Therapiepsycholoog
Netwerk van therapeuten
en psychologen
Therapiepsycholoog

Burnout - forum lotgenoten

 

Lotgenoten burnout

Heb je een burnout? Of loop je (bijna) tegen een burnout aan?
Voor veel mensen lucht het op als ze hun verhaal opschrijven en delen.

 

  • Je kunt hier je hart luchten.
  • Je kunt de verhalen van lotgenoten lezen.
  • Je kunt reageren op de ervaringen van lotgenoten.

 

Ontdek hier de verhalen van andere mensen met burnout-klachten en deel jouw eigen verhaal.

 

Overzicht verhalen




+ Mijn verhaal delen




Alle verhalen


Verhaal 1 - Ik denk dat ik een burn out heb

Ik denk dat ik een burn out heb. Ik heb de afgelopen weken aardig wat beslissingen genomen en daardoor veel moeten regelen of nog te regelen.

 

Sinds 2 weken voelde ik me al niet zo lekker en afgelopen weekend kreeg ik de klap. Een soort van hyperventilatie. Sindsdien ben ik nog meer moe en uitgeput. Last van misselijkheid en hartkloppingen. Hoofdpijn enz.

 

Ik hoop dat hier mensen zijn die dit herkennen.


Knuddel
> 2 jaar geleden

47
4
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:

Ik herken wat je schrijft. Het klinkt vergelijkbaar als dat van mij.


Unnikje
> 2 jaar geleden
Reactie:
Misschien proberen te negeren en doorgaan, dat het dan vanzelf weggaat?


Anne
30-09-2021
Reactie:
zou het vooral niet negeren en doorgaan, maar rust nemen rust en rust en accepteren dat je iets heb het gevoel is er niet voor niets. zelf veel gehad aan radio luisteren. geen tv of andere beeld schermen deze gaven mij te veel prikkels.
veel sterkte en ja praat erover

arie
05-01-2022
Reactie:
Zeker niet negeren, heb ik 4 maanden gedaan dacht gaat wel over daarna ben ik helemaal uit gegaan. Eerst 2 maanden erg duizelig paniekaanvallen en hartkloppingen nu 5 maanden later nog erg moe en hartkloppingen. Met wandelen, yoga en meditatie is het een beetje beheersbaar.
Moeilijk te accepteren maar voor mij wel te begrijpen dat het zover is gekomen, vanaf begin 2019 eerst 1.5 jaar overspannen geweest dit tegen iedere advies ook van specialisten genegeerd en blijven werken
Dacht daarna dat het oke was en met oogkappen op doorgegaan, maar zit nu met de gevolgen

Jan
12-06-2022

Jouw reactie:



Verhaal 2 - Ik stagneer in mijn herstel van burn out

hallo,

ik wil graag me verhaal doen omdat ik merk dat ik stagneer in mijn herstel van burn out.

Momenteel kramp ik nu al 12 maanden met mijn burn out en de zonneschijn aan de eind van de tunnel heb ik nog niet gevonden.

Echter ben ik benieuwd of er meer mensen zijn die krampen met een burn out maar dan voornamelijk het aparte/nare malaisegevoel waar je dag in dag uit mee te maken hebt.

ik kan dit moeilijk accepteren omdat dit mijn leven beheers. het is zo'n apart gevoel dat het niet te beschrijven is in woorden. ik noem het vaak voorstadium van griep of juist herstel fase van een kater.

Graag zou ik met iemand in contact komen die dit gevoel ook ervaart en hoe hij of zei hier mee omgaat.

mattie
> 2 jaar geleden

46
13
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Ik herken deze klachten, zit sinds september2019 thuis. Als je het accepteert wordt het al een stuk beter.

Jorit
> 2 jaar geleden
Reactie:
Ik heb dat gevoel ook. Vreselijk. Het moet slijten. Langzaam perioden dat het weg is, dagen dat het weg is om in normale omstandigheden te verdwijnen.
Sterkte en troost dat er nog iemand is met dat gevoel.

Anoniem
> 2 jaar geleden
Reactie:
Ik heb sinds vorig jaar een hele heftige burnout,hartritmestoornissen,hoge bloeddruk,pijn op de borst en hoofd(een strakke band)en pijn in de oogkassen en wangen.Heel vaak een grieperig gevoel.Ben nu een jaar en 3 mnd in deze uitzichtsloze rollercoaster en probeer er aan alle kanten uit te komen.Ik herken jouw verhaal.Mijn arts zei me dat het bij mij nog wel even duurt voordat ik eruit ben.Ik voelde al 2 jaar dat ik constant achter alle feiten aan liep en toch maar doorgaan,want kom op!vooruit!moeten!Ik kan nu niet veel meer,ben zo moe.Dus tijd geven en rust,dat is alles wat je kunt doen.

Mlletje
> 2 jaar geleden
Reactie:
Ik herken dit ook heel goed. Ik ben al 12 jaar mantelzorger en kan echt niet meer. Ik ben ook al 1 jaar thuis en voel me nog even moe, lusteloos en bijna depressief. Ben gevangene door de zorg... Compleet op.

Gerdje
> 2 jaar geleden
Reactie:
Ik herken wat je schrijft, ik ben nu inmiddels jaar verder, ik voel wel dat het beter gaat, maar dat laatste stukje is knap lastig. Je wilt graag weer, maar je hoeft maar iets teveel te doen, en je wordt weer terug gezet.

Klinkt als dubbele burnout, je accepteert je burnout niet, of je hebt nog een depressie naast je burnout. Ben je een doorzetter, niet zo snel klagen, ik moet niet zo zeuren, altijd schouders eronder dan erken je burnout niet. Wees lief voor jezelf (minder streng zijn), heb compassie voor jezelf (dat ontbreekt erbij mij soms wat aan).

Veel sterkte, heb geduld, het komt goed.

Steffen
22-02-2021
Reactie:
Hi,

Ik herken dit. Ook plusminus een jaar in BO en ervaar zelf de vooruitgang als nihil. Flink frustrerend soms en aan de andere kant ook bewustwording dat er maar een weg is en dat is de weg van acceptatie. Lief zijn voor jezelf, goed voor jezelf blijven zorgen en je vooral niet meten aan andere mensen en verhalen.

Sterkte!

Lieve
03-03-2021
Reactie:
Ik had ook een burnout, maar deze werd veroorzaakt door slaapapneu.

Peter
27-04-2021
Reactie:
Zo herkenbaar!!
Gisteren voor het eerst sinds 8 maanden wat vrienden uitgenodigd en daardoor 6 u even geprobeerd gezellig te doen wat ook aardig lukte en ik vond het ook weer gezellig maar vandaag de hele dag geslapen en het gevoel alsof ik marathon heb gelopen….zelfs armen en benen voelde als lood, eraan toegeven en accepteren is het enigste wat zorgde dat je hier doorheen komt!! Sterkte ook!!

Lily
28-06-2021
Reactie:
Zo pijnlijk herkenbaar. Ik mis m'n leven, mijn passie, m'n kracht. Ik probeer m'n focus te verleggen en oa te reïntegreren in het werk maar merk dat k onzeker ben over alles en m'n passie mus , wat k normaliter niet nooit heb.
K zoek naar de knop cq sleutel die k kan om draaien maar het lukt niet en hierdoor ervaar ik eenzaamheid tot op m'n bot
De buiten wereld werkt hierin ook niet echt mee want ze beoordelen en veroordelen je, dat het niet gaat lukken en degraderen je, ongevraagd.
K ben opzoek naar lotgenoten herkenning maar geen klaag muur en adviezen tips om dit vol te houden en licht, jezelf weer te (her) ontdekken


Karel
22-01-2022
Reactie:
Ik herken dit heel erg goed, ik heb nu 4 jaar na de burnout nog steeds last van de naweeën. Weinig tot geen sociaal contact en moeite met drukke plekken.
Het belemmerd mij in mijn leven om bijvoorbeeld nieuwe vrienden te maken of door te groeien in mijn werk. Bij de meest simpele dingen als boodschappen doen of een praatje met een buurman kan er een angstaanval opkomen, dit zit natuurlijk altijd in je achterhoofd en daardoor word het erger en stel je dingen uit of zeg je het af. Ik zou graag een keer naar een praatgroep gaan omdat je daar zeker weet dat niemand oordeelt en iedereen weet hoe het is, dit zou voor mij ook een manier zijn om weer te wennen aan sociaal contact.
Met alleen positieve gedachtes kom je er niet. Je moet iets veranderen in het patroon wat voor een burnout heeft gezorgd. Ik werk nu 36 uur ipv 40 en probeer 2x in de week even te wandelen.

Anoniem
06-02-2022
Reactie:
Heel herkenbaar! Je wil zo graag weer fijne gevoelens voelen ipv de dagelijkse interne worsteling. Ik heb naast mijn BO ook echt depressieve klachten. We doen het zelf! Denk dat de sleutel zit in accepteren dat op dit moment niet gaat zoals je het zou willen. Door er constant tegen te vechten, zak je dieper, want hey het lukt weer niet. Alle burnout ers die lang worstelen zijn m.i allemaal harde werkers, denken te moeten voldoen aan verwachtingen van anderen. Want door hard te werken, krijg je waardering. De ander is belangrijker...eigenlijk een pijnlijke conclusie. Ik was hersteld, was weer aan het werk, maar ging ook steeds meer doen. Over mijn grenzen. Ik gaf ze aan, maar mensen kennen je van voor de BO en denken dan dat je weer kan wat je kon! Nee, dat lukt niet meer. Moet je ook zeker niet willen, want dan ga je weer onderuit! Lief zijn. Kijk wat je op een dag kan doen. Liefst maar 1 klusje. Wees trots als dat gelukt is. Lukt dat niet, dan lief zijn voor jezelf. Ook al is dat lastig, want hey je hebt voor je gevoel weer gefaald. Ik denk dat je altijd last blijft houden van dat kritische stemmetje in je hoofd. Ik schrijf dagelijks op waar ik over mijzelf tevreden over ben. Wat iemand anders deed om tevreden over te zijn en wat er die dag gebeurt is waar je tevreden over bent. Op deze manier ben ik meer tevreden met deze rotte periode! Ademhalingsoefeningen helpen mij om rust re creëren. Stapje voor stapje moet het goedkomen niet te snel willen, want daar stort je wederom in. Het is een pittig proces!

Miep
23-03-2022
Reactie:
Herken ik zeker. 1.5 jaar geleden begon bij mij ook de ellende. Dag in dag uit een heel vreemd gevoel. Je zit waarschijnlijk heel erg in je hoofd en je voelt je misselijk-achtig. Het is alsof de wereld maar door blijft draaien maar jezelf volledig stil staat. Dat gevoel gaat slijten. Ik was op een gegeven moment ook zo wanhopig geworden. Advies van huisarts was om te gaan wandelen. Dat hielp mij niet genoeg. Ik ben gaan hardlopen wat mijn herstel echt serieus in een stroomversnelling heeft gebracht. Probeer dat ook eens! Ook als je niet zo sportief bent. Bouw dat langzaam op en probeer op een gegeven moment een rondje van 5km te rennen zonder te stoppen. Het gaat erom dat je echt even lekker zweet. Je zult bij thuiskomst merken dat je je gelijk beter voelt. Succes!

Nick
15-06-2022
Reactie:
Huh was het een burnout dan? Of een depressie? Ik kan net 500 meter lopen met HS 120.

Taco
22-08-2022

Jouw reactie:



Verhaal 3 - Gejaagd, stress, hartkloppingen, paniekaanvallen

Al veel overwonnen. Moeilijke keuzes gemaakt. Nu sinds juli dit jaar, loop ik vast in mezelf.

De laatste maand beginnen de burn-out signalen me pas echt duidelijk te worden. Ik vermoed dat het langzaam naar het punt is gesluimerd waar ik nu ben.

Ik kan niet meer! Voel me gejaagd al vanaf het moment dat ik wakker wordt. Het gevoel van stress sluimers contant in mijn lijf. Hartkloppingen en paniek aanvallen.

Ik voel me radeloos. Ga vandaag naar de huisarts en opzoek naar een therapeut.


Unnikje
> 2 jaar geleden

37
5
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Herken mezelf in je verhaal. Sinds 3 maanden thuis met burn out. Opgejaagd gevoel, trillen de hele dag, angsten en paniek, depressief. Dus veel lichamelijke klachten. Zit aan de medicatie om de dag door te komen en om door te slapen. In januari kan ik in therapie.
Het is moeilijk, maar het komt goed.

Paulien
19-12-2020
Reactie:
Goed dat je naar je huisarts gaat en hulp van een therapeut wil.
Naar dat je je zo voelt.
Voor mij is het heel herkenbaar. Vreselijke periode in je leven.
Burn out diagnose, maar daarna begint het pas.
Heel veel succes. Kop op.

Paulien
23-12-2020
Reactie:
Paulien, hoe is het bevallen en welke medicatie had je?

Ta o
24-08-2022
Reactie:
Ta o, je reactie impliceert een beetje dat ze medicatie had, maar niet bij elke behandeling van een burn-out of depressie wordt medicatie voorgeschreven. Ik herken ook het bovenstaande en ben er aardig bovenop gekomen. Ik heb daarbij geen medicatie gekregen, maar iedere burn out is natuurlijk anders.

Wat mij onder andere heeft geholpen, is om de klachten met de psycholoog te verklaren. Mijn levensgebeurtenissen uit te schrijven en te bedenken welke kernwaarden daaruit voortgevloeid zijn. Daaruit kwam voor mij voort dat het logisch dat ik druk ervoer. En dat het logisch is dat ik te lang een veel te hoge werkdruk heb geaccepteerd, uit angst mijn baan te verliezen.

Ik was mij niet bewust van alle (onderliggende) gedachten die ik had die tot angst leiden.

Ik heb gezocht naar (soms onbewuste) gedachten die tot stress leiden uitzoeken en die uitgeschreven en van rationele onderbouwing voorzien, zodat als die gedachten opnieuw opkwamen je terug kon denken aan hetgeen je hierover zo rationeel mogelijk had uitgedacht.

Korte versie: Ik was bang mijn baan te verliezen? Waarom? Verlies van inkomen, zei ik eerst. Waarom zou dat zo erg zijn, was daar geen (tijdelijke) oplossing voor? Na het verder uitgedacht te hebben bleek dat ik mij waardeloos voelde zonder mijn werk. En ik was bang dat dat gevoel definitief werd als mijn tijdelijke contract niet verlengd werd door mijn ziekteperiode. Het baanverlies was reëel en gebeurde ook, maar de consequenties die ik daaraan in mij hoofd bewust en onbewust verbond waren dat niet. Want realistisch gezien
is niemand waardeloos is, of je nu wel of niet (bepaald) werk hebt. En er waren ook opties om na mijn herstel ander werk te doen, zonder dat ik financieel in de problemen kwam.

Zo heb ik met de psycholoog veel klachten uitgedacht.

Toen het allemaal redelijk ging en mijn depressie en burn-out wat naar de achtergrond verdween, gaf mijn psycholoog aangaf weg te gaan naar een andere werkgever, schrok ik en moest ik huilen. Ik had onbewust bedacht dat het alleen maar goed ging door mijn wekelijkse bezoek aan de psycholoog en dat ik mij als zij wegging direct weer zo zou gaan voelen als toen ik aan mijn therapie. Ze overtuigde mij ervan het vertrouwen te hebben dat ik deze lijn kon voortzetten, ook zonder haar, hoewel er altijd ups en downs zullen zijn. Inmiddels is dat gelukt en probeer ik m’n zowel in werk als privé mijn grenzen te bewaken, al blijft dat soms lastig.

Laatst zei ik tegen een vriend dat ik nog niet ben waar ik was voor mijn burn-out, dat ik nog niet hetzelfde aankon. Ik voegde eraan toe dat het ook logisch is, maar dat ik
de situatie voor mijn burn-out eigenlijk ook toen al niet aankon. Anders was ik niet na een (overigens best lange) periode in een burn-out geraakt. Realistisch gezien zit ik denk ik op wat ik ongeveer zou willen aankunnen,
met daarbij het gegeven dat ik extra aandacht moet blijven houden voor hoe het gaat.

R.
18-09-2022
Reactie:
Ta o, je reactie impliceert een beetje dat ze medicatie had, maar niet bij elke behandeling van een burn-out of depressie wordt medicatie voorgeschreven. Ik herken ook het bovenstaande en ben er aardig bovenop gekomen. Ik heb daarbij geen medicatie gekregen, maar iedere burn out is natuurlijk anders. Wat mij onder andere heeft geholpen, is om de klachten met de psycholoog te verklaren. Mijn levensgebeurtenissen uit te schrijven en te bedenken welke kernwaarden daaruit voortgevloeid zijn. Daaruit kwam voor mij voort dat het logisch dat ik druk ervoer. En dat het logisch is dat ik te lang een veel te hoge werkdruk heb geaccepteerd, uit angst mijn baan te verliezen. Ik was mij niet bewust van alle (onderliggende) gedachten die ik had die tot angst leiden. Ik heb gezocht naar (soms onbewuste) gedachten die tot angst en stress leiden en die uitgeschreven en van rationele onderbouwing voorzien, zodat, als die gedachten opnieuw opkwamen, je terug kon denken aan en lezen van hetgeen je hierover zo rationeel mogelijk had uitgedacht.

Korte versie: Ik was o.a. bang mijn baan te verliezen? Waarom? Verlies van inkomen, zei ik eerst. Waarom zou dat zo erg zijn, was daar geen (tijdelijke) oplossing voor? Na het verder uitgedacht te hebben bleek dat ik mij waardeloos voelde zonder mijn werk. En ik was bang dat dat gevoel definitief werd als mijn tijdelijke contract niet verlengd werd door mijn ziekteperiode. Het baanverlies was reëel en gebeurde ook, maar de consequenties die ik daaraan in mij hoofd bewust en onbewust verbond waren dat niet. Want realistisch gezien is niemand waardeloos is, of je nu wel of niet (bepaald) werk hebt. Overigens waren er ook nog opties om na mijn herstel ander werk te doen, zonder dat ik financieel in de problemen kwam. Zo heb ik met de psycholoog veel angsten uitgedacht. Toen het allemaal redelijk ging en mijn depressie en burn-out wat naar de achtergrond verdween, gaf mijn psycholoog aan weg te gaan naar een andere werkgever. Ik schrok en moest huilen. Ik had onbewust bedacht dat het alleen maar goed ging door mijn wekelijkse bezoek aan de psycholoog . En daardoor ook dat ik mij als zij wegging direct weer zo zou gaan voelen als toen ik aan mijn therapie. Ze overtuigde mij ervan het vertrouwen te hebben dat ik deze lijn kon voortzetten, ook zonder haar, hoewel er altijd ups en downs zullen zijn. Inmiddels is dat gelukt en probeer ik m’n zowel in werk als privé mijn grenzen te bewaken, al blijft dat soms lastig. Laatst zei ik tegen een vriend dat ik nog niet ben waar ik was voor mijn burn-out, dat ik nog niet hetzelfde aankon. Ik voegde eraan toe dat het ook logisch is, maar dat ik
de situatie voor mijn burn-out eigenlijk ook toen al niet aankon. Anders was ik niet na een (overigens best lange) periode in een burn-out geraakt. Realistisch gezien zit ik denk ik op wat ik ongeveer zou willen aankunnen, met daarbij het gegeven dat ik extra aandacht moet blijven houden voor hoe het gaat.

R.
18-09-2022

Jouw reactie:



Verhaal 4 - Ben er nog niet

Ik ben sinds november 2019 thuis. Ik heb een burn out. Heel veel paniekaanvallen en angst heerst mijn dagelijks leven. Dagelijks sta ik met hartkloppingen en moe. Ik heb hulp gezocht bij een pyscholoog. Maar ik ben er nog niet.

Jartit
> 2 jaar geleden

29
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 5 - Burnout, ik dacht dat overkomt mij niet

Ziek worden van je werk terwijl je het prima naar de zin hebt. Ja, het kan echt. Vorig jaar heb ik eindelijk toegegeven aan mijn klachten.

Niet meer kunnen slapen, veel hoofdpijn, slecht kunnen concentreren. De burn-out verschijnselen waarvan ik dacht dit overkomt mij niet.

Maar eenmaal toegegeven aan dit "verschijnsel" moet je er mee aan de slag. Ik heb toen therapie gedaan. Het gaf mij echt innerlijke rust en ik kwam mezelf tegen.

Ik leerde weer hoofd-en bijzaken te scheiden en vooral weer naar mijn lichaam te luisteren. Ik heb mijn leven totaal veranderd en het voelt als herboren worden.


Anoniem
> 2 jaar geleden

25
3
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Therapie lijkt mij ook fijn, maar ik ben geen prater :(

ik
31-05-2022
Reactie:
Wat fijn om te horen dat therapie jouw heeft geholpen. ik begin volgende week vrijdag en kan niet wachten. Ik ben juist wel een prater en merk dat praten met vrienden en familie me goed doet. Deel de last, je bent echt niemand tot last.

Tim
01-07-2022
Reactie:
Blij te horen dat het ook mensen overkomt die hun jog graag doen, maar wel vaak naar perfectie streven en hun lichaam doet t uiterste drijven. Ben nu al 8 weken thuis en onder begeleiding dokter en psyloloog.

Martine
17-10-2022

Jouw reactie:



Wil je ook je hart luchten?

+ Mijn verhaal delen


Verhaal 6 - Burn out als gevolg van langdurige roofbouw

Beste lotgenoten,

Sinds juli 2019 zit ik in een zware burn out als gevolg van langdurige roofbouw. Nu ik dit schrijf, zit ik al bijna 2 jaar in de burn out. Wat bij dominant is, is de extreme vermoeid. Ik kan 15 minuten per dag wandelen maar verder vrij weinig tot niets. Alles is al gauw te veel en te zwaar waardoor ik regelmatig moet liggen. Ik heb het eerste jaar van mijn burn-out intensief gewerkt aan mijzelf. Iets te intensief. Pas na een jaar viel ik echt stil en kon ik eindelijk slapen. Na dit jaar is er ook nog veel gebeurd. Verbouwing in huis, een kindje gekregen waarmee ik erg blij mee ben maar ook energie kost. Voordat men met een oordeel komt - hier zit een lang verhaal aan vast en wij kunnen alleen maar dankbaar zijn dat het gelukt is.

Dan nu de vraag: zijn er lotgenoten die dit herkennen en alsnog zijn uitgekomen? Dus na langdurige vermoeidheid en burn out toch weer normaal kunnen functioneren? Tips zijn altijd welkom. Ik hoop op positieve verhalen - je kont ze weinig tegen helaas.

Voor iedereen in deze situatie, sterkte en succes! Ik vind jullie allen toppers en weet hoe fucking zwaar het is! We houden hoop en komen er mooier en beter uit!

Hartelijke groet

W
09-05-2021

22
2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Knal hetzelfde voor, ik denk nu wel dat ik ouder ben dan jij , maar ik heb ook nog een zoontje van 11 die mij ook veel aandacht vraagt. Ik heb dus ook wel roofbouw op mijn lichaam gedaan,veel werken etentjes alcohol enz. Nu loop ik tegen de 60 aan en heb een ferme tik gehad, ik hoop wel dat het geen 2 jaar duurt . Drink nu al 1 maand geen alcohol meer en dat heeft toch al een beetje geholpen alsook dagelijks een fiets of wandeltocht . veel vocht drinken en regelmatig maar niet te veel eten.
Mijn ervaring tot nu toe.

Frank
16-06-2022
Reactie:
Goedenavond W,

Hoe gaat het nu? Ik hoop inmiddels wat beter? Heb je professionele hulp? Dat kan erg veel verschil maken. Zelf nu een half jaar in een burn-out en ik herken je verhaal. Stilvallen is moeilijk maar noodzakelijk en ik ben blij dat het je uiteindelijk is “gelukt”, al zou ik niet te hard zijn voor jezelf dat het niet eerder is “gelukt” want die stresshormonen razen door en in die staat is het zwaar om vooruit te komen. Even over je vraag om positieve verhalen: ik heb een goede vriendin én schoonzus die allebei een zware burn-out hebben gehad van meerdere jaren en die er nu echt veel beter aan toe zijn. Niet meer de oude, maar dat willen ze ook niet: stukken gelukkiger, wel nog gedoseerde energie, maar wel weer met meer belastbaarheid dus ook op vakantie kunnen, kunnen “hiken” in plaats van klein stukje slenteren en dan al uitgeput zijn, enz. Ook qua prikkels en sociaal leven plus belastbaarheid met werk gaat het met hen beter. Zo overigens ook met iemand anders die ik ken die een burn-out heeft gehad en met een tante van de ene kant van de familie en oom van de andere kant van de familie die het ook gehad blijken te hebben. Kom je pas achter als je het zelf hebt, heb ik gemerkt, dan zijn mensen ineens heel kwetsbaar… Hoe dan ook, allemaal succesverhalen. Ik hou me daar aan vast want vind het zelf ook erg pittig en “nu al” lang duren. Godzijdank heb ik een heel lieve vriend, geweldige beste vriendin en steunende ouders, anders zou ik niet weten waar ik nu was geweest. Fijn om te lezen dat jij ook een liefdevol thuisfront hebt met een kleintje: erg pittig lijkt me, die combi, maar ook zingeving gevend. Ik wens je veel geluk op je pad en veel herstel toe! En hoop dat het inmiddels beter gaat.

Vriendelijke groet,
Lou

Lou
22-08-2022

Jouw reactie:



Verhaal 7 - Na burnout bang om over grenzen te gaan

Twee jaar geleden ben ik uitgevallen van mijn werk vanwege burn-out klachten. Ik ben toen drie maanden volledig thuis geweest en daarna gaan re-integreren.

 

Ik werk nu sinds een jaar weer volledig, maar ik merk dat ik erg de rem erop heb. Ik ben zo onzeker om weer over mijn grenzen te gaan, dat ik eigenlijk stil sta in mijn ontwikkeling.

 

Ik weet niet goed hoe ik met die onzekerheid/angst om moet gaan. Hopelijk wordt het geleidelijk minder.


Anoniem
> 2 jaar geleden

18
2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Herken ik helemaal. Ik hoor vaak verhalen van mensen met een burnout die het moeilijk blijven vinden zich aan hun grenzen te houden. Ik heb het tegenovergestelde, ik ervaar heel veel spanning als ik iets ga doen wat mogelijk over mijn grens is, omdat ik inmiddels weet wat er kan gebeuren als ik er overheen ga. Ik hoop ook dat het geleidelijk minder wordt en dat goede ervaringen mij mijn vertrouwen teruggeven, maar tot nu toe gaat dat erg langzaam.

Anoniem
> 2 jaar geleden
Reactie:
Volgens mij doe je het super..
Je staat niet stil in je ontwikkeling maar bewaakt nu je grenzen..dat is de vooruitgang
Voor je gevoel te streng..maar je leert ze zo het beste kennen..
Ik wou dat ik al zo ver als jou was..

Engelien
03-08-2021

Jouw reactie:



Verhaal 8 - Elektrisch schokje door hoofd

Hoi allemaal,
Ook ik heb een burn-out, sinds midden januari dit jaar. Bij mij uitte het in eerste instantie door lichamelijke klachten. Het is 3x voorgekomen dat ik enorm duizelig werd, zwart voor mijn ogen en daardoor totale paniek en hartklopping. Dacht op dat moment ook iets aan mijn hart te hebben. Door gesprekken met psycholoog en haptotherapie gaat het langzaam iets beter. Periode dat ik mij goed voel duren steeds langer dan de slechte periodes. Ook ik ben er nog lang niet en merk dat het lijntje nog heel dun is. Hoeft ook maar iets negatiefs of teveel stress op mij af te komen en lijkt dan net of ik weer terug bij af ben. Het zijn vooral de lichamelijk klachten die mij onzeker maken. Nog vaak duizelig en licht in mijn hoofd.
Ook heb ik zo nu en dan een soort van elektrisch schokjes door mijn hoofd. Dit duurt 1 a 2 seconden waardoor ik even helemaal licht wordt in mijn hoofd en doordat dit beangstigend is slaat mijn hart op hol. Herkennen jullie een elektrisch schokje door je hoofd ook? Zou dit ook te maken hebben met burnout?
Zit erover na te denken om dit met de huisarts te bespreken.
Sterkte allemaal. Ik geloof zeker dat wij hier sterker uit gaan komen.

Anoniem
> 2 jaar geleden

17
9
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Ja klopt allemaal. Alle klachten wat je gaat voelen is dood eng. I know. Gesprek met de huisarts zal fijn zijn. Ik ben nu bezig met herstellen en duurt lang. heel lang. je gaat hele moeilijke periode heen! En ik zeg je dit ,omdat dit gaat helpen. Ik heb niemand die mij hier door heen helpt ik hoop jij wel! En je kan het! je word niet gek! Je bent het waard! Liefde naar jezelf toe! Sterkte !!

s
> 2 jaar geleden
Reactie:
Beste anoniem,

Was jij ook dag en nacht duizelig? Ik heb continue een licht en deinend gevoel in mijn hoofd. En dit al 3 maanden lang om gek van te worden...

Claudia
> 2 jaar geleden
Reactie:
Dankjewel!!

In de nacht ben ik nekt duizelig. Overdag wel vaak. Hoe meer je eraan denkt hoe erger het wordt. Dat merk ik wel.

Anoniem
> 2 jaar geleden
Reactie:
Hi anoniem,

De elektrische schokjes herken ik, maar met name door het gebruik van antidepressiva. Ik heb ze ook 'brain zaps' horen noemen, mocht u erop willen googlen. Ik weet niet of u medicatie slikt, maar wellicht is het raadzaam de bijsluiters eens na te lopen. En zeker zou ik het bespreken met uw arts aanraden.

Heel veel sterkte

T
12-01-2021
Reactie:
Dag allen,

Al jaren slik ik anti-depressiva en die ‘stroompjes’ die je voelt herken ik. Naar mijn gevoel zijn dat je hersenen die zoeken naar serotonine om je goed te laten voelen. Ik vind het een gerustellend idee. Op die manier weet je dat je hersenen aan het zoeken zijn naar herstel. Hopelijk geeft dit antwoord je juist een positief gevoel en helpt het! Sterkte! Het komt goed!

Jenny
17-02-2021
Reactie:
Hi ik heb het zelf ook elektrische schokjes soms meerdere in een uur de duur is enkele secondes.. heb zover ik weet geen burn out.
Maar sommige schokjes zijn best heftig dat het door trekt naar mijn vingers en ind je hart maak hierdoor wel een sprongetje.. zit in mijn meno pauze weet niet of het hiermee te maken heb.
Ga binnenkort toch ff langs de HA {hihi}

Anoniem
21-07-2021
Reactie:
ik heb er sins een maand of 6 geregeld schokjes in mijn linker boven kamer heb geen stress of een burn out zelf in mijn slaap word gesteetds wakker van erg verlend.. .chemtrails zijn er veel laaste jaren is dat misschien een stofje dat iets veroorzaken kan .....

Sterre
09-03-2022
Reactie:
Het heet brainzap. Ik had het in het begin van de burnout heel heftig, zeg maar vuurwerk of bliksem niveau. Nu 2 jaar later (herstel gaat erg langzaam) is het verminderd naar het niveau van de electrische ontsteker van een gasfornuis.

Lucia
23-10-2022
Reactie:
Bij mij was het ook alleen in het begin van mijn burnout. Het gaat inderdaad weg .. denk dat ik het de eerste 5 maanden had. maar ben wel helaas nog niet beter na 16 maanden nu. Elke dag gespannen duizelig snel oververmoeid in mijn spieren en de overprikkeling zorgt ook weer dat ik gespannen en moe wordt vooral drukke plekken zoals een stad. Hou ik niet langer vol dan 45min. Dan voel ik al continu angst en gespannnenheid in me lichaam en daarnaast ook nog de duizeligheid.

Anoniem
28-11-2022

Jouw reactie:



Verhaal 9 - Gestopt met mijn werk, maar nog geen verbetering

Sinds een paar maanden heb ik een drukkend gevoel op de hals en last van hoofdpijn. Met name tijdens momenten waar ik me moet concentreren of in stress situaties. De huisarts dacht aan overspannenheid. Ik ben onlangs gestopt met mijn werk, maar ik merk Na anderhalve maand nog geen verbetering. Zelfs simpele taken kunnen er voor zorgen dat mijn als en hoofd onder druk komt te staan. Iemand hier ervaring mee, of een idee hoe lang dit kan duren?

Frerick
> 2 jaar geleden

17
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 10 - Weer een zware burnout-terugval

Ik heb anderhalf jaar geleden een burn out gehad en ben na een half jaar weer begonnen, dat ging een tijdje goed, tot ik een flinke terugval kreeg en weer 2 maanden moest herstellen.

 

Nu heb ik weer een zware terugval en voel me eigenlijk radeloos. Ik heb therapie, waarvan gezegd wordt dat ik meer autonomie moet aanleren. Niet meer leunen op anderen.

 

Maar ik ben zo het vertrouwen in mezelf kwijt geraakt dat ik niet weet waar ik moet beginnen, ja in kleine stapjes je eigen dingen doen.. Maar dat deed ik al. Iemand noemde mij bewust onbekwaam. Ik weet precies wat ik moet doen, maar val toch iedere keer terug.

 

Volgende week begin ik met 1 klas en heb de hele week ervan wakkergelegen. Ook weet ik dat ik een vechter ben en dat kan ik niet loslaten uit angst alles kwijt te raken. Ook wetende dat ik hiermee fout zit. Veel zelfafwijzing dat blijkt wel.

 

Ik ben veranderd van iemand die vol en met plezier in het leven stond naar iemand die niets meer aan kan bijna.


Yvette
> 2 jaar geleden

16
6
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:

Ik heb iets dergelijks meegemaakt in de gezondheidszorg. Het heeft me meer dan een jaar gekost om alles weer een beetje op de rit te krijgen. En mijn ervaring is dat je altijd kwetsbaar blijft.

Ook de fysieke verschijnselen horen daarbij. Vermoeidheid, snel geagiteerd, spierpijn, enz. Dat iemand je bewust onbekwaam noemt, vind ik onbeschoft. Je kunt het wel, maar door de enorme overbelasting over langere tijd, moet je daar eerst van herstellen.

Ik heb goed nieuws en troost. Ik ben na een lange periode van herstel andere dingen gaan doen en heb me dankzij de burnout in een richting kunnen ontwikkelen die ik nooit voor mogelijk had gehouden.

Een paar vrienden/ collega's zijn me blijven steunen en dat zijn nu mijn dierbaarste vrienden. Heb geduld, jaag niets na. Het komt vanzelf. Sterkte.


Peter
> 2 jaar geleden
Reactie:
Er zal een reden zijn dat jij over je grenzen gaat.
Zou proberen om te gaan leren goed naar je lichaam te luisteren!
En iedereen heeft wel een mening over vanalles.. maar alleen jij weet wat je voelt!
Zou een goede therapeut zoeken die je helpt om in je eigen kracht te gaan staan!
Sterkte ermee!
Ik spreek jammergenoeg uit ervaring 😊

anoniem
> 2 jaar geleden
Reactie:
😍😍😍😍😍

Anoniem
14-05-2021
Reactie:
Ook ik ben na meer dan een jaar nog steeds niet helemaal hersteld van mijn burn-out. Hoewel alweer een aantal maanden volledig aan het werk merk ik dat ik er nog steeds niet ben. Ik voel me kwetsbaar en onbegrepen. Er zijn zelfs collega’s die me buitengewoon onvriendelijk behandelen. Het maakt dat ik me zo onzeker blijft voelen. Vooral de angst en paniek zijn soms ondraaglijk.

Tina
26-03-2022
Reactie:
Ik herken mij hier helemaal in. Ook ik ben zo'n 2 jaar geleden stil gevallen de 1e 5 maanden heb ik nog op wilskracht gedeeltelijk gewerkt. Daarna moest ik mijn werk stil leggen. Zeker 5 maanden thuis gezeten met de meest verschrikkelijke gedachtes. Daarna gaan reïntegreren. Heel langzaam uren opgebouwd, maar iedere stap werd ik te enthousiast en dacht ik yes ik kan dit allemaal weer. Uiteindelijk beter gemeld en 3 uur minder gaan werken. Ging 6 weken redelijk goed en toen kwam corona aan mijn deur.en kon ik weer niks....nu ben ik mijn baan kwijt. Mijn baas heeft geen vertrouwen meer in mijn herstel. Dus weer even diep terug gezakt. Ergens weet ik wel dat ik hier ook wel weer bovenop kom, maar pffff soms is het zo zwaar! Ik krijg nu met UWV te maken. Die onzekerheid is niet fijn. Ik moet het positief zien, maar oei dat is lastig.

Miep
31-03-2022
Reactie:
Yvette ik herken me in je verhaal. Ik heb gevochten voor herstel en alles aangepakt voor herstel en ik dacht ik ben er weer. Ik ben een nieuwe baan gestart en merk bij mezelf ik zit weer in de gevaren zone. Heel snel last van stress en dit slecht kunnen reguleren. Mijn humor en kracht is ver te zoeken etc etc etc. Ik herken vanaf mijn. Urn

Carla
04-06-2022

Jouw reactie:



Wil je ook je hart luchten?

+ Mijn verhaal delen


Verhaal 11 - Volledig opgebrand en trillend en angstig wakker worden

Ik werk in de jeugdzorg en er kwam een reorganisatie aan. Het werd mooi gepresenteerd en dat er betere zorg zou komen. Ik ging er helemaal voor. Vervolgens bleek het meer een bezuiniging te zijn, minder personeel en meer cliënten helpen.


Wat een teleurstelling. Als je het er niet mee eens bent, dan kon je beter vertrekken was de boodschap van het management. Dat was het dan; 10 jaar lang met liefde voor de cliënten en organisatie aan de slag. Altijd onbetaald overwerken. Altijd die extra dienst of even langer blijven, zodat er een extra activiteit kon worden gedaan in die krappe bezetting.

Ik kwam thuis en kon niet meer slapen. Vervolgens crashte ik volledig en werd trillend en angstig wakker. Ik durfde niet meer naar buiten. Van de één op ander dag was ik helemaal niets meer, machteloos in een hoekje en niet meer kunnen concentreren. Volledig uitgebrand, zoals dat zo fraai heet.


Wat ben ik blij hier een goede therapeut gevonden te hebben. Ik ben er nog lang niet, maar begin wel steeds meer voor mezelf te kiezen en me te richten op persoonlijke groei.


Anoniem
> 2 jaar geleden

16
3
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
heel herkenbaar werk zelf ook in de jeugdzorg. Hoe is je herstel verlopen.gr

mattie
> 2 jaar geleden
Reactie:
Wat een verhaal van jou, inderdaad je bent denk ik over je grens gegaan. Je hebt een therapeut gevonden is dat een psycholoog of een coach.
Hoop dat je snel weer de oude bent al zal dat wel even duren, maar misschien uiteindelijk kom je er sterker uit.
Succes van iemand die je begrijpt.

Inge
> 2 jaar geleden
Reactie:
Had je ook last van geheugenverlies?

Floris D.
17-01-2021

Jouw reactie:



Verhaal 12 - soms ben ik het vertrouwen volledig kwijt

Eind oktober was ik 10 jaar samen met mijn vriend. Wekenlang heb ik hier naar uit gekeken en van alles bedacht om deze mooie mijlpaal te vieren. De middag van ons jubileum ben ik na een aantal tegenslagen oververmoeid naar huis gegaan. Je raad het al, het diner was geen succes. Ik kon mijn ogen amper open houden en smeekte in mijn hoofd dat de gerechten zo snel mogelijk achter elkaar op tafel zouden worden gezet. De volgende dag meldde ik me ziek om uit te rusten. Ik kon alleen maar huilen en was bekaf. Een dag later werd ik zo beroerd dat ik letterlijk alle spanning heb uitgekotst. Na een paar dagen voelde ik me lichamelijk weer wat opgeknapt en maakte ik de afspraak met mijn leidinggevende dat ik weer zou beginnen. De nacht voor mijn eerst werkdag kreeg ik mijn eerste paniek aanval. Zorgplannen, akkefietjes op het werk, registraties ik kon het allemaal niet meer bolwerken. Mijn psycholoog vertelde me dat ik een burn out had. Ik meldde me definitief ziek en ben gaan rusten. Maar na 2 maanden werd ik niet beter. Ik voelde me alleen maar slechter. Mensen in mijn omgeving begrijpen mij niet. Ik heb veel last van angsten en paniek aanvallen. De feestdagen heb ik thuis doorgebracht, alleen. Mijn leven is zo veranderd. Het kon nooit gek genoeg. Feestje hier, etentje daar. Ik durf nu soms niet eens het huis uit en ben voor alles gespannen. Ik heb het gevoel de controle te verliezen over mijn leven en ben radeloos en verdrietig. Iedereen zegt me dat het beter word. Maar wanneer? Soms ben ik het vertrouwen volledig kwijt. Ik heb een lieve psycholoog die me nieuwe handvatten geeft maar ben ontzettend ongeduldig. Op mijn goede dagen ga ik snel weer over mijn grenzen heen omdat ik dan gewoon even mezelf en gelukkig wil zijn. Als er iemand goede raad of tips heeft hoor ik dat graag. Ik wil mijn leven terug. Liever vandaag dan morgen...

Maureen
> 2 jaar geleden

16
8
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Hoi Maureen,

Ik herken mijn verhaal in dat van jou wat betreft je klachten en je gevoel. Ik ben twee maanden thuis geweest, terug aan de slag gegaan omdat ik me "beter" voelde en dacht dat ik het aankon. Maar na een paar moeilijke momenten op het werk die mijn zelfvertrouwen schaadden, ben ik dit weekend terug hervallen met paniekaanvallen - kokhalzen, opgejaagd voelen,....Ik wil ook zo graag mijn leven terug en ik wou ook dat ik de oplossing had of zag. Dus ik begrijp je volledig. Ik denk dat niemand ons kan helpen met tips, we zullen zelf moeten leren relativeren en zorg dragen voor onszelf. Maar dat is makkelijk gezegd he.

Dikke knuffels,

Nancy

Nancy
> 2 jaar geleden
Reactie:
Ik herken het de eerste 2 maanden bleef ik ook nog van alles doen de angst en paniek aanvallen komen denk ik vooral omdat je geest niet tot rust komt , ik sliep helemaal niet meer en de ochtenden waren het ergste ik was heel opgejaagd in de ochtend.
Ik heb er veel over gelezen en wat mij geholpen heeft is gezond eten helemaal geen koffie en suiker , 3x per dag eten en daar ook een moment van maken .
Weinig tv , meer dingen met me handen doen als bakken of breien.
Ik dacht ook dit komt nooit goed maar als ik terug kijk ben ik al heel ver , en dat helpt mij
Ik zit nog in de burn out heb het inmiddels een half jaar dus ja het duurt lang , maar het duurt ook lang om het te krijgen , accepteren is het moeilijkste .
Zet hem op !

Hey Maureen,
> 2 jaar geleden
Reactie:
Hoi Maureen,
Ik ben het volledig eens met de reactie hierboven.
Begin met goed voor jezelf te zorgen, probeer dingen te doen waar je plezier en rust in vindt.( sporten, wandelen in de natuur, hobby's)
Ik kan mezelf redelijk goed helpen met ademhalings meditatie.
Neem niet teveel hooi op de vork maar doe het stap voor stap.

Succes


Marco
> 2 jaar geleden
Reactie:
Beste maureen

Toen ik je verhaal zo las raakte me dat heel erg.
Het gevoel angstig te zijn,verdrietig en eenzaam en alleen.
Helaas herken ik het ook,daarom weet ik hoe erg moeilijk het allemaal is.

De laatste tijd zoek ik ook meer de rust(wil meer alleen zijn)
omdat mijn energielevel soms erg laag is.

De beste tip die ik je kan geven is..
wees lief voor jezelf.
Gun jezelf af en toe echt een dagje tijd voor jezelf.
kijk een leuke serie,laat de boel de boel even en maak echt tijd voor jezelf.
Ik kon dat ook niet (ontspannen) maar heb geleerd als ik over mijn grenzen heen ga dat ik echt ziek ga worden.
probeer ook zoveel mogelijk(met de mensen waarmee het kan) af en toe je hart te luchten door te praten.
helaas zijn er ook weleens mensen waar je niet echt mee kan praten,maar de mensen waarvan je weet dat die naar je kunnen luisteren is heel erg belangrijk.
Kortom denk goed om jezelf.. gun jezelf tijd en wees lief voor jezelf.

Leontien
> 2 jaar geleden
Reactie:
Alles ook bij mij herkenbaar! Aangezien ik ook van mezelf dingen “moet” en dingen niet wil missen aangezien niet wil dat mijn leven stilstaat. Wat mij helpt is vooral proberen te begrijpen wanneer je klachten toenemen. Dus ik heb vandaag dit en dit gedaan, hoe vermoeid ben ik in de avond, hoe heb ik geslapen etc. Dus leren luisteren en zonder eerste instantie er iets mee te doen doen of te oordelen. Als je dat je in de gaten hebt wat energieslurpers zijn (en ja dat is alles in minder of meerder mate wat je doet, hoe leuk een activiteit ook is) leer je luisteren naar wat je voelt in je lichaam. Als dat goed gaat ga je naar de volgende stap. Als je 3 dingen aankan op een dag bv. bezoek ontvangen en een wasje draaien en boodschappen doen. Doe je 1 ding. Het andere is reserve bijv .wanneer er onverwachte dingen gebeuren (onverwacht bezoek, een telefoontje etc) , reserve is dus om mogen te herstellen. Deze mindset helpt omdat ik op deze manier mezelf op aardige manier begrens. En ja de eerste tijd zal dit heel onnatuurlijk voelen, misschien ben je daarna zelfs een tijd extra vermoeid maar je zult na enige tijd merken dat je bv sneller inslaapt, beter slaapt , minder piekert en minder lichamelijke klachten hebt. Geduld en niet afdwingen dus. Je lijf is aan het herstellen! Dus bij een burn out, hoe minder je doet hoe vermoeiender eerst, dit is dus helemaal normaal. Je pakt nu pas rust, dan ben je dus op de goede weg bezig 👍. En dat gaat niet werken als je de ene dag ontzettend veel doet en de andere dagen van wijze van spreken van een “zware inspanning” moet bijkomen. Dus reduceren en keuzes maken per dag. En als je deze tip gaat gebruiken, en je gaat over de grens, geef vooral jezelf niet op je kop. Dan pak je het gewoon de volgende dag weer op. Heel veel sterkte toegewenst.

Juul
18-12-2020
Reactie:
Herkenbaar! Ik wil ook weer een " normaal" leven. Eerst dacht ik 5 weken dan ben ik uitgerust...toen een half jaar en nu ben ik al anderhalf jaar verder en vandaag weer een terugval die heftig is. Ik vind langdurig gedrag veranderen heel moeilijk want je weet soms niet beter...

Anoniem
15-05-2021
Reactie:
Wat een heftig verhaal ik heb het vooral met perfectionisties zijn is ook vermoeiend en dan snachts niet slapen ervan.
Mindfulness oefeningen helpen goed

wieke
22-03-2022
Reactie:
Ontzettend herkenbaar verhaal. Mijn burnout is mij ook, zoals heel veel anderen, overkomen. Opeens was de energie op en kon ik niks meer. Somberheid, huilbuien, hyperventilatie, paniekaanvallen, pijn in mijn hele lijf, hartkloppingen, niet kunnen slapen, rusteloosheid.. het ergste van alles was dat ik me niet meer mezelf voelde. Ik was toch altijd degene met energie? Die projecten oppakte, alles even combineerde op werk en daarnaast ook nog eens klaarstond voor vrienden en familie en gezellig vaak op stap was. Concerten, festivals, dagjes weg.. ik had zoveel zin in alles en die zin leek me opeens ontglipt te zijn. Zonder die zin moest ik weer opnieuw ontdekken wie ik was. En natuurlijk kwam ik erachter dat ik zoveel meer ben dan al die dingen die ik deed. Ik heb geleerd dat het écht teveel was, en ben ontzettend blij met de rust die ik nu steeds meer ervaar in mijn lijf. In het nu kunnen zijn en ontspannen. Zonder constant bezig te moeten zijn met de dag van morgen. Herstel zorgde er ook voor dat ik contact met mensen even op een lager pitje moest zetten. Lastig, want ik was gewend om altijd onder de mensen te zijn en vond het moeilijk om de tijd met mijzelf door te komen. Achteraf ontbrak het me aan zelfliefde, gaf ik veel meer van energie aan anderen dan aan mezelf. Ik kan eerlijk zeggen dat ondanks alle dipdagen en momenten (ik heb er nu een), ik een zoveel gezondere en leukere band met mezelf heb gekregen. Ik moet niet steeds van alles van mezelf, en ik ben zachter en liever geworden. Ik gun mezelf dezelfde manier waarop ik met vrienden en familie omga. Naast heeel veel wandelen op de hei en in het bos, en mezelf vermaken ga ik soms ook nog iets te vol gas op de dagen dat het goed gaat. Laatst voor het eerst naar een concert.. zo magisch na maanden vol spanningshoofdpijn en werkelijk waar in de tuin zitten met oordoppen om het vogelgeluid te dempen. Het is echt heel zwaar, een burnout. Maar ik geloof steeds meer dat outgoing mensen (letterlijk en figuurlijk) meer zichzelf leren vinden door deze nare periode. Heel veel sterkte met je herstel en je komt er wel!

Janine
03-06-2022

Jouw reactie:



Verhaal 13 - Horen deze klachten erbij?

Volgens mijn huisarts en bedrijfsarts zit ik in een burn-out. Nu heb ik bepaalde specifieke klachten en vraag me af dit normaal is en iemand ze herkent!. Ben in de medische molen gegaan mri/cardioloog/ kno arts bloedonderzoeken maar alles goed.
Ik heb dagelijks last van tintelen de voeten en koude voeten. Alleen de voeten.
Slap op mijn benen. En heel erg duizelig alsof ik op een bootje sta deinend op het water.
Droge ogen en branderig en een spacend gevoel in mijn hoofd.
Last van mijn schouders en nek. Een beetje angst van tijd tot tijd. Hartkloppingen.

Hoort dit erbij ? Vooral die constante duizeligheid beperkt me enorm en maakt angstig. En die tintelingen alleen in mijn voeten.

Claudia
> 2 jaar geleden

16
22
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Tintelingen herken ik zeker, de laatste week voor ik uitviel door mijn burnout had ik vooral tinteling in de vingers, duizelig, misselijk, modderig hoofd, maar nog steeds onwijs AAN. Dat weekend ben ik ingestort. Ik zit nu al ruim een jaar thuis, poging tot reïntegratie op werk niet gelukt. Ik lees uit je verhaal niet of je nog aan het werk bent, maar ik zou zeker aanraden deze symptomen serieus te nemen en rust te pakken. Sterkte <3
T

T
12-01-2021
Reactie:
Hoi,

Ik weet niet wanneer dit bericht geplaatst is, misschien is het allang niet meer aan de orde. Ik vind deze klachten ook klinken als klachten die kunnen voortkomen uit Hyperventilatie. Ik heb zelf een ademhalingscursus tegen hyperventilatie gedaan en dat heeft me enorm geholpen!

Groetjes,
Marjon

Marjon
12-04-2021
Reactie:
Claudia, jouw klachten komen zo overeen met mijn klachten. Het constant licht zijn in je hoofd en last van me nek en schouders. Ik wordt er zo beroerd van en krijg er een onbehaaglijk gevoel van. Het gevoel van houd het dan nooit op. Heb jij inmiddels alles alweer op de rit ben heel benieuwd.

Sebastiaan
18-04-2021
Reactie:
@Sebastiaan helaas nog veel last van een duizelig /deinend gevoel. Ben een jaar verder maar er lijkt geen eind aan te komen pfffffff.

Gelukkig wel meer energie. Slaap weer beter en kan inmiddels weer 5 km wandelen en er daadwerkelijk van genieten
Ik hoop dat het nog beter gaat worden want dit beperkt enorm.

Claudia
04-05-2021
Reactie:
Hoi claudia,
Geen idee wanneer dit bericht geplaatst is maar ben bebieywd hoe het nu gaat en hoe lang de klachten, vooral het duizelig/deinen geduurd heeft?

Kim
17-05-2021
Reactie:
Hoi,

Grotendeels herkenbaar. Heb ook een burn-out en loop ook met de vraag of de klachten die ik ervaar daar nou wel onder vallen, omdat ik dit nergens echt terug zie/lees. Inmiddels 9 maanden, energieniveau is grotendeels terug (met ups en downs) maar Duizeligheid / wazigheid Blijft vooral aanhouden. Zodra ik in prikkelrijke omgevingen kom, lijkt het ‘filter’ in mijn brein als het ware niet goed meer Te werken waardoor alles intens binnenkomt. Terwijl je hoofd normaal onderscheid maakt tussen belangrijke en onbelangrijke informatie, komt bij mij alles als ‘belangrijk’ binnen waardoor ook je concentratievermogen niet goed is. Een gesprek voeren op een plek met omgevingsgeluid kan ik niet meer bijvoorbeeld. Soms word ik al duizelig van gewoon een gesprek/praten uberhaubt. Ben ook echt bang dat dit misschien niet meer helemaal over zal gaan, want ben bovenop ook HSP en altijd al gevoelig geweest voor prikkels. Nog iemand zich hierin herkent?

Amber
10-06-2021
Reactie:
Hallo Amber, de klachten die je schetst heb ik allemaal. Soort van error je kop in drukkere omgevingen. Ook geen geluiden door elkaar kunnen verdagen. Het zal er allemaal bij horen denk ik.

Ruben
13-06-2021
Reactie:
Zo herkenbaar jou/jullie verhalen en klachten
Ik heb sinds 4 maanden veel last van licht in mijn hoofd,gevoel alsof ik op een boot zit... hartkloppingen tintelende handen en vingers, Exceem op mijn handen,nu ook ogen rood en geïrriteerd, einde van de dag stort ik in... inmiddels ook medicijnen van de huisarts gekregen,om de spannings boog wat na beneden te halen,ik werk nog wel maar een stuk minder(ik heb een eigen salon aan huis)

Claudia
30-06-2021
Reactie:
Heel herkenbaar! Ik ben nu 9 maanden bezig en het gaat steeds een beetje beter.... maar ik ben echt zeker 6/7 maanden duizelig geweest. Nu heb ik nog erg last van lichaamlijke klachten voornamelijke trillen/beven van. Echt een rot gevoel want het beheerst op het moment mn leven.

Kenneth
02-07-2021
Reactie:
Vorig jaar na 2 dierbare die overleden zijn geen contrct verlening en financieel niet echt top in een burn out gekomen na 2mmd medicijnen gekregen kon niet meer slapen zonder oxzepam nu nog steeds aan annti depresieva t ging beter beter gemeld uwv dat moest van hun maar sinds week weer klachten trilllen en beven blijft zeer vervelend om paar welen gesprekkenn met poh ggz gaat t ooit nog over pff

Esther
24-07-2021
Reactie:
Hi!

Weet niet wanneer je bericht geplaatst is, maar ik ben ook enorm duizelig geweest tijdens mijn burn-out. Ik had het gevoel alsof ik de hele dag dronken was of op een bootje stond inderdaad. Mijn duizeligheid is stukken minder geworden toen ik een wandelcoaching traject ben gestart. Nu word ik vooral duizelig als ik stress ervaar of teveel van mijn lichaam vraag. Eigenlijk een signaal dat ik over mijn grens ben gegaan. En vergeet niet wat slaap en rust met je lichaam doet, dat is het beste medicijn.

Sterkte!

Lianna
06-09-2021
Reactie:
Hoi allemaal, ik herken het zeker ook heel erg, dat deinende gevoel alsof je op een boot staat.
Lianna je geeft aan een wandelcoach, ga je dan in het begin korte stukken want ik kan echt nog niet zo lang/ver lopen.
Ondanks dat het beter gaat hou ik deze klachten vooral ook met stilstaan, in rij winkel etc. Hebben jullie dat ook?

gr Kim

Kim
05-10-2021
Reactie:
@marjon welke ademhalingscursus heb je gedaan

Marjolein
19-10-2021
Reactie:
Beste lotgenoten.

Helaas is dit mijn 3e zware burn out. Dom dom dom. Maar oke de klachten welke ik hier lees komen mij allen bekend voor. Hebben jullie ook de klacht van staren(je staat ergens en kan dan wel een kwartier stil staan staren in het niets, door de dag heen best veel. Hoor het graag

Rene
07-11-2021
Reactie:
Weet niet van wanneer deze berichten zijn maar hebt het ook...
Bij allerlei bewegingen een soort duizelig gevoel..alleen draait het niet.
Constant een "zwaar" hoofd..
En met lezen op de tel alsof soms iets vertraagd binnenkomt door mijn ogen.
Ook scrollen soms lastig mee kijken met mijn ogen.
Met lopen een beetje een onzeker gevoel..
Slaap wel goed maar word elke dag zo onzeker wakker, hoe de dag nu weer zal zijn.
Iemand met deze ervaringen ook al aan de betere hand?

Anne
12-11-2021
Reactie:
Heb sinds een paar weken een burn-out. Dacht dat het een zware griep was, Bloed onderzocht, niets aan de hand. Ook een zwaar hoorfd, of licht in t hoofd. Slaap wel goed. Weet ook wel waardoor t komt--te hard werken, fysiek werken, ben 57-uitzendkracht- de overgang die nog meespeelt, Kids de deur uit- single. Ik ging altijd maar door--niet zeiken doorgaan..Nu zegt m,n lichaam, doe t zelf maar.. Ook de druk van Moeten- anders financieel verzuipen. Gelukkig nu hulp van een goede vriend op dat vlak. Maar mijn God-wat ben ik moe!

Rian
01-12-2021
Reactie:
Ik heb al 8 maanden een gevoel een strakke band om mijn hoofd
Te hebben en constante duizeligheid .Wat kan ik daar aan doen

Anoniem
22-01-2022
Reactie:
Ik herken ook veel van al deze klachten.. de duizeligheid en gespannen nek die helemaal na je ogen toeslaat plus kaken en keel is et ergste.. zit nu 7 maanden al thuis met burnout.. ik denk dat dit echt een uitputtingsverschijnsel is vanuit je hersens.. en heb et gevoel dat dit nog wel 1,5 tot 2 jaar kan duren (liever niet natuurlijk) maar zo accepteer ik de duizeligheid. Lief zijn voor jezelf.. kijk weinig tv. Njet te veel op je telefoon.. gun je hersenen rust in deze periode. Elke dag wandelen helpt ook al voel je je niet goed. Ademen helpt als je schrikt van het gevoel l. En langzaam komen we er wel weer.

Anoniem
01-03-2022
Reactie:
Ik herken het duizelig trillen beven

Rene
22-07-2022
Reactie:
Ik herken veel van je klachten, tintelingen in mijn voeten heb ik ook, soms trekken die door naar mijn benen.. en heb ik het gevoel alsof er duizend miertjes overheen lopen. Ook heb ik een soort koud gevoel met name op mijn voorhoofd. Voelt ook wel als een soort band. In een keer Duizelig worden. Wordt er gek van. Zit al 2 jaar in een burn out... en het gaat met ups en downs

Marielle
21-08-2022
Reactie:
Ik ben nu 15 maanden thuis met een burn-out en de eerste 9 maanden werd ik vooral beperkt door duizeligheid. Hoort er echt bij, maar is vreselijk vervelend omdat het je ook belemmert om ‘actieve rust’ te nemen, zoals mij werd geadviseerd.

Jannie
05-10-2022
Reactie:
Nu ruim 1,5 jaar in een burn-out. Het gaat steeds iets beter. Had ik nooit verwacht. Kwam van heel ver: druk op de borst, paniekaanvallen, dagelijks zware hoofdpijn, tintelingen in armen en benen, handen en voeten, allergische reacties op dingen waar ik nooit allergisch voor was/ben, slapeloosheid, moe moe moe, zere tong, zere maag, etc.
Het uit zich bij iedereen anders. Helaas valt het vaak toch allemaal onder een burn out.
Iedere dag wandelen heeft me enorm geholpen, zoals iemand hier ook al schreef. Ookal was dat het enige wat ik op een dag kon, ik ging.
Nu vooral nog moe en last van te veel prikkels. Die prikkels trek ik op goede dagen wel, op slechte niet.
Maar…. Het gaat steeds wat beter en daar ben ik echt blij mee. Ookal geloof je daar niet in, het wordt ooit beter. Hou vol.

Stephanie
31-10-2022

Jouw reactie:



Verhaal 14 - Angst, vermoeidheid en hopeloosheid

Als ondernemer in hart en nieren kon ik alles aan. Niets was me teveel en kon mensen echt enthousiast maken en motiveren.


Ergens merkte ik wel dat er meer spanning kwam en dat ik niet meer de uitdaging zag. Ook werd ik steeds minder vriendelijk.

 

Op een dag ging het lichtje uit. Ik kon niks meer en er was alleen maar angst, vermoeidheid en hopeloosheid.

Wat verschrikkelijk om hulp te vragen (nog meer falen in de grote ellende). Het is de moeite waard om naar een therapeut te gaan waar je een klik mee ervaart. Rust creëren en daarna mezelf weer opbouwen.

Mensen zoek ook hulp. Investeren in jezelf is een dubbele vakantie waard.


Anoniem
> 2 jaar geleden

15
2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Ik herken het zo. Bij mij ging ook van de een op andere dag het lichtje uit. Ik zat gewoon Netflix te kijken en bam eerste paniek/angst aanval. Heb overal al hulp gezocht maar nog niet de juiste tegengekomen, helaas.


Annemiek
> 2 jaar geleden
Reactie:
Ik was ook ondernemer horeca 30 jaar eigen zaak gehad 12 jaar geleden burn out gehad na 2 jaar redelijk hersteld, en nu een terug val van burn out, allerlei dokters gehad die zij wij hebben onze zaak net voor corona verkocht en nu niets meer ,daar moet je lichaam ook aan wennen dag en nacht gewerkt en ju rust de dokter zij pure stress .gr rene

Anoniem
01-07-2021

Jouw reactie:



Verhaal 15 - Nog midden in een burnout

Nog midden -in en herstellende -van een burn-out.
Op werk gaat wel weer redelijk ,
ben weer hard aan proberen rustig er in te komen .
Alleen privé , nu bedoel ik ,


Buren en mensen waar je zelf altijd veel belangstelling voor had , juist als ze zelf ziek waren , was je er voor hen , en nu dikke vriendinnen met de naaste buurvrouw van mij
wie er nog niet zo lang woont , de mond vol over hen wat niet deugde , en nu de beste vrienden met elkaar , wat heb ik misdaan ?


Ze schrijven vol op face book over de leuke uitjes die ze met elkaar doen en spelletjes die ze samen doen. Nu kun je zeggen lees dat dan niet , maar ik ben een mens en heb face book , ik laat het niet door hun bepalen ,


Maar buiten dat knaagt het wel aan mij en
Doet het voor mijn situatie geen goed .


Anoniem
> 2 jaar geleden

14
2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Sterkte ermee!
Als je ziek wordt leer je je echte vrienden kennen.
Heb het jammergenoeg zelf ook ervaren.

Anoniem
> 2 jaar geleden
Reactie:
Klinkt niet als een oprecht persoon , als je eerst vol oordelen zit en dan vrienden mee word, het licht niet aan jou maar aan die persoon , waait met de wind mee wat er op haar pad komt , en zieke mensen zijn niet altijd leuk om mee om te gaan dat doe je niet expres dat is nu zo .
Ik ben ook wat vrienden kwijt geraakt en met sommige closer mee geworden .
Als je weer de ouwe bent denk je er luchtiger over . Maar op slechte dagen zijn insta en Facebook niet altijd handig, als je zo een dag heb kijk je een dagje niet dat mij uiteindelijk wel
Succes

Anoniem
> 2 jaar geleden

Jouw reactie:



Wil je ook je hart luchten?

+ Mijn verhaal delen


Verhaal 16 - Hel van een burnout

ik begrijp inmiddels goed hoe ik in deze hel van een burnout ben beland.
ik voel me nergens meer mee verbonden, mijn hele leven is weg, en heb nergens zin meer in.
en.ondertussen zeggen hulpverleners dat je het moet accepteren, opstaan is een hel en het duurt soms wel 2 uur eer lichaam en hoofd weer in staat zijn iets te doen.
van het een op andere moment gaat het lampje uit en ben je emotioneel of doodop.
soms heb ik een moment dat ik denk: hee ik ben er weer, maar geen idee waar ik dan daarvoor was,
of daarna als t weer slechter gaat, je hele identiteit is weg, samen met de levenslust.
ik heb niet het idee dat iemand het begrijpt, mits diegene het zelf heeft meegemaakt.
en ik was zo levenslustig.
hoelang duurt deze hel nog?

Elly
26-10-2021

14
3
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Dit misschien een late reactie. Maar herkennen doe ik het zeker zit int zelvende schuitje

Jan
26-08-2022
Reactie:
Hallo Elly
Ik weet niet of je dit nog leest maar ik zit sinds 8 mnd in deze ellende .
Ik heb sinds 3 wkn een zware terug slag en dan denk ik hoe dan ?
Ik ben bekend in mijn leven met veel angsten , volg nu sessies om trauma te verwerken , ik doe er alles voor maar sta machteloos.
Ben jij al weer hersteld?

Jacqueline
14-09-2022
Reactie:
Zelden het gevoel van een burnout zo duidelijk omschreven als dat van Elly.
Je bent jezelf kwijt en niets interesseert je nog.Het is inderdaad de hel op aarde.
Wist niet dat zoiets bestond.
Alle goedbedoelde raad kun je niet aanhoren want je kunt het gewoonweg niet omdat je dood en doodmoe bent, en niet kunt geloven dat het nog ooit overgaat.
Elly heel veel sterkte.

Tos
27-09-2022

Jouw reactie:



Verhaal 17 - Burnout objectief vaststellen?

Hoi lezer,

Ik ben op zoek aan de hand waarvan je objectief een burn out kan vaststellen. Bijv. Gegeven die er uit je bloed zijn af te lezen. Bijv. cortisolwaarden.
Zijn er zo nog meer waarden te halen uit je bloed ?

Ik ben benieuwd te horen.

Josephine
> 2 jaar geleden

13
3
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
NAH [niet aangeboren hersenletsel] onderzoek - eventueel scan laten maken - afwijkingen zijn meestal te zien

chiara
02-01-2021
Reactie:
Het erkennen van een burn-out zal je mijn inziens zelf vooral moeten doen. Erkennen en accepteren. Praten hierbij met een professional of mensen waarbij je je kunt uiten helpt daarbij. Die acceptatie blijft lastig. Verplicht gast terugnemen en geen peil te trekken op wat het lijf doet. Ik wou dat een burn-out zo aantoonbaar was als een gebroken arm.

Ruben
04-07-2021
Reactie:
Isamu psygoloog heeft een hele goede site met fasen waar je door heen gaat.

Engelien
03-08-2021

Jouw reactie:



Verhaal 18 - Beter nog een beetje geduld hebben?

Hallo lezer,

Sind september 2019 ben ik thuis komen te zitten met een “burn out”. Ik ben altijd werkzaam geweest in het hoge segment van de horeca(kok). Nou gaat het herstel met ups en downs. Ik ben er eindelijk achter dat als je dit accepteert en je je aanpast aan de nieuwe situatie, je sneller weer uit de down periode komt. Nu ben ik weer heel rustig begonnen met fitness 1 keer in de week en dat voelt heel goed. Nou is mijn vraag wanneer was voor jullie het punt dat je dacht: ik ga weer proberen te werken? Er zijn dagen dat ik denk dat ik het wel aan zou kunnen maar, er zijn ook veel dagen dat ik al niet goed wordt bij de gedachte alleen al. Ik vraag me af of de succes ervaringen je over het punt heen trekken of dat het verstandig is om gewoon wat meer geduld op te brengen.

Met vriendelijke groet,
Lotgenoot


Jorit
> 2 jaar geleden

12
3
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Hey Jorit ,

Ik heb ook gewerkt in hoge segment horeca ,
Ik zit nu in maand 6 ,
Ik ben nu net een beetje bezig met sport ik kan nog niet te veel , ik herken de twijfel wel
Alleen ben je zowel keuken als bediening vrij sportief aan het werk je beweegt veel en staat een lange tijd op je benen . Ik heb nog regel matig slechte dagen .
Ik kies er voor nog te wachten, je zou 2 uur een dag kunnen proberen maar ik denk dat dat lastig is in de horeca en dat je snel gepusht word langere dagen te maken

Succes!

Charlotte
> 2 jaar geleden
Reactie:
Hoi jorit,

Ik ben zelf ook herstellende van een zware burnout en als ik je een tip mag meegeven.. doe vooral wat goed voelt! Als jij het gevoel hebt dit aan te kunnen moet je het vooral een poging geven. Maar als je denkt dat jet te vroeg is, accepteer dit dan en focus je vooral lekker op je herstel. Ik kies er persoonlijk voor om het werk nog even te laten voor wat het is, wanneer ik vind dat het kan ga ik zeker een uurtje proberen te werken maar voorlopig zit dat er nog niet in.

Groetjes,

Susanne

Susanne
08-10-2021
Reactie:
Neem je tijd ...

Guus
24-02-2022

Jouw reactie:



Verhaal 19 - Ze laten me stikken

Mijn leven altijd druk geleefd. Gewerkt en voor de ander zorgen. Tot ik ineens werd stil gelegd door mijn gezondheid een aantal operaties in korte tijd moeten ondergaan. Inmiddels maanden thuis aan het herstellen van de operatie en tegelijk uitgeput. Geen structuur meer kunnen vinden. Opgebrand. Slecht slapen. Als kadootje kwam daar een slecht gesprek bovenop van werk. Zij laten me stikken. Laten 0 medeleven zien maar zijn enkel maar gericht op de organisatie en het geld.
Ik ben totaal kwijt hoe nu straks verder waar te starten etc.

Kiwi
15-04-2021

11
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 20 - Geen burn-out maar een bore-out

Heb ik dan een burn-out? "Nee, een bore-out.", zei de dokter. Maar niemand gelooft me.

Sinds december ben ik thuis met een bore-out. Ik vind geen voldoening meer in m'n werk. Volgens mijn huisarts zijn de symptomen hetzelfde als een burn-out.

Ik werk graag, altijd gedaan. Ik zou ook heel graag terug gaan werken, maar ik krijg de kriebels als ik aan mijn takenpakket denk. Die kriebels die voel ik alleen maar, die kan ik niet uiten. Want niemand lijkt me te begrijpen.

Op het werk denken ze dat ik niet graag kom werken, mijn vriendinnen denken dat ik profiteer van het systeem en mijn vriend denkt dat ik liever huismoeder ben.

Waarom wordt een burn-out wel begrepen en een bore-out niet? Ik voel me nog slechter dan voordien ...


Anoniem
> 2 jaar geleden

10
2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:

Hey hallo,


Jouw verhaal komt me bekend voor. Ik heb vorig jaar een burn-out gehad, ik ben dan veranderd van werk (van rusthuis naar thuiszorg) desondanks dat ik mijn werk in het rusthuis heel graag deed heb ik deze beslissing genomen omdat ik het niet meer aankon... de omgang met de mensen hypocriete collega s en noem maar op...


Maar dan kwam ik in de thuiszorg en wat blijkt nu, ik haal totaal geen voldoening uit deze job. Hoe hard ik ook mijn best probeerde te doen ik voelde aan alles dat het weer op niets zou uitdraaien!!


Mijn symptomen waren dezelfde als bij mijn burn out overprikkebaar ,paniekaanvallen,last in mijn benen, bijna niet meer kunne stappen, kortademigheid, pijn in mijn borst hartkloppingen ...


Alleen wist ik wel dat het niet kwam door hard te werken maar van me steendoodbte vervelen en voor de zoveelste keer nog maar eens met de stofzuiger rond te gaan om toch maar iets te doen te hebben.


Mijn nieuwe collega's vinden echt van zichzelf dat ze bergen werk verzetten en dat is goed voor hun.. maar voor mij is dit geen werk en ik heb altijd het gevoel dat ik mijn tijd verdoe terwijl thuis alles blijft liggen en als ik thuiskom er gewoon de energie niet meer voor heb om mijn eigen huishouden te doen.

 

Ik heb 2 schatten van kinderen en een heel erg lieve man die me probeert te begrijpen ik wil terug de vrouw en de mama zijn die ik was .. mijn steentje ook op financieel kunnen bijdragen.. een werk vinden waar ik met plezier vroeg voor opsta, laat ga slapen maakt niet uit! Maar me niet meer schuldig hoeven te voelen dat ik thuis ben ...


Nikki
> 2 jaar geleden
Reactie:
Hier sinds 31 december 2019 in een burn-out, vandaag na lange tijd dat het goed ging een erge terugval. Ben er ook nog lang niet helaas.....

Anoniem
15-05-2021

Jouw reactie:



Wil je ook je hart luchten?

+ Mijn verhaal delen


Verhaal 21 - Alles genegeerd en gewoon doorgegaan

Hoi allemaal,

Sinds 3 maanden zit ik thuis en heb ik een ‘stevige’ burn-out volgens mijn psycholoog. Het ging al 3,5 jaar niet goed, maar alles genegeerd en gewoon doorgegaan. Mijn lichaam heeft echt aangegeven dat het klaar was. Ik heb al zo ontzettend lang last van inwendig trillen, bij vooral zitten en in bed liggen (waardoor slapen vaak niet lukt en ik angstig wordt). Heeft iemand hier ervaring mee? Misschien tips? Ik heb het idee dat dit mij beperkt in mijn herstel omdat ik er zo mee bezig ben en het er 24/7 is.

Sarah

Sarah
15-04-2021

10
4
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Meditatie

Janny
14-05-2022
Reactie:
Hoi, hier heb ik ook ervaring mee. Eind 2020 begon mijn burnout ( ook een zware) en had hierbij last van hartkloppingen, slecht tot niet kunnen slapen, inwendige trillingen ( alsof er draadjes in me aan t dwarrelen zijn), brain zaps. Trllingen zijn minder geworden, alleen toevallig nu weer een terugval met weer af en toe last van trillingen.

Umit
02-06-2022
Reactie:
Hi Sarah,

Het trillen doen dieren automatisch om de energie van stress en trauma's die in de spieren opgeslagen waren, los te laten.
Het is dus 'n wijze, gezonde reactie van het lichaam die we niet moeten bestrijden.
Wij denken teveel en vertrouwen te weinig.
Weerstand tegen bepaalde pijnen en fysieke sensaties creëert alleen meer spanning. De neiging om van b.v. pijn weg te lopen maakt dat het lichaam zich sterker laat voelen. Het moet gevoeld en gehoord worden. Naar de pijn toe gaan, zonder (ver)oordelen, zonder de behoefte om "er vanaf te komen" maar om je er mee te verbinden, kan je op weg helpen.

Marcel

Marcel
25-07-2022
Reactie:
Herkenbaar! Ik heb een burnout en precies dat soort inwendige trilllingen in m'n borststreek. Bij mij ook specifiek als ik rust neem: meestal 's nachts als ik slaap/probeer te slapen. Heb dat ongeveer een half jaar lang elke nacht gehad, maar het afgelopen jaar alleen soms en dan meestal alleen de eerste helft van de nacht. Kortom, het wordt heel langzaam beter. Maar na anderhalf jaar is m'n burnout nog steeds heftig: heel fijn dan ook om hier zoveel herkenning te lezen van mensen die dat ook hebben.... sterkte allemaal!

Merijn
14-09-2022

Jouw reactie:



Verhaal 22 - Maar wat is rust?

Hallo allemaal,

Op een maand af 2 jaar geleden raakte ik overspannen na een bestuursjaar bij een studentenorganisatie. Ik wist ook meteen dat ik overspannen was, en dat ik rust moest nemen. Maar wat is rust? Wat is overspannenheid precies? Toen ik twee maanden later weer met studeren begon bleek dat ik nog niet voldoende hersteld was. Toentertijd had ik geen idee wat ik moest doen, ik was radeloos en stond helemaal verkeerd in contact met mijn lichaam. Hierdoor ben ik tot het gaatje gegaan en was het op een gegeven moment helemaal klaar. Op mijn dieptepunt had ik twee paniekaanvallen van een dag en werd ik vervolgens een maand lang begeleid door de spoeddienst van Lentis.

Sindsdien was het een lange weg omhoog, maar zonder terugvallen. Het voordeel van compleet aan de grond zitten is dat je precies leert wat je lichaam van je wilt en wat diens signalen betekenen. Na 1 maand zat ik voor het eerst weer een rondje op de fiets. Na 2 maand deed ik voor het eerst zelf boodschappen. Na 3 maand maakte ik mijn eerste telefoongesprek met een vriend. Na 7 maand sprak ik voor het eerst met een vriend af om 45 minuten te wandelen. Na 10 maand zat ik voor het eerst weer in een rijdende auto. Na 13 maand woonde ik weer op mezelf en sportte ik weer voor het eerst. Na 15 maand begon ik weer met studeren.

Helaas heb ik hier de eerste terugval beleefd. Het mentale gedeelte zit inmiddels wel snor, maar de fysieke component is nog even aftasten. het lastig om te bepalen wat je lichaam kan hebben na zo lang niks te hebben gedaan. Ik kreeg last van spierspanningshoofdpijn en heb daar nu bijna 3 maanden last van. De studie heb ik weer moeten neerleggen.

Ondanks dat het heel naar is en dat het lang duurt weet ik inmiddels wel dat dit het allerbeste is wat me ooit is overkomen. Als je mij zou vragen of ik nog een jaar langer in deze shitzooi zou willen zitten of zou moeten doorleven op de manier dat ik leefde voor de burn out, dan koos ik voor het eerste. Want je kwaliteit van leven voor deze mentale staat is natuurlijk heel laag. Een gestrest leven is een half leven. Met deze lessen weet ik precies wat ik nodig heb om de rest van mijn leven een ontspannen leven te leiden. Geen teleurstellingen, angsten, of twijfels.

Sinds een paar dagen slaap ik slecht door de spierspanningshoofdpijn, en dan is het goed om jezelf er af en toe aan te herinneren dat bovenstaande wel degelijk het geval is. Vandaar deze tekst.


Dankuwel.

Wouter
19-05-2021

10
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 23 - Ook zoveel lichamelijke klachten?

Ik zit nu sinds een maand thuis met een burn out. Herkennen jullie ook zoveel lichamelijke klachten? Paniekaanvallen, hartkloppingen, zwaar gevoel linker borst, zere slokdarm met oprispingen, dichtgeknepen keel, moeite met ademen (alsof ik echt mijn buik moet duwen om te ademen) , benauwd, kriebel in de keel, zwaar gevoel in buik, gespannen, niet kunnen slapen. Elke nacht lig ik uren wakker met welke ziekte/aandoening ik zou kunnen hebben. Ik vind het moeilijk te accepteren dat het alleen een burn out is met zoveel klachten. Daarnaast heb ik depressie, onwerkelijk gevoel en duizelingen. Ook komt er veel van mijn verleden weer omhoog. Dit kan ik linken aan een burn out, maar al die lichamelijke klachten niet. Hebben meer hier last van?

Dave
11-06-2021

10
5
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Hoi Dave,

Heel herkenbaar, ik heb de hele medische molen net gehad 3 maanden lang denken van nee.. is er iets ergs met mijn lichaam. Volgens de artsen ben ik helemaal gezond en heb ik afgelopen jaren iets te veel mentaal van mijzelf gevraagd en qua sporten te hard en te veel gedaan. Vroeger gepest en dat komt nu ook de naar boven. Voor het mentale gedeelte ben ik nu begonnen met psycho therapie het klinkt zweverig(is het ook een beetje) maar helpt je het wel meer te accepteren en een plek te geven(misschien iets om naar te kijken). Ik zit er Nu al 4 maanden in en net begonnen met accepteren en is het nog zelfs iets aan het achteruit gaan met de klachten..(erg frustrerend). Het enige wat ik kan merken is dat een dag structuur heel belangrijk is waarbij je veel rust ook in bouwt en mediteren werkt voor mij ook goed misschien een tip.

Ik was eerst ook niet van het mediteren maar, dit helpt voor mij nu wel.

Mijn slaap wordt, wel beter.

Ga je problemen niet uit de weg en grijp ze aan. Achter de klachten voor nu en blijf vooral nog veel rusten.
Komen er weer uit!

Sterkte!

Nick
16-07-2021
Reactie:
Hoi Dave,

Ik ken veel van je klachten en zit zelf momenteel in een burn-out. Ik ben langzamerhand weer wat uurtjes gaan werken maar heb nog steeds lichamelijke klachten. Bij mij zijn het vooral een gespannen keel, middenrif heel gevoelig, minder scherp zien. Mij God wat duurt dat lang. Ik heb ook steeds angsten dat er meer aan de hand is maar heb al zoveel onderzoeken gehad en er komt steeds maar niets uit.

Sterkte met je herstel.
Gr Sjoerd

Sjoerd
13-01-2022
Reactie:
Ik herken mij volledig in je verhaal. Momenteel 6 maand in burn out. Begon met paniek aanvallen en was zo bang om dood te gaan. Alles wat ik voelde begon ik te Googlen. Nadien ging het beter met de paniek en angsten maar waren het de lichamelijke klachten die omhoog kwamen. Dichtgeknepen keel, benauwd , linker arm pijn, schouders, nek , rug ., en sinds kort tintelingen arm en benen en doof gevoel. Ik krijg het mentaal dan ook weer moeilijk en zit met allerlei angsten in men hoofd. Ook hele nare gedachte waar ik niet aan wil denken waardoor ik het gevoel krijg dat ik gek aan worden ben. Ik ben in behandeling bij psycholoog .. het duurt allemaal zo lang.. ik vind het verschrikkelijk zwaar ..

Lindsay
13-02-2022
Reactie:
Heb dezelfde klachten heb nu wat meer beweging en al 1 maand geen alcohol. De klachte
zijn momenteel afgenomen maar nog niet gedaan . Ik zie weinig tv en probeer veel in de natuur te zijn . Dit heeft mij tot n toe geholpen
Veel geluk
Mvg
Frank

Frank
16-06-2022
Reactie:
Ik heb ook zoveel.last van spanningsklachten na 14 maanden nog steeds. Kan wel iets meer dan in het begin toen draaide me hele hoofd nog bij smorgen zitten en het gevoel flauw te vallen. De duizelingen zijn iets minder heftig en het wazige gevoel.in me hoofd ook.. maar het duurt echt lang.. snel overprikkeld nog door licht tv zelfs boek lezen of kleuren snel moe worden en gespannen ogen keel en lichtelijk duizelig worden.
Veel sterkte iedereen

Anoniem
22-11-2022

Jouw reactie:



Verhaal 24 - de eerste maanden geweldige spanningen in mijn lijf

Om lang verhaal korte maken, ben ik sinds eind september uitgevallen met burn-out. Aanvankelijk halve dagen gewerkt maar in november helemaal uitgevallen.
De eerste maanden werd gekweld door geweldige spanningen in mijn lijf. Ik schreeuwde soms uit en wist niet waar ik het zoeken moest. In december een terugval; bij een wandeling extreme verzuring in mijn benen en energie weer nul. Oorzaak: wellicht angst voor start re-integratie.
Medio januari gestart bij een psycholoog en loopcoach. Leek de goede kant op te gaan. Spanningen namen af en energie nam toe. Echter in maart een terugval, die veel erger was de voorgaande. Ik werkelijk geen energie soms om de avondmaaltijd te nuttigen.
Mijn spanningen zijn van de buikregio naar meer naar het hoofd gegaan en heb ik dagelijks last van spanningshoofdpijnen. Hierbij heb ik oxazepam 3 maal daags gekregen en sinds 3 weken Citalopram. De bij werkingen van het laatste was niet leuk en had ik last van misselijkheid, geen eetlust en verergering spanningen. De bijwerkingen worden nu geleidelijk minder.
Kortom met horten en stoten kom ik verder, maar echt onmiskenbaar herstel kan ik het niet noemen ( op sommige vlakken ben ik achteruit gegaan). Ik ben nu 8 maanden verder. Zijn er mensen die mijn verhaal herkennen? Ben ik nou werkelijk de zieligste burn-out patiënt?

Tasius
> 2 jaar geleden

9
8
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Hoi, ik herken alles...het kan lang duren....het ene probleem lijkt opgelost en het andere komt in de plaats....van spanning in je maag naar spanningshoofdpijnen....zeer herkenbaar....ben 16 maanden verder....mét regelmatig lange terugvallen......iets met grenzen bepalen. Piekeren, angst, somberheid...verveling....

Corry
> 2 jaar geleden
Reactie:
Ik herken het ook. Angt voor reïntegratie, regelmatige terugvalen, hele circus van theraphien, medicijnen. Inmiddels ben 14 maanden thuis, Ik kan niet wachten tot dit ophoudt... Jij bent zeker niet alleen!

Sigita
> 2 jaar geleden
Reactie:
Alles herkenbaar. Je bent niet alleen en t ligt niet aan jou. Het is ook de maatschappij en de type mens. Ik ben al 16 maanden in proces en heb veel veranderd in mn leven en veel hobbels overleefd en ben nog lang niet de oude. Het is bovendien mn tweede bo.

esther m.
> 2 jaar geleden
Reactie:
Je moet geduld hebben het over je heen laten komen en niet er tegen vechten je zal zien op een dag denk je he he het gaat beter afleiding zoeken en vooral geen oxasepam nemen dat werkt erg verslavend en als het straks beter met je gaat moet je hier weer van afkicken en dat is heel moeilijk het komt allemaal goed niet ertegen vechten over je heen laten komen veel rust nemen voor zover dat gaat en je zal zien het gaat over het heeft tijd nodig

Fred B.
> 2 jaar geleden
Reactie:
Dank je wel Fred, ik neem bijna dagelijks een halve oxazepam als de duizeligheid niet meer te harden is. Merk dan vrij snel dat het wat rustiger wordt in mijn hoofd. Ben nu 13 maanden onderweg en heel af en toe voel ik me een beetje ok (meestal 's avonds).

A
18-05-2021
Reactie:
Hoeveel citacopram neem je per dag?
Ik gebruik het ook sinds 4 weken... 4 druppels... 8mg is dat
Merk wel dat de spannjngs boog iets minder is,maar het lichte gevoel in mijn hoofd blijft... en ook nog onrustig in mijn lijf en dan nog exceem klachten ogen en handen,en tintelingen in mijn hand en vingers

Claudia
30-06-2021
Reactie:
Ik herken het helemaal. Stress brengt me veel te snel in tilt-modus. Hyperfocus is verdwenen. Verschillende dingen tegelijk regelen is chaos organiseren. Geheugen is een zeef... Ik hoop nog steeds om opnieuw even bij de hand, stevig, duidelijk, georganiseerd en beheerst te worden als voordien, maar na 4 jaar ben ik nog steeds een schim van mezelf. Ik denk er soms aan om een uitvoerende job te zoeken en zo de confrontatie met de chaos in mijn hoofd niet meer te hebben.

Katrien
29-07-2021
Reactie:
Herken een boel, de spanning in je lijf. De onrust, het niet weten of dat wat je doet goed is. Typerend voor de controlfreak die mij hier heeft gebracht. Ik probeer alles over mij heen te laten komen, maar aard van het beestje heeft daar erg veel moeite mee. Sombere gevoelens, het leven staat stil en daar protesteert mijn hele lijf tegen. Accepteren, maar mag ik dan wel weten hoe lang dit duurt ?
Sterkte allemaal !!

Eric
06-08-2022

Jouw reactie:



Verhaal 25 - Thuis met een burnout

Ik wil graag mij hart even luchten.
Ik ben sinds februari thuis met een burn out.
Al eerder merkte ik dat ik niet lekker in m’n vel zat en ik merkte dat ik het ging af reageren op m’n kinderen. Zodra ik het merkte ben ik naar de dokter gestapt en heb ik om hulp gevraagd. Ik heb een een paar gesprekken gehad met een praktijk ondersteuner en die heeft me doorverwezen naar een Psygoloog . Al bij de eerste intake bleek dat ik te complex voor ze was en heeft ze naar een andere praktijk voor me gezocht. Uiteindelijk kwam ik bij die praktijk en heb wel 15 sessies gehad maar pas de laatste drie keer is mijn behandelplan ingegaan. Daarvoor waren onder zoeken en Corona kwam ertussen en waren het alleen telefonisch gesprekken om te vragen hoe het met me gaat.
Ik ben dus in al die maanden nog geen steek vooruit gekomen. Ondertussen heb ik nu weer een intake ergens anders. Dit keer omdat ik niet wilde blijven waar ik in behandeling was. Omdat er geen klik was en ik het gevoel had dat ze niet naar me luisterde want vaak kreeg ik een vraag terwijl ik het net verteld had. En tijdens de Corona met de telefonische gesprekken hoorde ik haar op haar telefoon naar filmpjes kijken en typen op haar telefoon.
Dus ben weer bij begin af aan.
Intussen heb ik vaak ruzie met m’n man hij vind dat ik te lang thuis ben. Hij is vorig jaar begonnen als zzper en zegt dat hij het erg zwaar heeft. Wat ik ook geloof , maar ook zegt hij dat hij van me af wil als hij geen verandering ziet. Hij zegt niet alleen voor de kosten op te kunnen draaien. Ik zit in de ziektewet maar tijdens Corona is mijn contract niet verlengd. Dus ben werkloos ook nog.
Ik wil graag werken Alléén weet niet of ik het aan kan. Ik heb nog steeds last van hyperventilatie aanvallen en huilbuien en zit er nog doorheen. Ik wil ook wel weer werken door gewoon sociaal contact te hebben.
Ik heb een dochter van 7 en een zoontje van 1. Al heb ik een burn out ik doe al 7 jaar lang M’n dochter en zoontje alleen opvoeden. Voorheen was mijn man in loondienst en maakte 38 uur en ik werkte 38uur in 4 dagen dus had langere dagen. Na m’n werk ging ik gewoon door met opvoeding verzorgen en huishouden administratie enz
Als hij vrij was was hij vrij.
Drie maanden voor m’n dochter geboren was , is zijn moeder overleden. Mijn dochter leek op haar dus vluchte mijn man uit huis omdat hij verdriet had als hij m’n dochter zag. Dat was erin geslopen. Bij mijn zoontje zou hij meehelpen maar uiteindelijk als ik op de klok kijk is hij nog geen 10 A 15 min bezig met m’n kinderen. Hij houd hem misschien 10 min vast dat is het. Verder gebeurt er niks.
Ik doe dus alles of ik nu wel werk of niet.
Ik denk dat het me ook teveel is geworden plus dat ik oom een handtastelijke schoonvader heb naar mij toe. Al ongeveer 10 jaar is hij handtastelijk naar mij daar ben ik dus ook voor naar de Psygoloog.
Mijn man ziet zijn vader als een soort God omdat z’n moeder er niet meer is.
Ik ben ook nooit gesteund door m’n man.
Laatste weken zegt mijn man vaak dat ik weer moet gaan werken. Ik wil wel maar ik voel me erg gedwongen. Nu is het zelfs zo erg dat hij zegt ik gooi de handdoek in de ring en heeft zijn trouw ring afgedaan en wil niet meer naar me luisteren hij is er klaar mee zegt hij.
Ik voel me al zo beroerd en dan nog dit erbij maakt me echt kapot.

Mich
> 2 jaar geleden

9
4
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Deze echtgenoot steunt jou niet. Hij belemmert jouw herstel en is vooral met zichzelf bezig. Dit is echt triest. Hij zet je onder druk. Zo te lezen zorgt hij dan wel voor de financiën maar dat is het dan ook wel! Als je hem zijn zin geeft dan zal je nooit herstellen van jouw burn out. Kies je voor jezelf dan zal hij je verlaten. Wil hij dat je beter wordt? Dan zal hij jouw de tijd moeten geven en moeten steunen. Zo staan de zaken ervoor en niet anders. Mijn man is ook zzp er. Hij zet mij niet onder druk. Ik voel eerder druk vanuit mijn werkgever. Ik ben zelf gestart met anti depressesiva. Zoek alsjeblieft hulp. Desnoods met anti depressesiva. Liefs Inge

Inge
> 2 jaar geleden
Reactie:
Ik denk dat het je gaat helpen als je gaat scheiden. Je bent dan alleen verantwoordelijk voor je kinderen en kunt een uitkering aanvragen. Het is geen vetpot maar als ik hoor hoe krachtig jij je huwelijk hebt doorstaan, werken en zorgtaken en een niet steunende man en vervelende schoonvader. Ik denk dat je het beter alleen kunt. Heb je vriendinnen? Vraag wat zij vinden en vraag of ze eerlijk willen zijn. Ook als ze iets moeten zeggen wat voor jou niet leuk is of over jou gaat.

Mariken
> 2 jaar geleden
Reactie:
Geen woorden voor, hoe er met je wordt omgegaan.

Anoniem
19-07-2021
Reactie:
Je moet naar je lichaam luisteren.
Ik ben een moeder van 4 kinderen en
IK herken je verhaal meid.
15 jaar geleden was ik ook heel erg ziek heel veel me gemaakt liep bij psycholoog en therapie te Lang in ziektewet raakte mijn baan kwijt. Kreeg 3 jaar lang WAO
Toen zit te me man iedereen dag ga werken en waarom ben je thuis anders ga ik weg.
Terwijl ik voor de kinderen zorgde ik deed als thuis.
Na 3 jaar heb ik een baan gevonden en werk. Ik tot nu nog.
Maar ik heb het nooiet kunnen verwerken geestelijk/lichamelijk ben ik op ik ga met pijn naar bed en sta met pijn op.
Nu 12 jaar lang loop ik met deze klachten.
Mijn oudste dochter van 24 jaar zei in mei 2022 ma je meld nu ziek en maak een afspraak bij huisarts. En dat heb ik gedaan.
Ik heb een zwaar buro out en overspanning
Angststoornissen is vast gesteld.
En het komt allemaal door mijn man die zette het druk op mij en ik hield veel van hem en was bang dat hij weg gaat.
Maar nu ben ik nog steeds met me man.
Hij is weer bezig ga werken. Ik heb hem duidelijk gemaak als ik weer helemaal beter wordt. En als je het niet acepter ga je weg.
Ik weet hoe ik me voel.
Nu zegt me man niets meer over.
Daarom. Zeg ik je moet naar je lichaam luisteren. Jij kent je lichaam niet je man.
Doe niet mijn fout
Veel sterkte

Mina
27-09-2022

Jouw reactie:



Wil je ook je hart luchten?

+ Mijn verhaal delen


Verhaal 26 - Ik wil het altijd graag goed doen

Ik wil het altijd graag goed doen en heb bepaald niet veel zelfvertrouwen. Op mijn werk doe ik altijd erg mijn best en loop nooit de kantjes ervan af, of althans echt bijna nooit… Mijn leidinggevende is tevreden over mij.

Ik ben daar ergens wel blij mee, maar het betekent ook dat ik het niet wat rustiger aan kan doen. En ik begin erg moe te worden en ben ook niet gelukkig. Ik heb bijna geen energie of ruimte om eens stil te staan of na te denken over hoe ik het anders zou kunnen doen.

 

Ik zou misschien wel ander werk willen, maar wat en hoe moet ik dat aanpakken?


Anoniem
> 2 jaar geleden

8
4
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:

Beste Anoniem,

Heel herkenbaar wat je schrijft. Proberen iedereen en vooral je leidinggevende steeds te 'pleasen' vergt veel energie en gaat vreten aan je. Dit is iets wat je op de lange duur niet kan volhouden want de lat wordt steeds maar hoger gelegd en wees maar gerust dat men weet dat men steeds bij jou terecht kan voor taken die ze zelf kunnen doen, maar liefst van zich afschuiven.

Je zou best eens bij jezelf te rade gaan welke taken je nog wil en kan doen en welke je 'teveel' vindt. Probeer aan je leidinggevende aan te geven dat de grens meer dan bereikt is voor je. Misschien hebben ze er wel begrip voor en kijken jullie samen naar een goede oplossing.

Je hoeft echt niet aan 200 % te presteren want tenslotte wordt je ook maar aan 100 % betaald.

Veel sterkte


Luc
> 2 jaar geleden
Reactie:

Natuurlijk is een leidinggevende blij met zo'n harde werker.
Welke baas wil nou niet iemand die zich 200% inzet?!


Ander werk lost je probleem niet op.


Een goede balans tussen werk en vrije tijd is belangrijk voor zowel je geestelijke- als je lichamelijke gezondheid. Die balans moet jezelf bewaken!


Als je ziek wordt.....je baas gaat gewoon verder met iemand anders hoor,
Als het je niet lukt om die balans te vinden en te houden zoek dan een goed therapeut die je daar bij kan helpen.


Goed om in je aandacht te houden:
de mens werkt om te leven en leeft niet om te werken.


> 2 jaar geleden
Reactie:
Het eerste wat ik in je verhaal lees is, “ik probeer mijn best te doen en mijn leidinggevende is blij met me”, het gaat om wat jij voelt en vind, daar moet je beginnen en niet anderen pleasen 👍🏻

Patrick
02-02-2022
Reactie:
Hallo
Ik zit sinds 10 januari thuis en heb veel herkenbare klachten die ik hier bij alle verhalen lees.
Ik zit in het onderwijs, leg de lat zelf erg hoog en ben een perfectionist. Ik wil dat alles klopt en als er iets niet helemaal ok was dan ging ik nóg harder werken en werd ik nog kritischer.
Niet alleen in mijn werk natuurlijk, maar in alles.
Gevolg is dus na 34 jaar werken nu een dijk van een burn-out. En ook mijn leidinggevende was lovend, en collega’s konden altijd op mij rekenen….
Ik weet niet hoe lang het nog gaat duren maar ik voel me heel eenzaam in mijn burn-out.
Ik zie echt soms geen einde.

Karen
22-03-2022

Jouw reactie:



Verhaal 27 - Volgens mijn huisarts ben ik overspannen

Ik heb altijd heel veel verantwoordelijkheidsgevoel gehad en hoge waarden en normen. Verder gaf het me een goed gevoel om anderen te helpen, hierdoor ben ik mijzelf kwijt geraakt en is mij alles te veel geworden. Elke handeling kost nu moeite, en ik word wakker met een steen om mijn nek..

Ben net langs de huisarts geweest en die zegt dat ik overspannen ben...nu op zoek naar hulp. Iemand tips voor goede hulp omgeving Amsterdam?


Overspannene
> 2 jaar geleden

8
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:

Als je op zoek bent naar goede therapeut in omgeving Amsterdam die ervaring heeft met burnout, kijk dan even op deze site.

Je kunt zoeken op plaatsnaam in combinatie met de klacht burnout.

Succes!


Therapiepsycholoog
> 2 jaar geleden

Jouw reactie:



Verhaal 28 - Al sinds 2017 een burn out

ik kamp al sinds juli 2017 met een burn out.

ik werkte altijd hard en was nooit op tijd weg,ik had vaak het gevoel dat ik het allemaal alleen stond te doen en ik wilde het graag goed doen.

ik heb therapie gehad(combi trainen en praten maar daar ben ik alleen maar slechter van geworden helaas) ik heb veel lichamelijke klachten en dat heeft mij letterlijk uitgeput.wie o wie heeft de goude tip voor mij.


w.
> 2 jaar geleden

8
5
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:

Een holistische aanpak lijkt me de gouden tip.
Bij een holistische aanpak wordt er vanuit verschillende disciplines gekeken naar de klachten c.q. problemen.

In die holistische aanpak kan tekentherapie een plek krijgen.


Het is een vorm van therapie waarbij je niet veel praat. Je hoeft niet te kunnen tekenen. Liever niet zelfs.
En: je ziet direct resultaat!


> 2 jaar geleden
Reactie:
Snap je gevoel.
Kreeg eind 2016 de diagnose burnt-out.
Het altijd voor iedereen goed willen doen en over mijn eigen grenzen gegaan.
Bij mij ligt er een diepere oorzaak. Ben de afgelopen 2 jaar in therapie voor trauma verwerking.
Dus wat die energie betreft.. die maar niet beter wordt... en hoe het lijkt dat je niet vooruit komt.. Begrijp ik je volledig!
Wens je sterkte en geduld toe.. Wees lief voor jezelf.

Johanna
> 2 jaar geleden
Reactie:
Misschien no stress programma van breinfijn

Paula
> 2 jaar geleden
Reactie:
Heel herkenbaar. Zit er bijna 2 jaar in maar krijg maar geen energie - ben nog steeds uitgeput. Ik kan 15 minuten lopen per dag en kleine dingen in huis doen maar verder niets, veel liggen. Ik mis lotgenoten die hetzelfde meemaken en vooral ook zo lang met weinig energie. De angst voor cvs neemt toe. Hopelijk zijn er ook positieve verhalen die steun en hoop geven.

Willem
07-05-2021
Reactie:
Hoi ik heb een terug val van burn out het valt niet mee ik probeer elke dag wat te doen ik hoop dat het niet zo lang duurt als de vorige keer 2,5 jaar ik heb steeds het gevoel dat ik naar toilet moet voor ontlasting maar dan hoef ik niet stress zij de dokter inmiddels ontlasting onderzocht geen afwijkingen pure stress. Gr rene

Anoniem
26-06-2021

Jouw reactie:



Verhaal 29 - hoge hartslag tijdens burnout?

Ik ben benieuwd of jullie ook een hoge hartslag hebben tijdens je burn-out? En bij enige inspanning de hartslag omhoog gaat?
Ik hoop een antwoord te krijgen van jullie.
Lieve groet

Siem
> 2 jaar geleden

8
14
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Ja heb ik ook en ook onregelmatig. Hoort er denk ik bij maar wat een hel!!

Claudia
> 2 jaar geleden
Reactie:
Ik heb ook de hele dagen door een verhoogde hartslag. Zo vreselijk vermoeiend. Maar mijn therapheut zegt dat het betekend dat je lichaam aan het verwerken is. Het hoort erbij ..

Anoniem
> 2 jaar geleden
Reactie:
Ik heb 2x in zo'n soort relatie gezeten en heb regels gesteld, dat er niet meer dan 3 dagen gegamed mocht worden en dat we 4 dagen wat samen gingen doen. als als die dat niet kon en game belangrijker was dan mij ik weg ging, het zijn nu mijn exen.
maar ik moest leren dat mijn behoeftes net zo belangrijk zijn en ik moest lef krijgen om te zien dat ik wel van hem hield maar hem niet meer leuk vond. ik ben bij beide mannen op rustige en zonder ruzie weg gegaan door duidelijk te zijn in dat we uit elkaar gegroeid waren.

zoek jou kracht en de liefde voor jezelf en wat jij nodig hebt,
en zoek in je hart wat je echt wil en wat mogelijk is voor jou.
vrede hebben met hoe het nu is of ....

Fleur
03-01-2021
Reactie:
mijn burnout ben ik begonnen met een hoge hartslag, overbelasting na een stress periode was de uitslag.

Het helpt meestal om een appje te downloaden met ademhalings techniek of muziek op je oren. Ik zeg meestal als je echt diep in een hoge hartslag zit lukt het niet altijd hoor.

Veel sterkte en rust, wandelen is ook een optie maar ik weet niet op je dat alleen lukt.?
Focussen op een punt en de ademhaling komt meestal goed na een poosje rust.

Nadia
26-12-2020
Reactie:
Mijn hartslag gaat met vlagen ook omhoog. Paniekaanvallen en constant een naar gevoel in je buik. Herken je dat?

Eppie
11-01-2021
Reactie:
Dit herken ik zeker. In het begin ook nog hard en onregelmatig, nu vooral hard en snel. Het maakt me angstig dat ik een hartaanval of zoiets krijg en neerval. Ik heb twee jonge kinderen. Moet er niet aan denken...
Om gek te worden... Waarom heb ik mezelf dit aangedaan denk ik dan. Waarom heb ik het zover laten komen?

Ron
24-07-2021
Reactie:
Ja dat ervaar ik ook! Als ik lig en rust zee goed hartritme maar vanaf ik iets wil doen gaat ie meteen' boven de 100....erg vervelend he

Liesbeth V.
28-09-2021
Reactie:
Heel herkenbaar… laatste tijd is mijn hartslag echt constant boven de 100 als ik dan dood stil lig gaat hij onder de 100 en dan probeer ik in slaap te vallen maar zodra ik dan beweeg klopt die mijn lichaam uit… ik kan er al dagen niet van slapen. Zodra ik in slaap ben gevallen en na paar uur wakker word en wil gaan zitten schiet die al naar 160 zweten trillen… herkent iemand dit?

Isabell
09-12-2021
Reactie:
Ik ben ondertussen al 3 maanden werkongeschikt door burnout. Ik heb mezelf jaren voorbij gelopen en sinds 3 maanden geleden ben ik gecrasht. Het ging weer even de goede kant op maar ik ben de laatse weken meer en meer klachten gaan krijgen. Niet slapen en in het midden van de nacht wakker schieten met paniekaanvallen en soms ook heftige nachtmerries en enorm zweten. Ook vaker last van een druk op de borst, wazig zien, duizeligheid,... Vaak denk ik dat ik een hartaanval zou krijgen maar ik ben al gecontroleerd aan het hart. Al meermaals bloed laten controleren... Niets aan te merken en perfect gezond. Ik word soms nog angstiger van de sensaties en dan gaat er veel ongerustheid door mijn hoofd dat ik toch maar iets mankeer aan mijn hart. Dit kan zo vies aanvoelen en mijn dokter zegt dat het de burnout is die daarvoor zorgt. Ik ben ergens wel opgelucht dat ik zeker niet de enige ben met deze klachten...

Kim
22-01-2022
Reactie:
Ik herken dit. Ik was de eerste 2 maanden van mijn burn out aardig aan het herstellen, maar sinds afgelopen weekend ben ik flink over mijn grens gegaan. Ik merkte al dat mijn hartslag sneller omhoog ging. Maar sinds ik mijn grens over ben gegaan merk ik dat nog erger. Dat begon met een paniekaanval. Sindsdien onrustig en aldoor een hoge hartslag. Ik leg veel druk op mezelf om te herstellen en goed te slapen, waardoor dat juist niet lukt. Dan komen er gedachten naar boven als komt dit ooit nog goed als het niet lukt om te slapen.
Voor iedereen die dit leest, je bent dus niet de enige. Ik heb vandaag vooral gemerkt dat acceptatie van mijn situatie de weg is naar een rustiger leven. Heel veel succes aan iedereen om te herstellen

Jimmy
04-03-2022
Reactie:
Ik herken dit. Ik was de eerste 2 maanden van mijn burn out aardig aan het herstellen, maar sinds afgelopen weekend ben ik flink over mijn grens gegaan. Ik merkte al dat mijn hartslag sneller omhoog ging. Maar sinds ik mijn grens over ben gegaan merk ik dat nog erger. Dat begon met een paniekaanval. Sindsdien onrustig en aldoor een hoge hartslag. Ik leg veel druk op mezelf om te herstellen en goed te slapen, waardoor dat juist niet lukt. Dan komen er gedachten naar boven als komt dit ooit nog goed als het niet lukt om te slapen.
Voor iedereen die dit leest, je bent dus niet de enige. Ik heb vandaag vooral gemerkt dat acceptatie van mijn situatie de weg is naar een rustiger leven. Heel veel succes aan iedereen om te herstellen

Jimmy
04-03-2022
Reactie:
Eén van de belangrijkste symptomen van een burnout is dat je hartslag overdag en 's nachts nagenoeg hetzelfde en hoog is (rond de 100 slagen / min.). Dit betekent dat het remmende deel van je autonome zenuwstelsel geen invloed meer uitoefend. Vandaar ook de zware vermoeidheid. Je herstelt niet meer!

Michiel
27-05-2022
Reactie:
Maar Michiel,
Hoe kun je t lichaam weer geleidelijk aan laten herstellen. Ben al een jaar burnout en mijn lichaam is de ene dag redelijk en de andere is t angstig, zenuwachtig lichaam, buikpijn hoge hartslag omvallen voor je gevoel. Om moedeloos van te worden. Nu wonen hier ook elke weel 3 kids en om de week 6. Dus pittig is t wel. Toen we hierheen verhuisde begon t ook erger te worden.

Miranda
27-06-2022
Reactie:
Ik ga nu het proberen met Escitalopram om de angst en paniek te verminderen. Hopelijk vindt mij lichaam dan wat rust, kan ik weer slapen en kan het autonome deel weer iets doen. Verder oefeningen doen om je nervus vagus te stimuleren, gezond eten en goed verspreid voor een constante bloedsuikerspiegel.

Hille
22-08-2022

Jouw reactie:



Verhaal 30 - Onprettig gevoel in ledematen

Ik ben nu ruim een jaar burn-out en gelukkig gaat het al een stuk beter. Waar ik echter last van blijf houden is een vervelend gevoel in mijn armen en benen in de nacht. De eerste maanden was het meer tintelend. Nu is het meer dat mijn ledematen gewoon heel onprettig aanvoelen; stijf, soms trillerig en soms pijnlijk. Ook snel slapende handen. De ene nacht is het erger dan de andere en meestal onstaat het gevoel richting het einde van de nacht.
Zijn er meer die dit herkennen en wat je er aan kunt doen?


Pien
03-08-2021

8
3
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Dag Pien,
Ik zit in dezelfde situatie. Herken wat je zegt. Door de dingen die ik voel ga ik in een neerwaartse spiraal en ga ik weer denken dat ik een ziekte heb. Kan moeilijk uitleggen wat ik voel. Merk wel als ik afgeleid ben en iets leuks doe het weg of minder is. Hoe ga jij er mee om

Sas
30-01-2022
Reactie:
Hallo Pien,

kan heel goed te maken hebben met chronische hyperventilatie, heb er ook erg last van gehad en vond het beangstigend. Kijk maar eens op gezondeademhaling.nl

Arend
31-03-2022
Reactie:
Hoi Pien,
Dit herken ik ook. Nu 6 maanden na instorten/diagnose burn-out zijn die tintelingen het vervelendst. En de ene nacht erger dan de andere. Ik denk zelf dat het nog steeds bij de verwerking hoort. Overdag heb je grip op je lijf en kun je je best doen te ontspannen. In de nacht niet. Dan doet je lichaam mee met wat je verwerkt, vaak in een droom. Oftewel in de nacht span je je spieren ongewild aan waardoor je bloed niet goed doorstroomt en dan krijg je slapende ledematen. Als ik er dan wakker van wordt, merk ik dat ik gespannen ben en ga rustig ademen en na een tijdje krijg ik weer gevoel in de desbetreffende ledematen. Wel heel vervelend want heb het soms meerdere keren per nacht. Maar net als alle andere klachten verwacht ik dat dit na een tijd ook wel minder zal worden en weg zal gaan.
Gaat het bij jou ondertussen al iets beter?

Betty
04-09-2022

Jouw reactie:



Wil je ook je hart luchten?

+ Mijn verhaal delen


Verhaal 31 - Burn-out/zware depressie (geneeskundestudent) — hoe voelt het?

Hallo. Ik ben 23 jaar, student en ik woon nog bij mijn ouders. Ik wil vooral mijn verhaal delen omdat ik tijdens mijn burn-out (gecombineerd met een zware depressie) heel erg op zoek was naar een beschrijving van wat ik voelde en dacht. Het was één grote chaos in mijn hoofd en ervaringen van lotgenoten lezen hielp me om mijn gedachten te ordenen. Ik ga het dus niet over mijn herstel hebben, al ben ik quasi volledig hersteld mbv medicatie (Sertraline 100 en Wellbutrin 150) en psychotherapie.
Daarnaast ga ik omschrijven welke rol mijn opleiding geneeskunde hierin speelde. Ik zat in mijn laatste jaar en ben toch gestopt. Nog geen seconde spijt van gehad... Dit onderdeel van m'n verhaal staat in het 2e blokje tekst. Je kan het gerust skippen als het weinig aanleunt bij jullie situatie.
Oké, hier gaan we:

Van de ene op de andere dag stortte ik in. Ik schreef na enkele dagen dit...

Ik wil schreeuwen ‘Help mij aub’ maar de woorden blijven binnen de grenzen van mijn eigen brein. Zo echoën ze de hele dag door mijn hoofd. Mijn gedachten zijn als een kluwen van touw waar je onmogelijk het begin en einde nog aan ziet. Een normale gedachte in de vorm van een zin formuleren in mijn hoofd lukt met moeite. Korte woordgroepen flitsen chaotisch door mijn hoofd en houden geen steek. Een ding hebben ze gemeen en dat is dat ze paniekerig zijn. Er raast een storm door mijn hoofd, maar aan de buitenkant is het windstil. Ik voel me verlamd. ’s Morgens wakker worden en denken ‘Ik moet vandaag gewoon zien te overleven’. Hoe? Geen idee. 2 uur roerloos aan de ontbijttafel blijven zitten terwijl dat stemmetje in je hoofd schreeuwt ‘Please ik wil niet meer. Laat het stoppen’. Er op wonderbaarlijke manier toch in slagen om naar de badkamer te strompelen. Elke stap voelt als een marathon. Een kwartier voor de spiegel blijven staan en de energie bijeen sprokkelen om je pyjama uit te trekken. Vroeger was douchen ontspannend voor mij. Nu valt elke druppel met zo’n kracht op mijn huid alsof het lijkt dat ze 5 kilo het stuk wegen. Zo 45 minuten blijven staan, de kracht vinden om de douche uit te stappen en een handdoek rond me te slaan. Nog eens 10 minuten blijven staan. Uiteindelijk weer diezelfde pyjama aantrekken. En nu? Wat moet ik nu doen? Ik zou mij kunnen voorbereiden op de volgende stage die na de kerstvakantie aanvangt. Ik zou mijn kamer kunnen opruimen. Ik zou een wandeling kunnen maken met Max. Ik zou de vaatwas kunnen legen zodat mijn ouders een taak minder hebben. Ik zou een serie kunnen kijken...
In plaats daarvan neem ik plaats in de zetel en staar naar buiten. Ik denk aan die ene persoon en vraag me af of die nog weet dat ik besta. Besta ik nog wel?

Ik denk aan mijn opleiding geneeskunde waar ik ingetuimeld ben op mijn 18de, het logische vervolg op een mooi traject Latijn-Wetenschappen. Mensen helpen leek het mooiste beroep dat je je kon voorstellen. De realiteit is dat geneeskunde niet zo rooskleurig is als de gemiddelde burger erover denkt. Na 5 jaar theorie kom je tot de conclusie dat je nog steeds nergens staat. De stages starten en je hebt het gevoel dat je minder van geneeskunde kent dan de stagiair verpleegkunde die perfect meedraait op de afdeling en alle praktische vaardigheden zoals venepunctie onder de knie heeft. Je stage mentor zucht als hij merkt dat er opnieuw een stagiair geneeskunde gearriveerd is. Als een hondje loop je achter hem aan. Sommigen zeggen amper een woord, anderen stellen dan weer de meest gespecialiseerde vragen waardoor je je tegen het einde van de dag zo dom voelt dat je zelfs niet snapt dat je de afgelopen 5 jaar 16’en haalde. Je bent een domme stagiair. Na 4 weken lijk je eindelijk wat vertrouwd te geraken met de dienst en dan begint het allemaal opnieuw op een nieuwe stageplek...
’s Avonds thuiskomen na een zware dag en jezelf achter je laptop moeten sleuren omdat je nog minstens 3 casussen moet afwerken tegen het eind van die stage. Je denkt na hoelang je dit nog moet ondergaan en komt tot de constatatie dat het antwoord ‘nog zeker 3 jaar’ is. En zoals vele opgebrande ASO’s je waarschuwen: ‘Dit is nog niets, wacht maar tot je ASO of HAIO bent, wij leven niet, wij worden geleefd’. En daarna werk je nog je hele leven veel meer dan de gemiddelde Vlaming en loop je rond met een verantwoordelijkheid die loodzwaar is om te dragen. ‘Maar dat neem je er toch graag bij om de job waar je gepassioneerd door bent te doen?’. Ja, als die passie tenminste nog niet volledig uitgeblust is tegen dan. Als ik maar terug zou kunnen gaan naar de dag dat ik me inschreef in de opleiding Geneeskunde. Ik zou het nooit opnieuw doen, nooit. Maar stoppen lijkt geen optie meer. Toch niet voor de buitenwereld. En voor mij ook niet: wat zou ik dan gaan doen? Ik kan niets. Misschien ligt het gewoon aan mij...

Misschien ben ik te lui, misschien moet ik maar meer mijn best doen en hard werken zoals iedereen. Doorbijten. Ik besef plots weer dat ik in de zetel zit en voel een gigantisch schuldgevoel opborrelen omdat ik niets aan het doen ben. Toch lukt het me niet daar verandering in te brengen, ik blijf zitten, teleurgesteld en kwaad op mezelf dat ik zo zwak ben. Op het einde van dag komen mijn ouders thuis en vragen ‘En wat heb jij allemaal gedaan vandaag?’. Pijnlijk. Ik denk in mijn hoofd ‘Gewacht tot jullie thuis kwamen. Overleefd.’ Mijn ouders zijn de enige personen waar ik mij nog iet of wat op mijn gemak bij voel. Ze laten mij met rust en zijn toch bij me. Ze zorgen voor mij. Ik antwoord ‘Niet veel’ waarop ik de vraagtekens en onmacht in hun ogen zie. Ze begrijpen het niet, maar stellen geen extra vragen.

Anoniem
> 2 jaar geleden

7
3
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Heftig man!! Ontzettend veel sterkte!

Jakob
> 2 jaar geleden
Reactie:
Heel erg herkenbaar dit verhaal!
Hoe kan je in contact komen met mensen op dit forum om ervaringen te delen in een soort chat?
Heelveel behoefte aa mensen met dezelfde leeftijd en deze klachten

Michelle
> 2 jaar geleden
Reactie:
Bijzonder om je ervaringen te lezen. Ik herken veel dingen. Zelf ben ik ook tijdens mijn studie geneeskunde ziek geworden (meerdere burn-outs, pfeiffer, epilepsie) en daardoor uiteindelijk met de studie gestopt. Zoals je verteld over de realiteit van geneeskunde is heel herkenbaar. Ik dacht een mooie combinatie: met mensen werken, mijn interesse voor biologie, deels praktisch, deels met je hoofd. Maar er wordt enorm veel van je gevraagd en ik ging me steeds meer ergeren aan de cultuur en de sfeer.
Ook het deel van "niks doen", maar ondertussen zo hard aan het vechten zijn herken ik. En poe ja wat kan douchen zwaar zijn.
Liefs.

Maria
02-01-2021

Jouw reactie:



Verhaal 32 - na ruim 6 maanden diezelfde klachten nog steeds

Hallo,

Ik heb sinds oktober 2019 last van burnout klachten. In het begin met name constante duizeligheid en licht in mijn hoofd. Nu ruim 6 maanden verder zijn diezelfde klachten er nog steeds, maar niet meer constant. Ik heb ook last van sterkere emoties die uit het niets kunnen opkomen en een sterk verminderd libido. Ik wissel nu goede weken met nauwelijks klanten met periodes waarin het wat minder gaat. Ik merk nog steeds dat ik vrij snel overprikkeld ben tijdens werk/snelle bewegingen en/of geluiden. Hebben anderen soortgelijke klachten (gehad)? Ik ben erg benieuwd of ik ooit weer ''de oude'' word zonder deze klachten?

Chris
> 2 jaar geleden

7
9
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Hallo Francis,

Bedankt voor jouw reactie. Ik ben een maand thuis geweest van werk om ''bij te komen'' en ga nu weer proberen part-time te werken.

Ik heb goede en slechte dagen en heb het idee dat de duizelingen/licht in mijn hoofd momenten iets korter worden en de momenten dat ik me best goed voel langer, dus opzich is dat iets positiefs.

Ik heb ook een afspraak met een psycholoog. Wellicht kan dat mij verder helpen. Ik lees allemaal hele erge verhalen, waardoor het gevoel blijft dat niemand hier echt bovenop komt. Qua energie voel ik me redelijk goed, alleen dat lichte in mijn hoofd blijft mij lastig vallen. Als dat weg zou zijn, zou ik echt gelukkig zijn.

Ik hoop echt dat ik met iemand in contact zou kunnen komen die soortgelijke klachten heeft gehad en er bovenop is gekomen. Dat zou mij denk ik al geruststellen.

Groetjes Chris

Chris
> 2 jaar geleden
Reactie:
Hee Chris, ik herken je klachten heel goed. Heb zelf ook soms nog steeds last van overprikkeling, licht in hoofd en spanningsklachten in hals. Paar maanden geleden was het erger en had ik ook paniekaanvallen en hartkloppingen. Ik zit zelf ook sinds okt. 2019 thuis. En ben sinds een tijdje naast bij de psycholoog, ook bij een haptotherapeut in behandeling. Voornamelijk voor mijn lichamelijke klachten. Ik ben daar erg blij mee, en leer veel over mezelf. Maar ik ken je gevoel, die klachten overvallen je soms en daar schrik ik soms ook nog steeds van. Verwacht dat het ook nog wel even duurt. Maar je lichaam de tijd geven helpt me wel, ook al vind ik dat soms frustrerend. Veel beterschap.

José
> 2 jaar geleden
Reactie:
Hallo José,

Bedankt voor het delen van jouw ervaring. Het is erg frustrerend en beangstigend om hier constant mee bezig te zijn. Ik heb binnenkort een afspraak met een psycholoog en hoop dat ik daarmee verder kom. Ik heb oprecht geen idee waar het nu precies door komt en hoe ik er vanaf kan komen. Ik houd idd rekening met het feit dat het nog langer kan duren, ben alleen echt bang dat ik hier voor altijd mee zal moeten leven en ik weet niet of ik dat kan. Het beinvloed mijn dag eigenlijk te erg om eraan te kunnen werken. Heb jij veel gehad aan jouw haptotherapeut en heb je speciale oefeningen oid gekregen?

Ik hoor graag van je.

Groetjes Chris

Chris
> 2 jaar geleden
Reactie:
Hoi Chris,
Wat goed dat je naar een psycholoog gaat. Het is belangrijk om nu de hulp te vragen die je nodig hebt. De haptotherapie leert mij voelen waarom ik bepaalde klachten heb, en wat de verbinding is met mijn emoties (bijvoorbeeld doordat ik sommige dingen wegstop of niet naar luister en maar door ga) gaat mijn lichaam in de verdediging door bijvoorbeeld een paniekaanval. Zij leert me meer connectie te maken en echt te luisteren naar mijn lichaam en de signalen. Door o.a. oefeningen. Hierdoor kan ik vaker achterhalen waarom ik bijv. buikpijn, stress ervaar, of paniekaanvallen krijg. Ik ben ook al 8 maanden bezig nu en veel heeft met verleden/aangeleerde patronen te maken. Maar het belangrijkst is, denk aan jezelf en luister naar wat je lichaam nodig heeft (dit vind ik ook nog steeds lastig). Maar het is een leerproces. En het gaat steeds beter. Maar neem vooral de tijd die jij nodig hebt.

José
> 2 jaar geleden
Reactie:
Hoi,

Ik herken mij ook in de klachten. Ik zit sinds juli thuis maar heb al vanaf mei enorme duizelingen. Het is echt een deinend gevoel in mijn hoofd, het is continue aanwezig dag en nacht. Alsof ik op een wankel bootje sta op zee. Daarbij heb ik ook hele koude tintelen voeten heel apart. Herken jij dit ook? Gr Claudia

Claudia
> 2 jaar geleden
Reactie:
Hoi Chris,

Ik herken je klachten. Sinds jan 2020 burnout en enorm veel last van momenten dat ik heel licht in mijn hoofd word. Gebeurt ook vaak tijdens ontspan momenten.. beangstigend en beheerst mijn leven. Ook word ik door deze lichamelijke klacht beperkt in het opbouwen van mijn werk en beperkt mij om meer de deur uit te gaan. Hierdoor ook een slap gevoel in mijn benen. Merk dat ik mentaal wel vooruitgang boek, maar lichamelijk achter blijf.
Sterke met alles.
Groetjes willy

Willy
> 2 jaar geleden
Reactie:
Hoi Chris, Claudia en Willy,

Na mijn overspannenheid bleef ik ook vage klachten houden, onder andere duizeligheid. Dit komt waarschijnlijk door chronische hyperventilatie. Jullie kunnen eens een kijkje nemen op www.hyperventilatie.info. Zij bieden ook een therapie aan om er vanaf te komen. Anders blijft het zichzelf in stand houden.

Groetjes

Lies
> 2 jaar geleden
Reactie:
ik zit al zo'n 11 maanden met een burn-out. Diverse onderzoeken gehad waar niets is uitgekomen (ct-scan, neurologisch onderzoek, echo buik, longfoto, bloedonderzoeken). Diverse gesprekken met hulpverleners gehad. Ben de hele dag door duizelig, licht in het hoofd en vaak onvast op de benen. Ben altijd heel sportief geweest (wielrennen) maar meer dan een uurtje fietsen zit er niet in, ben des te duizeliger de rest van de dag. Ga nu as woensdag voor het eerst naar een psychosomatische therapeute. Ik moet weer leren 'voelen'. Zit alleen maar in mijn hoofd en heb daardoor voortdurend allerlei lichamelijke klachten. Kijk trouwens uit met anti-depressiva, heb ik vorig jaar een half jaar geslikt maar het is afschuwelijk om er mee te stoppen. Neem nu nog een hele kleine dosis (3,75 mg) om iig goed te kunnen slapen.

Arend
11-03-2021
Reactie:
Hallo Chris ik heb een terug val van een burn out ik weet ik moet het accepteren, maar dat is niet makelijk had al medicatie van vorige burn out en nog steeds ik probeer elke dag wat te doen, heb ook het gevoel dat ik steeds naar toilet moet voor ontlasting en dan hoef ik niet stress zij de dokter we hopen dat het snel over gaat gr rene

Anoniem
26-06-2021

Jouw reactie:



Verhaal 33 - Zou het een burn out zijn?

Ik weet niet zo goed of ik een burn out heb.

Eigelijk gaat het al 2 jaar niet zo best.
Heb dingen in het verleden mee gemaakt wat ik nooit heb kunnen verwerken omdat ik altijd door moest gaan en andere moest helpen. Daarbij hebben vrienden ook hrt vertrouwen beschadigd door mijn verhaal openbaar te delen.

Sinds dien ook eigelijk geen vrienden meer.
Bij mezelf denk ik. Ik mag niet klagen. Ik heb mijn eigen huis een vaste baan, een halve dieren tuin. Ik hoor gelukkig te zijn maar dat lukt mij niet meer.

Constant pieker ik over alles, iets wat ik heb gezegd, twijfel of ik het goed heb gedaan. Allemaal van die dingen die eigenlijk niet boeien maar waar ik uren van wakker lig.
Mijn grootste hobby's laat ik nu links liggen, gewoon geen energie meer om heen te gaan. Wandelen wat ik altijd graag deed, lukt gewoon niet meer. Het is dat het moet voor de honden maar meer als een blokje om is het niet meer.

Behalve op het werk en thuis kom ik bijna nergens meer. Op het werk probeer ik collega's te vermijden, als ze langs willen komen dan bedenk ik een smoes dat het niet kan.
Zelfs boodschappen doen sla ik liever over.

Ik heb steeds zoveel lichamelijke klachten, hoofdpijn. Darm klachten. Misselijk, duizelig en voel mij de hele dag wazig.
Mijn werk vind ik enorm leuk maar ben inmiddels zo moe dat 8 uur werken enorm zwaar is.

Zou het een burn out zijn?

Tallot
16-01-2021

7
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Kijk eens op brein medicijn..en dokter Sarno.

Annoniem
03-08-2021

Jouw reactie:



Verhaal 34 - mn benen willen niet

Ik heb een burn out. Slik 3 x per dag oxazepam ik kom de straat niet eens meer uit om evt een vuilniszak weg te gooien mn benen willen niet opgebrand te lang blijven lopen volgens de arts en psyg. Vreselijk alleen nog een beetje naar de keuken en tuin voor de rest ben ik niet meer wie ik was zo fit en actief

Rob
26-02-2021

7
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Oxepam is niet goed zeker niet 3 x per dag ik nam altijd een halfje nu niks meer ik kort geen Oxepam meer hebben.

Anoniem
26-06-2021

Jouw reactie:



Verhaal 35 - Heb ik nou een terugval of ga ik vooruit?

Ik hoor vaak dat je in een laatste fase van een overspanning/burnout ineens weer ernstige vermoeidheid/zwakte op kan treden. Volgens die theorie zit je lichaam niet meer in de stress/adrenalinemodus. Reservetank is weer vol, gebruikelijke “eigen” energie is er nog niet. Is er iemand die weet of dit klopt ?

Ik weet niet of ik nu een terugval heb of dat ik vooruit ga.

Anoniem
28-08-2021

7
3
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Ik merk hier hetzelfde. Uit het niets weer lamlendig en erg gespannen terwijl ik geen idee heb waar het vandaag komt. Zelf hoop ik natuurlijk ook op voorruitgang

K.
02-11-2021
Reactie:
Ik zit nu 2,5 jaar thuis met een burnout, tot twee maanden geleden ging het echt de goede kant op en nu voel ik me weer ontzettend gespannen en ik kan weer weinig aan qua beweging waar ik in het eerste jaar ook heel veel last van had. Ik dacht dat het misschien kwam omdat ik te snel weer te veel wil doen en dat mijn lichaam weer een ritme probeert te zoeken dat voor mij werkt. Ik ben benieuwd waar je over deze theorie gelezen hebt want ik zou er graag meer over willen weten!

KS
04-11-2021
Reactie:
Op zich heb ik alleen s ochtends zenuwaanvallen de laatste tijd ..ik kon ook heel slecht slapen! Daarvoor gebruik ik slaap medicatie..op advies die ook smorgens nog in te nemen..maar ik voel me dan dubbel lamlendig en duizelig en moe.. ik eet ook superslecht. Zit nu 1.5 thuis doe aan mindfulness (ap) en probeer elke dag wat yoga en te wandelen kort. Ik hoop dat ik op de goede weg zit het liefst weg met de slaappillen maarja .. hele nacht wakker is ook vreselijk vooral als je de dag erop dan ook kapot weer bent.

Elys
26-03-2022

Jouw reactie:



Wil je ook je hart luchten?

+ Mijn verhaal delen


Verhaal 36 - Ik ben een heel ander mens geworden

Ik Ben een heel ander mens geworden . Veel stiller, trager en minder vrolijk, somber. Onzeker, twijfelachtig..
Komt dit jullie bekend voor? Heel ander karakter. Heb hier erg moeite mee. Hoop dat dat nog weer verandert.

Anoniem
17-12-2021

7
2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Ik herken dit ook. Sinds 7 maanden voel ik me een ouwe schim van mezelf. Ook lijkt het alsof m’n geheugen beschadigd is (?). Kan sommige dingen moeilijk terughalen en het lijkt wel alsof ik een heel ander persoon geworden ben. Heb nergens meer energie voor en voel me totaal nutteloos. Het is echt heel vervelend en ik leef met je mee. Hopelijk kunnen we onze oude zelf weer terug vinden!

Anoniem
08-07-2022
Reactie:
Ik herken dit ook en mijn therapeut zegt dat dit komt omdat mijn blik altijd op de ander gericht was. Nu zit je met jezelf en kom je er pas achter dat je jaren je eigen behoeftes wat genegeerd hebt. Dat doet pijn! Je weet niet eens meer waar je zelf blij van wordt. Dat moet je opnieuw gaan ontdekken. Jezelf op nummer 1 zetten, is niet makkelijk, maar wel nodig. De sleutel moet in accepteren zitten. Jezelf veranderen kost tijd en geeft altijd weerstand in je lijf. Het is en blijft een lastig proces. Ik was hersteld. Tenminste dat dacht ik, maar wat ik deed was precies dat wat ik voor mijn burnout ook deed. Mezelf weer bewijzen dat ik de wereld weer aan kon. Mijn is nu verteld dat een volledige uitputting/burnout je energie pas na 3 tot 5 jaar in balans is. Ga je weer meer doen, omdat je denkt dat het kan dan trapt je lijf opnieuw op de rem. Dat is bij mij nu dus weer gebeurt! De oude ik werkt niet meer....je zal je leven anders in moeten richten. Met goede begeleiding moet het gaan lukken. Tenminste ik hoop dat ik straks weer volop kam genieten en deze vreselijke periode echt achter mij kan laten🙏 Sterkte

Monique
18-07-2022

Jouw reactie:



Verhaal 37 - Dichte oren en oorsuizen

Afgelopen half jaar kreeg ik last van dichte oren en oorsuizen. Ik ben een perfectionist en een harde werker. Werk was afleiding dus moest daar naar toe. Tot de fysieke klachten overheersend werden en ik letterlijk niet meer kon.

Dus ik naar huis en in de rust. Ik hou niet van rust want daar wordt altijd alles erger van in mijn beleving. En dat klopt. Maar als ik wil genezen zal ik het maar moeten accepteren.
Wat een ellende begon er toen zeg!

Doordat ik een angststoornis heb werd het allemaal verschrikkelijk erg. En zit er midden in. Paniek over dat het nooit meer over zal gaan. En wat een vermoeidheid komt er bij kijken zeg. Het liefst blijf ik de hele dag in bed. Maar moet mijzelf uit bed slepen.

Tis en word een lange weg en soms het gevoel dat ik er gewoon niet bij ben met het hoofd.
Je verliest jezelf en hoop dat ik het terug ga vinden…

Bo
30-12-2021

7
2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Beste Bo,

Heel herkenbaar jouw verhaal. Zit namelijk in hetzelfde schuitje. Al ruim 1,5 in een zware burnout met diversen lichamelijke klachten. Sinds kort heb ik ook last van dichte oren en oorsuizen. En ik vroeg mij af of die klacht bij jou na een tijdje is opgelost? En ben je voor je oorsuis probleem naar een bepaalde specialist geweest? Of is het na een tijdje vanzelf weggaan?

Wens je alle sterkte en hoop dat je je wat beter voelt.

Vriendelijke groet,

John

John B.
06-09-2022
Reactie:
Beste Bo en John,

De klachten die jullie beschrijven komen exact overeen met die van mij.
Het begon bij mij afgelopen april, het werd van kwaad tot erger en ik werd er ontzettend angstig van. Verschillende onderzoeken plaatsgevonden, waar niks uit is gekomen. Thuis komen te zitten omdat ik er niet meer door kon functioneren. Verplichte rust..... En ik merk nu na 3 maanden thuis zitten dat de klachten, die ik langer dan een half jaar extreem heb gehad, zo goed als over zijn.
Ik hoop dat de klachten bij jullie inmiddels zijn verholpen, en anders hoop ik dat mijn verhaal jullie hoop geeft dat het over kan gaan! Ik dacht toen ik er middenin zat ook gaat dit ooit nog over.
Heel veel sterkte met jullie situatie, hoop dat het gauw beter gaat!

Groet Nicole

Nicole
05-11-2022

Jouw reactie:



Verhaal 38 - Minder scherp denken sinds burnout

Hallo 👋 4 jaar geleden heb ik door mijn scheiding een burn-out gekregen. Na een lang en moeizaam herstel was ik er weer boven op (2j).sinds dien niet meer echt als leidinggevende aan het werk. Nu ben ik er weer van maar merk ik dat ik concentratie problemen krijg als ik te veel afleiding heb, bv privé kinder opvang en op werk interne sollicitatie/ opleiding. Kan het zijn dat ik sinds de burn-out niet meer scherp kan denken en handelen? Mvg H

Hent
> 2 jaar geleden

6
2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Ik kan je hier moeilijk echt een antwoord op geven. Zelf heb ik al jaren burn-out klachten. Ook ik heb moeite met concentratie, overzicht houden en mijn geheugen. Omdat ik nog stress-klachten heb vind ik dit ook niet gek. Maar je leest op internet inderdaad dat je er nog lang last van kan houden.
Hopelijk gaat het over een tijdje beter. Ik vraag het mezelf ook wel eens af wat het nog kan doen.
Liefs

Maria
02-01-2021
Reactie:
Ik herken het helemaal. Stress brengt me veel te snel in tilt-modus. Hyperfocus is verdwenen. Verschillende dingen tegelijk regelen is chaos organiseren. Geheugen is een zeef... Ik hoop nog steeds om opnieuw even bij de hand, stevig, duidelijk, georganiseerd en beheerst te worden als voordien, maar na 4 jaar ben ik nog steeds een schim van mezelf. Ik denk er soms aan om een uitvoerende job te zoeken en zo de confrontatie met de chaos in mijn hoofd niet meer te hebben.

Katrien
29-07-2021

Jouw reactie:



Verhaal 39 - Wil graag de oplossing - tips welkom!

Ben al enige tijd erg moe en bedoel ik ook echt moe. Mijn benen voelen aan als lood en deze steeds mee te slepen, maakt dat het hele lijf vermoeid raakt. Gooi daar een flinke dosis misselijkheid bij op en hoofdpijn. Nu denk ik niet aan een burn-out dat verre van, alleen wat zal het dan zijn? Wil graag de oplossing hebben, ben een doorzetter/ perfectionist/ harde werker en als ik iets doe dan voor de 110 %..... Heb wel een hectische tijd achter de rug maar he dat zullen vast meer mensen hebben. Hoe gaan zij er mee om? Hoe vinden zij weer de nieuwe energie? Alle tips zijn welkom!
Vind het altijd z'on dooddoener dat je stress hebt, werkdruk of he dat komt door je verleden. Leef nu en in de toekomst..

Ik heb een 1ste stap gezet door hier iets te schrijven. Contact via mail gezocht met deze therapeut.
Hopelijk gaat het mij iets geven en kan ik weer heerlijk mezelf zijn!
Dank:)

M
> 2 jaar geleden

5
2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Wat fijn dat je hulp gezocht hebt M. Dat is inderdaad een goeie stap! Ik ken natuurlijk de therapeut niet bij wie je bent (misschien behandeld hij/zij dit ook), maar denk ook aan voedingsstoffen te kort. Als je veel stress hebt, heeft je lichaam veel magnesium nodig. Extra Magnesium is geen overbodige luxe. Ook vitamine D3 te kort kan extra stress veroorzaken. Als ik je een tip mag geven zou ik een bloedonderzoek doen. Dan weet je precies wat je wel en niet te kort hebt.

Succes!

> 2 jaar geleden
Reactie:
15 jaar geleden was ik “op” .
Ik bleef zeggen dat het geen burn-out was maar iets anders. Het voelde alsof in door een badje met stroop liep ipv water. Mijn benen wilden niet en ik was zoooo moe.
Door de Arboarts naar een biologisch medisch centrum gestuurd en daar werd bloed, urine en ontlasting onderzoek gedaan.
Bleek ik een vitamine B12 tekort te hebben en maakte ik geen bijnierschorshormoon aan .
Na prikken met B12 knapte ik heel snel op.
Wellicht kan je je bloed etc eens laten checken.

Karen
22-03-2022

Jouw reactie:



Verhaal 40 - Vraag: Hebben jullie ook wel eens het gevoel dat je omgeving je niet begrijpt?


Ik zit sinds 8 oktober 2019 thuis met een burn-out. Wat ik lastig vind is afspraken maken met vrienden of familie. Ik heb er veel zin in (niet altijd), maar ik slaap vaak slecht waardoor ik het soms ineens helemaal niet kan opbrengen om af te spreken en er tegenop zie om gezellig te doen. Als dat gebeurd dan vind ik het lastig om afspraken met vrienden af te zeggen. Gaan en dan gezellig doen lukt me dan gewoon niet. Dan baal ik ervan waarom ik me zo voel en dat het allemaal zo lang duurt grrrrr…..
Ik ben bang dat mijn omgeving het ‘zat’ wordt als ik een afspraak afzeg. Soms ga ik over mijn grenzen heen en dan toch naar een feestje, laatst van de vriend van mijn beste vriendinnetje. Ik deed het echt voor hen want de avond ervoor had ik een etentje van een andere vriendin waar ik al veel langer dan geplant was blijven hangen en teveel wijn op had. Ik wilde de verjaardag niet afzeggen en ben gegaan. Ik kwam binnen en er waren allemaal mensen die ik niet goed kende en voelde me totaal niet op mijn gemak. Zeg maar ronduit onzeker, een gevoel wat ik niet ken. Ik ben wel eens onzeker bij mensen die ik niet ken maar nu voelde het anders, ik had helemaal geen zin om te socializen en moeite te doen om gezellig te zijn want ik voelde me helemaal niet gezellig! Het was warm, een krappe tuin en na de bbq werden de spiekers opengezet met wat gezellige Hollandse hits, pppfffff. Voor mijn burn out was ik gek op feestjes! Ik dacht die middag alleen maar…. gillend naar huis. Bij het afscheid zeiden de mensen gaan jullie nu al?! Het begint net leuk te worden! Zelfs mijn beste vriendinnetje en haar vriend (gastheer en gastvrouw dus), reageerden verrast dat we vertrokken terwijl ze weten wat er aan de hand is. Ik stond te vertellen dat ik de avond ervoor bij vriendin x was en wat teveel wijn op had en mij daardoor ook niet goed voelde. En dan denk ik, ik snap het dat ze het niet begrijpen, je kan het ook helemaal niet begrijpen als je het nooit hebt meegemaakt. Dan heb ik begrip voor hen en denk ik waar is eigenlijk het begrip voor jezelf? Heb je dat nu nog niet geleerd? Val je toch lekker weer in je valkuil? Twee weken later ging ik lunchen met de vriendin en zei zei je zat niet echt lekker in je vel he op de verjaardag. Toen zei ik dat klopt, ik had gewoon helemaal geen zin om te socializen en voelde me een beetje onzeker. Ze reageerde met ok dat zag ik ja… De laatste tijd merk ik dat ik het moeilijk vind als zelf mijn beste vrienden minder begrip tonen.
Ik heb vriendinnen die zeggen dat ze het begrijpen hoe ik me voel maar zich vervolgens niet zo gedragen.
Ik heb dit weekend twee afspraken maar raak nu al in paniek. Beide staan al heel lang. Een is met 3 vriendinnen naar een jazz festival (terwijl ik heb gemerkt dat ik grote groepen nog niet verdraag en ook geen harde muziek) en de dag erna zou ik gaan zeilen met vrienden, ik ben geen zeiler maar mijn vriend wel en hij had beloofd die vrienden zeil les te geven. De voorspelling van het weer is niet top en alleen al het idee dat ik een paar uur op een klein bootje zit waar ik niet weg kan, met windkracht 4/5 en regen bezorgd me stress. Na het jazz festival weet ik zeker dat ik geen oog dicht zal doen omdat ik dan volledig overprikkeld ben. Van dit soort afspreken werd ik voor mijn burn out heel blij! Maar ik ben nog lang mezelf niet. Ik ben soms een bang vogeltje. Voorheen zou ik graag op een zeilboot stappen.
Ik heb 9 maanden in een soort veilige bubbel gezeten, dat wil zeggen niet teveel sociale verplichtingen en als ik ze had dan duurden ze 3 uurtjes en plande ik daarna bewust rust. Nu kan dat niet want voor het festival zaterdag zijn de kaarten besteld en de boot voor zondag al bijna gehuurd. Ik weet dat ik voor mezelf moet kiezen en wellicht wel beide afspraken moet afzeggen maar ik vind dat heel lastig! Ik wil ze niet teleurstellen. Ik heb het gevoel dat familie en vrienden denken dat het wel weer goed gaat en ik dus weer ben zoals ik was. Ze begrijpen niet begrijpen dat er zomaar ineens een terugval kan zijn. Dan zeggen ze maar het gaat toch weer beter hoe kan dat dan? Tja hoe kan dat? Ik ben ‘ziek’ en ik weet het ook niet maar het gebeurd wel en ik vind dat het meest erg van iedereen. Vaak heb ik het gevoel dat het nooit meer goed komt. Ik ben dan bang dat de mensen om mij heen het zat worden. Ik merk dat ze steeds minder vragen hoe het gaat en dat vind ik best wel moeilijk. Het leven gaat gewoon door en mijn leven staat stil.

Kortom lang verhaal kort. Herkennen jullie mijn verhaal van mensen die je niet begrijpen en zo ja hoe gaan jullie hiermee om? Is het tijd om uit de veilige bubbel te stappen en juist iets doen waar je heel erg tegenop ziet een druk festival met harde muziek? Of moet je naar je lichaam en gevoel luisteren. Die tip geeft mijn coach altijd maar stiekem heb ik soms het gevoel dat ik zo niet verder kom en te voorzichtig wordt. Ze trapt letterlijk op mijn rem, ik trap hierdoor ook op mijn rem maar denk ook wel rem ik niet teveel en wordt het misschien wat tijd voor gas op het pedaal?


Nicolette
> 2 jaar geleden

5
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Hoi Nicolette,

Ik merk dat je al verder bent dan ik. Voor mij zijn verjaardagen op de middag al een winst. Ik denk dat je het al heel goed doet wanneer je überhaupt een festival alleen al overweegt. Als jij vooraf al het gevoel krijgt van het word me teveel dan denk ik inderdaad dat daar je grens ligt.

Ik herken me ook wel in dat onbegrip. Ik denk dat het gewoon lastig is voor mensen inschatten. Als we zelf al amper weten wat goed voor ons is. Dit zal je ongetwijfeld vaker hebben gehoord... Maar zie het allemaal als winst! Wees trots dat je je met die ene vriendin hebt afgesproken.. en wijn..! Weet dat alcohol ook weer een extra tik is op het herstellende lijf. En die nacht daarna nog een fuif... Probeer of, of te doen en niet en,en. Ik moet er niet aan denken om naar een festival te gaan.. XD al die mensen al dat lawaai! Anyway je bent al heel ver! Blijf doseren, en zoek de grens op wanneer je ook weet dat als die grens bereikt is je kan terugtrekken. Lijkt me lastig op een festival.

Ruben
04-07-2021

Jouw reactie:



Wil je ook je hart luchten?

+ Mijn verhaal delen


Verhaal 41 - Diepe dalen en enkele goede momenten

Hallo allen,

Ik zit sinds enkele maanden in een burn-out en dat gaat met diepe dalen en enkele goede momenten. Nu heb ik tijdens deze burn-out voornamelijk last van constante duizelingen en een spacend gevoel herkennen jullie dit? En kan dit maanden duren?

Gr.

Anoniem
> 2 jaar geleden

5
7
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Ik heb vooral een heel naar gevoel in de buik

Anoniem
11-01-2021
Reactie:
Ja, dat herken ik. Ik ervaar het als een wat dronken gevoel. Alsof mijn ogen hey niet goed doen.

Bontje
08-03-2021
Reactie:
Herkenbaar! Ik dacht dat ik hier de enige in was. Bij mij gaat het soms een week goed, dan weer een week duizelig. Leer er nu mee om te gaan

Tim
22-04-2021
Reactie:
Hoi,
Geen idee van wanneer dit bericht us maar ik ben benieuwd hie lang het duizelig zijn/deinend gevoel heeft geduurd? Dit herken ik heel erg en is erg beangstigend.

Kim
17-05-2021
Reactie:
Hoi Kim,

Ik heb dit gevoel nu na een jaar nog steeds dagelijks.

Claudia
23-06-2021
Reactie:
Hi kim! Ook hier na een jaar nogsteeds duizelig en alles een beetje vaag zien. Voelt als een soort onwerkelijkheid.

K
07-12-2021
Reactie:
veel last van overprikkeling en rare hoofd gevoel en somber wakker worden
Dit gaat op een neer soms weken goed en dan ineens weer geheel bij af gevoel.
Trillerig en angstig gaat dit ooit over loop er al 10 maanden mee .
Gevoel van wanhopigheid .
Veel therapie gehad en deze zeggen dat het erbij hoort maar is erg lastig dit te accepteren.

Gr.
Nico

Nico
31-12-2021

Jouw reactie:



Verhaal 42 - Ik liep als het ware tegen een muur

Ik heb 50 jaar in de zorg gewerkt, afgelopen juni moest ik nog een half jaar tot mijn pensioen.
Heb altijd teveel gedaan en nooit nee kunnen zeggen.
In juni liep ik als het ware tegen een muur.
Duizeligheid, gespannen, hartkloppingen, maagklachten en heel erg moe.
In het begin leek het opknappen redelijk vlot te gaan tot in in september een terugval kreeg
Weer wat opgeknapt en nu al weer een poos een terugval , niet zo heftig als in het begin maar wel maagklachten en vooral veel last van nek en schouders (spanning) en spanning op mijn hoofd net of er een te strakke muts op zitten. Ik weet dat het tijd nodig heeft maar zou me zo graag weer lekker voelen

Elly
> 2 jaar geleden

5
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 43 - Lichamelijk zwakjes

Beste allemaal,

Ik zit inmiddels 7 maanden thuis met een burn-out. Slechte periodes wisselen zich af met betere periodes. Nu heb ik soms dagen waarbij ik mij vooral lichamelijk heel zwakjes voel. Slappe benen en het gevoel van flauwvallen herkennen jullie deze lichamelijk klachten?

Mvg

Anoniem
04-01-2021

5
6
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Ja, dat herken ik.
Bij mij uit zich het merendeel in lich.klachten.
Hoofdpijn, diarree, trillerg en zwak voelen en een heel naar gevoel in mijn hoofd.

Bontje
08-03-2021
Reactie:
Hallo,
Ik zit sinds 3 maanden thuis. Herken ook het gevoel van slappe benen, gevoel van flauwvallen en daarbij ben ik dan nog eens kort van adem. Is hyperventileren dat ik dan doe. Hoe gaat het ondertussen met jou?

Anoniem
11-03-2022
Reactie:
Ken het verhaal. Vind het vreselijk die angsten. En slappe benen herken ik ook.
Had medicatie oxacepam dat neemt de angst wel even weg. Ook de buik ademhaling helpt tegen de stress.
Mijn huisarts zegt de medicijnen gaan je niet genezen. Dat brengt me gelijk in paniektoestand. Alleen kan ik het niet.
Wil zo graag die uitknop vinden.
Maar al mijn energie gaat op aan de gedachten. Een leeg hoofd maken zegt de huisarts. Kon ik dat maar. Wil zo graag slapen maar gaat niet. Heeft iemand dat ook en mss tips ?

Tineke
21-03-2022
Reactie:
Dag Tineke,

Ik heb ook last van niet goed kunnen slapen. Vroeger kon ik echt goed slapen en had ik geen problemen, nu wordt ik veel wakker en soms dat ik om 3u wakker wordt en niet meer kan slapen door het nadenken over vanalles en piekeren. Ik heb spijtig genoeg geen tips voor jou. Ik neem alprazolam voor ik ga slapen maar helpt niet echt. En je hoofd leegmaken is gemakkelijk gezegd, wou dat ik het kon.

Anoniem
26-03-2022
Reactie:
Tineke: Bepaalde AD maken je hoofd leeg. Wel bijwerkingen en goed op en afbouwen.

Taco
22-08-2022
Reactie:
Ja heb ik ook, slappe benen en heel kort maar kunnen wandelen. Soms vraag ik me af of ik wel een burnout heb of iets anders.

Hg
27-08-2022

Jouw reactie:



Verhaal 44 - Meer mensen die het leven als vreemd ervaren?

Hallo

Zijn er ook mensen die zich vreemd voelen... Vragen stellen over 't leven of 't leven als vreemd ervaren? Soms lijkt 't allemaal niet echt of niet binnen te komen of.. Ikzelf heb n groot gezin en kan nooit rust nemen wanneer ik zou willen ofzo. Dus 't blijft aanpoten, dus als ik' dan wel even aan rust kom denk ik dat men lichaam helemaal crashed.
Maar dan ben k aan 't koken en vraag ik me bv af waarom ik dat aan 't doen be', bij alles denk'ik zo hard na. Klinkt dit herkenbaar?

Sam
29-01-2021

5
2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Hee Sam!

Ik herken dit zeker. Dit gevoel past bij derealisatie/depersonalisatie. Het bestaat in zwaar en minder zware mate. Je kunt de term eens googelen.

Het is een mechanisme van het lichaam om je af te sluiten voor prikkels en het past zeker bij de symptomen van overbelasting door stress/burn-out. Ik ervaarde dit zelf vooral als beangstigend en erg in mezelf gekeerd, ik voelde afstand tot m’n emoties en gedachten en de wereld lijkt niet echt. Bij mij helpt het om even een rondje te wandelen of andere lichte inspanning. Goed je zintuigen gebruiken, ruiken, voelen, om je heen kijken en dergelijke. Probeer je focus te verleggen. En vooral in je achterhoofd houden dat het niet iets ergs is. Het komt goed!

Angelo
11-03-2021
Reactie:
Nee bin mij is anders om was 21 jaar getrouwd en plots naamen ze me alles af belangrijkste mijn kinderen

Nico
09-05-2021

Jouw reactie:



Verhaal 45 - Vreselijke vermoeidheid in mijn benen

Ik ben nu bijna 6 maanden thuis met een burn-out. Ondertussen heb ik een hele weg afgelegd.Het proces is met ups en downs gegaan...iIk heb vooral heel veel last gehad van spierspasmen, depressief gevoel, trillen en beven, niet kunnen eten, diarree en heel erg vroeg wakker worden en dan niet ophouden met piekeren.Ondertussen gaat het beter...ik denk eraan om terug aan het werk te gaan...denk dat ik er mentaal klaar voor ben en het ook nodig heb om weer bezig te zijn, terug onder de mensen te komen...alleen is er die vreselijke vermoeidheid in mijn benen...mijn spieren in mijn benen zijn soms zooooo moe dat ik alleen maar in de zetel wil zitten...Ik vraag me af hoelang dat nog gaat duren.Iemand daar ervaring mee?Die lichamelijke vermoeidheid is ook pas na 4 maanden uitgekomen, ik had dat in het begin niet...(mss omdat ik in het begin zowiezo alleen maar in mijn zetel lag en bijna niets deed)...Ik heb het gevoel dat ik eindelijk weer energie heb en die somberheid is weg, maar die vermoeide benen!!!

Katrien
15-03-2021

5
2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Ik heb bijna dezelfde klachten gehad. Ik ben nu zo’n 7 maanden verder sinds de diagnose.
Mediteren en met name de bodyscan meditatie heeft me in het begin veel geholpen naast de cognitieve gedragstherapie en EFT (emoties beter herkennen).
Ik ga van top tot teen langs m’n lichaam, merk het gevoel op en dan laat ik het gaan en ga naar het volgende.

Verder aan vitamine D ben ik begonnen, omdat ik nauwelijks buiten kwam, en het wordt ook geadviseerd aan alle Nederlanders in het algemeen.
Vit D tekort schijnt onder andere vermoeidheid te veroorzaken.

Magnesium was me eerder geadviseerd door het re-integratie bedrijf. Eerst dat afgehouden, omdat ik goed at. Echter toch begonnen, vanwege enorme knopen in mijn nek en schouders en enorme uitputting na een therapie-sessie of een nieuwe activiteit.
Lees goed de bijsluiters en de bijwerkingen!

MissyMe
03-04-2021
Reactie:
Heb ik ook

Robert
26-10-2022

Jouw reactie:



Wil je ook je hart luchten?

+ Mijn verhaal delen


Verhaal 46 - 5/6 maanden zo somber en gebroken zijn word ondragelijk.

Nooit gedacht dat dit mij zou overkomen.... een zware zomer gehad met een mogelijke scheiding van ouders en een relatie die op breken stond. Na een lange tijd signalen (paniekaanvallen, gejaagd gevoel en veel stress) genegeerd te hebben ben ik in een burn-out beland. Het is werkelijk waar een living hell. Het is ongeveer 4/5 maanden geleden dat het begon en tot de dag van vandaag ben ik erg duizelig en heb erg veel last van angstklachten terwijl ik eerst nergens bang voor was... Het moment dat ik echt weer even kon genieten is ongelofelijk lang geleden en kijk hier ontzettend naar uit..... waarschijnlijk als je dit leest is het al te laat... maar merk je dat je lichaam aan de rem trekt STOP optijd! Want 5/6 maanden zo somber en gebroken zijn word ondragelijk.

Student 20 jaar (man)
20-03-2021

5
3
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Hoi, hoe gaat het met jou nu?

Er
17-10-2021
Reactie:
Hi! Ben nu een jaar verder en kan nogsteeds mijn normale leven amper oppakken. Heb elke dag nog last van vage onverklaarbare klachten. Heb geprobeerd mijn studie weer op te pakken en wat meer dingen te gaan doen. Voor mijn gevoel heb ik nog een lange weg te gaan…..

Op een rijtje waar ik na een jaar nogsteeds bijna dagelijks last van heb
- Duizelig
- Paniekerig bij veel prikkels
- Weinig tot geen energie
- Een soort onwerkelijk vaag gevoel hebben in mijn lichaam. De wereld ziet een beetje vreemd
- Emotieloos: plezier, genieten, liefde, spanning kan ik niet voelen.


K.
27-10-2021
Reactie:
Het zou een idee zijn om een lichte anti-depressiva te gebruiken om de klachten wat te verminderen. Als je dan het gevoel hebt dat je wat meer hersteld bent kan je deze rustig aan weer afbouwen. Door je burn-out komt het lichaam terecht in een chronische staat van stress/paniek en de medicijnen kunnen een hulpmiddel zijn om deze nare cyclus te doorbreken. Het is een heel moeilijk pad, een herstel van een burn-out, maar er zijn zeker manieren om het wat dragelijker voor jezelf te maken. Ik wens je veel rust succes toe!

Bas
08-07-2022

Jouw reactie:



Verhaal 47 - Knapte van mijn sokkel

Ik ben nu sinds 2 maanden totaal uitgeschakeld. Achteraf is dit al anderhalfjaar gaande. Eind januari knapte ik volledig van mijn sokkel.
Compleet in paniek. Overspoeling van elektriciteit door mijn lijf. Het giert er doorheen.
Een week gehad dat deze onrust bijna niet aanwezig was en wat was dat heerlijk!!
Toch weer teruggevallen in dezelfde shit....
Vooral dat onrustige gevoel is ontzettend vervelend. Het zorgt ervoor dat ik compleet op slot ga qua eten en drinken.
Ik voel me Total loss. Energie level van nog geen 30%.

Onrust
05-04-2021

5
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 48 - Al een aantal maanden hartkloppingen/hoge hartslag

Sinds nu 3 weken werd ik nadat ik even in slaap was gevallen wakker met een bonkend hart,trillen,zweten,duizelig,druk in het hoofd waarschijnlijk door hoge bloeddruk die was 160/110 en een hartslag van 200. Die later daalde naar 150 en daar enige tijd op bleef staan. Ambulance geweest hartfilmpjes gemaakt en cardioloog geweest daar lag het allemaal niet aan. Groot bloedonderzoek gehad in ziekenhuis was prima. Na die aanval kwamen de aanvallen steeds vaker en heviger terug. Tot dat ik elke keer als ik ging slapen hartkloppingen had. Als ik dood stil lag was mijn hartslag rond 90-110 en ik hoef maar om te draaien en hij schiet direct naar 160. Dit gebeurde nu elke keer als ik in slaap val en wakker word. Tussendoor heb ik ook ineens angst/paniek aanvallen als ik net wil slapen maar het ergste blijft het wakker worden met een lage hartslag die direct om hoog schiet. Alsof mijn lichaam die overgang niet kan verwerken. Overdag ook al een aantal maanden hartkloppingen/hoge hartslag. Herkent iemand dit? Ik ben er echt bang en radeloos door……..

Isabella Avdic
10-12-2021

5
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 49 - Dank je wel, heftige burnout!

Dank je wel, lief lijf en lieve geest! Dank je wel dat je mij hebt teruggefloten vóórdat ik een hartaanval, een hersenbloeding, of een diepe depressie heb gekregen. Dank je wel voor deze heftige burnout. Het spijt me dat ik daarvóór zo slecht naar jullie heb geluisterd en al jullie waarschuwingen heb genegeerd. Het spijt me dat ik jullie zo slecht heb verzorgd, terwijl jullie mij altijd hebben geprobeerd te helpen om te bereiken, wat ik dacht te willen hebben, of te willen zijn. Jullie hebben mij bewust gemaakt van mijn valkuilen, inzichten en prioriteiten in het leven. Ik accepteer mijn verdriet, boosheid, angst, teleurstelling en de ongelofelijke deuk in mijn zelfvertrouwen. In mijn huilen, vermoeidheid en spanning, zie ik nu dat het anders mag. Je hebt deuren geopend met inzichten waar ik zonder jou, nooit zou zijn belandt. Omdat jij mij deze prachtige waarschuwing hebt gegeven vóórdat ik het loodje heb gelegd, beloof ik jou dat ik beter voor je zal zorgen. Geluk ligt niet in de dingen om mij heen. Geluk begint met zelfliefde. Liefde voor lichaam en geest. Ik ben bezig mijn demonen achter mij te laten. Controle loslaten, faalangst loslaten, zelfhaat naar lichaam en geest loslaten. Ik laat mij vanaf hier mee deinsen op de golven van het leven i.p.v. hier aldoor tegen in te zwemmen. De angst en spanning zit alleen maar in mijn hoofd. Het is niet mijn identiteit en er zal verder niets gebeuren. Ik kijk naar mijn onrust en laat het zijn zoals het is. Zonder oordeel en zonder drang om hier iets mee te moeten. Ik accepteer je. Het is nodig om verder te kunnen komen. Met dit inzicht, kijk ik halsreikend uit naar een toekomst met geluk, rust en liefde. Mijn creativiteit en gedachten stromen weer, wanneer ik kijk naar alle facetten in het leven die mij tot deze burnout hebben gebracht, en hoe ik deze allemaal ga tackelen om daarmee méér in balans te komen dan ooit tevoren. Ook al ben ik nu neergeslagen, ik weet dat mijn leven voorgoed veranderd is. Dank je wel lief lijf, lieve geest. En dank je wel, heftige burnout!

Bas
25-07-2022

5
5
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Heel mooi en herkenbaar!

Noah
07-09-2022
Reactie:
Wauw, ik lees dit met dikke tranen in mijn ogen.. wat prachtig geschreven!

Ilona
07-09-2022
Reactie:
Wauw dit is moedig , dit ga ik ook opschrijven omarm de situatie en vertrouw dat het weer beter gaat worden .🙏♥️

Anoniem
14-09-2022
Reactie:
Wat ver-schrik-ke-lijk mooi omschreven!

Tissie
17-09-2022
Reactie:
💓

X
08-10-2022

Jouw reactie:



Verhaal 50 - Ik had nergens meer zin in

Lang getwijfeld om mijn verhaal te delen. Wel vaker andere verhalen op dit forum gelezen op momenten dat het slecht met mij ging. Die verhalen geven mij geruststelling en het gevoel dat ik niet alleen ben. Dus waarom dan ook niet mijn verhaal delen met jullie in de hoop dat jullie daar ook steun in vinden. Ik loop nu ongeveer 15 maanden met een burn-out. Van de een op de andere dag had ik ontzettend veel last van diverse klachten en mega vermoeid. Ik had nergens meer zin in. De molen is toen gaan draaien en na onderzoek bij de huisarts constateerde zij dat ik ofwel overspannen was ofwel een burn-out had. Dit voelde echt als een shock. Ik was net 30 en kon het niet geloven. Vervolgens ben ik met een psycholoog gaan praten. Dat heeft mij wel nieuwe inzichten gegeven zoals het inrichten van een kantoorplek, ik vergat te lunchen zo druk had ik het met werk etc. Allemaal dingen die ik meteen aangepast heb. In overleg met mijn leidinggevende ook minder gaan werken en projecten overgedragen. Het ging een paar weken beter en dacht toen naïef als ik was oké ik kan er weer tegenaan. Toen kreeg ik dus mijn eerste terugval. Zoiets heftigs heb ik nog nooit meegemaakt. Duizelig, hoofdpijn, misselijk, keelpijn, spierpijn, tintelingen en ga zo maar door. Toen dacht ik echt dit is foute boel ik kan zo niet verder. Ik leefde heel erg in angst (heb ik soms nog) en dacht dat ik ernstig ziek was etc. Uit neurologisch onderzoek en bloedonderzoek kwam toen niets. Wat enigszins geruststelling gaf maar ook meer vragen opriep. Ik heb ontzettend veel moeite gehad om mijn burn-out in het begin te accepteren en om rustiger aan te doen. Ik bleef sporten, werken en had een zoontje van net 1 jaar oud wat ook de nodige verzorging en stress met zich mee bracht. Na 5 terugvallen ben ik gestopt met de psycholoog. Zij focuste zich heel erg in het hier en nu en in de toekomst terwijl mijn probleem zich in het verleden bevond. Ik ging toen echt door een hel: ik heb echt alle klachten gehad die op dit forum zijn beschreven , ik had nergens meer zin in ook niet meer in het leven, ik kwam nergens, was geen leuke partner en vader (zeg ik met veel verdriet) en ik was volledig opgebrand. Zocht toen weer bevestiging bij de huisarts met nieuwe onderzoeken en toen daar niks uit kwam ben ik uiteindelijk terecht gekomen bij een lichaamsgerichte therapeut. Iemand die ook kijkt naar je chakra’s je energielijnen etc. Dat voelde ergens heel zweverig, maar ik stond overal voor open en achteraf gezien valt dat zweverige best wel mee. Voor mij ging in ieder geval een wereld open en raad dit zeker aan. Die therapeute zei meteen je hebt geen typische burn-out daar schrok ik wel even van. Ik heb alle klachten die bij een burn-out horen, maar ik heb geen burn-out? Ze gaf toen aan een burn-out is slechts een containerbegrip je hebt wel kenmerken van een burn-out. Na een aantal sessies bleek dat ik nog diepe wonden had uit het verleden die nooit zijn hersteld. Toen ik vader werd zijn die wonden opengegaan. Op dat moment had ik namelijk geen contact met mijn eigen vader en heb ook nooit een goede band gehad met hem. Ik was dus erg perfectionistisch met de opvoeding van mijn eigen zoon. Ik wilde absoluut niet zoals mijn eigen vader worden en legde de lat heel loog. Dat doe ik overigens met alles, ook op het werk had ik het mega druk, wilde ik mijzelf bewijzen, alles moest af in en rondom het huis en ik gunde mijzelf geen moment rust. Nu achteraf als je dit zo zegt klinkt het heel logisch dat ik overspannen (en erger) ben geworden. Helaas komt dit inzicht vaak pas later. Nu op dit moment voel ik mij veel beter dan ik het begin, maar ik ben er nog niet en dat is ook gevaarlijk. Ik heb namelijk weer veel meer energie en bijna alle klachten zijn weg waardoor ik ook weer gemakkelijker over mijn grenzen heen ga. Zo loop ik nu alweer 3 weken met duizeligheid en hoofdpijn. Die twee klachten lijken maar niet volledig weg te gaan. Het is trouwens geen typische duizeligheid, maar meer alsof je wankel loopt en niet goed op je benen kan staan. Alsof je op een bootje zit waar de golven tegenaan deinen. De klacht die ik het meest klote vind en die het langst bij mij blijft hangen (typisch). Herkenbaar? Dit frustreert mij met momenten en het vergt veel kracht om het te relativeren en niet in paniek te raken. Dat blijft het moeilijkste in deze situatie. De weken dat ik mij goed voel zijn steeds langer (langste was 10weken), maar des te frustrerend is het als er weer een mindere periode aankomt. Wat helpt is het bijhouden van een agenda. Dat klinkt kinderachtig maar zo kun je wel herleiden waar de klachten vandaan komen. Heb je bijvoorbeeld veel gedaan? Drukke momenten gehad? Dit helpt met het relativeren en geeft inzicht. Ik ben ergens dankbaar voor dit alles, want als ik zo was doorgegaan dan was het wellicht slechter afgelopen. Ik leer mijn lichaam steeds beter kennen en te waarderen. Ik waardeer de kleine dingen in het leven zoals even tijd maken en blokken bouwen met mijn zoon of een wandeling met mijn honden. Ik stond daar nooit bewust bij stil was altijd in mijn gedachten bij werk of wat er nog moest gebeuren. En ondertussen gaat het moment aan je voorbij. Ik ben nu denk ik op 90% ik werk weer op kantoor 3 dagen en 2 dagen thuis (goede balans), ik sport 6 dagen in de week en ik probeer mijn weekenden niet meer vol te plannen en meer rustmomentjes te creëren. Wat ik vooral wil meegeven: er is licht aan het einde van de tunnel ook al zie je dat licht nu niet. Gun jezelf de tijd en rust, laat dingen los (hoe moeilijk dat ook is). Ga jezelf geen deadline geven want als je die niet haalt raak je weer teleurgesteld. Het is oké om even negatief te denken, maar laat die gedachtes daarna weer passeren en focus je op het positieve. Zo gun ik mijzelf 10min per dag dat ik negatief mag denken. Daar sta ik even bij stil en dan laat ik die gedachtes wegvaren ipv mij te laten overnemen. Koester de dagen dat het goed gaat en zie het als een overwinning. Praat met je omgeving. Ik heb gemerkt dat dat veel begrip oplevert. Al miste ik wel mensen om mij heen die hetzelfde meegemaakt hebben. Vandaar dat ik besloten heb om mijn verhaal te delen. Liefs Luca

Luca
06-10-2022

5
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Je verhaal lijkt erg op de mijne. Ik ging ook halve dagen werken in overspannenheid en ben steeds verder teruggevallen. Deinend bootjes gevoel was mn eerste symptoom. Zit nu erg met loslaten, niet kunnen slapen en tijd vullen. Hoe ben jij hieruit gekomen? Hoe kreeg jij steeds meer energie?

Taco
02-11-2022

Jouw reactie:



Wil je ook je hart luchten?

+ Mijn verhaal delen


Verhaal 51 - Ik voelde me steeds sneller moe op mijn werk

Ik werd steeds sneller moe op mijn werk. Op een gegeven moment werkte ik alleen nog ’s ochtends en nam ik ’s middags vakantieverlof op. Ik wilde niet erkennen dat ik “op” was. Toen ik het ook op de ochtend al zwaar begon te krijgen, heb ik een gesprek met mijn baas gepland.

 

Door het vele overwerken had ik ook veel vakantieverlof opgebouwd. Ik heb toen een mini-sabbatical van 3 maanden genomen, en toen ik terugkwam heb ik wat werk “afgestoten” en ben ik een dag minder gaan werken. Ook heb ik een jaar vrij genomen van de deeltijdstudie die ik ernaast deed.

 

Dat heeft allemaal goed geholpen. Als ik dit niet had gedaan en langer was doorgegaan, dan was ik tegen een “echte” burnout aangelopen.


E.
> 2 jaar geleden

4
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:

In tijden van nood (wat voor nood dan ook) leer je je vrienden kennen. Zo is het helaas. Daarnaast is een burnout ook zo'n vaag iets dat veel mensen het ook niet begrijpen. Ik begrijp het zelf vaak niet eens! Ik probeer het te accepteren en dankbaar te zijn voor de paar mensen die er wel voor me zijn.


Inge
> 2 jaar geleden

Jouw reactie:



Verhaal 52 - sinds sept thuis met burnout

Hi allemaal, ik ben 29 en sinds september 2019 zit ik thuis met een burn out. Waar ik momenteel vooral tegenaan loop is het enorme gevoel van eenzaamheid. De vele emoties daardoor. Negatieve gedachtenspiralen. Bang mijn hele leven alleen (over) te blijven. Ik wil graag een lieve vriend/relatie, maar die heb ik niet, en daten lukt nu ook niet. Mensen leven voor mijn gevoel allemaal hun leventje, gaan erop uit, doen leuke dingen, krijgen een relatie, gaan samenwonen etc. maar ik ben vaak moe en bij mij lukt dat niet. Ik woon op mezelf en zit veel alleen thuis. Ik vind het ook moeilijk om dan toe te geven dat ik me alleen voel en dat eigenlijk niet wil.. en anderen nodig heb. Hoe kan ik hier het beste mee om gaan? Herkent iemand dit? Horen die angsten en eenzaamheid bij het herstel van een burn out?

Johanna
> 2 jaar geleden

4
5
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Hey Johanna,
Ik herken goed wat je schrijft. Ik zit zelf sinds okt. 2019 ook thuis met een burn-out. Woon ook alleen wat soms indd eenzaam kan voelen. Afleiding/sporten helpt me en heb sinds een tijdje haptotherapie. Ik deelde het ook nooit met mensen als ik me slecht voelde, maar merk dat het wel belangrijk is nu voor me. De mensen die echt om je geven willen er ook voor je zijn, gun je zelf daar gebruik van te maken. Het kan je enorm helpen en dan heb je misschien minder het gevoel er alleen voor te staan. Veel sterkte en weet, je bent niet alleen :-)

José
> 2 jaar geleden
Reactie:
tjemig, wat herken ik dit, vreselijk alleen voelen in deze situatie ,aangeven dat je graag steun ontvangt maar het krijge: ho maar..de meeste laten het voor wat het is en praten liever over hun leven..
mijn gedachte is dan ook: ik doe er niet toe....

cissy
> 2 jaar geleden
Reactie:
Hi :)
Ik herken ook veel in wat jullie schrijven. Kwam ineens op deze site tereecht en zit wat te lezen.

Ik ben zelf 29 en zit in mijn 2e burnout (eerste op mijn 25e). Vreselijk, had nooit gedacht dat ik het weer zo ver zou laten komen. Sinds september ziekgemeld en na 2 weken weer begonnen met werken met het idee dat het wel kon. Opgebouwd tot 20 uur en daarna weer volledig ingestort. Nu 2 maanden thuis.

Ik ben ook single en iedereen om me heen onderneent doet leuke dingen! Snap helemaal dat je je eenzaam voelt. Maar je bent niet alleen. Dat zie je maar weer op deze site. Hoe ver ben je in je herstel? Kan je al weer wat qua beweging etc?

Sterkte <3

E
> 2 jaar geleden
Reactie:
Heftig man!! Ontzettend veel sterkte!

Jakob
> 2 jaar geleden
Reactie:
Je bent niet de enige. Ook ik herken dit, toen ik tegen de 30 liep begon er een onrust te groeien. Mensen op je heen starten een gezin en ik kreeg steeds meer een groeiende angst. Ik probeer te werken aan mijn denkpatroon en de daarbij opkomende gevoelens. Ik ben nu 9 maanden verder
Sinds ik thuis raakte. Ik weet dat ik mezelf hierin ga overstijgen.. ik wil dat gewoon. De realiteit is nu ook dat ik net weer hyperventilatie had en nu dus hier mijn geruststelling probeer te vinden. Accepteren Ruben, accepteren dit is hoe het is. Maar het word beter. Want dit is geen normale
Staat voor je lijf. Ga dingen doen die je vroeger leuk vond, ga doen wat je wil, laat los wat is geweest. Wees trots op jezelf dat je jezelf zo kwetsbaar maakt. Probeer de kleine zegeningen te tellen. En wees lief voor jezelf. Luister niet naar die interne criticus als hij geen redelijke argumenten heeft. Vergeef jezelf en leg de focus op het positieve. ‘Water the flowers, not the weeds’.

Ruben
09-06-2021

Jouw reactie:



Verhaal 53 - Ik bleek een epileptische aanval te hebben gehad

Ik kwam per toeval op deze site terecht en herken veel in de andere verhalen. Ik ben sinds Maart 2020 thuis. Ik dacht het voor elkaar te hebben, net een studie afgerond naast mijn baan en mama zijn, goedlopende praktijk waarin ik 110% gaf, die net een maand open was en eind Maart wordt ik wakker gemaakt door mijn partner met het ambulancepersoneel. Ik blijk een epileptische aanval te hebben gehad en bewusteloos te zijn geweest een tijdje. Bij mij ging letterlijk het licht uit. Na meerdere scans en in het ziekenhuis te hebben gelegen kwam er niets uit, de neuroloog vertelde dat ik alle symptomen heb van uitputting /burnout. Ik ben nu 7mnd verder en kan weinig. Veel duizelig, angstig, hyperventilatie, continu overprikkeld en emotioneel. Ik heb bij een psycholoog gezeten maar dat lijkt de klachten alleen maar erger te hebben gemaakt, ze had ook geen ervaring met burnout. Mensendieck gaat wel goed, ik begrijp door haar meer wat er in mijn lijf gebeurd. Ik zou alleen zo traag zien dat het beter gaat. Soms heb ik een week dat ik denk ik ben er weer een beetje, kan ik 10minuutjes wandelen in het bos of even op de fiets naar vrienden toe, maar de week erop wordt ik trillend duizelig wakker met het gevoel alsof ik flauwval en heel opgejaagd /hoog adrenaline gevoel en denk ik oh.. We zijn er blijkbaar dus toch nog steeds niet. Ik zie niet wat ik fout doe, ik heb de inzichten, pak mijn rustmomenten. Mediteer en doe yoga, ik ga niet zodra het beter gaat meteen van alles doen, dat heb ik wel afgeleerd. Heeft iemand tips? Ik zou graag een goede burnout coach vinden. Deze week start een andere psycholoog maar geen idee of het wat is. Heel veel sterkte allemaal. Als ik sommige vriendinnen van me hoor, het komt uiteindelijk goed, hou vol! Het wordt beter ❤️

Anoniem
> 2 jaar geleden

4
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Wat bizar om te lezen. Ik werd 2 of 3 jaar geleden ook wakker met ambulancepersoneel naast mijn bed. Mijn vriend had de ambulance gebeld. Ik bleek mijn eerst epileptische aanval in mijn slaap gehad te hebben. Ook ik bleek toen een burn-out te hebben (mijn 2e). De stress en vermoeidheid triggert bij mij de aanvallen.
Het is inderdaad een hele zoektocht, dat ervaar ik zelf ook. Hopelijk heb je nu een fijne psycholoog.
Liefs

Maria
02-01-2021

Jouw reactie:



Verhaal 54 - Signalen gemist, nu leef ik met de gevolgen

Beste allemaal,

Laat ik beginnen met het feit dat ik altijd wel positief ingesteld ben (geweest). Bij mij is het glas altijd half vol in plaats van half leeg. Maar ook ik ben een slachtoffer geworden van een heftige burn-out.

Voorop gesteld ben ik nog steeds bezig met de acceptatie ervan. Inderdaad, ik dacht altijd dat het me niet zou overkomen. Ik werk sinds 2000 als politieagent en heb een hoop vervelende dingen meegemaakt. Ik had daar gek genoeg nooit moeite mee. Een reanimatie, een lijkvinding, en zwaar ongeval op de snelweg enzovoort. Het was maar werk. Maar juist de dingen die dichtbij gebeurden hebben me waarschijnlijk geraakt.

Eigenlijk is de boog sedert 20 à 21 jaar gespannen en zo gebleven. Mislukte relaties, onstabiele thuissituaties, overlijdens van dierbaren, conflicten met de werkgever, noem maar op.Waar ik waarschijnlijk de fout heb gemaakt is het negeren van signalen van de burn out en mijzelf voordoen als drager van een olifantenhuid. Met andere woorden, ik ben keihard doorgegaan met leven.

Nu leef ik met de gevolgen. Sinds 2012 ben ik volcontinue gaan werken met regelmatig nachtdiensten. In 2017 werd ons zoontje geboren en


Remco
08-12-2020

4
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Lijkt op mijn verhaal. Sterkte.

MK
22-10-2021

Jouw reactie:



Verhaal 55 - Totaal geknakt

Zit al 7 maanden thuis. Totaal geknakt. De eerste maanden veel onrust in lijf en hoofd. Totaal geen prikkels kunnen ervaren. Inmiddels voelt mijn lijf wat rustiger en kan ik weer tv kijken en muziek luisteren. Een spelletje spelen lukt ook wel weer. Ik kan overdag niet slapen. De nacht wel met medicatie. Wat ik nu ervaar is een sombere stemming en een raar gevoel in mijn hoofd. Een beetje een drukkend gevoel. Verder heb ik momenten dat ik heel vreemd naar de buitenwereld kijk. Of ik dingen niet meer snap. Waar ik vroeger nooit over zou nadenken. Herkent iemand dat? Ik merk dat ik mij echt terug trek. Als ik afleiding heb, merk ik er weinig van. Ik loop bij een psycholoog en die zegt dat het komt omdat ik nu meer tijd heb om over dingen na te denken. Voorheen stond ik altijd aan en nam weinig rust. Zijn er meer die dit zo ervaren? Het maakt mij zo onzeker! Wat ik niet van mijzelf herken.

Anoniem
20-12-2020

4
5
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Ik kon de eerste maanden ook geen enkele prikkel verdragen. Geen tv & telefoon, harde geluiden enz. Zag de wereld ook "raar" je bent er wel maar ook weer niet. Nu iets beters maar vaak nog momenten van zwakte slappe benen en gevoelens van flauwvallen. Het slijt maar heeft tijd nodig...

Anoniem
04-01-2021
Reactie:
Ik herken dit helemaal.. Waarover ik allemaal nadenk.. Zo vreemd.. Zo heftig ook. Het leven lijkt gewoon nimmer normaal ofzo

Sam
29-01-2021
Reactie:
Hi,

Volledig herkenbaar. Vorig jaar twee episodes van overspanning gehad. De klachten maakte mij erg angstig waardoor ik tot nu nog steeds niet hersteld ben. Vorige maand opnieuw ingestort. Vooral veel moeite met prikkels. Ik kan niet meer goed naar een scherm kijken en bijv. bewegend beeld zoals een voetbal volgen op tv gaat moeizaam. Ook erg veel last van duizeligheid.
Ik kon alles... 100 dingen op een dag en nu niks meer. Ik vind het vreselijk. Nu ervaar ik voor de 4e keer een episode en ik vraag me af of ik ooit de oude word.

Shannen
15-04-2021
Reactie:
Kijk eens op wakkere mensen

Anoniem
03-08-2021
Reactie:
veel last van overprikkeling en rare hoofd gevoel en somber wakker worden
Dit gaat op een neer soms weken goed en dan ineens weer geheel bij af gevoel.
Trillerig en angstig gaat dit ooit over loop er al 10 maanden mee .
Gevoel van wanhopigheid .
Veel therapie gehad en deze zeggen dat het erbij hoort maar is erg lastig dit te accepteren.

Gr.
Nico

Nico
31-12-2021

Jouw reactie:



Wil je ook je hart luchten?

+ Mijn verhaal delen


Verhaal 56 - Neergevallen

In 2019 neergevallen en alles is ermee gestopt. Anderhalve week in het ziekenhuis gelegen en kon niet meer lopen of functioneren. Alles was letterlijk opgebrand zowel fysiek als mentaal. Alles is onderzocht maar ze konden niks vinden en mocht naar huis.

Toen begonnen de paniekaanvallen en gedachten die ik zelf niet meer onder controle had of kon stoppen. Blijkbaar waren de hersenen zo overbelast dat het niks meer op kon nemen of filteren.
Driekwart jaar tot een jaar lang kon ik niks. Heel snel overprikkeld, uitgeput, duizeligheid, paniekaanvallen en pijn in het hoofd.
Nu op dit moment nog steeds herstellende maar het gaat steeds beter gelukkig.

Al met al duurt het lang en het voelt soms heel uitzichtloos. Of onbegrepen soms.
Hoe ervaren jullie dit? Herkennen jullie je hierin?

Anoniem
03-04-2021

4
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 57 - Het gaat inmiddes redelijk en ga met stapjes vooruit

Ik heb nu ongeveer een jaar een burn out. Het gaat inmiddes redelijk en ga met stapjes vooruit. Ik blijf erg veel moeite hebben met het feit dat ik niet meer hetzelfde gevoel heb, bij dingen die ik ervoor als leuk, spannend en prettig ervaarde. Voorbeeld: Ik ben fantiek voetbalfan, maar het ek heeft me weinig gedaan. Als ik bij vrienden/familie langs ben geweest, heb ik meer het gevoel dat ik het overleefs heb ipv dat ik zin heb in de volgende ontmoeting. Zijn er meer mensen die hier last van hebben?

Br
06-07-2021

4
3
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Zelfvertrouwen komt vanzelf weer terug en de focus op het lichaam en slechte gevoel zal langzaam verminderen. Het is een logische ontwikkeling in je proces na een gebeurtenis die een wond heeft achtergelaten in je leven. Deze moet langzaam genezen en sterk worden.

Benny
23-07-2021
Reactie:
Hetzelfde hier…. Ik ben een student en had altijd veel energie voor feesten, studeren en plezier maken. Bij alles wat ik nu doe is de levenslust eruit gezogen. Nergens geniet ik meer van en na een jaar beheerst de burn out nogsteeds mijn leven.

K.
27-10-2021
Reactie:
Ik ben inmiddels ook een jaar verder.. En hoewel ik wel momenten heb gehad dat ik weer kon genieten van dingen, is dat weer helemaal weg gevallen.. Ik kijk eigenlijk helemaal nergens meer naar uit. Het enige wat ik wil is slapen

Ilona
07-09-2022

Jouw reactie:



Verhaal 58 - Het gekke is dat ik in de avond op zijn best ben

Inmiddels 5 maand in de rollercoaster die Burn Out heet.

Wat een ervaring..... volledig van je sokkel vallen en de daarop volgende 9 weken bij alle binnenkomende prikkels compleet in de paniek schieten. Werkelijk alles kwam als bomaanslagen binnen. Het lijf continu compleet onder stroom.

Mijn probleem is dat ik nu, 5 maanden verder, blijf terugvallen in periodes van onrust en uitputting en ik merk dat ik dit heel vervelend vind.

Het re integreren stokt daarom regelmatig waardoor ik het gevoel heb er nooit meer te zullen komen.

Wie herkent de hevige onrust in het lijf en kan mij tips geven hier minder serieus mee om te gaan?

Het gekke is dat ik in de avond op zijn best ben. Komt dit van de luwing van de dag omdat dan de prikkels van buitenaf sterk afnemen? Wie herkent dit?

Trees
08-07-2021

4
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Avond op je best is logisch, dan is je cortisol laag. Heb ik ook. Ochtend is kokhalzen en kotsen van de stress.

Taco
22-08-2022

Jouw reactie:



Verhaal 59 - Wie heeft er ook last van gezwollen ogen?

Wie heeft er ook last van gezwollen ogen?
Hoort dat ook bij een burn-out.
Ik word nog getest bij een allergoloog qua allergieën.. bij de psycholoog kwam er sowieso een burn-out uit gezien het gewicht verlies, paniekaanvallen, hartkloppingen, moe, huilen.
Slechter gaan zien.

Jess
17-10-2021

4
4
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
hoi, gezwollen ogen niet zo zeer maar wel rode en zeer vermoeide ogen en wazig zien. Gevoel dat mn hoofd te weinig zuurstof krijgt.

A
28-10-2021
Reactie:
Dat gevoel van zuurstof te kort in mijn hoofd heb ik ook. Duizelig wazig zien onbalance gevoel en met lopen voelt het altijd alsof ik er niet helemaal bij ben. Mijn benen voelen ook raar als ik te lang door wandel, 30 min kan ik alleen wandelen en dan alleen in het bos waar niet zoveel prikkels zijn. Ben al 4 maanden b.o. vraag me af wanneer het beter gaat pf vooruit

Anoniem
17-11-2021
Reactie:
Ik heb ook onwijs last van wazig zien en een gevoel van vermoeide ogen/hoofd. Ook lijk ik de wereld om mij heen niet in fucos te kunnen brengen ofzo. Het lijkt wel of het allemaal teveel is voor mijn hoofd/ogen om te verdragen

Ilona
07-09-2022
Reactie:
Heb je je schildklier al eens laten testen?

Roxanne
15-11-2022

Jouw reactie:



Verhaal 60 - Soms het gevoel dat ik mezelf gek denk

Sinds juni ben ik thuis met burnoutachtige klachten. Het begon aan het begin van het jaar met vitaminetekorten. Heb over verschillende dingen veel stress gehad, heel druk gemaakt. Totdat het me teveel is geworden.
In het begin zat ik vol spanning, dat is nu wel over. Ook een periode slaapproblemen gehad. Kan nu gelukkig weer slapen, maar mijn lichaam is nog erg moe. Nu nog vooral last van mijn hoofd. Een vol, dof gevoel. Moeite om dingen te onthouden, concentreren. Last van prikkels. Veel piekeren. Hoofdpijn . Afwezig, zweverig gevoel. Wazig zien. Komt dit bekend voor?
Ga binnenkort naar een psycholoog om te praten. Soms het gevoel dat ik mezelf gek denk. Hopelijk heeft het effect, maar daar ben ik niet van overtuigd. Soms denk ik nog wel eens zou het nog een gevolg zijn van de vitaminetekorten.
Mensen zeggen je moet het accepteren, maar dat is heel moeilijk. Ik ga wel 2 keer in de week naar mijn werk, maar weet niet of ik daar wel goed aan doe. Ik zal nog wel rustig aan moeten doen. Ze zeggen dat het rare gevoelig het hoofd wel wegtrekt .

Niesje
18-11-2021

4
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Ik herken dat rare gevoel in mijn hoofd ook. Wazig zien, beetje zweverig, hetgeen wat je ziet niet op kunnen focussen.. Ik merk dat het echt minder erg is als ik er niet meer bezig ben en het dus accepteer ;). Maar ja he, makkelijker gezegd dan gedaan want ik blijf veel momenten hebben dat ik me er onwijs aan erger en het dus niet accepteer. Ik zou willen dat daar een knopje voor bestond ofzo, een knopje met acceptatie erop..

Ilona
07-09-2022

Jouw reactie:



Wil je ook je hart luchten?

+ Mijn verhaal delen


Verhaal 61 - Ik zou zo graag normaal zijn

Hallo
Ik zit momenteel in mijn 4de burn out.
De eerste 10 jaar terug en 9 maanden thuis gezeten dan een hele periode stabiel.Over 5 jaar de 2de ik herkende snel de symptomen en die heeft niet zo lang geduurd .
Vorig jaar nummer 3 na het overschakelen van andere medicatie.
En nu sinds augustus nummer 4 ,ik ben kleuterjuf perfectionist,pleaser.Mezelf graag zien en op de eerste plaats zetten is een hele klus voor mij.
Na allerhande therapie(mindfulness,psycholoog,voetreflexoloog,meditatie,10 tallen boeken ) leek ik op de goede weg .
Ik zou zelfs terug starten en had er zin in maar moest mijn angstremmer afbouwen en daar wringt het schoentje nu.Helemaal niet eenvoudig de ontwenningsverschijnselen zijn net hetzelfde als je symptomen van een burn out .
Dus ik heb het gevoel dat ik terug moet vechten zoals in het begin .
De ene dag lukt al beter dan de andere maar het is verdomd moeilijk.Ik zou zo graag normaal zijn

Tine
18-11-2021

4
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 62 - Het gevoel van uitzichtloosheid dient zich nu aan

Hallo, ik heb al 10 maanden een burn out met diverse klachten die op en neer gaan.
Dan weer angst en trillen en dan weer heel somber en gespannen.
Heb therapie gehad om er mee om te gaan maar het blijft een leer proces.
Het gevoel van uitzichtloosheid dient zich nu aan waardoor ik heel negatief ben geworden of dit ooit weer normaal wordt.
Zijn er mensen die kunnen zeggen dat het weer goed gaat komen en hoelang duurt dit wel niet?

Nico
03-01-2022

4
2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Hey Nico,

Ik kan u geen positief verhaal vertellen, maar wel erkenning geven. Ik ben net ook tien maanden burn-out. Ik ervaar nog heel veel spanning en volledig doorslapen lukt ook nog niet, al is dat wel al serieus verbeterd in vergelijking met eerste maanden. Maar echt herstel is er nog niet vind ik… enorm rap overprikkeld en nog steeds heel moeilijk ontspannen. Ik verlies de hoop soms ook… moedeloos word je ervan.

Heel veel sterkte alleszins!

Groetjes,

Michiel

Michiel
03-01-2022
Reactie:
Ik heb precies het zelfde wat een hel .
Ben volledig mezelf kwijt , ik voel me elke dag grieperig en vooral veel onrust en angsten in buikstreek .
Ga nu vlg week naar GGz om ingesteld te worden op medicatie.
Verder volg ik alles wat in mijn vermogen ligt , trauma verwerking enz ik keer letterlijk binnenstebuiten.
Wat kan ik nog meer doen .
Terug val sinds 3 wkn wat een ellende weer terug bij af .
Heel veel kracht en sterkte toe gewenst🙏

Jacqueline
14-09-2022

Jouw reactie:



Verhaal 63 - 'de bom' sloeg in

In oktober 2021 kreeg ik last van erg hoge ademhaling door verschillende stressfactoren, die extreem hoge ademhaling (chronische hyperventilatie) hield aan voor een maand of 2 waarna 'de bom' insloeg; zware paniekaanval op het werk en een reactie van je lichaam dat het zo echt niet meer kan.

De maanden erna heb ik last gehad van allerlei soorten klachten, maar de meest bijzondere, die ik nergens tegen kom, is nauwelijks meer kunnen praten door mijn verkeerde ademhaling. In het begin kon ik nauwelijks nog een woord zeggen zonder totaal overstuur te raken en nagenoeg altijd volledig in de rode vlekken te schieten. Heel vreemd. Dit hield echt aan voor maanden waardoor leuke sociale dingen ondernemen (wat belangrijk is tijdens een burn-out) gewoon niet ging, ik kon gewoon echt nauwelijks praten. Het verschilde wel of ik bijvoorbeeld met mijn vriendin was of met collega's... Inmiddels gaat dat in fases weer wat beter (nu helaas een terugval), maar ik kan nog steeds niet één op één een lang gesprek hebben met iemand zonder volledig buiten adem te zijn na een half uurtje. Dit, en al mijn andere klachten, zorgen voor best een geïsoleerd leven omdat het sociale leven erg wordt ingeperkt. Érg benieuwd of ik hier lotgenoten mee heb...

Ik ben me ervan bewust dat mijn burn-out nog lang niet voorbij is, als ik de jarenlange ervaringen van jullie lees. Soms lijkt het gewoon echt voor altijd te duren en kan je je gewoon écht niet voorstellen dat het ooit nog goed komt. Probeer je dan vast te houden aan het proces, het gaat héél geleidelijk met héél veel terugvallen maar vaak als je kijkt naar hoe je een half jaar geleden was, ben je nu weer wat verder. Het is even niet anders, komt goed!

Wim
30-06-2022

4
3
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Hi Wim, heel herkenbaar. Je ademhaling staat in vecht en vluchtstand. Foutief.... Je moet het gaan temmen door ademhalingsoefeningen te gaan doen. Als je het echt goed wilt doen dien je dat 3/4 x 10 min per dag te doen. Je zult zien dat het snel verbetert. Wat betreft de ademhalingsoefeningen; leer de Buteyko methode. Op internet is terug te zien wat dit inhoud.

J
01-07-2022
Reactie:
Bedankt voor je reactie. Inderdaad doe ik al een half jaar diverse ademhalingsoefeningen die ook zeker werken. De Buteyko methode helpt ook, maar geven mij tegelijkertijd heel paniekerige gevoelens, een uurtje nadat ik het gedaan heb. Het gevoel alsof m'n lichaam heel erg van slag is dat m'n ademhaling ineens 'goed' is, kan het niet anders uitleggen. Daarom zag ik hier na twee keer proberen vanaf, maar misschien moet ik door die fase heen, want van m'n ademcoach hoor ik ook al veel goede verhalen over die methode.

Wim
02-07-2022
Reactie:
Ja! Doorheen gaan! Het is inderdaad een fase en het is het totaal waard om door een periode van ongemak te gaan. Je zult je daarna veel beter voelen!

Anoniem
15-08-2022

Jouw reactie:



Verhaal 64 - ik heb een flinke rugtas

Ik heb sinds een paar weken een burn out. Althans waarschijnlijk al langer. Ik ben ondernemer en heb een flinke rugtas met gebeurtenissen wat ik slecht verwerkt heb en dit niet in de gaten heb gehad. Altijd loop ik door en wil ik het goede voor de mens en daar word over heen gewalst. Een bedrijf 2 dochters 1 en 3 en nu alles loopt ben ik ingeklapt. Erg veel paniekaanvallen en opgejaagd zenuwachtig gevoel. Ik kan niet meer genieten. Ik heb nu medicatie sinds 3 weken en nu gaat het beter. Alleen zit ik nog soms ineens vanuit niets dat ik een steek krijg linkerkant onder de borst en gelijk een warmte zweetgolf over mn lichaam, dit komt zo sporadisch af en toe voor zo vanuit niets als ik tv kijk. Kent iemand dit?

Francis
> 2 jaar geleden

3
3
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Ik ken dat en een brandend hart. Stress resten denk ik. Sterkte!

Lena
> 2 jaar geleden
Reactie:
Ja ik herken dat zeker. Het heeft echt te maken met angstaanvallen.

Claudia
> 2 jaar geleden
Reactie:
Zeker herkenbaar! Heb het zelfs afentoe als ik rustig in bed lig…ineens steken en zweet breekt me dan uit, hartkloppingen….rustig blijven, adem halingsoefeningen willen nog weleens helpen en als het echt niet anders kan neem ik een oxazepam of echt slaap pil als het savonds in bed is…sterkte

Lily
28-06-2021

Jouw reactie:



Verhaal 65 - Hoe kom ik weer waar ik ooit was?

Waar zal ik beginnen.... al vanuit mijn jeugd ben ik ontwikkeld met onzekerheid en klaar willen staan voor anderen. Ook andermans mening weegt altijd zwaar.
ik ben aan een beroep begonnen wat eigenlijk niet bij mijn persoonlijkheid past, heb verzuimd goede opleidingen te doen (ondanks advies Atheneum vanaf de basisschool) en ben in uiteindelijk in een leidinggevende functie terecht gekomen. ik heb veel kunnen en mogen doen maar waardering van lager- en hogerhand nooit gevoeld en na dik 12 jaar door het bedrijf aan de kant gezet. dit was tegelijk met de mededeling van mijn vrouw dat ze wilde scheiden en met een ander verder wilde. dit alles is zo'n 4 jaar geleden.
aan een nieuwe baan begonnen, nog een keer aan een nieuwe baan begonnen maar telkens loop ik vast en lukt het niet . ik wil het zo graag goed doen en net als de buitenwereld succesvol zijn. nu zit ik thuis in de ww met allemaal nare gevoelens, veel verdriet (ik blijf maar huilen om het minste of geringste) en ben onzeker over alles. en ik blijf maar moe, wil veel maar niks lukt en het enige resultaat is hoofdpijn. en niks doen geeft ook geen goed gevoel.....
echt, hoe kom ik weer waar ik ooit was, relaxed en bezig, gelukkig en vol vertrouwen...........

Mars74
> 2 jaar geleden

3
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Lieve Mars,

Ik begon je verhaal te lezen en dacht gelijk, oh dit herken ik! Ik had een gymnasium advies en ben uiteindelijk mavo afgestudeerd. 20 jaar verder kreeg ik de diagnose adhd.
Toen las ik over je werk en je scheiding. Het spijt me dat er zoveel tegelijk op je bord is komen te liggen en ik voel je verdriet.
Lieve Mars, ga alsjeblieft naar de huisarts en bespreek deze gevoelens en vraag om een doorverwijzing naar de ggz. Je hoeft er niet alleen voor te staan
Heel veel sterkte <3
T

T
12-01-2021

Jouw reactie:



Wil je ook je hart luchten?

+ Mijn verhaal delen


Verhaal 66 - Komt het goed???

Hallo lotgenoten, wat fijn(raar om te zeggen) om te lezen dat ik niet alleen ben.

Ik zit nu 5 maanden thuis.
Corona.....ik dacht sporten kan geen kwaad en besloot dat nu de juiste tijd was om mijn overgewicht (97.4 kg)aan te pakken. Ik ging met een pt aan de slag. 3 keer in de week flink sporten. Dat ging prima de kilo's vlogen eraf. In 3 maanden 10 kilo kwijt. Yes!!!! Maar toen ging het mis. Tijdens één van mijn sessies werd ik onwel. Ik had voorheen al regelmatig last van duizelig zijn, hartkloppingen etc. Maar had geen idee dat dit de voorbode was van mijn aankomende burn out. Was ook al bij de hsarts geweest die toen ook al aangaf dat ik het rustig aan moest doen maar eigenwijs als ik was ging gewoon door. Rustig aan doen??? Hoezo, ik voelde me verder prima en kon het ook aan allemaal, dacht ik🙈.

Wat ik nog niet verteld heb is dat ik naast dat 3 keer in week sporten moeder ben van 4, alleenstaand, 6 dagen in de week werkte, mantelzorger van mijn vader en destijds zieke tante, af en toe ook nog wel eens uit wilde. 10 jaar lang heb ik dit volgehouden. Achteraf gezien gekke werk natuurlijk!!!!!!!!!

Mijn lichaam is er nu klaar mee en heeft de regie overgenomen 5 maanden geleden. Ik kon niets meer. Duizelig, zweten, hartkloppingen, hyperventileren, ik kreeg geen hap meer door mijn keel, heel angstig, niet of heel weinig slapen. Angst dat dit het was. Na vele doktersbezoeken en onderzoeken bijna geen afwijkingen gevonden. Wel een hele hoge bloeddruk, verhoogde bloedsuikerwaarde.
Wat overkwam mij???? Ik snapte het niet en nu nog niet. Mijn logische verstand denkt het wel te snappen maar mijn gevoel niet.

Nu 5 maanden verder en heel veel gelezen te hebben op het internet gaat het iets beter. Ik ben nog steeds heel bang en vraag me af of het weer goedkomt. Mijn lichaam maakt me erg onzeker. Ik ben nu naast de eerste 10 kilo van het sporten, nog eens 10 kilo afgevallen en ben als de dood dat ik nog meer afval en dit puur omdat ik niet op deze wijze wens af te vallen. Er voor moeten werken is prima maar niet dat het vanzelf gaat.
Hartkloppingen zijn minder geworden, mijn bloeddruk en bloedsuikerwaardes zijn weer terug naar normaal. Duizelig ben ik nog af en toe. Hyperventileren en verkeerd ademen maken me ook heel bang. Ik pieker heel veel.
Ik heb heel weinig energie, last van mijn maag en darmen. Eten gaat beter maar ik eet niet omdat ik er zoveel plezier in heb maar meer omdat het moet. Ik geniet haast nergens meer van. Pffffffff!!!
Het lijkt allemaal zo uitzichtloos terwijl ik wel stappen vooruit heb gemaakt.
Er is nog zoveel dat ik in de afgelopen 5 maanden heb meegemaakt, teveel om nu op te schrijven. Wat kan je leven plots omslaan.
Ik hoor constant dat herstellen tijd kost en dat snap ik maar 5 maanden is voor mijn gevoel best lang😔
Herkenbaar?

Lieve groet,
Lain

Lain
24-01-2021

3
6
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Het komt goed! Je lichaam heeft ook lang afbraak gedaan! Nu moet het weer volledig herstellen 💪🤞

Jenny
18-02-2021
Reactie:
Ik ervaar vrijwel hetzelfde als jij wat betreft fysieke klachten. Het maakt mij erg onzeker. Het laatste half jaar sta ik ook nog eens dagelijks met een dronken gevoel in mijn hoofd op. Dit duurt de hele dag.
Al 4 jaar ben ik aan het uitzoeken (met PRI therapie) hoe ik kan herstellen.
Ineens ging ik echt door mijn hoeven en kreeg angstaanvallen, gevoel zo niet meer te willen leven omdat mijn leven zeer beperkt is geworden met de moeheid, gauw overstuur voelen, dagelijks mij beroerd voelen en niet meer wil afvallen, na 14 kg.
Ik ben bang dat dit nooit meer over gaat.
Toch...ervaar ik hele kleine stapjes vooruit te gaan en wil daar ook naar blijven kijken.
Maar mijn god, hoe lang moet zoiets duren..

Bontje
27-02-2021
Reactie:
Helemaal herkenbaar dit... mijn eerste twee episodes van overspannenheid vorig jaar is de duizeligheid 2-3 weken aangehouden. Nu zit ik daar ook al op en nog geen verbetering. Het is heel beangstigend... aan de andere kant komt het zoveel voor met burn out klachten.

Shannen
15-04-2021
Reactie:
Wat herkenbaar allemaal, ik heb bijna dezelfde klachten ik heb daarnaast ook veel last van me nek. Heb jij inmiddels de weg omhoog gevonden ben erg benieuwd.

Sebastiaan
18-04-2021
Reactie:
Ooooh Lian,

Wat herken ik mezelf in jou. Altijd doorgaan/ klaarstaan/goed willen doen / niet willen teleurstellen en zo kan ik nog wel even doorgaan......

Ook ik ben nu 5 maanden verder in mijn burn out en heb ups en downs. En die zullen er blijven komen vlgs mijn psycholoog. Wat eerst bergen waren worden nu heuvels en gaan daarna steeds vaker op molshopen lijken. Makkelijk gezegd maar niet zomaar gedaan als je je gevoel serieus blijft nemen..... Ik merk dat ik mijn klachten/wat ik voel te serieus benader.

Het niet kunnen eten herken ik ook. Tijdens mijn onrust lukt het me niet te eten. Ik moet mezelf dwingen want niet eten betekent afname van de energie en dat is niet helpend.

En ja..... Dat accepteren van de burn out en het langdurig proces naar herstel vind ik ook wel een dingetje.....

Ik hoop dat we beide na deze periode kunnen zeggen dat we er sterker uit zijn gekomen!!

Trees
08-07-2021
Reactie:
Dat dronken gevoel 's morgens... dat is precies wat ik voel... zo raar is dat. Heb jij/jullie ook dat dat in de loop van de dag wegebt? Ik heb het nu voor de 2de keer. Vorige maand ongeveer 1,5 week gehad, eerst zowat de hele dag, na een aantal dagen ebte het steeds wat eerder weg. 16.00 uur, dag erna 15.00, dag erna misschien iets van 13.00... daarna zon hele week nergens last van gehad, voelde me daarna weer gewoon oke totdat het helaas weer terug kwam... herkent iemand dit?
Ik ga morgen weer naar de huisarts omdat ik toch nog steeds niet kan begrijpen dat dit van een burn out kan komen. Voor mijn gevoel is er iets lichamelijks aan de hand. Vind het gewoon zo gek dat ik me s morgens zo voel en s middags is het helemaal weg...

Caro
23-03-2022

Jouw reactie:



Verhaal 67 - Ik ben nu met name op zoek naar herkenning

Hallo,

Inmiddels zit ik ongeveer 9 maanden in een burn-out en heb ik het gevoel al een lange weg te hebben afgelegd. Ik ben nu met name op zoek naar herkenning.

Bij mij begon mijn burn-out met een soort blackout en daarna een periode van duizeligheid/licht gevoel in mijn hoofd. Dit duurde een aantal weken en ik werd hier erg angstig door. Bloedonderzoek wees niets uit. Na een paar weken werd het wat minder maar vanuit het niets kreeg ik last van mijn armen en benen (tintelingen/stijfheid/branderig). Eigenlijk allerlei rare sensaties. Hierdoor werd ik nog onzekerder en raakte in totale angst. Dr. Google vertelde mij dat het MS zou kunnen zijn. De huisarts en bedrijfsarts maakten zich echter geen zorgen maar constateerde beide dat ik een burnout heb. Ik was ook ontzettend moe, soms benauwd, slecht slapen etc. Ondanks deze diagnose, bleef ik bang voor MS en deze angst heeft een aantal maanden mij volledig in beslag genomen. Uiteindelijk bij neuroloog geweest en MRI gehad maar ook dit liet niets bijzonders zien.

Immiddels zijn we maanden verder en probeer ik de diagnose burnout te accepteren. De meeste klachten, zoals vermoeidheid, duizelig, benauwdheid etc. ben ik een eind heen kwijt. Echter, de klachten aan mijn armen en benen (de rare sensaties) blijven hangen. Het lijkt wel alsof de klachten waar ik bang voor ben, het langst duren. Ook heb ik de laatste weken veel last van trillend/bevend gevoel in armen en handen, soms ook in benen. Soms zie je het, soms voelt het meer als intern trillen/beven. De angst is er nog regelmatig maar neemt me minder in beslag en kan het dus parkeren.

Zijn er mensen die mijn klachten aan armen en benen herkennen? Ik lees daar nl weinig over.
Volgens de huisarts moet ik het loslaten...makkelijker gezegd dan gedaan ;-)
De klachten komen en gaan maar kan er niet echt de vinger op leggen. Verder ben ik erg gelukkig, geen nare dingen meegemaakt oid. Maar volgens huisarts hoeft dat niet en kunnen drukke jaren op een gegeven moment ook gewoon z'n tol eisen. Het zal...nooit gedacht dat dit mij zou overkomen.

Sterkte allemaal!

Jackie
15-03-2021

3
16
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Hoi, ik herken me wel een beetje in je verhaal. Ik ben nu 6 maanden thuis en de klachten waar ik heel bang voor was waren de spierspasmen.Mijn armen, benen, polsen schokten soms alle kanten uit.Ik was ervan overtuigd dat ik een spierziekte had.Na 2 bloedonderzoeken en onderzoek door neuroloog bleek het ook stress te zijn.Ondanks wat iedereen zei twijfelde ik toch soms nog.
Daarna heb ik ook heel vaak de trillen en beven gehad.ook vaak inwendig...dat kwam precies uit het niets en bleef enkele dagen aanhouden...heel vervelend...
Het gevoel in je armen en benen die jij beschrijft herken ik voor een deel...ik heb een tijdje precies altijd kippenvel gekregen aan mijn benen, een heel vreemd gevoel...daarnaast zijn mijn benen zo moe, alsof ik de marathon gelopen heb en ook vaak stijf.
Ik had ook heel wat andere klachten, maar die zijn bijna allemaal verdwenen...behalve dus die spasmen(wel veel geminderd), waar ik dus het meest angst voor had/heb en die moeheid en stijfheid in mijn benen...
Tijd en geduld zegt mijn huisarts me...
Alles komt wel weer goed...
Groetjes

Katrien
16-03-2021
Reactie:
Hoi Katrien,

Fijn om een stukje herkenning te lezen. Het is dus blijkbaar heel raar wat een lichaam allemaal voor gekke klachten kan geven. Het is bij mij ook niet erger geworden en dat stelt me wel wat gerust maar de onzekerheid en angst blijft soms nog opkomen.

Hoe vind jij je weg daarin? Tips om angst los te kunnen laten?

Jackie
16-03-2021
Reactie:
Mij helpt het me om er veel over te lezen.Er zijn symptomen die iedereen herkent, maar er zijn er ook die dan een heel stuk minder voorkomen.Die maken mij het meest angstig.Die spierspasmen die ik had, daar las ik nooit iets over, tot ik enkele dagen een artikel las waar het beschreven werd.Dat was voor mij een opluchting, want ondanks de gerustellende woorden van de artsen en de onderzoeken bleef ik me daar zorgen om maken...

Mij helpt het ook enorm om te praten met mensen die hetzelfde meegemaakt hebben.
Al is het maar om die herkenning.Zulke mensen weten wat het is, hebben gevoeld wat ik nu voel en zijn eruit geraakt.

Afleiding helpt mij ook. Wanneer ik afgeleid ben denk ik niet aan de mankementen😄waardoor ze minder worden.
Wanneer ik dan weer een minder moment heb kan ik me zelf geruststellen door de gedachte dat de symptomen echt door de stress komen, want dat ze veel minder zijn als ik er niet aan denk...(sorry beetje moeilijk uitgelegd)

Het is wel al een hele geruststelling dat veel andere symptomen min of meer weg zijn...en hou me dan voor dat de rest gewoon nog wat meer tijd nodig heeft om te verdwijnen...

We komen er wel...

Anoniem
17-03-2021
Reactie:
Hoi,

Ik zit nu zelf bijna een jaar in een burn-out en heb van alles gehad qua klachten. Ben ook door de medische molen gegaan mri enz. Nu heb ik vooral heel veel last van duizeligheid/licht in het hoofd. En dit heb ik vooral als ik ga zitten of liggen. Het is echt een "wiebelend" gevoel in mijn hoofd alsof ik heen en weer dein op golven heel naar. Daarbij heb ik ijskoude tintelende voeten en regelmatig een hele stijve nek.
Mijn duizeligheid is even een paar weken minder en zelfs weg geweest maar helaas sinds een week weer aanwezig. Mogelijk heb ik teveel gedaan of onbewust toch stress gehad. Herken jij je ook in deze deze duizeligheid?

Gr

Claudia
17-03-2021
Reactie:
Hoi Claudia,

De duizeligheid die jij beschrijft heb ik in de eerste maand gehad. Dat was bij mij de start zeg maar. De huisarts dacht toen eerst nog aan positiedraaiduizeligheid maar ik wist dat dat het niet was. Vooral inderdaad bij liggen en zitten voelde ik het, alsof ik op een boot zat. Dat je daar al bijna een jaar last van hebt,lijkt me heel naar.

Hoi Katrien,

Dat herkenning zoeken door veel te lezen doe ik ook. Aan de ene kant verzamel ik artikelen van "hoopvolle" of herkenbare artikelen, aan de andere kant geeft het ook veel onrust als ik dan niets vind. Ik heb in google alle trefwoorden al wel gehad volgens mij haha.

Mijn klachten aan armen en benen vind ik het meest vervelend. De laatste weken trillen vnl mn armen en handen snel, voelt een beetje als zwakte in mijn armen. Heel irritant. Ook word ik iedere nacht rond 5 uur of half 6 wakker en dan voelt mijn lijf zo naar aan. Alsof ik onder een bus vandaan kom. Ook weer armen en benen. Bah....

We proberen de moed er maar in te houden.

Jackie
19-03-2021
Reactie:
@Katrien: in het zoeken kwam ik trouwens uit bij video's op Youtube van Improvement path. Engelstalige video's waarin wordt ingegaan op angst en de uitwerking daarvan op je lijf. Hier hebben ze het ook over spierspasmen en tintelingen etc. Misschien heb je er iets aan...

Jackie
19-03-2021
Reactie:
@Jackie, merci voor de tip.Ik zoek het zeker eens op.

Anoniem
21-03-2021
Reactie:
Hi,

Echt heel herkenbaar deze verhalen. Mijn klachten begonnen vorig jaar juli met duizeligheid en vermoeidheid. Die duizeligheid heeft me heel erg bang gemaakt en ik heb ook bloed laten prikken en. Na een week of 3 ging de duizeligheid weg, maar de angstklachten bleven. Ik tussen jullie vorig jaar en nu heb ik allerlei verschillende vage klachten gehad waaronder ook spastische spieren op allerlei plaatsen. Dat heeft me heel erg bang gemaakt want je leeft inderdaad dat dit een teken kan zijn van een spierziekte. Dit heb ik ook besproken met mijn huisarts en zij hebben een aantal neurologische test gedaan en gaven aan dat ik kans zo klein is. Ondertussen heb ik ook gemerkt dat in periodes van angst En stress die spasmen erger werden. Ik heb me zo druk gemaakt over al dit soort lichamelijke klachten en tintelingen waren daar ook één van, dat ik weer een periode van overspanning meemaak. Wat ik heel erg heb gemerkt is dat de aandacht het probleem juist erger maakt. Het is echt heel moeilijk om die aandacht te verleggen. Ik ben in behandeling bij een psycholoog voornamelijk voor mijn angst klachten. Dat gaat nu een stuk beter.

Shannen
15-04-2021
Reactie:
Beste allemaal,

wat een lijdensweg he. En herkenbaar.. En nu een jaar burn-out. Dr Google vertelde mij ook dat het MS zou kunnen zijn maar een CT-scan een neurologische tests door de neuroloog en later door de huisarts sluiten dit uit. Heb nu psychosomatische fysiotherapie om mij te leren ontspannen. Goed ademhalen is verschrikkelijk belangrijk, ik merk vaak aan mezelf dat ik veel te oppervlakkig ademhaal. Doe dus mindfulness/ademhalingsoefeningen. Tevens loop ik bij een goede psycholoog nu, ik heb nooit mijn scheiding goed verwerkt (schuldgevoel). Heel veel sterkte iedereen en wees lief voor jezelf.

Arend
04-05-2021
Reactie:
Hoi Arend,

Mag ik vragen welke lichamelijke klachten jij met name ervaart?

Ik mediteer me suf en voel wel meer ontspanning dan maanden geleden maar toch lijken mijn klachten daar niet op te reageren. Soms gaat het een paar dagen of week een stuk beter en dan ineens zikn de klachten er weer. Ik kan het niet meer relateren aan druke of spanning. Volgens de bedrijfsarts zijn deze klachten een eigen leven gaan leiden, somatische klachten en een verkeerd afgesteld pijn-alarm systeem.

Voel jij nog angst dat het voortvloeit uit een lichamelijke ziekte of geloof je echt in de burnout?
Ik heb soms nog momenten dat ik twijfel en toch bang ben voor iets ernstigs.

Jackie
04-05-2021
Reactie:
Hoi Jackie,

ben diverse keren bang geweest voor een lichamelijke aandoening ja. Heb een periode gehad dat ik bijna elke 2 weken bij de huisarts zat. Heel bang voor MS.. Wat ik met name ervaar is dat geest en lichaam niet 1 geheel zijn. Alsof een deel van mijn brein slaapt. Vooral minder gevoel in mijn onderbenen. Dit is een naar gevoel met lopen en fietsen. Mijn therapeute vergelijkt het met een tuimelaar-poppetje: deze is zwaar aan de onderkant, kun je omduwen maar telkens veert hij weer overeind. Bij mij is het andersom, zwaar in mijn hoofd en licht in mijn lijf. Heb ook regelmatig dat ik moeilijker uit mijn woorden kan komen. De sessies bij de psychologe helpen mij wel, stukje traumaverwerking. Ook moet ik als gezegd veel aandacht besteden aan mijn ademhaling.
Misschien kan voor jou psychosomatische fysiotherapie helpen?

Arend
06-05-2021
Reactie:
Hoi Arend,

Klinkt als vervelende klachten. Hopelijk helpt de therapie die je volgt.
Ik heb al ruim een half jaar psychosomatische fysio. Het helpt voor de ontspanning, alleen worden mijn klachten niet veel minder. Mn de onvoorspelbaarheid vind ik lastig. Soms is het een dag of paar dagen wat beter (krijg je weer hoop) en dan, uit het niets, zijn de klachten er weer. Ik heb mn veel last in de nachten. Dan val ik fijn in slaap maar vanaf einde nacht veel last van benen en soms armen.

Ik vind het een moeilijke weg.

Jackie
11-05-2021
Reactie:
Tja de balans tussen lichaam en geest is weg he. Waardoor je allemaal vage lichamelijke klachten krijgt. Wat zich dan uit in zwakke plekken in je lichaam. Bij mij is dit mijn onderrug. De duizeligheid is het ergste en het gevoel dat je met je hoofd in een glazen stolp leeft. Wat helpt is praten, afleiding zoeken.
Succes hoor.

Arend
11-05-2021
Reactie:
Veel dingen als tintelingen, doof gevoel, pijn, zwakte ed horen ook bij fibromyalgie en dit komt juist vaak tot uiting bij chronische stress of burn out.

Nina
16-05-2021
Reactie:
100% herkenbaar.

Ik ben 1.5 jaar geleden omgevallen met/door een burnout, het begon (dacht ik ook met extreme duizeligheid), maar bij nader inzien had ik al veel langer wazige klachten, zoals inderdaad pijnen in armen en benen, pijnlijke en stijve gewrichten. Krampen op plekken waar je ze niet wil hebben en veel meer.
Na een hele langen tijd ineens vaak een super-opgejaagd gevoel en hele erge trillende vingers, ook armen en benen. Met heel veel moeite mezelf wijsgemaakt dat het de stress moet zijn. Daarna werd het beter, maar het is weer terug, samen met vreemde pijnen in ledematen, net geen spierpijn, vreemd en dus eng.

Ik denk nog steeds dat door de stress de hormoonhuishoudig aan gort is. Zeker de bijnieren, die ook testoteron produceren. Doen die het niet goed, dan merkt je dat aan je spieren.

De angsten zijn het ergst, die houden deze cirkel mooi rond. En als ik iets nieuws voel, dan blij ik daarop focussen, waardoor het zeker niet weggaat.
Ik kan klachten oproepen als ik wil. DUs je opmerking dat de klachten waar je bang voor bent het langst duren is ok herkenbaar. De oplossing die soms bij mij werkt is veel afleiding, in de hoop dat je de kalchten vergeet door er minder op te letten. Helaas is er weinig energie voor leuke dingen. Dus ja, herkenbaar

Jan
21-12-2021
Reactie:
Allemaal zo herkenbaar. Die extreme duizeligheid en tintelingen en stijfheid in de armen en benen. Daarnaast heel snel vermoeid. Sinds kort thuis. Zolang doorgegaan dat ik zo duizelig was en echt niet meer kon. De huisarts dacht aan overspannenheid of burn out. Nu ook een verwijzing naar de neuroloog vanwege die armen en benen.

R
20-06-2022

Jouw reactie:



Verhaal 68 - Fijn dat er lotgenotencontact mogelijk is

Hallo allemaal,

Het is fijn om te zien dat er lotgenotencontact mogelijk is rondom het onderwerp burn-out, ik ben hier al een tijdje naar op zoek.

Ik ben 2x overspannen geweest en dat voor mijn 30e levensjaar, de 2e keer vooral omdat ik de 1e keer niet hard genoeg op de rem heb getrapt. Inmiddels ben ik ongeveer anderhalf jaar verder na de laatste haarde crash. Met pieken en dalen zit er een stijgende lijn in. Ik heb goede hulp gehad en dat heeft me enorm geholpen.
Wel merk ik dat er nog steeds dalen zijn, die soms dieper zijn en soms minder. Ik heb sinds september een nieuwe baan waar ik het ontzettend naar mijn zin in.
Echter, als ik dan weer in een dal zit en het herstel daarvan duurt wat langer dan gedacht, ga ik me afvragen of ik wel 4 dagen kan werken, of 3 dagen niet beter zou zijn. Ook ben ik eindelijk op een punt dat ik misschien wel kinderen zou willen, echter de impact van een kind kan ik er momenteel niet bij hebben.
Zijn er meer mensen die met zulke levensvragen worstelen? En die telkens weer tegen zichzelf aanlopen. Het streven, moeten, willen, en dan uiteindelijk niet kunnen.

Fijn om mijn verhaal te kunnen delen!

Anne
23-05-2021

3
4
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Hoi Anne,

Erg herkenbaar je verhaal.
Als je gevoel zegt 3 dagen, dan zou ik dat vooral volgen!
Ik zit er zelf al dik een jaar in, ben 35 en heb een enorme kinderwens. Ook ben ik single en heb dan toch t gevoel dat ik moet daten(gezien m’n leeftijd), terwijl ik er eigenlijk echt geen energie voor heb..
Wat voor hulp heb jij gehad?
Je kan me ook persoonlijk benaderen, mocht je willen sparren.

Liefs!

Hanneke
23-05-2021
Reactie:
Hi. Ik herken dit heel erg. Kreeg een burn-out toen ik 28 was en wordt nu bijna 31 en zit er nog steeds in. Ik zou graag met jullie in contact komen. Waar wonen jullie? Ik in Groningen.

Emma
25-05-2021
Reactie:
Hoi Hanneke en Emma,

Dank voor jullie reacties.
Het is zo fijn om te weten dat je niet de enige bent die hier mee kampt.

Wat mij het meest heeft geholpen is een analyse van mij als persoon/mijn karakter en mijn patronen. Hiermee heb ik samen met mijn behandelaar gekeken naar een soort handleiding voor mezelf, om anders met valkuilen om te leren gaan en minder of minder snel mijn grenzen over te gaan.

Ik merk ook heel erg dat ik niet zo goed mee kan komen met mensen van mijn leeftijd, qua energie en hoeveelheid prikkels. Nu met corona is er veel minder te doen, maar als alles straks weer kan is dat voor mij weer een gevaar om mijn grenzen over te gaan. Ik wil altijd alles goed bij houden qua contact met mensen, uitstapjes, etc..

Jullie mogen mij ook contacten als je daar behoefte aan hebt :)

Groetjes Anne

Anne
30-05-2021
Reactie:
Beste Dave,
Ik herken mezelf bijna helemaal in je verhaal. Ik sukkel reeds 10 maanden met een burn out. Heb al verschillende keren thuis gezeten, maar uit angst om mijn baan te verliezen telkens opnieuw maar tegen beter weten in herbegonnen. Ook nu weer. Terwijl mijn lichaam volledig op is. Mijn lichamelijke klachten zijn: paniekaanvallen gepaard met heftige zweetbuien, 24u op 24 vermoeid zijn en indommelen maar nooit kunnen doorslapen, pijn in slokdarm en mond, tandpijn, slikproblemen, kortademigheid, verkoudheidssymptomen die al vele maanden aanhouden, verkrampte nekspieren, aanhoudende hoofdpijn en duizeligheid, vermoeide armen en benen en mogelijk ben ik er nog enkele vergeten. Ben al onderzocht door een neuroloog: niks speciaals te vinden. Heb al een hersenscan en longscan laten doen: alles ok. Tanden zijn ok. NKO is ok, bloedwaarden zijn ok. En toch voelt het alsof ik terminaal ben en regelmatig heb ik dan ook zelfmoordgedachten want een leven zoals dit kan ik niet langer meer aan. Ik heb reeds de hulp van een psycholoog ingeroepen, maar moet op dit moment nog steeds een maand wachten voor ik nog maar een eerste keer op gesprek kan. Ondertussen ben ik verondersteld om verder te werken en te presteren, zowel professional als privé. En dat terwijl ik meerdere huilbuien per dag krijg van pure uitzichtloosheid. Kon ik toch maar enige hoop koesteren om uit deze situatie nog uit te geraken...

Marc
04-01-2022

Jouw reactie:



Verhaal 69 - Vermoeide ogen

Ik zit sinds april vorig jaar met een burn-out. Ben de hele dag duizelig, alsof mijn oogspieren vermoeid zijn. Weinig energie. Maar wat vooral vreemd voelt is alsof mijn benen het minder goed doen. Met fietsen is het net of mijn onderbenen niet meewerken. Ook het lopen gaat vaak niet vanzelf. Het gevoel alsof ik zweef. Vaak niet op de juiste woorden kunnen komen en vergeetachtig. Wat een ellende is dit. Komt dit herkenbaar voor bij jullie? Onderzoeken bij een neuroloog, KNO arts hebben niets uitgewezen. De volgende stap is de oogarts, gisteren om een verwijzing gevraagd. Ik lees graag jullie reacties.

A.G.
17-06-2021

3
6
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Ja, dit is herkenbaar. Dit had ik ook. Het gevoel alsof je er niet helemaal bij bent. Je staat wel op de grond, maar je lijkt er een beetje boven te zweven. Dit wordt met de tijd echt minder. Ook dat vergeetachtige. Dat komt ook doordat je hippocampus niet goed meer functioneert (geheugen). Hopelijk neemt het bij jou ook snel af.

M.v.g.

Sandra
21-06-2021
Reactie:
Dank je wel, word er soms moedeloos van maar we moeten door he.

A.G.
22-06-2021
Reactie:
Ik herken dit ook. Een heel slap en tintelend gevoel in de benen. Mijn voeten zijn ook ijskoud alsof alles in mijn onderbenen niet goed meer werkt. Brandende vermoeide ogen die maar niet overgaan en doodmoe. Ben inmiddels een jaar verder om moedeloos van te worden.

Claudia
23-06-2021
Reactie:
gedeelde smart is halve smart. Ben ook dik een jaar verder. De duizeligheid is het ergste.

A.G.
29-06-2021
Reactie:
Hoihoi,

Hoe is het nu met je klachten? Ik lees van veel mensen veel dezelfde klachten en toch ook weer verschillende kwaaltjes. Ik gok dat dit bij de burn out hoort gezien de vele meldingen van mensen die last hebben van fysieke dingen. Hoe lang heeft het bij jou geduurd voor je je beter ging voelen(als dit al het geval is) ik zit nu 3,5 maanden thuis en mentaal gaat het al iets beter! Denk dat dit ook komt door de therapie. Alleen lichamelijk zal het vast wat langer duren…

Groetjes,

Susanne


Kwaaltjes zijn herkenbaar
08-10-2021
Reactie:
hoi, nog erg licht in het hoofd, blij vlagen wel weer wat helder en wat meer energie en zin om nieuwe dingen te ondernemen. Maar loop snel weer tegen mijn grenzen aan. 2 week geleden me weer laten onderzoeken door een neurologe maar zij kon geen afwijkingen vinden. Vaak 1 of 2 dove tenen wat lopen dan lastiger maakt. Hoe lang het duurt, tja dit gaat met ups en downs. Goed dat je therapie volgt, dat helpt mij ook. Sterkte met je herstel!

A.G.
12-10-2021

Jouw reactie:



Verhaal 70 - Ik heb het nu al maanden;

Hallo allemaal,

Ik ben benieuwd of jullie trillen/beven tijdens jullie burn-out herkennen. Ik heb het nu al maanden; soms is het een paar dagen wat minder, en dan weer meer. Ik merk dat mijn voeten trillen, zonder dat ik inspanning verricht. Soms ook mijn handen/armen. Daarnaast voelt mijn lichaam, mijn spieren, snel overbelast waardoor ik ga trillen. Maak ik bijv. de badkamer schoon, dan gaat de boel trillen. Heb ik baantjes getrokken in het zwembad, tril ik daarna over mijn hele lijf.
Het voelt aan alsof ik volledig verzwakt ben op dat vlak. Ik had nooit veel spierkracht maar het lijkt nu helemaal verdwenen. Ik merk dat ik me er ongerust over maak. Bang om iets anders te hebben dan een burn-out zoals Parkinson.

Herkennen jullie deze klachten?

Linda
24-06-2021

3
8
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Ik herken dat wel….ik heb het zelfs als ik in rust ben, vaak in 1 arm, schoot bij mij eerst ook allerlei ziektes door mijn hoofd( bijv MS), maar denk echt dat het erbij hoort…

Lily
26-06-2021
Reactie:
Ik heb het in rust in mijn voet,vnl rechts maar ook beetje links. Soms ook in mijn handen. Het wisselt heel erg. Soms paar dagen last van en dan weer niet. Voet is er eigenlijk continu. Heb jij het ook na inspanning?
Het lijkt wel alsof mijn lijf alle kracht kwijt is en alles snel teveel is ofzo.

Linda
26-06-2021
Reactie:
Ik heb terug val van mijn burn out trillen en beven handen en voeten dat hoort erbij zeg men accepteren dan maar

Anoniem
26-06-2021
Reactie:
Daar heb ik ook last van word soms trillend wakker soms is t minder dacht ook eerst aan engevziektes had t al voor diagnose hurn out dokter zegt toch echt t zijn bij jou de zenuwen word er soms niet goed vam vooral ook als iemand het ziet wat tril jij mijn broep als kapster lukt ook bijna niet meer ök minder kracht hoop zo dat het op een dag ineens weg is

Es
24-07-2021
Reactie:
Vervelend Linda. Er gebeuren allemaal rare dingen in het lijf als het hoofd overbelast is. Alles wordt aangestuurd vanuit het brein. Bij mij merk ik het vooral in minder goed kunnen lopen, heb aan mijn linkerkant minder gevoel dan de rechterkant. En uiteraard spoken er dan allerlei enge ziektes door je hoofd. Merk dat ik heel erg moet uitkijken om niet over mijn grenzen heen te gaan, heb altijd heel veel gesport en wil dit graag weer. Moet een tandje lager en dat is zo moeilijk..

A
27-07-2021
Reactie:
Je zal er vast al op letten, maar wie weet helpt het. Genoeg water drinken en voldoende en gevarieerd eten om je energie, vitamines en mineralen in balans te brengen/houden.

Op mijn slechte dagen drink ik zo weinig dat ik ga trillen.

Pearl
14-11-2021
Reactie:
Ja, zeker herkenbaar. Bij mij gaat het gepaard met een extreem opgefokt gevoel. Als je b.v. bijna een aanrijding had, dan giert de adrenaline door je lijf en tril je ook.
Dat gevoel, maar dan vaak en lang, het trillen bijna de hele dag.
Ik drink veel vocht, met name (niet zwarte) thee en slik alle vitamines en mineralen die zouden moeten helpen, maar niets werkt echt.
Ook krachtverlies, snel moe (eigenlijk op).
Ik denk (niet onderbouwd door een echte arts) dat het in de combi bijnier/schildklier zit. Maar ik heb het nog niet laten onderzoeken omdat die onderzoeken mij nog meer angsten opleveren en dan zit ik weer in de vicieuze cirkel

Jan
21-12-2021
Reactie:
Ja heel erkenbaar.Bij mij begint het gelijk als ik wakker wordt en daarna kan ik niet meer slapen.Het gaat hele dag door....al 14 maanden. Alle therapieen en gesprekken helpen niet.Dat is toch geen leven vooral als je alleen woon.
Sterkte allemaal
Ed

Ed
30-01-2022

Jouw reactie:



Wil je ook je hart luchten?

+ Mijn verhaal delen


Verhaal 71 - Ik ben veel verandert ben er blij mee

Hallo ik heb sinds 2018 een burnout .de eerste verhalen die ik hoorde was je wordt nooit meer hetzelfde en dat maakte me helemaal gek .ik ben nu 3jaar verder .jaar na 3 jaar nogsteeds niet voledig hersteld .maar dat heeft zijn redenen .ik ben ook blij dat ik achter bent gekomen waar me burnout vandaan kômt want je hoort nog heel vaak dat het door werk komt maar dat is niet waar want iedereen werkt hard op zijn maniet dus dzn iedereen burnout zijn .wij die burnout krijgen gebruikt dat keihard werken om onze gevoelens te onderdrukken sommige doen het bewust en anderen onbewust .maar ik zou ook nooit meer dezelfde willen worden want anders raak ik weer burnout .ik ben veel verandert ben er blij mee .is eigelijk ego dood .alle pijn en trauma moet je gaan verwerken .terugvallen krijg ik niet meer nu wordt het alleen maar beter .dus voor iedereen die er nu in zit hou vol .je wordt een veel betere versie van jezelf echt waar .achteraf ben ik blij met me burnout !!😗

Olivia
25-06-2021

3
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Hallo Olivia,

Super om te lezen dat het stukken beter met je gaat. Mag ik vragen wat jou heeft geholpen om er zo goed als uit te komen? Ik heb na mijn idee ( ben nu 3,5 jaar verder ) al veel dingen opgelost, alleen blijf ik er tegenaan lopen dat als ik veel inspanning verricht dat ik na een aantal weken de rust weer moet opzoeken. Momenteel heb ik mijn werk afgezegd ivm de vele klachten. Dus als je weet wat de key factor is zou dit een hoop schelen :)

Alvast bedankt.

Groeten B

B
11-01-2022

Jouw reactie:



Verhaal 72 - Ik zit al vanaf 2010 in iets wat ik niet kan begrijpen

Ik zit al vanaf 2010 in iets wat ik niet kan begrijpen, gebruik jaren oxazepam en temazepam. Ik heb heel veel onzichtbare blaasjes in mijn mond en een hele strak gevoel onder mijn borsten. Ik heb mensen angst. Concentratie problemen, tintelingen in mijn vingers, trillende handen. Ik kan me niet meer ontspannen. Ik slaap al jaren met slaap medicijnen, maar heb geen energie voor niks, ik denk alleen maar aan het verleden, nu ben op de wachtlijst voor te kijken of ik slaapapneu hebt, ik weet niet meer hoe te genieten van het leven en krijg paniek aanvallen. Ik wil stoppen met die slaap medicijnen, want ik blijf suf, duf. Duizelig en heel veel blaasjes in mijn mond en strak gevoel onder mijn borsten. Help??? Wie weet wat dit is??? Want ik loop al jaren bij de psycholoog. Ik ben 55j en vreselijk eenzaam en elke dag moe. Graag advies van iedereen die dit herkennen.
Alvast bedankt.
Romy

Ik ben vergeten om bij te schrijven dat ik vreselijk vergeetachtig bent, hebt stemmingswisseling,
Loop met moord neigingen, ik heb in de zorg gewerkt en ben nu gevoelloos, zit vreselijk onrustig vanwege de pijnen.!!! Weet iemand of ik slaap apneu hebt, weet niet of ik snurkt, men zegt dat het goed komt , maar ik heb geen hoop meer... vandaag 30juni 2021 de huisarts gebeld om me op te nemen, ik heb een vreselijke droge huid en hele droge mond elke dag. Geen liefde voor niks of niemand meer, inclusief mezelf. Aub help met advies wat te doen!!!

Romy
30-06-2021

3
3
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Lieve Romy,

Ik denk persoonlijk dat medicijnen en door de mangelmolen voor slaapapneu en dergelijke niet de oplossing zijn. Ik denk dat je terug moet naar de basis..1) Gezonde voeding, Geen bewerkte troep, maar onbespoten groenten / fruit. kijk ook eens naar een orthomoleculair therapeut bijv. Check waar je tekorten liggen en vul die aan met supplementen. 2) contact tussen hoofd en lichaam herstellen. Lichaamsgerichte psychotherapie kan je hierbij helpen. 3) je lichaam alle rust geven die het nodig heeft. 4) veel bewegen in de natuur, zoek het bos op, het strand. 5) je zou een misschien een groep op Facebook op kunnen zoeken, of een oproepje plaatsen, waar andere mensen zijn die behoefte hebben aan contact. Echte verbinding in je leven is zo belangrijk, zorg voor lieve mensen om je heen.

Ik hoop dat je er bovenop komt,
Liefs

Amber
13-11-2021
Reactie:
Voor Romy: zoek eens op " B12 de vergeten ziekte" op Facebook .

Zou me niet verbazen als je een B12 tekort hebt. Symptomen daarvan lijken op een Burnout. Doen hoor!

Erna
21-07-2022
Reactie:
Hi, zou het misschien kunnen dat je (C)PTSS hebt en je eigenlijk lijdt door een psychotrauma?

Anna
31-10-2022

Jouw reactie:



Verhaal 73 - Ik dacht eerst een hart aanval

Sinds maart 2021 volledig uitgevallen met een burn-out op het werk. Ik dacht in eerste instantie een hart aanval, echter nu te relativeren als een paniekaanval.

Terug gerekend waren de eerste klachten 1,5 jaar geleden begonnen met vermoeidheid overdag en slecht in slaap komen na mijn late diensten (vaak pas rond 02:00). Vanaf oktober 2020 dwaalde ik steeds meer af tijdens gesprekken (dromerig), kreeg ik het soms warm en benauwde sommige gesprekken mij. In november kwam hier druk op de borst bij, zo nu en dan. Toch doorgegaan met kei hard werken. Ik was in mijn ogen namelijk sterk, vol zelfvertrouwen en gezond (Dit na aanleiding van een bloedtest die ik heb laten doen in december 2020).

Ik ben altijd iemand geweest die kei hard heeft gewerkt (jeugdzorg) en de kar moest trekken. Altijd vol zelfvertrouwen, oplossingsgericht en voor/met anderen.

Ik werkte boven mijn contract, heb een gezin, werkte uren als zzper en ging ook nog graag naar mijn vrienden met regelmaat (prima combi dacht ik zo), achteraf natuurlijk niet.

Mijn vrouw was in januari 2021 uitgerekend en ik koos er in het begin van deze maand ook nog eens voor om een nieuwe groep op te starten en mijn stabiele basis achter mij te laten, terwijl er een pittige periode aankwam. Ik was toch diegene die dat moest doen, niemand anders wou? Oja, de verbouwing was ook net kaar thuis.

Mijn kerngezonde dochter werd geboren, ik had 2 weken verlof en ging daarna weer aan het werk. Daarna ging het berg afwaards. 24 februari 2021 de eerste paniekaanval (de hartaanval die ik eerder beschreef). Daarna nog 3 weken boventallig gewerkt, maar het werd steeds erger.

Vanaf 15 maart volledig thuis met enorme lichamelijk klachten. Duizelingen, fases de oren dicht, druk in het hoofd, hartkloppingen (130+), gejaagd gevoel, paniek en angstaanvallen (niet meer naar buiten gaan), flitsen zien, wazig zien etc.

De paniekaanvallen waren de eerste 3 maanden het meest op de voorgrond. Begin april gestart met lorazepam, de eerste 2 weken waren fijn (kreeg wel uitslag op mijn vingers). Fijn in die zin, dat de paniekaanvallen onderdrukt werden en ik weer stukjes kon wandelen. De 3e week lorazepam ging het bergafwaarts en in de 5e week ben ik hiermee gestopt, met een enorme rebound van de klachten.

Wonder boven wonder voelde ik me 2 weken na het stoppen van de medicatie 5 dagen best ineens goed (de opleving). Ik kon weer 45 minuten wandelen, varen en naar het strand met mijn gezin. Dit was na 5 dagen afgelopen en de klachten kwamen weer naar boven. Sindsdien zijn de eerder beschreven klachten weer aanwezig (beetje een algeheel onwel gevoel, met een angst/paniekstoornis door het lichamelijk welzijn). Echte paniekaanvallen zijn er nu om de week.

Ondertussen gestart met therapie, patronen herken ik (zoals zichtbaar beschreven) en de therapeut zegt dat het cognitief aardig op orde is (zo voelt het ook). Lichamelijke klachten hebben de boventoon en het voelt voor mij als uitzitten (wel planmatig natuurlijk).

De acceptatie is er, maar wat is het lichaam en bizar instrument!

Al met al nu ruim 4,5 maanden thuis en in de rollercoaster van het onwel gevoel. Terugkijkend natuurlijk geen verassing dat ik hierin ben beland, maar zonder deze burn-out zat ik nog steeds op de sneltrein.

Ik heb nu trouwens oxazepam zonodig, ook hier krijg ik uitslag van. Ik sla de benzo's nu dus over. Wel af en toe een biertje.

P.s. begin van mijn burn-out heb ik legio dingen geprobeerd. B12, serotine booster, bloedsuiker prikken, bloeddruk en las ik 1000 verhalen op internet. Het advies is over het algemeen dit niet te doen. Los van het advies, doe wat goed voelt, je leert in je eigen proces!

Ik hoop dat jullie wat aan mijn lange verhaal hebben!

Benny
23-07-2021

3
2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Hoe gaat het nu met je?
Ik zie en hoor veel van wat je beschrijft terug van mijn zoon. Met name het stukje lichamelijke klachten.

Er
20-09-2021
Reactie:
Ik herken ook veel innde lichamelijke klachten. Ik tob al 7 jaar met hartkloppingen dagelijks, extreme moeheid na inspanning, druk op borst. Voornamelijk de hartkloppingen is het ergste. Het beheerst mijn totale leven. Alles anders gaan doen in deze 7 jaar.

Suus
11-10-2021

Jouw reactie:



Verhaal 74 - Alsof er continu mist in mijn hoofd was

In november vorig jaar kwam ik thuis te zitten met een burn-out en ptss. Ik had toen al ruim 3 maanden elke dag wel een paniekaanval. Als ik nu terugkijk had ik al jaren af en toe last van paniekaanvallen, ik moest regelmatig een weekend lang alles afzeggen en dan kon ik helemaal niks.

In het begin van mijn burn-out was ik super moe en voelde het alsof er continu mist in mijn hoofd was, ik kon helemaal niks meer. Wat me wel enorm geholpen heeft is elke dag opstaan, douchen en 3x per dag eten. Vaak deed ik ertussen in helemaal niets, maar toch bleef die basis staan. Dat was heel goed!

Na een paar maanden kon ik weer op gaan bouwen en dat ging met horten en stoten toch best wel goed. Tijdens de opbouw besloten om 4 dagen te gaan werken in plaats van 5, ben heel trots dat ik die beslissing eindelijk gemaakt heb.

In mei kon ik me weer beter melden en volledig werken. Dat ging een maandje super goed, maar toen begon in juni me langzaam alles weer beetje te overweldigen en had ik ineens een deadline in juli. Die deadline was super krap en heb ik gehaald, maar achteraf was het echt teveel. Ik ging weer naar beneden. Voordat die paniekaanvallen begonnen ging ik door een fase van ontzettende ongemotiveerdheid en daarna nog een fase van extreem hard willen werken (met steeds meer en erger wordende paniekaanvallen). Hier ging ik deze keer, in kortere tijd, weer doorheen. Nu zit ik midden in een terugval. Ik vind het heel moeilijk dit te accepteren en voel me zo schuldig en soms denk ik: ik ga me echt nooit meer goed voelen.

Wietske
05-08-2021

3
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 75 - Dwanggedachten na burnout

Verhaal 112

Hallo allemaal, ik heb sinds eind januari een Burnout. Heel veel lichamelijke klachten herken ik hier.
Maar sinds een tijd heb ik last van dwang gedachten, nooit eerder gehad. Ik kan hier niks over vinden. Wie herkent dit? Heel graag een reactie

Daan



Daan
28-10-2021

3
10
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Tegen mij zeiden ze (psychologen) dat het normaal is en voornamelijk in het begin van je burn out voorkomt. Mijn bedrijfsarts (toen nog in opleiding) dacht zelfs dat ik een obsessieve compulsieve gedragsstoornis had. Ik wist zelf dat ze het mis had, want ze kende niet het hele verhaal. En mijn psycholoog, die wel het verhaal kent, was met mij eens. Vooral omdat ik het daarvoor nooit had.

Mijn eigen dwanggedachten kwamen trouwens voort uit om controle te krijgen op de situatie. Ik had enorme behoefte aan structuur en duidelijkheid. Mijn hersenen waren gewoon op. Ik kon geen veranderingen aan of onvoorspelbaarheid.

Welke dwanggedachtes heb jij?


Pearl
13-11-2021
Reactie:
Ik ken dit niet maar weet wel dat Pieter Frijters er een hoop YouTube filmpjes over heeft gemaakt!! Ik vond ze heel interessant...zou eens kijken, misschien heb je er wat aan. Hij heeft ook een boek geschreven over angst en dwang etc...

Anne
14-11-2021
Reactie:
Mijn klachten zijn anders, meer van neurotische aard. Ik wil precies weten wat er gaat gebeuren en kan slecht tegen onverwachte veranderingen. Mijn psycholoog heeft toen uitgelegd dat door mijn burn-out dat ik informatie moeizaam verwerk en veel behoefte heb aan structuur.

Heb je die dwanggedachtes kunnen bespreken met een professional?

Pearl
17-11-2021
Reactie:
Hallo Anne,.bedankt voor jouw tip

Anoniem
18-11-2021
Reactie:
Hallo Pearl, ik had in de zomer een ander soort dwang die niet zo lang duurde als deze keer. Ik heb geen hulp. Wil ik voorlopig ook niet ik wil alleen maar rust en hoop houden dat alles goed komt

Anoniem
18-11-2021
Reactie:
Hallo Pearl, is de dwang vanzelf gestopt bij jou?

Anoniem
21-01-2022
Reactie:
Hoi pearl,

Helemaal herkenbaar. Ikzelf ben ook al een poos burn-out en deze gedachten gaan over alle bekende thema’s. Ze zijn hinderend, angstaanjagend maar toch zie ik er geen diepere betekenis achter. Psych zei dat dit vanzelf over gaat. Alle tests gehad, kwam niks uit. Helaas een symptoom van de burn-out. Pas was het een poosje weg, of heel zwak. Maar na wat stresserends zijn ze er weer. Huisarts geeft aan dat de oorzaak spanning /stress is. Ik heb hoop op herstel maar dit kan soms verlammend werken… ik was hiervoor er ook niet mee echt mee bekend.. natuurlijk heeft elk mens weleens hinderende gedachten maar met een gezonde balans dringen deze gedachten zich niet continu aan je op is mijn conclusie. Je moet er wel doorheen…

Theo
18-02-2022
Reactie:
Hoe gaat het nu met de dwang Theo?

Anoniem
11-03-2022
Reactie:
Hoi,
Het gaat goed gelukkig. Ik had nooit gedacht dat ik zover zou komen. Verdwenen nog niet helemaal maar ik heb goede moed. Het is kennelijk een gevoeligheid van me en onthoud dit : een BO Is een turbo op al je zwakheden. Naarmate het herstel vordert verminderen de klachten. Ben bijna 2 jaar bezig .. Maar ik zie licht aan het einde van de tunnel. Heb lang getwijfeld om medicatie te nemen maar ben er nu wel een beetje over uit dat dit de oplossing niet is in mijn geval. Als het een op zichzelf staande diagnose geweest was lag het anders voor me. Stress en onbalans kunnen nu eenmaal voor vreemde (angstaanjagende) klachten en gedachten zorgen. De balans hoop ik stukje bij beetje meer te vinden om ook zo in balans te blijven. Dit blijft een zoektocht, als ik dat in kaart had was ik nooit zover gekomen denk ik. Tips: niet teveel op internet zoeken, gedachten / beelden laten wat ze zijn hoe vervelend ook en geenszins toegeven aan compulsies. Hier heb je wel grip op namelijk.

Theo
15-03-2022
Reactie:
Hallo allemaal,

Inmiddels ben ik nu 2 maanden op weg met een zware depressie.
Ik voelde hem niet echt aankomen.
Tijdens mijn depressie zijn ook nare dwanggedachten ontstaan,
Gelukkig word mijn grootste angstgevoel onderdrukt met een medicijn.
Verder word gedacht dat mijn depressies te maken hebben met de mogelijkheid dat ik add zou kunnen hebben.
Hier wil ik mij graag op laten testen, ik hoef niet perse de stempel, maar dit zou in mijn geval veel kunnen verklaren over alles, mijn manier van denken.
LTO3 gebruik ik nu een week in combi met antidepressiva. Dit voelt wat rustiger.
Het geen waar ik veel aan denk en wat ook zo is voor jullie allemaal is de zin: ik ben ik en niet mijn gedachten.
Sterkte voor iedereen die met een depressie worstelt. We komen hieruit, allemaal!

Anoniem
06-06-2022

Jouw reactie:



Wil je ook je hart luchten?

+ Mijn verhaal delen


Verhaal 76 - Gewoon terwijl je op de bank ligt

Ik heb ook een burnout. Is et normaal om je angstig te voelen af en toe ook bij niks doen en gewoon terwijl je op de bank ligt

Anoniem
19-11-2021

3
2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Ja hoor, dat is normaal. Heb ik ook gehad, of paniek.
Nu wazig zien, en afwezig voelen .raar gevoel in lichaam, heb jij dat ook?

Anoniem
20-11-2021
Reactie:
Ik hoor van mensen uit mijn omgeving die ook een burnout gehad hebben zeggen dat dat gevoel wel 1 jaar kan duren maar met herstellen wel minder word. Maar ik heb inderdaad ook raar gevoel in me hoofd. Vandaag was et wat minder met wandelen maar nog altijd aanwezig hoop ook dat et gauw wegtrekt.

Anoniem
20-11-2021

Jouw reactie:



Verhaal 77 - Overstappen op andere AD?

Al meer dan 1 jaar in een burn out met allerlei klachten die zich omste beurt aandienen.
Wat een rot gevoel is dit.
Nu naar een jaar depressieve gevoelens en nergens meer zin in hebben.
gaat dit ooit over?
Ik slik al meer dan 20 jaar Antidepressiva maar heb de laatste 3 jaar het gevoel dat het niet meer werkzaam is.
Zij er mensen die hiermee ervaringen hebben om over te stappen op een andere AD.
Gr.
Nico

Nico
10-01-2022

3
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 78 - Het begon met een operatie in mijn gezicht en hals

Het begon met een operatie in mijn gezicht en hals, kanker in een speekselklier, 10 jaar terug.
Fijne baan in de gehandcapte zorg waar ik mij zelf heb kunnen doorontwikkelen middels opleidingen en werkervaringen.
Heerlijk werk, intensief, prachtig vanuit mijn hart.
Ook in het buitenland gewerkt. Een droom kwam uit.
Na een paintball spel, toen genegeerd schot in mij nek 3 jaar geleden, wat achteraf de trikker kan zijn geweest, de uitbraak van tinnitus en hyperacusis
Een enorme angst. Zo kan ik nooit meer slapen!
Als een gek op zoek gegaan, naar oplossingen. Ondertussen ervaren dat ik geen steun kreeg van mijn fam. Zo'n gemis. Kleine kring, geen vrienden dichtbij..
Mijn ziek moeten melden op mijn werk.
Nu realiseer ik mij na een suicide poging anderhalf jaar geleden en specialistische hulp dat de uitputting gigantisch is.
Het heeft niet geholpen.
Ik kan niet meer zelfstandig staan, slaap 3 jaar nauwelijks. Alsof ik er zelf niet bij ben. Maak alsmaar afspraken om weg te zijn van mij thuis. Voel mij ook niet thuis..
Steeds meer lichamelijke klachten door de continue stress.
Mijn fam negeert het, praten we niet over dan is het er niet. Hard werken..dan gaat het over...
Kaakkrampen, opgezette halsspieren en band om mijn hoofd die niet weg gaat.
Vastklampen aan een buurman voor hulp..
Geen relatie, wat ik heel erg mis..
De kluwen is zo groot geworden..
De hulp die ik krijg.., gaat weer naar huis.
Heel eenzaam en waar doe ik het voor..
Mijn lichaam heeft het over genomen.
Bruist van binnen, altijd op de vlucht.
Ademhalen, ontspannen..het lukt mij niet..
Help mij alstublieft lotgenoten.
Maria



Maria
14-01-2022

3
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 79 - Psychotherapeut heeft niet geholpen

Zit nu bijna 2 maanden thuis met een burn-out. Heb last van hartkloppingen, enorm moe, niet kunnen doorslapen, duizilig. Heb ook chronische hyperventilatie. Ben bij een psychotherapeut geweest, maar heb de indruk dat dit niet veel heeft geholpen. Ga nu een afspraak maken bij een psycholoog. Zijn er mensen die dit ook hebben en mij raad kunnen geven wat ik kan doen? Ook tips om chronische hyperventilatie te verhelpen zijn welkom.

Anoniem
24-02-2022

3
6
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Wat een rot situatie zeg. Ik zit in dezelfde situatie. Helaas heb ik nog geen tips voor je, maar misschien biedt het wat steun dat je niet alleen bent. Kop op en veel sterkte!

R
27-02-2022
Reactie:
Bedankt voor uw reactie. Het bied inderdaad wat steun om te weten dat ik niet alleen ben. Heb nu ook last van spierpijn aan benen en armen. Is dit ook herkenbaar voor jou en hoelang heb jij al burn-out? Voor jou ook veel sterkte!

Anoniem
27-02-2022
Reactie:
Ik herken de klachten die je benoemd. Ik ben sinds een maand thuis wegens een burn out. Voel constant een druk op mijn borst en ben ook aan het hyperventileren. Daarnaast heb ik ook paniek aanvallen. Slaap slecht, pieker en huil veel. Dus je bent niet alleen.

E
28-02-2022
Reactie:
Bedankt voor je reactie. Het is enorm moeilijk, maar we komen er wel door! Ga je bij een psycholoog of bij iemand anders? Veel sterkte!

Anoniem
01-03-2022
Reactie:
Wat heeft je dokter gezegd dat je moet doen?

Anoniem
01-03-2022
Reactie:
De ergste symptomen zullen langzaam wegebben heb vertrouwen zit er bijna 1 jaar in.
En voel zker verbetering het komt echt weer goed.. neem je klachten serieus en probeer niks te forceren. Geef je lichaam en ook je brein rust dat is wat echt helpt en wandelen helpt ook vooral in het bos waar geen prikkels zijn

Anoniem
09-07-2022

Jouw reactie:



Verhaal 80 - Wat zijn jullie tips om de circel te doorbreken?

Nu 7 maanden in mijn herstel voelt soms of je weer helemaal terug bij af bent. Ik ben al een keer eerder herstelt van een burn out maar nu probeer ik extra mijn best te doen omdat het die andere keer 2 jaar heeft geduurd. Ik heb daarvan geleerd.

Helaas bevorderd slecht slapen mijn herstel niet omdat welke inspanning ik die dag ook doe, ik daarvan in de nacht niet van kan slapen. Zelfs een stukje hardlopen zorgt al voor spanning. De cortisol giert door je aderen. Of bijvoorbeeld een heftig gesprek. Wie herkent dit slechte slapen? En wat zijn jullie geheime wapens tegen het "gespannen slapen" ?


Anoniem
26-02-2022

3
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Ademhalingsoefeningen, bodyscans, yoga, een lekker bad voor het slapen gaan. Gedurende de dag GEEN cafeïne (funest bij BO), geen schermpjes voor slapen gaan, veel focussen op het tot rust brengen van het lichaam. Zoveel mogelijk proberen je parasympathische zenuwstelsel tot rust te brengen. UIT je hoofd IN je lichaam 🍀

Anoniem
08-07-2022

Jouw reactie:



Wil je ook je hart luchten?

+ Mijn verhaal delen


Verhaal 81 - “Bubbels” die in mijn benen bewegen

Ik had al maanden terug een raar gevoel in de benen , precies tintelend gevoel of “bubbels” die in mijn benen bewegen. Ben nu thuis wegens burn-out en heb nu ook zelfde gevoel en trillingen in onderrug , benen … Soms ook slaperig gevoel in afwisselende lichaamsdelen.
Herkennen jullie dit ook ? Ik ben heel angstig en dan heb ik dit nog meer maar soms ben ik angstig door wat ik voel …

Claire
19-03-2022

3
2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Dit herken ik! Dit gevoel heb ik zeker 6/7 maanden lang gehad.

K.
03-05-2022
Reactie:
Heb je dit na je covidprikken gekregen? Ik ken meerdere mensen met deze symptomen na de boosters.

Charlotte
31-08-2022

Jouw reactie:



Verhaal 82 - Burnout is de diagnose

Sinds dec 2021 thuis van het werk. In Nov 2021 begonnen de klachten al. Duizelig, trillen, angstig, zweten, gespannen gevoel, slechte concentratie, slecht tegen prikkels kunnen, bij gesprekken soms een vervelend samentrekkend gevoel op hoofd, sws aparte gevoelens in hoofd, gespannen nek/schouder spieren, maar met name de duizeligheid zit me erg in de weg en maakt me heel onzeker. Het is begonnen met draaiduizeligheid en daarna bleef het gevoel van iedere keer als je je hoofd beweegt dat ik me duizelig voel, maar het draait niet. Word er echt gek van. Net alsof het uit de nek komt. Het is ook nooit even weg. Toen ik nog niet wist dat ik een burnout had heb ik verschillende onderzoeken gehad wat betreft de duizeligheid. Daar is niks uitgekomen. In mijn omgeving zei men steeds het is stress. En dat blijkt nu ook wel. Burnout is de diagnose.
Nou zou ik starten met therapie, maar nou was er ziekte van hun kant en wordt het pas over 3 weken. Jammer, want ik wil graag verder. Is er iemand die deze klachten herkent? En na hoeveel tijd is het weggegaan bijvoorbeeld.

Anoniem
24-03-2022

3
11
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Dank voor je reactie.. Wat vervelend dat jij er al zolang in zit ook. Had/heb jij het ook constant? Fijn dat er wel wat verbetering in zit bij jou. Ik merk idd bij intensieve gesprekken dat het nog erger wordt in mijn hoofd.

Anoniem
24-03-2022
Reactie:
Ja ik heb het ook bij et zitten.. maar soms voel ik et niet. Gisteren met wandelen had ik het ook minder.. in het begin was ik ook constant duizelig of eigenlijk is et een soort onbalans gevoel.. de spanning in me nek hoofd en ogen is er wel nog dagelijks . Voel et wel ook afnemen als ik met mijn nek leun of als ik langer zit trekt et uiteindelijk weg

Anoniem
25-03-2022
Reactie:
Ervaarde je dat gevoel van onbalans voornamelijk bij het lopen of ook in je hoofd qua duizeligheid? Met wandelen is het net alsof ik zweef. Heel irritant. Spanning in hoofd qua fysieke klacht?

Anoniem
26-03-2022
Reactie:
Ik ervaar dat duizelig gevoel ook als ik lig of zit wel is et veel minder dan de eerste 5 maanden toen was et heel erg aanwezig. Nu zit ik al 8 maanden in mijn burnout en voel dat de duizeligheid ook eindelijk een beetje minder begint te worden. Maar voel et nu ook heel lichtjes alleen is et meer afgezwakt. Heb je ook last van vermoeide ogen.? Mijn fysieke klachten zijn gespannen buik soms want tintelingen in de armen.. in et begin voelde ik me angstig door de spanning.. maar ook dat is afgezwakt. Maar kan nog steeds niet veel doen.

V
26-03-2022
Reactie:
Ik heb wel vermoeide ogen. Ook veel hoofdpijn. Kijk ook bijna geen tv. Hoop dat dat zich allemaal weer gaat herstellen. Heb je soms ook dat slappe gevoel in je benen?

Anoniem
26-03-2022
Reactie:
Ik kon de eerste maand niet eens langer dan 5 min wandelen had ook last van elastische benen gevoel heel gek was dat.. gelukkig heb ik dat nu veel minder als ik te lang wandelvoel ik me wel zwakker worden in mijn benen. Ik kijk nu ook bijna geen tv altijd pas later in de middag of in de avond. En die hoofdpijn had ik de eerste maanden ook erger nu heb ik et niet meer dagelijks en voelt niet meer zo heftig als in het begin.. het is een lange weg je moet je lichaam en hoofd veel rust gunnen inspannen en ontspannen en niet te veel stressen en prikkels vermijden dat is mij gezegd.

V
26-03-2022
Reactie:
Hoe voelt dat precies die elastische benen? Want ik heb ook zo'n slap wazig gevoel in de benen. Het piekeren is nog een ding want dat gaat de hele dag door. Zelfs als ik ontspan zijn de klachten wel aanwezig. Wordt dit met de tijd ook beter? Wel fijn dat jij vooruitgang merkt.

Anoniem
27-03-2022
Reactie:
Ja heel gek gevoel was dat alsof je je moet concentreren op je benen om ze te moeten voelen was ook heel zweverig in me hoofd bij et wandelen et gevoel alsof je er was maar ook weer niet.. maar dat had ik de eerste 3 4 maanden vooral erg. En inderdaad bij het liggen had ik ook nog klachten nu als ik lig is mijn lichaam ontspannen dus het gaat met de tijd wel beter worden en je lichaam komt weer in de ontspanning modus. Je moet proberen als je lgt niet te piekeren maar echt een moment van rust nemen.. want joun gedachte gang doen ook veel sensaties oproepen vooral spanning in de buik. Maar ik denk dat je et nog moet leren te accepteren de burnout. Heeft mij ook veel tijd gekost omdat ik zoveel lichamelijke klachten had.. na de mri scan heb ik et eindelijk pas wat meer geaccepteerd. Toen was ik 6,5 maand verder

V
27-03-2022
Reactie:
Oh ja herkenbaar.. Dat zweverige tijdens het wandelen. Het gevoel alsof dat door de benen gaat, misschien is dat het elastische gevoel? Mag ik vragen wat voor klachten je nog meer had? Ik vind het idd nog niet zo makkelijk om dit te accepteren. Vind het zo apart dat je zulke lichamelijke klachten kunt hebben door stress. Heb zelf een mri van het hoofd gehad ivm duizeligheid maar was allemaal goed. Net zoals het bloedonderzoek. Bedankt voor je tips. Ik moet idd meer uit mijn hoofd. Had jij ook dat de ochtenden veel zwaarder waren?

Anoniem
27-03-2022
Reactie:
Heel herkenbaar allemaal, elastische benen en oogspierspanning. Je moet alle oorzaken van stress (tijdelijk) uitbannen uit je leven en rust nemen. Mijn valkuil is dat ik veel te veel op de iphone kijk, daar doe ik mijn ogen geen plezier mee. Doe es een keer overdag 10 minuten gewoon je ogen dicht, luister een rustig muziekje. Zit lekker in de zon met een kopje koffie. Dat soort dingen. Dit is een periode waarin je lief voor jezelf moet zijn. Sterkte allen!!
Overigens 1 CT scan en 2 MRI scans gehad, is goddank niets uitgekomen. Apart he dat je brein je lijf zo in de war kan schoppen!!

Arend
21-04-2022
Reactie:
Beter wel één caffeine vrije koffie! Anders blijft dat cortisol gieren. Lichaam moet tot rust komen.. geef het wat het vraagt. Koppie ook :)

Anoniem
08-07-2022

Jouw reactie:



Verhaal 83 - "niet los kunnen laten"

Door bij mn werk voortdurend geconfronteerd te worden met een conflictpersoon ben ik in een paar jaar tijd van de ene stressontwikkeling in de andere terecht gekomen. Eerst was er de fase van heel veel opgeroepen adrenaline / cortisol en spanning en daarna kwam de fase van uitputting niet meer kunnen slapen door cortisol en met name het wiel uitvinden en van kastje naar de muur worden gestuurd door arts en kleine vrijgevestigde therapeuten. Zaken als "niet los kunnen laten" emdr ftfp psychologische gesprekken. Het was als een pleister op een gebroken been. Het veranderde de stress niet en gaf een paar dagen rust en dan begon het malen en de gedachtes etc weer. Als ondernemer kon ik niet verzaken en ging de stress conflict spanning 24/7 door. Omslagpunt kwam nadat ik steeds meer te maken kreeg met fenomeen angst en paniek aanvallen. Duizeligheid, En dat was 1.5 jaar geleden met depersonalisatie-derealisatie voor mij dieptepunt. In de efteling lopen en dan alsof ik een plastic bol leefde en de omgeving vervormde. (nou geef ik toe dat de plek zich daar goed voor leende maar dat terzijde) . Ik kreeg van de huisarts sertraline. en na een week kon ik niet verder dan iedere dag 2x per dag lorazepam erbij te slikken. Het gevoel was ondragelijk. Alsof er iemand met een zaag door me heen ging en los van de ongemakken. Niet slapen dit duurde 3 maanden voordat het ging werken zoals ik dat had gelezen en gehoord. Pas na de 4e maand werd ik actiever en angst en paniek had ik niet meer en stemming was actiever maar voor de rest voelde ik mij vaak afgevlakt en onprettig. Het werkte ! dus wat doe ik dan, juist, dan ga ik afbouwen en na een paar maanden was ik op een erg lage dosering en stopte ik ermee. Dat bleek achteraf ernstig dom geweest te zijn maar ja die ervaring moest ik nog gaan opdoen. Ik dacht ik kan het vanaf hier zelf wel. Inmiddels belandt bij een psychiatrische instelling en met gesprekken begeleiden ze mij verder. Het ging van okt j.l weer mis en het werd erger en erger en de symptomen waren aanvankelijk nog vreselijke rotgevoel overdag. Nekklem verdoofd gevoel hoofd ondragelijke momenten en vervolgens mijn hulp verlener dagelijks in paniek bellen alsof zij dan het goede gevoel konden terug geven. Dit jaar vanaf januari alsof het hoofd zei "een nieuw jaar" en we hebben het gehad. Van de ene dag op de andere dag werden de symptomen 100x erger. Ik kreeg bij minste overprikkeling uitval verschijnselen op werk, duizeligheid. En ben naar de eerste hulp gegaan omdat ik dacht dat ik een hartinfarct had gehad. Bleek niet zo maar was even gerust gesteld door het medisch onderzoekje dan weet je ook weer waar je staat. Vervolgens begon haast iedere dag met derealisatie en ook de depressieve neerslachtige stemming als een depri-deken. Met name het verdoofde gevoel in hoofd/ hersenen alsof je hersenen worden opgeblazen en dat de hele dag lang lijden heeft me erg onzeker gemaakt. Niemand die het herkent, niemand die het begrijpt. En bij de deskundige moest ik het doen met " hormoonhuishouding verstoord en "kan van alles zijn". Wanhopig wordt je ervan want naar een supermarkt gaan en aanvallen krijgen is nieuw. Ook isoleer ik mij meer en meer. Vermijd heel veel. En dat lichte gevoel die opkomende ineens angst aanval , niet meer kunnen denken. O ja vergeten te vertellen, maand geleden heb ik gevraagd om dan weer te beginnen met de sertraline maar de psychiater vond escitalopram verantwoorder. Het werkte binnen 5 minuten al voor mijn gevoel en voelde gelijk al de rust in mn hoofd. Geen hyper en dwanggedachtes en gedachtes [prikkels. Maar na 1 week op een nog relatieve lage dosis te zitten 5mg los van de enorme moeheid en slapen (wat ik eerlijk gezegd fijn vond eindelijk) kwam een vreselijke depressiviteit kijken. Ook merkte ik dat mn hersenen weer klem zaten alsof ze vastzaten aan mn nek en mn denken vast zat. Dat ging niet goed voor een middel die geen tot weinig bijwerkingen zou moeten hebben.... (herkenbaar? ) Ik moest dus stoppen per direct. Dus hel om te beginnen en dubbel hel om te stoppen. Ik kreeg last van drang intrusies dat ik dacht " wat gebeurt er als ik je een klap geef?" Ik schrok van die nare gedachtes. Maar sindsdien heb ik nog steeds een soort van drang als of ik wil slaan heel apart en dat bij gewoon je naasten. (herkenbaar? ) Gevoel van enorme druk in je lijf. Afin we zijn nu in april belandt en ik ben wanhopig. Dit is geen leven en zo had het verhaal niet moeten eindigen. Ik leef van dag tot dag en medicatie wordt nog onderzocht ben er zelf niet zo'n fan van maar kan ik dit ook zonder medicatie nog? opstaan en een vervormde realiteit ene dag wel ander dag niet hangt van de stress en spanning af. Een voortdurend verdoofd of psychisch hoofd hersenen , eigenlijk niet meer kunnen werken en het leven gaat langs je heen. Ik lijd alleen nog maar door me vast te klampen aan te hopen betere momentjes. En als je maar lang geoeg het vervelende gevoel uithoudt dan komen de "normale"momnentjes vanzelf wel. (daar doen we het dan maar voor :( ) E vlemen van duizeligheid en dan weer niet. Kennelijk overprikkeld en de technische kant ervan is mij wel duidelijk maar tegelijkertijd denk ik dan. Het lijkt er allemaal op wat ik lees maar exact zoals ik het ervaar heb ik nog niet gelezen of gevonden. En hoe gaat dit eindigen? Liefst: Is er niet een drie dubbele terugval burnout specialist die mij wil begeleiden met ervaring en of waar ik met mijn wanhoop naar toe kan. Ik heb er goud voorover. Nou mocht je dit tot de laatste regel hebben uitgelezen "respect! " en alle tips en ervaring herkenning zijn erg welkom Liefs Joop

Joop
13-04-2022

3
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Lieve Joop,

Ik weet waar je doorheen gaat. Ik ben er ook geweest. Angst, paniek, druk in m’n kop, gevoel van totale controle verlies, alsof je niet meer weet wie je bent; het is allemaal stress. Het is een vicieuze cirkel die je in z’n greep heeft. De gedachten, de fysieke klachten, daarover dan paniek. De stress en zorgen blijven aan staan. Ik weet hoe moeilijk het is om jezelf ervan te overtuigen om het even te laten en je eraan over te geven, maar geloof me, dit is het beste wat je voor jezelf kan doen. Je hoofd zit vol en er kan even niets meer bij. Geef het de rust en de kalmte die het nodig heeft wanneer dit mogelijk is. Vermijdt een tijdje prikkels en probeer wat tot rust te komen. Ga rustig ademhalen en wees lief voor jezelf. Je gaat hier uit komen. Laat het soms even zijn voor wat het is en praat erover met mensen die je vertrouwd.

Veel liefde en sterkte.

Anoniem
09-07-2022

Jouw reactie:



Verhaal 84 - Alsof ik niet meer voorbij de 40/50% kom

Mijn verhaal begon in de zomer 2018. Inmiddels dus 3,5 jaar geleden. Uiteindelijk leer je steeds beter loslaten en accepteren. Je moet wel natuurlijk. Dagelijks voel ik me nog ziek, alsof ik griep heb. Ik leef heel anders dan voorheen. Meer rust en balans en vaker nee zeggen. Toch knap ik niet op. Algehele rust laat me iets beter voelen maar steeds als ik opbouw en een stapje erbij doe stort alles als een kaartenhuis in. Alsof ik niet meer voorbij de 40/50% kom..
Het kostte mij mijn vorige baan, de strijd met de arbo arts en dus mijn werkgever gaf ik op. Ik kon niet uitleggen waarom ik steeds niet verder kwam en koos voor mijzelf. Inmiddels een andere baan maar ook hier gaat het weer fout. Voor mijn gevoel is mijn batterij niet alleen leeg maar ook stuk, hij laadt niet meer op. Dit zorgt voor twijfels, of ik ooit hier nog wel bovenop kom. 3.5jaar is al lang toch? En nog steeds zo'n leeg en uitgeput gevoel. Enorm gevoelig voor de kleinste prikkels.. ik ben heel benieuwd naar andere verhalen. Ik zoek een stukje houvast en hoop!

Chantal
29-04-2022

3
2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Ik zou je graag hoop geven en mezelf ook. Ik zit nu 10 maanden thuis en omdat mijn werkgever ooit heeft gelezen dat een burn out na 6 maanden overgaat... spreekt die al van medisch ontslag. Ook de ziekteverzekering doet moeilijk, niet echt rustgevend allemaal en zo oneerlijk. Ik werk al zo'n 30 jaar en was nooit lang afwezig of ziek. ...Ik maak me nu ook grote zorgen om het financiële want ik ben een alleenstaande moeder met 2 kinderen. De zorg om de kindjes zorgt er ook voor dat ik niet echt kan rusten ..ik heb ook geen opvangmogelijkheden, geen familie in de buurt. Soms zie ik het totaal niet meer zitten, ik kan ook niet meer tegen geluiden, drukte ...zelfs het roepen en zingen van de kinderen, hoe erg is dat. Ik zie torenhoog op tegen de vakanties omdat mijn zoon Asperger heeft met af en toe woede uitbarstingen waar ik dan weer niet meer tegen kan. Ik doe alles wat ik moet doen, koken, de was, het huis proper houden en me sterk houden in het bijzijn van de kinderen maar soms wou ik gewoon dat alles stopte ...

Anoniem
13-05-2022
Reactie:
Prachtig! Het is ook een wake up call. Ook ik ben te ver gegaan in mijn gedrevenheid. Een prachtige gedrevenheid voor een nobele zaak. Maar ook daar kun je te ver in gaan, dat leert mijn toestand mij nu. Dit wil ik accepteren, heb daar soms nog moeite mee, maar weet dat het een nieuwe mooiere kijk op het leven met zich mee zal brengen. Een leven waarin ik centraal sta, als regisseur van mijn eigen geluk !
Succes allemaal..

Eric
20-08-2022

Jouw reactie:



Verhaal 85 - Ik kom er maar niet overheen

Ik heb - schrik niet - al ruim 3 jaar een burn out en kom er maar niet overheen. Wel betere periodes gekend , dan weer dingen proberen en dan weer terugval . 1 Dag over mijn grenzen gaan en de volgende dag niets meer kunnen . Zo naar … zoveel wanhoop . Ik wil mij m’n leven terug maar het lukt niet . Van alles gedaan aan therapie en nog bezig . Het helpt niet tegen de uitputting . Er staat me een verhuizing te wachten . Weet niet hoe ik dat niet doen met zo’n uitgeput lijf . Ik probeer te doseren en regelmatig te rusten . Maar toch steeds weer die terugvallen . Trek me emotioneel alles aan en ben mezelf niet meer ….. Mijn omgeving weet ook niet meer hoe ze me kunnen helpen . Wat doe ik fout? Waar ligt de sleutel tot herstel ? Ik durf bijna niks meer uit angst voor terugval ….. heeft iemand ervaring met een burn out die zo lang duurt ?

Ing
05-05-2022

3
2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Wat zijn joun klachten en welke therapieën heb je gevolgd

Anoniem
05-05-2022
Reactie:
Ja, heel herkenbaar.
Nu 2 jaar in burn out en kan nog vrij weinig. Ik merk dat het voornamelijk zit in dat ik zo graag wil en altijd doorgezet heb. En dat doe ik nu nog steeds, maar dit werkt averechts. Als ik een terugval heb en ik ga echt weer alleen rusten en zo min mogelijk doen, behalve wat wandelen en toch proberen te mediteren, dan gaat het weer beter. Zodra het beter gaat denk ik weer dat ik alles kan en val ik weer terug. Dus voor mij is het heel belangrijk dat ik blijf rusten. Iets kleins doen is een kleine stap vooruit en dan weer rusten. Constant bezig met herstel en ontspanning en dat is toch wel echt wat mij het beste helpt. En accepteren dat het niet over gaat in een jaar tijd. Maar het gaat zoals het gaat en accepteer het. Dat verzacht.

Het is goed te ontdekken wat je belastbaarheid is.
Bijvoorbeeld:
een kwartier telefoneren lukt. daarna een kwartier weer ontspannen en mediteren zodat je lichaam weer gaat snappen om na inspanning te ontspannen.
Het is een hele klus om dit bewust te doen, maar uiteindelijk gaat het erom dat je zenuwstelsel weer autonoom wordt.

Pat
14-05-2022

Jouw reactie:



Wil je ook je hart luchten?

+ Mijn verhaal delen


Verhaal 86 - Wat is dit zwaar zeg!!!

Sinds januari dit jaar een BO.
Wat is dit zwaar zeg!!!
Wat ik me afvraag.. zijn er meer mensen die zich aan alle geluiden irriteren?? Zelfs het filter van het aquarium bijvoorbeeld?
Ook kan ik ineens doodsbang zijn... voor geen enkele reden? Herkenbaar??

Marga
10-05-2022

3
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Ja dat is normaal je brein raakt snel overprikkeld waardoor je allemaal gekke lichamelijke klachten krijgt. Angst aanval opeens is ook normaal als je vaak gaat mediteren en zorgen dat je elke dag gaat wandelen( het liefst in het bos) ga je merken dat die angst langzaam weggaat.. je lichaam heeft beweging nodig anders kom je in de vecht en vlucht modus.

Anoniem
11-05-2022

Jouw reactie:



Verhaal 87 - Op zoek naar ervaringsverhalen langdurige burn out

Hoi,

Momenteel zit ik 2 jaar in een burn out en omdat het in die 2 jaar eerst slechter werd en ik een angststoornis ontwikkelde, ben ik nu ongeveer hetzelfde als 2 jaar geleden. Denk dat ik op 15% van wat ik kon zit nu.

Ik ben op zoek naar ervaringsverhalen van mensen die 4-5 jaar over hun burn out hebben gedaan en er toch bovenop gekomen zijn?


Anoniem
26-05-2022

3
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Hier nu 2 jaar. Wel in de tussentijd weer volledig hersteld gemeld op mijn werk, maar wederom werd het te veel en moest ik stoppen. Nu mijn baan kwijt. Ik dacht dat dit ook beter voor mij was. Goed herstellen en dan echt gaan kijken wat ik wil. Echter wordt ik soms moedeloos dat het zo lang duurt. Ik zeg steeds het komt vast goed. Mijn therapeut zegt het is goed en het wordt beter. Dat zinnetje zeg ik zo vaak! Ik hen weken dat ik weer energie voel en mij vrolijker voel en dan hoeft er maar iets met een beetje spanning te gebeuren en dan komt de gedachte weer "het lukt niet meer". Het is maar ern gedachte dat weet ik maar zou willen dat deze niet constant op plopt. Wat ik wel merk, is als ik het accepteer, dat het nare gevoel dan ook minder wordt. Het blijft een proces van vallen eb opstaan. We willen denk ik te graag een Quick fix oplossing, maar doe is er niet. Sterkte en neem je tijd en wees vooral lief voor jezelf.

Miep
18-07-2022

Jouw reactie:



Verhaal 88 - Burnout en buikpijn

Ik zit momenteel bijna een half jaar in een burnout.
Nu heb ik afwisselend goede en slechte dagen.
Maar ik heb ook heel vaak buikpijn. Heeft iemand dit hetzelfde? Hoelang blijven de klachten? Zolang de burnout duurt?? Minimaal 8 maanden tot een jaar?

Marga
19-06-2022

3
3
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Minimaal 1 tot 2 jaar .. ik zit er nu 11 maanden in bij mij gaat het heel langzaam al voel k wel vooruitgang met af en toe een terugval. Succes

Anoniem
22-06-2022
Reactie:
Je mag er geen tijd op plakken. Uw lichaam heeft de tijd nodig die ze nodig heeft. Herstel van burn-out gaat van maanden tot jaren, en is individueel enorm verschillend. Sterk afhankelijk of je ook bijv last hebt van trauma, angst, etc.

Michiel
23-06-2022
Reactie:
Ik ben thuis sinds april 2022. Ik ervaar ook heel veel stress, elke dag buikpijn. 2de keer dat ik uitval. Ik werk in de zorg. Ben heel bang terug te werken. Lig vaak gekluisterd in m'n zetel.

Bieke
29-10-2022

Jouw reactie:



Verhaal 89 - Ben langzamerhand ten einde raad

Waar moet ik beginnen ? Zit nu al vanaf september '21 in een burnout en ondanks een ietwat betere periode van januari t/m april waarbij ik dacht aan de beterende hand te zijn is het vanaf mei weer langzaam bergafwaarts gegaan. Nu september '22 zit ik weer in zak en as en lijkt het allemaal wel nog erger te zijn geworden dan 1 jaar geleden. Ontzettend veel lichamelijke klachten waarbij ik constant denk dat het never nooit door stress kan komen en dat ik iets anders onder de leden heb ondanks dat ze niks kunnen vinden. De dag begint met rond 05.00 uur wakker worden en niet meer kunnen slapen. Misselijk, droge mond, darmen die tekeer gaan, moe, oorsuizen, paniekerig, onrustig. En dan moet ik nog opstaan en moet de dag nog beginnen. Dan begint het piekeren uiteraard ook weer. Vooral piekeren over hoe het nu verder moet en hoe ik hieruit kan komen. Piekeren over mijn baan die ik in mijn hoofd al kwijt ben. Over de hypotheek niet meer kunnen betalen, de kinderen geen leuke toekomst kunnen bieden enz. enz. Verwaarloos mezelf en mijn gezin en zou het liefste de hele dag huilen wat dan ook nog niet eens lukt.

Elke ochtend sta ik zo op met af en toe een paar betere dagen. Ben langzamerhand ten einde raad en ben het vertrouwen aan het verliezen in een goede afloop. Herkent iemand dit ? Denk soms namelijk dat ik de enige ben op deze wereld die zich zo slecht voelt.


Martin
09-09-2022

3
3
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Kan heel goed te maken hebben met het weer. In de afgelopen maanden was het warm en moest je lichaam hard werken om dit kwijt te kunnen. Vandaar dat je in de minder warme maanden "betere maanden" had. Dit speelde bij mij namelijk een hele grote rol. Je lichaam heeft namelijk een hogere cortisol spiegel als het warm is. Hopelijk ga je je dus de komende maanden beter voelen wanneer het af koelt. En het slecht voelen hoort er gewoon bij, probeer dit te accepteren. Je bent zeker niet de enige, ik heb dit namelijk ook. Ga een plan voor jezelf maken om er weer bovenop te komen. Wandelen, dieet, kwaliteit van slaap verbeteren. Als je je hier op focust dan gaan die pieker gedachten vanzelf weg.

J.
09-09-2022
Reactie:
Loop je bij POH GZZ/psycholoog? Als je piekeren niet stopt kom je er namelijk ook niet uit door de stress, het is een cirkel dan. Als het je echt niet lukt je gedachten te sussen, zoek een medicatie uit met je arts/psycholoog etc. Kunnen flinke bijwerkingen hebben maar beter dan 1 jaar lang hiermee op deze manier doorlopen.

Taco
09-09-2022
Reactie:
Hallo Taco, ik slik al meer dan 1 jaar Citalopram 20 mg. Twijfel of ik dat moet ophogen vanwege die bijwerkingen. Ik start op advies van de bedrijfsarts hopelijk ergens begin november met een intensief traject van 17 weken. Helaas zijn er wachtlijsten waardoor het niet eerder kan. Ik hoop dat dat me gaat helpen. Ik zat trouwens op 6 uur per dag dus was aan het herstellen, maar in Juni ging het helemaal mis en heb ik me weer 100 % ziek gemeld..

Martin
09-09-2022

Jouw reactie:



Verhaal 90 - Soms ben ik bang dat dit niet overgaat

Hallo allemaal,

Ik ben ergens in mei opeens gestopt met slapen. Natuurlijk ging ik allemaal verklaringen zoeken en raakte ik daarvan in paniek. Door het niet slapen slopen er langzaam meer klachten in. Ik bleef door werken.. Ik kan dit, het is bijna vakantie, dan komt het goed. Afgelopen zomer op vakantie gegaan, terwijl ik dat helemaal niet zag zitten. Daar heb ik me twee weken lang verschrikkelijk gevoeld, terwijl dat het moment had moeten zijn voor ontspanning.

Na de vakantie ging het steeds minder, uiteindelijk de beslissing genomen me ziek te melden. Het leek net of toen de beerput open ging. En om het nog leuker te maken is de overgang ook om de hoek komen kijken.

Ik voel me echt rot, en heb het gevoel dat ik dit allemaal alleen zit te voelen, zo klote kan je je voelen. Vandaar dat ik mijn verhaal toch wil delen in de hoop me niet zo alleen te voelen...

Ik lees veel verhalen hier waar de duizeligheid en het rare gevoel in je hoofd word omschreven. Het lopen voelt zo in-stabiel. Prikkels, alles komt zo hard binnen, kramp in mijn kaken, oorsuizen. Mijn hele lichaam staat op slot, lijkt net of ik 100 kilo extra meesleep. Het piekeren maakt me moe, allemaal nare en negatieve gedachten die me bang maken. Dan voel ik paniek en dat duurt lang om dit weer een beetje "onder controle" te krijgen. De angst om te piekeren en negatieve dingen te denken. Zo vermoeiend.

Ik ben eerst zoveel dingen gaan zoeken wat me eventueel zou kunnen helpen. Fysio, accupunctuur, coaching, emdr. Inmiddels ben ik met een coachingstraject gestart, waar ik 2 x in de week loop met een coach in het bos. In de gesprekken komen veel moeilijke onderwerpen aan de orde, vooral, wat maakt dat het zover is gekomen. Ik sta ook op de wachtlijst bij de psycholoog.

Soms ben ik bang dat dit niet overgaat en huil ik alleen maar en roep ik in het luchtledige of iemand mij alsjeblieft wil helpen.

Ik wens iedereen die dit ondergaat heel, heel veel sterkte.

Tis

Tis
17-09-2022

3
2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Tis, geen zorgen het komt echt goed. Dat je kan wandelen in het bos betekent dat je niet ver heen bent. Bij een zware burnout liggen mensen eerst weken in bed. Hoeveel klachten heb je verder? Zo te horen ben je er net op tijd bij en zit je vooral in je hoofd. Loslaten, laten gaan, even overal lak aan hebben, je klachten gewoon laten gaan! Laat het je overkomen. Verder veel en gezond eten, veel groente en fruit en biologisch en volkoren waar kan. Zoek zo weinig mogelijk op, leg je telefoon zoveel mogelijk weg en ga lekker het bos in!

Tis
27-09-2022
Reactie:
Dank je wel dat je een reactie hebt geschreven, dat doet me goed.

Ik probeer elke dag wat 'doelen' te halen. Als in huishouden, koken en boodschappen doen. Dat red ik echt niet altijd, alles voelt zo zwaar. Ik schrijf veel, alles wat er in mij opkomt en probeer te mediteren en ademhalingsoefeningen te doen.

Ik voel me regelmatig een soort van gefrustreerd, dan denk ik hoelang gaat dit duren. Zoals de tijd snel gaat als je leuke dingen doet, zo verschrikkelijk langzaam gaat de tijd nu. Elke dag de dag overleven. Opgesloten in jezelf.

Heb erge spanning in mijn lijf, vooral mijn schouder/nek/armen. Een raar onbestemd gevoel in mijn lichaam, een soort leeg gevoel.

Ik vind het moeilijk om op mezelf te vertouwen en zoek steun om me heen... Herken je dit?

Heel veel sterkte en kracht

Anoniem
21-10-2022

Jouw reactie:



Wil je ook je hart luchten?

+ Mijn verhaal delen


Verhaal 91 - Thuis met een burnout

Hoi!
Sinds een aantal zit ik ook thuis met een burnout. En dat terwijl ik mijn werk zo leuk vond! Ik begreep er lange tijd helemaal niks van, maar na een aantal maanden thuis met mezelf op de bank vielen er toch wat kwartjes: ik had al een aantal jaar achter elkaar op 120% gepresteerd. Nouja en dat hield ik niet vol.. Niet gek!

 

Dus na een tijdje kwam ook de acceptatie van mijn burnout. Ik moest er niet meer tegen vechten, maar juist accepteren dat het er is en uitrusten. Niet "heel hard werken aan het herstellen" want dat werkt ook alleen maar averechts, juist uitrusten, uitrusten, uitrusten. Klinkt dit bekend bij jullie?


Wat ik wel heb gemerkt is dat ik heel veel behoefte heb om met lotgenoten over mijn burnout te praten. En dan niet op een forum, maar echt face-to-face. Hebben jullie dat ook? Alleen je spreekt niet zomaar af met iemand van een forum.. Ik heb dat nu met 1 vriendin en dat voelt heel fijn, we hebben echt steun aan elkaar (ook al zijn we natuurlijk niet elkaars therapeuten).

 

Maar nu heb ik na heel lang zoeken op internet en facebook een (besloten) facebookgroep gevonden waar dat georganiseerd gaat worden, het heet "Burn-uit? Burn-inn!" (https://www.facebook.com/groups/683465128693418/?ref=br_rs). Kent iemand die al? Of al ervaring mee?


Anoniem
> 2 jaar geleden

2
3
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Ik herken dit ook. Ik wil praten met lotgenoten. Met mensen die begrijpen wat ik mee maak. Buitenstaanders maken vaak de opmerking: ale, jij ziet er toch zo goed uit. Deuhhh! Ik ben vorige gecrasht op t werk. Sindsdien veel gelezen op internet. Het valt erg op dat er veel meer te lezen valt op sites .nl. weer weinig sites .be.

Vera
> 2 jaar geleden
Reactie:
juist dat accepteren vind ik net als jij erg lastig, ik ben ook maar op zoek gegaan naar een forum om ervaringen te delen.


Anoniem 1
26-12-2020
Reactie:
Pfff ik herken zo 1 op 1 wat je zegt. Ik heb ook enorm de behoefte om met iemand te praten. Ervaringen te delen. Tips voor forums zijn welkom.

Anoniem
11-11-2022

Jouw reactie:



Verhaal 92 - Afgelopen jaar is een rollercoaster geweest

Het afgelopen jaar is echt een rollercoaster geweest. Er is zoveel gebeurd en voel me sinds oktober vorig jaar niet goed. Wanneer ik in een volle bus zat kreeg ik het ineens heel warm en kreeg een heel naar gevoel in mijn maag. Werd er spontaan misselijk van!

 

Wanneer ik uit de bus stapte ging het na twee minuten weer. Zodra ik de volgende bus pakte gebeurde het weer. Ik zal wel ziek worden? Het gebeurde steeds vaker. In de bioscoop, uiteten, op 't werk en in de bus. Wat is er toch met me aan de hand? Naar de dokter geweest medicijnen gehad, echo laten maken en ontlasting ingeleverd.

 

Alles was prima en er waren geen afwijkingen te zien. Hoe kom ik dan aan die spontane misselijkheid en naar gevoel in mijn buik? Paar maanden later ging het een stuk beter. Kreeg veel last van lichamelijke kwaaltjes. Pijn in mijn handen, stijve handen, dikke en pijnlijke gewrichten. Mijn rechtervoet deed enorm veel zeer wanneer ik een lange dag had gestaan. Werk in de horeca en in de zomer is het top drukte!

 

Wederom naar de dokter geweest en ontstekingsremmers gehad voor mijn handen en paracetamol voor mijn voet. Na maanden van pijn weer terug gegaan naar de dokter. Bloedtesten gedaan, drie verschillende medicijnen verder en nog altijd geen resultaat.

 

Symptomen werden erger en zat met mijn handen in het haar. Kreeg steeds meer stress op het werk. Maakte me druk over wat er allemaal met mijn lijf aan de hand was. Een maand geleden weer naar de dokter geweest en die heeft mij doorgestuurd naar een reumatoloog (mijn klachten lijken op RA). In de tussentijd erachter gekomen dat de misselijkheid en opvliegers paniekaanvallen zijn. Die steeds maar erger worden.

 

Ben bij de reumatoloog geweest en er is reuma geconstateerd in mijn handen. Ik ben 25 jaar en heb hier ontzettend veel moeite mee. Werk in de horeca en heb mijn handen nodig! Ik ben vooral heel erg boos op mijn lichaam. De pijn in mijn voet blijkt een hielspoor te zijn.

 

Naast al deze dingen huil ik iedere dag, voel ik me rot, heb ik geen energie en wil ik het liefst de hele dag in mijn bed willen liggen en slapen tot het voorbij is. Vriendinnen willen afspreken en verzin telkens een smoes om er onder uit te komen. Twee weken geleden bij de dokter geweest. De hele situatie uitgelegd en heel erg gehuild.

 

Ben een week lang ziek geweest en heb 4 dagen niks kunnen eten en drinken. Dit was een buikgriep en oververmoeidheid. Mede hierdoor is eruit gekomen dat ik tegen een burn-out aan zit. Volgens de dokter ben ik er op tijd bij en word het proces nu in gang gezet. Doorverwijzing gehad naar een psycholoog. Helaas zijn de wachttijden erg lang!

 

Dinsdag weer beginnen met werken na twee weken vakantie. Ik voel me hier niet goed bij. Wie heeft er ervaring met een bedrijfsarts? Kan iemand mij vertellen wat ik kan verwachten? Ik ben best bang omdat ik mezelf als persoon niet meer herken. Ik weet niet meer wie ik ben, wat ik leuk vind..


Gail
> 2 jaar geleden

2
2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Herken zo je verhaal
Ik inmiddels 10 maanden aan de gang en ben het kotse beu...
Ik ben al van ver gekomen echter dat nare zware, trillerige, nerveuze, duizelige stress gevoel is gewoon nooit weg, ben ook zo bang dat het nooit meer weg gaat 😓

Wendy
> 2 jaar geleden
Reactie:
Het gaat weg! Echt! Al is het een verschrikkelijk rotgevoel! Weet dat je niet alleen staat! Sterkte!!

Jenny
18-02-2021

Jouw reactie:



Verhaal 93 - weer grip en inzicht in mijn leven

Na een zware periode met een depressieve partner zat ik er helemaal doorheen. Advies van huisarts om hulp te gaan zoeken.
Op advies van collega bij Germien terecht gekomen. Ik kwam meteen in een warm bad terecht. Nu was het even tijd voor mij, was mezelf wel helemaal kwijt geraakt.
Heb hier erg veel aan gehad voelde dat ik weer grip en inzicht in mijn leven kreeg en weer LUCHT.
Ook heb ik emdr therapie gehad wat is dat iets wonderlijks verbaas me nog elke dag over dat je hier zoveel baat bij kan hebben.
Germien is een geweldige vrouw, begrijpt hoe je je voelt, wat je nodig hebt. Ik weet in ieder geval als ik weer hulp nodig heb dat ik zeker weer door haar geholpen wil worden.

Cliënt bij Labyrinthoss
> 2 jaar geleden

2
2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
zeker herkenbaar. Ik heb paniekaanvallen en straat vrees er bij. En zo ver gegaan dat ik een bril nu draag door te veel spanningen in mijn hoofd. en te lang doorgewerkt.

Wij zijn niet zielig, maar we zijn de sterkste!!

Daarom gaan wij door deze ellende heen ,omdat wij het aan kunnen!!

S
> 2 jaar geleden
Reactie:
Heel herkenbaar , 50 jaar gewerkt. Al een hele poos niet in orde niks mee gedaan tot ik in juni 2020 een burn-out kreeg
Last van maag nek hoofd duizeligheid enz
Gaat met ups en downs maar heb nog steeds veel last van nek en schouders en hoofd
Ben nu sinds november uit het werk

Elly
> 2 jaar geleden

Jouw reactie:



Verhaal 94 - Hoop van het nare gevoel af te komen

Ik ben een vrouw van 66 jaar en vanaf jongs af aan veel gewerkt.
vorig jaar kreeg ik een blessure waar door het werk stopte en dan ben thuis aan het zoeken naar nieuwe structuur en het is niet altijd leuke dingen doen en je mag dan in huis de rust vinden!!
Dus je krijgt vluchtgedrag.
In maart kwam corona en de agenda was leeg en kwamen de lichamelijke en geestelijk klachten en dit uitte zich in angst, verlatingsangst ,paniek,onrust en enorme pijn aan mijn keel en buik(stress)
Iedere keer oxazepam geslikt maar daar kun je aan verslaafd raken.
Huisarts raadt aan antidepressiva (mee gestart) en bij de psycholoog ben ik begonnen.
Dit gaat nog lang duren maar hoop van het nare gevoel af te komen.

Anoniem
> 2 jaar geleden

2
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Hallo anoniem, mag ik vragen wat voor soort pijn aan de keel het was? Hoe voelde het? Alvast bedankt

Er
20-09-2021

Jouw reactie:



Verhaal 95 - ik ben totaal een schim van wat ik was...

Sinds een jaar als herintreder begonnen als 3 IG in de zorg, daarvoor ruim 10 jaar in de kinderopvang en daarvoor 32 jaar in de zorg.
Vol goede moed en bruisend van energie begon ik met mijn nieuwe baan en vond het geweldig maar sinds paar maanden klachten zoals hartkloppingen, druk op de borst, erg emotioneel, moe en ook op mijn vrije dagen had ik het gevoel dat mijn lijf niet meer kon ontspannen. Begon ook steeds meer en vaker fysiek te kwakkelen. Sinds paar ween vreselijke paniekaanvallen gekregen , extreem moe en hele dagen huilen.... volgens huisarts en meteen ook iemand van GGZ dus flinke burn-out.
Ben helemaal mezelf kwijt... ik altijd positief, bruisend van energie, geweldig leuk maar ook druk sociaal leven, ik ben totaal een schim van wat ik was...
Advies; rust, rust en nogeens rust, oxazepam en wekelijks gesprek met psycholoog, wie kan mij vertellen hoelang dit gaat duren??

Lily
27-12-2020

2
3
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Herkenbaar verhaal....Ben inmiddels 8 maanden verder en heb deze klachten nog steeds. Wordt wel wat minder maar duurt vreselijk lang...sterkte!!!!

Anoniem
04-01-2021
Reactie:
Hee ik herken het heel erg, ik heb soms het idee dat ik meer lichamelijk onder de burn-out lijdt dan psychisch. Ontzettend slap gevoel in mijn hele lichaam alsof ik flauwval. Met wandelen nog erger. Mn benen willen gewoon niet mee werken bah. Al thuis sinds maat 2020

Melis
09-02-2021
Reactie:
Zeer herkenbaar. Ik ben nu 6 maanden verder.. De klachten komen en gaan, wisselen zich af in meerdere en mindere mate.

Ik blijf tegen mezelf zeggen. Als ik kijk naar nu en terugkijk naar een maand geleden.. Merk ik dat vooruitgang?... Ja, langzaam.. maar ja. Het is een lange reis.. Sleutelwoorden.. Acceptatie... Lief zijn voor jezelf.. En vooral doen wat goed voelt.. Probeer een balans te vinden van beetje bewegen.. mensen opzoeken die je een prettig gevoel geven.. en regelmaat.. De slaap.. tjah is voor mij een hele uitdaging.. Ook ik ben een schim van wat ik was... toch heeft die schim al iets meer vorm in verhouding tot de periode die jij omschrijft.. het extreem overstuur zijn.. omgeremde emoties.. Het voelt voor mij als een storm in mijn leven dat enorm veel stof heeft doen opwaaien... en alleen tijd kan die stof weer laten liggen.. Veel geduld en kracht toegewenst.. Probeer de hele kleine winstjes te leren herkennen en waarderen. Dat was/is mijn houvast.

Ruben
15-03-2021

Jouw reactie:



Wil je ook je hart luchten?

+ Mijn verhaal delen


Verhaal 96 - Geheugenverlies door stress

Ik heb na een lange periode van externe stress veel problemen met geheugenverlies, waardoor ik erg bang ben voor Alzheimer, maar scan en neuro psychologysche test gaven aan dat het geen Alzheimer is. Ik ben vaak erg gespannen, maar ook op momenten dat ik rustig ben (qua gevoel) overkomen me ook rare dingen. Een paar voorbeelden:

Gisteren: Ik wil de luxaflex opendraaien. Dit is al maanden naar links draaien, toch probeer ik naar rechts te draaien en als ik merk dat dat niet gaat denk ik hij moet toch echt rechtsom, om er 2 sec later achter te komen dat het toch linksom moet. Waarom geven mijn hersenen het signaal van rechtsom? Ik zou dat moeten weten.

Vandaag: ik ben al een tijd wakker, maar ben blijven liggen malen in bed. Ik zie on de douche een insect dat ik naar buiten wil doen. Daarvoor moeten de lamellen omhoog. Die lamellen hebben we al jaren en dit type werkt overal hetzelfde. Vervolgens ben ik zo'n 2 sec in de war en kijk eerst naar links naar het draaistokje en dan naar rechts naar het touwtje en weet heel even niet wat te doen. Dan bedenk ik me dat ik het touwtje moet hebben.

Ik vind die verwarring erg angstaanjagend en wil het mijn vrouw vertellen. Ik begin te vertellen en kom bij het gedeelte waar ik de lamellen omhoog will doen. Dan raak ik weer kort in de war. Wou ik de lamellen nou omhoog doen met het touwtje of wou ik ze kantelen met het stokje? Kort nadenken. Ik wou de lamellen omhoog. Maar vanwaar de verwarring?

Ik wil nogmaals aan mijn vrouw precies uitleggen wat er nu gebeurde. Dan raak ik weer kort in de war met exact dezelfde vraag als die ik net voor mezelf beantwoord heb: Wou ik de lamellen nou omhoog doen met het touwtje of wou ik ze draaien met het stokje? Weer kort nadenken. En het juiste antwoord is er weer.

En datzelfde overkomt me zo nog een derde keer als ik overstuur raak en nogmaals een poging doe.

Met lichtknopjes heb ik het soms ook. Zie dat die naar beneden geschakeld is en toch geven mijn hersenen door je moet naar beneden drukken. Waarom kort dat signaal. Ik doe het uiteindelijk wel goed.

Als ik door ons park loop en ik loop terug. Dan moet ik het 2e zijweggetje rechts pakken. Het eerste weggetje en het 2e lijken inderdaad iets op elkaar. Toen ik nog gezond was haalde ik ze ook wel eens door elkaar. Maar nu moet ik bij het tweede weggetje telkens weer kijken of dit het eerste weggetje is. Als ik eenmaal bij het eerste weggetje ben komt soms even dat gevoel dat ik het verkeerde weggetje heb. Dit overkomt me nu al enkele dagen.

Dat samen met dat ik zo ongelooflijk veel vergeet maakt dat ik als maar banger voor Alzheimer wordt en me alsmaar verwarder voel, terwijl Dokter, Neuroloog en mijn vrouw maar blijven zeggen dat het ligt aan de stress en aan het het slaaptekort dat ik nu al ruim een half jaar heb.

Hebben mensen ervaring met dergelijke verwarring?

Floris D.
10-01-2021

2
3
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Ik ben na een stressvolle periode overspannen thuis. Lange tijd veel stress gehad. Ineens lean ik erachter dat ik een actual zaken uit mijn verleden kwijt ben uit mijn geheugen. Sinds die tijd gaat het bergafwaarts. Wat ik eerst iets kwijt was heb ik nu een hele waslijst aan geheugenproblemen en voel ik me regelmatig verward. Dit is mijn verhaal:


Eind zomer 2017 ben ik gestart met hardlopen. Zo'n 3x in de week. Mijn vader die veel overgewicht heeft wilde graag afvallen dus toen ben ik samen met hem gaan sporten op de sportschool 2x per week. In het eerste kwartaal van 2018 viel het me op dat ik bij omhoog kijken wat trilling voelde in mijn nek. Daar maakte wel druk om, maar niks mee gedaan. Een tijdje later kreeg ik last van spiertrekkingen op willekeurige plekken. Ik ben toen gestopt met sporten. Ik dacht dat ik mijn spieren overbelast had. Ik ben toen ook naar een neurolog geweest. Die deed en paar "standaard" onderzoekje maar kon niks vinden. Een tijdje later toen de spiertrekkingen erger werden begon ik me echt zorgen te maken en ben nogmaals. Ik was bang Parkinson te hebben en ben toen halverwege voor een second opinion naar een andere Neuroloog gegaan voor onderzoek. Hier werd echt op trillingen gemeten met een speciaal apparaat. Daar kwam niks uit. Ik maakte me wel echt zorgen, maar probeerde het naast me neer te leggen. Eind 2019 ging het steeds slechter met mijn oudste dochter op school. Mijn dochter werd gepest en veel van de stress die zij daardoor had werd this afgereageerd. Dit gaf erg veel extra stress en zorgde voor de nodige discussies in huis. Dit verhoogde uiteraard ook mijn stress. Rond deze tijd kreeg ik veel last van pijn in mijn maagstreek. Ik heb toen veel onderzoeken gehad. Echo's, gastroscopie. Dit gaf nog meer stress. Men kon niet vinden wat het was. Ondertussen maakte ik me steeds meer zorgen om mijn dochter, want het ging steeds slechter op school. Ik kreeg ook steeds meer last van mijn spieren en het was me opgevallen dat ik af en toe tijdens oplopende discussies met mijn dochter ineens kwijt was waar de discussie nou precies over gingen. Mijn angst voor Parkinson sluimerde nog steeds op de achtergrond en aangezien ik dacht dat Parkinson bijna altijd gevolgd werd door Alzheimer ging ik opnieuw naar de neuroloog. Deze verwees me door naar de top-neuroloog op dit gebied in Groningen. Dat een gesprek gehad en wat testjes, maar volgens haar niks aan de hand. Dit was in oktober 2019. Ik besloot het te laten rusten. In die tijd ging ik een keer met mijn dochter naar een grote zandkuil in een bos. Mijn dochter daagde me uit zo snel mogelijk er omheen te rennen. Ik deed te gek. Werd heel duizelig en kreeg wat ik nu denk dat een paniekaanval was. Hierna heb ik nog 2x zo'n aanval gehad en ik durfde met moeite nog ergens alleen met de auto naar toe. Bang voor een aanval. Achteraf gezien was ik toen al overspannen. In februari gebeurde er iets traumatisch waardoor ik volledig doordraaide. Ik bleef hier maar over piekeren. Elke dag was ik hiermee bezig. Volop tijd om te piekeren, want Corona was intussen uitgebroken en mijn bedrijf aan huis kwam hierdoor ook tot een halt. Maakte me elke dag vreselijk zorgen vanwege dat trauma en daar kwam Corona ook nog eens bovenop. Veel extra stress, kinderen online lessen, wat niet lekker liep. Oudste dochter nog verder in de stress. En toen kwam ik er ineens achter dat ik bepaalde dingen niet meer wist. Dingen als de geboorte van mijn 2e dochter, hoe de kinderkamer van mijn dochter er vroeger uit zag, dat de schildpadden vroeger ook op de logeerkamer gestaan hadden. Ik praatte er met de dokter over, maar die gaf het op stress. Ergens april vergat ik zoveel dat ik overtuigd was Alzheimer te hebben. Ik werd depressief. Ik ging hele dagen op de bank zitten. Dag in dag uit. Zeker dat ik afscheid moest gaan nemen van mijn gezin. Ik kreeg veel lichamelijke problemen met mijn sporten door het stilzitten waardoor ik me nog meer druk maakte. Zoveel krachtverlies dat ik bang was in een rolstoel te komen. 1 julli een hersenscan laten doen en een neuro psychologysche test gedaan. Uitkomst was dat ik geen Alzheimer had. Maar mijn geheugen is intussen steeds minder en een minder geworden en de stress steeds hoger. Ontussen kan ik bijna niks meer onthouden, maar mijn omgeving blijft zeggen dat het stress is een geen Alzheimer. Het leven voelt alsof het niet echt gebeurd en ik ben heel vaak overstuur, want overtuigd van Alzheimer. Hier een opsomming van een aantal dingen die me regelmatig overkomt:


Veel algemene kennis kwijt. Zaken van vroeger en zaken op kortere termijn.


Gesprekken moeilijk kunnen volgen. Soms na enkele zinnen de draad al kwijt zijn.


Iets lezen/schrijven, afgeleid en dan niet meer weten waar ik gebleven was of wat ik wilde schrijven.


Geen of met heel veel moeite opsomming van enkele woorden/namen/korte teksten kunnen onthouden.


Iets willen zeggen/opzoeken/ doen en het ineens kwijt zijn.


Met enige regelmaat na moeten denken over mij wel bekende woorden en namen in gesprekken. Bijv. iets willen zeggen over je pols en niet op het woord pols kunnen komen. Wel de persoon kennen, niet op de naam komen. Soms komt het vrij vlot, soms echt later. Namen komen soms helemaal niet, dan moet ik vragen. Tig BN'ers ken ik, maar kom gewoon niet of niet meteen op de naam.


Mij wel bekende woorden komen soms toch ineens vreemd voor qua schrijven. Ik twijfel regelmatig how iets te schrijven. Moet ligt met ch of met een g? Moet zegt met ch of g? Dat had ik eerder niet.


Geen echt goed beeld in mijn hoofd kunnen vormen van de gezichten van familieleden en mensen die ik ken. Wel altijd herkenning als ik ze zie.


Veel vergeten op korte alswel lange termijn. Soms iets zien (bijv. de tijd op een klok) en enkele seconden later het niet meer weten. Iets doen en paar sec. Mijn rits dichtdoen en paar sec later ma afvragen of ik mijn rits wel dichtgedaan heb.


Niks meer kunnen reconstrueren ouder dan 1 dag. Wel flarden weten, maar echt geen dag kunnen reconstrueren. Soms enkele uren na het feit al niet meer weten dat ik met mijn vrouw en de hond gewandeld heb of wat wie ik tegengekomen ben.


Soms niet kunnen onderscheiden van geluiden. Bijv. cirkelzaag en slijptol op afstand. Niet kunnen plaatsen waar een geluid op afstand vandaan komt (richting). Beiden vroeger zeer eenvoudig.


Telkens weer over (soms dezelfde) woorden moeten nadenken hoe je ze ook alweer spelt. Dingen als ineens de neiging om het woord "ze" als "se" te schrijven, maar dan iets later door hebben dat dit niet klopt.


Iets na veelvuldig herhalen onthouden via ezelsbruggetje en toch een paar uren/dagen later weer kwijt zijn.


Ik voel me de laatste tijd verward. Bijvoorbeeld als ik schoenen voor wandelen en gewone schoenen zie naast elkaar moet ik nadenken welke ik moet hebben, terwijl ik dat zou moeten weten. Dat ik eerst even na moet denken waar op mijn telefoon een icoontje staat waarvan ik weet dat hij op 1e pagina staat.


Ik vind informatie heel snel te veel.

Ik kan dingen niet goed op een rijtje zetten. Weet niet wat waar op mijn lijstje staat.


Laatste tijd steeds meer nadenken over heel simpele dingen. Denken gaat constant moeizamer.


Het is soms net of dit allemaal niet echt is.


Laatste tijd heb ik vaak verkeerde woorden in hoofd. Wil het woord afdeling in een zin zeggen en dat zeg ik ook, maar denk dan het woord afbeelding.


Laatste tijd elke ochtend in bed gaan al mijn gedachten door elkaar heen. Heel veel niet logische zinnen. Geen samenhangend verhaal. Heel af en toe komen er niet bestaande woorden tussendoor. Heb er geen controle over. Soms denk ik dingen en dan ineens heb ik door dat het echt onzin is. Als ik uit bed ga gaat dat weg.


Bijna alles wat ik wegleg wat niet op een vaste plaats ligt weet ik niet meer te vinden.


Eigenlijk ben ik heel vaak iets kwijt als ik het net gedaan heb.

Laatste tijd ook vaker verward.
Enkele voorbeelden;

Gisteren: Ik wil de luxaflex opendraaien. Dit is al maanden naar links draaien, toch probeer ik naar rechts te draaien en als ik merk dat dat niet gaat denk ik hij moet toch echt rechtsom, om er 2 sec later achter te komen dat het toch linksom moet. Waarom geven mijn hersenen het signaal van rechtsom? Ik zou dat moeten weten.

Vandaag: ik ben al een tijd wakker, maar ben blijven liggen malen in bed. Ik zie on de douche een insect dat ik naar buiten wil doen. Daarvoor moeten de lamellen omhoog. Die lamellen hebben we al jaren en dit type werkt overal hetzelfde. Vervolgens ben ik zo'n 2 sec in de war en kijk eerst naar links naar het draaistokje en dan naar rechts naar het touwtje en weet heel even niet wat te doen. Dan bedenk ik me dat ik het touwtje moet hebben.

Ik vind die verwarring erg angstaanjagend en wil het mijn vrouw vertellen. Ik begin te vertellen en kom bij het gedeelte waar ik de lamellen omhoog will doen. Dan raak ik weer kort in de war. Wou ik de lamellen nou omhoog doen met het touwtje of wou ik ze kantelen met het stokje? Kort nadenken. Ik wou de lamellen omhoog. Maar vanwaar de verwarring?

Ik wil nogmaals aan mijn vrouw precies uitleggen wat er nu gebeurde. Dan raak ik weer kort in de war met exact dezelfde vraag als die ik net voor mezelf beantwoord heb: Wou ik de lamellen nou omhoog doen met het touwtje of wou ik ze draaien met het stokje? Weer kort nadenken. En het juiste antwoord is er weer.

En datzelfde overkomt me zo nog een derde keer als ik overstuur raak en nogmaals een poging doe.

Met lichtknopjes heb ik het soms ook. Zie dat die naar beneden geschakeld is en toch geven mijn hersenen door je moet naar beneden drukken. Waarom kort dat signaal. Ik doe het uiteindelijk wel goed.

Als ik door ons park loop en ik loop terug. Dan moet ik het 2e zijweggetje rechts pakken. Het eerste weggetje en het 2e lijken inderdaad iets op elkaar. Toen ik nog gezond was haalde ik ze ook wel eens door elkaar. Maar nu moet ik bij het tweede weggetje telkens weer kijken of dit het eerste weggetje is. Als ik eenmaal bij het eerste weggetje ben komt soms even dat gevoel dat ik het verkeerde weggetje heb. Dit overkomt me nu al enkele dagen.

Dat samen met dat ik zo ongelooflijk veel vergeet maakt dat ik als maar banger voor Alzheimer wordt en me alsmaar verwarder voel, terwijl Dokter, Neuroloog en mijn vrouw maar blijven zeggen dat het ligt aan de stress en aan het het slaaptekort dat ik nu al ruim een half jaar heb.

Hebjij ook ervaring met dergelijke verwarring?

Mijn huisarts en een psycholoog die ik eens sprak zeggen dat dit stress kan zijn, maar ik ben zoveel geheugen kwijt. Ik blijf gewoon bang voor Alzheimer.

Aanvulling van Floris
28-01-2021
Reactie:
Bij mij andere omstandigheden, maar dezelfde klachten.
Ontzettend vergeetachtig, korte termijn geheugen en geheugen van 1-2 jaar terug. Concentratiestoornis. Geïrriteerd, passief agressief, angstig en paniekerig onder bepaalde omstandigheden.

Er werd een mindfulness cursus via mijn bedrijf aangeboden. Bij de eerste paar keer mediteren van slechts een paar minuten merkte ik hoe razendsnel mijn gedachtes gingen non-stop! Na de diagnose burn-out met depressie bij de psycholoog, realiseerde ik me dat ik op werk niet goed functioneer en heb me ziekgemeld. Eenmaal thuis stortte ik in. Alleen maar slapen, alles vergeten, of in verkeerde volgorde. Ik kon niks zonder to-do-lijst of post its.

Ik kreeg ook talloze lichamelijke klachten. Ontzettend pijnlijke spierknopen in rug, schouders en zelfs in een halsspier bovenop mijn strottenhoofd! Trillingen en spiertrekkingen gepaard met extreme moeheid (die ik vroeger heb gehad na extreem sporten).
Het ging alleen weg met rust, mediteren en goed gevarieerd eten (om vitamine/mineralen tekort tegen te gaan).

Mijn hoofd was zo druk en vol, dat mijn lichaam verkeerd aangestuurd werd.
Ik hoop dat mijn ervaring je helpt.
Groetjes op 8/3/2021

Mv
08-03-2021
Reactie:
Floris helaas lees ik je verhaal nu pas. Heel herkenbaar! Ben ook heel vergeetachtig en watrig en heel bang voor alzheimer. Durf geen testcte doen of MRI te laten maken, want stel het is tich alzheimer wat dan? Dan is mijn leven toch ook een grote ellende want er is geen genezing mogelijk en het wordt alleen maar slechter. Heel beangstigend lijkt mij zo"n diagnose van Alzheimer. Burn out is wat de huisarts denkt.
Ik word ondertussen steeds warriger..

Ward
12-08-2022

Jouw reactie:



Verhaal 97 - Nou heb ik het idee dat ik vastloop

Goedemiddag,

Hierbij mijn verhaal.

In juni 2019 burn out geraakt wegens werk.
Hierdoor de meeste klachten gehad welke hier op het forum staat. Destijds weer volledig aan het werk gekomen (re-integratie).

Juni 2020 laat van angsten en paniek gekregen.
Weer een flinke terugval gehad. Heb hier anti depressiva voor gekregen. Tussentijds therapie gehad en afgerond.

Ondertussen is het meid 2021 en heb ik de medicatie volledig afgebouwd maar blijf ik vermoeid en last van spanningen houden.

Mijn werk brengt geen plezier meer met zich mee en hier ben ik mee bezig om wat anders voor te zoeken.

Nou heb ik het idee dat ik vastloop en de spanningsklachten wat terugkomen.
Wegens Corona periode is het allemaal vrij negatief geworden. Ondanks vele persoonlijke ontwikkelingen rondom mindfullnes en meditatie blijf ik gespannen.

( heb coaching gehad en therapie voor de angsten)

Heeft iemand nog handige tips

Henk
03-05-2021

2
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Zo herkenbaar wat je beschrijft. Je beschrijft dat je erachter komt dat je veranderd bent en je kwetsbaarheid ziet. Zo ook bij mij, soms denk k, dit komt nooit meer goed, ik mis m'n plezier en kracht in mijn leven. Dit waren altijd mijn anjer punten in mijn leven maar NU!? Wordt overal onzeker van en dat legt mij lam nl. Deze spiraal moeten we door breken maar hoe... Ik vind je dapper dat je een switch aan het maken ben mbt in werk...jij erkend het te minste Super. Heb ik ook wel aan zitten denken maar pffff wat dan, ik merk dat keuze maken voor mij to muts is, omdat ik zo enorm twijfel aan alles over mezelf: mijn cognitie, pers kracht, faal angsten-waarom zal het nu wel lukken et. Etc etc

Caroline
22-08-2022

Jouw reactie:



Verhaal 98 - Jarenlang passievol werken maar.....

Hallo

Sinds anderhalf jaar nu alweer een burn-out. Jarenlang passievol werken maar daarbij privé op 2. Perfectionistisch en héél streng zijn voor mijzelf en altijd maar dienbaar zijn voor anderen. Heb de signalen niet herkend helaas. Doe 3 keer per week vrijwilligers werk maar vind het lastig om grenzen aan te geven. GGZ en job coach en motorische psycho therapie ben ik begonnen. Maar je moet zelf die mindset krijgen en dat lukt mij niet zo goed. Vandaag erge terugval en huilend weer naar huis. De hoop is dan weer even weg.......

Sterkte voor iedereen!

Anoniem
15-05-2021

2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 99 - Kan niet tot rust komen en niet ontspannen

Ik zit nu een maand thuis met een burn out. Ik kom niet tot rust en ik kan niet ontspannen. Heb geen zin in de dag en ook niet in de nacht. Ik blijf maar op mijn lichaam letten.

Eric
14-06-2021

2
3
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Probeer te mediteren met relax muziek op de achtergrond. Helpt je lichaam iets meer rust te krijgen

Anoniem
16-07-2021
Reactie:
Mindfulness sessies op YouTube
Jezelf dwingen te luisteren totdat je echt luister. Zo leer je te voelen nl
Sterkte, ik weet als geen ander hoe kut dit is nl

Anoniem
22-08-2022
Reactie:
Helpt dat zelfs als je constant paniek hebt en niet kan slapen?

Taco
22-08-2022

Jouw reactie:



Verhaal 100 - In 1 x het licht uitgegaan….

5 dec. Vorig jaar is bij mij voor mijn gevoel in 1 x het licht uitgegaan…. Nu achteraf bedenk ik me dat ik al maande met hartkloppingen, hyperventileren, moe, kort lontje, constant lichamelijke kwalen en ziektes die ik ook niet goed uit ziekte liep… ik was net een jaar vol enthousiasme als herintreder in de zorg begonnen en achteraf liep ik in me vorige baan eigenlijk ookal tegen vele gezondheids problemen aan die eigenlijk een onderdrukte burn-out waren…
Maar ik zag of wilde het niet zien/voelen, terwijl ik zelf al zo goed wist te verwoorden naar mijn partner dat ik mijn lijf zo uit balans voelde ze zijn, dus ik wist het, ik voelde het en ging er toch aan voorbij!!
Mijn hele leven ben ik al een overlever geweest, een doorzetter en ze noemde mij ook de eeuwige optimist!
Zelfs vriendinnen zeiden; jeeee lil, met wat jij allemaal hebt meegemaakt had ik er allang al de brui aan gegeven…
Maar ik riep altijd; ach, het kan altijd erger, er zijn mensen die het zwaarder hebben…en ik ging door….en altijd alles in een snel tempo, en altijd 6 dingen tegelijk kunnen doen en het ging ook gewoon!!
Iedereen riep ook altijd; jij bent zo sterk en dat was ik ook en zo voelde het ook en ik vond mezelf buiten allles wat ik had meegemaakt ook dat ik echt niet mocht klagen!
Even in het kort; een troebele jeugd ( ouders uit ouderlijke macht), ooit een kind verloren( ruim 6 maanden zwanger), veel foute relaties gehad, echtscheiding, gehandicapt kind gekregen, tis,s op 34 jarige leeftijd, baarmoederhalskanker en eindelijk na jaren een fijne partner gekregen en een baan naar mijn zin waar ik me voor 1000 procent in stortte….
Nu ben ik bijna 8 maanden verder in deze voor mij 1 van de ergste dingen die een mens kan meemaken, heb zelfs op punt gestaan om een keer de zee in te lopen….ik!! Ik die al zoveel ergere dingen had overleefd….. om maar even aan te geven wat een burn-out met je doet….en nog gaat het me niet snel genoeg terwijl er wel echt vooruitgang in zit hoor maar ik ben zo gauw moe, kan nog weinig prikkels aan me hoofd verdragen, trek me vaak het liefst terug in me eigen bunker( thuis), ik!! Ik, de altijd zo levensgenieter, altijd bezig geweest en onderweg…. Ik ben mezelf kwijt….ik wil zeker niet meer de oude lily worden die altijd liep te rennen en te vliegen maar , ik heb mijn les wel geleerd, maar wie herkent zich in mijn verhaal en kan met volle zekerheid zeggen; kop op meid, het komt echt goed!!

Lily
24-06-2021

2
3
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Ik herken je helemaal. ik ben 29 altijd in vol enthousiasme doorgegaan met alles. En altijd optimist en het beste uithalen wat je kan doen. Maar de burnout ..wauw.. het veranderd jezelf jou compleet. Ik zit er drie jaar in herstel. en een hevige terugval nu op dit moment. het is vreselijk. Maar we kunnen het ,omdat wij sterk genoeg zijn!

sharon
01-07-2021
Reactie:
Ja heel erkenbaar.Bij mij begint het gelijk als ik wakker wordt en daarna kan ik niet meer slapen.Het gaat hele dag door....al 14 maanden. Alle therapieen en gesprekken helpen niet.Dat is toch geen leven vooral als je alleen woon.
Sterkte allemaal
Ed

Ed
11-02-2022
Reactie:
Je vroeg om een steuntje in de rug. Hopelijk gaat het op dit moment wat beter met je. Ik leef met je mee. Zit er zelf nu ook middenin, maar na 8 maanden zijn dingen toch wel zeker wat aan het verbeteren. Blijf je grenzen duidelijk aangeven en laat je innerlijke criticus niet de controle nemen. UIT het hoofd, IN je lichaam. Mindfulness en rust. Het komt goed.

Anoniem
08-07-2022

Jouw reactie:



Wil je ook je hart luchten?

+ Mijn verhaal delen


Verhaal 101 - Vraag me af hoe lang nog?

Half april ben ik naar de huisarts gegaan omdat ik soms het idee had dat ik ineens naar rechts om kon vallen. De huisarts deed wat testjes en stuurde me met wat oefeningen naar huis want ik had waarschijnlijk last van me evenwichtsorgaan.

Op 28 april voelde ik me echter helemaal niet lekker en besloot vroeg naar bed te gaan. Nog voor 00.00 uur werd ik alweer wakker met een ontzettende druk op me borst. Ik besloot niet af te wachtten en belde met de huisartsenpost die meteen een ambulance stuurde. Een nachtje ziekenhuis, 2 keer testen van het bloed maar er bleek niet heel veel aan de hand.

Een weekje later kreeg ik echter een ontzettende druk in me hoofd ( op de kruin ) en begon ik ook nog eens wazig te zien. Ik ben opnieuw naar de huisarts geweest en werd na weer wat testen naar huis gestuurd met de mededeling dat ik waarschijnlijk spanningshoofdpijn had. De weken die volgde bleef ik gewoon me ding doen maar begin juni was ik op. Ik kon niet meer, de pijp was gigantisch leeg en ik kreeg er nog meer klachten bij. Zo voelde ik ineens een brok in me keel en kwam ik haast niet meer van de bank af door extreme vermoeidheid.

Inmiddels had ik op advies van de huisarts een echo laten maken van me lever en milt en ook daaruit kwamen niet zo'n positieve uitslagen. Me milt was vervet en ik moest gezonder gaan eten en proberen wat af te vallen en me milt was vergroot ( 12 cm ). Met de Milt besloten ze niets te doen.

Tussendoor ben ik bezoekjes gaan brengen aan een fysio, chiropractor, ostheopaat, praktijkondersteuner en kocht ik een bril en een nieuw kussen zodat ik wat beter zou kunnen slapen. Ook moest ik van de tandarts een bitje omdat ik me tanden plat had gedrukt door er waarschijnlijk snachts druk op te zetten.

De druk in het hoofd leek wel wat te zakken maar ik bleef wazig zien en ook het globusgevoel is nog steeds aanwezig. Inmiddels kon ik ook haast niet meer op me linkerzij liggen omdat ook dit gevoelig werd. Ik begon me zorgen te maken en ging googlen wat het allemaal kon zijn. En dan kom je natuurlijk uit bij kanker en ga je op korte termijn waarschijnlijk dood. Ik weet dat dat waarschijnlijk niet zo is want vertoon volgens me behandelaars weinig andere " ernstige " symptomen maar toch kreeg ik het niet uit mijn hoofd. Dus nog meer piekeren en het komt het allemaal niet ten goede.

Ik ben op het moment van schrijven van dit bericht 4,5 week thuis van mijn werk en vraag me af hoe lang nog? Het gaat echt niet goed met me en ik pieker ontzettend veel over me gezondheid. Inmiddels heb ik dat ook aangegeven bij de praktijkondersteuner en huisarts maar ze doen er eigenlijk voor mij gevoel niet veel mee.

Is er iemand die zich kan vinden in mijn verhaal en die bijna hetzelfde heeft ervaren?

Gr Sjoerd

Sjoerd
06-07-2021

2
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Dag Sjoerd,

Ik heb de zelfde klachten (verhaal 90), wel herken ik de heftigheid.

Het eerste stadium waar je nu in zit komt mij erg bekend voor. Dit heeft bij mij z'n 3 maanden geduurd voordat de acceptatie er was en ik niet meer dacht dat ik kanker had of een andere ernstige aandoening. Het piekeren is daarmee ook gestopt (af en toe).

Doe vooral wat voor jou in het moment goed voelt, het is een enorm proces die je doormaakt. Klachten kunnen enorm variëren, met alle heftigheid van dien en bij een ieder komen die in andere vorm naar buiten.

Wat je in je hoofd hebt, probeer dat gerust uit, anders blijft dit in je hoofd en kan je het niet afsluiten.

Klachten kunnen erg lang aanhouden. Probeer je er niet tegen de verzetten en probeer te voelen/begrijpen wat er in je lichaam gebeurd.

Wat mij enorm helpt is af en toe 30 minuten helemaal voor mezelf nemen en aantal momenten per dag. Ademhalingsoefeningen doen, rustgevende muziek luisteren. Het klinkt enorm suf en lijkt in het begin niet te werken.

Benny
23-07-2021

Jouw reactie:



Verhaal 102 - Maak me toch zorgen over mn hart

Twee weken geleden ging het spreekwoordelijke lampje uit. Migraine, nachtmerries, hartkloppingen en vooral heel erg moe. Het zat er achteraf al een tijd aan te komen. Ziekgemeld en naar de huisarts.

Het ergst zijn de hartkloppingen. Bij de minste inspanning gaat mijn hart tekeer als een dolle. In het begin was het snel en onregelmatig maar nu vooral heel snel. De huisarts zei dat het wel van de stress zou komen. Herkent iemand dit?

Maak me toch zorgen over mn hart.

mvg
Ron

Ron
24-07-2021

2
2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Dag Ron,

Absoluut! Vooral de eerst periode (2 maanden) van mijn burn-out. Daarna werd het wat minder. Het Is wel zo dat het lichaam bij een ieder anders werkt. Veel rust nemen en weinig doen, je lichaam werkt je tegen bij een inspanning. Dat is niet voor niks ;)

Benny
25-07-2021
Reactie:
Hier ook! Na 1 jaar ben ik altijd nog erg bang voor mijn hart. Gaat soms erg tekeer.

K.
05-11-2021

Jouw reactie:



Verhaal 103 - Accepteren is niet makkelijk

Nu 4 maanden in een burn out.
De eerste 3 maanden heb ik gespendeerd aan onderzoeken bij de cardioloog(inspanningseffecten, hartecho) longarts(longfunctie test en thoraxfoto), internist voor doorverwijzing voor slikfoto en controle op bacteriën en bij de KNO arts voor mijn keel en neus te bekijken waardoor mijn inspanningsvermogen nog maar 55% was en nu zelfs nog wat minder als dat.

Na alle onderzoeken en aangetoond dat mijn lichaam gezond was maar, dat er meerdere stress punten in mijn leven aanwezig waren. Moest ik dit proberen te accepteren, voor mij lastig en frustrerend. Ik ben iemand die altijd zegt kom op gewoon doorgaan en niet zo zeuren. Dit heeft mij ook de das om gedaan, ik wilde te snel en te hard door. Ik trainde 6/7 dagen in de week voor 2-3 uur per dag en leverde nog 150% op mijn werk. daarnaast ging het in mijn privé leven ook niet helemaal optimaal. Doordat ik de intentie had van niet aanstellen maar doorgaan.. zorgde ik ervoor dat ik alle voortekenen ging negeren onbewust en ik na de vaccinatie voor Corona omzeil werd gebracht.

Mijn verhaal hoe het begon vanaf het moment dat er bekend werd dat ik een burn out had en dat mijn lichaam voor de rest gezond was.

Het accepteren.. ja accepteren dat je een burn out hebt terwijl je altijd erin hebt gestaan van gewoon doorzetten is heel lastig. Ik ben praktisch ingesteld, voor mij moet het inzichtelijk zijn en medisch aantoonbaar, helaas zijn de klachten nou niet echt perse medisch aantoonbaar.

Hierdoor heb ik veel verzet getoond tegen het gevoel in mijn lichaam en proberen nog steeds veel te ondernemen. Dit heeft ervoor gezorgd dat ik nog harder viel en waardoor ik nu ongeveer op een goede dag 15 minuten kan wandelen en voor de rest helemaal niks doen, op een slechte dag lig ik op de bank en dan probeer ik ademhaling oefeningen te doen en meditatie.

Sinds ik ben gestart met hypno therapie heb ik meer inzichten gekregen in wat mij nu erg dwars zat en hoe ik dit kan aangaan en moet gaan omarmen in plaats van in strijd mee gaan.

Mijn burn out slaat vooral erg op mijn inspanningsvermogen en mijn luchtwegen.
Het gevoel dat ik erg benauwd ben en vooral na inspanning is erg en angstig.

Sinds 2 weken ben ik begonnen met een dagstructuur schema waarbij ik om 10:00 uiterlijk uit bed ga en ga douchen, klaarmaken en ga ontbijt. Hierna neem ik rust tot na de lunch. Na de lunch wil ik dan activiteiten doen(die gangbaar zijn) met de auto naar een terras, foto’s maken in een parkje of vrienden. Hierbij probeer ik per dag ieder geval 15 minuten te wandelen. In de avond weer rust. Om 22:30 mediteren en om 23:00 klaarmaken voor bed en lekker slapen. Dit helpt voor mij wel goed.

Helaas blijven de terugvallen wanneer je ietsjes te veel doet bij mij echt heftig en angstig.

Hebben jullie hier tips voor en ervaring hierin?

Hoor het graag

Nick
24-07-2021

2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 104 - Inspanningsvermogen nog maar 55%

Nu 4 maanden in een burn out.
De eerste 3 maanden heb ik gespendeerd aan onderzoeken bij de cardioloog(inspanningseffecten, hartecho) longarts(longfunctie test en thoraxfoto), internist voor doorverwijzing voor slikfoto en controle op bacteriën en bij de KNO arts voor mijn keel en neus te bekijken waardoor mijn inspanningsvermogen nog maar 55% was en nu zelfs nog wat minder als dat.

Na alle onderzoeken en aangetoond dat mijn lichaam gezond was maar, dat er meerdere stress punten in mijn leven aanwezig waren. Moest ik dit proberen te accepteren, voor mij lastig en frustrerend. Ik ben iemand die altijd zegt kom op gewoon doorgaan en niet zo zeuren. Dit heeft mij ook de das om gedaan, ik wilde te snel en te hard door. Ik trainde 6/7 dagen in de week voor 2-3 uur per dag en leverde nog 150% op mijn werk. daarnaast ging het in mijn privé leven ook niet helemaal optimaal. Doordat ik de intentie had van niet aanstellen maar doorgaan.. zorgde ik ervoor dat ik alle voortekenen ging negeren onbewust en ik na de vaccinatie voor Corona omzeil werd gebracht.

Mijn verhaal hoe het begon vanaf het moment dat er bekend werd dat ik een burn out had en dat mijn lichaam voor de rest gezond was.

Het accepteren.. ja accepteren dat je een burn out hebt terwijl je altijd erin hebt gestaan van gewoon doorzetten is heel lastig. Ik ben praktisch ingesteld, voor mij moet het inzichtelijk zijn en medisch aantoonbaar, helaas zijn de klachten nou niet echt perse medisch aantoonbaar.

Hierdoor heb ik veel verzet getoond tegen het gevoel in mijn lichaam en proberen nog steeds veel te ondernemen. Dit heeft ervoor gezorgd dat ik nog harder viel en waardoor ik nu ongeveer op een goede dag 15 minuten kan wandelen en voor de rest helemaal niks doen, op een slechte dag lig ik op de bank en dan probeer ik ademhaling oefeningen te doen en meditatie.

Sinds ik ben gestart met hypno therapie heb ik meer inzichten gekregen in wat mij nu erg dwars zat en hoe ik dit kan aangaan en moet gaan omarmen in plaats van in strijd mee gaan.

Mijn burn out slaat vooral erg op mijn inspanningsvermogen en mijn luchtwegen.
Het gevoel dat ik erg benauwd ben en vooral na inspanning is erg en angstig.

Sinds 2 weken ben ik begonnen met een dagstructuur schema waarbij ik om 10:00 uiterlijk uit bed ga en ga douchen, klaarmaken en ga ontbijt. Hierna neem ik rust tot na de lunch. Na de lunch wil ik dan activiteiten doen(die gangbaar zijn) met de auto naar een terras, foto’s maken in een parkje of vrienden. Hierbij probeer ik per dag ieder geval 15 minuten te wandelen. In de avond weer rust. Om 22:30 mediteren en om 23:00 klaarmaken voor bed en lekker slapen. Dit helpt voor mij wel goed.

Helaas blijven de terugvallen wanneer je ietsjes te veel doet bij mij echt heftig en angstig.

Hebben jullie hier tips voor en ervaring hierin?

Hoor het graag

Nick
25-07-2021

2
3
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Voor iedereen is de oplossing anders.

Bij mij zijn mijn lichamelijke klachten:
- kortademigheid en hyperventilatie.
- Spierpijnen in mijn bovenlichaam, echt onwijs pijnlijke spierknopen, en soms met uitstralende tintelingen vanuit nek naar mijn handen.

Ik moet heel goed letten op signalen van mijn lichaam en er óók wat mee doen (grootste probleem).
“Waar komen deze klachten vandaan? Wat voel je, welke emotie hoort erbij? Wat betekent dat? Etcetera”
Ik heb een nieuwe hobby gevonden wat me beter in contact laat komen tot mijn gevoel. Zingen/muziek.
Verder heb ik geluk gehad dat ik een manueel fysiotherapeut had die heel empathisch is. We oefenden met ademhaling en pijnprikkels, en hij stelde paar rake vragen. Hierdoor begreep ik eindelijk hoe mijn psyche op mijn lichaam werkte. En wat mijn lichaam tegen mijn psyche probeerde te zeggen. (10 maanden na de diagnose). Ik ben nog steeds aan het leren. Slechte gewoontes slijten slecht.

Pearl
13-11-2021
Reactie:
Hoe is het nu met jullie?

Taco
20-09-2022
Reactie:
Bij mij slaat de burnout ook op mijn inspanningsvermogen, en ook een winkel als de kruidvat of albertheijn waar veel prikkels zijn reageert mijn lichaam ook heel erg aangespannen hou het njet lang vol daar. Dit na 15 maanden nog steeds. Elke dag last van me ogen te aangespannen door licht beelden njet goed kunnen verdragen. Loop wel 30 min per dag. Liever in het bos. En als ik te veel doe dan word ik ook angstig door de inspanning en dan moet ik me rust nemen. Duurt lang hopelijk komen we eruit. Ben benieuwd hoe je je nu voelt. Gr

Anoniem
25-10-2022

Jouw reactie:



Verhaal 105 - Alsof er een monster me overneemt

Ik heb 4 weken geleden de diagnose melanoom gehad. Daar ben ik letterlijk zo van geschrokken, dat het de druppel was, die de emmer deed overlopen. Ik heb een al sluimerende burnout opgelopen. Ik ken mezelf niet meer terug, of er een monster me overneemt. Kan niets meer, alleen wat hangen, ben opgebrand en uitgeblust. Eten kost moeite en alles wat ik leuk vond, kan ik niet meer. Ik vecht er tegen, de ene dag 1 stap vooruit,de volgende dag 3 stappen terug. Ik krijg 3x1 oxazepam 10mg.
De angst is er constant, of ik geen lucht meer krijg, zo beangstigend.
Wie kan mij helpen????

Ria
26-07-2021

2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Wil je ook je hart luchten?

+ Mijn verhaal delen


Verhaal 106 - Hyperventileren en een huilbui

4 weken geleden kreeg ik een paniek aanval tijdens het werk. Hyperventileren en een huilbui. Ik herkende mezelf totaal niet en had juist een weekje vakantie gehad. Ik heb me direct ziekgemeld want toen ik erover praatte met mijn partner waren er al langer signalen. Ik werkte extreem veel over omdat ik het gevoel had niet goed genoeg te presteren, mijn bureau was een puinhoop, ik was het overzicht totaal kwijt. Ik voelde me steeds onzekerder worden over de dingen die ik deed en ging alles heel erg overdenken. Ik ben al een piekeraar en binnenvetter maar dit nam nu extreme vormen aan.

De eerste week voelde als een opluchting, maar al snel kwamen de schuldgevoelens, het gevoel van falen en het eindeloze gepieker terug. Het voelde als een puzzel in mijn hoofd, een wirwar van gedachten en ik probeerde een ultiem antwoord te vinden op de vraag hoe dit kon gebeuren.

Ik kon na 2 weken terecht bij de psycholoog. Na deze eerste afspraak was ik weer opgelucht. Ik kreeg wat praktische tips mee om te ontspannen en dat ging een paar dagen goed. Toen gebeurde eigenlijk weer hetzelfde. Tussen de afspraken zit 2,5 week en die duurt voor mijn gevoel eindeloos.

Nu sinds 2 dagen kan ik weer wat helderder denken. Ik heb al mijn gedachten opgeschreven en proberen te structuren en ben met hulp van mijn partner nu tot de conclusie gekomen dat er geen ultiem antwoord is op de vraag hoe dit kon gebeuren. Het kunnen prima verschillende dingen zijn. Bij mij zijn dat een disbalans in werk/privé, ik ben moeder geworden, ik werk sinds het begin van Corona thuis en die scheidingslijn is zo dun. Daarnaast denk ik dat ik faalangst heb dat meer tot uiting komt op het moment dat de werkdruk en verantwoordelijkheid toeneemt. Ik wil hiervoor een cursus gaan volgen want het achtervolgt mij al langer. Tot slot is er nog een stuk dat meer te maken heeft met het opkroppen van mijn emoties. Al veel te lang waardoor ik maar moeilijk bij mijn gevoel kan komen. Het is een soort dikke aardkorst waar nu zo af en toe wat scheurtjes in komen. Dat voelt beangstigend. Ik houd die korst liever dicht maar ik denk dat ik er doorheen moet.

Al met al zijn het drie dingen waar ik met de juiste ondersteuning wat aan kan doen. Hetzij met een coach en/of psycholoog.

Ik vind het heel moeilijk te bepalen wanneer ik weer aan het werk moet gaan. Op dit moment heb ik er totaal geen zin in maar knaagt er een soort schuldgevoel aan mij. Vooral op de momenten dat ik mij goed voel. Dan denk ik ik kan prima werken maar volgens mij niet vanuit de juiste motivatie. Ik hoop dat de bedrijfsarts mij daarover kan adviseren.

Mochten jullie vergelijkbare ervaringen hebben dan hoor ik het heel graag.

B.
02-08-2021

2
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Ik herken het. Ik ben moe, uitgeblust, geen zin in sociaal gedoe. Alles wat ik niet ben. Mijn vrienden snappen het denk ik niet waardoor alles versterkt. Het zijn vlagen eigenlijk. Zit er nu middenin dus ben weer gestart met een dagboek en ik probeer een ritme aan te houden. Dus elke avond bijvoorbeeld het aanrecht opruimen en elke ochtend even vegen. Dan heb ik toch een soort van voldaan de dag gestart en afgesloten.

Kim
25-11-2021

Jouw reactie:



Verhaal 107 - “alles” qua genieten weg

Aan de mensen die al een tijdje in een burn out zitten.... na ongeveer 9/10 maanden verder in mijn burnout is nogsteeds “alles” qua genieten weg. Elke situatie waarbij ik ontzettend genoot is nu een activiteit zonder gevoel. Het is dag in dag uit een neutraal gevoel waarbij amper iets oprechts bij komt kijken, het voelt als een soort spanning die mist.

K.
17-08-2021

2
2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Jeetje ja dat herken ik ook...alles is neutraal. Je leeft zonder echt te leven...Maar wat fijn te lezen dat bij BB.dat met stapjes terug is gekomen!!! Kan niet wachten tot alles weer echt fijn voelt...

Anne
16-11-2021
Reactie:
Fijn dat alles bij jou terug is! Kan niet wachten op dit moment. Zou ook graag weer willen fitnessen maar dat gaat nog lang duren ben ik bang….

K.
05-12-2021

Jouw reactie:



Verhaal 108 - Vind het allemaal heel verwarrend

Eind september naar de huisarts gegaan omdat ik me flink overspannen voelde. Reactie “ zoek lekker een andere baan”. Bedrijfsarts gebeld : zelfde reactie. Waren niet de reacties die ik had verwacht.
Totaal flabbergasted doorgegaan met werken en na een poosje ging het wel weer.
In maart ziek geworden op het werk en na een week trok de ( nieuwe!) bedrijfsarts de conclusie burn-out. Ik ben namelijk doodmoe. Ben een week duizelig geweest maar dat is over.Ik vond die diagnose heel moeilijk te accepteren en vroeg of de huisarts niet wat bloed wou prikken. Die prikte wat standaard bloed ( ijzer, schildklier, vit b12), dit was goed dus dan wordt er niet verder gekeken.
Psycholoog bezocht en zelfs emdr gehad vanwege dingen uit het verleden, heeft me niks verder geholpen. Voel me na 5 maanden zeer rustig aan doen nog precies hetzelfde als op dag 1.
Twee weken vakantie gehad en regelmatig ver over mijn grens gegaan. Maar of ik nou iets kleins deed in die vijf maanden rust, of veel te veel deed in die twee weken vakantie, het herstel is precies hetzelfde! De bedrijfsarts en ik vonden dit zeer vreemd en daarom moet ik terug naar de huisarts om toch te kijken wat er nog meer kan spelen en nog meer gedaan kan worden.
Vind het allemaal heel verwarrend, word er weer heel verdrietig boos en opstandig van.
Al die maanden heb ik niet of nauwelijks gepiekerd, ik slaap prima ( tenzij mijn partner weer eens snurkt), ik doe sinds twee maanden aan meditatie.
Ik ben bang dat de huisarts niet mee wil werken. Eenmaal het stempel “ psychisch” kom je er daar niet meer van af.
De psycholoog heeft gezegd dat ik nog 1 consult krijg “ want ik heb er al tien gehad”. Ik zei dat ik het idee had dat ik nog lang niet toe was aan in mijn eentje verder te moeten, dat ik wel besef dat ik uiteindelijk alleen verder moet met de verkregen handvaten , maar voel me behoorlijk aan de kant gezet.
Iemand tips hoe ik morgen dat gesprek met de huisarts aan moet gaan? Ik zie het met tijden helemaal niet meer zitten.

Monique
22-08-2021

2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 109 - Het wordt beter!!

Hoi lieve lotgenoten,

Ik zit inmiddels 15 weken thuis met een zware burn out en heb vandaag voor het eerst een yoga les kunnen doen sinds mijn uitval. Niemand verwacht echt dat hij/zij een burn out krijgt en ik met net (25 jaar) ook zeker niet. De eerste 2 maanden waren een hell.. vooral omdat het best nog wel ff duurde voor ik hulp kreeg, inmiddels loop ik al 7 weken bij de psycholoog en zijn mijn paniekaanvallen enorm gedaald naar 1/2 x per maand wat ik overigens heel goed vind. Ik zou iedereen wel echt aanraden om zsm hulp te zoeken, je hoeft dit niet alleen te doen en vaak gaat dit ook niet. Het heeft mij in ieder geval tot nu toe al redelijk geholpen! Wat ook nog wel eens wil helpen is een moodboard maken in je slaapkamer. Of je kan (wanneer je echt depri bent) elke dag een post it op je muur hangen waar een goeie eigenschap op staat, of een mooie quote! Dit helpt omdat ook als je je waardeloos voelt je kunt zien dat je goed bent zoals je bent. Vraagje.. ik heb wel nog erg veel lichamelijke kwaaltjes: lage rugpijn, heuppijn, darmproblemen. Hebben meer mensen hier last van??? Ik moet nog wel aan de pijnstilling om te kunnen slapen namelijk. Verder bekijk ik alles van dag tot dag want dat werkt het beste. Lieve mede burn outer, weet dat je niet alleen bent en je hier echt weer uit gaat komen. Blijf hoop houden, het komt goed💕

Dikke knuffel en veel sterkte iedereen

Susanne
08-10-2021

2
2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Ik zit zelf nu een half jaar in een burnout,echt aan het eind van mijn latijn zelfs in ziekenhuis gelegen zo ver was ik heen.
jou klachten horen inderdaad bij een burnout ,ik herken het gind met elk kwaaltje naar de huisarts.
Het is erg moeilijk maar probeer niet teveel toe te geven aan je kwalen ,maar eerst je vermoeidheid en psychische klachten weer wat op een rijtje te krijgen.
Ben nu halverwege met ups en downs ,wens je alle sterkte en beterschap .
gr joop

joop
18-10-2021
Reactie:
Ik herken het! Ben zelf ook jong (21). De lichamelijke klachten zijn echt een hel en vier echt feest als alles achter de rug is. Heb hier namelijk al een jaar last van en ik loop momenteel heel erg achter op leeftijdsgenoten die gezellig kunnen feesten terwijl ik dat voorheen ook kon. Zelf veel last van: zuur hebben, elke dag duizelig, moe, trillerig, heel slecht slapen, eetlust is niet optimaal. En ga zo maar door.

K.
05-01-2022

Jouw reactie:



Verhaal 110 - Wat voel ik me klote zeg

Ik ben thuis vanaf 11 augustus dit jaar, burn-out. Wat voel ik me klote zeg. Ik weet niet te doen. Ga 8 november naar een psycholoog en heb in de tussentijd afspraken met de huisarts en de GGZ ondersteuner. Het bijna constant duizelig zijn, verdrietig zijn, niet kunnen concentreren, pijn in mijn lijf en diabetes type 1 al 25 jaar. Ik hoop dat ik er bovenop kom. Het is verschrikkelijk!

Susan
12-10-2021

2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Wil je ook je hart luchten?

+ Mijn verhaal delen


Verhaal 111 - Toch verlang ik ernaar om te gaan werken

Al 39 jaar werk ik als meet en regeltechnieker in hetzelfde bedrijf. Eerst in shifts ook in de weekends na een tiental jaar overgeschakelt naar dagdienst en na 18 jaar gemuteerd naar de dienst engeneering waar ik projecten uitvoer van scratch over de uitvoering tot nazorg. De laatste 35jaar steeds met hetzelfde diensthoofd. Een zeer correcte heer in omgang maar een workaholic om U tegen te zeggen. Een zeer veeleisend man . Ik ben zelf een perfectionist en een controlefreak. Door de jaren heen werdt de werkdruk steeds hoger, alles moest direct uitgevoerd worden , de nieuwe werken kregen steeds meer voorrang op op de projecten waar ik mee bezig was. Ik begon last te krijgen van fysieke vermoeidheid en ik dacht dat de oplossing 4/5werk was. 6 jaar geleden ben ik dan 4/5 beginnen te werken.Aanvankelijk ging het goed tot ik meer en meer begon te beseffen dat ik eigenlijk het werk van een voltijdse job er op ,4 dagen er aan het doorhaspelen was. De vermoeidheid begon zich op te stapelen. Ik had al jaren last van schouder nek en lage rugpijnen. In het verleden had ik al enkele sessies bij een kinesist doorlopen tot de brave mens vertelde dat hij er niets kon aan verbeteren indien ik niet minder gestresseerd zou zijn. De weekends werden slaapweekends en verlof ging steevast op aan slaap. Meer en meer kon ik s'avonds niet in slaap geraken en lag ik mijn werk te plannen voor de komende dagen. Het werd zo erg dat ik rond de middag dood op was. Vergaderingen kon ik niet meer volgen, ik geraakte niet meer uit mijn woorden. Ik kreeg last van diarree. Meestal ging ik voor ik naar het werk vertrok 2 keer naar de wc. Ik begon dingen te vergeten ,meestal werken die ik reeds uitgevoerd had want het werk zelf vlotte goed ook al sleepte ik me de dag door. Eind maart nam ik een week verlof ik was doodop. De week daarop was de hel ik kon terug niet meer slapen, werdt misselijk van vermoeidheid moest s'nachts opstaan om over te geven. Overdag haalde ik de middag niet meer,ik ben zelfs een keer op mijn bureau in slaap gevallen terwijl ik s'nachts wakker lag.
Overdag had ik constant diaree en was misselijk van moeite en het werk bleef maar komen ..... De 2 laatste dagen stond ik op weg naar het werk met mijn fiets in de hand over te geven mij afvragend of ik wel zou gaan werken. De maandag daarop ben ik naar de dokter gegaan. Ik was gewoon ingestort mijn bloeddruk schommelde constant tussen de 190 en 85 mm. Ik deed de eerste 14 dagen niets anders dan slapen. Als ik wakker was was ik misselijk van de moeite. Sociale contacten mijdde ik als de pest. Was prikkelbaar, ik kon niet tegen licht, drukte of geluid. We zijn nu 6maanden verder, 100% ben ik niet maar toch verlang ik ernaar om te gaan werken, Het idee blijft me de voorbij weken steeds volgen. Alhoewel ik besef dat ik het waarschijnlijk nog niet zal aankunnen..........

Prosper
14-10-2021

2
4
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Ben je al terug op et werk? Ik kan ook weinig prikkels hebben en drukte vraag me af hoelang et duurt voordat et weg is.

Anoniem
21-11-2021
Reactie:
Update: Bijna 8 volle maanden thuis. Het gaat vrij goed maar als ik een twee a drie uur bezig ben in de tuin of een klus steekt die misselijkmakende vermoeidheid terug de kop op. Wel minder heftig dan vroeger maar toch niet om verder te werken. Wat wel opvalt: ik recupereer veel sneller dan vroeger een kwartje tot een halfuurtje in de zetel met mijn ogen dicht doet wonderen. Groepsgesprekken zijn nog altijd uitputtend.Na een paar uur ben ik gewoon uitgeput. Slapen is terug slechter aan het worden meestal meerdere keren wakker worden op een nacht, nooit langer in bed dan een zestal uren. Terug last van kou net zoals vorige winter terwijl ik dat vroeger nooit gehad heb. Gaan werken zit er voorlopig echt nog niet in.

Prosper
29-11-2021
Reactie:
Update 10 maanden thuis.....alle hoop opgegeven om terug aan de slag te gaan. De winter heeft zijn tol geeist te kort aan slaap amper 5a 6uur per dag. Alle dagen oververmoeid gaan slapen (misselijk makende vermoeidheid steekt in enkele minuten de kop op) en onder de ochtend moe opstaan ook steekt de prikkelbaarheid weer de kop op..licht, geluid en drukte zijn mijn grootste vijanden geworden.

Prosper
21-02-2022
Reactie:
Update 16 maanden thuis waarvan reeds 3 met pensioen terug in een neerwaartse spiraal ik slaap mijn 8 uur per nacht wordt doodmoe wakker en slaap nog 3 a 4 uur in de namiddag. Ik doe nog wat ik graag doe alles wat ik moet doen zijn onoverkomelijke hindernissen waar ik enorm tegen opkijk. Nog eenmaal contact gehad met mijn werk om mijn ontslagpapieren te tekenen. De collega's hadden nog iets willen regelen voor mijn pensionering maar ik heb dat vriendelijk afgewimpeld. Ik heb 40 jaar voor het bedrijf gewerkt ben uitzonderlijk goed betaald geweest maar een dank u wel heb ik niet gekregen.

Prosper
05-08-2022

Jouw reactie:



Verhaal 112 - Dwanggedachten na burnout

Hallo allemaal, ik heb sinds eind januari een Burnout. Heel veel lichamelijke klachten herken ik hier.
Maar sinds een tijd heb ik last van dwang gedachten, nooit eerder gehad. Ik kan hier niks over vinden. Wie herkent dit? Heel graag een reactie

Daan

Dwang
28-10-2021

2
4
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Herkenbaar dit. Ik zit al een jaar thuis. Ik had wel het idee dat het de afgelopen maanden beter ging. Ik was positiever (kijkend naar de toekomst zag ik alles wat rooskleuriger in). Alleen sinds dat ik beter ben verklaard, begin ik me moe te voelen en twijfel ik aan wat ik kan (op werkvlak). Ben heel benieuwd hoe dit verder uitpakt straks.

M
18-01-2022
Reactie:
Hallo M
Mag ik vragen of de dwang er nog is en had je er ook paniekaanvallen en angst naast? Heb je medicijnen gekregen? Bedankt

Daan
08-02-2022
Reactie:
Hoi M,

dit is herkenbaar. Is het 1 gedachte of meerdere?

Na mijn burn-out ben ik op zoek gegaan naar allerlei oorzaken. Hierbij kreeg ik twijfel gedachtes over de relatie met mijn vrouw. Ik schrok hier enorm van en deze dwanggedachtes bepaalden mijn leven enorm.
Ik sta daarnaast al 2 jaar op met onrust in m’n buik/lichaam. Heb hierbij hulp van een psychosomatische therapeut.
Sterkte en groet Eduard

Eduard
31-05-2022
Reactie:
Heel herkenbaar, deze gedachtes gaan aan de haal met mij. O er alles twijfel ik, denk na over mijn relatie is dit wel wat ik wil, elke hobbel die k tegen kom wil ik uit de weg gaan omdat k geen keuze lijkt te kunnen maken. Dit is zo zo, niet wie k ben. Loslaten en accepteren is zo makkelijk gezegt, hoe doe je dat.... Ik ervaar een zwarte kant v mij zelf waar ik uit wilt vluchten maar hie
Als iemand de sleutel heeft ROEPEN want daar hebben we wat aan
Eduard sterkte sterkte en blijven roepen, de zon komt ergens.... M

Anoniem
22-08-2022

Jouw reactie:



Verhaal 113 - Ik heb een hoop dingen die velen ervaren..

Wie herkent dit...

Ook ik ben B.O. als een paar jaar geleden geconstateerd. Ben heel hard doorgegaan, alles weg gestopt. Tot nu de laatste maanden halen de fysieke rare fratsen me in.
Ik heb een hoop dingen die velen ervaren..
Maar wie herkent het gevoel dat je hoofd heel drukkend voelt als je naar buiten gaat (wandelen ofzo) en eigenlijk alles wat om je heen is,beweegt geeft een raar gevoel door je hoofd/ ogen / lijf...
Ik ervaar dan een vervelend gevoel en dat slaat dan door op mijn benen (trillen), en ook naar meer angst omdat het zo stom voelt...
Als ik mensen tegenkom ben ik bijna bang dat ze me aanspreken voor een leuk plaatje omdat dit ook weer een "druk" geeft. Terwijl ik dol ben op mensen....
Hoor graag of iemand ook zoiets ervaart of hoe precies...

Anne
12-11-2021

2
4
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Ik heb precies hetzelfde! Ik zie mijzelf soms ook heel anders. Heb me ook een poos heel klein gevoeld qua lengte terwijl ik best lang ben. Mijn hoofd zie ik soms veel groter. Wazig zien. Gevoel van dronken zijn zoiets.

Daan
14-11-2021
Reactie:
Dankjewel Daan...Ja raar...dat wazig zien heb ik idd ook af en aan. En soms ineens even een soort staren stand..en idd ook dat dronken gevoel in mijn lichaam. Alsof je net wat hebt gedronken en alles moet corrigeren als je loopt, zodat niemand het ziet..ik Merkte vandaag ook met sjoggen ( langzaam joggen), zodra ik over ging naar wandel tempo, leek het net of mijn hoofd dan even meer de druk ervaarde.... net als vroeger als je veel rondjes draaide en stil ging staan, het na voelen van die rondjes die je dan had gedraaid... Maar dan nu van sneller naar langzamer lopen...
Herkent iemand (of jij) dit ook?

Anne
14-11-2021
Reactie:
Ik heb dat gevoel ook als ik loop en ook vooral een bedrukte gevoel in me ogen.. alsof ik erg moe word en een rare gevoel in me benen ook alsof je al uren en uren aan t lopen bent zo n gekke elastische gevoel. Ik hoop dat et ooit weggaat heb dit al 4 maanden nu.

Anoniem
14-11-2021
Reactie:
Hier hetzelfde! Alsof ik al een jaar heel vaag beweeg en het soms lijk alsof inderdaad mn lengte en mijn bestaan niet klopt. Een heel vreemd onbeschrijfelijk gevoel wat nu al lang aanhoud.

K.
05-06-2022

Jouw reactie:



Verhaal 114 - Een soort van stroom schokje die door mijn hoofd ging

Hoi allemaal, ik heb sins juli 2021 een burnout . Volgende week al 4 maanden thuis. Ik kreeg opeens een aanval in me hersenen ( zo voelde het) sins die dag kon ik niet meer goed kijken en leek er alsof een gedeelte van mijn hersenen dingen niet meer goed opvangde, zoals mijn omgeving. heb de eerste 2 maanden last gehad van hersenmist. Een keer een heftige angstaanval gehad door een soort van stroom schokje die door mijn hoofd ging. Veel spanningsklachten en angstige gevoel. En soms ervaar ik een emotie die ik op dat moment niet kan plaatsen. Meestal komt die wanneer ik aan tafel ben met me ouders alsof ik dan overprikkeld raak. Ik vind et allemaal echt heftig, ik mis mijn leven en vooral mezelf. Als ik slaap voel ik soms ook nog schokjes soms in et hoofd soms arm of zelfs mijn heupen.. als ik loop voel ik ook echt een raar gevoel in me hoofd en krijg ik echt een bedrukte gevoel op me oogspieren. Heeft iemand ook zulke klachten? Ik wil nog een mri scan laten maken want kom anders niet echt tot rust.

Anoniem
14-11-2021

2
4
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Hier hetzelfde! Al een jaar bezig en gelukkig zijn dan de paniekaanvallen en de hersenmist gestopt. Maar inderdaad in het begin veel angstklachten gehad en kon nog geen simpel spelletje als ganzenbord spelen. Die hersenmist gaat vanzelf weer weg als het wat rustiger wordt, zelfde geldt voor de paniek.

K.
12-12-2021
Reactie:
Dankje voor je reactie. Ben je nog niet uit je burnout? Wat ervaar je nu dan. Wat voor een klachten heb je nog?

Anoniem
13-12-2021
Reactie:
Ik heb dat ook. 2 jaar geleden is er ook iets geknapt bij mij in mijn hersenen voor mijn gevoel. Ik ben ook nog steeds herstellende van een absolute shitshow van een burn out.
Na 2 jaar kan ik nog steeds niet normaal een dag doorkomen zonder om de zoveel tijd even mijn ogen te moeten sluiten om de prikkels te verwerken. Ik zie wel een stijgende lijn maar het gaat heel erg langzaam. Ik hoop dat je snel weer wat beter voelt. Ik probeer het te accepteren en mijn leven zal voor altijd anders zijn.

J.m:
13-08-2022
Reactie:
Ik schreef dit in nov 2021. Vandaag aug 2022. Ik moet zeggen dat ik de hersenmist niet meer heb wel andere klachten zoals duizeligheid.. spierspanning op de ogen niet goed tegen licht kunnen. Loop vaak met zonnebril op. Nogsteeds inspanning met ontspanning moeten wisselen, schokjes door me hoofd zijn jniet meer zo heftig en overprikkeling. Is iets minder. Kan weer uiteten wel met wat klachten als onstabiel gevoel door me hoofd. En moet et echt heel rustig aan doen. En de spanning laag houden. Ik had gehoopt dat ik na 1 jaar weer kon werken, maar dat is nog niet gelukt ben nog steeds volledig ziek. Nog snel moe van koken. Pff ja heb wel wat stappen gemaakt.. angstgevoel ook echt een stuk minder. Maar ben er nog lang niet.

Anoniem
28-08-2022

Jouw reactie:



Verhaal 115 - Hele dag een beetje een onbalans gevoel

HELP
Nog 1 vraag..
Als ik in de ochtend wakker wordt, heb ik last van direct angst, spanning gevoel hoe de dag zal zijn. Met name of ik weer zo'n last heb van mijn balans, drukkend hoofd, evenwicht/ duizelig achtige sensaties vanuit mijn hoofd. Daar heb ik dan ook gelijk last van...
Na een uurtje of meer trekt het ergste weg en kan ik best veel gewoon weer wel doen.
Maar als ik dan weer even een uurtje ga liggen (ook al slaap ik niet), begint dat gevoel uit balans zijn etc gelijk weer opnieuw en duurt het weer een tijd voor de druk en onbalans afneemt...de rest van de dag heb ik de hele dag een beetje een onbalans gevoel...
Herkent iemand dit????
Of weet je wat dit inhoud, waarom het is etc

Anne
14-11-2021

2
6
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Ik dacht al dat ik de enige was. Maar ik heb heb dat gevoel ook als ik me ogen open doe lijkt et normaal maar wanneer ik opsta begint et gevoel langzaam weer te komen. En het blijft zo de hele ochtend richting de middag word et minder. Ook met wandelen heb ik constant dat rare gevoel alsof je dronken ben en wazig zicht. wat bij mij helpt is om wat vaker in en uit te ademen dan haal je de spanning in je buik weg. Tegen angst en spanning.

Anoniem
15-11-2021
Reactie:
Ja rot he...wanneer is dit bij jou begonnen? Als eerste klacht van B.O of eerst andere klachten 3n dan steeds meer dit?

Anne
16-11-2021
Reactie:
Ja ik kon van de een op de andere dag echt niks meer. In het begin aanvaarde ik echt een soort hersenmist met vaak angstgevoelens wat hersenschokjes en spanningshoofdpijn vooral de eerste 3 maanden. En eigenlijk de moment dat ik begonnen ben met wandelen had ik door dat ik me zo voelde continu. Is nu al 5 maanden zo. Soms lijkt het af te nemen.

Anoniem
16-11-2021
Reactie:
Ik heb ook last van mijn hoofd. Afwezig zweverig gevoel. Wazig zien. Eigenlijk altijd. Ze zeggen dat het wel wegtrekt. Al bijna een halfjaar last van. Heel vervelend en beangstigend..duurt me veel te lang

Anoniem
18-11-2021
Reactie:
Ik heb ook een drukkend gevoel in mijn hoofd als ik zit. En krijg ik ook vermoeide ogen is dat normaal want zodra ik ga liggen word et minder

Anoniem
21-11-2021
Reactie:
Bedankt Arend, goed on te horen. Alleen heb ik die energie nog niet. Ik wens jou ook alle sterkte

Anoniem
19-12-2021

Jouw reactie:



Wil je ook je hart luchten?

+ Mijn verhaal delen


Verhaal 116 - Alles lijkt beetje onwerkelijk langs je voorbij te gaan

Weet iemand hoelang het duurt voor dat die duizeling en licht raar gevoel in hoofd, vermoeide ogen en raar gevoel in benen weggaat tijdens het lopen. Voelt echt niet fijn word er moedeloos van. Alles lijkt beetje onwerkelijk langs je voorbij te gaan.

Anoniem
16-11-2021

2
8
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Ik heb ook last van een raar gevoel in mijn hoofd. Zweverig, afwezig. Wazig zien. Heel vervelend. Ze zeggen dat het wel wegtrekt. Dat hoop ik dan maar.

Anoniem
18-11-2021
Reactie:
Weet niet of jii nou bij mij hebt gereageerd. Verhaal 117..
Maar zo niet, hoe is de BO bij jou ontstaan? Qua symptomen/ klachten...wat kwam als eerste? Of zijn dit vanaf het begin de symptomen geweest? Die je beschrijft?
Herken je ook het gevoel dat steeds alles je teveel is? Voor als je iets wil doen, waarbij er mensen om je heen zijn etc...

Anne
21-11-2021
Reactie:
Vermoeidheid vooral soms duizelig als ik te veel deed en heb nog een tijdje last gehad van maagzuur. Dat waren de eerste symptomen. Voor mij is ook echt alles te veel raak snel gespannen en ergens heen gaan waar veel mensen zijn ontwijk ik voor nu kan niet zo goed tegen al die prikkels. Maar hopelijk gaat de psycholoog mij straks helpen met opbouwen van prikkels.

Anoniem
21-11-2021
Reactie:
Ik ben de man van verhaal 108. De vermoeidheid kan plotseling toeslaan van de ene seconde op de andere. Het is vooral een alles omvattende mentale misselijk makende vermoeidheid. Niet het soort vermoeidheid die je ervaart na een lange werkdag. Het zweverige afwezig zijn heb ik ook ervaren. Het uitte zich vooral tijdens autoritten. Het leek of ik er helemaal niet was en het koste me enorm veel moeite om me te focussen op het autorijden. Het was eigenlijk de meest vermoeiende activiteit die ik kon doen.

Prosper
29-11-2021
Reactie:
Verkeerd verhaal nr dit moet 74 zijn

Prosper
29-11-2021
Reactie:
Het betert stilletjes aan. Ik heb er enkel nog last van als ik vooral mentaal vermoeid ben ( lange autorit, werken met beeldschermen of drukte).

Anoniem
01-12-2021
Reactie:
Ik heb/had hetzelfde.

Het spaghetti benen gevoel is gelukkig wel weer weg. Ben alleen wel echt 10 maanden non stop duizelig… en op goede dagen valt het dan iets mee. Heb zelf ook echt een ton aan vreemde klachten.

K
06-12-2021
Reactie:
de sleutel tot herstel is Rust en Berusting. En niet proberen als een raket uit de burn-out te komen, zo ben je er ook niet in geraakt..

Arend
07-12-2021

Jouw reactie:



Verhaal 117 - Het is wel pittig

Ik zit sinds juli 2020 in een burnout. Werk nu 8 uurtjes per week op AT basis (normaal 24).
Voel me zeker beter als in het begin maar ervaar nog dagelijks klachten zoals : de wereld "raar" zien hiermee bedoel ik een zweverig onwerkelijk gevoel. Branderige en vermoeide ogen die erg prikkel gevoelig zijn.
M.b.t slapen (veel enge dromen, altijd na 4 u wakker worden en dan weer moeilijk in slaap komen. Heel vroeg wakker worden en niet echt in een diepe slaap komen. Continue een licht gevoel in het hoofd alsof ik op een bootje dein op het water, hoofdpijn en nekpijn. Rubberen benen van tijd tot tijd. Overslaan van het hart. Vaak gespannen gevoel rondom het middenrif.
Kortom nog een hoop lichamelijke spanning...
Wat ik zo lastig vind is dat ik therapie , fysio, ontspanningsoefeningen enz van alles heb geprobeerd maar dat ik dan na bijna 1,5 Jr nog steeds met al die klachten zit. Is dit normaal kan een burnout zo lang duren?? Zijn er meer mensen die al zo lang klachten hebben? Ik probeer positief te blijven, ritme houden , wandelen enz maar het is wel pittig. Sterkte allemaal!!

Anoniem
30-11-2021

2
7
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Wat lastig zeg. Ik ben nu 5 maanden b.o dat rare gevoel in het hoofd heb ik ook zweverig onwerkelijk en licht gevoel en branderige zware vermoeide ogen. Zijn je klachten wel minder geworden naar 1,5jaar ? Want al die klachten die jij hebt ervaar ik nu. Ik hoop toch ook dat et allemaal goed komt. Soms denk ik dat er hersens beschadigd zijn daarom die onwerkelijke gevoel

S
30-11-2021
Reactie:
Ik heb het ook al een half jaar. Huisarts zegt dat het wegtrekt, maar wanneer?

Anoniem
01-12-2021
Reactie:
Ik heb eigenlijk precies hetzelfde, ook dat gevoel, zweverig. En ook slecht slapen. Hoop dat het snel weer over gaat.
Nooit geweten dat je je zo kan voelen. Ook snel last van hoofdpijn bij drukmaken of veel prikkels.

Anoniem
01-12-2021
Reactie:
Ik herken t ook allemaal...
Ook een soort onbalans gevoel elke keer....herken je dat ook?
En een soort druk in mijn. hoofd alsof t een opgeblazen ballon is waar eigenlijk echt lucht uit moet...vooral op momenten dat ik iets graag wil doen waarbij ik me juist ok moet voelen om het te kunnen....dan voel ik juist die druk zo groot en wankel in mijn hoofd...

Anne
05-12-2021
Reactie:
Ik heb het ook. Soms hele dagen. Door piekeren of te veel doen.

Anoniem
08-12-2021
Reactie:
Ik heb dit na een jaar nogsteeds. Wel zijn de paniekaanvallen en het trillen gestopt. Veel last van duizeligheid en savonds moe

K.
08-12-2021
Reactie:
Hoi!

Heb je ook het gevoel alsof je hoofd niet echt meer verbonden is met je lichaam?
Zoiets?
Je verteld ook dat het beter gaat dan in het begin, mag ik vragen wat er toen was en minder is geworden?
Zit ook met diezelfde klachten veelal die jij beschrijft.

Anne
18-12-2021

Jouw reactie:



Verhaal 118 - Niet in balans te lopen bij het wandelen

Help...wie herkent t gevoel om niet in balans te lopen bij het wandelen?
Ik heb er geen last van als ik zit of auto rijd...
Maar echt bij lopen en tegelijk om me heen kijken of omhoog, omlaag...
Herkent iemand dit?
En zo ja ..is t ook minder geworden na een tijdje?
Of kan je vertellen hoe je denkt dat het ontstaan is?

Anne
07-12-2021

2
9
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Ps ben sowieso al een hele tijd aan t stoeien geweest met allerlei fysieke klachten en angst door BO die ik had..

anne
07-12-2021
Reactie:
Het begon bij mij allemaal met het gevoel naar links te vallen tijdens het wandelen of sporten. Sindsdien al 1,5 jaar problemen met balans zie ook mijn verhaal 126. Helaas nog dagelijks dit gevoel....sterkte

Anoniem
07-12-2021
Reactie:
Oh ja heb ik gelezen. Is er iets aan vooraf gegaan dat je balans slecht werd?
Oor ontsteking of duizelig door BPPD of iets anders? Of gewoon ontstaan door stress...
En ben je er veel mee bezig? Bang voor wat je allemaal voelt? Piekeren?

Anne
08-12-2021
Reactie:
Nee gewoon door de stress en burnout. Het meeste ben ik bang als mijn hart onregelmatig slaat

Anoniem
10-12-2021
Reactie:
Ik voel een soort druk als ik loop en ook een onbalans gevoel. Lukt me nog steeds niet om langer dan 30 min te wandelen want word dan alleen erger. Het lijkt wel minder te zijn dan 3 maanden geleden toen had ik et nog erger. Vraag me ook af wanneer het allemaal minder word. Pff

Anoniem
13-12-2021
Reactie:
Hoi! Late reactie maar heeft jouw psychologe wel eens uitgelegd hoe het komt dat je balans klachten hebt? Of had?
En hoe gaat t nu met je? Ben wel benieuwd!

Anne
17-01-2022
Reactie:
Heel herkenbaar. Dit heb ik ook een tijd gehad. Voelt ook een beetje alsof je op een bootje deinst. Dit gaat vanzelf over als je genoeg rust neemt en je lichaam een beetje laat wennen aan het lopen. Ga dus vooral niet over je grenzen en stop als je moet stoppen. Maar na aantal maanden is dit bij mij over gegaan, enkel als ik te ver ga en mezelf te moe maak komt dit terug.

Romy
03-07-2022
Reactie:
Ik ben benieuwd hoe het nu gaat. Ik ervaar dit zelf ook, het opstarten van de dag gaat moeizaam, maar met twee jongen kinderen is er voldoende afleiding. Gedurende de dag begint het geschommel dan, ik weet dat ik dan teveel heb gedaan, het is alleen zo ontzettend moeilijk om het ‘rustiger’ aan te doen. Iemand tips?
De angst die ik had is ondertussen weg en er is nuchterheid voor in de plaats gekomen.
6 maanden geleden de diagnose burn-out gekregen.

Anoniem
30-07-2022
Reactie:
Hoi, nog niet helemaal over helaas...maar ik denk dat dit komt door de bovenmatige aandacht die ik er aan gegeven. heb. Ik was vooral wel echt bang voor alles wat ik voelde...dat heeft het erg belangrijk gemaakt, die angst en aandacht. Ik ben nu zover dat ik wat nuchterder kan kijken naar alles maar toch blijft ook de angst die niet weet hoe lang het nog gaat duren🤔

Anne
25-08-2022

Jouw reactie:



Verhaal 119 - Ik ga ook overal over twijfelen

Ik zit nu 7 maanden in burn-out, was al een paar maanden aan het reintergreren. Maar ben nu 3 weken thuis geweest. Heb steeds last van afwezig, zwevend gevoel in mijn hoofd. Gelukkig geen hoofdpijn en drukkend dof gevoel in mijn hoofd meer. En zit vol spanning, ga er van trillen, schudden. Weet soms niet eens precies waarvan.. Heeft iemand tips om ervan af te komen.
Aankomende week weer.contact met leidinggevende, over hoe nu verder.
Ik ga naar een psycholoog. Maar ik denk dat rust, tijd en geduld ook heel belangrijk is.
Ik ga ook overal over twijfelen. En kan me snel druk maken om dingen.

Anoniem
09-01-2022

2
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Bedoel je met zwevend hoofd alsof het lis van je lichaam zit?
Als je loopt bijvoorbeeld?

Anne
10-01-2022

Jouw reactie:



Verhaal 120 - Vertraging in waarneming

Nog 1 vraag, herkent iemand vertraging met, door ogen? Alsof je soms iets bij bewegen van je hoofd een fractie van een seconde later pas ziet? Geeft een raar gevoel achter je ogen, in je hoofd?

Anne
11-01-2022

2
17
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Soms heb ik dat ook, vooral als ik teveel gedaan heb, bijvoorbeeld laatst in huis met een vriend geklust. Toen kwam alles met een vertraging door en lopen was heel erg het omgekeerde tuimelaar gevoel. Lopen gaat nu wat beter, fietsen kost me nog heel veel moeite. Wat helpt is onder de mensen zijn, variatie zoeken in je dagen. Een paar goede vrienden. Ben nu vooral nog erg licht in mijn hoofd. Gisteren bij een osteopaat geweest, zij zegt je hoofd zit vol met spanning. Na haar behandeling merkte ik dat ik ineens weer mentale energie kreeg.
Het hoofd los van je lichaam gevoel herken ik zeker, dat je over je stappen na moet denken.
Een vriend van mij raadt mij aan om weer aan de anti depressiva te gaan maar daar werd ik nou juist zo duizelig van. Probeer nu eerst met voeding/beweging/rust/berusting mezelf wat beter te voelen.
Sterkte Anne wanhoop niet.

A
11-01-2022
Reactie:
Hoi A,

Dankjewel voor je reactie!!!! Wat fijn om te horen die herkenning...ik merk dat ik nog steeds moeite heb om te geloven dat al mijn fysieke rare klachten door overspannen zenuwstelsel komen...
Blijf maar piekeren en focussen op die gekke sensaties...ben zo bang dat ik het al zo erg gemaakt heb dat het alleen maar meer sensaties worden ipv minder.
Weet dat ik moet stoppen met steeds opletten op elk gek gevoel, sensatie...maar omdat ik steeds weer wat raars voel, dan weer die beweging, dan weer die vertraging en idd...die tuimelaar op zn kop is zo herkenbaar ook!!! Merk dat ik steeds opnieuw ga twijfelen...of er toch een andere reden is voor al die gekkigheid 🙈en ben medisch al helemaal doorgelicht dus nee...
Als ik je mag adviseren...niet die anti depressiva hoor!!!!
Als t echt niet meer gaat zou ik eerder St Janskruid nemen...die helpt ook als t nodig is en kan niet zoveel kwaad als anti depressiva...
ps ben je ook zo aan het twijfelen steeds door alles wat je voelt?

Anne
11-01-2022
Reactie:
klopt ik ben zelf ook zeer terughoudend met AD. 2e helft '20 mirtazapine 15 mg geslikt, slapen ging weer perfect maar oh zo'n zombie gevoel. Ik heb serotonine booster in huis, met griffiona extract. Misschien moet ik dat maar weer es proberen.
Ben al bij oogarts, kno en 3 x neuroloog geweest (incl ct scan jun'20) en zit nu te wachten op de uitslag van een mri scan.
Cognitief heb ik wel stappen gemaakt (heb een fase gehad dat ik zo wazig zag dat ik nauwelijks kon werken) maar lichamelijk wordt eea nog niet goed door de geest aangestuurd.
Ben fysiek altijd heel actief geweest dus rustig aan doen vind ik erg lastig. Probeer wel elke dag minimaal een half uur te wandelen of een uur te fietsen. Het fietsen kost me erg veel moeite.
Iedere therapeut waar ik kom merkt op dat ik vol met spanning zit.
O ja voetreflexzone massage een paar keer gehad, daar word ik heel ontspannen van. Aanrader.

A
12-01-2022
Reactie:
Weet je zelf wel waar je spanning door komt?
Waar je BO door is gekomen?
En die medicatie of booster die je wil gebruiken, is dat omdat je last hebt van angst? Door wat je voelt?
En kan je de fysieke kwalen nu plaatsen? Of ben je nog steeds bang dat het door iets anders komt?
Heb zelf verhaal 131 eerder geschreven...herken je daar dan misschien ook nog dingen van?
Ben inmiddels zelf nu wel echt ivertuigd eindelijk, dat al mijn fysieke kwalen echt door pure spanning komen en continue piekeren en denken, in mijn hoofd zitten malen wat er aan de hand was met me. Waarom ik al die gekke kwalen had, of het stiekem toch iets heel ergs of gevaarlijks was...door het niet weten waarom en waardoor het kwam, de hele dag ermee bezig en de klachten op gestapeld..hoe meer ik er op lette, hoe rotter het voelde, hoe meer angst er bij kwam kijken omdat ik het idee had dat ik er geen invloed op had. Nu weet ik dat ik juist de reden was dat het steeds meer werd...
De reden van mijn kwalen weet ik nu dus wel...mag nu eindelijk gaan accepteren dat het enkel door opgebouwde spanning komt...alleen die verrekte flight sensaties die zijn echt super irritant...ook al weet ik nu, het is echt ok...miet dat nog wel echt gaan zakken...

Anne
12-01-2022
Reactie:
ps Waarvoor ben je zo vaak naar de neuroloog geweest? Twijfelt je aan bepaalde symptomen? En oogarts voor de vertraging?

Anne
12-01-2022
Reactie:
hoi, omdat ik krachtsverschil tussen linker- en rechterbeen merk. Het kan komen doordat ik in de fase van 'rubberen benen' toch vaak de racefiets heb gepakt, de banden van de linkerknie zijn nu opgerekt. Ik doe elke dag oefeningen om dat te compenseren. De oogarts voor de vertraging en dagelijkse duizeligheid. En om enge ziektes uit te sluiten. Het zwaar hoofd, onbalans en moeilijk lopen wat jij beschrijft heb ik ook.

A
13-01-2022
Reactie:
Ah ja...ok...maar oogarts etc dus allemaal niks uitgekomen denk ik...
Ja klote he...jeetje wat ellendig kan je hoofd je laten voelen...
Maar ben je dan ook echt duizelig als in draaien? Of draait iets om je heen? Kan je dat beschrijven?
Heb je trouwens dan ook zo'n druk van achter uit nek, in door je hoofd heen richting ogen? Misschien bij inspannende dingen of wanneer je spanning voelt?

Anne
13-01-2022
Reactie:
nee geen draaiduizeligheid, meer een constante breinmist en een onbalans met lopen en fietsen. Heb ook dagen dat mijn ogen voortdurend pijn doen, word elke dag met rode ogen wakker. Moet zoveel mogelijk spanning vermijden maar eentonigheid vind ik ook killing.

A
14-01-2022
Reactie:
Breinmist..
zo lastig..ik ervaar echt n aantal sensaties waar ik gewoon geen woorden aan kan geven..weet niet zo goed hoe ik breinmist moet zien...las al wel dat dit vaker zo genoemd wordt...
Heb je eigenlijk ook een psycholoog ofhuisarts etc bezocht? Hebben die aan je uitgelegd waar jouw klachten vandaan komen? Of hebben ze je geprobeerd uit te leggen wat en waardoor alles komt?
Ik vind vooral die onbalans steeds zo lastig! Ik weet dat mijn haptonoom het uitlegt als: je zit teveel.im je hoofd en daardoor niet gegrond...maar vind t nog steeds een lastig iets om te snappen waardoor je je dan maar zo wankel voelt🙈

Anne
14-01-2022
Reactie:
Ben al diverse keren bij de psychologe geweest. Zij geeft wel goede tips. Tja ik zit ook veel te veel in mijn hoofd, en vind het lastig om te aarden. Het Wankel voelen is verschrikkelijk, net als het bij vlagen wazig zien. Vaak heb ik ‘s morgens helemaal geen zin om de dag te beginnen, weer een dag vol met duizeligheid. Nou sterkte, gedeelde smart is halve smart hè

A
16-01-2022
Reactie:
Laatste vraag, heb je ooit een echte duizeligheid ervaren, zoals meniere of bppd of iets anders? Of kwam de duizeligheid en onbalans pas nadat je overspannen/ BO? werd..? Je zou een kunnen zoeken bij google op seeking balance australie kunnen kijken. Is can Joey Remeny. Staan heel leerzame dingen over jezelf verbeteren via neuroplasticiteit...er is ook een boek, Rock Steady..misschien heb je daar wat aan...

Anne
17-01-2022
Reactie:
Vraag maar raak hoor 😉
Nee die echte duizeligheid niet. Met de overspannenheid kwam de duizeligheid. Dankjewel voor de tips, lees graag over dit onderwerp 👍

A
17-01-2022
Reactie:
Ok dankje!!! Succes sterkte met herstellen!! Hebt me geholpen met wat herkenning!!!
💪

Anne
17-01-2022
Reactie:
Hoi A. nog een vraag..
ik heb mijn balans, evenwicht, hoofd, dizzy klachten denk ik echt heel erg versterkt door er de hele dag op te letten, alles zo waar te nemen steeds weer met schrikken!..
herken jij dat...dat je klachten daardoor misschien erger zijn geworden of er dus juist nog zo sterk zijn.
Doordat je er steeds mee bezig bent?

Anne
19-01-2022
Reactie:
dat is zeker waar. Je moet echt proberen te leven in het hier en nu. Je geest vliegt waarschijnlijk alle kanten op. Die moet je tot de orde roepen, de aandacht focussen op wat je nu aan het doen bent. Je er bewust van worden dat je een onrustige geest hebt. Mindfulness kan helpen.

A
22-01-2022
Reactie:
Ik vraag me ook echt af wanneer het ophoud die duizeligheid en al die klachten wat jullie hebben heb ik ook. Begin nu onzeker te worden lijkt alsof dit lang gaat duren alsof et niet meer weggaat.. me ouders hebben me nu 8 maanden lang goed geholpen. Alleen hun zien mij niet vooruit gaan omdat ik veel moet liggen en niet lange afstand kan lopen door die duizeligheid. Wat een ellende dit.. ik wil zo graag mijzelf weer zijn. Ik hoop echt niet dat dat duizeligheid langer dan 2 jaar in totaal gaat duren dat ga ik niet overleven hopelijk is er iemand die kan zggen dat die duizelingen enz.. echt wel weggaat die het al heeft meegemaakt

Anoniem
12-03-2022
Reactie:
Komt goed anoniem!!! Echt..

Anne
03-05-2022

Jouw reactie:



Wil je ook je hart luchten?

+ Mijn verhaal delen


Verhaal 121 - Het kost mij zoveel meer moeite dan normaal

Zit al lange tijd in burn-out met diverse wisselende lichamelijke ongemakken. Ik probeer zo actief mogelijk te blijven, zo wandel/sjog/jog ik bijna elke dag ca 4 a 5 km en af en toe een klein rondje op de racefiets of atb. Wat mij vooral parten speelt de laatste tijd, naast de dagelijkse lichtheid/duizeligheid, is dat mijn verstand/geheugen een heel stuk minder is. Ik probeer mijn werk zo goed mogelijk te doen maar het kost mij zoveel meer moeite dan normaal. Is dit herkenbaar bij jullie?

A.G.
01-02-2022

2
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Heel herkenbaar!! Dit heb ik ook. Kan gesprekken ook niet meer volgen, zoveel moeite mee . En kan ook niets meer onthouden. Zit nu 5 mnd in B.O.

Marga
19-06-2022