerd door bent te doen?’. Ja, als die passie tenminste nog niet volledig uitgeblust is tegen dan. Als ik maar terug zou kunnen gaan naar de dag dat ik me inschreef in de opleiding Geneeskunde. Ik zou het nooit opnieuw doen, nooit. Maar stoppen lijkt geen optie meer. Toch niet voor de buitenwereld. En voor mij ook niet: wat zou ik dan gaan doen? Ik kan niets. Misschien ligt het gewoon aan mij...

Misschien ben ik te lui, misschien moet ik maar meer mijn best doen en hard werken zoals iedereen. Doorbijten. Ik besef plots weer dat ik in de zetel zit en voel een gigantisch schuldgevoel opborrelen omdat ik niets aan het doen ben. Toch lukt het me niet daar verandering in te brengen, ik blijf zitten, teleurgesteld en kwaad op mezelf dat ik zo zwak ben. Op het einde van dag komen mijn ouders thuis en vragen ‘En wat heb jij allemaal gedaan vandaag?’. Pijnlijk. Ik denk in mijn hoofd ‘Gewacht tot jullie thuis kwamen. Overleefd.’ Mijn ouders zijn de enige personen waar ik mij nog iet of wat op mijn gemak bij voel. Ze laten mij met rust en zijn toch bij me. Ze zorgen voor mij. Ik antwoord ‘Niet veel’ waarop ik de vraagtekens en onmacht in hun ogen zie. Ze begrijpen het niet, maar stellen geen extra vragen.

Anoniem

3
3
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Heftig man!! Ontzettend veel sterkte!

Jakob
Reactie:
Heel erg herkenbaar dit verhaal!
Hoe kan je in contact komen met mensen op dit forum om ervaringen te delen in een soort chat?
Heelveel behoefte aa mensen met dezelfde leeftijd en deze klachten

Michelle
Reactie:
Bijzonder om je ervaringen te lezen. Ik herken veel dingen. Zelf ben ik ook tijdens mijn studie geneeskunde ziek geworden (meerdere burn-outs, pfeiffer, epilepsie) en daardoor uiteindelijk met de studie gestopt. Zoals je verteld over de realiteit van geneeskunde is heel herkenbaar. Ik dacht een mooie combinatie: met mensen werken, mijn interesse voor biologie, deels praktisch, deels met je hoofd. Maar er wordt enorm veel van je gevraagd en ik ging me steeds meer ergeren aan de cultuur en de sfeer.
Ook het deel van "niks doen", maar ondertussen zo hard aan het vechten zijn herken ik. En poe ja wat kan douchen zwaar zijn.
Liefs.

Maria

Jouw reactie:



Wil je ook je hart luchten?

+ Mijn verhaal delen


Verhaal 26 - de eerste maanden geweldige spanningen in mijn lijf

Om lang verhaal korte maken, ben ik sinds eind september uitgevallen met burn-out. Aanvankelijk halve dagen gewerkt maar in november helemaal uitgevallen.
De eerste maanden werd gekweld door geweldige spanningen in mijn lijf. Ik schreeuwde soms uit en wist niet waar ik het zoeken moest. In december een terugval; bij een wandeling extreme verzuring in mijn benen en energie weer nul. Oorzaak: wellicht angst voor start re-integratie.
Medio januari gestart bij een psycholoog en loopcoach. Leek de goede kant op te gaan. Spanningen namen af en energie nam toe. Echter in maart een terugval, die veel erger was de voorgaande. Ik werkelijk geen energie soms om de avondmaaltijd te nuttigen.
Mijn spanningen zijn van de buikregio naar meer naar het hoofd gegaan en heb ik dagelijks last van spanningshoofdpijnen. Hierbij heb ik oxazepam 3 maal daags gekregen en sinds 3 weken Citalopram. De bij werkingen van het laatste was niet leuk en had ik last van misselijkheid, geen eetlust en verergering spanningen. De bijwerkingen worden nu geleidelijk minder.
Kortom met horten en stoten kom ik verder, maar echt onmiskenbaar herstel kan ik het niet noemen ( op sommige vlakken ben ik achteruit gegaan). Ik ben nu 8 maanden verder. Zijn er mensen die mijn verhaal herkennen? Ben ik nou werkelijk de zieligste burn-out patiënt?

Tasius

3
4
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Hoi, ik herken alles...het kan lang duren....het ene probleem lijkt opgelost en het andere komt in de plaats....van spanning in je maag naar spanningshoofdpijnen....zeer herkenbaar....ben 16 maanden verder....mét regelmatig lange terugvallen......iets met grenzen bepalen. Piekeren, angst, somberheid...verveling....

Corry
Reactie:
Ik herken het ook. Angt voor reïntegratie, regelmatige terugvalen, hele circus van theraphien, medicijnen. Inmiddels ben 14 maanden thuis, Ik kan niet wachten tot dit ophoudt... Jij bent zeker niet alleen!

Sigita
Reactie:
Alles herkenbaar. Je bent niet alleen en t ligt niet aan jou. Het is ook de maatschappij en de type mens. Ik ben al 16 maanden in proces en heb veel veranderd in mn leven en veel hobbels overleefd en ben nog lang niet de oude. Het is bovendien mn tweede bo.

esther m.
Reactie:
Je moet geduld hebben het over je heen laten komen en niet er tegen vechten je zal zien op een dag denk je he he het gaat beter afleiding zoeken en vooral geen oxasepam nemen dat werkt erg verslavend en als het straks beter met je gaat moet je hier weer van afkicken en dat is heel moeilijk het komt allemaal goed niet ertegen vechten over je heen laten komen veel rust nemen voor zover dat gaat en je zal zien het gaat over het heeft tijd nodig

Fred B.

Jouw reactie:



Verhaal 27 - Vraag: Hebben jullie ook wel eens het gevoel dat je omgeving je niet begrijpt?


Ik zit sinds 8 oktober 2019 thuis met een burn-out. Wat ik lastig vind is afspraken maken met vrienden of familie. Ik heb er veel zin in (niet altijd), maar ik slaap vaak slecht waardoor ik het soms ineens helemaal niet kan opbrengen om af te spreken en er tegenop zie om gezellig te doen. Als dat gebeurd dan vind ik het lastig om afspraken met vrienden af te zeggen. Gaan en dan gezellig doen lukt me dan gewoon niet. Dan baal ik ervan waarom ik me zo voel en dat het allemaal zo lang duurt grrrrr…..
Ik ben bang dat mijn omgeving het ‘zat’ wordt als ik een afspraak afzeg. Soms ga ik over mijn grenzen heen en dan toch naar een feestje, laatst van de vriend van mijn beste vriendinnetje. Ik deed het echt voor hen want de avond ervoor had ik een etentje van een andere vriendin waar ik al veel langer dan geplant was blijven hangen en teveel wijn op had. Ik wilde de verjaardag niet afzeggen en ben gegaan. Ik kwam binnen en er waren allemaal mensen die ik niet goed kende en voelde me totaal niet op mijn gemak. Zeg maar ronduit onzeker, een gevoel wat ik niet ken. Ik ben wel eens onzeker bij mensen die ik niet ken maar nu voelde het anders, ik had helemaal geen zin om te socializen en moeite te doen om gezellig te zijn want ik voelde me helemaal niet gezellig! Het was warm, een krappe tuin en na de bbq werden de spiekers opengezet met wat gezellige Hollandse hits, pppfffff. Voor mijn burn out was ik gek op feestjes! Ik dacht die middag alleen maar…. gillend naar huis. Bij het afscheid zeiden de mensen gaan jullie nu al?! Het begint net leuk te worden! Zelfs mijn beste vriendinnetje en haar vriend (gastheer en gastvrouw dus), reageerden verrast dat we vertrokken terwijl ze weten wat er aan de hand is. Ik stond te vertellen dat ik de avond ervoor bij vriendin x was en wat teveel wijn op had en mij daardoor ook niet goed voelde. En dan denk ik, ik snap het dat ze het niet begrijpen, je kan het ook helemaal niet begrijpen als je het nooit hebt meegemaakt. Dan heb ik begrip voor hen en denk ik waar is eigenlijk het begrip voor jezelf? Heb je dat nu nog niet geleerd? Val je toch lekker weer in je valkuil? Twee weken later ging ik lunchen met de vriendin en zei zei je zat niet echt lekker in je vel he op de verjaardag. Toen zei ik dat klopt, ik had gewoon helemaal geen zin om te socializen en voelde me een beetje onzeker. Ze reageerde met ok dat zag ik ja… De laatste tijd merk ik dat ik het moeilijk vind als zelf mijn beste vrienden minder begrip tonen.
Ik heb vriendinnen die zeggen dat ze het begrijpen hoe ik me voel maar zich vervolgens niet zo gedragen.
Ik heb dit weekend twee afspraken maar raak nu al in paniek. Beide staan al heel lang. Een is met 3 vriendinnen naar een jazz festival (terwijl ik heb gemerkt dat ik grote groepen nog niet verdraag en ook geen harde muziek) en de dag erna zou ik gaan zeilen met vrienden, ik ben geen zeiler maar mijn vriend wel en hij had beloofd die vrienden zeil les te geven. De voorspelling van het weer is niet top en alleen al het idee dat ik een paar uur op een klein bootje zit waar ik niet weg kan, met windkracht 4/5 en regen bezorgd me stress. Na het jazz festival weet ik zeker dat ik geen oog dicht zal doen omdat ik dan volledig overprikkeld ben. Van dit soort afspreken werd ik voor mijn burn out heel blij! Maar ik ben nog lang mezelf niet. Ik ben soms een bang vogeltje. Voorheen zou ik graag op een zeilboot stappen.
Ik heb 9 maanden in een soort veilige bubbel gezeten, dat wil zeggen niet teveel sociale verplichtingen en als ik ze had dan duurden ze 3 uurtjes en plande ik daarna bewust rust. Nu kan dat niet want voor het festival zaterdag zijn de kaarten besteld en de boot voor zondag al bijna gehuurd. Ik weet dat ik voor mezelf moet kiezen en wellicht wel beide afspraken moet afzeggen maar ik vind dat heel lastig! Ik wil ze niet teleurstellen. Ik heb het gevoel dat familie en vrienden denken dat het wel weer goed gaat en ik dus weer ben zoals ik was. Ze begrijpen niet begrijpen dat er zomaar ineens een terugval kan zijn. Dan zeggen ze maar het gaat toch weer beter hoe kan dat dan? Tja hoe kan dat? Ik ben ‘ziek’ en ik weet het ook niet maar het gebeurd wel en ik vind dat het meest erg van iedereen. Vaak heb ik het gevoel dat het nooit meer goed komt. Ik ben dan bang dat de mensen om mij heen het zat worden. Ik merk dat ze steeds minder vragen hoe het gaat en dat vind ik best wel moeilijk. Het leven gaat gewoon door en mijn leven staat stil.

Kortom lang verhaal kort. Herkennen jullie mijn verhaal van mensen die je niet begrijpen en zo ja hoe gaan jullie hiermee om? Is het tijd om uit de veilige bubbel te stappen en juist iets doen waar je heel erg tegenop ziet een druk festival met harde muziek? Of moet je naar je lichaam en gevoel luisteren. Die tip geeft mijn coach altijd maar stiekem heb ik soms het gevoel dat ik zo niet verder kom en te voorzichtig wordt. Ze trapt letterlijk op mijn rem, ik trap hierdoor ook op mijn rem maar denk ook wel rem ik niet teveel en wordt het misschien wat tijd voor gas op het pedaal?


Nicolette

3
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 28 - Minder scherp denken sinds burnout

Hallo 👋 4 jaar geleden heb ik door mijn scheiding een burn-out gekregen. Na een lang en moeizaam herstel was ik er weer boven op (2j).sinds dien niet meer echt als leidinggevende aan het werk. Nu ben ik er weer van maar merk ik dat ik concentratie problemen krijg als ik te veel afleiding heb, bv privé kinder opvang en op werk interne sollicitatie/ opleiding. Kan het zijn dat ik sinds de burn-out niet meer scherp kan denken en handelen? Mvg H

Hent

3
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Ik kan je hier moeilijk echt een antwoord op geven. Zelf heb ik al jaren burn-out klachten. Ook ik heb moeite met concentratie, overzicht houden en mijn geheugen. Omdat ik nog stress-klachten heb vind ik dit ook niet gek. Maar je leest op internet inderdaad dat je er nog lang last van kan houden.
Hopelijk gaat het over een tijdje beter. Ik vraag het mezelf ook wel eens af wat het nog kan doen.
Liefs

Maria

Jouw reactie:



Verhaal 29 - Ik liep als het ware tegen een muur

Ik heb 50 jaar in de zorg gewerkt, afgelopen juni moest ik nog een half jaar tot mijn pensioen.
Heb altijd teveel gedaan en nooit nee kunnen zeggen.
In juni liep ik als het ware tegen een muur.
Duizeligheid, gespannen, hartkloppingen, maagklachten en heel erg moe.
In het begin leek het opknappen redelijk vlot te gaan tot in in september een terugval kreeg
Weer wat opgeknapt en nu al weer een poos een terugval , niet zo heftig als in het begin maar wel maagklachten en vooral veel last van nek en schouders (spanning) en spanning op mijn hoofd net of er een te strakke muts op zitten. Ik weet dat het tijd nodig heeft maar zou me zo graag weer lekker voelen

Elly

3
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 30 - Signalen gemist, nu leef ik met de gevolgen

Beste allemaal,

Laat ik beginnen met het feit dat ik altijd wel positief ingesteld ben (geweest). Bij mij is het glas altijd half vol in plaats van half leeg. Maar ook ik ben een slachtoffer geworden van een heftige burn-out.

Voorop gesteld ben ik nog steeds bezig met de acceptatie ervan. Inderdaad, ik dacht altijd dat het me niet zou overkomen. Ik werk sinds 2000 als politieagent en heb een hoop vervelende dingen meegemaakt. Ik had daar gek genoeg nooit moeite mee. Een reanimatie, een lijkvinding, en zwaar ongeval op de snelweg enzovoort. Het was maar werk. Maar juist de dingen die dichtbij gebeurden hebben me waarschijnlijk geraakt.

Eigenlijk is de boog sedert 20 à 21 jaar gespannen en zo gebleven. Mislukte relaties, onstabiele thuissituaties, overlijdens van dierbaren, conflicten met de werkgever, noem maar op.Waar ik waarschijnlijk de fout heb gemaakt is het negeren van signalen van de burn out en mijzelf voordoen als drager van een olifantenhuid. Met andere woorden, ik ben keihard doorgegaan met leven.

Nu leef ik met de gevolgen. Sinds 2012 ben ik volcontinue gaan werken met regelmatig nachtdiensten. In 2017 werd ons zoontje geboren en


Remco

3
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Wil je ook je hart luchten?

+ Mijn verhaal delen


Verhaal 31 - Totaal geknakt

Zit al 7 maanden thuis. Totaal geknakt. De eerste maanden veel onrust in lijf en hoofd. Totaal geen prikkels kunnen ervaren. Inmiddels voelt mijn lijf wat rustiger en kan ik weer tv kijken en muziek luisteren. Een spelletje spelen lukt ook wel weer. Ik kan overdag niet slapen. De nacht wel met medicatie. Wat ik nu ervaar is een sombere stemming en een raar gevoel in mijn hoofd. Een beetje een drukkend gevoel. Verder heb ik momenten dat ik heel vreemd naar de buitenwereld kijk. Of ik dingen niet meer snap. Waar ik vroeger nooit over zou nadenken. Herkent iemand dat? Ik merk dat ik mij echt terug trek. Als ik afleiding heb, merk ik er weinig van. Ik loop bij een psycholoog en die zegt dat het komt omdat ik nu meer tijd heb om over dingen na te denken. Voorheen stond ik altijd aan en nam weinig rust. Zijn er meer die dit zo ervaren? Het maakt mij zo onzeker! Wat ik niet van mijzelf herken.

Anoniem

3
4
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Ik kon de eerste maanden ook geen enkele prikkel verdragen. Geen tv & telefoon, harde geluiden enz. Zag de wereld ook "raar" je bent er wel maar ook weer niet. Nu iets beters maar vaak nog momenten van zwakte slappe benen en gevoelens van flauwvallen. Het slijt maar heeft tijd nodig...

Anoniem
Reactie:
Ik herken dit helemaal.. Waarover ik allemaal nadenk.. Zo vreemd.. Zo heftig ook. Het leven lijkt gewoon nimmer normaal ofzo

Sam
Reactie:
Hi,

Volledig herkenbaar. Vorig jaar twee episodes van overspanning gehad. De klachten maakte mij erg angstig waardoor ik tot nu nog steeds niet hersteld ben. Vorige maand opnieuw ingestort. Vooral veel moeite met prikkels. Ik kan niet meer goed naar een scherm kijken en bijv. bewegend beeld zoals een voetbal volgen op tv gaat moeizaam. Ook erg veel last van duizeligheid.
Ik kon alles... 100 dingen op een dag en nu niks meer. Ik vind het vreselijk. Nu ervaar ik voor de 4e keer een episode en ik vraag me af of ik ooit de oude word.

Shannen
Reactie:
Hi,

Volledig herkenbaar. Vorig jaar twee episodes van overspanning gehad. De klachten maakte mij erg angstig waardoor ik tot nu nog steeds niet hersteld ben. Vorige maand opnieuw ingestort. Vooral veel moeite met prikkels. Ik kan niet meer goed naar een scherm kijken en bijv. bewegend beeld zoals een voetbal volgen op tv gaat moeizaam. Ook erg veel last van duizeligheid.
Ik kon alles... 100 dingen op een dag en nu niks meer. Ik vind het vreselijk. Nu ervaar ik voor de 4e keer een episode en ik vraag me af of ik ooit de oude word.

Shannen

Jouw reactie:



Verhaal 32 - Zou het een burn out zijn?

Ik weet niet zo goed of ik een burn out heb.

Eigelijk gaat het al 2 jaar niet zo best.
Heb dingen in het verleden mee gemaakt wat ik nooit heb kunnen verwerken omdat ik altijd door moest gaan en andere moest helpen. Daarbij hebben vrienden ook hrt vertrouwen beschadigd door mijn verhaal openbaar te delen.

Sinds dien ook eigelijk geen vrienden meer.
Bij mezelf denk ik. Ik mag niet klagen. Ik heb mijn eigen huis een vaste baan, een halve dieren tuin. Ik hoor gelukkig te zijn maar dat lukt mij niet meer.

Constant pieker ik over alles, iets wat ik heb gezegd, twijfel of ik het goed heb gedaan. Allemaal van die dingen die eigenlijk niet boeien maar waar ik uren van wakker lig.
Mijn grootste hobby's laat ik nu links liggen, gewoon geen energie meer om heen te gaan. Wandelen wat ik altijd graag deed, lukt gewoon niet meer. Het is dat het moet voor de honden maar meer als een blokje om is het niet meer.

Behalve op het werk en thuis kom ik bijna nergens meer. Op het werk probeer ik collega's te vermijden, als ze langs willen komen dan bedenk ik een smoes dat het niet kan.
Zelfs boodschappen doen sla ik liever over.

Ik heb steeds zoveel lichamelijke klachten, hoofdpijn. Darm klachten. Misselijk, duizelig en voel mij de hele dag wazig.
Mijn werk vind ik enorm leuk maar ben inmiddels zo moe dat 8 uur werken enorm zwaar is.

Zou het een burn out zijn?

Tallot

3
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 33 - Komt het goed???

Hallo lotgenoten, wat fijn(raar om te zeggen) om te lezen dat ik niet alleen ben.

Ik zit nu 5 maanden thuis.
Corona.....ik dacht sporten kan geen kwaad en besloot dat nu de juiste tijd was om mijn overgewicht (97.4 kg)aan te pakken. Ik ging met een pt aan de slag. 3 keer in de week flink sporten. Dat ging prima de kilo's vlogen eraf. In 3 maanden 10 kilo kwijt. Yes!!!! Maar toen ging het mis. Tijdens één van mijn sessies werd ik onwel. Ik had voorheen al regelmatig last van duizelig zijn, hartkloppingen etc. Maar had geen idee dat dit de voorbode was van mijn aankomende burn out. Was ook al bij de hsarts geweest die toen ook al aangaf dat ik het rustig aan moest doen maar eigenwijs als ik was ging gewoon door. Rustig aan doen??? Hoezo, ik voelde me verder prima en kon het ook aan allemaal, dacht ik🙈.

Wat ik nog niet verteld heb is dat ik naast dat 3 keer in week sporten moeder ben van 4, alleenstaand, 6 dagen in de week werkte, mantelzorger van mijn vader en destijds zieke tante, af en toe ook nog wel eens uit wilde. 10 jaar lang heb ik dit volgehouden. Achteraf gezien gekke werk natuurlijk!!!!!!!!!

Mijn lichaam is er nu klaar mee en heeft de regie overgenomen 5 maanden geleden. Ik kon niets meer. Duizelig, zweten, hartkloppingen, hyperventileren, ik kreeg geen hap meer door mijn keel, heel angstig, niet of heel weinig slapen. Angst dat dit het was. Na vele doktersbezoeken en onderzoeken bijna geen afwijkingen gevonden. Wel een hele hoge bloeddruk, verhoogde bloedsuikerwaarde.
Wat overkwam mij???? Ik snapte het niet en nu nog niet. Mijn logische verstand denkt het wel te snappen maar mijn gevoel niet.

Nu 5 maanden verder en heel veel gelezen te hebben op het internet gaat het iets beter. Ik ben nog steeds heel bang en vraag me af of het weer goedkomt. Mijn lichaam maakt me erg onzeker. Ik ben nu naast de eerste 10 kilo van het sporten, nog eens 10 kilo afgevallen en ben als de dood dat ik nog meer afval en dit puur omdat ik niet op deze wijze wens af te vallen. Er voor moeten werken is prima maar niet dat het vanzelf gaat.
Hartkloppingen zijn minder geworden, mijn bloeddruk en bloedsuikerwaardes zijn weer terug naar normaal. Duizelig ben ik nog af en toe. Hyperventileren en verkeerd ademen maken me ook heel bang. Ik pieker heel veel.
Ik heb heel weinig energie, last van mijn maag en darmen. Eten gaat beter maar ik eet niet omdat ik er zoveel plezier in heb maar meer omdat het moet. Ik geniet haast nergens meer van. Pffffffff!!!
Het lijkt allemaal zo uitzichtloos terwijl ik wel stappen vooruit heb gemaakt.
Er is nog zoveel dat ik in de afgelopen 5 maanden heb meegemaakt, teveel om nu op te schrijven. Wat kan je leven plots omslaan.
Ik hoor constant dat herstellen tijd kost en dat snap ik maar 5 maanden is voor mijn gevoel best lang😔
Herkenbaar?

Lieve groet,
Lain

Lain

3
8
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Het komt goed! Je lichaam heeft ook lang afbraak gedaan! Nu moet het weer volledig herstellen 💪🤞

Jenny
Reactie:
Ik ervaar vrijwel hetzelfde als jij wat betreft fysieke klachten. Het maakt mij erg onzeker. Het laatste half jaar sta ik ook nog eens dagelijks met een dronken gevoel in mijn hoofd op. Dit duurt de hele dag.
Al 4 jaar ben ik aan het uitzoeken (met PRI therapie) hoe ik kan herstellen.
Ineens ging ik echt door mijn hoeven en kreeg angstaanvallen, gevoel zo niet meer te willen leven omdat mijn leven zeer beperkt is geworden met de moeheid, gauw overstuur voelen, dagelijks mij beroerd voelen en niet meer wil afvallen, na 14 kg.
Ik ben bang dat dit nooit meer over gaat.
Toch...ervaar ik hele kleine stapjes vooruit te gaan en wil daar ook naar blijven kijken.
Maar mijn god, hoe lang moet zoiets duren..

Bontje
Reactie:
Voor mij erg herkenbaar. Ik ben zelf 10kg afgevallen en voor mijn doen is dat erg veel.
Ook mijn eetlust was verdwenen. Tip: Eet ipv 3 maaltijden, misschien 6-7 keer iets kleiners en haal goed adem tussen de hapjes.

De duur van mijn overspanning/burnout zit me ook erg dwars. Ik weet alleen dat het een stuk beter gaat dan 2 maanden geleden. Per week de verbetering peilen werkt vooral ontmoedigend, vrees ik.

Robert
Reactie:
Voor mij erg herkenbaar. Ik ben zelf 10kg afgevallen en voor mijn doen is dat erg veel.
Ook mijn eetlust was verdwenen. Tip: Eet ipv 3 maaltijden, misschien 6-7 keer iets kleiners en haal goed adem tussen de hapjes.

De duur van mijn overspanning/burnout zit me ook erg dwars. Ik weet alleen dat het een stuk beter gaat dan 2 maanden geleden. Per week de verbetering peilen werkt vooral ontmoedigend, vrees ik.

Robert
Reactie:
Voor mij erg herkenbaar. Ik ben zelf 10kg afgevallen en voor mijn doen is dat erg veel.
Ook mijn eetlust was verdwenen. Tip: Eet ipv 3 maaltijden, misschien 6-7 keer iets kleiners en haal goed adem tussen de hapjes.

De duur van mijn overspanning/burnout zit me ook erg dwars. Ik weet alleen dat het een stuk beter gaat dan 2 maanden geleden. Per week de verbetering peilen werkt vooral ontmoedigend, vrees ik.

Robert
Reactie:
Helemaal herkenbaar dit... mijn eerste twee episodes van overspannenheid vorig jaar is de duizeligheid 2-3 weken aangehouden. Nu zit ik daar ook al op en nog geen verbetering. Het is heel beangstigend... aan de andere kant komt het zoveel voor met burn out klachten.

Shannen
Reactie:
Wat herkenbaar allemaal, ik heb bijna dezelfde klachten ik heb daarnaast ook veel last van me nek. Heb jij inmiddels de weg omhoog gevonden ben erg benieuwd.

Sebastiaan
Reactie:
Wat herkenbaar allemaal, ik heb bijna dezelfde klachten ik heb daarnaast ook veel last van me nek. Heb jij inmiddels de weg omhoog gevonden ben erg benieuwd.

Sebastiaan

Jouw reactie:



Verhaal 34 - Meer mensen die het leven als vreemd ervaren?

Hallo

Zijn er ook mensen die zich vreemd voelen... Vragen stellen over 't leven of 't leven als vreemd ervaren? Soms lijkt 't allemaal niet echt of niet binnen te komen of.. Ikzelf heb n groot gezin en kan nooit rust nemen wanneer ik zou willen ofzo. Dus 't blijft aanpoten, dus als ik' dan wel even aan rust kom denk ik dat men lichaam helemaal crashed.
Maar dan ben k aan 't koken en vraag ik me bv af waarom ik dat aan 't doen be', bij alles denk'ik zo hard na. Klinkt dit herkenbaar?

Sam

3
2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Zeer herkenbaar! Dat vind ik ook het meest lastige gevoel. Waarschijnlijk ben je aan het hyperventileren of is je serotonine spiegel niet op peil. Al naar dokter geweest?

Jenny
Reactie:
Hee Sam!

Ik herken dit zeker. Dit gevoel past bij derealisatie/depersonalisatie. Het bestaat in zwaar en minder zware mate. Je kunt de term eens googelen.

Het is een mechanisme van het lichaam om je af te sluiten voor prikkels en het past zeker bij de symptomen van overbelasting door stress/burn-out. Ik ervaarde dit zelf vooral als beangstigend en erg in mezelf gekeerd, ik voelde afstand tot m’n emoties en gedachten en de wereld lijkt niet echt. Bij mij helpt het om even een rondje te wandelen of andere lichte inspanning. Goed je zintuigen gebruiken, ruiken, voelen, om je heen kijken en dergelijke. Probeer je focus te verleggen. En vooral in je achterhoofd houden dat het niet iets ergs is. Het komt goed!

Angelo

Jouw reactie:



Verhaal 35 - Thuis met een burnout

Hoi!
Sinds een aantal zit ik ook thuis met een burnout. En dat terwijl ik mijn werk zo leuk vond! Ik begreep er lange tijd helemaal niks van, maar na een aantal maanden thuis met mezelf op de bank vielen er toch wat kwartjes: ik had al een aantal jaar achter elkaar op 120% gepresteerd. Nouja en dat hield ik niet vol.. Niet gek!

 

Dus na een tijdje kwam ook de acceptatie van mijn burnout. Ik moest er niet meer tegen vechten, maar juist accepteren dat het er is en uitrusten. Niet "heel hard werken aan het herstellen" want dat werkt ook alleen maar averechts, juist uitrusten, uitrusten, uitrusten. Klinkt dit bekend bij jullie?


Wat ik wel heb gemerkt is dat ik heel veel behoefte heb om met lotgenoten over mijn burnout te praten. En dan niet op een forum, maar echt face-to-face. Hebben jullie dat ook? Alleen je spreekt niet zomaar af met iemand van een forum.. Ik heb dat nu met 1 vriendin en dat voelt heel fijn, we hebben echt steun aan elkaar (ook al zijn we natuurlijk niet elkaars therapeuten).

 

Maar nu heb ik na heel lang zoeken op internet en facebook een (besloten) facebookgroep gevonden waar dat georganiseerd gaat worden, het heet "Burn-uit? Burn-inn!" (https://www.facebook.com/groups/683465128693418/?ref=br_rs). Kent iemand die al? Of al ervaring mee?


Anoniem

2
2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Ik herken dit ook. Ik wil praten met lotgenoten. Met mensen die begrijpen wat ik mee maak. Buitenstaanders maken vaak de opmerking: ale, jij ziet er toch zo goed uit. Deuhhh! Ik ben vorige gecrasht op t werk. Sindsdien veel gelezen op internet. Het valt erg op dat er veel meer te lezen valt op sites .nl. weer weinig sites .be.

Vera
Reactie:
juist dat accepteren vind ik net als jij erg lastig, ik ben ook maar op zoek gegaan naar een forum om ervaringen te delen.


Anoniem 1

Jouw reactie:



Wil je ook je hart luchten?

+ Mijn verhaal delen


Verhaal 36 - sinds sept thuis met burnout

Hi allemaal, ik ben 29 en sinds september 2019 zit ik thuis met een burn out. Waar ik momenteel vooral tegenaan loop is het enorme gevoel van eenzaamheid. De vele emoties daardoor. Negatieve gedachtenspiralen. Bang mijn hele leven alleen (over) te blijven. Ik wil graag een lieve vriend/relatie, maar die heb ik niet, en daten lukt nu ook niet. Mensen leven voor mijn gevoel allemaal hun leventje, gaan erop uit, doen leuke dingen, krijgen een relatie, gaan samenwonen etc. maar ik ben vaak moe en bij mij lukt dat niet. Ik woon op mezelf en zit veel alleen thuis. Ik vind het ook moeilijk om dan toe te geven dat ik me alleen voel en dat eigenlijk niet wil.. en anderen nodig heb. Hoe kan ik hier het beste mee om gaan? Herkent iemand dit? Horen die angsten en eenzaamheid bij het herstel van een burn out?

Johanna

2
4
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Hey Johanna,
Ik herken goed wat je schrijft. Ik zit zelf sinds okt. 2019 ook thuis met een burn-out. Woon ook alleen wat soms indd eenzaam kan voelen. Afleiding/sporten helpt me en heb sinds een tijdje haptotherapie. Ik deelde het ook nooit met mensen als ik me slecht voelde, maar merk dat het wel belangrijk is nu voor me. De mensen die echt om je geven willen er ook voor je zijn, gun je zelf daar gebruik van te maken. Het kan je enorm helpen en dan heb je misschien minder het gevoel er alleen voor te staan. Veel sterkte en weet, je bent niet alleen :-)

José
Reactie:
tjemig, wat herken ik dit, vreselijk alleen voelen in deze situatie ,aangeven dat je graag steun ontvangt maar het krijge: ho maar..de meeste laten het voor wat het is en praten liever over hun leven..
mijn gedachte is dan ook: ik doe er niet toe....

cissy
Reactie:
Hi :)
Ik herken ook veel in wat jullie schrijven. Kwam ineens op deze site tereecht en zit wat te lezen.

Ik ben zelf 29 en zit in mijn 2e burnout (eerste op mijn 25e). Vreselijk, had nooit gedacht dat ik het weer zo ver zou laten komen. Sinds september ziekgemeld en na 2 weken weer begonnen met werken met het idee dat het wel kon. Opgebouwd tot 20 uur en daarna weer volledig ingestort. Nu 2 maanden thuis.

Ik ben ook single en iedereen om me heen onderneent doet leuke dingen! Snap helemaal dat je je eenzaam voelt. Maar je bent niet alleen. Dat zie je maar weer op deze site. Hoe ver ben je in je herstel? Kan je al weer wat qua beweging etc?

Sterkte <3

E
Reactie:
Heftig man!! Ontzettend veel sterkte!

Jakob

Jouw reactie:



Verhaal 37 - ik heb een flinke rugtas

Ik heb sinds een paar weken een burn out. Althans waarschijnlijk al langer. Ik ben ondernemer en heb een flinke rugtas met gebeurtenissen wat ik slecht verwerkt heb en dit niet in de gaten heb gehad. Altijd loop ik door en wil ik het goede voor de mens en daar word over heen gewalst. Een bedrijf 2 dochters 1 en 3 en nu alles loopt ben ik ingeklapt. Erg veel paniekaanvallen en opgejaagd zenuwachtig gevoel. Ik kan niet meer genieten. Ik heb nu medicatie sinds 3 weken en nu gaat het beter. Alleen zit ik nog soms ineens vanuit niets dat ik een steek krijg linkerkant onder de borst en gelijk een warmte zweetgolf over mn lichaam, dit komt zo sporadisch af en toe voor zo vanuit niets als ik tv kijk. Kent iemand dit?

Francis

2
2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Ik ken dat en een brandend hart. Stress resten denk ik. Sterkte!

Lena
Reactie:
Ja ik herken dat zeker. Het heeft echt te maken met angstaanvallen.

Claudia

Jouw reactie:



Verhaal 38 - Elektrisch schokje door hoofd

Hoi allemaal,
Ook ik heb een burn-out, sinds midden januari dit jaar. Bij mij uitte het in eerste instantie door lichamelijke klachten. Het is 3x voorgekomen dat ik enorm duizelig werd, zwart voor mijn ogen en daardoor totale paniek en hartklopping. Dacht op dat moment ook iets aan mijn hart te hebben. Door gesprekken met psycholoog en haptotherapie gaat het langzaam iets beter. Periode dat ik mij goed voel duren steeds langer dan de slechte periodes. Ook ik ben er nog lang niet en merk dat het lijntje nog heel dun is. Hoeft ook maar iets negatiefs of teveel stress op mij af te komen en lijkt dan net of ik weer terug bij af ben. Het zijn vooral de lichamelijk klachten die mij onzeker maken. Nog vaak duizelig en licht in mijn hoofd.
Ook heb ik zo nu en dan een soort van elektrisch schokjes door mijn hoofd. Dit duurt 1 a 2 seconden waardoor ik even helemaal licht wordt in mijn hoofd en doordat dit beangstigend is slaat mijn hart op hol. Herkennen jullie een elektrisch schokje door je hoofd ook? Zou dit ook te maken hebben met burnout?
Zit erover na te denken om dit met de huisarts te bespreken.
Sterkte allemaal. Ik geloof zeker dat wij hier sterker uit gaan komen.

Anoniem

2
5
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Ja klopt allemaal. Alle klachten wat je gaat voelen is dood eng. I know. Gesprek met de huisarts zal fijn zijn. Ik ben nu bezig met herstellen en duurt lang. heel lang. je gaat hele moeilijke periode heen! En ik zeg je dit ,omdat dit gaat helpen. Ik heb niemand die mij hier door heen helpt ik hoop jij wel! En je kan het! je word niet gek! Je bent het waard! Liefde naar jezelf toe! Sterkte !!

s
Reactie:
Beste anoniem,

Was jij ook dag en nacht duizelig? Ik heb continue een licht en deinend gevoel in mijn hoofd. En dit al 3 maanden lang om gek van te worden...

Claudia
Reactie:
Dankjewel!!

In de nacht ben ik nekt duizelig. Overdag wel vaak. Hoe meer je eraan denkt hoe erger het wordt. Dat merk ik wel.

Anoniem
Reactie:
Hi anoniem,

De elektrische schokjes herken ik, maar met name door het gebruik van antidepressiva. Ik heb ze ook 'brain zaps' horen noemen, mocht u erop willen googlen. Ik weet niet of u medicatie slikt, maar wellicht is het raadzaam de bijsluiters eens na te lopen. En zeker zou ik het bespreken met uw arts aanraden.

Heel veel sterkte

T
Reactie:
Dag allen,

Al jaren slik ik anti-depressiva en die ‘stroompjes’ die je voelt herken ik. Naar mijn gevoel zijn dat je hersenen die zoeken naar serotonine om je goed te laten voelen. Ik vind het een gerustellend idee. Op die manier weet je dat je hersenen aan het zoeken zijn naar herstel. Hopelijk geeft dit antwoord je juist een positief gevoel en helpt het! Sterkte! Het komt goed!

Jenny

Jouw reactie:



Verhaal 39 - Ik bleek een epileptische aanval te hebben gehad

Ik kwam per toeval op deze site terecht en herken veel in de andere verhalen. Ik ben sinds Maart 2020 thuis. Ik dacht het voor elkaar te hebben, net een studie afgerond naast mijn baan en mama zijn, goedlopende praktijk waarin ik 110% gaf, die net een maand open was en eind Maart wordt ik wakker gemaakt door mijn partner met het ambulancepersoneel. Ik blijk een epileptische aanval te hebben gehad en bewusteloos te zijn geweest een tijdje. Bij mij ging letterlijk het licht uit. Na meerdere scans en in het ziekenhuis te hebben gelegen kwam er niets uit, de neuroloog vertelde dat ik alle symptomen heb van uitputting /burnout. Ik ben nu 7mnd verder en kan weinig. Veel duizelig, angstig, hyperventilatie, continu overprikkeld en emotioneel. Ik heb bij een psycholoog gezeten maar dat lijkt de klachten alleen maar erger te hebben gemaakt, ze had ook geen ervaring met burnout. Mensendieck gaat wel goed, ik begrijp door haar meer wat er in mijn lijf gebeurd. Ik zou alleen zo traag zien dat het beter gaat. Soms heb ik een week dat ik denk ik ben er weer een beetje, kan ik 10minuutjes wandelen in het bos of even op de fiets naar vrienden toe, maar de week erop wordt ik trillend duizelig wakker met het gevoel alsof ik flauwval en heel opgejaagd /hoog adrenaline gevoel en denk ik oh.. We zijn er blijkbaar dus toch nog steeds niet. Ik zie niet wat ik fout doe, ik heb de inzichten, pak mijn rustmomenten. Mediteer en doe yoga, ik ga niet zodra het beter gaat meteen van alles doen, dat heb ik wel afgeleerd. Heeft iemand tips? Ik zou graag een goede burnout coach vinden. Deze week start een andere psycholoog maar geen idee of het wat is. Heel veel sterkte allemaal. Als ik sommige vriendinnen van me hoor, het komt uiteindelijk goed, hou vol! Het wordt beter ❤️

Anoniem

2
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Wat bizar om te lezen. Ik werd 2 of 3 jaar geleden ook wakker met ambulancepersoneel naast mijn bed. Mijn vriend had de ambulance gebeld. Ik bleek mijn eerst epileptische aanval in mijn slaap gehad te hebben. Ook ik bleek toen een burn-out te hebben (mijn 2e). De stress en vermoeidheid triggert bij mij de aanvallen.
Het is inderdaad een hele zoektocht, dat ervaar ik zelf ook. Hopelijk heb je nu een fijne psycholoog.
Liefs

Maria

Jouw reactie:



Verhaal 40 - Hoe kom ik weer waar ik ooit was?

Waar zal ik beginnen.... al vanuit mijn jeugd ben ik ontwikkeld met onzekerheid en klaar willen staan voor anderen. Ook andermans mening weegt altijd zwaar.
ik ben aan een beroep begonnen wat eigenlijk niet bij mijn persoonlijkheid past, heb verzuimd goede opleidingen te doen (ondanks advies Atheneum vanaf de basisschool) en ben in uiteindelijk in een leidinggevende functie terecht gekomen. ik heb veel kunnen en mogen doen maar waardering van lager- en hogerhand nooit gevoeld en na dik 12 jaar door het bedrijf aan de kant gezet. dit was tegelijk met de mededeling van mijn vrouw dat ze wilde scheiden en met een ander verder wilde. dit alles is zo'n 4 jaar geleden.
aan een nieuwe baan begonnen, nog een keer aan een nieuwe baan begonnen maar telkens loop ik vast en lukt het niet . ik wil het zo graag goed doen en net als de buitenwereld succesvol zijn. nu zit ik thuis in de ww met allemaal nare gevoelens, veel verdriet (ik blijf maar huilen om het minste of geringste) en ben onzeker over alles. en ik blijf maar moe, wil veel maar niks lukt en het enige resultaat is hoofdpijn. en niks doen geeft ook geen goed gevoel.....
echt, hoe kom ik weer waar ik ooit was, relaxed en bezig, gelukkig en vol vertrouwen...........

Mars74

2
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Lieve Mars,

Ik begon je verhaal te lezen en dacht gelijk, oh dit herken ik! Ik had een gymnasium advies en ben uiteindelijk mavo afgestudeerd. 20 jaar verder kreeg ik de diagnose adhd.
Toen las ik over je werk en je scheiding. Het spijt me dat er zoveel tegelijk op je bord is komen te liggen en ik voel je verdriet.
Lieve Mars, ga alsjeblieft naar de huisarts en bespreek deze gevoelens en vraag om een doorverwijzing naar de ggz. Je hoeft er niet alleen voor te staan
Heel veel sterkte <3
T

T

Jouw reactie:



Wil je ook je hart luchten?

+ Mijn verhaal delen


Verhaal 41 - Diepe dalen en enkele goede momenten

Hallo allen,

Ik zit sinds enkele maanden in een burn-out en dat gaat met diepe dalen en enkele goede momenten. Nu heb ik tijdens deze burn-out voornamelijk last van constante duizelingen en een spacend gevoel herkennen jullie dit? En kan dit maanden duren?

Gr.

Anoniem

2
4
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Hier ook exact hetzelfde. Enorm veel last van duizelingen. Beperkt me in mijn doen en laten. Is ook beangstigend

Anoniem
Reactie:
Ook een deinend gevoel ? Niet echt draaierig maar meer alsof je op golven zit. En ik heb ook vaak hele koude tintelen voeten erbij. Herkent iemand dit?

Anoniem
Reactie:
Ik heb vooral een heel naar gevoel in de buik

Anoniem
Reactie:
Ja, dat herken ik. Ik ervaar het als een wat dronken gevoel. Alsof mijn ogen hey niet goed doen.

Bontje

Jouw reactie:



Verhaal 42 - Lichamelijk zwakjes

Beste allemaal,

Ik zit inmiddels 7 maanden thuis met een burn-out. Slechte periodes wisselen zich af met betere periodes. Nu heb ik soms dagen waarbij ik mij vooral lichamelijk heel zwakjes voel. Slappe benen en het gevoel van flauwvallen herkennen jullie deze lichamelijk klachten?

Mvg

Anoniem

2
2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Wat vervelend! Ik zit ook sinds 9 maanden thuis en herken je klachten helemaal. Dit had ik een paar maanden terug ook. Het wordt echt beter 🙏

Anoniem
Reactie:
Ja, dat herken ik.
Bij mij uit zich het merendeel in lich.klachten.
Hoofdpijn, diarree, trillerg en zwak voelen en een heel naar gevoel in mijn hoofd.

Bontje

Jouw reactie:



Verhaal 43 - Ik ben nu met name op zoek naar herkenning

Hallo,

Inmiddels zit ik ongeveer 9 maanden in een burn-out en heb ik het gevoel al een lange weg te hebben afgelegd. Ik ben nu met name op zoek naar herkenning.

Bij mij begon mijn burn-out met een soort blackout en daarna een periode van duizeligheid/licht gevoel in mijn hoofd. Dit duurde een aantal weken en ik werd hier erg angstig door. Bloedonderzoek wees niets uit. Na een paar weken werd het wat minder maar vanuit het niets kreeg ik last van mijn armen en benen (tintelingen/stijfheid/branderig). Eigenlijk allerlei rare sensaties. Hierdoor werd ik nog onzekerder en raakte in totale angst. Dr. Google vertelde mij dat het MS zou kunnen zijn. De huisarts en bedrijfsarts maakten zich echter geen zorgen maar constateerde beide dat ik een burnout heb. Ik was ook ontzettend moe, soms benauwd, slecht slapen etc. Ondanks deze diagnose, bleef ik bang voor MS en deze angst heeft een aantal maanden mij volledig in beslag genomen. Uiteindelijk bij neuroloog geweest en MRI gehad maar ook dit liet niets bijzonders zien.

Immiddels zijn we maanden verder en probeer ik de diagnose burnout te accepteren. De meeste klachten, zoals vermoeidheid, duizelig, benauwdheid etc. ben ik een eind heen kwijt. Echter, de klachten aan mijn armen en benen (de rare sensaties) blijven hangen. Het lijkt wel alsof de klachten waar ik bang voor ben, het langst duren. Ook heb ik de laatste weken veel last van trillend/bevend gevoel in armen en handen, soms ook in benen. Soms zie je het, soms voelt het meer als intern trillen/beven. De angst is er nog regelmatig maar neemt me minder in beslag en kan het dus parkeren.

Zijn er mensen die mijn klachten aan armen en benen herkennen? Ik lees daar nl weinig over.
Volgens de huisarts moet ik het loslaten...makkelijker gezegd dan gedaan ;-)
De klachten komen en gaan maar kan er niet echt de vinger op leggen. Verder ben ik erg gelukkig, geen nare dingen meegemaakt oid. Maar volgens huisarts hoeft dat niet en kunnen drukke jaren op een gegeven moment ook gewoon z'n tol eisen. Het zal...nooit gedacht dat dit mij zou overkomen.

Sterkte allemaal!

Jackie

2
8
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Hoi, ik herken me wel een beetje in je verhaal. Ik ben nu 6 maanden thuis en de klachten waar ik heel bang voor was waren de spierspasmen.Mijn armen, benen, polsen schokten soms alle kanten uit.Ik was ervan overtuigd dat ik een spierziekte had.Na 2 bloedonderzoeken en onderzoek door neuroloog bleek het ook stress te zijn.Ondanks wat iedereen zei twijfelde ik toch soms nog.
Daarna heb ik ook heel vaak de trillen en beven gehad.ook vaak inwendig...dat kwam precies uit het niets en bleef enkele dagen aanhouden...heel vervelend...
Het gevoel in je armen en benen die jij beschrijft herken ik voor een deel...ik heb een tijdje precies altijd kippenvel gekregen aan mijn benen, een heel vreemd gevoel...daarnaast zijn mijn benen zo moe, alsof ik de marathon gelopen heb en ook vaak stijf.
Ik had ook heel wat andere klachten, maar die zijn bijna allemaal verdwenen...behalve dus die spasmen(wel veel geminderd), waar ik dus het meest angst voor had/heb en die moeheid en stijfheid in mijn benen...
Tijd en geduld zegt mijn huisarts me...
Alles komt wel weer goed...
Groetjes

Katrien
Reactie:
Hoi Katrien,

Fijn om een stukje herkenning te lezen. Het is dus blijkbaar heel raar wat een lichaam allemaal voor gekke klachten kan geven. Het is bij mij ook niet erger geworden en dat stelt me wel wat gerust maar de onzekerheid en angst blijft soms nog opkomen.

Hoe vind jij je weg daarin? Tips om angst los te kunnen laten?

Jackie
Reactie:
Mij helpt het me om er veel over te lezen.Er zijn symptomen die iedereen herkent, maar er zijn er ook die dan een heel stuk minder voorkomen.Die maken mij het meest angstig.Die spierspasmen die ik had, daar las ik nooit iets over, tot ik enkele dagen een artikel las waar het beschreven werd.Dat was voor mij een opluchting, want ondanks de gerustellende woorden van de artsen en de onderzoeken bleef ik me daar zorgen om maken...

Mij helpt het ook enorm om te praten met mensen die hetzelfde meegemaakt hebben.
Al is het maar om die herkenning.Zulke mensen weten wat het is, hebben gevoeld wat ik nu voel en zijn eruit geraakt.

Afleiding helpt mij ook. Wanneer ik afgeleid ben denk ik niet aan de mankementen😄waardoor ze minder worden.
Wanneer ik dan weer een minder moment heb kan ik me zelf geruststellen door de gedachte dat de symptomen echt door de stress komen, want dat ze veel minder zijn als ik er niet aan denk...(sorry beetje moeilijk uitgelegd)

Het is wel al een hele geruststelling dat veel andere symptomen min of meer weg zijn...en hou me dan voor dat de rest gewoon nog wat meer tijd nodig heeft om te verdwijnen...

We komen er wel...

Anoniem
Reactie:
Hoi,

Ik zit nu zelf bijna een jaar in een burn-out en heb van alles gehad qua klachten. Ben ook door de medische molen gegaan mri enz. Nu heb ik vooral heel veel last van duizeligheid/licht in het hoofd. En dit heb ik vooral als ik ga zitten of liggen. Het is echt een "wiebelend" gevoel in mijn hoofd alsof ik heen en weer dein op golven heel naar. Daarbij heb ik ijskoude tintelende voeten en regelmatig een hele stijve nek.
Mijn duizeligheid is even een paar weken minder en zelfs weg geweest maar helaas sinds een week weer aanwezig. Mogelijk heb ik teveel gedaan of onbewust toch stress gehad. Herken jij je ook in deze deze duizeligheid?

Gr

Claudia
Reactie:
Hoi Claudia,

De duizeligheid die jij beschrijft heb ik in de eerste maand gehad. Dat was bij mij de start zeg maar. De huisarts dacht toen eerst nog aan positiedraaiduizeligheid maar ik wist dat dat het niet was. Vooral inderdaad bij liggen en zitten voelde ik het, alsof ik op een boot zat. Dat je daar al bijna een jaar last van hebt,lijkt me heel naar.

Hoi Katrien,

Dat herkenning zoeken door veel te lezen doe ik ook. Aan de ene kant verzamel ik artikelen van "hoopvolle" of herkenbare artikelen, aan de andere kant geeft het ook veel onrust als ik dan niets vind. Ik heb in google alle trefwoorden al wel gehad volgens mij haha.

Mijn klachten aan armen en benen vind ik het meest vervelend. De laatste weken trillen vnl mn armen en handen snel, voelt een beetje als zwakte in mijn armen. Heel irritant. Ook word ik iedere nacht rond 5 uur of half 6 wakker en dan voelt mijn lijf zo naar aan. Alsof ik onder een bus vandaan kom. Ook weer armen en benen. Bah....

We proberen de moed er maar in te houden.

Jackie
Reactie:
@Katrien: in het zoeken kwam ik trouwens uit bij video's op Youtube van Improvement path. Engelstalige video's waarin wordt ingegaan op angst en de uitwerking daarvan op je lijf. Hier hebben ze het ook over spierspasmen en tintelingen etc. Misschien heb je er iets aan...

Jackie
Reactie:
@Jackie, merci voor de tip.Ik zoek het zeker eens op.

Anoniem
Reactie:
Hi,

Echt heel herkenbaar deze verhalen. Mijn klachten begonnen vorig jaar juli met duizeligheid en vermoeidheid. Die duizeligheid heeft me heel erg bang gemaakt en ik heb ook bloed laten prikken en. Na een week of 3 ging de duizeligheid weg, maar de angstklachten bleven. Ik tussen jullie vorig jaar en nu heb ik allerlei verschillende vage klachten gehad waaronder ook spastische spieren op allerlei plaatsen. Dat heeft me heel erg bang gemaakt want je leeft inderdaad dat dit een teken kan zijn van een spierziekte. Dit heb ik ook besproken met mijn huisarts en zij hebben een aantal neurologische test gedaan en gaven aan dat ik kans zo klein is. Ondertussen heb ik ook gemerkt dat in periodes van angst En stress die spasmen erger werden. Ik heb me zo druk gemaakt over al dit soort lichamelijke klachten en tintelingen waren daar ook één van, dat ik weer een periode van overspanning meemaak. Wat ik heel erg heb gemerkt is dat de aandacht het probleem juist erger maakt. Het is echt heel moeilijk om die aandacht te verleggen. Ik ben in behandeling bij een psycholoog voornamelijk voor mijn angst klachten. Dat gaat nu een stuk beter.

Shannen

Jouw reactie:



Verhaal 44 - 5/6 maanden zo somber en gebroken zijn word ondragelijk.

Nooit gedacht dat dit mij zou overkomen.... een zware zomer gehad met een mogelijke scheiding van ouders en een relatie die op breken stond. Na een lange tijd signalen (paniekaanvallen, gejaagd gevoel en veel stress) genegeerd te hebben ben ik in een burn-out beland. Het is werkelijk waar een living hell. Het is ongeveer 4/5 maanden geleden dat het begon en tot de dag van vandaag ben ik erg duizelig en heb erg veel last van angstklachten terwijl ik eerst nergens bang voor was... Het moment dat ik echt weer even kon genieten is ongelofelijk lang geleden en kijk hier ontzettend naar uit..... waarschijnlijk als je dit leest is het al te laat... maar merk je dat je lichaam aan de rem trekt STOP optijd! Want 5/6 maanden zo somber en gebroken zijn word ondragelijk.

Student 20 jaar (man)

2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 45 - Afgelopen jaar is een rollercoaster geweest

Het afgelopen jaar is echt een rollercoaster geweest. Er is zoveel gebeurd en voel me sinds oktober vorig jaar niet goed. Wanneer ik in een volle bus zat kreeg ik het ineens heel warm en kreeg een heel naar gevoel in mijn maag. Werd er spontaan misselijk van!

 

Wanneer ik uit de bus stapte ging het na twee minuten weer. Zodra ik de volgende bus pakte gebeurde het weer. Ik zal wel ziek worden? Het gebeurde steeds vaker. In de bioscoop, uiteten, op 't werk en in de bus. Wat is er toch met me aan de hand? Naar de dokter geweest medicijnen gehad, echo laten maken en ontlasting ingeleverd.

 

Alles was prima en er waren geen afwijkingen te zien. Hoe kom ik dan aan die spontane misselijkheid en naar gevoel in mijn buik? Paar maanden later ging het een stuk beter. Kreeg veel last van lichamelijke kwaaltjes. Pijn in mijn handen, stijve handen, dikke en pijnlijke gewrichten. Mijn rechtervoet deed enorm veel zeer wanneer ik een lange dag had gestaan. Werk in de horeca en in de zomer is het top drukte!

 

Wederom naar de dokter geweest en ontstekingsremmers gehad voor mijn handen en paracetamol voor mijn voet. Na maanden van pijn weer terug gegaan naar de dokter. Bloedtesten gedaan, drie verschillende medicijnen verder en nog altijd geen resultaat.

 

Symptomen werden erger en zat met mijn handen in het haar. Kreeg steeds meer stress op het werk. Maakte me druk over wat er allemaal met mijn lijf aan de hand was. Een maand geleden weer naar de dokter geweest en die heeft mij doorgestuurd naar een reumatoloog (mijn klachten lijken op RA). In de tussentijd erachter gekomen dat de misselijkheid en opvliegers paniekaanvallen zijn. Die steeds maar erger worden.

 

Ben bij de reumatoloog geweest en er is reuma geconstateerd in mijn handen. Ik ben 25 jaar en heb hier ontzettend veel moeite mee. Werk in de horeca en heb mijn handen nodig! Ik ben vooral heel erg boos op mijn lichaam. De pijn in mijn voet blijkt een hielspoor te zijn.

 

Naast al deze dingen huil ik iedere dag, voel ik me rot, heb ik geen energie en wil ik het liefst de hele dag in mijn bed willen liggen en slapen tot het voorbij is. Vriendinnen willen afspreken en verzin telkens een smoes om er onder uit te komen. Twee weken geleden bij de dokter geweest. De hele situatie uitgelegd en heel erg gehuild.

 

Ben een week lang ziek geweest en heb 4 dagen niks kunnen eten en drinken. Dit was een buikgriep en oververmoeidheid. Mede hierdoor is eruit gekomen dat ik tegen een burn-out aan zit. Volgens de dokter ben ik er op tijd bij en word het proces nu in gang gezet. Doorverwijzing gehad naar een psycholoog. Helaas zijn de wachttijden erg lang!

 

Dinsdag weer beginnen met werken na twee weken vakantie. Ik voel me hier niet goed bij. Wie heeft er ervaring met een bedrijfsarts? Kan iemand mij vertellen wat ik kan verwachten? Ik ben best bang omdat ik mezelf als persoon niet meer herken. Ik weet niet meer wie ik ben, wat ik leuk vind..


Gail

1
2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Herken zo je verhaal
Ik inmiddels 10 maanden aan de gang en ben het kotse beu...
Ik ben al van ver gekomen echter dat nare zware, trillerige, nerveuze, duizelige stress gevoel is gewoon nooit weg, ben ook zo bang dat het nooit meer weg gaat 😓

Wendy
Reactie:
Het gaat weg! Echt! Al is het een verschrikkelijk rotgevoel! Weet dat je niet alleen staat! Sterkte!!

Jenny

Jouw reactie:



Wil je ook je hart luchten?

+ Mijn verhaal delen


Verhaal 46 - Is depressie wel de juiste diagnose?

Hoi, sinds een half jaar kreeg ik door de psychiater de stempel 'depressie' als ziekte. Ik weet echter niet of dit wel de juiste diagnose is, dus deel ik mijn verhaal hier. Een tweetal maanden lang sukkelde ik met enorme werkdruk/stress waardoor ik - in chronologische volgorde- moeilijker kon slapen en eten, tot wanneer zelfs slaappillen en eetlustbevorderende pillen me niet meer hielpen. Voor mij leek dit dus een burn-out, hoewel ik echter ook nergens meer zin in had. Ik moest uiteindelijk opgenomen worden in het ziekenhuis omdat mn slapeloosheid me helemaal deed halluciner en. Daar hebben ze me dan ook (naast zwaardere slaapmedicatie) efexor voorgeschreven. Veel beter voelde ik me daar niet bij. Mijn grootste probleem bleef echter ongewijzigd: het constant nadenken. Ik denk constant na over wat er nu eigenlijk scheelt met mij, tot het extreme toe en dan voel ik ook de drang om dit uit te pluizen op het internet. 'ben ik burn-out of depressief? Ben ik hoogbegaafd /hoogsensitief/autistisch?' (Ik sloeg namelijk een leerjaar over.) Dit zorgt ervoor dat ik nog steeds niet met volle aandacht bij toffe momenten kan genieten. Er is echter geen sprake van angsten of dergelijke. Ik durf en kan alles, maar mijn constante denken belemmert me enorm. 'Zijn er mensen die hiervoor misschien een medicatie weten die dat denken wat kan dempen? Ik kom er zot van en misschien ook depressief. Want als ik van niets meer kan genieten/nergens voldoening uithaal, wat heeft het leven dan nog voor zin? Ik probeer meditatie en dergelijke uit, maar dat is allesbehalve simpel. Alvast bedankt voor de reacties, Jasper.

Jasper

1
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Beste Jasper,
Ik zou haptonomie aanraden; uit je hoofd en weer contact maken met je lichaam. Klinkt zweverig, is t ook maar ik heb er veel aan.
Je moet uit t oplossingsgericht analytisch denken (want dat kost enorm veel energie) en meer gaan luisteren naar je lichaam en gevoel.

Veel sterkte

Jakob

Jouw reactie:



Verhaal 47 - weer grip en inzicht in mijn leven

Na een zware periode met een depressieve partner zat ik er helemaal doorheen. Advies van huisarts om hulp te gaan zoeken.
Op advies van collega bij Germien terecht gekomen. Ik kwam meteen in een warm bad terecht. Nu was het even tijd voor mij, was mezelf wel helemaal kwijt geraakt.
Heb hier erg veel aan gehad voelde dat ik weer grip en inzicht in mijn leven kreeg en weer LUCHT.
Ook heb ik emdr therapie gehad wat is dat iets wonderlijks verbaas me nog elke dag over dat je hier zoveel baat bij kan hebben.
Germien is een geweldige vrouw, begrijpt hoe je je voelt, wat je nodig hebt. Ik weet in ieder geval als ik weer hulp nodig heb dat ik zeker weer door haar geholpen wil worden.

Cliënt bij Labyrinthoss

1
2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
zeker herkenbaar. Ik heb paniekaanvallen en straat vrees er bij. En zo ver gegaan dat ik een bril nu draag door te veel spanningen in mijn hoofd. en te lang doorgewerkt.

Wij zijn niet zielig, maar we zijn de sterkste!!

Daarom gaan wij door deze ellende heen ,omdat wij het aan kunnen!!

S
Reactie:
Heel herkenbaar , 50 jaar gewerkt. Al een hele poos niet in orde niks mee gedaan tot ik in juni 2020 een burn-out kreeg
Last van maag nek hoofd duizeligheid enz
Gaat met ups en downs maar heb nog steeds veel last van nek en schouders en hoofd
Ben nu sinds november uit het werk

Elly

Jouw reactie:



Verhaal 48 - Hoop van het nare gevoel af te komen

Ik ben een vrouw van 66 jaar en vanaf jongs af aan veel gewerkt.
vorig jaar kreeg ik een blessure waar door het werk stopte en dan ben thuis aan het zoeken naar nieuwe structuur en het is niet altijd leuke dingen doen en je mag dan in huis de rust vinden!!
Dus je krijgt vluchtgedrag.
In maart kwam corona en de agenda was leeg en kwamen de lichamelijke en geestelijk klachten en dit uitte zich in angst, verlatingsangst ,paniek,onrust en enorme pijn aan mijn keel en buik(stress)
Iedere keer oxazepam geslikt maar daar kun je aan verslaafd raken.
Huisarts raadt aan antidepressiva (mee gestart) en bij de psycholoog ben ik begonnen.
Dit gaat nog lang duren maar hoop van het nare gevoel af te komen.

Anoniem

1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 49 - Ik voel me niet gesteund

Hoi allemaal,

Ik zit nu 2 maanden thuis met een burn out. Na het lezen van deze berichten klinkt dat niet lang. Voor mij voelt 't al als een eeuwigheid.. Mijn schuldgevoel en verantwoordelijkheidsgevoel zijn zo sterk aanwezig dat ik steeds weer over mijn grenzen ga.
Ik ben getrouwd en heb een dochter van 2,5. Ze is super leuk, maar ook handenvol. Als ik er voor kies om een, al is het maar een ochtendje, niet mee te gaan naar de speeltuin of whatever, voel ik me zo schuldig.
Als ik dat wel doe op een slechte dag, voel ik me zo ellendig. Krijg hoofdpijn, druk op mijn borst, vreetbuien, voel me depressief en wat nog meer.
Het gevoel hebben van een slechte moeder, partner, vriendin en dochter zijn overvalt me iedere dag.
Daar komt ook nog bij dat mijn man deze week aan gaf dat hij zelf ook soms het gevoel heeft dat het hem soms te veel wordt. Al vind ik dat ik zelf nog heel veel doe, en hij vooral alleen met zijn hobby bezig is, als daar tijd voor is, ipv het huishouden te doen of dingen te regelen. Ik voel me niet gesteund en daardoor krijg ik alleen nog maar meer de druk dat ik zo snel mogelijk moet herstellen, want het is allemaal zo zwaar voor hem.
Hoe gaan jullie om met een partner dat niet zo begripvol is of je niet zo steunt als je had gehoopt?

Aaltje

1
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Hoi Aafje,

Wat vervelend dat je partner aangeeft het lastig te vinden. Ik kan me helemaal voorstellen hoe je je voelt. Mijn verhaal staat hieronder. Verhaal 34 Haha... vraagje heb je een coach? Ik heb zelf een burn out coach via werk en dat is fijn. Ik voelde me ook heel schuldig en nog..... sterkte met alles!

Nicolette

Jouw reactie:



Verhaal 50 - hyperventilatie of burnout?

Hoi allemaal!

Ik ben een studente van 23 jaar die het sinds de lockdown (maart) erg moeilijk heeft. Ik ben altijd wel iemand geweest die over alles piekerde en enorme stress had voor de examens/ op reis gaan... Maar deze symptomen verdwenen dan de volgende dag, nu kamp ik al maanden met dezelfde vervelende symptomen.

Het begon allemaal vóór de lockdown toen ik een kleine prikkel in de keel voelde en dit maar niet over ging. Juist daarna begon de lockdown door de coronavirus, ik kreeg het benauwd en had enorme hartkloppingen toen ik al de maatregelen op het nieuws hoorde.
Ik had het al moeilijk omdat de prikkel niet over ging en ik begon te denken dat ik iets ernstig had. Omdat ze bij de huisarts enkel spoedgevallen zouden behandelen en ik nergens heen kon, heeft dit alles erger gemaakt.
Ik kreeg in de avond geen adem meer, ik werd wakker met ademtekort, een enorme druk op de borst en heel de dag zitten piekeren (er viel ook niets te doen aangezien we allemaal thuis moesten zitten, dus had ik niets om mijn gedachten te verzetten)
Ik begon op het internet te zoeken wat ik allemaal kon hebben en dit hielp helemaal niet, het maakte het zelfs erger.
Ik had met mijn zus hierover gesproken en zei dat ze juist dezelfde symptomen heeft, maar dan op een langere termijn en dat het overspanning is. Dit had ik niet eerder aan gedacht, ik besliste een hyperventilatie test in te vullen op het internet en ik had al de symptomen die daarop kwamen.
Juist voor de zomer was alles wat rustiger en kon ik eindelijk naar de dokter, ondertussen had ik nog die prikkel in de keel en de overspannen nek, zelfs oorpijn.
Dokter zei dat ik geen ontsteking had of iets gelijkaardig en dat de prikkel waarsschijnlijk van de hyperventilatie komt. Ik had het gevoel dat hij het zomaar zei omdat ik de hyperventilatie test had vermeld en verder niets meer heeft onderzocht.
Ik besloot om wat yoga te doen en meditatie en genieten van mijn zomervakantie (naar een plek waar er geen positieve covid patiënten waren, namelijk mijn dorp in spanje). Daar kwam ik zo op rust dat ik amper/ geen symptomen meer had.

Eens ik terugwas van mijn vakantie begon het weer, ook omdat ik had gehoord op het nieuws dat de situatie in België door de Covid verergerd was en voelde me op dat moment veiliger in mijn dorp dan in België.
Nu zijn mijn symptomen niet meer zo erg als in het begin, ik heb een paar dagen een benauwd gevoel, maar dan let ik op mijn ademhaling en gaat het (soms) wat beter. Ik heb dan ook een week of 2 waar ik me perfect voel.
Tijdens die aanvallen krijg ik wel de gedachten dat het met mijn hart te maken heeft en begin ik weer te piekeren. Al weet ik dat de kans klein is dat het aan mijn hart ligt, aangezien ik maar 23 ben en niet rook en geen alcohol drink.

Mijn vraag is: kan hyperventilatie zo een enorme invloed hebben op uw leven? Of lijkt dit meer op een burn-out?

Het is misschien wel handig om te vermelden dat ik in oktober naar de dokter ben gegaan omdat ik 1 week lang dezelfde symptomen had en de dokter zei dat mijn hart prima was en dat ik een paniekaanval had. (door mijn examens)

Nu vind ik het alleen raar dat dit maanden lang duurt, soms denk ik dat ik mijn oude leven niet meer terug zal krijgen.

Marta

1
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Het kan te maken hebben met burnout, maar het lijkt ook wel op een piekerstoornis. Door het piekeren, raak je uitgeput en ervaar je angst. Kun je niet meer goed functioneren en ga je slechter slapen. Door de angst kun je gaan hyperventileren. Je adem zit dan te hoog. Ademhalingsoefeningen kunnen helpen. Misschien verstandig om nog een keer naar je huisarts te gaan en het te bespreken. De klachten moeten serieus genomen worden. Helemaal als je al altijd veel piekert.

Miep

Jouw reactie:



Wil je ook je hart luchten?

+ Mijn verhaal delen


Verhaal 51 - Nu ik de verhalen hier gelezen heb...

Ik dacht wat heb ik, ik kom niet vooruit na de verhalen gelezen te hebben op deze site weet ik het zeker” ik heb een burn-out” en mijn werkgever verwacht dat ik kom werken dus de bond ingeschakeld dus nog een probleem erbij.in februari al in de ziektewet geweest vanwege burn-out klachten en weer veel te snel begonnen .
Ik vind het schandalig hoe werkgevers met hun personeel omgaan het lijkt mij beter meer te doen aan preventie.
Merk dat ik teveel over mijn grens ben gegaan en ook HSP heb dus dubbel op
Kom mijn bed niet uit hele lichaam doet zeer, loop vaak te huilen terwijl ik altijd sterk ben ongelofelijk dat dit gebeurt, zelfs dit schrijven kost moeite.
Dus ik wacht eerst de afspraak bedrijfarts af, maar daar ben ik ook bang voor dat hij mij niet serieus neemt heeft iemand een tip.
Voor anderen die dit herkennen veel succes ermee, zoek aub hulp.
Groet Inge

Inge

1
2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Hoi Claudia,

Zo te lezen zijn het inderdaad klachten van overspannen zijn, zeker je schouders en nek als je daar teveel last van hebt heeft dat weer consequenties voor andere lichaamsdelen, maar ben natuurlijk geen arts.
Ik zou een goede coach zoeken en verder op internet kijken.
Zo te lezen wil je niet toegeven aan een burn-out, ik nl. Ook niet, maar zit er middenin.
Ik wens je veel sterkte want het is vervelend als je klachten hebt en niet weet waar het vandaan komt.

Groet van Inge

Inge
Reactie:
Zeer herkenbaar, Claudia. Ik nam mijzelf niet serieus en daardoor was ik constant bang niet serieus genomen te worden.
Je hoeft niet meer of minder te zeggen tegen de huisarts of bedrijfsarts dan hoe je je voelt. Want dat is wat het is. En weet dat het ontzettend veel tijd kost. Accepteer dat wat is, vecht er niet tegen. Wees lief voor jezelf.
Veel sterkte!

Elise

Jouw reactie:



Verhaal 52 - Hopelijk gaat de cognitieve therapie helpen om anders te denken

Sinds juni 2020 zit ik thuis met een burnout. De eerste weken rustig aan gedaan, maar helaas is er geen vervanger die mijn werk kent. Dus bleef dit dan ook doen. Met zenuwen en angst zat ik achter mijn laptop en gaf mezelf schouderklopjes als ik het werk af had. Na een paar weken, leek het wel of ik door aan het draaien was. Van de 1 op de andere dag, totaal geen rust meer in mijn lijf. Kon alleen maar op bed liggen en slapen ho maar! Telkens maar een paar uurtjes. Het gezij moest ook doorgaan. Dus toch maar de schouders eronder, maar voelde me helemaal leeg van binnen. Van een altijd hardwerkende vrouw die alles aan leek te kunnen, waa ik nu een wrak. Tv kijken lukte niet. Te veel prikken en alles betrok ik op mijzelf. Tot het moment dat ik wel hele rare gedachtes kreeg, die ik vervolgens niet kon stoppen. Wers gewoon bang van mijzelf...dus naar de dokter en die stuurde mij door naar ggz. Daar kennen ze geen burnout. Dus er werd een label depressie aan gehangeb. Er werd gestart met een behandeling. Zsm weer actief worden en dag structuur aanbrengen. Nu moet ik zeggen dat ik niet in bed kan liggen of rustig op de bank. Dus ik ging toch meer doen. Intussen stond ik op de wachtlijst voot cognitieve therapie, maar dat kon maanden duren! Dus ik modderen maar aan. Mijn stemming leek steeds slechter te worden. Had wel medicatie om te slapen, maar verder niks. En hop daar kreeg ik weer een gigantische terugval, omdat ik veel te veel deed. En dan kom je in een spiraal dat je denkt dat het nooit meer goedkomt! Inmiddels gestart bij de psycholoog. 1e gesprek kreeg ik al een spiegel voor gehouden. Ik wil het allemaal te goed doen voor een ander, maar vergeet dan eigenlijk mijzelf. Iets wat ik in mijn jeugd aangeleerd heb. Moest toch echt even afstand doen van het werk. Het mag niet mijn probleem zijn! Zo gezegd zo gedaan....maar voel me er nu super rot door. Baas legt het probleem ook weer terug bij mij. Hij vraagt gewoon of ik iemand nu in kan leren....Hoe dan? Nu komt hij met een oplossing waar ik niet achter sta. Maar dat moet ik loslaten. Het is zijn probleem en zijn keuze...maar ja, het blijft bij mij knagen, omdat het geen oplossing is....en ik weet dat dit nooit gaat lukken. Er zijn door mij handleidingen gemaakt, maar dan moet je het programma kennen en moet je kennis hebben van loonadministratie. En dat ontbreekt. Met andere woorden...ik maak me er druk om en dat staat mijn herstel nu in de weg. Overigens heeft de psych de diagnose burnout en een piekerstoornis. Nou ik pieker er idd op los....en vind zo ook geen rust. Hopelijk gaat de cognitieve therapie helpen om mij anders te laten denken. Die negatieve gedachten zuigen soms enorm. Ik kan op allr fronten nu niet mijzelf zijn en dat knaagt. Ben vooral streng naar mijzelf.. moet nu eigenlijk lief zijn, maar ben het niet. Verder veel last van een drukkend gevoel bovenop schedel. Voelt zwaar. Het leveb om te overleven nog zwaarder. Pffff wanneer kom ik weer in de posoroeve flow? Hoe houdt men dit jaren vol???.

Anoniem

1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 53 - Wanneer erg genoeg om ziek te melden?

Wanneer hebben jullie het besluit genomen om je ziek te melden op je werk? Wanneer zijn je klachten ernstig genoeg om te denken tot hier en niet verder? Het voelt alsof ik mijzelf aanstel, maar mijn hoofd is een grote chaos, ik kan niet meer.

Anoniem

1
3
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Als je dit al dénkt ben je al over je grenzen heen!
Dus: ziek melden. Neem jezelf serieus!!
Sterkte 💪🏼

Elise
Reactie:
Ik heb me ziekgemeld toen ik realiseerde dat ik de 8 uur per dag werken niet meer redde.

M’n psycholoog vroeg: “hoeveel uur denk je dat je zonder problemen kan werken met genoeg pauzes?”
Toen ik 3-5 uur zei, dacht ik: “oké ik kan niet doen waar ik voor betaald word.” En was de beslissing duidelijk.

Mv1234
Reactie:
Begrijp je gevoel zo goed

Sebastiaan

Jouw reactie:



Verhaal 54 - Ik wil zo graag weer verder met mijn oude leven

Eind 2019 is een achtbaan in m'n leven begonnen met een scheiding na een lange relatie. Net het huis verbouwd en ik dacht dat we de stap naar een kindje zouden zetten. Dat kreeg dus een heel andere wending. In de maanden daarna druk op het werk naast het regelen van de scheiding. Vervolgens vrij vlot in een nieuwe relatie gerold. April/Mei 2020 begon ik slechter te slapen ik dacht bindingsangst oid. Uiteindelijk merkte ik begin juni dat het niet meer ging en heb ik me ziek gemeld. Na 3 weken thuis alweer begonnen met opbouwen van uren. Ik ben met licht werk begonnen, toch al snel weer met complexer werk aan de slag gegaan, terwijl ik merkte dat het eigenlijk niet goed lukte en te veel energie koste. Uit angst voor ontslag (ik had mezelf het e.e.a. wijsgemaakt) door blijven gaan en daarbij nog een gesprek met leidinggevenden waar ik van slag van raakte. Kort daarna heb ik ook de relatie kort verbroken. Gestart met gesprekken bij een Psychiater, maar praten hielp onvoldoende om mijn gedachten om te buigen. Ik kon niet meer.
Medio / Eind september ging het snel bergafwaarts angstklachten namen erg toe (trillen, koude voeten, sterke/snelle hartslag, spierspanning, raar branderig gevoel in m'n hoofd) en ik begon allerlei dingen aan mezelf te merken.
Typfouten namen toe, m'n geheugen werd slechter (niet alleen korte termijn, maar ook andere zaken kan ik me moeilijker of soms niet herinneren), m'n zicht werd wat waziger (nog steeds last van), kom soms niet op woorden en zelfs fijne motoriek werkt minder goed dan voorheen. Heb ook in de supermarkt een keer achter een kar van iemand anders gestaan. Hobbies zoals gamen en mountainbiken kan ik momenteel amper door overprikkeling / beperkte conditie. Wel wandel ik elke dag.
Bij een kerkelijke bijeenkomst waar muziek werd gespeeld door een bandje (versterkt) raakte ik overprikkeld en ben ik hyperventilerend en huilend de kerk uitgerend om weer tot rust te komen.

Inmiddels (nu eind november) ben ik 4 weken geleden gestart met Sertraline en merkte ik na 2 weken (25 mg) gelukkig al wat verbetering in m'n stemming en wat afzwakking van m'n angstklachten. Ik zit nu 2 weken op 50mg en hoop op verdere verbetering. Ik slaap nog steeds maar tot een uur of 5 sochtends (inslapen met 5mg Zolpidem doe ik al 3 maanden), maar dat is al meer dan een maand geleden.
Werken gaat nog steeds amper maar ik kan me wel wat beter concentreren op algemene dagelijkse dingen en heb wat meer plezier in dingen. De voelbare hartslag is nog de hele dag aanwezig. Spierspanning ervaar ik de ene dag meer dan de andere.
Op sommige momenten ben ik emotioneel omdat ik weinig voorruitgang merk en zo graag weer verder wil met m'n oude leven van lekker wekker, sporten en dergelijke. Ik mis het het verschrikkelijk. Ook heb ik het er moeilijk mee dat ik medicatie nodig heb om de boel een beetje onder controle te krijgen en de weg naar boven verder op te pakken (want daar ben ik mee bezig!)

Gelukkig zijn er diverse mensen in m'n omgeving die er voor me zijn en hoef ik niet alle dagen alleen door te brengen.

John

1
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Ik ben na een stressvolle periode overspannen thuis. Lange tijd veel stress gehad. Ineens lean ik erachter dat ik een actual zaken uit mijn verleden kwijt ben uit mijn geheugen. Sinds die tijd gaat het bergafwaarts. Wat ik eerst iets kwijt was heb ik nu een hele waslijst aan geheugenproblemen en voel ik me regelmatig verward. Dit is mijn verhaal:


Eind zomer 2017 ben ik gestart met hardlopen. Zo'n 3x in de week. Mijn vader die veel overgewicht heeft wilde graag afvallen dus toen ben ik samen met hem gaan sporten op de sportschool 2x per week. In het eerste kwartaal van 2018 viel het me op dat ik bij omhoog kijken wat trilling voelde in mijn nek. Daar maakte wel druk om, maar niks mee gedaan. Een tijdje later kreeg ik last van spiertrekkingen op willekeurige plekken. Ik ben toen gestopt met sporten. Ik dacht dat ik mijn spieren  overbelast had. Ik ben toen ook naar een neurolog geweest. Die deed en paar "standaard" onderzoekje maar kon niks vinden. Een tijdje later toen de spiertrekkingen erger werden begon ik me echt zorgen te maken en ben nogmaals. Ik was bang Parkinson te hebben en ben toen halverwege  voor een second opinion naar een andere Neuroloog gegaan voor onderzoek. Hier werd echt op trillingen gemeten met een speciaal apparaat. Daar kwam niks uit.  Ik maakte me wel echt zorgen, maar probeerde het naast me neer te leggen. Eind 2019 ging het steeds slechter met mijn oudste dochter op school. Mijn dochter werd gepest en veel van de stress die zij daardoor had werd this afgereageerd. Dit gaf erg veel extra stress en zorgde voor de nodige discussies in huis. Dit verhoogde uiteraard ook mijn stress. Rond deze tijd kreeg ik veel last van pijn in mijn maagstreek. Ik heb toen veel onderzoeken gehad. Echo's, gastroscopie. Dit gaf nog meer stress. Men kon niet vinden wat het was. Ondertussen maakte ik me steeds meer zorgen om mijn dochter, want het ging steeds slechter op school. Ik kreeg ook steeds meer last van mijn spieren en het was me opgevallen dat ik af en toe tijdens oplopende discussies met mijn dochter ineens kwijt was waar de discussie nou precies over gingen. Mijn angst voor Parkinson sluimerde nog steeds op de achtergrond en aangezien ik dacht dat Parkinson bijna altijd gevolgd werd door Alzheimer ging ik opnieuw naar de neuroloog. Deze verwees me door naar de top-neuroloog op dit gebied in Groningen. Dat een gesprek gehad en wat testjes, maar volgens haar niks aan de hand. Dit was in oktober 2019. Ik besloot het te laten rusten. In die tijd ging ik een keer met mijn dochter naar een grote zandkuil in een bos. Mijn dochter daagde me uit zo snel mogelijk er omheen te rennen. Ik deed te gek. Werd heel duizelig en kreeg wat ik nu denk dat een paniekaanval was. Hierna heb ik nog 2x zo'n aanval gehad en ik durfde met moeite nog ergens alleen met de auto naar toe. Bang voor een aanval. Achteraf gezien was ik toen al overspannen. In februari gebeurde er iets traumatisch waardoor ik volledig doordraaide. Ik bleef hier maar over piekeren. Elke dag was ik hiermee bezig. Volop tijd om te piekeren, want Corona was intussen uitgebroken en mijn bedrijf aan huis kwam hierdoor ook tot een halt. Maakte me elke dag vreselijk zorgen vanwege dat trauma en daar kwam Corona ook nog eens bovenop. Veel extra stress, kinderen online lessen, wat niet lekker liep. Oudste dochter nog verder in de stress. En toen kwam ik er ineens achter dat ik bepaalde dingen niet meer wist. Dingen als de geboorte van mijn 2e dochter, hoe de kinderkamer van mijn dochter er vroeger uit zag, dat de schildpadden vroeger ook op de logeerkamer gestaan hadden. Ik praatte er met de dokter over, maar die gaf het op stress.  Ergens april vergat ik zoveel dat ik overtuigd was Alzheimer te hebben. Ik werd depressief. Ik ging hele dagen op de bank zitten. Dag in dag uit. Zeker dat ik afscheid moest gaan nemen van mijn gezin. Ik kreeg veel lichamelijke problemen met mijn sporten door het stilzitten waardoor ik me nog meer druk maakte. Zoveel krachtverlies dat ik bang was in een rolstoel te komen. 1 julli een hersenscan laten doen en een neuro psychologysche test gedaan. Uitkomst was dat ik geen Alzheimer had. Maar mijn geheugen is intussen steeds minder en een minder geworden en de stress steeds hoger. Ontussen kan ik bijna niks meer onthouden, maar mijn omgeving blijft zeggen dat het stress is een geen Alzheimer. Het leven voelt alsof het niet echt gebeurd en ik ben heel vaak overstuur, want overtuigd van Alzheimer. Hier een opsomming van een aantal dingen die me regelmatig overkomt:


Veel algemene kennis kwijt. Zaken van vroeger en zaken op kortere termijn.


Gesprekken moeilijk kunnen volgen. Soms na enkele zinnen de draad al kwijt zijn. 


Iets lezen/schrijven, afgeleid en dan niet meer weten waar ik gebleven was of wat ik wilde schrijven.


Geen of met heel veel moeite opsomming van enkele woorden/namen/korte teksten kunnen onthouden.


Iets willen zeggen/opzoeken/ doen en het ineens kwijt zijn.


Met enige regelmaat na moeten denken over mij wel bekende woorden en namen in gesprekken. Bijv. iets willen zeggen over je pols en niet op het woord pols kunnen komen. Wel de persoon kennen, niet op de naam komen. Soms komt het vrij vlot, soms echt later. Namen komen soms helemaal niet, dan moet ik vragen. Tig BN'ers ken ik, maar kom gewoon niet of niet meteen op de naam.


Mij wel bekende woorden komen soms toch ineens vreemd voor qua schrijven. Ik twijfel regelmatig how iets te schrijven. Moet ligt met ch of met een g? Moet zegt met ch of g? Dat had ik eerder niet.


Geen echt goed beeld in mijn hoofd kunnen vormen van de gezichten van familieleden en mensen die ik ken. Wel altijd herkenning als ik ze zie.


Veel vergeten op korte alswel lange termijn. Soms iets zien (bijv. de tijd op een klok) en enkele seconden later het niet meer weten. Iets doen en paar sec. Mijn rits dichtdoen en paar sec later ma afvragen of ik mijn rits wel dichtgedaan heb.


Niks meer kunnen reconstrueren ouder dan 1 dag. Wel flarden weten, maar echt geen dag kunnen reconstrueren. Soms enkele uren na het feit al niet meer weten dat ik met mijn vrouw en de hond gewandeld heb of wat wie ik tegengekomen ben.


Soms niet kunnen onderscheiden van geluiden. Bijv. cirkelzaag en slijptol op afstand.  Niet kunnen plaatsen waar een geluid op afstand vandaan komt (richting). Beiden vroeger zeer eenvoudig.


Telkens weer over (soms dezelfde) woorden moeten nadenken hoe je ze ook alweer spelt. Dingen als ineens de neiging om het woord "ze" als "se" te schrijven, maar dan iets later door hebben dat dit niet klopt.


Iets na veelvuldig herhalen onthouden via ezelsbruggetje en toch een paar uren/dagen later weer kwijt zijn.


Ik voel me de laatste tijd verward. Bijvoorbeeld als ik schoenen voor wandelen en gewone schoenen zie naast elkaar moet ik nadenken welke ik moet hebben, terwijl ik dat zou moeten weten. Dat ik eerst even na moet denken waar op mijn telefoon een icoontje staat waarvan ik weet dat hij op 1e pagina staat.


Ik vind informatie heel snel te veel. 

Ik kan dingen niet goed op een rijtje zetten. Weet niet wat waar op mijn lijstje staat.


Laatste tijd steeds meer nadenken over heel simpele dingen. Denken gaat constant moeizamer.


Het is soms net of dit allemaal niet echt is.


Laatste tijd heb ik vaak verkeerde woorden in hoofd. Wil het woord afdeling in een zin zeggen en dat zeg ik ook, maar denk dan het woord afbeelding.


Laatste tijd elke ochtend in bed gaan al mijn gedachten door elkaar heen. Heel veel niet logische zinnen. Geen samenhangend verhaal. Heel af en toe komen er niet bestaande woorden tussendoor. Heb er geen controle over. Soms denk ik dingen en dan ineens heb ik door dat het echt onzin is. Als ik uit bed ga gaat dat weg.


Bijna alles wat ik wegleg wat niet op een vaste plaats ligt weet ik niet meer te vinden.


Eigenlijk ben ik heel vaak iets kwijt als ik het net gedaan heb.

Laatste tijd ook vaker verward.
Enkele voorbeelden;

Gisteren: Ik wil de luxaflex opendraaien. Dit is al maanden naar links draaien, toch probeer ik naar rechts te draaien en als ik merk dat dat niet gaat denk ik hij moet toch echt rechtsom, om er 2 sec later achter te komen dat het toch linksom moet. Waarom geven mijn hersenen het signaal van rechtsom? Ik zou dat moeten weten.

Vandaag: ik ben al een tijd wakker, maar ben blijven liggen malen in bed. Ik zie on de douche een insect dat ik naar buiten wil doen. Daarvoor moeten de lamellen omhoog. Die lamellen hebben we al jaren en dit type werkt overal hetzelfde. Vervolgens ben ik zo'n 2 sec in de war en kijk eerst naar links naar het draaistokje en dan naar rechts naar het touwtje en weet heel even niet wat te doen. Dan bedenk ik me dat ik het touwtje moet hebben.

Ik vind die verwarring erg angstaanjagend en wil het mijn vrouw vertellen. Ik begin te vertellen en kom bij het gedeelte waar ik de lamellen omhoog will doen. Dan raak ik weer kort in de war. Wou ik de lamellen nou omhoog doen met het touwtje of wou ik ze kantelen met het stokje? Kort nadenken. Ik wou de lamellen omhoog. Maar vanwaar de verwarring?

Ik wil nogmaals aan mijn vrouw precies uitleggen wat er nu gebeurde. Dan raak ik weer kort in de war met exact dezelfde vraag als die ik net voor mezelf beantwoord heb: Wou ik de lamellen nou omhoog doen met het touwtje of wou ik ze draaien met het stokje? Weer kort nadenken. En het juiste antwoord is er weer.

En datzelfde overkomt me zo nog een derde keer als ik overstuur raak en nogmaals een poging doe.

Met lichtknopjes heb ik het soms ook. Zie dat die naar beneden geschakeld is en toch geven mijn hersenen door je moet naar beneden drukken. Waarom kort dat signaal. Ik doe het uiteindelijk wel goed.

Als ik door ons park loop en ik loop terug. Dan moet ik het 2e zijweggetje rechts pakken. Het eerste weggetje en het 2e lijken inderdaad iets op elkaar. Toen ik nog gezond was haalde ik ze ook wel eens door elkaar. Maar nu moet ik bij het tweede weggetje telkens weer kijken of dit het eerste weggetje is. Als ik eenmaal bij het eerste weggetje ben komt soms even dat gevoel dat ik het verkeerde weggetje heb. Dit overkomt me nu al enkele dagen.

Dat samen met dat ik zo ongelooflijk veel vergeet maakt dat ik als maar banger voor Alzheimer wordt en me alsmaar verwarder voel, terwijl Dokter, Neuroloog en mijn vrouw maar blijven zeggen dat het ligt aan de stress en aan het het slaaptekort dat ik nu al ruim een half jaar heb.

Hebjij ook ervaring met dergelijke verwarring?

Mijn huisarts en een psycholoog die ik eens sprak zeggen dat dit stress kan zijn, maar ik ben zoveel geheugen kwijt. Ik blijf gewoon bang voor Alzheimer.

Floris Dogger

Jouw reactie:



Verhaal 55 - Ik ben ten einde raad

Hallo allemaal,

Eigenlijk voel ik me ten einde raad..
ik ben nu sinds april 2019 ziek (het is nu december 2020) met een tussenpauze van een half jaar waarin ik me voelde alsof ik de hele wereld weer aan kon. Maar juni dit jaar ging alles weer mis. Ik was OP ik kon niet meer ik belde mijn vader (tevens mijn baas) op en ik zei tegen hem dat ik niet meer kon. Hierdoor kreeg ik hyperventilatie. Het gekke was. Op dat molent kon ik nog dingen doen.. ik ging nog naar het pretpark, ik speelde escaperooms. Maar het lijkt wel dat het steeds erger en erger word! Het voelt soms alsof ik gek word. Ik voel me ‘wazig’ en enorm licht in mn hoofd. Ik zit veel alleen, wat mij ook somber en nutteloos laat voelen.. ik ga naar fysio’s die zeggen dat ik er ‘alleen’ voor sta, psycholoog die vind dat ik ‘uitbehandeld’ ben. Huisartsen die niet zo goed weten wat te doen.. ik ben na mijn gevoel ten einde raad.

WIE HEEFT TIPS?

Tim

1
2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Al medicatie geprobeerd? Kan je net dat steuntje in de rug geven!

Jenny
Reactie:
Ik adviseer een goede therapeut.

Bontje

Jouw reactie:



Wil je ook je hart luchten?

+ Mijn verhaal delen


Verhaal 56 - ik ben totaal een schim van wat ik was...

Sinds een jaar als herintreder begonnen als 3 IG in de zorg, daarvoor ruim 10 jaar in de kinderopvang en daarvoor 32 jaar in de zorg.
Vol goede moed en bruisend van energie begon ik met mijn nieuwe baan en vond het geweldig maar sinds paar maanden klachten zoals hartkloppingen, druk op de borst, erg emotioneel, moe en ook op mijn vrije dagen had ik het gevoel dat mijn lijf niet meer kon ontspannen. Begon ook steeds meer en vaker fysiek te kwakkelen. Sinds paar ween vreselijke paniekaanvallen gekregen , extreem moe en hele dagen huilen.... volgens huisarts en meteen ook iemand van GGZ dus flinke burn-out.
Ben helemaal mezelf kwijt... ik altijd positief, bruisend van energie, geweldig leuk maar ook druk sociaal leven, ik ben totaal een schim van wat ik was...
Advies; rust, rust en nogeens rust, oxazepam en wekelijks gesprek met psycholoog, wie kan mij vertellen hoelang dit gaat duren??

Lily

1
3
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Herkenbaar verhaal....Ben inmiddels 8 maanden verder en heb deze klachten nog steeds. Wordt wel wat minder maar duurt vreselijk lang...sterkte!!!!

Anoniem
Reactie:
Hee ik herken het heel erg, ik heb soms het idee dat ik meer lichamelijk onder de burn-out lijdt dan psychisch. Ontzettend slap gevoel in mijn hele lichaam alsof ik flauwval. Met wandelen nog erger. Mn benen willen gewoon niet mee werken bah. Al thuis sinds maat 2020

Melis
Reactie:
Zeer herkenbaar. Ik ben nu 6 maanden verder.. De klachten komen en gaan, wisselen zich af in meerdere en mindere mate.

Ik blijf tegen mezelf zeggen. Als ik kijk naar nu en terugkijk naar een maand geleden.. Merk ik dat vooruitgang?... Ja, langzaam.. maar ja. Het is een lange reis.. Sleutelwoorden.. Acceptatie... Lief zijn voor jezelf.. En vooral doen wat goed voelt.. Probeer een balans te vinden van beetje bewegen.. mensen opzoeken die je een prettig gevoel geven.. en regelmaat.. De slaap.. tjah is voor mij een hele uitdaging.. Ook ik ben een schim van wat ik was... toch heeft die schim al iets meer vorm in verhouding tot de periode die jij omschrijft.. het extreem overstuur zijn.. omgeremde emoties.. Het voelt voor mij als een storm in mijn leven dat enorm veel stof heeft doen opwaaien... en alleen tijd kan die stof weer laten liggen.. Veel geduld en kracht toegewenst.. Probeer de hele kleine winstjes te leren herkennen en waarderen. Dat was/is mijn houvast.

Ruben

Jouw reactie:



Verhaal 57 - Geheugenverlies door stress

Ik heb na een lange periode van externe stress veel problemen met geheugenverlies, waardoor ik erg bang ben voor Alzheimer, maar scan en neuro psychologysche test gaven aan dat het geen Alzheimer is. Ik ben vaak erg gespannen, maar ook op momenten dat ik rustig ben (qua gevoel) overkomen me ook rare dingen. Een paar voorbeelden:

Gisteren: Ik wil de luxaflex opendraaien. Dit is al maanden naar links draaien, toch probeer ik naar rechts te draaien en als ik merk dat dat niet gaat denk ik hij moet toch echt rechtsom, om er 2 sec later achter te komen dat het toch linksom moet. Waarom geven mijn hersenen het signaal van rechtsom? Ik zou dat moeten weten.

Vandaag: ik ben al een tijd wakker, maar ben blijven liggen malen in bed. Ik zie on de douche een insect dat ik naar buiten wil doen. Daarvoor moeten de lamellen omhoog. Die lamellen hebben we al jaren en dit type werkt overal hetzelfde. Vervolgens ben ik zo'n 2 sec in de war en kijk eerst naar links naar het draaistokje en dan naar rechts naar het touwtje en weet heel even niet wat te doen. Dan bedenk ik me dat ik het touwtje moet hebben.

Ik vind die verwarring erg angstaanjagend en wil het mijn vrouw vertellen. Ik begin te vertellen en kom bij het gedeelte waar ik de lamellen omhoog will doen. Dan raak ik weer kort in de war. Wou ik de lamellen nou omhoog doen met het touwtje of wou ik ze kantelen met het stokje? Kort nadenken. Ik wou de lamellen omhoog. Maar vanwaar de verwarring?

Ik wil nogmaals aan mijn vrouw precies uitleggen wat er nu gebeurde. Dan raak ik weer kort in de war met exact dezelfde vraag als die ik net voor mezelf beantwoord heb: Wou ik de lamellen nou omhoog doen met het touwtje of wou ik ze draaien met het stokje? Weer kort nadenken. En het juiste antwoord is er weer.

En datzelfde overkomt me zo nog een derde keer als ik overstuur raak en nogmaals een poging doe.

Met lichtknopjes heb ik het soms ook. Zie dat die naar beneden geschakeld is en toch geven mijn hersenen door je moet naar beneden drukken. Waarom kort dat signaal. Ik doe het uiteindelijk wel goed.

Als ik door ons park loop en ik loop terug. Dan moet ik het 2e zijweggetje rechts pakken. Het eerste weggetje en het 2e lijken inderdaad iets op elkaar. Toen ik nog gezond was haalde ik ze ook wel eens door elkaar. Maar nu moet ik bij het tweede weggetje telkens weer kijken of dit het eerste weggetje is. Als ik eenmaal bij het eerste weggetje ben komt soms even dat gevoel dat ik het verkeerde weggetje heb. Dit overkomt me nu al enkele dagen.

Dat samen met dat ik zo ongelooflijk veel vergeet maakt dat ik als maar banger voor Alzheimer wordt en me alsmaar verwarder voel, terwijl Dokter, Neuroloog en mijn vrouw maar blijven zeggen dat het ligt aan de stress en aan het het slaaptekort dat ik nu al ruim een half jaar heb.

Hebben mensen ervaring met dergelijke verwarring?

Floris D.

1
3
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Herkenbaar heb ik ook gehad. allemaal stress!!!!!

Anoniem
Reactie:
Ik ben na een stressvolle periode overspannen thuis. Lange tijd veel stress gehad. Ineens lean ik erachter dat ik een actual zaken uit mijn verleden kwijt ben uit mijn geheugen. Sinds die tijd gaat het bergafwaarts. Wat ik eerst iets kwijt was heb ik nu een hele waslijst aan geheugenproblemen en voel ik me regelmatig verward. Dit is mijn verhaal:


Eind zomer 2017 ben ik gestart met hardlopen. Zo'n 3x in de week. Mijn vader die veel overgewicht heeft wilde graag afvallen dus toen ben ik samen met hem gaan sporten op de sportschool 2x per week. In het eerste kwartaal van 2018 viel het me op dat ik bij omhoog kijken wat trilling voelde in mijn nek. Daar maakte wel druk om, maar niks mee gedaan. Een tijdje later kreeg ik last van spiertrekkingen op willekeurige plekken. Ik ben toen gestopt met sporten. Ik dacht dat ik mijn spieren overbelast had. Ik ben toen ook naar een neurolog geweest. Die deed en paar "standaard" onderzoekje maar kon niks vinden. Een tijdje later toen de spiertrekkingen erger werden begon ik me echt zorgen te maken en ben nogmaals. Ik was bang Parkinson te hebben en ben toen halverwege voor een second opinion naar een andere Neuroloog gegaan voor onderzoek. Hier werd echt op trillingen gemeten met een speciaal apparaat. Daar kwam niks uit. Ik maakte me wel echt zorgen, maar probeerde het naast me neer te leggen. Eind 2019 ging het steeds slechter met mijn oudste dochter op school. Mijn dochter werd gepest en veel van de stress die zij daardoor had werd this afgereageerd. Dit gaf erg veel extra stress en zorgde voor de nodige discussies in huis. Dit verhoogde uiteraard ook mijn stress. Rond deze tijd kreeg ik veel last van pijn in mijn maagstreek. Ik heb toen veel onderzoeken gehad. Echo's, gastroscopie. Dit gaf nog meer stress. Men kon niet vinden wat het was. Ondertussen maakte ik me steeds meer zorgen om mijn dochter, want het ging steeds slechter op school. Ik kreeg ook steeds meer last van mijn spieren en het was me opgevallen dat ik af en toe tijdens oplopende discussies met mijn dochter ineens kwijt was waar de discussie nou precies over gingen. Mijn angst voor Parkinson sluimerde nog steeds op de achtergrond en aangezien ik dacht dat Parkinson bijna altijd gevolgd werd door Alzheimer ging ik opnieuw naar de neuroloog. Deze verwees me door naar de top-neuroloog op dit gebied in Groningen. Dat een gesprek gehad en wat testjes, maar volgens haar niks aan de hand. Dit was in oktober 2019. Ik besloot het te laten rusten. In die tijd ging ik een keer met mijn dochter naar een grote zandkuil in een bos. Mijn dochter daagde me uit zo snel mogelijk er omheen te rennen. Ik deed te gek. Werd heel duizelig en kreeg wat ik nu denk dat een paniekaanval was. Hierna heb ik nog 2x zo'n aanval gehad en ik durfde met moeite nog ergens alleen met de auto naar toe. Bang voor een aanval. Achteraf gezien was ik toen al overspannen. In februari gebeurde er iets traumatisch waardoor ik volledig doordraaide. Ik bleef hier maar over piekeren. Elke dag was ik hiermee bezig. Volop tijd om te piekeren, want Corona was intussen uitgebroken en mijn bedrijf aan huis kwam hierdoor ook tot een halt. Maakte me elke dag vreselijk zorgen vanwege dat trauma en daar kwam Corona ook nog eens bovenop. Veel extra stress, kinderen online lessen, wat niet lekker liep. Oudste dochter nog verder in de stress. En toen kwam ik er ineens achter dat ik bepaalde dingen niet meer wist. Dingen als de geboorte van mijn 2e dochter, hoe de kinderkamer van mijn dochter er vroeger uit zag, dat de schildpadden vroeger ook op de logeerkamer gestaan hadden. Ik praatte er met de dokter over, maar die gaf het op stress. Ergens april vergat ik zoveel dat ik overtuigd was Alzheimer te hebben. Ik werd depressief. Ik ging hele dagen op de bank zitten. Dag in dag uit. Zeker dat ik afscheid moest gaan nemen van mijn gezin. Ik kreeg veel lichamelijke problemen met mijn sporten door het stilzitten waardoor ik me nog meer druk maakte. Zoveel krachtverlies dat ik bang was in een rolstoel te komen. 1 julli een hersenscan laten doen en een neuro psychologysche test gedaan. Uitkomst was dat ik geen Alzheimer had. Maar mijn geheugen is intussen steeds minder en een minder geworden en de stress steeds hoger. Ontussen kan ik bijna niks meer onthouden, maar mijn omgeving blijft zeggen dat het stress is een geen Alzheimer. Het leven voelt alsof het niet echt gebeurd en ik ben heel vaak overstuur, want overtuigd van Alzheimer. Hier een opsomming van een aantal dingen die me regelmatig overkomt:


Veel algemene kennis kwijt. Zaken van vroeger en zaken op kortere termijn.


Gesprekken moeilijk kunnen volgen. Soms na enkele zinnen de draad al kwijt zijn.


Iets lezen/schrijven, afgeleid en dan niet meer weten waar ik gebleven was of wat ik wilde schrijven.


Geen of met heel veel moeite opsomming van enkele woorden/namen/korte teksten kunnen onthouden.


Iets willen zeggen/opzoeken/ doen en het ineens kwijt zijn.


Met enige regelmaat na moeten denken over mij wel bekende woorden en namen in gesprekken. Bijv. iets willen zeggen over je pols en niet op het woord pols kunnen komen. Wel de persoon kennen, niet op de naam komen. Soms komt het vrij vlot, soms echt later. Namen komen soms helemaal niet, dan moet ik vragen. Tig BN'ers ken ik, maar kom gewoon niet of niet meteen op de naam.


Mij wel bekende woorden komen soms toch ineens vreemd voor qua schrijven. Ik twijfel regelmatig how iets te schrijven. Moet ligt met ch of met een g? Moet zegt met ch of g? Dat had ik eerder niet.


Geen echt goed beeld in mijn hoofd kunnen vormen van de gezichten van familieleden en mensen die ik ken. Wel altijd herkenning als ik ze zie.


Veel vergeten op korte alswel lange termijn. Soms iets zien (bijv. de tijd op een klok) en enkele seconden later het niet meer weten. Iets doen en paar sec. Mijn rits dichtdoen en paar sec later ma afvragen of ik mijn rits wel dichtgedaan heb.


Niks meer kunnen reconstrueren ouder dan 1 dag. Wel flarden weten, maar echt geen dag kunnen reconstrueren. Soms enkele uren na het feit al niet meer weten dat ik met mijn vrouw en de hond gewandeld heb of wat wie ik tegengekomen ben.


Soms niet kunnen onderscheiden van geluiden. Bijv. cirkelzaag en slijptol op afstand. Niet kunnen plaatsen waar een geluid op afstand vandaan komt (richting). Beiden vroeger zeer eenvoudig.


Telkens weer over (soms dezelfde) woorden moeten nadenken hoe je ze ook alweer spelt. Dingen als ineens de neiging om het woord "ze" als "se" te schrijven, maar dan iets later door hebben dat dit niet klopt.


Iets na veelvuldig herhalen onthouden via ezelsbruggetje en toch een paar uren/dagen later weer kwijt zijn.


Ik voel me de laatste tijd verward. Bijvoorbeeld als ik schoenen voor wandelen en gewone schoenen zie naast elkaar moet ik nadenken welke ik moet hebben, terwijl ik dat zou moeten weten. Dat ik eerst even na moet denken waar op mijn telefoon een icoontje staat waarvan ik weet dat hij op 1e pagina staat.


Ik vind informatie heel snel te veel.

Ik kan dingen niet goed op een rijtje zetten. Weet niet wat waar op mijn lijstje staat.


Laatste tijd steeds meer nadenken over heel simpele dingen. Denken gaat constant moeizamer.


Het is soms net of dit allemaal niet echt is.


Laatste tijd heb ik vaak verkeerde woorden in hoofd. Wil het woord afdeling in een zin zeggen en dat zeg ik ook, maar denk dan het woord afbeelding.


Laatste tijd elke ochtend in bed gaan al mijn gedachten door elkaar heen. Heel veel niet logische zinnen. Geen samenhangend verhaal. Heel af en toe komen er niet bestaande woorden tussendoor. Heb er geen controle over. Soms denk ik dingen en dan ineens heb ik door dat het echt onzin is. Als ik uit bed ga gaat dat weg.


Bijna alles wat ik wegleg wat niet op een vaste plaats ligt weet ik niet meer te vinden.


Eigenlijk ben ik heel vaak iets kwijt als ik het net gedaan heb.

Laatste tijd ook vaker verward.
Enkele voorbeelden;

Gisteren: Ik wil de luxaflex opendraaien. Dit is al maanden naar links draaien, toch probeer ik naar rechts te draaien en als ik merk dat dat niet gaat denk ik hij moet toch echt rechtsom, om er 2 sec later achter te komen dat het toch linksom moet. Waarom geven mijn hersenen het signaal van rechtsom? Ik zou dat moeten weten.

Vandaag: ik ben al een tijd wakker, maar ben blijven liggen malen in bed. Ik zie on de douche een insect dat ik naar buiten wil doen. Daarvoor moeten de lamellen omhoog. Die lamellen hebben we al jaren en dit type werkt overal hetzelfde. Vervolgens ben ik zo'n 2 sec in de war en kijk eerst naar links naar het draaistokje en dan naar rechts naar het touwtje en weet heel even niet wat te doen. Dan bedenk ik me dat ik het touwtje moet hebben.

Ik vind die verwarring erg angstaanjagend en wil het mijn vrouw vertellen. Ik begin te vertellen en kom bij het gedeelte waar ik de lamellen omhoog will doen. Dan raak ik weer kort in de war. Wou ik de lamellen nou omhoog doen met het touwtje of wou ik ze kantelen met het stokje? Kort nadenken. Ik wou de lamellen omhoog. Maar vanwaar de verwarring?

Ik wil nogmaals aan mijn vrouw precies uitleggen wat er nu gebeurde. Dan raak ik weer kort in de war met exact dezelfde vraag als die ik net voor mezelf beantwoord heb: Wou ik de lamellen nou omhoog doen met het touwtje of wou ik ze draaien met het stokje? Weer kort nadenken. En het juiste antwoord is er weer.

En datzelfde overkomt me zo nog een derde keer als ik overstuur raak en nogmaals een poging doe.

Met lichtknopjes heb ik het soms ook. Zie dat die naar beneden geschakeld is en toch geven mijn hersenen door je moet naar beneden drukken. Waarom kort dat signaal. Ik doe het uiteindelijk wel goed.

Als ik door ons park loop en ik loop terug. Dan moet ik het 2e zijweggetje rechts pakken. Het eerste weggetje en het 2e lijken inderdaad iets op elkaar. Toen ik nog gezond was haalde ik ze ook wel eens door elkaar. Maar nu moet ik bij het tweede weggetje telkens weer kijken of dit het eerste weggetje is. Als ik eenmaal bij het eerste weggetje ben komt soms even dat gevoel dat ik het verkeerde weggetje heb. Dit overkomt me nu al enkele dagen.

Dat samen met dat ik zo ongelooflijk veel vergeet maakt dat ik als maar banger voor Alzheimer wordt en me alsmaar verwarder voel, terwijl Dokter, Neuroloog en mijn vrouw maar blijven zeggen dat het ligt aan de stress en aan het het slaaptekort dat ik nu al ruim een half jaar heb.

Hebjij ook ervaring met dergelijke verwarring?

Mijn huisarts en een psycholoog die ik eens sprak zeggen dat dit stress kan zijn, maar ik ben zoveel geheugen kwijt. Ik blijf gewoon bang voor Alzheimer.

Aanvulling van Floris
Reactie:
Bij mij andere omstandigheden, maar dezelfde klachten.
Ontzettend vergeetachtig, korte termijn geheugen en geheugen van 1-2 jaar terug. Concentratiestoornis. Geïrriteerd, passief agressief, angstig en paniekerig onder bepaalde omstandigheden.

Er werd een mindfulness cursus via mijn bedrijf aangeboden. Bij de eerste paar keer mediteren van slechts een paar minuten merkte ik hoe razendsnel mijn gedachtes gingen non-stop! Na de diagnose burn-out met depressie bij de psycholoog, realiseerde ik me dat ik op werk niet goed functioneer en heb me ziekgemeld. Eenmaal thuis stortte ik in. Alleen maar slapen, alles vergeten, of in verkeerde volgorde. Ik kon niks zonder to-do-lijst of post its.

Ik kreeg ook talloze lichamelijke klachten. Ontzettend pijnlijke spierknopen in rug, schouders en zelfs in een halsspier bovenop mijn strottenhoofd! Trillingen en spiertrekkingen gepaard met extreme moeheid (die ik vroeger heb gehad na extreem sporten).
Het ging alleen weg met rust, mediteren en goed gevarieerd eten (om vitamine/mineralen tekort tegen te gaan).

Mijn hoofd was zo druk en vol, dat mijn lichaam verkeerd aangestuurd werd.
Ik hoop dat mijn ervaring je helpt.
Groetjes op 8/3/2021

Mv

Jouw reactie:



Verhaal 58 - Van een stoere meid naar een overbezorgde , angstige moeder.

Als puber een grote mond, verzetten en op wereldreis.
Nu ben ik moeder van 2 kids van 9 en 12.
4 jaar geleden kon ik niet meer. Van de een op de andere dag. Moe, op, ik kon niks meer verdragen. Ik heb de wereld aan therapieen gevolgd, mindfullnes, accupunctuur, praten, opname, paardentherapie, emdr, holistische therapie, reiki enz enz.. Honderden euro's lichter. En nu 4 jaar later, ben ik nog niet veel verder dan 4 jaar geleden.
Toen ik moeder werd voelde dat geweldig. Ik ben een mensen mens, zorg graag voor anderen en dat deed ik ook voor mijn werk. Ik kreeg ene hoge functie maar doordat ik geen nee kon zeggen, alles perfect wilde doen en thuis alle ballen hoog hield, ging het mis.
Ik heb het gevoel dat artsen mij niet horen. Van het kastje naar de muur gestuurd. Ik heb artsen moeten overtuigen dat mijn beide kinderen iets mankeerden. Ze geloofden het niet. Ik zou dwangmatig zijn en daarmee werd het afgedaan. Ik vocht door en kreeg uiteindelijk gelijk. Mij kinderen staan op nr. 1 Ik wil alles voor ze doen. Ik kan ze moeilijk loslaten. Daar ben ik me van bewust. Mijn man communiceert weinig en zal uit zichzelf niet snel iets met de kinderen ondernemen. Daarom ga ik over compenseren. Al jaren komen de kinderen met alle vragen bij mij. Ik vind het fijn maar zie ook dat het niet gezond is. Het vraagt veel van me, put me zelfs uit. Ik ben over bezorgd geraakt en mijn dag is eigenlijk niet compleet als mijn kinderen niet bij me zijn. Zo voelen zij het ook. Als ik bij de buurvrouw savonds een kopje thee drink en terug kom , word ik te pletter geknuffeld en hebben ze me gemist. Ik weet dat dat niet gezond is. Ik probeer ze los te laten, zelf dingen te laten doen maar omdat ik al zo lang (4 JAAR) thuis zit, weten ze niet anders dan dat ik er ben. Ik zie alle, hoor alles, weet alles. Dit heeft mij lichamelijk en geestelijk zo uitgeput dat er overdag vrijwel niets uit mijn handen komt. Mijn jongen van 12 gaat naar de brugklas. Super maar oh wat eng. Van kleins af aan is hij bij de hand genomen. Omdat hij epilepsie had werd er extra op hem gelet, extra begeleiding op school, een vriend die hem bij stond en nooit bang hoefde te zijn. Thuis durft hij niet alleen naar boven, is bang om alleen thuis te blijven. Hij ziet en voelt mijn angst hoe sterk ik hem ook probeer ruimte te geven en het vertrouwen te geven dat hij het wel kan.
Mijn verwachtingen naar mijn man waren hoog. Ik heb altijd gedacht dat hij wel meer zou communiceren. Hij geniet als iets leuks voorstel te gaan doen. Zelf komt hij niet met dat initiatief. Ik heb het gevoel alle ballen hoog te moeten houden. Ik wil dat hij zichzelf kan zijn maar heb soms moeite met wie hij is omdat ik niet kan begrijpen dat hij op een andere manier denkt of dingen beleeft. Thuis ben ik de mama die beslist wat we eten, de mama die alles weet te liggen als ze iets kwijt zijn, bepaald waar we heen gaan op vakantie. Het aangeeft welke klussen er in huis staan te gebeuren , afspraken regelt en zorgt dat de kinderen op tijd op school zijn en niks zijn vergeten. Ik doe het met zoveel liefde maar ik ben op. Wie herkent dit?
Teleurgesteld zijn vanwege verwachtingen.
Het moeilijk los laten van de kinderen.
Gevoel hebben alle ballen hoog te moeten houden.
Bang te zijn hier nooit meer uit te komen.

Ailyn

1
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
ben uit zo'n relatie gestapt wat heel moeilijk was. 4 kinderen wonen nu bij hem en weet je...het draait gewoon door zonder je. je bent niet onmisbaar ook al denk je dat misschien. zit nu thuis met een burn-out na een moeilijke scheiding maar ik weet dat ik dingen moet gaan loslaten hoe lastig dat ook is voor een moeder. jezelf opnieuw zien te vinden is voor mij nu ook een hele lastige klus. wie ben ik? waar kom ik vandaan? maar vooral, waar wil ik naartoe? sterkte met jezelf te vinden :)

silly

Jouw reactie:



Verhaal 59 - Ik ben 'op', voelt als falen

Hallo,
ik zie er er tegenop om mijn leidinggevende te bellen en te zeggen dat ik erven helemaal mee klaar ben en dat ik 'op' ben.
Afgelopen jaar heeft mijn man thuis gezeten met een burn-out, toen kwam corona, dus ook de kinderen thuis.
Mijn jongste is ADHD-positief getest.
Door alles bij elkaar en ook het regelen en plannen van het schoolwerk, mijn man en al het planwerk ivm mijn werk is het mij allemaal teveel geworden.
Dus ik kan wel een tip gebruiken hoe ik mijn leidinggevende dit het beste kan vertellen.
Ik heb namelijk het afgelopen jaar niks laten doorschemeren en altijd gezegd dat alles prima gaat, het voelt namelijk erg als falen.. Ik zeg altijd tegen mijzelf: doorgaan en niet zeuren.
Maar ik merk dat mijn emmer vol zit. en staat op het punt van overstromen.
Ik kan zelf wel huilen bij het zien van kindertekenfilms, ben zo vreselijk emotioneel..

Anoniem

1
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Bij mij hielp het toen ik eerst steun zocht bij een collega die ook vertrouwenspersoon op de afdeling is.
Mijn werkgever zag het al aankomen gelukkig.

Een vriend van me had het niet door dat hij een burn out had. Ineens kon hij niet lezen, terwijl hij wel de letters herkende. Pas toen realiseerde hij dat hij overspannen was en heeft hij zich direct ziek gemeld en is naar de huisarts gegaan. En pas later aan de werkgever verteld waarom hij ziek was.

Mv1234

Jouw reactie:



Verhaal 60 - Dit heb ik mezelf maar als diagnose gegeven

Burn- out, althans dat heb ik na veel onderzoek mezelf maar als diagnose gegeven.
moe. moe. moe. slapen, geen zin om maar iets te ondernemen, rare dromen, geen ritme, niks kunnen onthouden, geen interesses in wie of wat dan ook, suïcidaal, geen zelfvertrouwen. m'n IQ daalt met stappen van 10 naar omlaag. en zo kan ik wel doorgaan...

waar het begon.
te lang te veel op m'n schouders genomen denk ik.
Ik trouwde een man die niet heel positief in het leven stond, ik compenseerde veel in alle sociale contacten. we kregen 4 kinderen waarvan 1 een aangeboren afwijking had. veel zorg 24/7 tussen alles door 3 huizen verbouwd ( wat wel een passie was van mij) m'n man was opgebrand na de zoveelste verbouwing, ik ging nog even door. werk ,vrijwilligers werk, kinderen, zorg voor schoonouders.
relatie ging steeds slechter, veel ruzie en uiteindelijke geweld en ben ik het huis uit gezet door m'n man en werd de deur op slot gedraaid. bij m'n ouders gewoond zonder kinderen , mijn man was behoorlijk de weg kwijt in deze periode en maakte me het leven behoorlijk moeilijk. ondertussen dacht ik: ik zal laten zien dat ik best kan leven zonder jou en begon aan een HBO opleiding voor meer baan garantie. dat ging goed tot afgelopen kerst..... er brak iets in me. ik kon niks meer...na het opstaan veeeeel koffie. om elf uur smorgens weer naar bed. kwam er iemand aan de deur dan weer ff m'n masker op en daarna volledig instorten. tussendoor erg veel last gehad van zelfmoordneigingen ( gewoon nadenken hoe het zou zij als..) dan in huilen uitbasten omdat ik vind dat ik dat echt niemand kan aandoen. dat is nu 2 maand geleden. ik heb alle sociale media gestopt, heb geen werk meer. mijn opleiding stop moeten zetten en nu weet ik het niet meer. Ik probeer te blijven bewegen. wandelen, skeeleren al kost het me extreem veel moeite om de deur uit te gaan. liever blijf ik de hele dag liggen met de dekens over me heen. ik ken mezelf niet meer terug. was altijd van de actie. plannen maken en lekker in die flow zitten omhoog. nu is er niks meer en moet ik op gaan bouwen maar ik kan niks... dus hoe moet ik in vredesnaam een baan vinden als ik tot niks toe in staat ben.....
Er moet toch een manier zijn om hier uit te komen......

silly

1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Wil je ook je hart luchten?

+ Mijn verhaal delen


Verhaal 61 - mn benen willen niet

Ik heb een burn out. Slik 3 x per dag oxazepam ik kom de straat niet eens meer uit om evt een vuilniszak weg te gooien mn benen willen niet opgebrand te lang blijven lopen volgens de arts en psyg. Vreselijk alleen nog een beetje naar de keuken en tuin voor de rest ben ik niet meer wie ik was zo fit en actief

Rob

1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 62 - Vreselijke vermoeidheid in mijn benen

Ik ben nu bijna 6 maanden thuis met een burn-out. Ondertussen heb ik een hele weg afgelegd.Het proces is met ups en downs gegaan...iIk heb vooral heel veel last gehad van spierspasmen, depressief gevoel, trillen en beven, niet kunnen eten, diarree en heel erg vroeg wakker worden en dan niet ophouden met piekeren.Ondertussen gaat het beter...ik denk eraan om terug aan het werk te gaan...denk dat ik er mentaal klaar voor ben en het ook nodig heb om weer bezig te zijn, terug onder de mensen te komen...alleen is er die vreselijke vermoeidheid in mijn benen...mijn spieren in mijn benen zijn soms zooooo moe dat ik alleen maar in de zetel wil zitten...Ik vraag me af hoelang dat nog gaat duren.Iemand daar ervaring mee?Die lichamelijke vermoeidheid is ook pas na 4 maanden uitgekomen, ik had dat in het begin niet...(mss omdat ik in het begin zowiezo alleen maar in mijn zetel lag en bijna niets deed)...Ik heb het gevoel dat ik eindelijk weer energie heb en die somberheid is weg, maar die vermoeide benen!!!

Katrien

1
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Ik heb bijna dezelfde klachten gehad. Ik ben nu zo’n 7 maanden verder sinds de diagnose.
Mediteren en met name de bodyscan meditatie heeft me in het begin veel geholpen naast de cognitieve gedragstherapie en EFT (emoties beter herkennen).
Ik ga van top tot teen langs m’n lichaam, merk het gevoel op en dan laat ik het gaan en ga naar het volgende.

Verder aan vitamine D ben ik begonnen, omdat ik nauwelijks buiten kwam, en het wordt ook geadviseerd aan alle Nederlanders in het algemeen.
Vit D tekort schijnt onder andere vermoeidheid te veroorzaken.

Magnesium was me eerder geadviseerd door het re-integratie bedrijf. Eerst dat afgehouden, omdat ik goed at. Echter toch begonnen, vanwege enorme knopen in mijn nek en schouders en enorme uitputting na een therapie-sessie of een nieuwe activiteit.
Lees goed de bijsluiters en de bijwerkingen!

MissyMe

Jouw reactie:



Verhaal 63 - Mensen vertrouwen is bij mijn echt een ding

Wel eens eerder een test gedaan heb ik een burn out? Deze test was positief en leefde gewoon door omdat ik dacht het komt vanzelf wel weer goed niet dus ik ben heel hard op me muil gevallen.
Ik heb het idee dat ik niet de rust kan nemen omdat ik die ook niet krijgt als ik er om vraagt en jullie raden het al niet alleen gewoon vrienden buren of mensen van buiten je netwerk, maar ook instellingen je zult denken instellingen/hulpverleners het woord zegt het al Daarvan mag je verwachten dat zij je hulp bieden in tegendeel zo voelde het niet voor mijn en ben nu zover afgedwaald dat ik rond loop met suïcidale gedachtes en dat is ook werkelijk een wil geworden omdat ik niet meer geloofd dat ergens het licht zal gaan schijnen aan de andere kant van de tunnel. Loop bij de huisarts is ook op de hoogte en als ik
Nog 1 iemand 100% kan vertrouwen is dat wel de huisarts, maar dat Boekt bij mijn ook zorgen want ik ga verhuizen binnen termijn van nu en een jaar en wil haar heel graag houden als huisarts en volgens mijn heb zij nu ook wel toegegeven dat dat oké is. Mensen vertrouwen is bij mijn echt een ding zelf me eigen vertrouwen is nog een zware taak.

Wie erkend dit en zijn er tips want je heb meer aan tips dan aan hulpverleners buren vrienden of iets aan je zelf


Petra

1
2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Hey meid, wat rot zeg dat je zo voelt. Als je suïcidale gedachtes hebt, dan kan je evt het nummer 113 bellen voor een luisterend oor.

Ik was op werk het vertrouwen kwijt, ik werd er ook achterdochtig van en sloot me steeds meer af en ging steeds dieper in een spiraal. Burn-out met “vleugje” depressie. Dus ik herken deels je gevoel. Je bent niet de enige.

MissyMe
Reactie:
Hey meid, wat rot zeg dat je zo voelt. Als je suïcidale gedachtes hebt, dan kan je evt het nummer 113 bellen voor een luisterend oor.

Ik was op werk het vertrouwen kwijt, ik werd er ook achterdochtig van en sloot me steeds meer af en ging steeds dieper in een spiraal. Burn-out met “vleugje” depressie. Dus ik herken deels je gevoel. Je bent niet de enige.

MissyMe

Jouw reactie:



Verhaal 64

In 2019 neergevallen en alles is ermee gestopt. Anderhalve week in het ziekenhuis gelegen en kon niet meer lopen of functioneren. Alles was letterlijk opgebrand zowel fysiek als mentaal. Alles is onderzocht maar ze konden niks vinden en mocht naar huis.

Toen begonnen de paniekaanvallen en gedachten die ik zelf niet meer onder controle had of kon stoppen. Blijkbaar waren de hersenen zo overbelast dat het niks meer op kon nemen of filteren.
Driekwart jaar tot een jaar lang kon ik niks. Heel snel overprikkeld, uitgeput, duizeligheid, paniekaanvallen en pijn in het hoofd.
Nu op dit moment nog steeds herstellende maar het gaat steeds beter gelukkig.

Al met al duurt het lang en het voelt soms heel uitzichtloos. Of onbegrepen soms.
Hoe ervaren jullie dit? Herkennen jullie je hierin?

Anoniem

3
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Ik werkte keihard op werk en thuis. Lekkere techno muziek op om me op te pompen en doorgaan. Steeds vaker prikkels nodig om op hetzelfde niveau te presteren. Maar ging steeds slechter op werk, ook door sfeer en uitzichtloosheid van m’n carrière.

Cursussen gedaan om m’n prestaties te verbeteren, maar ik realiseerde me dat mijn hoofd propvol zat en maar niet kon stilzitten. Humeur ging achteruit. Ruzies thuis.
Paniek en angstklachten, en bovenstaande observaties maakte me dat ik naar de psycholoog ging voor steun.
Sinds de diagnose burn-out ben ik ingestort.
Slapen, slapen, slapen. Pijnlijke knopen in mijn spieren, nek voelde loodzwaar, m’n koppie trilde ervan. Nu ruim half jaar verder en nog steeds arbeidsongeschikt. Het is beter, maar ik kan niks zonder een halve dag bijkomen.

Anoniem
Reactie:
Had u ook hartkloppingen, overslaand hart? En iederw nacht de meest vreselijke nachtmerries? En continue duizeligheid? Zwakke benen.....Wordt gek van de aanhoudende lichamelijke klachten en ben nu bijna een jaar verder.....

Anoniem
Reactie:
Ja dat ook. Meer bonzend hart, alsof m’n bloeddruk steeg. Kortademigheid en daardoor misselijk alsof ik lucht naar m’n maag hapte. Licht slapen door drukke dromen, niet zozeer nachtmerries. En dan piekeren over wat ik moest doen. Die klachten waren duidelijk gerelateerd aan incidenten met werk.

Anoniem

Jouw reactie:



Verhaal 65

Ik ben nu sinds 2 maanden totaal uitgeschakeld. Achteraf is dit al anderhalfjaar gaande. Eind januari knapte ik volledig van mijn sokkel.
Compleet in paniek. Overspoeling van elektriciteit door mijn lijf. Het giert er doorheen.
Een week gehad dat deze onrust bijna niet aanwezig was en wat was dat heerlijk!!
Toch weer teruggevallen in dezelfde shit....
Vooral dat onrustige gevoel is ontzettend vervelend. Het zorgt ervoor dat ik compleet op slot ga qua eten en drinken.
Ik voel me Total loss. Energie level van nog geen 30%.

Onrust

Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 66

Mijn leven altijd druk geleefd. Gewerkt en voor de ander zorgen. Tot ik ineens werd stil gelegd door mijn gezondheid een aantal operaties in korte tijd moeten ondergaan. Inmiddels maanden thuis aan het herstellen van de operatie en tegelijk uitgeput. Geen structuur meer kunnen vinden. Opgebrand. Slecht slapen. Als kadootje kwam daar een slecht gesprek bovenop van werk. Zij laten me stikken. Laten 0 medeleven zien maar zijn enkel maar gericht op de organisatie en het geld.
Ik ben totaal kwijt hoe nu straks verder waar te starten etc.

Kiwi

Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 67

Hoi allemaal,

Sinds 3 maanden zit ik thuis en heb ik een ‘stevige’ burn-out volgens mijn psycholoog. Het ging al 3,5 jaar niet goed, maar alles genegeerd en gewoon doorgegaan. Mijn lichaam heeft echt aangegeven dat het klaar was. Ik heb al zo ontzettend lang last van inwendig trillen, bij vooral zitten en in bed liggen (waardoor slapen vaak niet lukt en ik angstig wordt). Heeft iemand hier ervaring mee? Misschien tips? Ik heb het idee dat dit mij beperkt in mijn herstel omdat ik er zo mee bezig ben en het er 24/7 is.

Sarah

Sarah

Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 68

Sinds september 2020 zit ik ziek thuis met persoonlijkheidsstoornis, angst-en paniekklachten en sociale fobie. Nu wacht ik na 8 maanden nog steeds op een behandeling en zal door de lange wachttijd over 2 weken eindelijk beginnen. Ik heb wel al veel intakes gehad.

Nu zit de bedrijfsarts al maanden te pushen om te starten met 2 uurtjes beginnen te werken en verwacht nu dat ik woensdag begin met werken. Ik zit hier nogal mee omdat de behandeling niet eens is gestart. Ik werk ook nog eens op een afdeling met 25 vrouwen in de productie en wij ook nog eens een leidinggevende die nogal streng kan zijn, helaas ben ik daar niet tegen opgewassen en ben bang dat ik zo weer terugval.

Wat raden jullie aan wat ik het beste kan doen?

Mandy

Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 69

Hallo allemaal, ik ben 42 jaar vader van 2 dochters 14 en 10. Bijna 2 jaar geleden ben ik mijn vrouw verloren en kreeg ik de alleen zorg voor mijn 2 dochters. Alle zorg voor hun geregeld en iedereen zei moet jij geen hulp. Heel stom zei ik ze kunnen me niet helpen met mijn verdriet dus ging ik door waar ik me bezig was en dat was zorgen voor mijn kids. Daarnaast ging ik 5 dagen pw naar de sportschool, en werken ging ook gewoon door. Tot nu 2 maanden geleden, ik kwam thuis en zoals altijd begon ik gelijk met met het eten. Toen ging het fout de hele kamer begon te draaien alsof ik dronken was de paniek sloeg me om het hart. De volgende de dag bleef ik maar draaierig en licht in mijn hoofd. Dit heb ik een week aangekeken totdat ik besloot naar de huisarts te gaan bloedonderzoek gehad gelukkig kwam daar niks uit beetje vitamine D te kort. Maar de klachten stapelde zich maar op. Duizeligheid, licht gevoel in mijn hoofd last van mijn buik mijn prikkelbare darm speelde weer op en kreeg last van mijn nek. Slapen is een luxe 4 uur per nacht is een goeie nacht. De onrust begint alleen maar groeien, waarom gaan mijn klachten nou niet weg. Door corona is er moeilijk aan geestelijke hulp te komen lange wachttijden. De Duizeligheid is inmiddels een beetje aan het afnemen maar de nekpijn blijft hardnekkig.

Sebastiaan

Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Voeg zelf een verhaal toe


Wil je ook je hart luchten?


+ Mijn verhaal delen




© Therapiepsycholoog - psychologen en therapeuten
| Disclaimer | Privacy verklaring | Reviews | Login | Aansluiten