Therapiepsycholoog
Netwerk van therapeuten
en psychologen
Therapiepsycholoog

Burnout - forum lotgenoten

 

Lotgenoten burnout

Heb je een burnout? Of loop je (bijna) tegen een burnout aan?
Voor veel mensen lucht het op als ze hun verhaal opschrijven en delen.

 

  • Je kunt hier je hart luchten.
  • Je kunt de verhalen van lotgenoten lezen.
  • Je kunt reageren op de ervaringen van lotgenoten.

 

Ontdek hier de verhalen van andere mensen met burnout-klachten en deel jouw eigen verhaal.

 

Overzicht verhalen




+ Mijn verhaal delen




Alle verhalen


Verhaal 1 - Ik denk dat ik een burn out heb

Ik denk dat ik een burn out heb. Ik heb de afgelopen weken aardig wat beslissingen genomen en daardoor veel moeten regelen of nog te regelen.

 

Sinds 2 weken voelde ik me al niet zo lekker en afgelopen weekend kreeg ik de klap. Een soort van hyperventilatie. Sindsdien ben ik nog meer moe en uitgeput. Last van misselijkheid en hartkloppingen. Hoofdpijn enz.

 

Ik hoop dat hier mensen zijn die dit herkennen.


Knuddel

35
2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:

Ik herken wat je schrijft. Het klinkt vergelijkbaar als dat van mij.


Unnikje
Reactie:
Misschien proberen te negeren en doorgaan, dat het dan vanzelf weggaat?


Anne

Jouw reactie:



Verhaal 2 - Ik stagneer in mijn herstel van burn out

hallo,

ik wil graag me verhaal doen omdat ik merk dat ik stagneer in mijn herstel van burn out.

Momenteel kramp ik nu al 12 maanden met mijn burn out en de zonneschijn aan de eind van de tunnel heb ik nog niet gevonden.

Echter ben ik benieuwd of er meer mensen zijn die krampen met een burn out maar dan voornamelijk het aparte/nare malaisegevoel waar je dag in dag uit mee te maken hebt.

ik kan dit moeilijk accepteren omdat dit mijn leven beheers. het is zo'n apart gevoel dat het niet te beschrijven is in woorden. ik noem het vaak voorstadium van griep of juist herstel fase van een kater.

Graag zou ik met iemand in contact komen die dit gevoel ook ervaart en hoe hij of zei hier mee omgaat.

mattie

34
8
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Ik herken deze klachten, zit sinds september2019 thuis. Als je het accepteert wordt het al een stuk beter.

Jorit
Reactie:
Ik heb dat gevoel ook. Vreselijk. Het moet slijten. Langzaam perioden dat het weg is, dagen dat het weg is om in normale omstandigheden te verdwijnen.
Sterkte en troost dat er nog iemand is met dat gevoel.

Anoniem
Reactie:
Ik heb sinds vorig jaar een hele heftige burnout,hartritmestoornissen,hoge bloeddruk,pijn op de borst en hoofd(een strakke band)en pijn in de oogkassen en wangen.Heel vaak een grieperig gevoel.Ben nu een jaar en 3 mnd in deze uitzichtsloze rollercoaster en probeer er aan alle kanten uit te komen.Ik herken jouw verhaal.Mijn arts zei me dat het bij mij nog wel even duurt voordat ik eruit ben.Ik voelde al 2 jaar dat ik constant achter alle feiten aan liep en toch maar doorgaan,want kom op!vooruit!moeten!Ik kan nu niet veel meer,ben zo moe.Dus tijd geven en rust,dat is alles wat je kunt doen.

Mlletje
Reactie:
Ik herken dit ook heel goed. Ik ben al 12 jaar mantelzorger en kan echt niet meer. Ik ben ook al 1 jaar thuis en voel me nog even moe, lusteloos en bijna depressief. Ben gevangene door de zorg... Compleet op.

Gerdje
Reactie:
Ik herken wat je schrijft, ik ben nu inmiddels jaar verder, ik voel wel dat het beter gaat, maar dat laatste stukje is knap lastig. Je wilt graag weer, maar je hoeft maar iets teveel te doen, en je wordt weer terug gezet.

Klinkt als dubbele burnout, je accepteert je burnout niet, of je hebt nog een depressie naast je burnout. Ben je een doorzetter, niet zo snel klagen, ik moet niet zo zeuren, altijd schouders eronder dan erken je burnout niet. Wees lief voor jezelf (minder streng zijn), heb compassie voor jezelf (dat ontbreekt erbij mij soms wat aan).

Veel sterkte, heb geduld, het komt goed.

Steffen
Reactie:
Hi,

Ik herken dit. Ook plusminus een jaar in BO en ervaar zelf de vooruitgang als nihil. Flink frustrerend soms en aan de andere kant ook bewustwording dat er maar een weg is en dat is de weg van acceptatie. Lief zijn voor jezelf, goed voor jezelf blijven zorgen en je vooral niet meten aan andere mensen en verhalen.

Sterkte!

Lieve
Reactie:
Ik had ook een burnout, maar deze werd veroorzaakt door slaapapneu.

Peter
Reactie:
Zo herkenbaar!!
Gisteren voor het eerst sinds 8 maanden wat vrienden uitgenodigd en daardoor 6 u even geprobeerd gezellig te doen wat ook aardig lukte en ik vond het ook weer gezellig maar vandaag de hele dag geslapen en het gevoel alsof ik marathon heb gelopen….zelfs armen en benen voelde als lood, eraan toegeven en accepteren is het enigste wat zorgde dat je hier doorheen komt!! Sterkte ook!!

Lily

Jouw reactie:



Verhaal 3 - Gejaagd, stress, hartkloppingen, paniekaanvallen

Al veel overwonnen. Moeilijke keuzes gemaakt. Nu sinds juli dit jaar, loop ik vast in mezelf.

De laatste maand beginnen de burn-out signalen me pas echt duidelijk te worden. Ik vermoed dat het langzaam naar het punt is gesluimerd waar ik nu ben.

Ik kan niet meer! Voel me gejaagd al vanaf het moment dat ik wakker wordt. Het gevoel van stress sluimers contant in mijn lijf. Hartkloppingen en paniek aanvallen.

Ik voel me radeloos. Ga vandaag naar de huisarts en opzoek naar een therapeut.


Unnikje

24
2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Herken mezelf in je verhaal. Sinds 3 maanden thuis met burn out. Opgejaagd gevoel, trillen de hele dag, angsten en paniek, depressief. Dus veel lichamelijke klachten. Zit aan de medicatie om de dag door te komen en om door te slapen. In januari kan ik in therapie.
Het is moeilijk, maar het komt goed.

Paulien
Reactie:
Goed dat je naar je huisarts gaat en hulp van een therapeut wil.
Naar dat je je zo voelt.
Voor mij is het heel herkenbaar. Vreselijke periode in je leven.
Burn out diagnose, maar daarna begint het pas.
Heel veel succes. Kop op.

Paulien

Jouw reactie:



Verhaal 4 - Burnout, ik dacht dat overkomt mij niet

Ziek worden van je werk terwijl je het prima naar de zin hebt. Ja, het kan echt. Vorig jaar heb ik eindelijk toegegeven aan mijn klachten.

Niet meer kunnen slapen, veel hoofdpijn, slecht kunnen concentreren. De burn-out verschijnselen waarvan ik dacht dit overkomt mij niet.

Maar eenmaal toegegeven aan dit "verschijnsel" moet je er mee aan de slag. Ik heb toen therapie gedaan. Het gaf mij echt innerlijke rust en ik kwam mezelf tegen.

Ik leerde weer hoofd-en bijzaken te scheiden en vooral weer naar mijn lichaam te luisteren. Ik heb mijn leven totaal veranderd en het voelt als herboren worden.


Anoniem

20
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 5 - Ben er nog niet

Ik ben sinds november 2019 thuis. Ik heb een burn out. Heel veel paniekaanvallen en angst heerst mijn dagelijks leven. Dagelijks sta ik met hartkloppingen en moe. Ik heb hulp gezocht bij een pyscholoog. Maar ik ben er nog niet.

Jartit

16
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Wil je ook je hart luchten?

+ Mijn verhaal delen


Verhaal 6 - Angst, vermoeidheid en hopeloosheid

Als ondernemer in hart en nieren kon ik alles aan. Niets was me teveel en kon mensen echt enthousiast maken en motiveren.


Ergens merkte ik wel dat er meer spanning kwam en dat ik niet meer de uitdaging zag. Ook werd ik steeds minder vriendelijk.

 

Op een dag ging het lichtje uit. Ik kon niks meer en er was alleen maar angst, vermoeidheid en hopeloosheid.

Wat verschrikkelijk om hulp te vragen (nog meer falen in de grote ellende). Het is de moeite waard om naar een therapeut te gaan waar je een klik mee ervaart. Rust creëren en daarna mezelf weer opbouwen.

Mensen zoek ook hulp. Investeren in jezelf is een dubbele vakantie waard.


Anoniem

14
2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Ik herken het zo. Bij mij ging ook van de een op andere dag het lichtje uit. Ik zat gewoon Netflix te kijken en bam eerste paniek/angst aanval. Heb overal al hulp gezocht maar nog niet de juiste tegengekomen, helaas.


Annemiek
Reactie:
Ik was ook ondernemer horeca 30 jaar eigen zaak gehad 12 jaar geleden burn out gehad na 2 jaar redelijk hersteld, en nu een terug val van burn out, allerlei dokters gehad die zij wij hebben onze zaak net voor corona verkocht en nu niets meer ,daar moet je lichaam ook aan wennen dag en nacht gewerkt en ju rust de dokter zij pure stress .gr rene

Anoniem

Jouw reactie:



Verhaal 7 - Volledig opgebrand en trillend en angstig wakker worden

Ik werk in de jeugdzorg en er kwam een reorganisatie aan. Het werd mooi gepresenteerd en dat er betere zorg zou komen. Ik ging er helemaal voor. Vervolgens bleek het meer een bezuiniging te zijn, minder personeel en meer cliënten helpen.


Wat een teleurstelling. Als je het er niet mee eens bent, dan kon je beter vertrekken was de boodschap van het management. Dat was het dan; 10 jaar lang met liefde voor de cliënten en organisatie aan de slag. Altijd onbetaald overwerken. Altijd die extra dienst of even langer blijven, zodat er een extra activiteit kon worden gedaan in die krappe bezetting.

Ik kwam thuis en kon niet meer slapen. Vervolgens crashte ik volledig en werd trillend en angstig wakker. Ik durfde niet meer naar buiten. Van de één op ander dag was ik helemaal niets meer, machteloos in een hoekje en niet meer kunnen concentreren. Volledig uitgebrand, zoals dat zo fraai heet.


Wat ben ik blij hier een goede therapeut gevonden te hebben. Ik ben er nog lang niet, maar begin wel steeds meer voor mezelf te kiezen en me te richten op persoonlijke groei.


Anoniem

14
3
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
heel herkenbaar werk zelf ook in de jeugdzorg. Hoe is je herstel verlopen.gr

mattie
Reactie:
Wat een verhaal van jou, inderdaad je bent denk ik over je grens gegaan. Je hebt een therapeut gevonden is dat een psycholoog of een coach.
Hoop dat je snel weer de oude bent al zal dat wel even duren, maar misschien uiteindelijk kom je er sterker uit.
Succes van iemand die je begrijpt.

Inge
Reactie:
Had je ook last van geheugenverlies?

Floris D.

Jouw reactie:



Verhaal 8 - Nog midden in een burnout

Nog midden -in en herstellende -van een burn-out.
Op werk gaat wel weer redelijk ,
ben weer hard aan proberen rustig er in te komen .
Alleen privé , nu bedoel ik ,


Buren en mensen waar je zelf altijd veel belangstelling voor had , juist als ze zelf ziek waren , was je er voor hen , en nu dikke vriendinnen met de naaste buurvrouw van mij
wie er nog niet zo lang woont , de mond vol over hen wat niet deugde , en nu de beste vrienden met elkaar , wat heb ik misdaan ?


Ze schrijven vol op face book over de leuke uitjes die ze met elkaar doen en spelletjes die ze samen doen. Nu kun je zeggen lees dat dan niet , maar ik ben een mens en heb face book , ik laat het niet door hun bepalen ,


Maar buiten dat knaagt het wel aan mij en
Doet het voor mijn situatie geen goed .


Anoniem

13
2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Sterkte ermee!
Als je ziek wordt leer je je echte vrienden kennen.
Heb het jammergenoeg zelf ook ervaren.

Anoniem
Reactie:
Klinkt niet als een oprecht persoon , als je eerst vol oordelen zit en dan vrienden mee word, het licht niet aan jou maar aan die persoon , waait met de wind mee wat er op haar pad komt , en zieke mensen zijn niet altijd leuk om mee om te gaan dat doe je niet expres dat is nu zo .
Ik ben ook wat vrienden kwijt geraakt en met sommige closer mee geworden .
Als je weer de ouwe bent denk je er luchtiger over . Maar op slechte dagen zijn insta en Facebook niet altijd handig, als je zo een dag heb kijk je een dagje niet dat mij uiteindelijk wel
Succes

Anoniem

Jouw reactie:



Verhaal 9 - Weer een zware burnout-terugval

Ik heb anderhalf jaar geleden een burn out gehad en ben na een half jaar weer begonnen, dat ging een tijdje goed, tot ik een flinke terugval kreeg en weer 2 maanden moest herstellen.

 

Nu heb ik weer een zware terugval en voel me eigenlijk radeloos. Ik heb therapie, waarvan gezegd wordt dat ik meer autonomie moet aanleren. Niet meer leunen op anderen.

 

Maar ik ben zo het vertrouwen in mezelf kwijt geraakt dat ik niet weet waar ik moet beginnen, ja in kleine stapjes je eigen dingen doen.. Maar dat deed ik al. Iemand noemde mij bewust onbekwaam. Ik weet precies wat ik moet doen, maar val toch iedere keer terug.

 

Volgende week begin ik met 1 klas en heb de hele week ervan wakkergelegen. Ook weet ik dat ik een vechter ben en dat kan ik niet loslaten uit angst alles kwijt te raken. Ook wetende dat ik hiermee fout zit. Veel zelfafwijzing dat blijkt wel.

 

Ik ben veranderd van iemand die vol en met plezier in het leven stond naar iemand die niets meer aan kan bijna.


Yvette

13
3
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:

Ik heb iets dergelijks meegemaakt in de gezondheidszorg. Het heeft me meer dan een jaar gekost om alles weer een beetje op de rit te krijgen. En mijn ervaring is dat je altijd kwetsbaar blijft.

Ook de fysieke verschijnselen horen daarbij. Vermoeidheid, snel geagiteerd, spierpijn, enz. Dat iemand je bewust onbekwaam noemt, vind ik onbeschoft. Je kunt het wel, maar door de enorme overbelasting over langere tijd, moet je daar eerst van herstellen.

Ik heb goed nieuws en troost. Ik ben na een lange periode van herstel andere dingen gaan doen en heb me dankzij de burnout in een richting kunnen ontwikkelen die ik nooit voor mogelijk had gehouden.

Een paar vrienden/ collega's zijn me blijven steunen en dat zijn nu mijn dierbaarste vrienden. Heb geduld, jaag niets na. Het komt vanzelf. Sterkte.


Peter
Reactie:
Er zal een reden zijn dat jij over je grenzen gaat.
Zou proberen om te gaan leren goed naar je lichaam te luisteren!
En iedereen heeft wel een mening over vanalles.. maar alleen jij weet wat je voelt!
Zou een goede therapeut zoeken die je helpt om in je eigen kracht te gaan staan!
Sterkte ermee!
Ik spreek jammergenoeg uit ervaring 😊

anoniem
Reactie:
😍😍😍😍😍

Anoniem

Jouw reactie:



Verhaal 10 - Na burnout bang om over grenzen te gaan

Twee jaar geleden ben ik uitgevallen van mijn werk vanwege burn-out klachten. Ik ben toen drie maanden volledig thuis geweest en daarna gaan re-integreren.

 

Ik werk nu sinds een jaar weer volledig, maar ik merk dat ik erg de rem erop heb. Ik ben zo onzeker om weer over mijn grenzen te gaan, dat ik eigenlijk stil sta in mijn ontwikkeling.

 

Ik weet niet goed hoe ik met die onzekerheid/angst om moet gaan. Hopelijk wordt het geleidelijk minder.


Anoniem

13
2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Herken ik helemaal. Ik hoor vaak verhalen van mensen met een burnout die het moeilijk blijven vinden zich aan hun grenzen te houden. Ik heb het tegenovergestelde, ik ervaar heel veel spanning als ik iets ga doen wat mogelijk over mijn grens is, omdat ik inmiddels weet wat er kan gebeuren als ik er overheen ga. Ik hoop ook dat het geleidelijk minder wordt en dat goede ervaringen mij mijn vertrouwen teruggeven, maar tot nu toe gaat dat erg langzaam.

Anoniem
Reactie:
Volgens mij doe je het super..
Je staat niet stil in je ontwikkeling maar bewaakt nu je grenzen..dat is de vooruitgang
Voor je gevoel te streng..maar je leert ze zo het beste kennen..
Ik wou dat ik al zo ver als jou was..

Engelien

Jouw reactie:



Wil je ook je hart luchten?

+ Mijn verhaal delen


Verhaal 11 - soms ben ik het vertrouwen volledig kwijt

Eind oktober was ik 10 jaar samen met mijn vriend. Wekenlang heb ik hier naar uit gekeken en van alles bedacht om deze mooie mijlpaal te vieren. De middag van ons jubileum ben ik na een aantal tegenslagen oververmoeid naar huis gegaan. Je raad het al, het diner was geen succes. Ik kon mijn ogen amper open houden en smeekte in mijn hoofd dat de gerechten zo snel mogelijk achter elkaar op tafel zouden worden gezet. De volgende dag meldde ik me ziek om uit te rusten. Ik kon alleen maar huilen en was bekaf. Een dag later werd ik zo beroerd dat ik letterlijk alle spanning heb uitgekotst. Na een paar dagen voelde ik me lichamelijk weer wat opgeknapt en maakte ik de afspraak met mijn leidinggevende dat ik weer zou beginnen. De nacht voor mijn eerst werkdag kreeg ik mijn eerste paniek aanval. Zorgplannen, akkefietjes op het werk, registraties ik kon het allemaal niet meer bolwerken. Mijn psycholoog vertelde me dat ik een burn out had. Ik meldde me definitief ziek en ben gaan rusten. Maar na 2 maanden werd ik niet beter. Ik voelde me alleen maar slechter. Mensen in mijn omgeving begrijpen mij niet. Ik heb veel last van angsten en paniek aanvallen. De feestdagen heb ik thuis doorgebracht, alleen. Mijn leven is zo veranderd. Het kon nooit gek genoeg. Feestje hier, etentje daar. Ik durf nu soms niet eens het huis uit en ben voor alles gespannen. Ik heb het gevoel de controle te verliezen over mijn leven en ben radeloos en verdrietig. Iedereen zegt me dat het beter word. Maar wanneer? Soms ben ik het vertrouwen volledig kwijt. Ik heb een lieve psycholoog die me nieuwe handvatten geeft maar ben ontzettend ongeduldig. Op mijn goede dagen ga ik snel weer over mijn grenzen heen omdat ik dan gewoon even mezelf en gelukkig wil zijn. Als er iemand goede raad of tips heeft hoor ik dat graag. Ik wil mijn leven terug. Liever vandaag dan morgen...

Maureen

11
6
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Hoi Maureen,

Ik herken mijn verhaal in dat van jou wat betreft je klachten en je gevoel. Ik ben twee maanden thuis geweest, terug aan de slag gegaan omdat ik me "beter" voelde en dacht dat ik het aankon. Maar na een paar moeilijke momenten op het werk die mijn zelfvertrouwen schaadden, ben ik dit weekend terug hervallen met paniekaanvallen - kokhalzen, opgejaagd voelen,....Ik wil ook zo graag mijn leven terug en ik wou ook dat ik de oplossing had of zag. Dus ik begrijp je volledig. Ik denk dat niemand ons kan helpen met tips, we zullen zelf moeten leren relativeren en zorg dragen voor onszelf. Maar dat is makkelijk gezegd he.

Dikke knuffels,

Nancy

Nancy
Reactie:
Ik herken het de eerste 2 maanden bleef ik ook nog van alles doen de angst en paniek aanvallen komen denk ik vooral omdat je geest niet tot rust komt , ik sliep helemaal niet meer en de ochtenden waren het ergste ik was heel opgejaagd in de ochtend.
Ik heb er veel over gelezen en wat mij geholpen heeft is gezond eten helemaal geen koffie en suiker , 3x per dag eten en daar ook een moment van maken .
Weinig tv , meer dingen met me handen doen als bakken of breien.
Ik dacht ook dit komt nooit goed maar als ik terug kijk ben ik al heel ver , en dat helpt mij
Ik zit nog in de burn out heb het inmiddels een half jaar dus ja het duurt lang , maar het duurt ook lang om het te krijgen , accepteren is het moeilijkste .
Zet hem op !

Hey Maureen,
Reactie:
Hoi Maureen,
Ik ben het volledig eens met de reactie hierboven.
Begin met goed voor jezelf te zorgen, probeer dingen te doen waar je plezier en rust in vindt.( sporten, wandelen in de natuur, hobby's)
Ik kan mezelf redelijk goed helpen met ademhalings meditatie.
Neem niet teveel hooi op de vork maar doe het stap voor stap.

Succes


Marco
Reactie:
Beste maureen

Toen ik je verhaal zo las raakte me dat heel erg.
Het gevoel angstig te zijn,verdrietig en eenzaam en alleen.
Helaas herken ik het ook,daarom weet ik hoe erg moeilijk het allemaal is.

De laatste tijd zoek ik ook meer de rust(wil meer alleen zijn)
omdat mijn energielevel soms erg laag is.

De beste tip die ik je kan geven is..
wees lief voor jezelf.
Gun jezelf af en toe echt een dagje tijd voor jezelf.
kijk een leuke serie,laat de boel de boel even en maak echt tijd voor jezelf.
Ik kon dat ook niet (ontspannen) maar heb geleerd als ik over mijn grenzen heen ga dat ik echt ziek ga worden.
probeer ook zoveel mogelijk(met de mensen waarmee het kan) af en toe je hart te luchten door te praten.
helaas zijn er ook weleens mensen waar je niet echt mee kan praten,maar de mensen waarvan je weet dat die naar je kunnen luisteren is heel erg belangrijk.
Kortom denk goed om jezelf.. gun jezelf tijd en wees lief voor jezelf.

Leontien
Reactie:
Alles ook bij mij herkenbaar! Aangezien ik ook van mezelf dingen “moet” en dingen niet wil missen aangezien niet wil dat mijn leven stilstaat. Wat mij helpt is vooral proberen te begrijpen wanneer je klachten toenemen. Dus ik heb vandaag dit en dit gedaan, hoe vermoeid ben ik in de avond, hoe heb ik geslapen etc. Dus leren luisteren en zonder eerste instantie er iets mee te doen doen of te oordelen. Als je dat je in de gaten hebt wat energieslurpers zijn (en ja dat is alles in minder of meerder mate wat je doet, hoe leuk een activiteit ook is) leer je luisteren naar wat je voelt in je lichaam. Als dat goed gaat ga je naar de volgende stap. Als je 3 dingen aankan op een dag bv. bezoek ontvangen en een wasje draaien en boodschappen doen. Doe je 1 ding. Het andere is reserve bijv .wanneer er onverwachte dingen gebeuren (onverwacht bezoek, een telefoontje etc) , reserve is dus om mogen te herstellen. Deze mindset helpt omdat ik op deze manier mezelf op aardige manier begrens. En ja de eerste tijd zal dit heel onnatuurlijk voelen, misschien ben je daarna zelfs een tijd extra vermoeid maar je zult na enige tijd merken dat je bv sneller inslaapt, beter slaapt , minder piekert en minder lichamelijke klachten hebt. Geduld en niet afdwingen dus. Je lijf is aan het herstellen! Dus bij een burn out, hoe minder je doet hoe vermoeiender eerst, dit is dus helemaal normaal. Je pakt nu pas rust, dan ben je dus op de goede weg bezig 👍. En dat gaat niet werken als je de ene dag ontzettend veel doet en de andere dagen van wijze van spreken van een “zware inspanning” moet bijkomen. Dus reduceren en keuzes maken per dag. En als je deze tip gaat gebruiken, en je gaat over de grens, geef vooral jezelf niet op je kop. Dan pak je het gewoon de volgende dag weer op. Heel veel sterkte toegewenst.

Juul
Reactie:
Herkenbaar! Ik wil ook weer een " normaal" leven. Eerst dacht ik 5 weken dan ben ik uitgerust...toen een half jaar en nu ben ik al anderhalf jaar verder en vandaag weer een terugval die heftig is. Ik vind langdurig gedrag veranderen heel moeilijk want je weet soms niet beter...

Anoniem

Jouw reactie:



Verhaal 12 - Geen burn-out maar een bore-out

Heb ik dan een burn-out? "Nee, een bore-out.", zei de dokter. Maar niemand gelooft me.

Sinds december ben ik thuis met een bore-out. Ik vind geen voldoening meer in m'n werk. Volgens mijn huisarts zijn de symptomen hetzelfde als een burn-out.

Ik werk graag, altijd gedaan. Ik zou ook heel graag terug gaan werken, maar ik krijg de kriebels als ik aan mijn takenpakket denk. Die kriebels die voel ik alleen maar, die kan ik niet uiten. Want niemand lijkt me te begrijpen.

Op het werk denken ze dat ik niet graag kom werken, mijn vriendinnen denken dat ik profiteer van het systeem en mijn vriend denkt dat ik liever huismoeder ben.

Waarom wordt een burn-out wel begrepen en een bore-out niet? Ik voel me nog slechter dan voordien ...


Anoniem

10
2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:

Hey hallo,


Jouw verhaal komt me bekend voor. Ik heb vorig jaar een burn-out gehad, ik ben dan veranderd van werk (van rusthuis naar thuiszorg) desondanks dat ik mijn werk in het rusthuis heel graag deed heb ik deze beslissing genomen omdat ik het niet meer aankon... de omgang met de mensen hypocriete collega s en noem maar op...


Maar dan kwam ik in de thuiszorg en wat blijkt nu, ik haal totaal geen voldoening uit deze job. Hoe hard ik ook mijn best probeerde te doen ik voelde aan alles dat het weer op niets zou uitdraaien!!


Mijn symptomen waren dezelfde als bij mijn burn out overprikkebaar ,paniekaanvallen,last in mijn benen, bijna niet meer kunne stappen, kortademigheid, pijn in mijn borst hartkloppingen ...


Alleen wist ik wel dat het niet kwam door hard te werken maar van me steendoodbte vervelen en voor de zoveelste keer nog maar eens met de stofzuiger rond te gaan om toch maar iets te doen te hebben.


Mijn nieuwe collega's vinden echt van zichzelf dat ze bergen werk verzetten en dat is goed voor hun.. maar voor mij is dit geen werk en ik heb altijd het gevoel dat ik mijn tijd verdoe terwijl thuis alles blijft liggen en als ik thuiskom er gewoon de energie niet meer voor heb om mijn eigen huishouden te doen.

 

Ik heb 2 schatten van kinderen en een heel erg lieve man die me probeert te begrijpen ik wil terug de vrouw en de mama zijn die ik was .. mijn steentje ook op financieel kunnen bijdragen.. een werk vinden waar ik met plezier vroeg voor opsta, laat ga slapen maakt niet uit! Maar me niet meer schuldig hoeven te voelen dat ik thuis ben ...


Nikki
Reactie:
Hier sinds 31 december 2019 in een burn-out, vandaag na lange tijd dat het goed ging een erge terugval. Ben er ook nog lang niet helaas.....

Anoniem

Jouw reactie:



Verhaal 13 - Beter nog een beetje geduld hebben?

Hallo lezer,

Sind september 2019 ben ik thuis komen te zitten met een “burn out”. Ik ben altijd werkzaam geweest in het hoge segment van de horeca(kok). Nou gaat het herstel met ups en downs. Ik ben er eindelijk achter dat als je dit accepteert en je je aanpast aan de nieuwe situatie, je sneller weer uit de down periode komt. Nu ben ik weer heel rustig begonnen met fitness 1 keer in de week en dat voelt heel goed. Nou is mijn vraag wanneer was voor jullie het punt dat je dacht: ik ga weer proberen te werken? Er zijn dagen dat ik denk dat ik het wel aan zou kunnen maar, er zijn ook veel dagen dat ik al niet goed wordt bij de gedachte alleen al. Ik vraag me af of de succes ervaringen je over het punt heen trekken of dat het verstandig is om gewoon wat meer geduld op te brengen.

Met vriendelijke groet,
Lotgenoot


Jorit

10
2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Hey Jorit ,

Ik heb ook gewerkt in hoge segment horeca ,
Ik zit nu in maand 6 ,
Ik ben nu net een beetje bezig met sport ik kan nog niet te veel , ik herken de twijfel wel
Alleen ben je zowel keuken als bediening vrij sportief aan het werk je beweegt veel en staat een lange tijd op je benen . Ik heb nog regel matig slechte dagen .
Ik kies er voor nog te wachten, je zou 2 uur een dag kunnen proberen maar ik denk dat dat lastig is in de horeca en dat je snel gepusht word langere dagen te maken

Succes!

Charlotte
Reactie:
Hoi jorit,

Ik ben zelf ook herstellende van een zware burnout en als ik je een tip mag meegeven.. doe vooral wat goed voelt! Als jij het gevoel hebt dit aan te kunnen moet je het vooral een poging geven. Maar als je denkt dat jet te vroeg is, accepteer dit dan en focus je vooral lekker op je herstel. Ik kies er persoonlijk voor om het werk nog even te laten voor wat het is, wanneer ik vind dat het kan ga ik zeker een uurtje proberen te werken maar voorlopig zit dat er nog niet in.

Groetjes,

Susanne

Susanne

Jouw reactie:



Verhaal 14 - Horen deze klachten erbij?

Volgens mijn huisarts en bedrijfsarts zit ik in een burn-out. Nu heb ik bepaalde specifieke klachten en vraag me af dit normaal is en iemand ze herkent!. Ben in de medische molen gegaan mri/cardioloog/ kno arts bloedonderzoeken maar alles goed.
Ik heb dagelijks last van tintelen de voeten en koude voeten. Alleen de voeten.
Slap op mijn benen. En heel erg duizelig alsof ik op een bootje sta deinend op het water.
Droge ogen en branderig en een spacend gevoel in mijn hoofd.
Last van mijn schouders en nek. Een beetje angst van tijd tot tijd. Hartkloppingen.

Hoort dit erbij ? Vooral die constante duizeligheid beperkt me enorm en maakt angstig. En die tintelingen alleen in mijn voeten.

Claudia

9
17
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Hoi Claudia,

Zo te lezen zijn het inderdaad klachten van overspannen zijn, zeker je schouders en nek als je daar teveel last van hebt heeft dat weer consequenties voor andere lichaamsdelen, maar ben natuurlijk geen arts.
Ik zou een goede coach zoeken en verder op internet kijken.
Zo te lezen wil je niet toegeven aan een burn-out, ik nl. Ook niet, maar zit er middenin.
Ik wens je veel sterkte want het is vervelend als je klachten hebt en niet weet waar het vandaan komt.

Groet van Inge

Inge
Reactie:
Tintelingen herken ik zeker, de laatste week voor ik uitviel door mijn burnout had ik vooral tinteling in de vingers, duizelig, misselijk, modderig hoofd, maar nog steeds onwijs AAN. Dat weekend ben ik ingestort. Ik zit nu al ruim een jaar thuis, poging tot reïntegratie op werk niet gelukt. Ik lees uit je verhaal niet of je nog aan het werk bent, maar ik zou zeker aanraden deze symptomen serieus te nemen en rust te pakken. Sterkte <3
T

T
Reactie:
Hoi,

Ik weet niet wanneer dit bericht geplaatst is, misschien is het allang niet meer aan de orde. Ik vind deze klachten ook klinken als klachten die kunnen voortkomen uit Hyperventilatie. Ik heb zelf een ademhalingscursus tegen hyperventilatie gedaan en dat heeft me enorm geholpen!

Groetjes,
Marjon

Marjon
Reactie:
Claudia, jouw klachten komen zo overeen met mijn klachten. Het constant licht zijn in je hoofd en last van me nek en schouders. Ik wordt er zo beroerd van en krijg er een onbehaaglijk gevoel van. Het gevoel van houd het dan nooit op. Heb jij inmiddels alles alweer op de rit ben heel benieuwd.

Sebastiaan
Reactie:
@Sebastiaan helaas nog veel last van een duizelig /deinend gevoel. Ben een jaar verder maar er lijkt geen eind aan te komen pfffffff.

Gelukkig wel meer energie. Slaap weer beter en kan inmiddels weer 5 km wandelen en er daadwerkelijk van genieten
Ik hoop dat het nog beter gaat worden want dit beperkt enorm.

Claudia
Reactie:
Hoi claudia,
Geen idee wanneer dit bericht geplaatst is maar ben bebieywd hoe het nu gaat en hoe lang de klachten, vooral het duizelig/deinen geduurd heeft?

Kim
Reactie:
Hoi,

Grotendeels herkenbaar. Heb ook een burn-out en loop ook met de vraag of de klachten die ik ervaar daar nou wel onder vallen, omdat ik dit nergens echt terug zie/lees. Inmiddels 9 maanden, energieniveau is grotendeels terug (met ups en downs) maar Duizeligheid / wazigheid Blijft vooral aanhouden. Zodra ik in prikkelrijke omgevingen kom, lijkt het ‘filter’ in mijn brein als het ware niet goed meer Te werken waardoor alles intens binnenkomt. Terwijl je hoofd normaal onderscheid maakt tussen belangrijke en onbelangrijke informatie, komt bij mij alles als ‘belangrijk’ binnen waardoor ook je concentratievermogen niet goed is. Een gesprek voeren op een plek met omgevingsgeluid kan ik niet meer bijvoorbeeld. Soms word ik al duizelig van gewoon een gesprek/praten uberhaubt. Ben ook echt bang dat dit misschien niet meer helemaal over zal gaan, want ben bovenop ook HSP en altijd al gevoelig geweest voor prikkels. Nog iemand zich hierin herkent?

Amber
Reactie:
Hallo Amber, de klachten die je schetst heb ik allemaal. Soort van error je kop in drukkere omgevingen. Ook geen geluiden door elkaar kunnen verdagen. Het zal er allemaal bij horen denk ik.

Ruben
Reactie:
Zo herkenbaar jou/jullie verhalen en klachten
Ik heb sinds 4 maanden veel last van licht in mijn hoofd,gevoel alsof ik op een boot zit... hartkloppingen tintelende handen en vingers, Exceem op mijn handen,nu ook ogen rood en geïrriteerd, einde van de dag stort ik in... inmiddels ook medicijnen van de huisarts gekregen,om de spannings boog wat na beneden te halen,ik werk nog wel maar een stuk minder(ik heb een eigen salon aan huis)

Claudia
Reactie:
Heel herkenbaar! Ik ben nu 9 maanden bezig en het gaat steeds een beetje beter.... maar ik ben echt zeker 6/7 maanden duizelig geweest. Nu heb ik nog erg last van lichaamlijke klachten voornamelijke trillen/beven van. Echt een rot gevoel want het beheerst op het moment mn leven.

Kenneth
Reactie:
Vorig jaar na 2 dierbare die overleden zijn geen contrct verlening en financieel niet echt top in een burn out gekomen na 2mmd medicijnen gekregen kon niet meer slapen zonder oxzepam nu nog steeds aan annti depresieva t ging beter beter gemeld uwv dat moest van hun maar sinds week weer klachten trilllen en beven blijft zeer vervelend om paar welen gesprekkenn met poh ggz gaat t ooit nog over pff

Esther
Reactie:
Hi!

Weet niet wanneer je bericht geplaatst is, maar ik ben ook enorm duizelig geweest tijdens mijn burn-out. Ik had het gevoel alsof ik de hele dag dronken was of op een bootje stond inderdaad. Mijn duizeligheid is stukken minder geworden toen ik een wandelcoaching traject ben gestart. Nu word ik vooral duizelig als ik stress ervaar of teveel van mijn lichaam vraag. Eigenlijk een signaal dat ik over mijn grens ben gegaan. En vergeet niet wat slaap en rust met je lichaam doet, dat is het beste medicijn.

Sterkte!

Lianna
Reactie:
Hoi allemaal, ik herken het zeker ook heel erg, dat deinende gevoel alsof je op een boot staat.
Lianna je geeft aan een wandelcoach, ga je dan in het begin korte stukken want ik kan echt nog niet zo lang/ver lopen.
Ondanks dat het beter gaat hou ik deze klachten vooral ook met stilstaan, in rij winkel etc. Hebben jullie dat ook?

gr Kim

Kim
Reactie:
@marjon welke ademhalingscursus heb je gedaan

Marjolein
Reactie:
Beste lotgenoten.

Helaas is dit mijn 3e zware burn out. Dom dom dom. Maar oke de klachten welke ik hier lees komen mij allen bekend voor. Hebben jullie ook de klacht van staren(je staat ergens en kan dan wel een kwartier stil staan staren in het niets, door de dag heen best veel. Hoor het graag

Rene van Steenbergen
Reactie:
Weet niet van wanneer deze berichten zijn maar hebt het ook...
Bij allerlei bewegingen een soort duizelig gevoel..alleen draait het niet.
Constant een "zwaar" hoofd..
En met lezen op de tel alsof soms iets vertraagd binnenkomt door mijn ogen.
Ook scrollen soms lastig mee kijken met mijn ogen.
Met lopen een beetje een onzeker gevoel..
Slaap wel goed maar word elke dag zo onzeker wakker, hoe de dag nu weer zal zijn.
Iemand met deze ervaringen ook al aan de betere hand?

Anne
Reactie:
Weet niet van wanneer deze berichten zijn maar hebt het ook...
Bij allerlei bewegingen een soort duizelig gevoel..alleen draait het niet.
Constant een "zwaar" hoofd..
En met lezen op de tel alsof soms iets vertraagd binnenkomt door mijn ogen.
Ook scrollen soms lastig mee kijken met mijn ogen.
Met lopen een beetje een onzeker gevoel..
Slaap wel goed maar word elke dag zo onzeker wakker, hoe de dag nu weer zal zijn.
Iemand met deze ervaringen ook al aan de betere hand?

Anne

Jouw reactie:



Verhaal 15 - Al sinds 2017 een burn out

ik kamp al sinds juli 2017 met een burn out.

ik werkte altijd hard en was nooit op tijd weg,ik had vaak het gevoel dat ik het allemaal alleen stond te doen en ik wilde het graag goed doen.

ik heb therapie gehad(combi trainen en praten maar daar ben ik alleen maar slechter van geworden helaas) ik heb veel lichamelijke klachten en dat heeft mij letterlijk uitgeput.wie o wie heeft de goude tip voor mij.


w.

8
5
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:

Een holistische aanpak lijkt me de gouden tip.
Bij een holistische aanpak wordt er vanuit verschillende disciplines gekeken naar de klachten c.q. problemen.

In die holistische aanpak kan tekentherapie een plek krijgen.


Het is een vorm van therapie waarbij je niet veel praat. Je hoeft niet te kunnen tekenen. Liever niet zelfs.
En: je ziet direct resultaat!


Reactie:
Snap je gevoel.
Kreeg eind 2016 de diagnose burnt-out.
Het altijd voor iedereen goed willen doen en over mijn eigen grenzen gegaan.
Bij mij ligt er een diepere oorzaak. Ben de afgelopen 2 jaar in therapie voor trauma verwerking.
Dus wat die energie betreft.. die maar niet beter wordt... en hoe het lijkt dat je niet vooruit komt.. Begrijp ik je volledig!
Wens je sterkte en geduld toe.. Wees lief voor jezelf.

Johanna
Reactie:
Misschien no stress programma van breinfijn

Paula
Reactie:
Heel herkenbaar. Zit er bijna 2 jaar in maar krijg maar geen energie - ben nog steeds uitgeput. Ik kan 15 minuten lopen per dag en kleine dingen in huis doen maar verder niets, veel liggen. Ik mis lotgenoten die hetzelfde meemaken en vooral ook zo lang met weinig energie. De angst voor cvs neemt toe. Hopelijk zijn er ook positieve verhalen die steun en hoop geven.

Willem
Reactie:
Hoi ik heb een terug val van burn out het valt niet mee ik probeer elke dag wat te doen ik hoop dat het niet zo lang duurt als de vorige keer 2,5 jaar ik heb steeds het gevoel dat ik naar toilet moet voor ontlasting maar dan hoef ik niet stress zij de dokter inmiddels ontlasting onderzocht geen afwijkingen pure stress. Gr rene

Anoniem

Jouw reactie:



Wil je ook je hart luchten?

+ Mijn verhaal delen


Verhaal 16 - Burnout objectief vaststellen?

Hoi lezer,

Ik ben op zoek aan de hand waarvan je objectief een burn out kan vaststellen. Bijv. Gegeven die er uit je bloed zijn af te lezen. Bijv. cortisolwaarden.
Zijn er zo nog meer waarden te halen uit je bloed ?

Ik ben benieuwd te horen.

Josephine

8
3
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
NAH [niet aangeboren hersenletsel] onderzoek - eventueel scan laten maken - afwijkingen zijn meestal te zien

chiara
Reactie:
Het erkennen van een burn-out zal je mijn inziens zelf vooral moeten doen. Erkennen en accepteren. Praten hierbij met een professional of mensen waarbij je je kunt uiten helpt daarbij. Die acceptatie blijft lastig. Verplicht gast terugnemen en geen peil te trekken op wat het lijf doet. Ik wou dat een burn-out zo aantoonbaar was als een gebroken arm.

Ruben
Reactie:
Isamu psygoloog heeft een hele goede site met fasen waar je door heen gaat.

Engelien

Jouw reactie:



Verhaal 17 - Elektrisch schokje door hoofd

Hoi allemaal,
Ook ik heb een burn-out, sinds midden januari dit jaar. Bij mij uitte het in eerste instantie door lichamelijke klachten. Het is 3x voorgekomen dat ik enorm duizelig werd, zwart voor mijn ogen en daardoor totale paniek en hartklopping. Dacht op dat moment ook iets aan mijn hart te hebben. Door gesprekken met psycholoog en haptotherapie gaat het langzaam iets beter. Periode dat ik mij goed voel duren steeds langer dan de slechte periodes. Ook ik ben er nog lang niet en merk dat het lijntje nog heel dun is. Hoeft ook maar iets negatiefs of teveel stress op mij af te komen en lijkt dan net of ik weer terug bij af ben. Het zijn vooral de lichamelijk klachten die mij onzeker maken. Nog vaak duizelig en licht in mijn hoofd.
Ook heb ik zo nu en dan een soort van elektrisch schokjes door mijn hoofd. Dit duurt 1 a 2 seconden waardoor ik even helemaal licht wordt in mijn hoofd en doordat dit beangstigend is slaat mijn hart op hol. Herkennen jullie een elektrisch schokje door je hoofd ook? Zou dit ook te maken hebben met burnout?
Zit erover na te denken om dit met de huisarts te bespreken.
Sterkte allemaal. Ik geloof zeker dat wij hier sterker uit gaan komen.

Anoniem

8
6
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Ja klopt allemaal. Alle klachten wat je gaat voelen is dood eng. I know. Gesprek met de huisarts zal fijn zijn. Ik ben nu bezig met herstellen en duurt lang. heel lang. je gaat hele moeilijke periode heen! En ik zeg je dit ,omdat dit gaat helpen. Ik heb niemand die mij hier door heen helpt ik hoop jij wel! En je kan het! je word niet gek! Je bent het waard! Liefde naar jezelf toe! Sterkte !!

s
Reactie:
Beste anoniem,

Was jij ook dag en nacht duizelig? Ik heb continue een licht en deinend gevoel in mijn hoofd. En dit al 3 maanden lang om gek van te worden...

Claudia
Reactie:
Dankjewel!!

In de nacht ben ik nekt duizelig. Overdag wel vaak. Hoe meer je eraan denkt hoe erger het wordt. Dat merk ik wel.

Anoniem
Reactie:
Hi anoniem,

De elektrische schokjes herken ik, maar met name door het gebruik van antidepressiva. Ik heb ze ook 'brain zaps' horen noemen, mocht u erop willen googlen. Ik weet niet of u medicatie slikt, maar wellicht is het raadzaam de bijsluiters eens na te lopen. En zeker zou ik het bespreken met uw arts aanraden.

Heel veel sterkte

T
Reactie:
Dag allen,

Al jaren slik ik anti-depressiva en die ‘stroompjes’ die je voelt herken ik. Naar mijn gevoel zijn dat je hersenen die zoeken naar serotonine om je goed te laten voelen. Ik vind het een gerustellend idee. Op die manier weet je dat je hersenen aan het zoeken zijn naar herstel. Hopelijk geeft dit antwoord je juist een positief gevoel en helpt het! Sterkte! Het komt goed!

Jenny
Reactie:
Hi ik heb het zelf ook elektrische schokjes soms meerdere in een uur de duur is enkele secondes.. heb zover ik weet geen burn out.
Maar sommige schokjes zijn best heftig dat het door trekt naar mijn vingers en ind je hart maak hierdoor wel een sprongetje.. zit in mijn meno pauze weet niet of het hiermee te maken heb.
Ga binnenkort toch ff langs de HA {hihi}

Anoniem

Jouw reactie:



Verhaal 18 - Ik wil het altijd graag goed doen

Ik wil het altijd graag goed doen en heb bepaald niet veel zelfvertrouwen. Op mijn werk doe ik altijd erg mijn best en loop nooit de kantjes ervan af, of althans echt bijna nooit… Mijn leidinggevende is tevreden over mij.

Ik ben daar ergens wel blij mee, maar het betekent ook dat ik het niet wat rustiger aan kan doen. En ik begin erg moe te worden en ben ook niet gelukkig. Ik heb bijna geen energie of ruimte om eens stil te staan of na te denken over hoe ik het anders zou kunnen doen.

 

Ik zou misschien wel ander werk willen, maar wat en hoe moet ik dat aanpakken?


Anoniem

7
2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:

Beste Anoniem,

Heel herkenbaar wat je schrijft. Proberen iedereen en vooral je leidinggevende steeds te 'pleasen' vergt veel energie en gaat vreten aan je. Dit is iets wat je op de lange duur niet kan volhouden want de lat wordt steeds maar hoger gelegd en wees maar gerust dat men weet dat men steeds bij jou terecht kan voor taken die ze zelf kunnen doen, maar liefst van zich afschuiven.

Je zou best eens bij jezelf te rade gaan welke taken je nog wil en kan doen en welke je 'teveel' vindt. Probeer aan je leidinggevende aan te geven dat de grens meer dan bereikt is voor je. Misschien hebben ze er wel begrip voor en kijken jullie samen naar een goede oplossing.

Je hoeft echt niet aan 200 % te presteren want tenslotte wordt je ook maar aan 100 % betaald.

Veel sterkte


Luc
Reactie:

Natuurlijk is een leidinggevende blij met zo'n harde werker.
Welke baas wil nou niet iemand die zich 200% inzet?!


Ander werk lost je probleem niet op.


Een goede balans tussen werk en vrije tijd is belangrijk voor zowel je geestelijke- als je lichamelijke gezondheid. Die balans moet jezelf bewaken!


Als je ziek wordt.....je baas gaat gewoon verder met iemand anders hoor,
Als het je niet lukt om die balans te vinden en te houden zoek dan een goed therapeut die je daar bij kan helpen.


Goed om in je aandacht te houden:
de mens werkt om te leven en leeft niet om te werken.



Jouw reactie:



Verhaal 19 - Volgens mijn huisarts ben ik overspannen

Ik heb altijd heel veel verantwoordelijkheidsgevoel gehad en hoge waarden en normen. Verder gaf het me een goed gevoel om anderen te helpen, hierdoor ben ik mijzelf kwijt geraakt en is mij alles te veel geworden. Elke handeling kost nu moeite, en ik word wakker met een steen om mijn nek..

Ben net langs de huisarts geweest en die zegt dat ik overspannen ben...nu op zoek naar hulp. Iemand tips voor goede hulp omgeving Amsterdam?


Overspannene

7
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:

Als je op zoek bent naar goede therapeut in omgeving Amsterdam die ervaring heeft met burnout, kijk dan even op deze site.

Je kunt zoeken op plaatsnaam in combinatie met de klacht burnout.

Succes!


Therapiepsycholoog

Jouw reactie:



Verhaal 20 - Gestopt met mijn werk, maar nog geen verbetering

Sinds een paar maanden heb ik een drukkend gevoel op de hals en last van hoofdpijn. Met name tijdens momenten waar ik me moet concentreren of in stress situaties. De huisarts dacht aan overspannenheid. Ik ben onlangs gestopt met mijn werk, maar ik merk Na anderhalve maand nog geen verbetering. Zelfs simpele taken kunnen er voor zorgen dat mijn als en hoofd onder druk komt te staan. Iemand hier ervaring mee, of een idee hoe lang dit kan duren?

Frerick

7
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Wil je ook je hart luchten?

+ Mijn verhaal delen


Verhaal 21 - Burn out als gevolg van langdurige roofbouw

Beste lotgenoten,

Sinds juli 2019 zit ik in een zware burn out als gevolg van langdurige roofbouw. Nu ik dit schrijf, zit ik al bijna 2 jaar in de burn out. Wat bij dominant is, is de extreme vermoeid. Ik kan 15 minuten per dag wandelen maar verder vrij weinig tot niets. Alles is al gauw te veel en te zwaar waardoor ik regelmatig moet liggen. Ik heb het eerste jaar van mijn burn-out intensief gewerkt aan mijzelf. Iets te intensief. Pas na een jaar viel ik echt stil en kon ik eindelijk slapen. Na dit jaar is er ook nog veel gebeurd. Verbouwing in huis, een kindje gekregen waarmee ik erg blij mee ben maar ook energie kost. Voordat men met een oordeel komt - hier zit een lang verhaal aan vast en wij kunnen alleen maar dankbaar zijn dat het gelukt is.

Dan nu de vraag: zijn er lotgenoten die dit herkennen en alsnog zijn uitgekomen? Dus na langdurige vermoeidheid en burn out toch weer normaal kunnen functioneren? Tips zijn altijd welkom. Ik hoop op positieve verhalen - je kont ze weinig tegen helaas.

Voor iedereen in deze situatie, sterkte en succes! Ik vind jullie allen toppers en weet hoe fucking zwaar het is! We houden hoop en komen er mooier en beter uit!

Hartelijke groet

W

7
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 22 - na ruim 6 maanden diezelfde klachten nog steeds

Hallo,

Ik heb sinds oktober 2019 last van burnout klachten. In het begin met name constante duizeligheid en licht in mijn hoofd. Nu ruim 6 maanden verder zijn diezelfde klachten er nog steeds, maar niet meer constant. Ik heb ook last van sterkere emoties die uit het niets kunnen opkomen en een sterk verminderd libido. Ik wissel nu goede weken met nauwelijks klanten met periodes waarin het wat minder gaat. Ik merk nog steeds dat ik vrij snel overprikkeld ben tijdens werk/snelle bewegingen en/of geluiden. Hebben anderen soortgelijke klachten (gehad)? Ik ben erg benieuwd of ik ooit weer ''de oude'' word zonder deze klachten?

Chris

6
10
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Tuurlijk word je weer de oude. Hier kom je uit, ik zit er zelf midden in maar ik ben positief gesteld. Ik heb veel aan praten en erkennen van het probleem . Praat met mensen of miss het ggz of eventueel als je veel klachten heb de huisarts voor medicatie dat heeft mij nu echt stuk rustiger gemaakt

Francis
Reactie:
Hallo Francis,

Bedankt voor jouw reactie. Ik ben een maand thuis geweest van werk om ''bij te komen'' en ga nu weer proberen part-time te werken.

Ik heb goede en slechte dagen en heb het idee dat de duizelingen/licht in mijn hoofd momenten iets korter worden en de momenten dat ik me best goed voel langer, dus opzich is dat iets positiefs.

Ik heb ook een afspraak met een psycholoog. Wellicht kan dat mij verder helpen. Ik lees allemaal hele erge verhalen, waardoor het gevoel blijft dat niemand hier echt bovenop komt. Qua energie voel ik me redelijk goed, alleen dat lichte in mijn hoofd blijft mij lastig vallen. Als dat weg zou zijn, zou ik echt gelukkig zijn.

Ik hoop echt dat ik met iemand in contact zou kunnen komen die soortgelijke klachten heeft gehad en er bovenop is gekomen. Dat zou mij denk ik al geruststellen.

Groetjes Chris

Chris
Reactie:
Hee Chris, ik herken je klachten heel goed. Heb zelf ook soms nog steeds last van overprikkeling, licht in hoofd en spanningsklachten in hals. Paar maanden geleden was het erger en had ik ook paniekaanvallen en hartkloppingen. Ik zit zelf ook sinds okt. 2019 thuis. En ben sinds een tijdje naast bij de psycholoog, ook bij een haptotherapeut in behandeling. Voornamelijk voor mijn lichamelijke klachten. Ik ben daar erg blij mee, en leer veel over mezelf. Maar ik ken je gevoel, die klachten overvallen je soms en daar schrik ik soms ook nog steeds van. Verwacht dat het ook nog wel even duurt. Maar je lichaam de tijd geven helpt me wel, ook al vind ik dat soms frustrerend. Veel beterschap.

José
Reactie:
Hallo José,

Bedankt voor het delen van jouw ervaring. Het is erg frustrerend en beangstigend om hier constant mee bezig te zijn. Ik heb binnenkort een afspraak met een psycholoog en hoop dat ik daarmee verder kom. Ik heb oprecht geen idee waar het nu precies door komt en hoe ik er vanaf kan komen. Ik houd idd rekening met het feit dat het nog langer kan duren, ben alleen echt bang dat ik hier voor altijd mee zal moeten leven en ik weet niet of ik dat kan. Het beinvloed mijn dag eigenlijk te erg om eraan te kunnen werken. Heb jij veel gehad aan jouw haptotherapeut en heb je speciale oefeningen oid gekregen?

Ik hoor graag van je.

Groetjes Chris

Chris
Reactie:
Hoi Chris,
Wat goed dat je naar een psycholoog gaat. Het is belangrijk om nu de hulp te vragen die je nodig hebt. De haptotherapie leert mij voelen waarom ik bepaalde klachten heb, en wat de verbinding is met mijn emoties (bijvoorbeeld doordat ik sommige dingen wegstop of niet naar luister en maar door ga) gaat mijn lichaam in de verdediging door bijvoorbeeld een paniekaanval. Zij leert me meer connectie te maken en echt te luisteren naar mijn lichaam en de signalen. Door o.a. oefeningen. Hierdoor kan ik vaker achterhalen waarom ik bijv. buikpijn, stress ervaar, of paniekaanvallen krijg. Ik ben ook al 8 maanden bezig nu en veel heeft met verleden/aangeleerde patronen te maken. Maar het belangrijkst is, denk aan jezelf en luister naar wat je lichaam nodig heeft (dit vind ik ook nog steeds lastig). Maar het is een leerproces. En het gaat steeds beter. Maar neem vooral de tijd die jij nodig hebt.

José
Reactie:
Hoi,

Ik herken mij ook in de klachten. Ik zit sinds juli thuis maar heb al vanaf mei enorme duizelingen. Het is echt een deinend gevoel in mijn hoofd, het is continue aanwezig dag en nacht. Alsof ik op een wankel bootje sta op zee. Daarbij heb ik ook hele koude tintelen voeten heel apart. Herken jij dit ook? Gr Claudia

Claudia
Reactie:
Hoi Chris,

Ik herken je klachten. Sinds jan 2020 burnout en enorm veel last van momenten dat ik heel licht in mijn hoofd word. Gebeurt ook vaak tijdens ontspan momenten.. beangstigend en beheerst mijn leven. Ook word ik door deze lichamelijke klacht beperkt in het opbouwen van mijn werk en beperkt mij om meer de deur uit te gaan. Hierdoor ook een slap gevoel in mijn benen. Merk dat ik mentaal wel vooruitgang boek, maar lichamelijk achter blijf.
Sterke met alles.
Groetjes willy

Willy
Reactie:
Hoi Chris, Claudia en Willy,

Na mijn overspannenheid bleef ik ook vage klachten houden, onder andere duizeligheid. Dit komt waarschijnlijk door chronische hyperventilatie. Jullie kunnen eens een kijkje nemen op www.hyperventilatie.info. Zij bieden ook een therapie aan om er vanaf te komen. Anders blijft het zichzelf in stand houden.

Groetjes

Lies
Reactie:
ik zit al zo'n 11 maanden met een burn-out. Diverse onderzoeken gehad waar niets is uitgekomen (ct-scan, neurologisch onderzoek, echo buik, longfoto, bloedonderzoeken). Diverse gesprekken met hulpverleners gehad. Ben de hele dag door duizelig, licht in het hoofd en vaak onvast op de benen. Ben altijd heel sportief geweest (wielrennen) maar meer dan een uurtje fietsen zit er niet in, ben des te duizeliger de rest van de dag. Ga nu as woensdag voor het eerst naar een psychosomatische therapeute. Ik moet weer leren 'voelen'. Zit alleen maar in mijn hoofd en heb daardoor voortdurend allerlei lichamelijke klachten. Kijk trouwens uit met anti-depressiva, heb ik vorig jaar een half jaar geslikt maar het is afschuwelijk om er mee te stoppen. Neem nu nog een hele kleine dosis (3,75 mg) om iig goed te kunnen slapen.

Arend
Reactie:
Hallo Chris ik heb een terug val van een burn out ik weet ik moet het accepteren, maar dat is niet makelijk had al medicatie van vorige burn out en nog steeds ik probeer elke dag wat te doen, heb ook het gevoel dat ik steeds naar toilet moet voor ontlasting en dan hoef ik niet stress zij de dokter we hopen dat het snel over gaat gr rene

Anoniem

Jouw reactie:



Verhaal 23 - Minder scherp denken sinds burnout

Hallo 👋 4 jaar geleden heb ik door mijn scheiding een burn-out gekregen. Na een lang en moeizaam herstel was ik er weer boven op (2j).sinds dien niet meer echt als leidinggevende aan het werk. Nu ben ik er weer van maar merk ik dat ik concentratie problemen krijg als ik te veel afleiding heb, bv privé kinder opvang en op werk interne sollicitatie/ opleiding. Kan het zijn dat ik sinds de burn-out niet meer scherp kan denken en handelen? Mvg H

Hent

6
2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Ik kan je hier moeilijk echt een antwoord op geven. Zelf heb ik al jaren burn-out klachten. Ook ik heb moeite met concentratie, overzicht houden en mijn geheugen. Omdat ik nog stress-klachten heb vind ik dit ook niet gek. Maar je leest op internet inderdaad dat je er nog lang last van kan houden.
Hopelijk gaat het over een tijdje beter. Ik vraag het mezelf ook wel eens af wat het nog kan doen.
Liefs

Maria
Reactie:
Ik herken het helemaal. Stress brengt me veel te snel in tilt-modus. Hyperfocus is verdwenen. Verschillende dingen tegelijk regelen is chaos organiseren. Geheugen is een zeef... Ik hoop nog steeds om opnieuw even bij de hand, stevig, duidelijk, georganiseerd en beheerst te worden als voordien, maar na 4 jaar ben ik nog steeds een schim van mezelf. Ik denk er soms aan om een uitvoerende job te zoeken en zo de confrontatie met de chaos in mijn hoofd niet meer te hebben.

Katrien

Jouw reactie:



Verhaal 24 - Zou het een burn out zijn?

Ik weet niet zo goed of ik een burn out heb.

Eigelijk gaat het al 2 jaar niet zo best.
Heb dingen in het verleden mee gemaakt wat ik nooit heb kunnen verwerken omdat ik altijd door moest gaan en andere moest helpen. Daarbij hebben vrienden ook hrt vertrouwen beschadigd door mijn verhaal openbaar te delen.

Sinds dien ook eigelijk geen vrienden meer.
Bij mezelf denk ik. Ik mag niet klagen. Ik heb mijn eigen huis een vaste baan, een halve dieren tuin. Ik hoor gelukkig te zijn maar dat lukt mij niet meer.

Constant pieker ik over alles, iets wat ik heb gezegd, twijfel of ik het goed heb gedaan. Allemaal van die dingen die eigenlijk niet boeien maar waar ik uren van wakker lig.
Mijn grootste hobby's laat ik nu links liggen, gewoon geen energie meer om heen te gaan. Wandelen wat ik altijd graag deed, lukt gewoon niet meer. Het is dat het moet voor de honden maar meer als een blokje om is het niet meer.

Behalve op het werk en thuis kom ik bijna nergens meer. Op het werk probeer ik collega's te vermijden, als ze langs willen komen dan bedenk ik een smoes dat het niet kan.
Zelfs boodschappen doen sla ik liever over.

Ik heb steeds zoveel lichamelijke klachten, hoofdpijn. Darm klachten. Misselijk, duizelig en voel mij de hele dag wazig.
Mijn werk vind ik enorm leuk maar ben inmiddels zo moe dat 8 uur werken enorm zwaar is.

Zou het een burn out zijn?

Tallot

6
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Kijk eens op brein medicijn..en dokter Sarno.

Annoniem

Jouw reactie:



Verhaal 25 - Heb ik nou een terugval of ga ik vooruit?

Ik hoor vaak dat je in een laatste fase van een overspanning/burnout ineens weer ernstige vermoeidheid/zwakte op kan treden. Volgens die theorie zit je lichaam niet meer in de stress/adrenalinemodus. Reservetank is weer vol, gebruikelijke “eigen” energie is er nog niet. Is er iemand die weet of dit klopt ?

Ik weet niet of ik nu een terugval heb of dat ik vooruit ga.

Anoniem

6
2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Ik merk hier hetzelfde. Uit het niets weer lamlendig en erg gespannen terwijl ik geen idee heb waar het vandaag komt. Zelf hoop ik natuurlijk ook op voorruitgang

K.
Reactie:
Ik zit nu 2,5 jaar thuis met een burnout, tot twee maanden geleden ging het echt de goede kant op en nu voel ik me weer ontzettend gespannen en ik kan weer weinig aan qua beweging waar ik in het eerste jaar ook heel veel last van had. Ik dacht dat het misschien kwam omdat ik te snel weer te veel wil doen en dat mijn lichaam weer een ritme probeert te zoeken dat voor mij werkt. Ik ben benieuwd waar je over deze theorie gelezen hebt want ik zou er graag meer over willen weten!

KS

Jouw reactie:



Wil je ook je hart luchten?

+ Mijn verhaal delen


Verhaal 26 - Wil graag de oplossing - tips welkom!

Ben al enige tijd erg moe en bedoel ik ook echt moe. Mijn benen voelen aan als lood en deze steeds mee te slepen, maakt dat het hele lijf vermoeid raakt. Gooi daar een flinke dosis misselijkheid bij op en hoofdpijn. Nu denk ik niet aan een burn-out dat verre van, alleen wat zal het dan zijn? Wil graag de oplossing hebben, ben een doorzetter/ perfectionist/ harde werker en als ik iets doe dan voor de 110 %..... Heb wel een hectische tijd achter de rug maar he dat zullen vast meer mensen hebben. Hoe gaan zij er mee om? Hoe vinden zij weer de nieuwe energie? Alle tips zijn welkom!
Vind het altijd z'on dooddoener dat je stress hebt, werkdruk of he dat komt door je verleden. Leef nu en in de toekomst..

Ik heb een 1ste stap gezet door hier iets te schrijven. Contact via mail gezocht met deze therapeut.
Hopelijk gaat het mij iets geven en kan ik weer heerlijk mezelf zijn!
Dank:)

M

5
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Wat fijn dat je hulp gezocht hebt M. Dat is inderdaad een goeie stap! Ik ken natuurlijk de therapeut niet bij wie je bent (misschien behandeld hij/zij dit ook), maar denk ook aan voedingsstoffen te kort. Als je veel stress hebt, heeft je lichaam veel magnesium nodig. Extra Magnesium is geen overbodige luxe. Ook vitamine D3 te kort kan extra stress veroorzaken. Als ik je een tip mag geven zou ik een bloedonderzoek doen. Dan weet je precies wat je wel en niet te kort hebt.

Succes!


Jouw reactie:



Verhaal 27 - Burn-out/zware depressie (geneeskundestudent) — hoe voelt het?

Hallo. Ik ben 23 jaar, student en ik woon nog bij mijn ouders. Ik wil vooral mijn verhaal delen omdat ik tijdens mijn burn-out (gecombineerd met een zware depressie) heel erg op zoek was naar een beschrijving van wat ik voelde en dacht. Het was één grote chaos in mijn hoofd en ervaringen van lotgenoten lezen hielp me om mijn gedachten te ordenen. Ik ga het dus niet over mijn herstel hebben, al ben ik quasi volledig hersteld mbv medicatie (Sertraline 100 en Wellbutrin 150) en psychotherapie.
Daarnaast ga ik omschrijven welke rol mijn opleiding geneeskunde hierin speelde. Ik zat in mijn laatste jaar en ben toch gestopt. Nog geen seconde spijt van gehad... Dit onderdeel van m'n verhaal staat in het 2e blokje tekst. Je kan het gerust skippen als het weinig aanleunt bij jullie situatie.
Oké, hier gaan we:

Van de ene op de andere dag stortte ik in. Ik schreef na enkele dagen dit...

Ik wil schreeuwen ‘Help mij aub’ maar de woorden blijven binnen de grenzen van mijn eigen brein. Zo echoën ze de hele dag door mijn hoofd. Mijn gedachten zijn als een kluwen van touw waar je onmogelijk het begin en einde nog aan ziet. Een normale gedachte in de vorm van een zin formuleren in mijn hoofd lukt met moeite. Korte woordgroepen flitsen chaotisch door mijn hoofd en houden geen steek. Een ding hebben ze gemeen en dat is dat ze paniekerig zijn. Er raast een storm door mijn hoofd, maar aan de buitenkant is het windstil. Ik voel me verlamd. ’s Morgens wakker worden en denken ‘Ik moet vandaag gewoon zien te overleven’. Hoe? Geen idee. 2 uur roerloos aan de ontbijttafel blijven zitten terwijl dat stemmetje in je hoofd schreeuwt ‘Please ik wil niet meer. Laat het stoppen’. Er op wonderbaarlijke manier toch in slagen om naar de badkamer te strompelen. Elke stap voelt als een marathon. Een kwartier voor de spiegel blijven staan en de energie bijeen sprokkelen om je pyjama uit te trekken. Vroeger was douchen ontspannend voor mij. Nu valt elke druppel met zo’n kracht op mijn huid alsof het lijkt dat ze 5 kilo het stuk wegen. Zo 45 minuten blijven staan, de kracht vinden om de douche uit te stappen en een handdoek rond me te slaan. Nog eens 10 minuten blijven staan. Uiteindelijk weer diezelfde pyjama aantrekken. En nu? Wat moet ik nu doen? Ik zou mij kunnen voorbereiden op de volgende stage die na de kerstvakantie aanvangt. Ik zou mijn kamer kunnen opruimen. Ik zou een wandeling kunnen maken met Max. Ik zou de vaatwas kunnen legen zodat mijn ouders een taak minder hebben. Ik zou een serie kunnen kijken...
In plaats daarvan neem ik plaats in de zetel en staar naar buiten. Ik denk aan die ene persoon en vraag me af of die nog weet dat ik besta. Besta ik nog wel?

Ik denk aan mijn opleiding geneeskunde waar ik ingetuimeld ben op mijn 18de, het logische vervolg op een mooi traject Latijn-Wetenschappen. Mensen helpen leek het mooiste beroep dat je je kon voorstellen. De realiteit is dat geneeskunde niet zo rooskleurig is als de gemiddelde burger erover denkt. Na 5 jaar theorie kom je tot de conclusie dat je nog steeds nergens staat. De stages starten en je hebt het gevoel dat je minder van geneeskunde kent dan de stagiair verpleegkunde die perfect meedraait op de afdeling en alle praktische vaardigheden zoals venepunctie onder de knie heeft. Je stage mentor zucht als hij merkt dat er opnieuw een stagiair geneeskunde gearriveerd is. Als een hondje loop je achter hem aan. Sommigen zeggen amper een woord, anderen stellen dan weer de meest gespecialiseerde vragen waardoor je je tegen het einde van de dag zo dom voelt dat je zelfs niet snapt dat je de afgelopen 5 jaar 16’en haalde. Je bent een domme stagiair. Na 4 weken lijk je eindelijk wat vertrouwd te geraken met de dienst en dan begint het allemaal opnieuw op een nieuwe stageplek...
’s Avonds thuiskomen na een zware dag en jezelf achter je laptop moeten sleuren omdat je nog minstens 3 casussen moet afwerken tegen het eind van die stage. Je denkt na hoelang je dit nog moet ondergaan en komt tot de constatatie dat het antwoord ‘nog zeker 3 jaar’ is. En zoals vele opgebrande ASO’s je waarschuwen: ‘Dit is nog niets, wacht maar tot je ASO of HAIO bent, wij leven niet, wij worden geleefd’. En daarna werk je nog je hele leven veel meer dan de gemiddelde Vlaming en loop je rond met een verantwoordelijkheid die loodzwaar is om te dragen. ‘Maar dat neem je er toch graag bij om de job waar je gepassioneerd door bent te doen?’. Ja, als die passie tenminste nog niet volledig uitgeblust is tegen dan. Als ik maar terug zou kunnen gaan naar de dag dat ik me inschreef in de opleiding Geneeskunde. Ik zou het nooit opnieuw doen, nooit. Maar stoppen lijkt geen optie meer. Toch niet voor de buitenwereld. En voor mij ook niet: wat zou ik dan gaan doen? Ik kan niets. Misschien ligt het gewoon aan mij...

Misschien ben ik te lui, misschien moet ik maar meer mijn best doen en hard werken zoals iedereen. Doorbijten. Ik besef plots weer dat ik in de zetel zit en voel een gigantisch schuldgevoel opborrelen omdat ik niets aan het doen ben. Toch lukt het me niet daar verandering in te brengen, ik blijf zitten, teleurgesteld en kwaad op mezelf dat ik zo zwak ben. Op het einde van dag komen mijn ouders thuis en vragen ‘En wat heb jij allemaal gedaan vandaag?’. Pijnlijk. Ik denk in mijn hoofd ‘Gewacht tot jullie thuis kwamen. Overleefd.’ Mijn ouders zijn de enige personen waar ik mij nog iet of wat op mijn gemak bij voel. Ze laten mij met rust en zijn toch bij me. Ze zorgen voor mij. Ik antwoord ‘Niet veel’ waarop ik de vraagtekens en onmacht in hun ogen zie. Ze begrijpen het niet, maar stellen geen extra vragen.

Anoniem

5
3
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Heftig man!! Ontzettend veel sterkte!

Jakob
Reactie:
Heel erg herkenbaar dit verhaal!
Hoe kan je in contact komen met mensen op dit forum om ervaringen te delen in een soort chat?
Heelveel behoefte aa mensen met dezelfde leeftijd en deze klachten

Michelle
Reactie:
Bijzonder om je ervaringen te lezen. Ik herken veel dingen. Zelf ben ik ook tijdens mijn studie geneeskunde ziek geworden (meerdere burn-outs, pfeiffer, epilepsie) en daardoor uiteindelijk met de studie gestopt. Zoals je verteld over de realiteit van geneeskunde is heel herkenbaar. Ik dacht een mooie combinatie: met mensen werken, mijn interesse voor biologie, deels praktisch, deels met je hoofd. Maar er wordt enorm veel van je gevraagd en ik ging me steeds meer ergeren aan de cultuur en de sfeer.
Ook het deel van "niks doen", maar ondertussen zo hard aan het vechten zijn herken ik. En poe ja wat kan douchen zwaar zijn.
Liefs.

Maria

Jouw reactie:



Verhaal 28 - Thuis met een burnout

Ik wil graag mij hart even luchten.
Ik ben sinds februari thuis met een burn out.
Al eerder merkte ik dat ik niet lekker in m’n vel zat en ik merkte dat ik het ging af reageren op m’n kinderen. Zodra ik het merkte ben ik naar de dokter gestapt en heb ik om hulp gevraagd. Ik heb een een paar gesprekken gehad met een praktijk ondersteuner en die heeft me doorverwezen naar een Psygoloog . Al bij de eerste intake bleek dat ik te complex voor ze was en heeft ze naar een andere praktijk voor me gezocht. Uiteindelijk kwam ik bij die praktijk en heb wel 15 sessies gehad maar pas de laatste drie keer is mijn behandelplan ingegaan. Daarvoor waren onder zoeken en Corona kwam ertussen en waren het alleen telefonisch gesprekken om te vragen hoe het met me gaat.
Ik ben dus in al die maanden nog geen steek vooruit gekomen. Ondertussen heb ik nu weer een intake ergens anders. Dit keer omdat ik niet wilde blijven waar ik in behandeling was. Omdat er geen klik was en ik het gevoel had dat ze niet naar me luisterde want vaak kreeg ik een vraag terwijl ik het net verteld had. En tijdens de Corona met de telefonische gesprekken hoorde ik haar op haar telefoon naar filmpjes kijken en typen op haar telefoon.
Dus ben weer bij begin af aan.
Intussen heb ik vaak ruzie met m’n man hij vind dat ik te lang thuis ben. Hij is vorig jaar begonnen als zzper en zegt dat hij het erg zwaar heeft. Wat ik ook geloof , maar ook zegt hij dat hij van me af wil als hij geen verandering ziet. Hij zegt niet alleen voor de kosten op te kunnen draaien. Ik zit in de ziektewet maar tijdens Corona is mijn contract niet verlengd. Dus ben werkloos ook nog.
Ik wil graag werken Alléén weet niet of ik het aan kan. Ik heb nog steeds last van hyperventilatie aanvallen en huilbuien en zit er nog doorheen. Ik wil ook wel weer werken door gewoon sociaal contact te hebben.
Ik heb een dochter van 7 en een zoontje van 1. Al heb ik een burn out ik doe al 7 jaar lang M’n dochter en zoontje alleen opvoeden. Voorheen was mijn man in loondienst en maakte 38 uur en ik werkte 38uur in 4 dagen dus had langere dagen. Na m’n werk ging ik gewoon door met opvoeding verzorgen en huishouden administratie enz
Als hij vrij was was hij vrij.
Drie maanden voor m’n dochter geboren was , is zijn moeder overleden. Mijn dochter leek op haar dus vluchte mijn man uit huis omdat hij verdriet had als hij m’n dochter zag. Dat was erin geslopen. Bij mijn zoontje zou hij meehelpen maar uiteindelijk als ik op de klok kijk is hij nog geen 10 A 15 min bezig met m’n kinderen. Hij houd hem misschien 10 min vast dat is het. Verder gebeurt er niks.
Ik doe dus alles of ik nu wel werk of niet.
Ik denk dat het me ook teveel is geworden plus dat ik oom een handtastelijke schoonvader heb naar mij toe. Al ongeveer 10 jaar is hij handtastelijk naar mij daar ben ik dus ook voor naar de Psygoloog.
Mijn man ziet zijn vader als een soort God omdat z’n moeder er niet meer is.
Ik ben ook nooit gesteund door m’n man.
Laatste weken zegt mijn man vaak dat ik weer moet gaan werken. Ik wil wel maar ik voel me erg gedwongen. Nu is het zelfs zo erg dat hij zegt ik gooi de handdoek in de ring en heeft zijn trouw ring afgedaan en wil niet meer naar me luisteren hij is er klaar mee zegt hij.
Ik voel me al zo beroerd en dan nog dit erbij maakt me echt kapot.

Mich

5
3
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Deze echtgenoot steunt jou niet. Hij belemmert jouw herstel en is vooral met zichzelf bezig. Dit is echt triest. Hij zet je onder druk. Zo te lezen zorgt hij dan wel voor de financiën maar dat is het dan ook wel! Als je hem zijn zin geeft dan zal je nooit herstellen van jouw burn out. Kies je voor jezelf dan zal hij je verlaten. Wil hij dat je beter wordt? Dan zal hij jouw de tijd moeten geven en moeten steunen. Zo staan de zaken ervoor en niet anders. Mijn man is ook zzp er. Hij zet mij niet onder druk. Ik voel eerder druk vanuit mijn werkgever. Ik ben zelf gestart met anti depressesiva. Zoek alsjeblieft hulp. Desnoods met anti depressesiva. Liefs Inge

Inge
Reactie:
Ik denk dat het je gaat helpen als je gaat scheiden. Je bent dan alleen verantwoordelijk voor je kinderen en kunt een uitkering aanvragen. Het is geen vetpot maar als ik hoor hoe krachtig jij je huwelijk hebt doorstaan, werken en zorgtaken en een niet steunende man en vervelende schoonvader. Ik denk dat je het beter alleen kunt. Heb je vriendinnen? Vraag wat zij vinden en vraag of ze eerlijk willen zijn. Ook als ze iets moeten zeggen wat voor jou niet leuk is of over jou gaat.

Mariken
Reactie:
Geen woorden voor, hoe er met je wordt omgegaan.

Anoniem

Jouw reactie:



Verhaal 29 - Ik voelde me steeds sneller moe op mijn werk

Ik werd steeds sneller moe op mijn werk. Op een gegeven moment werkte ik alleen nog ’s ochtends en nam ik ’s middags vakantieverlof op. Ik wilde niet erkennen dat ik “op” was. Toen ik het ook op de ochtend al zwaar begon te krijgen, heb ik een gesprek met mijn baas gepland.

 

Door het vele overwerken had ik ook veel vakantieverlof opgebouwd. Ik heb toen een mini-sabbatical van 3 maanden genomen, en toen ik terugkwam heb ik wat werk “afgestoten” en ben ik een dag minder gaan werken. Ook heb ik een jaar vrij genomen van de deeltijdstudie die ik ernaast deed.

 

Dat heeft allemaal goed geholpen. Als ik dit niet had gedaan en langer was doorgegaan, dan was ik tegen een “echte” burnout aangelopen.


E.

4
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:

In tijden van nood (wat voor nood dan ook) leer je je vrienden kennen. Zo is het helaas. Daarnaast is een burnout ook zo'n vaag iets dat veel mensen het ook niet begrijpen. Ik begrijp het zelf vaak niet eens! Ik probeer het te accepteren en dankbaar te zijn voor de paar mensen die er wel voor me zijn.


Inge

Jouw reactie:



Verhaal 30 - hoge hartslag tijdens burnout?

Ik ben benieuwd of jullie ook een hoge hartslag hebben tijdens je burn-out? En bij enige inspanning de hartslag omhoog gaat?
Ik hoop een antwoord te krijgen van jullie.
Lieve groet

Siem

4
7
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Ja heb ik ook en ook onregelmatig. Hoort er denk ik bij maar wat een hel!!

Claudia
Reactie:
Ik heb ook de hele dagen door een verhoogde hartslag. Zo vreselijk vermoeiend. Maar mijn therapheut zegt dat het betekend dat je lichaam aan het verwerken is. Het hoort erbij ..

Anoniem
Reactie:
Ik heb 2x in zo'n soort relatie gezeten en heb regels gesteld, dat er niet meer dan 3 dagen gegamed mocht worden en dat we 4 dagen wat samen gingen doen. als als die dat niet kon en game belangrijker was dan mij ik weg ging, het zijn nu mijn exen.
maar ik moest leren dat mijn behoeftes net zo belangrijk zijn en ik moest lef krijgen om te zien dat ik wel van hem hield maar hem niet meer leuk vond. ik ben bij beide mannen op rustige en zonder ruzie weg gegaan door duidelijk te zijn in dat we uit elkaar gegroeid waren.

zoek jou kracht en de liefde voor jezelf en wat jij nodig hebt,
en zoek in je hart wat je echt wil en wat mogelijk is voor jou.
vrede hebben met hoe het nu is of ....

Fleur
Reactie:
mijn burnout ben ik begonnen met een hoge hartslag, overbelasting na een stress periode was de uitslag.

Het helpt meestal om een appje te downloaden met ademhalings techniek of muziek op je oren. Ik zeg meestal als je echt diep in een hoge hartslag zit lukt het niet altijd hoor.

Veel sterkte en rust, wandelen is ook een optie maar ik weet niet op je dat alleen lukt.?
Focussen op een punt en de ademhaling komt meestal goed na een poosje rust.

Nadia
Reactie:
Mijn hartslag gaat met vlagen ook omhoog. Paniekaanvallen en constant een naar gevoel in je buik. Herken je dat?

Eppie
Reactie:
Dit herken ik zeker. In het begin ook nog hard en onregelmatig, nu vooral hard en snel. Het maakt me angstig dat ik een hartaanval of zoiets krijg en neerval. Ik heb twee jonge kinderen. Moet er niet aan denken...
Om gek te worden... Waarom heb ik mezelf dit aangedaan denk ik dan. Waarom heb ik het zover laten komen?

Ron
Reactie:
Ja dat ervaar ik ook! Als ik lig en rust zee goed hartritme maar vanaf ik iets wil doen gaat ie meteen' boven de 100....erg vervelend he

Liesbeth V.

Jouw reactie:



Wil je ook je hart luchten?

+ Mijn verhaal delen


Verhaal 31 - Vraag: Hebben jullie ook wel eens het gevoel dat je omgeving je niet begrijpt?


Ik zit sinds 8 oktober 2019 thuis met een burn-out. Wat ik lastig vind is afspraken maken met vrienden of familie. Ik heb er veel zin in (niet altijd), maar ik slaap vaak slecht waardoor ik het soms ineens helemaal niet kan opbrengen om af te spreken en er tegenop zie om gezellig te doen. Als dat gebeurd dan vind ik het lastig om afspraken met vrienden af te zeggen. Gaan en dan gezellig doen lukt me dan gewoon niet. Dan baal ik ervan waarom ik me zo voel en dat het allemaal zo lang duurt grrrrr…..
Ik ben bang dat mijn omgeving het ‘zat’ wordt als ik een afspraak afzeg. Soms ga ik over mijn grenzen heen en dan toch naar een feestje, laatst van de vriend van mijn beste vriendinnetje. Ik deed het echt voor hen want de avond ervoor had ik een etentje van een andere vriendin waar ik al veel langer dan geplant was blijven hangen en teveel wijn op had. Ik wilde de verjaardag niet afzeggen en ben gegaan. Ik kwam binnen en er waren allemaal mensen die ik niet goed kende en voelde me totaal niet op mijn gemak. Zeg maar ronduit onzeker, een gevoel wat ik niet ken. Ik ben wel eens onzeker bij mensen die ik niet ken maar nu voelde het anders, ik had helemaal geen zin om te socializen en moeite te doen om gezellig te zijn want ik voelde me helemaal niet gezellig! Het was warm, een krappe tuin en na de bbq werden de spiekers opengezet met wat gezellige Hollandse hits, pppfffff. Voor mijn burn out was ik gek op feestjes! Ik dacht die middag alleen maar…. gillend naar huis. Bij het afscheid zeiden de mensen gaan jullie nu al?! Het begint net leuk te worden! Zelfs mijn beste vriendinnetje en haar vriend (gastheer en gastvrouw dus), reageerden verrast dat we vertrokken terwijl ze weten wat er aan de hand is. Ik stond te vertellen dat ik de avond ervoor bij vriendin x was en wat teveel wijn op had en mij daardoor ook niet goed voelde. En dan denk ik, ik snap het dat ze het niet begrijpen, je kan het ook helemaal niet begrijpen als je het nooit hebt meegemaakt. Dan heb ik begrip voor hen en denk ik waar is eigenlijk het begrip voor jezelf? Heb je dat nu nog niet geleerd? Val je toch lekker weer in je valkuil? Twee weken later ging ik lunchen met de vriendin en zei zei je zat niet echt lekker in je vel he op de verjaardag. Toen zei ik dat klopt, ik had gewoon helemaal geen zin om te socializen en voelde me een beetje onzeker. Ze reageerde met ok dat zag ik ja… De laatste tijd merk ik dat ik het moeilijk vind als zelf mijn beste vrienden minder begrip tonen.
Ik heb vriendinnen die zeggen dat ze het begrijpen hoe ik me voel maar zich vervolgens niet zo gedragen.
Ik heb dit weekend twee afspraken maar raak nu al in paniek. Beide staan al heel lang. Een is met 3 vriendinnen naar een jazz festival (terwijl ik heb gemerkt dat ik grote groepen nog niet verdraag en ook geen harde muziek) en de dag erna zou ik gaan zeilen met vrienden, ik ben geen zeiler maar mijn vriend wel en hij had beloofd die vrienden zeil les te geven. De voorspelling van het weer is niet top en alleen al het idee dat ik een paar uur op een klein bootje zit waar ik niet weg kan, met windkracht 4/5 en regen bezorgd me stress. Na het jazz festival weet ik zeker dat ik geen oog dicht zal doen omdat ik dan volledig overprikkeld ben. Van dit soort afspreken werd ik voor mijn burn out heel blij! Maar ik ben nog lang mezelf niet. Ik ben soms een bang vogeltje. Voorheen zou ik graag op een zeilboot stappen.
Ik heb 9 maanden in een soort veilige bubbel gezeten, dat wil zeggen niet teveel sociale verplichtingen en als ik ze had dan duurden ze 3 uurtjes en plande ik daarna bewust rust. Nu kan dat niet want voor het festival zaterdag zijn de kaarten besteld en de boot voor zondag al bijna gehuurd. Ik weet dat ik voor mezelf moet kiezen en wellicht wel beide afspraken moet afzeggen maar ik vind dat heel lastig! Ik wil ze niet teleurstellen. Ik heb het gevoel dat familie en vrienden denken dat het wel weer goed gaat en ik dus weer ben zoals ik was. Ze begrijpen niet begrijpen dat er zomaar ineens een terugval kan zijn. Dan zeggen ze maar het gaat toch weer beter hoe kan dat dan? Tja hoe kan dat? Ik ben ‘ziek’ en ik weet het ook niet maar het gebeurd wel en ik vind dat het meest erg van iedereen. Vaak heb ik het gevoel dat het nooit meer goed komt. Ik ben dan bang dat de mensen om mij heen het zat worden. Ik merk dat ze steeds minder vragen hoe het gaat en dat vind ik best wel moeilijk. Het leven gaat gewoon door en mijn leven staat stil.

Kortom lang verhaal kort. Herkennen jullie mijn verhaal van mensen die je niet begrijpen en zo ja hoe gaan jullie hiermee om? Is het tijd om uit de veilige bubbel te stappen en juist iets doen waar je heel erg tegenop ziet een druk festival met harde muziek? Of moet je naar je lichaam en gevoel luisteren. Die tip geeft mijn coach altijd maar stiekem heb ik soms het gevoel dat ik zo niet verder kom en te voorzichtig wordt. Ze trapt letterlijk op mijn rem, ik trap hierdoor ook op mijn rem maar denk ook wel rem ik niet teveel en wordt het misschien wat tijd voor gas op het pedaal?


Nicolette

4
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Hoi Nicolette,

Ik merk dat je al verder bent dan ik. Voor mij zijn verjaardagen op de middag al een winst. Ik denk dat je het al heel goed doet wanneer je überhaupt een festival alleen al overweegt. Als jij vooraf al het gevoel krijgt van het word me teveel dan denk ik inderdaad dat daar je grens ligt.

Ik herken me ook wel in dat onbegrip. Ik denk dat het gewoon lastig is voor mensen inschatten. Als we zelf al amper weten wat goed voor ons is. Dit zal je ongetwijfeld vaker hebben gehoord... Maar zie het allemaal als winst! Wees trots dat je je met die ene vriendin hebt afgesproken.. en wijn..! Weet dat alcohol ook weer een extra tik is op het herstellende lijf. En die nacht daarna nog een fuif... Probeer of, of te doen en niet en,en. Ik moet er niet aan denken om naar een festival te gaan.. XD al die mensen al dat lawaai! Anyway je bent al heel ver! Blijf doseren, en zoek de grens op wanneer je ook weet dat als die grens bereikt is je kan terugtrekken. Lijkt me lastig op een festival.

Ruben

Jouw reactie:



Verhaal 32 - 5/6 maanden zo somber en gebroken zijn word ondragelijk.

Nooit gedacht dat dit mij zou overkomen.... een zware zomer gehad met een mogelijke scheiding van ouders en een relatie die op breken stond. Na een lange tijd signalen (paniekaanvallen, gejaagd gevoel en veel stress) genegeerd te hebben ben ik in een burn-out beland. Het is werkelijk waar een living hell. Het is ongeveer 4/5 maanden geleden dat het begon en tot de dag van vandaag ben ik erg duizelig en heb erg veel last van angstklachten terwijl ik eerst nergens bang voor was... Het moment dat ik echt weer even kon genieten is ongelofelijk lang geleden en kijk hier ontzettend naar uit..... waarschijnlijk als je dit leest is het al te laat... maar merk je dat je lichaam aan de rem trekt STOP optijd! Want 5/6 maanden zo somber en gebroken zijn word ondragelijk.

Student 20 jaar (man)

4
3
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Hoi, hoe gaat het met jou nu?

Er
Reactie:
Hi! Ben nu een jaar verder en kan nogsteeds mijn normale leven amper oppakken. Heb elke dag nog last van vage onverklaarbare klachten. Heb geprobeerd mijn studie weer op te pakken en wat meer dingen te gaan doen. Voor mijn gevoel heb ik nog een lange weg te gaan…..

Op een rijtje waar ik na een jaar nogsteeds bijna dagelijks last van heb
- Duizelig
- Paniekerig bij veel prikkels
- Weinig tot geen energie
- Een soort onwerkelijk vaag gevoel hebben in mijn lichaam. De wereld ziet een beetje vreemd
- Emotieloos: plezier, genieten, liefde, spanning kan ik niet voelen.


K.
Reactie:
Hi! Ben nu een jaar verder en kan nogsteeds mijn normale leven amper oppakken. Heb elke dag nog last van vage onverklaarbare klachten. Heb geprobeerd mijn studie weer op te pakken en wat meer dingen te gaan doen. Voor mijn gevoel heb ik nog een lange weg te gaan…..

Op een rijtje waar ik na een jaar nogsteeds bijna dagelijks last van heb
- Duizelig
- Paniekerig bij veel prikkels
- Weinig tot geen energie
- Een soort onwerkelijk vaag gevoel hebben in mijn lichaam. De wereld ziet een beetje vreemd
- Emotieloos: plezier, genieten, liefde, spanning kan ik niet voelen.


K.

Jouw reactie:



Verhaal 33 - Ze laten me stikken

Mijn leven altijd druk geleefd. Gewerkt en voor de ander zorgen. Tot ik ineens werd stil gelegd door mijn gezondheid een aantal operaties in korte tijd moeten ondergaan. Inmiddels maanden thuis aan het herstellen van de operatie en tegelijk uitgeput. Geen structuur meer kunnen vinden. Opgebrand. Slecht slapen. Als kadootje kwam daar een slecht gesprek bovenop van werk. Zij laten me stikken. Laten 0 medeleven zien maar zijn enkel maar gericht op de organisatie en het geld.
Ik ben totaal kwijt hoe nu straks verder waar te starten etc.

Kiwi

4
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 34 - Alles genegeerd en gewoon doorgegaan

Hoi allemaal,

Sinds 3 maanden zit ik thuis en heb ik een ‘stevige’ burn-out volgens mijn psycholoog. Het ging al 3,5 jaar niet goed, maar alles genegeerd en gewoon doorgegaan. Mijn lichaam heeft echt aangegeven dat het klaar was. Ik heb al zo ontzettend lang last van inwendig trillen, bij vooral zitten en in bed liggen (waardoor slapen vaak niet lukt en ik angstig wordt). Heeft iemand hier ervaring mee? Misschien tips? Ik heb het idee dat dit mij beperkt in mijn herstel omdat ik er zo mee bezig ben en het er 24/7 is.

Sarah

Sarah

4
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 35 - sinds sept thuis met burnout

Hi allemaal, ik ben 29 en sinds september 2019 zit ik thuis met een burn out. Waar ik momenteel vooral tegenaan loop is het enorme gevoel van eenzaamheid. De vele emoties daardoor. Negatieve gedachtenspiralen. Bang mijn hele leven alleen (over) te blijven. Ik wil graag een lieve vriend/relatie, maar die heb ik niet, en daten lukt nu ook niet. Mensen leven voor mijn gevoel allemaal hun leventje, gaan erop uit, doen leuke dingen, krijgen een relatie, gaan samenwonen etc. maar ik ben vaak moe en bij mij lukt dat niet. Ik woon op mezelf en zit veel alleen thuis. Ik vind het ook moeilijk om dan toe te geven dat ik me alleen voel en dat eigenlijk niet wil.. en anderen nodig heb. Hoe kan ik hier het beste mee om gaan? Herkent iemand dit? Horen die angsten en eenzaamheid bij het herstel van een burn out?

Johanna

3
5
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Hey Johanna,
Ik herken goed wat je schrijft. Ik zit zelf sinds okt. 2019 ook thuis met een burn-out. Woon ook alleen wat soms indd eenzaam kan voelen. Afleiding/sporten helpt me en heb sinds een tijdje haptotherapie. Ik deelde het ook nooit met mensen als ik me slecht voelde, maar merk dat het wel belangrijk is nu voor me. De mensen die echt om je geven willen er ook voor je zijn, gun je zelf daar gebruik van te maken. Het kan je enorm helpen en dan heb je misschien minder het gevoel er alleen voor te staan. Veel sterkte en weet, je bent niet alleen :-)

José
Reactie:
tjemig, wat herken ik dit, vreselijk alleen voelen in deze situatie ,aangeven dat je graag steun ontvangt maar het krijge: ho maar..de meeste laten het voor wat het is en praten liever over hun leven..
mijn gedachte is dan ook: ik doe er niet toe....

cissy
Reactie:
Hi :)
Ik herken ook veel in wat jullie schrijven. Kwam ineens op deze site tereecht en zit wat te lezen.

Ik ben zelf 29 en zit in mijn 2e burnout (eerste op mijn 25e). Vreselijk, had nooit gedacht dat ik het weer zo ver zou laten komen. Sinds september ziekgemeld en na 2 weken weer begonnen met werken met het idee dat het wel kon. Opgebouwd tot 20 uur en daarna weer volledig ingestort. Nu 2 maanden thuis.

Ik ben ook single en iedereen om me heen onderneent doet leuke dingen! Snap helemaal dat je je eenzaam voelt. Maar je bent niet alleen. Dat zie je maar weer op deze site. Hoe ver ben je in je herstel? Kan je al weer wat qua beweging etc?

Sterkte <3

E
Reactie:
Heftig man!! Ontzettend veel sterkte!

Jakob
Reactie:
Je bent niet de enige. Ook ik herken dit, toen ik tegen de 30 liep begon er een onrust te groeien. Mensen op je heen starten een gezin en ik kreeg steeds meer een groeiende angst. Ik probeer te werken aan mijn denkpatroon en de daarbij opkomende gevoelens. Ik ben nu 9 maanden verder
Sinds ik thuis raakte. Ik weet dat ik mezelf hierin ga overstijgen.. ik wil dat gewoon. De realiteit is nu ook dat ik net weer hyperventilatie had en nu dus hier mijn geruststelling probeer te vinden. Accepteren Ruben, accepteren dit is hoe het is. Maar het word beter. Want dit is geen normale
Staat voor je lijf. Ga dingen doen die je vroeger leuk vond, ga doen wat je wil, laat los wat is geweest. Wees trots op jezelf dat je jezelf zo kwetsbaar maakt. Probeer de kleine zegeningen te tellen. En wees lief voor jezelf. Luister niet naar die interne criticus als hij geen redelijke argumenten heeft. Vergeef jezelf en leg de focus op het positieve. ‘Water the flowers, not the weeds’.

Ruben

Jouw reactie:



Wil je ook je hart luchten?

+ Mijn verhaal delen


Verhaal 36 - de eerste maanden geweldige spanningen in mijn lijf

Om lang verhaal korte maken, ben ik sinds eind september uitgevallen met burn-out. Aanvankelijk halve dagen gewerkt maar in november helemaal uitgevallen.
De eerste maanden werd gekweld door geweldige spanningen in mijn lijf. Ik schreeuwde soms uit en wist niet waar ik het zoeken moest. In december een terugval; bij een wandeling extreme verzuring in mijn benen en energie weer nul. Oorzaak: wellicht angst voor start re-integratie.
Medio januari gestart bij een psycholoog en loopcoach. Leek de goede kant op te gaan. Spanningen namen af en energie nam toe. Echter in maart een terugval, die veel erger was de voorgaande. Ik werkelijk geen energie soms om de avondmaaltijd te nuttigen.
Mijn spanningen zijn van de buikregio naar meer naar het hoofd gegaan en heb ik dagelijks last van spanningshoofdpijnen. Hierbij heb ik oxazepam 3 maal daags gekregen en sinds 3 weken Citalopram. De bij werkingen van het laatste was niet leuk en had ik last van misselijkheid, geen eetlust en verergering spanningen. De bijwerkingen worden nu geleidelijk minder.
Kortom met horten en stoten kom ik verder, maar echt onmiskenbaar herstel kan ik het niet noemen ( op sommige vlakken ben ik achteruit gegaan). Ik ben nu 8 maanden verder. Zijn er mensen die mijn verhaal herkennen? Ben ik nou werkelijk de zieligste burn-out patiënt?

Tasius

3
7
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Hoi, ik herken alles...het kan lang duren....het ene probleem lijkt opgelost en het andere komt in de plaats....van spanning in je maag naar spanningshoofdpijnen....zeer herkenbaar....ben 16 maanden verder....mét regelmatig lange terugvallen......iets met grenzen bepalen. Piekeren, angst, somberheid...verveling....

Corry
Reactie:
Ik herken het ook. Angt voor reïntegratie, regelmatige terugvalen, hele circus van theraphien, medicijnen. Inmiddels ben 14 maanden thuis, Ik kan niet wachten tot dit ophoudt... Jij bent zeker niet alleen!

Sigita
Reactie:
Alles herkenbaar. Je bent niet alleen en t ligt niet aan jou. Het is ook de maatschappij en de type mens. Ik ben al 16 maanden in proces en heb veel veranderd in mn leven en veel hobbels overleefd en ben nog lang niet de oude. Het is bovendien mn tweede bo.

esther m.
Reactie:
Je moet geduld hebben het over je heen laten komen en niet er tegen vechten je zal zien op een dag denk je he he het gaat beter afleiding zoeken en vooral geen oxasepam nemen dat werkt erg verslavend en als het straks beter met je gaat moet je hier weer van afkicken en dat is heel moeilijk het komt allemaal goed niet ertegen vechten over je heen laten komen veel rust nemen voor zover dat gaat en je zal zien het gaat over het heeft tijd nodig

Fred B.
Reactie:
Dank je wel Fred, ik neem bijna dagelijks een halve oxazepam als de duizeligheid niet meer te harden is. Merk dan vrij snel dat het wat rustiger wordt in mijn hoofd. Ben nu 13 maanden onderweg en heel af en toe voel ik me een beetje ok (meestal 's avonds).

A
Reactie:
Hoeveel citacopram neem je per dag?
Ik gebruik het ook sinds 4 weken... 4 druppels... 8mg is dat
Merk wel dat de spannjngs boog iets minder is,maar het lichte gevoel in mijn hoofd blijft... en ook nog onrustig in mijn lijf en dan nog exceem klachten ogen en handen,en tintelingen in mijn hand en vingers

Claudia
Reactie:
Ik herken het helemaal. Stress brengt me veel te snel in tilt-modus. Hyperfocus is verdwenen. Verschillende dingen tegelijk regelen is chaos organiseren. Geheugen is een zeef... Ik hoop nog steeds om opnieuw even bij de hand, stevig, duidelijk, georganiseerd en beheerst te worden als voordien, maar na 4 jaar ben ik nog steeds een schim van mezelf. Ik denk er soms aan om een uitvoerende job te zoeken en zo de confrontatie met de chaos in mijn hoofd niet meer te hebben.

Katrien

Jouw reactie:



Verhaal 37 - Ik bleek een epileptische aanval te hebben gehad

Ik kwam per toeval op deze site terecht en herken veel in de andere verhalen. Ik ben sinds Maart 2020 thuis. Ik dacht het voor elkaar te hebben, net een studie afgerond naast mijn baan en mama zijn, goedlopende praktijk waarin ik 110% gaf, die net een maand open was en eind Maart wordt ik wakker gemaakt door mijn partner met het ambulancepersoneel. Ik blijk een epileptische aanval te hebben gehad en bewusteloos te zijn geweest een tijdje. Bij mij ging letterlijk het licht uit. Na meerdere scans en in het ziekenhuis te hebben gelegen kwam er niets uit, de neuroloog vertelde dat ik alle symptomen heb van uitputting /burnout. Ik ben nu 7mnd verder en kan weinig. Veel duizelig, angstig, hyperventilatie, continu overprikkeld en emotioneel. Ik heb bij een psycholoog gezeten maar dat lijkt de klachten alleen maar erger te hebben gemaakt, ze had ook geen ervaring met burnout. Mensendieck gaat wel goed, ik begrijp door haar meer wat er in mijn lijf gebeurd. Ik zou alleen zo traag zien dat het beter gaat. Soms heb ik een week dat ik denk ik ben er weer een beetje, kan ik 10minuutjes wandelen in het bos of even op de fiets naar vrienden toe, maar de week erop wordt ik trillend duizelig wakker met het gevoel alsof ik flauwval en heel opgejaagd /hoog adrenaline gevoel en denk ik oh.. We zijn er blijkbaar dus toch nog steeds niet. Ik zie niet wat ik fout doe, ik heb de inzichten, pak mijn rustmomenten. Mediteer en doe yoga, ik ga niet zodra het beter gaat meteen van alles doen, dat heb ik wel afgeleerd. Heeft iemand tips? Ik zou graag een goede burnout coach vinden. Deze week start een andere psycholoog maar geen idee of het wat is. Heel veel sterkte allemaal. Als ik sommige vriendinnen van me hoor, het komt uiteindelijk goed, hou vol! Het wordt beter ❤️

Anoniem

3
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Wat bizar om te lezen. Ik werd 2 of 3 jaar geleden ook wakker met ambulancepersoneel naast mijn bed. Mijn vriend had de ambulance gebeld. Ik bleek mijn eerst epileptische aanval in mijn slaap gehad te hebben. Ook ik bleek toen een burn-out te hebben (mijn 2e). De stress en vermoeidheid triggert bij mij de aanvallen.
Het is inderdaad een hele zoektocht, dat ervaar ik zelf ook. Hopelijk heb je nu een fijne psycholoog.
Liefs

Maria

Jouw reactie:



Verhaal 38 - Diepe dalen en enkele goede momenten

Hallo allen,

Ik zit sinds enkele maanden in een burn-out en dat gaat met diepe dalen en enkele goede momenten. Nu heb ik tijdens deze burn-out voornamelijk last van constante duizelingen en een spacend gevoel herkennen jullie dit? En kan dit maanden duren?

Gr.

Anoniem

3
7
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Hier ook exact hetzelfde. Enorm veel last van duizelingen. Beperkt me in mijn doen en laten. Is ook beangstigend

Anoniem
Reactie:
Ook een deinend gevoel ? Niet echt draaierig maar meer alsof je op golven zit. En ik heb ook vaak hele koude tintelen voeten erbij. Herkent iemand dit?

Anoniem
Reactie:
Ik heb vooral een heel naar gevoel in de buik

Anoniem
Reactie:
Ja, dat herken ik. Ik ervaar het als een wat dronken gevoel. Alsof mijn ogen hey niet goed doen.

Bontje
Reactie:
Herkenbaar! Ik dacht dat ik hier de enige in was. Bij mij gaat het soms een week goed, dan weer een week duizelig. Leer er nu mee om te gaan

Tim
Reactie:
Hoi,
Geen idee van wanneer dit bericht us maar ik ben benieuwd hie lang het duizelig zijn/deinend gevoel heeft geduurd? Dit herken ik heel erg en is erg beangstigend.

Kim
Reactie:
Hoi Kim,

Ik heb dit gevoel nu na een jaar nog steeds dagelijks.

Claudia

Jouw reactie:



Verhaal 39 - Ik liep als het ware tegen een muur

Ik heb 50 jaar in de zorg gewerkt, afgelopen juni moest ik nog een half jaar tot mijn pensioen.
Heb altijd teveel gedaan en nooit nee kunnen zeggen.
In juni liep ik als het ware tegen een muur.
Duizeligheid, gespannen, hartkloppingen, maagklachten en heel erg moe.
In het begin leek het opknappen redelijk vlot te gaan tot in in september een terugval kreeg
Weer wat opgeknapt en nu al weer een poos een terugval , niet zo heftig als in het begin maar wel maagklachten en vooral veel last van nek en schouders (spanning) en spanning op mijn hoofd net of er een te strakke muts op zitten. Ik weet dat het tijd nodig heeft maar zou me zo graag weer lekker voelen

Elly

3
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 40 - Signalen gemist, nu leef ik met de gevolgen

Beste allemaal,

Laat ik beginnen met het feit dat ik altijd wel positief ingesteld ben (geweest). Bij mij is het glas altijd half vol in plaats van half leeg. Maar ook ik ben een slachtoffer geworden van een heftige burn-out.

Voorop gesteld ben ik nog steeds bezig met de acceptatie ervan. Inderdaad, ik dacht altijd dat het me niet zou overkomen. Ik werk sinds 2000 als politieagent en heb een hoop vervelende dingen meegemaakt. Ik had daar gek genoeg nooit moeite mee. Een reanimatie, een lijkvinding, en zwaar ongeval op de snelweg enzovoort. Het was maar werk. Maar juist de dingen die dichtbij gebeurden hebben me waarschijnlijk geraakt.

Eigenlijk is de boog sedert 20 à 21 jaar gespannen en zo gebleven. Mislukte relaties, onstabiele thuissituaties, overlijdens van dierbaren, conflicten met de werkgever, noem maar op.Waar ik waarschijnlijk de fout heb gemaakt is het negeren van signalen van de burn out en mijzelf voordoen als drager van een olifantenhuid. Met andere woorden, ik ben keihard doorgegaan met leven.

Nu leef ik met de gevolgen. Sinds 2012 ben ik volcontinue gaan werken met regelmatig nachtdiensten. In 2017 werd ons zoontje geboren en


Remco

3
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Lijkt op mijn verhaal. Sterkte.

MK

Jouw reactie:



Wil je ook je hart luchten?

+ Mijn verhaal delen


Verhaal 41 - Totaal geknakt

Zit al 7 maanden thuis. Totaal geknakt. De eerste maanden veel onrust in lijf en hoofd. Totaal geen prikkels kunnen ervaren. Inmiddels voelt mijn lijf wat rustiger en kan ik weer tv kijken en muziek luisteren. Een spelletje spelen lukt ook wel weer. Ik kan overdag niet slapen. De nacht wel met medicatie. Wat ik nu ervaar is een sombere stemming en een raar gevoel in mijn hoofd. Een beetje een drukkend gevoel. Verder heb ik momenten dat ik heel vreemd naar de buitenwereld kijk. Of ik dingen niet meer snap. Waar ik vroeger nooit over zou nadenken. Herkent iemand dat? Ik merk dat ik mij echt terug trek. Als ik afleiding heb, merk ik er weinig van. Ik loop bij een psycholoog en die zegt dat het komt omdat ik nu meer tijd heb om over dingen na te denken. Voorheen stond ik altijd aan en nam weinig rust. Zijn er meer die dit zo ervaren? Het maakt mij zo onzeker! Wat ik niet van mijzelf herken.

Anoniem

3
4
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Ik kon de eerste maanden ook geen enkele prikkel verdragen. Geen tv & telefoon, harde geluiden enz. Zag de wereld ook "raar" je bent er wel maar ook weer niet. Nu iets beters maar vaak nog momenten van zwakte slappe benen en gevoelens van flauwvallen. Het slijt maar heeft tijd nodig...

Anoniem
Reactie:
Ik herken dit helemaal.. Waarover ik allemaal nadenk.. Zo vreemd.. Zo heftig ook. Het leven lijkt gewoon nimmer normaal ofzo

Sam
Reactie:
Hi,

Volledig herkenbaar. Vorig jaar twee episodes van overspanning gehad. De klachten maakte mij erg angstig waardoor ik tot nu nog steeds niet hersteld ben. Vorige maand opnieuw ingestort. Vooral veel moeite met prikkels. Ik kan niet meer goed naar een scherm kijken en bijv. bewegend beeld zoals een voetbal volgen op tv gaat moeizaam. Ook erg veel last van duizeligheid.
Ik kon alles... 100 dingen op een dag en nu niks meer. Ik vind het vreselijk. Nu ervaar ik voor de 4e keer een episode en ik vraag me af of ik ooit de oude word.

Shannen
Reactie:
Kijk eens op wakkere mensen

Anoniem

Jouw reactie:



Verhaal 42 - Lichamelijk zwakjes

Beste allemaal,

Ik zit inmiddels 7 maanden thuis met een burn-out. Slechte periodes wisselen zich af met betere periodes. Nu heb ik soms dagen waarbij ik mij vooral lichamelijk heel zwakjes voel. Slappe benen en het gevoel van flauwvallen herkennen jullie deze lichamelijk klachten?

Mvg

Anoniem

3
2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Wat vervelend! Ik zit ook sinds 9 maanden thuis en herken je klachten helemaal. Dit had ik een paar maanden terug ook. Het wordt echt beter 🙏

Anoniem
Reactie:
Ja, dat herken ik.
Bij mij uit zich het merendeel in lich.klachten.
Hoofdpijn, diarree, trillerg en zwak voelen en een heel naar gevoel in mijn hoofd.

Bontje

Jouw reactie:



Verhaal 43 - Komt het goed???

Hallo lotgenoten, wat fijn(raar om te zeggen) om te lezen dat ik niet alleen ben.

Ik zit nu 5 maanden thuis.
Corona.....ik dacht sporten kan geen kwaad en besloot dat nu de juiste tijd was om mijn overgewicht (97.4 kg)aan te pakken. Ik ging met een pt aan de slag. 3 keer in de week flink sporten. Dat ging prima de kilo's vlogen eraf. In 3 maanden 10 kilo kwijt. Yes!!!! Maar toen ging het mis. Tijdens één van mijn sessies werd ik onwel. Ik had voorheen al regelmatig last van duizelig zijn, hartkloppingen etc. Maar had geen idee dat dit de voorbode was van mijn aankomende burn out. Was ook al bij de hsarts geweest die toen ook al aangaf dat ik het rustig aan moest doen maar eigenwijs als ik was ging gewoon door. Rustig aan doen??? Hoezo, ik voelde me verder prima en kon het ook aan allemaal, dacht ik🙈.

Wat ik nog niet verteld heb is dat ik naast dat 3 keer in week sporten moeder ben van 4, alleenstaand, 6 dagen in de week werkte, mantelzorger van mijn vader en destijds zieke tante, af en toe ook nog wel eens uit wilde. 10 jaar lang heb ik dit volgehouden. Achteraf gezien gekke werk natuurlijk!!!!!!!!!

Mijn lichaam is er nu klaar mee en heeft de regie overgenomen 5 maanden geleden. Ik kon niets meer. Duizelig, zweten, hartkloppingen, hyperventileren, ik kreeg geen hap meer door mijn keel, heel angstig, niet of heel weinig slapen. Angst dat dit het was. Na vele doktersbezoeken en onderzoeken bijna geen afwijkingen gevonden. Wel een hele hoge bloeddruk, verhoogde bloedsuikerwaarde.
Wat overkwam mij???? Ik snapte het niet en nu nog niet. Mijn logische verstand denkt het wel te snappen maar mijn gevoel niet.

Nu 5 maanden verder en heel veel gelezen te hebben op het internet gaat het iets beter. Ik ben nog steeds heel bang en vraag me af of het weer goedkomt. Mijn lichaam maakt me erg onzeker. Ik ben nu naast de eerste 10 kilo van het sporten, nog eens 10 kilo afgevallen en ben als de dood dat ik nog meer afval en dit puur omdat ik niet op deze wijze wens af te vallen. Er voor moeten werken is prima maar niet dat het vanzelf gaat.
Hartkloppingen zijn minder geworden, mijn bloeddruk en bloedsuikerwaardes zijn weer terug naar normaal. Duizelig ben ik nog af en toe. Hyperventileren en verkeerd ademen maken me ook heel bang. Ik pieker heel veel.
Ik heb heel weinig energie, last van mijn maag en darmen. Eten gaat beter maar ik eet niet omdat ik er zoveel plezier in heb maar meer omdat het moet. Ik geniet haast nergens meer van. Pffffffff!!!
Het lijkt allemaal zo uitzichtloos terwijl ik wel stappen vooruit heb gemaakt.
Er is nog zoveel dat ik in de afgelopen 5 maanden heb meegemaakt, teveel om nu op te schrijven. Wat kan je leven plots omslaan.
Ik hoor constant dat herstellen tijd kost en dat snap ik maar 5 maanden is voor mijn gevoel best lang😔
Herkenbaar?

Lieve groet,
Lain

Lain

3
5
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Het komt goed! Je lichaam heeft ook lang afbraak gedaan! Nu moet het weer volledig herstellen 💪🤞

Jenny
Reactie:
Ik ervaar vrijwel hetzelfde als jij wat betreft fysieke klachten. Het maakt mij erg onzeker. Het laatste half jaar sta ik ook nog eens dagelijks met een dronken gevoel in mijn hoofd op. Dit duurt de hele dag.
Al 4 jaar ben ik aan het uitzoeken (met PRI therapie) hoe ik kan herstellen.
Ineens ging ik echt door mijn hoeven en kreeg angstaanvallen, gevoel zo niet meer te willen leven omdat mijn leven zeer beperkt is geworden met de moeheid, gauw overstuur voelen, dagelijks mij beroerd voelen en niet meer wil afvallen, na 14 kg.
Ik ben bang dat dit nooit meer over gaat.
Toch...ervaar ik hele kleine stapjes vooruit te gaan en wil daar ook naar blijven kijken.
Maar mijn god, hoe lang moet zoiets duren..

Bontje
Reactie:
Helemaal herkenbaar dit... mijn eerste twee episodes van overspannenheid vorig jaar is de duizeligheid 2-3 weken aangehouden. Nu zit ik daar ook al op en nog geen verbetering. Het is heel beangstigend... aan de andere kant komt het zoveel voor met burn out klachten.

Shannen
Reactie:
Wat herkenbaar allemaal, ik heb bijna dezelfde klachten ik heb daarnaast ook veel last van me nek. Heb jij inmiddels de weg omhoog gevonden ben erg benieuwd.

Sebastiaan
Reactie:
Ooooh Lian,

Wat herken ik mezelf in jou. Altijd doorgaan/ klaarstaan/goed willen doen / niet willen teleurstellen en zo kan ik nog wel even doorgaan......

Ook ik ben nu 5 maanden verder in mijn burn out en heb ups en downs. En die zullen er blijven komen vlgs mijn psycholoog. Wat eerst bergen waren worden nu heuvels en gaan daarna steeds vaker op molshopen lijken. Makkelijk gezegd maar niet zomaar gedaan als je je gevoel serieus blijft nemen..... Ik merk dat ik mijn klachten/wat ik voel te serieus benader.

Het niet kunnen eten herken ik ook. Tijdens mijn onrust lukt het me niet te eten. Ik moet mezelf dwingen want niet eten betekent afname van de energie en dat is niet helpend.

En ja..... Dat accepteren van de burn out en het langdurig proces naar herstel vind ik ook wel een dingetje.....

Ik hoop dat we beide na deze periode kunnen zeggen dat we er sterker uit zijn gekomen!!

Trees

Jouw reactie:



Verhaal 44 - Meer mensen die het leven als vreemd ervaren?

Hallo

Zijn er ook mensen die zich vreemd voelen... Vragen stellen over 't leven of 't leven als vreemd ervaren? Soms lijkt 't allemaal niet echt of niet binnen te komen of.. Ikzelf heb n groot gezin en kan nooit rust nemen wanneer ik zou willen ofzo. Dus 't blijft aanpoten, dus als ik' dan wel even aan rust kom denk ik dat men lichaam helemaal crashed.
Maar dan ben k aan 't koken en vraag ik me bv af waarom ik dat aan 't doen be', bij alles denk'ik zo hard na. Klinkt dit herkenbaar?

Sam

3
3
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Zeer herkenbaar! Dat vind ik ook het meest lastige gevoel. Waarschijnlijk ben je aan het hyperventileren of is je serotonine spiegel niet op peil. Al naar dokter geweest?

Jenny
Reactie:
Hee Sam!

Ik herken dit zeker. Dit gevoel past bij derealisatie/depersonalisatie. Het bestaat in zwaar en minder zware mate. Je kunt de term eens googelen.

Het is een mechanisme van het lichaam om je af te sluiten voor prikkels en het past zeker bij de symptomen van overbelasting door stress/burn-out. Ik ervaarde dit zelf vooral als beangstigend en erg in mezelf gekeerd, ik voelde afstand tot m’n emoties en gedachten en de wereld lijkt niet echt. Bij mij helpt het om even een rondje te wandelen of andere lichte inspanning. Goed je zintuigen gebruiken, ruiken, voelen, om je heen kijken en dergelijke. Probeer je focus te verleggen. En vooral in je achterhoofd houden dat het niet iets ergs is. Het komt goed!

Angelo
Reactie:
Nee bin mij is anders om was 21 jaar getrouwd en plots naamen ze me alles af belangrijkste mijn kinderen

Nico

Jouw reactie:



Verhaal 45 - Vreselijke vermoeidheid in mijn benen

Ik ben nu bijna 6 maanden thuis met een burn-out. Ondertussen heb ik een hele weg afgelegd.Het proces is met ups en downs gegaan...iIk heb vooral heel veel last gehad van spierspasmen, depressief gevoel, trillen en beven, niet kunnen eten, diarree en heel erg vroeg wakker worden en dan niet ophouden met piekeren.Ondertussen gaat het beter...ik denk eraan om terug aan het werk te gaan...denk dat ik er mentaal klaar voor ben en het ook nodig heb om weer bezig te zijn, terug onder de mensen te komen...alleen is er die vreselijke vermoeidheid in mijn benen...mijn spieren in mijn benen zijn soms zooooo moe dat ik alleen maar in de zetel wil zitten...Ik vraag me af hoelang dat nog gaat duren.Iemand daar ervaring mee?Die lichamelijke vermoeidheid is ook pas na 4 maanden uitgekomen, ik had dat in het begin niet...(mss omdat ik in het begin zowiezo alleen maar in mijn zetel lag en bijna niets deed)...Ik heb het gevoel dat ik eindelijk weer energie heb en die somberheid is weg, maar die vermoeide benen!!!

Katrien

3
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Ik heb bijna dezelfde klachten gehad. Ik ben nu zo’n 7 maanden verder sinds de diagnose.
Mediteren en met name de bodyscan meditatie heeft me in het begin veel geholpen naast de cognitieve gedragstherapie en EFT (emoties beter herkennen).
Ik ga van top tot teen langs m’n lichaam, merk het gevoel op en dan laat ik het gaan en ga naar het volgende.

Verder aan vitamine D ben ik begonnen, omdat ik nauwelijks buiten kwam, en het wordt ook geadviseerd aan alle Nederlanders in het algemeen.
Vit D tekort schijnt onder andere vermoeidheid te veroorzaken.

Magnesium was me eerder geadviseerd door het re-integratie bedrijf. Eerst dat afgehouden, omdat ik goed at. Echter toch begonnen, vanwege enorme knopen in mijn nek en schouders en enorme uitputting na een therapie-sessie of een nieuwe activiteit.
Lees goed de bijsluiters en de bijwerkingen!

MissyMe

Jouw reactie:



Wil je ook je hart luchten?

+ Mijn verhaal delen


Verhaal 46 - Ik zit al vanaf 2010 in iets wat ik niet kan begrijpen

Ik zit al vanaf 2010 in iets wat ik niet kan begrijpen, gebruik jaren oxazepam en temazepam. Ik heb heel veel onzichtbare blaasjes in mijn mond en een hele strak gevoel onder mijn borsten. Ik heb mensen angst. Concentratie problemen, tintelingen in mijn vingers, trillende handen. Ik kan me niet meer ontspannen. Ik slaap al jaren met slaap medicijnen, maar heb geen energie voor niks, ik denk alleen maar aan het verleden, nu ben op de wachtlijst voor te kijken of ik slaapapneu hebt, ik weet niet meer hoe te genieten van het leven en krijg paniek aanvallen. Ik wil stoppen met die slaap medicijnen, want ik blijf suf, duf. Duizelig en heel veel blaasjes in mijn mond en strak gevoel onder mijn borsten. Help??? Wie weet wat dit is??? Want ik loop al jaren bij de psycholoog. Ik ben 55j en vreselijk eenzaam en elke dag moe. Graag advies van iedereen die dit herkennen.
Alvast bedankt.
Romy

Ik ben vergeten om bij te schrijven dat ik vreselijk vergeetachtig bent, hebt stemmingswisseling,
Loop met moord neigingen, ik heb in de zorg gewerkt en ben nu gevoelloos, zit vreselijk onrustig vanwege de pijnen.!!! Weet iemand of ik slaap apneu hebt, weet niet of ik snurkt, men zegt dat het goed komt , maar ik heb geen hoop meer... vandaag 30juni 2021 de huisarts gebeld om me op te nemen, ik heb een vreselijke droge huid en hele droge mond elke dag. Geen liefde voor niks of niemand meer, inclusief mezelf. Aub help met advies wat te doen!!!

Romy

3
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Lieve Romy,

Ik denk persoonlijk dat medicijnen en door de mangelmolen voor slaapapneu en dergelijke niet de oplossing zijn. Ik denk dat je terug moet naar de basis..1) Gezonde voeding, Geen bewerkte troep, maar onbespoten groenten / fruit. kijk ook eens naar een orthomoleculair therapeut bijv. Check waar je tekorten liggen en vul die aan met supplementen. 2) contact tussen hoofd en lichaam herstellen. Lichaamsgerichte psychotherapie kan je hierbij helpen. 3) je lichaam alle rust geven die het nodig heeft. 4) veel bewegen in de natuur, zoek het bos op, het strand. 5) je zou een misschien een groep op Facebook op kunnen zoeken, of een oproepje plaatsen, waar andere mensen zijn die behoefte hebben aan contact. Echte verbinding in je leven is zo belangrijk, zorg voor lieve mensen om je heen.

Ik hoop dat je er bovenop komt,
Liefs

Amber

Jouw reactie:



Verhaal 47 - Het gaat inmiddes redelijk en ga met stapjes vooruit

Ik heb nu ongeveer een jaar een burn out. Het gaat inmiddes redelijk en ga met stapjes vooruit. Ik blijf erg veel moeite hebben met het feit dat ik niet meer hetzelfde gevoel heb, bij dingen die ik ervoor als leuk, spannend en prettig ervaarde. Voorbeeld: Ik ben fantiek voetbalfan, maar het ek heeft me weinig gedaan. Als ik bij vrienden/familie langs ben geweest, heb ik meer het gevoel dat ik het overleefs heb ipv dat ik zin heb in de volgende ontmoeting. Zijn er meer mensen die hier last van hebben?

Br

3
4
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Ik herken dat zeker. Moet wel zeggen dat het langzaam aan steeds iets meer terug komt (ben ruim een jaar verder). Vooral bezoek ontvangen vind ik lastig, drukte en niet zelf in control wanneer mensen weer naar huis gaan etc.

Linda
Reactie:
Zelfvertrouwen komt vanzelf weer terug en de focus op het lichaam en slechte gevoel zal langzaam verminderen. Het is een logische ontwikkeling in je proces na een gebeurtenis die een wond heeft achtergelaten in je leven. Deze moet langzaam genezen en sterk worden.

Benny
Reactie:
Hetzelfde hier…. Ik ben een student en had altijd veel energie voor feesten, studeren en plezier maken. Bij alles wat ik nu doe is de levenslust eruit gezogen. Nergens geniet ik meer van en na een jaar beheerst de burn out nogsteeds mijn leven.

K.
Reactie:
Hetzelfde hier…. Ik ben een student en had altijd veel energie voor feesten, studeren en plezier maken. Bij alles wat ik nu doe is de levenslust eruit gezogen. Nergens geniet ik meer van en na een jaar beheerst de burn out nogsteeds mijn leven.

K.

Jouw reactie:



Verhaal 48 - Onprettig gevoel in ledematen

Ik ben nu ruim een jaar burn-out en gelukkig gaat het al een stuk beter. Waar ik echter last van blijf houden is een vervelend gevoel in mijn armen en benen in de nacht. De eerste maanden was het meer tintelend. Nu is het meer dat mijn ledematen gewoon heel onprettig aanvoelen; stijf, soms trillerig en soms pijnlijk. Ook snel slapende handen. De ene nacht is het erger dan de andere en meestal onstaat het gevoel richting het einde van de nacht.
Zijn er meer die dit herkennen en wat je er aan kunt doen?


Pien

3
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 49 - Thuis met een burnout

Hoi!
Sinds een aantal zit ik ook thuis met een burnout. En dat terwijl ik mijn werk zo leuk vond! Ik begreep er lange tijd helemaal niks van, maar na een aantal maanden thuis met mezelf op de bank vielen er toch wat kwartjes: ik had al een aantal jaar achter elkaar op 120% gepresteerd. Nouja en dat hield ik niet vol.. Niet gek!

 

Dus na een tijdje kwam ook de acceptatie van mijn burnout. Ik moest er niet meer tegen vechten, maar juist accepteren dat het er is en uitrusten. Niet "heel hard werken aan het herstellen" want dat werkt ook alleen maar averechts, juist uitrusten, uitrusten, uitrusten. Klinkt dit bekend bij jullie?


Wat ik wel heb gemerkt is dat ik heel veel behoefte heb om met lotgenoten over mijn burnout te praten. En dan niet op een forum, maar echt face-to-face. Hebben jullie dat ook? Alleen je spreekt niet zomaar af met iemand van een forum.. Ik heb dat nu met 1 vriendin en dat voelt heel fijn, we hebben echt steun aan elkaar (ook al zijn we natuurlijk niet elkaars therapeuten).

 

Maar nu heb ik na heel lang zoeken op internet en facebook een (besloten) facebookgroep gevonden waar dat georganiseerd gaat worden, het heet "Burn-uit? Burn-inn!" (https://www.facebook.com/groups/683465128693418/?ref=br_rs). Kent iemand die al? Of al ervaring mee?


Anoniem

2
2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Ik herken dit ook. Ik wil praten met lotgenoten. Met mensen die begrijpen wat ik mee maak. Buitenstaanders maken vaak de opmerking: ale, jij ziet er toch zo goed uit. Deuhhh! Ik ben vorige gecrasht op t werk. Sindsdien veel gelezen op internet. Het valt erg op dat er veel meer te lezen valt op sites .nl. weer weinig sites .be.

Vera
Reactie:
juist dat accepteren vind ik net als jij erg lastig, ik ben ook maar op zoek gegaan naar een forum om ervaringen te delen.


Anoniem 1

Jouw reactie:



Verhaal 50 - Afgelopen jaar is een rollercoaster geweest

Het afgelopen jaar is echt een rollercoaster geweest. Er is zoveel gebeurd en voel me sinds oktober vorig jaar niet goed. Wanneer ik in een volle bus zat kreeg ik het ineens heel warm en kreeg een heel naar gevoel in mijn maag. Werd er spontaan misselijk van!

 

Wanneer ik uit de bus stapte ging het na twee minuten weer. Zodra ik de volgende bus pakte gebeurde het weer. Ik zal wel ziek worden? Het gebeurde steeds vaker. In de bioscoop, uiteten, op 't werk en in de bus. Wat is er toch met me aan de hand? Naar de dokter geweest medicijnen gehad, echo laten maken en ontlasting ingeleverd.

 

Alles was prima en er waren geen afwijkingen te zien. Hoe kom ik dan aan die spontane misselijkheid en naar gevoel in mijn buik? Paar maanden later ging het een stuk beter. Kreeg veel last van lichamelijke kwaaltjes. Pijn in mijn handen, stijve handen, dikke en pijnlijke gewrichten. Mijn rechtervoet deed enorm veel zeer wanneer ik een lange dag had gestaan. Werk in de horeca en in de zomer is het top drukte!

 

Wederom naar de dokter geweest en ontstekingsremmers gehad voor mijn handen en paracetamol voor mijn voet. Na maanden van pijn weer terug gegaan naar de dokter. Bloedtesten gedaan, drie verschillende medicijnen verder en nog altijd geen resultaat.

 

Symptomen werden erger en zat met mijn handen in het haar. Kreeg steeds meer stress op het werk. Maakte me druk over wat er allemaal met mijn lijf aan de hand was. Een maand geleden weer naar de dokter geweest en die heeft mij doorgestuurd naar een reumatoloog (mijn klachten lijken op RA). In de tussentijd erachter gekomen dat de misselijkheid en opvliegers paniekaanvallen zijn. Die steeds maar erger worden.

 

Ben bij de reumatoloog geweest en er is reuma geconstateerd in mijn handen. Ik ben 25 jaar en heb hier ontzettend veel moeite mee. Werk in de horeca en heb mijn handen nodig! Ik ben vooral heel erg boos op mijn lichaam. De pijn in mijn voet blijkt een hielspoor te zijn.

 

Naast al deze dingen huil ik iedere dag, voel ik me rot, heb ik geen energie en wil ik het liefst de hele dag in mijn bed willen liggen en slapen tot het voorbij is. Vriendinnen willen afspreken en verzin telkens een smoes om er onder uit te komen. Twee weken geleden bij de dokter geweest. De hele situatie uitgelegd en heel erg gehuild.

 

Ben een week lang ziek geweest en heb 4 dagen niks kunnen eten en drinken. Dit was een buikgriep en oververmoeidheid. Mede hierdoor is eruit gekomen dat ik tegen een burn-out aan zit. Volgens de dokter ben ik er op tijd bij en word het proces nu in gang gezet. Doorverwijzing gehad naar een psycholoog. Helaas zijn de wachttijden erg lang!

 

Dinsdag weer beginnen met werken na twee weken vakantie. Ik voel me hier niet goed bij. Wie heeft er ervaring met een bedrijfsarts? Kan iemand mij vertellen wat ik kan verwachten? Ik ben best bang omdat ik mezelf als persoon niet meer herken. Ik weet niet meer wie ik ben, wat ik leuk vind..


Gail

2
2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Herken zo je verhaal
Ik inmiddels 10 maanden aan de gang en ben het kotse beu...
Ik ben al van ver gekomen echter dat nare zware, trillerige, nerveuze, duizelige stress gevoel is gewoon nooit weg, ben ook zo bang dat het nooit meer weg gaat 😓

Wendy
Reactie:
Het gaat weg! Echt! Al is het een verschrikkelijk rotgevoel! Weet dat je niet alleen staat! Sterkte!!

Jenny

Jouw reactie:



Wil je ook je hart luchten?

+ Mijn verhaal delen


Verhaal 51 - ik heb een flinke rugtas

Ik heb sinds een paar weken een burn out. Althans waarschijnlijk al langer. Ik ben ondernemer en heb een flinke rugtas met gebeurtenissen wat ik slecht verwerkt heb en dit niet in de gaten heb gehad. Altijd loop ik door en wil ik het goede voor de mens en daar word over heen gewalst. Een bedrijf 2 dochters 1 en 3 en nu alles loopt ben ik ingeklapt. Erg veel paniekaanvallen en opgejaagd zenuwachtig gevoel. Ik kan niet meer genieten. Ik heb nu medicatie sinds 3 weken en nu gaat het beter. Alleen zit ik nog soms ineens vanuit niets dat ik een steek krijg linkerkant onder de borst en gelijk een warmte zweetgolf over mn lichaam, dit komt zo sporadisch af en toe voor zo vanuit niets als ik tv kijk. Kent iemand dit?

Francis

2
3
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Ik ken dat en een brandend hart. Stress resten denk ik. Sterkte!

Lena
Reactie:
Ja ik herken dat zeker. Het heeft echt te maken met angstaanvallen.

Claudia
Reactie:
Zeker herkenbaar! Heb het zelfs afentoe als ik rustig in bed lig…ineens steken en zweet breekt me dan uit, hartkloppingen….rustig blijven, adem halingsoefeningen willen nog weleens helpen en als het echt niet anders kan neem ik een oxazepam of echt slaap pil als het savonds in bed is…sterkte

Lily

Jouw reactie:



Verhaal 52 - Hoop van het nare gevoel af te komen

Ik ben een vrouw van 66 jaar en vanaf jongs af aan veel gewerkt.
vorig jaar kreeg ik een blessure waar door het werk stopte en dan ben thuis aan het zoeken naar nieuwe structuur en het is niet altijd leuke dingen doen en je mag dan in huis de rust vinden!!
Dus je krijgt vluchtgedrag.
In maart kwam corona en de agenda was leeg en kwamen de lichamelijke en geestelijk klachten en dit uitte zich in angst, verlatingsangst ,paniek,onrust en enorme pijn aan mijn keel en buik(stress)
Iedere keer oxazepam geslikt maar daar kun je aan verslaafd raken.
Huisarts raadt aan antidepressiva (mee gestart) en bij de psycholoog ben ik begonnen.
Dit gaat nog lang duren maar hoop van het nare gevoel af te komen.

Anoniem

2
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Hallo anoniem, mag ik vragen wat voor soort pijn aan de keel het was? Hoe voelde het? Alvast bedankt

Er

Jouw reactie:



Verhaal 53 - Hoe kom ik weer waar ik ooit was?

Waar zal ik beginnen.... al vanuit mijn jeugd ben ik ontwikkeld met onzekerheid en klaar willen staan voor anderen. Ook andermans mening weegt altijd zwaar.
ik ben aan een beroep begonnen wat eigenlijk niet bij mijn persoonlijkheid past, heb verzuimd goede opleidingen te doen (ondanks advies Atheneum vanaf de basisschool) en ben in uiteindelijk in een leidinggevende functie terecht gekomen. ik heb veel kunnen en mogen doen maar waardering van lager- en hogerhand nooit gevoeld en na dik 12 jaar door het bedrijf aan de kant gezet. dit was tegelijk met de mededeling van mijn vrouw dat ze wilde scheiden en met een ander verder wilde. dit alles is zo'n 4 jaar geleden.
aan een nieuwe baan begonnen, nog een keer aan een nieuwe baan begonnen maar telkens loop ik vast en lukt het niet . ik wil het zo graag goed doen en net als de buitenwereld succesvol zijn. nu zit ik thuis in de ww met allemaal nare gevoelens, veel verdriet (ik blijf maar huilen om het minste of geringste) en ben onzeker over alles. en ik blijf maar moe, wil veel maar niks lukt en het enige resultaat is hoofdpijn. en niks doen geeft ook geen goed gevoel.....
echt, hoe kom ik weer waar ik ooit was, relaxed en bezig, gelukkig en vol vertrouwen...........

Mars74

2
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Lieve Mars,

Ik begon je verhaal te lezen en dacht gelijk, oh dit herken ik! Ik had een gymnasium advies en ben uiteindelijk mavo afgestudeerd. 20 jaar verder kreeg ik de diagnose adhd.
Toen las ik over je werk en je scheiding. Het spijt me dat er zoveel tegelijk op je bord is komen te liggen en ik voel je verdriet.
Lieve Mars, ga alsjeblieft naar de huisarts en bespreek deze gevoelens en vraag om een doorverwijzing naar de ggz. Je hoeft er niet alleen voor te staan
Heel veel sterkte <3
T

T

Jouw reactie:



Verhaal 54 - ik ben totaal een schim van wat ik was...

Sinds een jaar als herintreder begonnen als 3 IG in de zorg, daarvoor ruim 10 jaar in de kinderopvang en daarvoor 32 jaar in de zorg.
Vol goede moed en bruisend van energie begon ik met mijn nieuwe baan en vond het geweldig maar sinds paar maanden klachten zoals hartkloppingen, druk op de borst, erg emotioneel, moe en ook op mijn vrije dagen had ik het gevoel dat mijn lijf niet meer kon ontspannen. Begon ook steeds meer en vaker fysiek te kwakkelen. Sinds paar ween vreselijke paniekaanvallen gekregen , extreem moe en hele dagen huilen.... volgens huisarts en meteen ook iemand van GGZ dus flinke burn-out.
Ben helemaal mezelf kwijt... ik altijd positief, bruisend van energie, geweldig leuk maar ook druk sociaal leven, ik ben totaal een schim van wat ik was...
Advies; rust, rust en nogeens rust, oxazepam en wekelijks gesprek met psycholoog, wie kan mij vertellen hoelang dit gaat duren??

Lily

2
3
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Herkenbaar verhaal....Ben inmiddels 8 maanden verder en heb deze klachten nog steeds. Wordt wel wat minder maar duurt vreselijk lang...sterkte!!!!

Anoniem
Reactie:
Hee ik herken het heel erg, ik heb soms het idee dat ik meer lichamelijk onder de burn-out lijdt dan psychisch. Ontzettend slap gevoel in mijn hele lichaam alsof ik flauwval. Met wandelen nog erger. Mn benen willen gewoon niet mee werken bah. Al thuis sinds maat 2020

Melis
Reactie:
Zeer herkenbaar. Ik ben nu 6 maanden verder.. De klachten komen en gaan, wisselen zich af in meerdere en mindere mate.

Ik blijf tegen mezelf zeggen. Als ik kijk naar nu en terugkijk naar een maand geleden.. Merk ik dat vooruitgang?... Ja, langzaam.. maar ja. Het is een lange reis.. Sleutelwoorden.. Acceptatie... Lief zijn voor jezelf.. En vooral doen wat goed voelt.. Probeer een balans te vinden van beetje bewegen.. mensen opzoeken die je een prettig gevoel geven.. en regelmaat.. De slaap.. tjah is voor mij een hele uitdaging.. Ook ik ben een schim van wat ik was... toch heeft die schim al iets meer vorm in verhouding tot de periode die jij omschrijft.. het extreem overstuur zijn.. omgeremde emoties.. Het voelt voor mij als een storm in mijn leven dat enorm veel stof heeft doen opwaaien... en alleen tijd kan die stof weer laten liggen.. Veel geduld en kracht toegewenst.. Probeer de hele kleine winstjes te leren herkennen en waarderen. Dat was/is mijn houvast.

Ruben

Jouw reactie:



Verhaal 55 - mn benen willen niet

Ik heb een burn out. Slik 3 x per dag oxazepam ik kom de straat niet eens meer uit om evt een vuilniszak weg te gooien mn benen willen niet opgebrand te lang blijven lopen volgens de arts en psyg. Vreselijk alleen nog een beetje naar de keuken en tuin voor de rest ben ik niet meer wie ik was zo fit en actief

Rob

2
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Oxepam is niet goed zeker niet 3 x per dag ik nam altijd een halfje nu niks meer ik kort geen Oxepam meer hebben.

Anoniem

Jouw reactie:



Wil je ook je hart luchten?

+ Mijn verhaal delen


Verhaal 56 - Ik ben nu met name op zoek naar herkenning

Hallo,

Inmiddels zit ik ongeveer 9 maanden in een burn-out en heb ik het gevoel al een lange weg te hebben afgelegd. Ik ben nu met name op zoek naar herkenning.

Bij mij begon mijn burn-out met een soort blackout en daarna een periode van duizeligheid/licht gevoel in mijn hoofd. Dit duurde een aantal weken en ik werd hier erg angstig door. Bloedonderzoek wees niets uit. Na een paar weken werd het wat minder maar vanuit het niets kreeg ik last van mijn armen en benen (tintelingen/stijfheid/branderig). Eigenlijk allerlei rare sensaties. Hierdoor werd ik nog onzekerder en raakte in totale angst. Dr. Google vertelde mij dat het MS zou kunnen zijn. De huisarts en bedrijfsarts maakten zich echter geen zorgen maar constateerde beide dat ik een burnout heb. Ik was ook ontzettend moe, soms benauwd, slecht slapen etc. Ondanks deze diagnose, bleef ik bang voor MS en deze angst heeft een aantal maanden mij volledig in beslag genomen. Uiteindelijk bij neuroloog geweest en MRI gehad maar ook dit liet niets bijzonders zien.

Immiddels zijn we maanden verder en probeer ik de diagnose burnout te accepteren. De meeste klachten, zoals vermoeidheid, duizelig, benauwdheid etc. ben ik een eind heen kwijt. Echter, de klachten aan mijn armen en benen (de rare sensaties) blijven hangen. Het lijkt wel alsof de klachten waar ik bang voor ben, het langst duren. Ook heb ik de laatste weken veel last van trillend/bevend gevoel in armen en handen, soms ook in benen. Soms zie je het, soms voelt het meer als intern trillen/beven. De angst is er nog regelmatig maar neemt me minder in beslag en kan het dus parkeren.

Zijn er mensen die mijn klachten aan armen en benen herkennen? Ik lees daar nl weinig over.
Volgens de huisarts moet ik het loslaten...makkelijker gezegd dan gedaan ;-)
De klachten komen en gaan maar kan er niet echt de vinger op leggen. Verder ben ik erg gelukkig, geen nare dingen meegemaakt oid. Maar volgens huisarts hoeft dat niet en kunnen drukke jaren op een gegeven moment ook gewoon z'n tol eisen. Het zal...nooit gedacht dat dit mij zou overkomen.

Sterkte allemaal!

Jackie

2
14
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Hoi, ik herken me wel een beetje in je verhaal. Ik ben nu 6 maanden thuis en de klachten waar ik heel bang voor was waren de spierspasmen.Mijn armen, benen, polsen schokten soms alle kanten uit.Ik was ervan overtuigd dat ik een spierziekte had.Na 2 bloedonderzoeken en onderzoek door neuroloog bleek het ook stress te zijn.Ondanks wat iedereen zei twijfelde ik toch soms nog.
Daarna heb ik ook heel vaak de trillen en beven gehad.ook vaak inwendig...dat kwam precies uit het niets en bleef enkele dagen aanhouden...heel vervelend...
Het gevoel in je armen en benen die jij beschrijft herken ik voor een deel...ik heb een tijdje precies altijd kippenvel gekregen aan mijn benen, een heel vreemd gevoel...daarnaast zijn mijn benen zo moe, alsof ik de marathon gelopen heb en ook vaak stijf.
Ik had ook heel wat andere klachten, maar die zijn bijna allemaal verdwenen...behalve dus die spasmen(wel veel geminderd), waar ik dus het meest angst voor had/heb en die moeheid en stijfheid in mijn benen...
Tijd en geduld zegt mijn huisarts me...
Alles komt wel weer goed...
Groetjes

Katrien
Reactie:
Hoi Katrien,

Fijn om een stukje herkenning te lezen. Het is dus blijkbaar heel raar wat een lichaam allemaal voor gekke klachten kan geven. Het is bij mij ook niet erger geworden en dat stelt me wel wat gerust maar de onzekerheid en angst blijft soms nog opkomen.

Hoe vind jij je weg daarin? Tips om angst los te kunnen laten?

Jackie
Reactie:
Mij helpt het me om er veel over te lezen.Er zijn symptomen die iedereen herkent, maar er zijn er ook die dan een heel stuk minder voorkomen.Die maken mij het meest angstig.Die spierspasmen die ik had, daar las ik nooit iets over, tot ik enkele dagen een artikel las waar het beschreven werd.Dat was voor mij een opluchting, want ondanks de gerustellende woorden van de artsen en de onderzoeken bleef ik me daar zorgen om maken...

Mij helpt het ook enorm om te praten met mensen die hetzelfde meegemaakt hebben.
Al is het maar om die herkenning.Zulke mensen weten wat het is, hebben gevoeld wat ik nu voel en zijn eruit geraakt.

Afleiding helpt mij ook. Wanneer ik afgeleid ben denk ik niet aan de mankementen😄waardoor ze minder worden.
Wanneer ik dan weer een minder moment heb kan ik me zelf geruststellen door de gedachte dat de symptomen echt door de stress komen, want dat ze veel minder zijn als ik er niet aan denk...(sorry beetje moeilijk uitgelegd)

Het is wel al een hele geruststelling dat veel andere symptomen min of meer weg zijn...en hou me dan voor dat de rest gewoon nog wat meer tijd nodig heeft om te verdwijnen...

We komen er wel...

Anoniem
Reactie:
Hoi,

Ik zit nu zelf bijna een jaar in een burn-out en heb van alles gehad qua klachten. Ben ook door de medische molen gegaan mri enz. Nu heb ik vooral heel veel last van duizeligheid/licht in het hoofd. En dit heb ik vooral als ik ga zitten of liggen. Het is echt een "wiebelend" gevoel in mijn hoofd alsof ik heen en weer dein op golven heel naar. Daarbij heb ik ijskoude tintelende voeten en regelmatig een hele stijve nek.
Mijn duizeligheid is even een paar weken minder en zelfs weg geweest maar helaas sinds een week weer aanwezig. Mogelijk heb ik teveel gedaan of onbewust toch stress gehad. Herken jij je ook in deze deze duizeligheid?

Gr

Claudia
Reactie:
Hoi Claudia,

De duizeligheid die jij beschrijft heb ik in de eerste maand gehad. Dat was bij mij de start zeg maar. De huisarts dacht toen eerst nog aan positiedraaiduizeligheid maar ik wist dat dat het niet was. Vooral inderdaad bij liggen en zitten voelde ik het, alsof ik op een boot zat. Dat je daar al bijna een jaar last van hebt,lijkt me heel naar.

Hoi Katrien,

Dat herkenning zoeken door veel te lezen doe ik ook. Aan de ene kant verzamel ik artikelen van "hoopvolle" of herkenbare artikelen, aan de andere kant geeft het ook veel onrust als ik dan niets vind. Ik heb in google alle trefwoorden al wel gehad volgens mij haha.

Mijn klachten aan armen en benen vind ik het meest vervelend. De laatste weken trillen vnl mn armen en handen snel, voelt een beetje als zwakte in mijn armen. Heel irritant. Ook word ik iedere nacht rond 5 uur of half 6 wakker en dan voelt mijn lijf zo naar aan. Alsof ik onder een bus vandaan kom. Ook weer armen en benen. Bah....

We proberen de moed er maar in te houden.

Jackie
Reactie:
@Katrien: in het zoeken kwam ik trouwens uit bij video's op Youtube van Improvement path. Engelstalige video's waarin wordt ingegaan op angst en de uitwerking daarvan op je lijf. Hier hebben ze het ook over spierspasmen en tintelingen etc. Misschien heb je er iets aan...

Jackie
Reactie:
@Jackie, merci voor de tip.Ik zoek het zeker eens op.

Anoniem
Reactie:
Hi,

Echt heel herkenbaar deze verhalen. Mijn klachten begonnen vorig jaar juli met duizeligheid en vermoeidheid. Die duizeligheid heeft me heel erg bang gemaakt en ik heb ook bloed laten prikken en. Na een week of 3 ging de duizeligheid weg, maar de angstklachten bleven. Ik tussen jullie vorig jaar en nu heb ik allerlei verschillende vage klachten gehad waaronder ook spastische spieren op allerlei plaatsen. Dat heeft me heel erg bang gemaakt want je leeft inderdaad dat dit een teken kan zijn van een spierziekte. Dit heb ik ook besproken met mijn huisarts en zij hebben een aantal neurologische test gedaan en gaven aan dat ik kans zo klein is. Ondertussen heb ik ook gemerkt dat in periodes van angst En stress die spasmen erger werden. Ik heb me zo druk gemaakt over al dit soort lichamelijke klachten en tintelingen waren daar ook één van, dat ik weer een periode van overspanning meemaak. Wat ik heel erg heb gemerkt is dat de aandacht het probleem juist erger maakt. Het is echt heel moeilijk om die aandacht te verleggen. Ik ben in behandeling bij een psycholoog voornamelijk voor mijn angst klachten. Dat gaat nu een stuk beter.

Shannen
Reactie:
Beste allemaal,

wat een lijdensweg he. En herkenbaar.. En nu een jaar burn-out. Dr Google vertelde mij ook dat het MS zou kunnen zijn maar een CT-scan een neurologische tests door de neuroloog en later door de huisarts sluiten dit uit. Heb nu psychosomatische fysiotherapie om mij te leren ontspannen. Goed ademhalen is verschrikkelijk belangrijk, ik merk vaak aan mezelf dat ik veel te oppervlakkig ademhaal. Doe dus mindfulness/ademhalingsoefeningen. Tevens loop ik bij een goede psycholoog nu, ik heb nooit mijn scheiding goed verwerkt (schuldgevoel). Heel veel sterkte iedereen en wees lief voor jezelf.

Arend
Reactie:
Hoi Arend,

Mag ik vragen welke lichamelijke klachten jij met name ervaart?

Ik mediteer me suf en voel wel meer ontspanning dan maanden geleden maar toch lijken mijn klachten daar niet op te reageren. Soms gaat het een paar dagen of week een stuk beter en dan ineens zikn de klachten er weer. Ik kan het niet meer relateren aan druke of spanning. Volgens de bedrijfsarts zijn deze klachten een eigen leven gaan leiden, somatische klachten en een verkeerd afgesteld pijn-alarm systeem.

Voel jij nog angst dat het voortvloeit uit een lichamelijke ziekte of geloof je echt in de burnout?
Ik heb soms nog momenten dat ik twijfel en toch bang ben voor iets ernstigs.

Jackie
Reactie:
Hoi Jackie,

ben diverse keren bang geweest voor een lichamelijke aandoening ja. Heb een periode gehad dat ik bijna elke 2 weken bij de huisarts zat. Heel bang voor MS.. Wat ik met name ervaar is dat geest en lichaam niet 1 geheel zijn. Alsof een deel van mijn brein slaapt. Vooral minder gevoel in mijn onderbenen. Dit is een naar gevoel met lopen en fietsen. Mijn therapeute vergelijkt het met een tuimelaar-poppetje: deze is zwaar aan de onderkant, kun je omduwen maar telkens veert hij weer overeind. Bij mij is het andersom, zwaar in mijn hoofd en licht in mijn lijf. Heb ook regelmatig dat ik moeilijker uit mijn woorden kan komen. De sessies bij de psychologe helpen mij wel, stukje traumaverwerking. Ook moet ik als gezegd veel aandacht besteden aan mijn ademhaling.
Misschien kan voor jou psychosomatische fysiotherapie helpen?

Arend
Reactie:
Hoi Arend,

Klinkt als vervelende klachten. Hopelijk helpt de therapie die je volgt.
Ik heb al ruim een half jaar psychosomatische fysio. Het helpt voor de ontspanning, alleen worden mijn klachten niet veel minder. Mn de onvoorspelbaarheid vind ik lastig. Soms is het een dag of paar dagen wat beter (krijg je weer hoop) en dan, uit het niets, zijn de klachten er weer. Ik heb mn veel last in de nachten. Dan val ik fijn in slaap maar vanaf einde nacht veel last van benen en soms armen.

Ik vind het een moeilijke weg.

Jackie
Reactie:
Tja de balans tussen lichaam en geest is weg he. Waardoor je allemaal vage lichamelijke klachten krijgt. Wat zich dan uit in zwakke plekken in je lichaam. Bij mij is dit mijn onderrug. De duizeligheid is het ergste en het gevoel dat je met je hoofd in een glazen stolp leeft. Wat helpt is praten, afleiding zoeken.
Succes hoor.

Arend
Reactie:
Veel dingen als tintelingen, doof gevoel, pijn, zwakte ed horen ook bij fibromyalgie en dit komt juist vaak tot uiting bij chronische stress of burn out.

Nina

Jouw reactie:



Verhaal 57 - Neergevallen

In 2019 neergevallen en alles is ermee gestopt. Anderhalve week in het ziekenhuis gelegen en kon niet meer lopen of functioneren. Alles was letterlijk opgebrand zowel fysiek als mentaal. Alles is onderzocht maar ze konden niks vinden en mocht naar huis.

Toen begonnen de paniekaanvallen en gedachten die ik zelf niet meer onder controle had of kon stoppen. Blijkbaar waren de hersenen zo overbelast dat het niks meer op kon nemen of filteren.
Driekwart jaar tot een jaar lang kon ik niks. Heel snel overprikkeld, uitgeput, duizeligheid, paniekaanvallen en pijn in het hoofd.
Nu op dit moment nog steeds herstellende maar het gaat steeds beter gelukkig.

Al met al duurt het lang en het voelt soms heel uitzichtloos. Of onbegrepen soms.
Hoe ervaren jullie dit? Herkennen jullie je hierin?

Anoniem

2
4
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Ik werkte keihard op werk en thuis. Lekkere techno muziek op om me op te pompen en doorgaan. Steeds vaker prikkels nodig om op hetzelfde niveau te presteren. Maar ging steeds slechter op werk, ook door sfeer en uitzichtloosheid van m’n carrière.

Cursussen gedaan om m’n prestaties te verbeteren, maar ik realiseerde me dat mijn hoofd propvol zat en maar niet kon stilzitten. Humeur ging achteruit. Ruzies thuis.
Paniek en angstklachten, en bovenstaande observaties maakte me dat ik naar de psycholoog ging voor steun.
Sinds de diagnose burn-out ben ik ingestort.
Slapen, slapen, slapen. Pijnlijke knopen in mijn spieren, nek voelde loodzwaar, m’n koppie trilde ervan. Nu ruim half jaar verder en nog steeds arbeidsongeschikt. Het is beter, maar ik kan niks zonder een halve dag bijkomen.

Anoniem
Reactie:
Had u ook hartkloppingen, overslaand hart? En iederw nacht de meest vreselijke nachtmerries? En continue duizeligheid? Zwakke benen.....Wordt gek van de aanhoudende lichamelijke klachten en ben nu bijna een jaar verder.....

Anoniem
Reactie:
Ja dat ook. Meer bonzend hart, alsof m’n bloeddruk steeg. Kortademigheid en daardoor misselijk alsof ik lucht naar m’n maag hapte. Licht slapen door drukke dromen, niet zozeer nachtmerries. En dan piekeren over wat ik moest doen. Die klachten waren duidelijk gerelateerd aan incidenten met werk.

Anoniem
Reactie:
De duizeligheid en het onvast op de benen staan is het ergste. Een stuk wandelen is een opgave. Ben telkens bang dat er neurologisch meer aan de hand is, bijv MS. Maar de neuroloog heeft dit middels een ct-scan en diverse testjes uitgesloten. Je kunt jezelf helemaal kapot piekeren, dit is mij vorig jaar om deze tijd overkomen en daar ben ik nog steeds van aan het herstellen. Een heet bad en mindfullness helpen om je ademhaling stabiel te krijgen. Sterkte iedereen, hoop dat deze rot periode snel voorbij gaat.

Arend

Jouw reactie:



Verhaal 58 - Knapte van mijn sokkel

Ik ben nu sinds 2 maanden totaal uitgeschakeld. Achteraf is dit al anderhalfjaar gaande. Eind januari knapte ik volledig van mijn sokkel.
Compleet in paniek. Overspoeling van elektriciteit door mijn lijf. Het giert er doorheen.
Een week gehad dat deze onrust bijna niet aanwezig was en wat was dat heerlijk!!
Toch weer teruggevallen in dezelfde shit....
Vooral dat onrustige gevoel is ontzettend vervelend. Het zorgt ervoor dat ik compleet op slot ga qua eten en drinken.
Ik voel me Total loss. Energie level van nog geen 30%.

Onrust

2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 59 - Nou heb ik het idee dat ik vastloop

Goedemiddag,

Hierbij mijn verhaal.

In juni 2019 burn out geraakt wegens werk.
Hierdoor de meeste klachten gehad welke hier op het forum staat. Destijds weer volledig aan het werk gekomen (re-integratie).

Juni 2020 laat van angsten en paniek gekregen.
Weer een flinke terugval gehad. Heb hier anti depressiva voor gekregen. Tussentijds therapie gehad en afgerond.

Ondertussen is het meid 2021 en heb ik de medicatie volledig afgebouwd maar blijf ik vermoeid en last van spanningen houden.

Mijn werk brengt geen plezier meer met zich mee en hier ben ik mee bezig om wat anders voor te zoeken.

Nou heb ik het idee dat ik vastloop en de spanningsklachten wat terugkomen.
Wegens Corona periode is het allemaal vrij negatief geworden. Ondanks vele persoonlijke ontwikkelingen rondom mindfullnes en meditatie blijf ik gespannen.

( heb coaching gehad en therapie voor de angsten)

Heeft iemand nog handige tips

Henk

2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 60 - Jarenlang passievol werken maar.....

Hallo

Sinds anderhalf jaar nu alweer een burn-out. Jarenlang passievol werken maar daarbij privé op 2. Perfectionistisch en héél streng zijn voor mijzelf en altijd maar dienbaar zijn voor anderen. Heb de signalen niet herkend helaas. Doe 3 keer per week vrijwilligers werk maar vind het lastig om grenzen aan te geven. GGZ en job coach en motorische psycho therapie ben ik begonnen. Maar je moet zelf die mindset krijgen en dat lukt mij niet zo goed. Vandaag erge terugval en huilend weer naar huis. De hoop is dan weer even weg.......

Sterkte voor iedereen!

Anoniem

2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Wil je ook je hart luchten?

+ Mijn verhaal delen


Verhaal 61 - Maar wat is rust?

Hallo allemaal,

Op een maand af 2 jaar geleden raakte ik overspannen na een bestuursjaar bij een studentenorganisatie. Ik wist ook meteen dat ik overspannen was, en dat ik rust moest nemen. Maar wat is rust? Wat is overspannenheid precies? Toen ik twee maanden later weer met studeren begon bleek dat ik nog niet voldoende hersteld was. Toentertijd had ik geen idee wat ik moest doen, ik was radeloos en stond helemaal verkeerd in contact met mijn lichaam. Hierdoor ben ik tot het gaatje gegaan en was het op een gegeven moment helemaal klaar. Op mijn dieptepunt had ik twee paniekaanvallen van een dag en werd ik vervolgens een maand lang begeleid door de spoeddienst van Lentis.

Sindsdien was het een lange weg omhoog, maar zonder terugvallen. Het voordeel van compleet aan de grond zitten is dat je precies leert wat je lichaam van je wilt en wat diens signalen betekenen. Na 1 maand zat ik voor het eerst weer een rondje op de fiets. Na 2 maand deed ik voor het eerst zelf boodschappen. Na 3 maand maakte ik mijn eerste telefoongesprek met een vriend. Na 7 maand sprak ik voor het eerst met een vriend af om 45 minuten te wandelen. Na 10 maand zat ik voor het eerst weer in een rijdende auto. Na 13 maand woonde ik weer op mezelf en sportte ik weer voor het eerst. Na 15 maand begon ik weer met studeren.

Helaas heb ik hier de eerste terugval beleefd. Het mentale gedeelte zit inmiddels wel snor, maar de fysieke component is nog even aftasten. het lastig om te bepalen wat je lichaam kan hebben na zo lang niks te hebben gedaan. Ik kreeg last van spierspanningshoofdpijn en heb daar nu bijna 3 maanden last van. De studie heb ik weer moeten neerleggen.

Ondanks dat het heel naar is en dat het lang duurt weet ik inmiddels wel dat dit het allerbeste is wat me ooit is overkomen. Als je mij zou vragen of ik nog een jaar langer in deze shitzooi zou willen zitten of zou moeten doorleven op de manier dat ik leefde voor de burn out, dan koos ik voor het eerste. Want je kwaliteit van leven voor deze mentale staat is natuurlijk heel laag. Een gestrest leven is een half leven. Met deze lessen weet ik precies wat ik nodig heb om de rest van mijn leven een ontspannen leven te leiden. Geen teleurstellingen, angsten, of twijfels.

Sinds een paar dagen slaap ik slecht door de spierspanningshoofdpijn, en dan is het goed om jezelf er af en toe aan te herinneren dat bovenstaande wel degelijk het geval is. Vandaar deze tekst.


Dankuwel.

Wouter

2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 62 - Fijn dat er lotgenotencontact mogelijk is

Hallo allemaal,

Het is fijn om te zien dat er lotgenotencontact mogelijk is rondom het onderwerp burn-out, ik ben hier al een tijdje naar op zoek.

Ik ben 2x overspannen geweest en dat voor mijn 30e levensjaar, de 2e keer vooral omdat ik de 1e keer niet hard genoeg op de rem heb getrapt. Inmiddels ben ik ongeveer anderhalf jaar verder na de laatste haarde crash. Met pieken en dalen zit er een stijgende lijn in. Ik heb goede hulp gehad en dat heeft me enorm geholpen.
Wel merk ik dat er nog steeds dalen zijn, die soms dieper zijn en soms minder. Ik heb sinds september een nieuwe baan waar ik het ontzettend naar mijn zin in.
Echter, als ik dan weer in een dal zit en het herstel daarvan duurt wat langer dan gedacht, ga ik me afvragen of ik wel 4 dagen kan werken, of 3 dagen niet beter zou zijn. Ook ben ik eindelijk op een punt dat ik misschien wel kinderen zou willen, echter de impact van een kind kan ik er momenteel niet bij hebben.
Zijn er meer mensen die met zulke levensvragen worstelen? En die telkens weer tegen zichzelf aanlopen. Het streven, moeten, willen, en dan uiteindelijk niet kunnen.

Fijn om mijn verhaal te kunnen delen!

Anne

2
3
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Hoi Anne,

Erg herkenbaar je verhaal.
Als je gevoel zegt 3 dagen, dan zou ik dat vooral volgen!
Ik zit er zelf al dik een jaar in, ben 35 en heb een enorme kinderwens. Ook ben ik single en heb dan toch t gevoel dat ik moet daten(gezien m’n leeftijd), terwijl ik er eigenlijk echt geen energie voor heb..
Wat voor hulp heb jij gehad?
Je kan me ook persoonlijk benaderen, mocht je willen sparren.

Liefs!

Hanneke
Reactie:
Hi. Ik herken dit heel erg. Kreeg een burn-out toen ik 28 was en wordt nu bijna 31 en zit er nog steeds in. Ik zou graag met jullie in contact komen. Waar wonen jullie? Ik in Groningen.

Emma
Reactie:
Hoi Hanneke en Emma,

Dank voor jullie reacties.
Het is zo fijn om te weten dat je niet de enige bent die hier mee kampt.

Wat mij het meest heeft geholpen is een analyse van mij als persoon/mijn karakter en mijn patronen. Hiermee heb ik samen met mijn behandelaar gekeken naar een soort handleiding voor mezelf, om anders met valkuilen om te leren gaan en minder of minder snel mijn grenzen over te gaan.

Ik merk ook heel erg dat ik niet zo goed mee kan komen met mensen van mijn leeftijd, qua energie en hoeveelheid prikkels. Nu met corona is er veel minder te doen, maar als alles straks weer kan is dat voor mij weer een gevaar om mijn grenzen over te gaan. Ik wil altijd alles goed bij houden qua contact met mensen, uitstapjes, etc..

Jullie mogen mij ook contacten als je daar behoefte aan hebt :)

Groetjes Anne

Anne

Jouw reactie:



Verhaal 63 - Ook zoveel lichamelijke klachten?

Ik zit nu sinds een maand thuis met een burn out. Herkennen jullie ook zoveel lichamelijke klachten? Paniekaanvallen, hartkloppingen, zwaar gevoel linker borst, zere slokdarm met oprispingen, dichtgeknepen keel, moeite met ademen (alsof ik echt mijn buik moet duwen om te ademen) , benauwd, kriebel in de keel, zwaar gevoel in buik, gespannen, niet kunnen slapen. Elke nacht lig ik uren wakker met welke ziekte/aandoening ik zou kunnen hebben. Ik vind het moeilijk te accepteren dat het alleen een burn out is met zoveel klachten. Daarnaast heb ik depressie, onwerkelijk gevoel en duizelingen. Ook komt er veel van mijn verleden weer omhoog. Dit kan ik linken aan een burn out, maar al die lichamelijke klachten niet. Hebben meer hier last van?

Dave

2
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Hoi Dave,

Heel herkenbaar, ik heb de hele medische molen net gehad 3 maanden lang denken van nee.. is er iets ergs met mijn lichaam. Volgens de artsen ben ik helemaal gezond en heb ik afgelopen jaren iets te veel mentaal van mijzelf gevraagd en qua sporten te hard en te veel gedaan. Vroeger gepest en dat komt nu ook de naar boven. Voor het mentale gedeelte ben ik nu begonnen met psycho therapie het klinkt zweverig(is het ook een beetje) maar helpt je het wel meer te accepteren en een plek te geven(misschien iets om naar te kijken). Ik zit er Nu al 4 maanden in en net begonnen met accepteren en is het nog zelfs iets aan het achteruit gaan met de klachten..(erg frustrerend). Het enige wat ik kan merken is dat een dag structuur heel belangrijk is waarbij je veel rust ook in bouwt en mediteren werkt voor mij ook goed misschien een tip.

Ik was eerst ook niet van het mediteren maar, dit helpt voor mij nu wel.

Mijn slaap wordt, wel beter.

Ga je problemen niet uit de weg en grijp ze aan. Achter de klachten voor nu en blijf vooral nog veel rusten.
Komen er weer uit!

Sterkte!

Nick

Jouw reactie:



Verhaal 64 - Kan niet tot rust komen en niet ontspannen

Ik zit nu een maand thuis met een burn out. Ik kom niet tot rust en ik kan niet ontspannen. Heb geen zin in de dag en ook niet in de nacht. Ik blijf maar op mijn lichaam letten.

Eric

2
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Probeer te mediteren met relax muziek op de achtergrond. Helpt je lichaam iets meer rust te krijgen

Anoniem

Jouw reactie:



Verhaal 65 - In 1 x het licht uitgegaan….

5 dec. Vorig jaar is bij mij voor mijn gevoel in 1 x het licht uitgegaan…. Nu achteraf bedenk ik me dat ik al maande met hartkloppingen, hyperventileren, moe, kort lontje, constant lichamelijke kwalen en ziektes die ik ook niet goed uit ziekte liep… ik was net een jaar vol enthousiasme als herintreder in de zorg begonnen en achteraf liep ik in me vorige baan eigenlijk ookal tegen vele gezondheids problemen aan die eigenlijk een onderdrukte burn-out waren…
Maar ik zag of wilde het niet zien/voelen, terwijl ik zelf al zo goed wist te verwoorden naar mijn partner dat ik mijn lijf zo uit balans voelde ze zijn, dus ik wist het, ik voelde het en ging er toch aan voorbij!!
Mijn hele leven ben ik al een overlever geweest, een doorzetter en ze noemde mij ook de eeuwige optimist!
Zelfs vriendinnen zeiden; jeeee lil, met wat jij allemaal hebt meegemaakt had ik er allang al de brui aan gegeven…
Maar ik riep altijd; ach, het kan altijd erger, er zijn mensen die het zwaarder hebben…en ik ging door….en altijd alles in een snel tempo, en altijd 6 dingen tegelijk kunnen doen en het ging ook gewoon!!
Iedereen riep ook altijd; jij bent zo sterk en dat was ik ook en zo voelde het ook en ik vond mezelf buiten allles wat ik had meegemaakt ook dat ik echt niet mocht klagen!
Even in het kort; een troebele jeugd ( ouders uit ouderlijke macht), ooit een kind verloren( ruim 6 maanden zwanger), veel foute relaties gehad, echtscheiding, gehandicapt kind gekregen, tis,s op 34 jarige leeftijd, baarmoederhalskanker en eindelijk na jaren een fijne partner gekregen en een baan naar mijn zin waar ik me voor 1000 procent in stortte….
Nu ben ik bijna 8 maanden verder in deze voor mij 1 van de ergste dingen die een mens kan meemaken, heb zelfs op punt gestaan om een keer de zee in te lopen….ik!! Ik die al zoveel ergere dingen had overleefd….. om maar even aan te geven wat een burn-out met je doet….en nog gaat het me niet snel genoeg terwijl er wel echt vooruitgang in zit hoor maar ik ben zo gauw moe, kan nog weinig prikkels aan me hoofd verdragen, trek me vaak het liefst terug in me eigen bunker( thuis), ik!! Ik, de altijd zo levensgenieter, altijd bezig geweest en onderweg…. Ik ben mezelf kwijt….ik wil zeker niet meer de oude lily worden die altijd liep te rennen en te vliegen maar , ik heb mijn les wel geleerd, maar wie herkent zich in mijn verhaal en kan met volle zekerheid zeggen; kop op meid, het komt echt goed!!

Lily

2
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Ik herken je helemaal. ik ben 29 altijd in vol enthousiasme doorgegaan met alles. En altijd optimist en het beste uithalen wat je kan doen. Maar de burnout ..wauw.. het veranderd jezelf jou compleet. Ik zit er drie jaar in herstel. en een hevige terugval nu op dit moment. het is vreselijk. Maar we kunnen het ,omdat wij sterk genoeg zijn!

sharon

Jouw reactie:



Wil je ook je hart luchten?

+ Mijn verhaal delen


Verhaal 66 - Ik ben veel verandert ben er blij mee

Hallo ik heb sinds 2018 een burnout .de eerste verhalen die ik hoorde was je wordt nooit meer hetzelfde en dat maakte me helemaal gek .ik ben nu 3jaar verder .jaar na 3 jaar nogsteeds niet voledig hersteld .maar dat heeft zijn redenen .ik ben ook blij dat ik achter bent gekomen waar me burnout vandaan kômt want je hoort nog heel vaak dat het door werk komt maar dat is niet waar want iedereen werkt hard op zijn maniet dus dzn iedereen burnout zijn .wij die burnout krijgen gebruikt dat keihard werken om onze gevoelens te onderdrukken sommige doen het bewust en anderen onbewust .maar ik zou ook nooit meer dezelfde willen worden want anders raak ik weer burnout .ik ben veel verandert ben er blij mee .is eigelijk ego dood .alle pijn en trauma moet je gaan verwerken .terugvallen krijg ik niet meer nu wordt het alleen maar beter .dus voor iedereen die er nu in zit hou vol .je wordt een veel betere versie van jezelf echt waar .achteraf ben ik blij met me burnout !!😗

Olivia

2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 67 - Het gekke is dat ik in de avond op zijn best ben

Inmiddels 5 maand in de rollercoaster die Burn Out heet.

Wat een ervaring..... volledig van je sokkel vallen en de daarop volgende 9 weken bij alle binnenkomende prikkels compleet in de paniek schieten. Werkelijk alles kwam als bomaanslagen binnen. Het lijf continu compleet onder stroom.

Mijn probleem is dat ik nu, 5 maanden verder, blijf terugvallen in periodes van onrust en uitputting en ik merk dat ik dit heel vervelend vind.

Het re integreren stokt daarom regelmatig waardoor ik het gevoel heb er nooit meer te zullen komen.

Wie herkent de hevige onrust in het lijf en kan mij tips geven hier minder serieus mee om te gaan?

Het gekke is dat ik in de avond op zijn best ben. Komt dit van de luwing van de dag omdat dan de prikkels van buitenaf sterk afnemen? Wie herkent dit?

Trees

2
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Hoi Trees,

Ik begrijp jou gevoelens en ervaar momenteel een zelfde soort klachten omdat ook ik met een burn out zit.

Ik heb veel lichamelijke klachten zoals, hoofdpijn, duizeligheid, druk op de borst, een brok in de keel en zo kan ik nog wel even doorgaan. Ik weet dat ik het me de laatste jaren niet makkelijk heb gemaakt maar dat dit zo ernstig aan kon voelen wist ik ook niet. Ik twijfel af en toe echt nog of ik een burn out heb of misschien wel ernstig ziek ben wat de toch al verkeerde gevoelens echt niet ten goede komt.

Soms heb ik een dag of een dagdeel dat ik me wat beter voel maar oh oh wat wordt je soms weer terug op je plek gezet. Nee ik ben er nog lang niet.

Een vriendin van mij heeft dezelfde klachten gehad en er zo al 2 keer een jaar mee gelopen. Het kan dus echt wel ff duren.

Sterkte ermee

Sjoerd

Jouw reactie:



Verhaal 68 - Ik dacht eerst een hart aanval

Sinds maart 2021 volledig uitgevallen met een burn-out op het werk. Ik dacht in eerste instantie een hart aanval, echter nu te relativeren als een paniekaanval.

Terug gerekend waren de eerste klachten 1,5 jaar geleden begonnen met vermoeidheid overdag en slecht in slaap komen na mijn late diensten (vaak pas rond 02:00). Vanaf oktober 2020 dwaalde ik steeds meer af tijdens gesprekken (dromerig), kreeg ik het soms warm en benauwde sommige gesprekken mij. In november kwam hier druk op de borst bij, zo nu en dan. Toch doorgegaan met kei hard werken. Ik was in mijn ogen namelijk sterk, vol zelfvertrouwen en gezond (Dit na aanleiding van een bloedtest die ik heb laten doen in december 2020).

Ik ben altijd iemand geweest die kei hard heeft gewerkt (jeugdzorg) en de kar moest trekken. Altijd vol zelfvertrouwen, oplossingsgericht en voor/met anderen.

Ik werkte boven mijn contract, heb een gezin, werkte uren als zzper en ging ook nog graag naar mijn vrienden met regelmaat (prima combi dacht ik zo), achteraf natuurlijk niet.

Mijn vrouw was in januari 2021 uitgerekend en ik koos er in het begin van deze maand ook nog eens voor om een nieuwe groep op te starten en mijn stabiele basis achter mij te laten, terwijl er een pittige periode aankwam. Ik was toch diegene die dat moest doen, niemand anders wou? Oja, de verbouwing was ook net kaar thuis.

Mijn kerngezonde dochter werd geboren, ik had 2 weken verlof en ging daarna weer aan het werk. Daarna ging het berg afwaards. 24 februari 2021 de eerste paniekaanval (de hartaanval die ik eerder beschreef). Daarna nog 3 weken boventallig gewerkt, maar het werd steeds erger.

Vanaf 15 maart volledig thuis met enorme lichamelijk klachten. Duizelingen, fases de oren dicht, druk in het hoofd, hartkloppingen (130+), gejaagd gevoel, paniek en angstaanvallen (niet meer naar buiten gaan), flitsen zien, wazig zien etc.

De paniekaanvallen waren de eerste 3 maanden het meest op de voorgrond. Begin april gestart met lorazepam, de eerste 2 weken waren fijn (kreeg wel uitslag op mijn vingers). Fijn in die zin, dat de paniekaanvallen onderdrukt werden en ik weer stukjes kon wandelen. De 3e week lorazepam ging het bergafwaarts en in de 5e week ben ik hiermee gestopt, met een enorme rebound van de klachten.

Wonder boven wonder voelde ik me 2 weken na het stoppen van de medicatie 5 dagen best ineens goed (de opleving). Ik kon weer 45 minuten wandelen, varen en naar het strand met mijn gezin. Dit was na 5 dagen afgelopen en de klachten kwamen weer naar boven. Sindsdien zijn de eerder beschreven klachten weer aanwezig (beetje een algeheel onwel gevoel, met een angst/paniekstoornis door het lichamelijk welzijn). Echte paniekaanvallen zijn er nu om de week.

Ondertussen gestart met therapie, patronen herken ik (zoals zichtbaar beschreven) en de therapeut zegt dat het cognitief aardig op orde is (zo voelt het ook). Lichamelijke klachten hebben de boventoon en het voelt voor mij als uitzitten (wel planmatig natuurlijk).

De acceptatie is er, maar wat is het lichaam en bizar instrument!

Al met al nu ruim 4,5 maanden thuis en in de rollercoaster van het onwel gevoel. Terugkijkend natuurlijk geen verassing dat ik hierin ben beland, maar zonder deze burn-out zat ik nog steeds op de sneltrein.

Ik heb nu trouwens oxazepam zonodig, ook hier krijg ik uitslag van. Ik sla de benzo's nu dus over. Wel af en toe een biertje.

P.s. begin van mijn burn-out heb ik legio dingen geprobeerd. B12, serotine booster, bloedsuiker prikken, bloeddruk en las ik 1000 verhalen op internet. Het advies is over het algemeen dit niet te doen. Los van het advies, doe wat goed voelt, je leert in je eigen proces!

Ik hoop dat jullie wat aan mijn lange verhaal hebben!

Benny

2
2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Hoe gaat het nu met je?
Ik zie en hoor veel van wat je beschrijft terug van mijn zoon. Met name het stukje lichamelijke klachten.

Er
Reactie:
Ik herken ook veel innde lichamelijke klachten. Ik tob al 7 jaar met hartkloppingen dagelijks, extreme moeheid na inspanning, druk op borst. Voornamelijk de hartkloppingen is het ergste. Het beheerst mijn totale leven. Alles anders gaan doen in deze 7 jaar.

Suus

Jouw reactie:



Verhaal 69 - Maak me toch zorgen over mn hart

Twee weken geleden ging het spreekwoordelijke lampje uit. Migraine, nachtmerries, hartkloppingen en vooral heel erg moe. Het zat er achteraf al een tijd aan te komen. Ziekgemeld en naar de huisarts.

Het ergst zijn de hartkloppingen. Bij de minste inspanning gaat mijn hart tekeer als een dolle. In het begin was het snel en onregelmatig maar nu vooral heel snel. De huisarts zei dat het wel van de stress zou komen. Herkent iemand dit?

Maak me toch zorgen over mn hart.

mvg
Ron

Ron

2
2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Dag Ron,

Absoluut! Vooral de eerst periode (2 maanden) van mijn burn-out. Daarna werd het wat minder. Het Is wel zo dat het lichaam bij een ieder anders werkt. Veel rust nemen en weinig doen, je lichaam werkt je tegen bij een inspanning. Dat is niet voor niks ;)

Benny
Reactie:
Hier ook! Na 1 jaar ben ik altijd nog erg bang voor mijn hart. Gaat soms erg tekeer.

K.

Jouw reactie:



Verhaal 70 - Hyperventileren en een huilbui

4 weken geleden kreeg ik een paniek aanval tijdens het werk. Hyperventileren en een huilbui. Ik herkende mezelf totaal niet en had juist een weekje vakantie gehad. Ik heb me direct ziekgemeld want toen ik erover praatte met mijn partner waren er al langer signalen. Ik werkte extreem veel over omdat ik het gevoel had niet goed genoeg te presteren, mijn bureau was een puinhoop, ik was het overzicht totaal kwijt. Ik voelde me steeds onzekerder worden over de dingen die ik deed en ging alles heel erg overdenken. Ik ben al een piekeraar en binnenvetter maar dit nam nu extreme vormen aan.

De eerste week voelde als een opluchting, maar al snel kwamen de schuldgevoelens, het gevoel van falen en het eindeloze gepieker terug. Het voelde als een puzzel in mijn hoofd, een wirwar van gedachten en ik probeerde een ultiem antwoord te vinden op de vraag hoe dit kon gebeuren.

Ik kon na 2 weken terecht bij de psycholoog. Na deze eerste afspraak was ik weer opgelucht. Ik kreeg wat praktische tips mee om te ontspannen en dat ging een paar dagen goed. Toen gebeurde eigenlijk weer hetzelfde. Tussen de afspraken zit 2,5 week en die duurt voor mijn gevoel eindeloos.

Nu sinds 2 dagen kan ik weer wat helderder denken. Ik heb al mijn gedachten opgeschreven en proberen te structuren en ben met hulp van mijn partner nu tot de conclusie gekomen dat er geen ultiem antwoord is op de vraag hoe dit kon gebeuren. Het kunnen prima verschillende dingen zijn. Bij mij zijn dat een disbalans in werk/privé, ik ben moeder geworden, ik werk sinds het begin van Corona thuis en die scheidingslijn is zo dun. Daarnaast denk ik dat ik faalangst heb dat meer tot uiting komt op het moment dat de werkdruk en verantwoordelijkheid toeneemt. Ik wil hiervoor een cursus gaan volgen want het achtervolgt mij al langer. Tot slot is er nog een stuk dat meer te maken heeft met het opkroppen van mijn emoties. Al veel te lang waardoor ik maar moeilijk bij mijn gevoel kan komen. Het is een soort dikke aardkorst waar nu zo af en toe wat scheurtjes in komen. Dat voelt beangstigend. Ik houd die korst liever dicht maar ik denk dat ik er doorheen moet.

Al met al zijn het drie dingen waar ik met de juiste ondersteuning wat aan kan doen. Hetzij met een coach en/of psycholoog.

Ik vind het heel moeilijk te bepalen wanneer ik weer aan het werk moet gaan. Op dit moment heb ik er totaal geen zin in maar knaagt er een soort schuldgevoel aan mij. Vooral op de momenten dat ik mij goed voel. Dan denk ik ik kan prima werken maar volgens mij niet vanuit de juiste motivatie. Ik hoop dat de bedrijfsarts mij daarover kan adviseren.

Mochten jullie vergelijkbare ervaringen hebben dan hoor ik het heel graag.

B.

2
3
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Hoi B,

Ik herken enorm dat je op zoek bent naar hoe dit heeft kunnen gebeuren, bij mij zijn bijna een jaar geleden de paniekaanvallen begonnen. Ik kan je vertellen dat je naar mate de tijd verstrijkt vanzelf gaat zien hoe dit zo gekomen is en dat dat eigenlijk niet zo belangrijk is. Het is gebeurd en uiteindelijk ga je er heel veel van leren! Maar zo voelt het heel vaak absoluut niet!

Voor weer beginnen met werken: neem kleine stapjes en als je voelt dat het niet gaat, moet je echt stoppen! Je zult merken dat je echt vanzelf meer en meer kan!

Wietske
Reactie:
Ik zit 1,5 jr in een bo ! Goede dagen wisselen met meer slechte dagen en soms is het uitzichtloos! Angst, paniek , niet goed kunnen slapen ondanks medicatie, etc!

Ik heb 2 keer geprobeerd op te bouwen! Laatst heb ik tot 4 dgn/6 uurtjes gebouwd maar in een keer werd ik teruggetrokken op mijn plek en nu weer thuis! Ik vraag me af wanneer gaat het over🤨🤨
Heeft iemand hier ook last van? Dat je een paar goede momenten heb en dan weer komt de angst, onrust, kortademigheid en het gevoel dat dit nooit over gaat!
Ik ben erg prikkelbaar en snel
geïrriteerd! Ik heb soms geen zin en geen geduld met mijn partner!
Herkennen jullie dit?
Sterke allemaal!
Elena

Elena
Reactie:
Ik herken het. Ik ben moe, uitgeblust, geen zin in sociaal gedoe. Alles wat ik niet ben. Mijn vrienden snappen het denk ik niet waardoor alles versterkt. Het zijn vlagen eigenlijk. Zit er nu middenin dus ben weer gestart met een dagboek en ik probeer een ritme aan te houden. Dus elke avond bijvoorbeeld het aanrecht opruimen en elke ochtend even vegen. Dan heb ik toch een soort van voldaan de dag gestart en afgesloten.

Kim

Jouw reactie:



Wil je ook je hart luchten?

+ Mijn verhaal delen


Verhaal 71 - Alsof er continu mist in mijn hoofd was

In november vorig jaar kwam ik thuis te zitten met een burn-out en ptss. Ik had toen al ruim 3 maanden elke dag wel een paniekaanval. Als ik nu terugkijk had ik al jaren af en toe last van paniekaanvallen, ik moest regelmatig een weekend lang alles afzeggen en dan kon ik helemaal niks.

In het begin van mijn burn-out was ik super moe en voelde het alsof er continu mist in mijn hoofd was, ik kon helemaal niks meer. Wat me wel enorm geholpen heeft is elke dag opstaan, douchen en 3x per dag eten. Vaak deed ik ertussen in helemaal niets, maar toch bleef die basis staan. Dat was heel goed!

Na een paar maanden kon ik weer op gaan bouwen en dat ging met horten en stoten toch best wel goed. Tijdens de opbouw besloten om 4 dagen te gaan werken in plaats van 5, ben heel trots dat ik die beslissing eindelijk gemaakt heb.

In mei kon ik me weer beter melden en volledig werken. Dat ging een maandje super goed, maar toen begon in juni me langzaam alles weer beetje te overweldigen en had ik ineens een deadline in juli. Die deadline was super krap en heb ik gehaald, maar achteraf was het echt teveel. Ik ging weer naar beneden. Voordat die paniekaanvallen begonnen ging ik door een fase van ontzettende ongemotiveerdheid en daarna nog een fase van extreem hard willen werken (met steeds meer en erger wordende paniekaanvallen). Hier ging ik deze keer, in kortere tijd, weer doorheen. Nu zit ik midden in een terugval. Ik vind het heel moeilijk dit te accepteren en voel me zo schuldig en soms denk ik: ik ga me echt nooit meer goed voelen.

Wietske

2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 72 - Vind het allemaal heel verwarrend

Eind september naar de huisarts gegaan omdat ik me flink overspannen voelde. Reactie “ zoek lekker een andere baan”. Bedrijfsarts gebeld : zelfde reactie. Waren niet de reacties die ik had verwacht.
Totaal flabbergasted doorgegaan met werken en na een poosje ging het wel weer.
In maart ziek geworden op het werk en na een week trok de ( nieuwe!) bedrijfsarts de conclusie burn-out. Ik ben namelijk doodmoe. Ben een week duizelig geweest maar dat is over.Ik vond die diagnose heel moeilijk te accepteren en vroeg of de huisarts niet wat bloed wou prikken. Die prikte wat standaard bloed ( ijzer, schildklier, vit b12), dit was goed dus dan wordt er niet verder gekeken.
Psycholoog bezocht en zelfs emdr gehad vanwege dingen uit het verleden, heeft me niks verder geholpen. Voel me na 5 maanden zeer rustig aan doen nog precies hetzelfde als op dag 1.
Twee weken vakantie gehad en regelmatig ver over mijn grens gegaan. Maar of ik nou iets kleins deed in die vijf maanden rust, of veel te veel deed in die twee weken vakantie, het herstel is precies hetzelfde! De bedrijfsarts en ik vonden dit zeer vreemd en daarom moet ik terug naar de huisarts om toch te kijken wat er nog meer kan spelen en nog meer gedaan kan worden.
Vind het allemaal heel verwarrend, word er weer heel verdrietig boos en opstandig van.
Al die maanden heb ik niet of nauwelijks gepiekerd, ik slaap prima ( tenzij mijn partner weer eens snurkt), ik doe sinds twee maanden aan meditatie.
Ik ben bang dat de huisarts niet mee wil werken. Eenmaal het stempel “ psychisch” kom je er daar niet meer van af.
De psycholoog heeft gezegd dat ik nog 1 consult krijg “ want ik heb er al tien gehad”. Ik zei dat ik het idee had dat ik nog lang niet toe was aan in mijn eentje verder te moeten, dat ik wel besef dat ik uiteindelijk alleen verder moet met de verkregen handvaten , maar voel me behoorlijk aan de kant gezet.
Iemand tips hoe ik morgen dat gesprek met de huisarts aan moet gaan? Ik zie het met tijden helemaal niet meer zitten.

Monique

2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 73 - Het wordt beter!!

Hoi lieve lotgenoten,

Ik zit inmiddels 15 weken thuis met een zware burn out en heb vandaag voor het eerst een yoga les kunnen doen sinds mijn uitval. Niemand verwacht echt dat hij/zij een burn out krijgt en ik met net (25 jaar) ook zeker niet. De eerste 2 maanden waren een hell.. vooral omdat het best nog wel ff duurde voor ik hulp kreeg, inmiddels loop ik al 7 weken bij de psycholoog en zijn mijn paniekaanvallen enorm gedaald naar 1/2 x per maand wat ik overigens heel goed vind. Ik zou iedereen wel echt aanraden om zsm hulp te zoeken, je hoeft dit niet alleen te doen en vaak gaat dit ook niet. Het heeft mij in ieder geval tot nu toe al redelijk geholpen! Wat ook nog wel eens wil helpen is een moodboard maken in je slaapkamer. Of je kan (wanneer je echt depri bent) elke dag een post it op je muur hangen waar een goeie eigenschap op staat, of een mooie quote! Dit helpt omdat ook als je je waardeloos voelt je kunt zien dat je goed bent zoals je bent. Vraagje.. ik heb wel nog erg veel lichamelijke kwaaltjes: lage rugpijn, heuppijn, darmproblemen. Hebben meer mensen hier last van??? Ik moet nog wel aan de pijnstilling om te kunnen slapen namelijk. Verder bekijk ik alles van dag tot dag want dat werkt het beste. Lieve mede burn outer, weet dat je niet alleen bent en je hier echt weer uit gaat komen. Blijf hoop houden, het komt goed💕

Dikke knuffel en veel sterkte iedereen

Susanne

2
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Ik zit zelf nu een half jaar in een burnout,echt aan het eind van mijn latijn zelfs in ziekenhuis gelegen zo ver was ik heen.
jou klachten horen inderdaad bij een burnout ,ik herken het gind met elk kwaaltje naar de huisarts.
Het is erg moeilijk maar probeer niet teveel toe te geven aan je kwalen ,maar eerst je vermoeidheid en psychische klachten weer wat op een rijtje te krijgen.
Ben nu halverwege met ups en downs ,wens je alle sterkte en beterschap .
gr joop

joop

Jouw reactie:



Verhaal 74

ik begrijp inmiddels goed hoe ik in deze hel van een burnout ben beland.
ik voel me nergens meer mee verbonden, mijn hele leven is weg, en heb nergens zin meer in.
en.ondertussen zeggen hulpverleners dat je het moet accepteren, opstaan is een hel en het duurt soms wel 2 uur eer lichaam en hoofd weer in staat zijn iets te doen.
van het een op andere moment gaat het lampje uit en ben je emotioneel of doodop.
soms heb ik een moment dat ik denk: hee ik ben er weer, maar geen idee waar ik dan daarvoor was,
of daarna als t weer slechter gaat, je hele identiteit is weg, samen met de levenslust.
ik heb niet het idee dat iemand het begrijpt, mits diegene het zelf heeft meegemaakt.
en ik was zo levenslustig.
hoelang duurt deze hel nog?

Elly

2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 75

ik begrijp inmiddels goed hoe ik in deze hel van een burnout ben beland.
ik voel me nergens meer mee verbonden, mijn hele leven is weg, en heb nergens zin meer in.
en.ondertussen zeggen hulpverleners dat je het moet accepteren, opstaan is een hel en het duurt soms wel 2 uur eer lichaam en hoofd weer in staat zijn iets te doen.
van het een op andere moment gaat het lampje uit en ben je emotioneel of doodop.
soms heb ik een moment dat ik denk: hee ik ben er weer, maar geen idee waar ik dan daarvoor was,
of daarna als t weer slechter gaat, je hele identiteit is weg, samen met de levenslust.
ik heb niet het idee dat iemand het begrijpt, mits diegene het zelf heeft meegemaakt.
en ik was zo levenslustig.
hoelang duurt deze hel nog?

Elly hoelang duurt deze hel nog

2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Wil je ook je hart luchten?

+ Mijn verhaal delen


Verhaal 76

ik begrijp inmiddels goed hoe ik in deze hel van een burnout ben beland.
ik voel me nergens meer mee verbonden, mijn hele leven is weg, en heb nergens zin meer in.
en.ondertussen zeggen hulpverleners dat je het moet accepteren, opstaan is een hel en het duurt soms wel 2 uur eer lichaam en hoofd weer in staat zijn iets te doen.
van het een op andere moment gaat het lampje uit en ben je emotioneel of doodop.
soms heb ik een moment dat ik denk: hee ik ben er weer, maar geen idee waar ik dan daarvoor was,
of daarna als t weer slechter gaat, je hele identiteit is weg, samen met de levenslust.
ik heb niet het idee dat iemand het begrijpt, mits diegene het zelf heeft meegemaakt.
en ik was zo levenslustig.
hoelang duurt deze hel nog?

Elly hoelang duurt deze hel nog

2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 77 - Is depressie wel de juiste diagnose?

Hoi, sinds een half jaar kreeg ik door de psychiater de stempel 'depressie' als ziekte. Ik weet echter niet of dit wel de juiste diagnose is, dus deel ik mijn verhaal hier. Een tweetal maanden lang sukkelde ik met enorme werkdruk/stress waardoor ik - in chronologische volgorde- moeilijker kon slapen en eten, tot wanneer zelfs slaappillen en eetlustbevorderende pillen me niet meer hielpen. Voor mij leek dit dus een burn-out, hoewel ik echter ook nergens meer zin in had. Ik moest uiteindelijk opgenomen worden in het ziekenhuis omdat mn slapeloosheid me helemaal deed halluciner en. Daar hebben ze me dan ook (naast zwaardere slaapmedicatie) efexor voorgeschreven. Veel beter voelde ik me daar niet bij. Mijn grootste probleem bleef echter ongewijzigd: het constant nadenken. Ik denk constant na over wat er nu eigenlijk scheelt met mij, tot het extreme toe en dan voel ik ook de drang om dit uit te pluizen op het internet. 'ben ik burn-out of depressief? Ben ik hoogbegaafd /hoogsensitief/autistisch?' (Ik sloeg namelijk een leerjaar over.) Dit zorgt ervoor dat ik nog steeds niet met volle aandacht bij toffe momenten kan genieten. Er is echter geen sprake van angsten of dergelijke. Ik durf en kan alles, maar mijn constante denken belemmert me enorm. 'Zijn er mensen die hiervoor misschien een medicatie weten die dat denken wat kan dempen? Ik kom er zot van en misschien ook depressief. Want als ik van niets meer kan genieten/nergens voldoening uithaal, wat heeft het leven dan nog voor zin? Ik probeer meditatie en dergelijke uit, maar dat is allesbehalve simpel. Alvast bedankt voor de reacties, Jasper.

Jasper

1
2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Beste Jasper,
Ik zou haptonomie aanraden; uit je hoofd en weer contact maken met je lichaam. Klinkt zweverig, is t ook maar ik heb er veel aan.
Je moet uit t oplossingsgericht analytisch denken (want dat kost enorm veel energie) en meer gaan luisteren naar je lichaam en gevoel.

Veel sterkte

Jakob
Reactie:
Hoi Jasper,

Ik sluit me aan bij Jakob. Toch ook echt ademhalingsoefeningen en meditatie doen. Het klinkt inderdaad zweverig, maar het shift jouw zenuwstelsel can ‘fight/flight’ modus, waarin je dus zo onrustig bent, naar de rust modus, waarin je kalmte kan ervaren. Natuurlijk is dit alleen niet dé oplossing, maar wel het perspectief van waaruit het voor mij helpt deze hel op te lossen. Ik herken het overthinken enorm. Zelf ben ik hoogsensitief, en de supplementen LTO3 zou je eens kunnen onderzoeken, geven net wat meer rust. Ik persoonlijk ben een voorstander van natuurlijke supplementen, omdat je daar echt je lichaam mee ondersteunt en uiteindelijk in optimaliteit krijgt. Medicijnen bestrijden je symptomen, maar daarmee pak je het onderliggende probleem niet aan. Saffraan en 5htp supplementen hebben mij erg geholpen bij de depressie die ik door de burn-out had. Ik raad je echt aan daar eens je eigen onderzoek naar te doen (wij analytische overthinkers zijn daar toch goed al in). Succes!

Liefs, Amber

Anoniem

Jouw reactie:



Verhaal 78 - weer grip en inzicht in mijn leven

Na een zware periode met een depressieve partner zat ik er helemaal doorheen. Advies van huisarts om hulp te gaan zoeken.
Op advies van collega bij Germien terecht gekomen. Ik kwam meteen in een warm bad terecht. Nu was het even tijd voor mij, was mezelf wel helemaal kwijt geraakt.
Heb hier erg veel aan gehad voelde dat ik weer grip en inzicht in mijn leven kreeg en weer LUCHT.
Ook heb ik emdr therapie gehad wat is dat iets wonderlijks verbaas me nog elke dag over dat je hier zoveel baat bij kan hebben.
Germien is een geweldige vrouw, begrijpt hoe je je voelt, wat je nodig hebt. Ik weet in ieder geval als ik weer hulp nodig heb dat ik zeker weer door haar geholpen wil worden.

Cliënt bij Labyrinthoss

1
2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
zeker herkenbaar. Ik heb paniekaanvallen en straat vrees er bij. En zo ver gegaan dat ik een bril nu draag door te veel spanningen in mijn hoofd. en te lang doorgewerkt.

Wij zijn niet zielig, maar we zijn de sterkste!!

Daarom gaan wij door deze ellende heen ,omdat wij het aan kunnen!!

S
Reactie:
Heel herkenbaar , 50 jaar gewerkt. Al een hele poos niet in orde niks mee gedaan tot ik in juni 2020 een burn-out kreeg
Last van maag nek hoofd duizeligheid enz
Gaat met ups en downs maar heb nog steeds veel last van nek en schouders en hoofd
Ben nu sinds november uit het werk

Elly

Jouw reactie:



Verhaal 79 - Ik voel me niet gesteund

Hoi allemaal,

Ik zit nu 2 maanden thuis met een burn out. Na het lezen van deze berichten klinkt dat niet lang. Voor mij voelt 't al als een eeuwigheid.. Mijn schuldgevoel en verantwoordelijkheidsgevoel zijn zo sterk aanwezig dat ik steeds weer over mijn grenzen ga.
Ik ben getrouwd en heb een dochter van 2,5. Ze is super leuk, maar ook handenvol. Als ik er voor kies om een, al is het maar een ochtendje, niet mee te gaan naar de speeltuin of whatever, voel ik me zo schuldig.
Als ik dat wel doe op een slechte dag, voel ik me zo ellendig. Krijg hoofdpijn, druk op mijn borst, vreetbuien, voel me depressief en wat nog meer.
Het gevoel hebben van een slechte moeder, partner, vriendin en dochter zijn overvalt me iedere dag.
Daar komt ook nog bij dat mijn man deze week aan gaf dat hij zelf ook soms het gevoel heeft dat het hem soms te veel wordt. Al vind ik dat ik zelf nog heel veel doe, en hij vooral alleen met zijn hobby bezig is, als daar tijd voor is, ipv het huishouden te doen of dingen te regelen. Ik voel me niet gesteund en daardoor krijg ik alleen nog maar meer de druk dat ik zo snel mogelijk moet herstellen, want het is allemaal zo zwaar voor hem.
Hoe gaan jullie om met een partner dat niet zo begripvol is of je niet zo steunt als je had gehoopt?

Aaltje

1
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Hoi Aafje,

Wat vervelend dat je partner aangeeft het lastig te vinden. Ik kan me helemaal voorstellen hoe je je voelt. Mijn verhaal staat hieronder. Verhaal 34 Haha... vraagje heb je een coach? Ik heb zelf een burn out coach via werk en dat is fijn. Ik voelde me ook heel schuldig en nog..... sterkte met alles!

Nicolette

Jouw reactie:



Verhaal 80 - hyperventilatie of burnout?

Hoi allemaal!

Ik ben een studente van 23 jaar die het sinds de lockdown (maart) erg moeilijk heeft. Ik ben altijd wel iemand geweest die over alles piekerde en enorme stress had voor de examens/ op reis gaan... Maar deze symptomen verdwenen dan de volgende dag, nu kamp ik al maanden met dezelfde vervelende symptomen.

Het begon allemaal vóór de lockdown toen ik een kleine prikkel in de keel voelde en dit maar niet over ging. Juist daarna begon de lockdown door de coronavirus, ik kreeg het benauwd en had enorme hartkloppingen toen ik al de maatregelen op het nieuws hoorde.
Ik had het al moeilijk omdat de prikkel niet over ging en ik begon te denken dat ik iets ernstig had. Omdat ze bij de huisarts enkel spoedgevallen zouden behandelen en ik nergens heen kon, heeft dit alles erger gemaakt.
Ik kreeg in de avond geen adem meer, ik werd wakker met ademtekort, een enorme druk op de borst en heel de dag zitten piekeren (er viel ook niets te doen aangezien we allemaal thuis moesten zitten, dus had ik niets om mijn gedachten te verzetten)
Ik begon op het internet te zoeken wat ik allemaal kon hebben en dit hielp helemaal niet, het maakte het zelfs erger.
Ik had met mijn zus hierover gesproken en zei dat ze juist dezelfde symptomen heeft, maar dan op een langere termijn en dat het overspanning is. Dit had ik niet eerder aan gedacht, ik besliste een hyperventilatie test in te vullen op het internet en ik had al de symptomen die daarop kwamen.
Juist voor de zomer was alles wat rustiger en kon ik eindelijk naar de dokter, ondertussen had ik nog die prikkel in de keel en de overspannen nek, zelfs oorpijn.
Dokter zei dat ik geen ontsteking had of iets gelijkaardig en dat de prikkel waarsschijnlijk van de hyperventilatie komt. Ik had het gevoel dat hij het zomaar zei omdat ik de hyperventilatie test had vermeld en verder niets meer heeft onderzocht.
Ik besloot om wat yoga te doen en meditatie en genieten van mijn zomervakantie (naar een plek waar er geen positieve covid patiënten waren, namelijk mijn dorp in spanje). Daar kwam ik zo op rust dat ik amper/ geen symptomen meer had.

Eens ik terugwas van mijn vakantie begon het weer, ook omdat ik had gehoord op het nieuws dat de situatie in België door de Covid verergerd was en voelde me op dat moment veiliger in mijn dorp dan in België.
Nu zijn mijn symptomen niet meer zo erg als in het begin, ik heb een paar dagen een benauwd gevoel, maar dan let ik op mijn ademhaling en gaat het (soms) wat beter. Ik heb dan ook een week of 2 waar ik me perfect voel.
Tijdens die aanvallen krijg ik wel de gedachten dat het met mijn hart te maken heeft en begin ik weer te piekeren. Al weet ik dat de kans klein is dat het aan mijn hart ligt, aangezien ik maar 23 ben en niet rook en geen alcohol drink.

Mijn vraag is: kan hyperventilatie zo een enorme invloed hebben op uw leven? Of lijkt dit meer op een burn-out?

Het is misschien wel handig om te vermelden dat ik in oktober naar de dokter ben gegaan omdat ik 1 week lang dezelfde symptomen had en de dokter zei dat mijn hart prima was en dat ik een paniekaanval had. (door mijn examens)

Nu vind ik het alleen raar dat dit maanden lang duurt, soms denk ik dat ik mijn oude leven niet meer terug zal krijgen.

Marta

1
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Het kan te maken hebben met burnout, maar het lijkt ook wel op een piekerstoornis. Door het piekeren, raak je uitgeput en ervaar je angst. Kun je niet meer goed functioneren en ga je slechter slapen. Door de angst kun je gaan hyperventileren. Je adem zit dan te hoog. Ademhalingsoefeningen kunnen helpen. Misschien verstandig om nog een keer naar je huisarts te gaan en het te bespreken. De klachten moeten serieus genomen worden. Helemaal als je al altijd veel piekert.

Miep

Jouw reactie:



Wil je ook je hart luchten?

+ Mijn verhaal delen


Verhaal 81 - Nu ik de verhalen hier gelezen heb...

Ik dacht wat heb ik, ik kom niet vooruit na de verhalen gelezen te hebben op deze site weet ik het zeker” ik heb een burn-out” en mijn werkgever verwacht dat ik kom werken dus de bond ingeschakeld dus nog een probleem erbij.in februari al in de ziektewet geweest vanwege burn-out klachten en weer veel te snel begonnen .
Ik vind het schandalig hoe werkgevers met hun personeel omgaan het lijkt mij beter meer te doen aan preventie.
Merk dat ik teveel over mijn grens ben gegaan en ook HSP heb dus dubbel op
Kom mijn bed niet uit hele lichaam doet zeer, loop vaak te huilen terwijl ik altijd sterk ben ongelofelijk dat dit gebeurt, zelfs dit schrijven kost moeite.
Dus ik wacht eerst de afspraak bedrijfarts af, maar daar ben ik ook bang voor dat hij mij niet serieus neemt heeft iemand een tip.
Voor anderen die dit herkennen veel succes ermee, zoek aub hulp.
Groet Inge

Inge

1
2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Hoi Claudia,

Zo te lezen zijn het inderdaad klachten van overspannen zijn, zeker je schouders en nek als je daar teveel last van hebt heeft dat weer consequenties voor andere lichaamsdelen, maar ben natuurlijk geen arts.
Ik zou een goede coach zoeken en verder op internet kijken.
Zo te lezen wil je niet toegeven aan een burn-out, ik nl. Ook niet, maar zit er middenin.
Ik wens je veel sterkte want het is vervelend als je klachten hebt en niet weet waar het vandaan komt.

Groet van Inge

Inge
Reactie:
Zeer herkenbaar, Claudia. Ik nam mijzelf niet serieus en daardoor was ik constant bang niet serieus genomen te worden.
Je hoeft niet meer of minder te zeggen tegen de huisarts of bedrijfsarts dan hoe je je voelt. Want dat is wat het is. En weet dat het ontzettend veel tijd kost. Accepteer dat wat is, vecht er niet tegen. Wees lief voor jezelf.
Veel sterkte!

Elise

Jouw reactie:



Verhaal 82 - Hopelijk gaat de cognitieve therapie helpen om anders te denken

Sinds juni 2020 zit ik thuis met een burnout. De eerste weken rustig aan gedaan, maar helaas is er geen vervanger die mijn werk kent. Dus bleef dit dan ook doen. Met zenuwen en angst zat ik achter mijn laptop en gaf mezelf schouderklopjes als ik het werk af had. Na een paar weken, leek het wel of ik door aan het draaien was. Van de 1 op de andere dag, totaal geen rust meer in mijn lijf. Kon alleen maar op bed liggen en slapen ho maar! Telkens maar een paar uurtjes. Het gezij moest ook doorgaan. Dus toch maar de schouders eronder, maar voelde me helemaal leeg van binnen. Van een altijd hardwerkende vrouw die alles aan leek te kunnen, waa ik nu een wrak. Tv kijken lukte niet. Te veel prikken en alles betrok ik op mijzelf. Tot het moment dat ik wel hele rare gedachtes kreeg, die ik vervolgens niet kon stoppen. Wers gewoon bang van mijzelf...dus naar de dokter en die stuurde mij door naar ggz. Daar kennen ze geen burnout. Dus er werd een label depressie aan gehangeb. Er werd gestart met een behandeling. Zsm weer actief worden en dag structuur aanbrengen. Nu moet ik zeggen dat ik niet in bed kan liggen of rustig op de bank. Dus ik ging toch meer doen. Intussen stond ik op de wachtlijst voot cognitieve therapie, maar dat kon maanden duren! Dus ik modderen maar aan. Mijn stemming leek steeds slechter te worden. Had wel medicatie om te slapen, maar verder niks. En hop daar kreeg ik weer een gigantische terugval, omdat ik veel te veel deed. En dan kom je in een spiraal dat je denkt dat het nooit meer goedkomt! Inmiddels gestart bij de psycholoog. 1e gesprek kreeg ik al een spiegel voor gehouden. Ik wil het allemaal te goed doen voor een ander, maar vergeet dan eigenlijk mijzelf. Iets wat ik in mijn jeugd aangeleerd heb. Moest toch echt even afstand doen van het werk. Het mag niet mijn probleem zijn! Zo gezegd zo gedaan....maar voel me er nu super rot door. Baas legt het probleem ook weer terug bij mij. Hij vraagt gewoon of ik iemand nu in kan leren....Hoe dan? Nu komt hij met een oplossing waar ik niet achter sta. Maar dat moet ik loslaten. Het is zijn probleem en zijn keuze...maar ja, het blijft bij mij knagen, omdat het geen oplossing is....en ik weet dat dit nooit gaat lukken. Er zijn door mij handleidingen gemaakt, maar dan moet je het programma kennen en moet je kennis hebben van loonadministratie. En dat ontbreekt. Met andere woorden...ik maak me er druk om en dat staat mijn herstel nu in de weg. Overigens heeft de psych de diagnose burnout en een piekerstoornis. Nou ik pieker er idd op los....en vind zo ook geen rust. Hopelijk gaat de cognitieve therapie helpen om mij anders te laten denken. Die negatieve gedachten zuigen soms enorm. Ik kan op allr fronten nu niet mijzelf zijn en dat knaagt. Ben vooral streng naar mijzelf.. moet nu eigenlijk lief zijn, maar ben het niet. Verder veel last van een drukkend gevoel bovenop schedel. Voelt zwaar. Het leveb om te overleven nog zwaarder. Pffff wanneer kom ik weer in de posoroeve flow? Hoe houdt men dit jaren vol???.

Anoniem

1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 83 - Wanneer erg genoeg om ziek te melden?

Wanneer hebben jullie het besluit genomen om je ziek te melden op je werk? Wanneer zijn je klachten ernstig genoeg om te denken tot hier en niet verder? Het voelt alsof ik mijzelf aanstel, maar mijn hoofd is een grote chaos, ik kan niet meer.

Anoniem

1
6
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Als je dit al dénkt ben je al over je grenzen heen!
Dus: ziek melden. Neem jezelf serieus!!
Sterkte 💪🏼

Elise
Reactie:
Ik heb me ziekgemeld toen ik realiseerde dat ik de 8 uur per dag werken niet meer redde.

M’n psycholoog vroeg: “hoeveel uur denk je dat je zonder problemen kan werken met genoeg pauzes?”
Toen ik 3-5 uur zei, dacht ik: “oké ik kan niet doen waar ik voor betaald word.” En was de beslissing duidelijk.

Mv1234
Reactie:
Begrijp je gevoel zo goed

Sebastiaan
Reactie:
Hoi,

Het moment dat ik moest besluiten om mij ziek te melden was het moment dat ze thuis 112 wilde bellen; ik had hevige hartkloppingen, alsof mijn hart uit mijn borstkast zou springen..
De realisatie kwam dat ik al maanden signalen van mijn lijf had gemist..
Kortom; meld je OP TIJD ZIEK!
Ik deed dat dus te laat en zit nu nog midden in de burnout..
Neem jezelf serieus.
Sterkte 😘

Denise
Reactie:
Wat met een partner die zich niet ziek wilt melden? Die te veel verantwoordelijkheidszin heeft en vind dat ze zou overdrijven als ze zou stoppen met werken? Wachten tot het te laat is lijkt me geen optie...

Eline
Reactie:
De laatste jaren steeds oververmoeid van mijn werk gekomen. De weekends dienden steevast om bij te slapen ondanks het feit dat ik 7 jaar geleden 4/5 begon te werken veranderde er niet veel aan de situatie. Vorig jaar in de zomer een groot project gedaan op het werk daarna 3 weken verlof genomen om te slapen. In het najaar enkele kleinere maar complexe projecten gedaan rond de middag was ik fysiek en mentaal al doodmoe.Slapen deed ik niet meer. Alle dagen diaree voor ik naar het werk ging meestal 2x naar de wc. Al jaren last van lage rug, nek, schouderpijnen die nog begonnen te verergeren. In maart kon het echt niet meer, een week verlof genomen.....om te slapen. Doodmoe, er waren dagen dat ik amper het bed uitkwam. De week erop terug gaan werken. Niet meer kunnen slapen, s'nachts opstaan om over te geven. Misselijk worden van vermoeidheid overdag. De twee laatste dagen dat ik gaan werken ben stond ik s,ochtend op weg naar mijn werk met mijn fiets in de hand over te geven misselijk van vermoeidheid. De volgende maandag ben ik niet meer gaan werken...

Pros

Jouw reactie:



Verhaal 84 - Ik wil zo graag weer verder met mijn oude leven

Eind 2019 is een achtbaan in m'n leven begonnen met een scheiding na een lange relatie. Net het huis verbouwd en ik dacht dat we de stap naar een kindje zouden zetten. Dat kreeg dus een heel andere wending. In de maanden daarna druk op het werk naast het regelen van de scheiding. Vervolgens vrij vlot in een nieuwe relatie gerold. April/Mei 2020 begon ik slechter te slapen ik dacht bindingsangst oid. Uiteindelijk merkte ik begin juni dat het niet meer ging en heb ik me ziek gemeld. Na 3 weken thuis alweer begonnen met opbouwen van uren. Ik ben met licht werk begonnen, toch al snel weer met complexer werk aan de slag gegaan, terwijl ik merkte dat het eigenlijk niet goed lukte en te veel energie koste. Uit angst voor ontslag (ik had mezelf het e.e.a. wijsgemaakt) door blijven gaan en daarbij nog een gesprek met leidinggevenden waar ik van slag van raakte. Kort daarna heb ik ook de relatie kort verbroken. Gestart met gesprekken bij een Psychiater, maar praten hielp onvoldoende om mijn gedachten om te buigen. Ik kon niet meer.
Medio / Eind september ging het snel bergafwaarts angstklachten namen erg toe (trillen, koude voeten, sterke/snelle hartslag, spierspanning, raar branderig gevoel in m'n hoofd) en ik begon allerlei dingen aan mezelf te merken.
Typfouten namen toe, m'n geheugen werd slechter (niet alleen korte termijn, maar ook andere zaken kan ik me moeilijker of soms niet herinneren), m'n zicht werd wat waziger (nog steeds last van), kom soms niet op woorden en zelfs fijne motoriek werkt minder goed dan voorheen. Heb ook in de supermarkt een keer achter een kar van iemand anders gestaan. Hobbies zoals gamen en mountainbiken kan ik momenteel amper door overprikkeling / beperkte conditie. Wel wandel ik elke dag.
Bij een kerkelijke bijeenkomst waar muziek werd gespeeld door een bandje (versterkt) raakte ik overprikkeld en ben ik hyperventilerend en huilend de kerk uitgerend om weer tot rust te komen.

Inmiddels (nu eind november) ben ik 4 weken geleden gestart met Sertraline en merkte ik na 2 weken (25 mg) gelukkig al wat verbetering in m'n stemming en wat afzwakking van m'n angstklachten. Ik zit nu 2 weken op 50mg en hoop op verdere verbetering. Ik slaap nog steeds maar tot een uur of 5 sochtends (inslapen met 5mg Zolpidem doe ik al 3 maanden), maar dat is al meer dan een maand geleden.
Werken gaat nog steeds amper maar ik kan me wel wat beter concentreren op algemene dagelijkse dingen en heb wat meer plezier in dingen. De voelbare hartslag is nog de hele dag aanwezig. Spierspanning ervaar ik de ene dag meer dan de andere.
Op sommige momenten ben ik emotioneel omdat ik weinig voorruitgang merk en zo graag weer verder wil met m'n oude leven van lekker wekker, sporten en dergelijke. Ik mis het het verschrikkelijk. Ook heb ik het er moeilijk mee dat ik medicatie nodig heb om de boel een beetje onder controle te krijgen en de weg naar boven verder op te pakken (want daar ben ik mee bezig!)

Gelukkig zijn er diverse mensen in m'n omgeving die er voor me zijn en hoef ik niet alle dagen alleen door te brengen.

John

1
2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Ik ben na een stressvolle periode overspannen thuis. Lange tijd veel stress gehad. Ineens lean ik erachter dat ik een actual zaken uit mijn verleden kwijt ben uit mijn geheugen. Sinds die tijd gaat het bergafwaarts. Wat ik eerst iets kwijt was heb ik nu een hele waslijst aan geheugenproblemen en voel ik me regelmatig verward. Dit is mijn verhaal:


Eind zomer 2017 ben ik gestart met hardlopen. Zo'n 3x in de week. Mijn vader die veel overgewicht heeft wilde graag afvallen dus toen ben ik samen met hem gaan sporten op de sportschool 2x per week. In het eerste kwartaal van 2018 viel het me op dat ik bij omhoog kijken wat trilling voelde in mijn nek. Daar maakte wel druk om, maar niks mee gedaan. Een tijdje later kreeg ik last van spiertrekkingen op willekeurige plekken. Ik ben toen gestopt met sporten. Ik dacht dat ik mijn spieren  overbelast had. Ik ben toen ook naar een neurolog geweest. Die deed en paar "standaard" onderzoekje maar kon niks vinden. Een tijdje later toen de spiertrekkingen erger werden begon ik me echt zorgen te maken en ben nogmaals. Ik was bang Parkinson te hebben en ben toen halverwege  voor een second opinion naar een andere Neuroloog gegaan voor onderzoek. Hier werd echt op trillingen gemeten met een speciaal apparaat. Daar kwam niks uit.  Ik maakte me wel echt zorgen, maar probeerde het naast me neer te leggen. Eind 2019 ging het steeds slechter met mijn oudste dochter op school. Mijn dochter werd gepest en veel van de stress die zij daardoor had werd this afgereageerd. Dit gaf erg veel extra stress en zorgde voor de nodige discussies in huis. Dit verhoogde uiteraard ook mijn stress. Rond deze tijd kreeg ik veel last van pijn in mijn maagstreek. Ik heb toen veel onderzoeken gehad. Echo's, gastroscopie. Dit gaf nog meer stress. Men kon niet vinden wat het was. Ondertussen maakte ik me steeds meer zorgen om mijn dochter, want het ging steeds slechter op school. Ik kreeg ook steeds meer last van mijn spieren en het was me opgevallen dat ik af en toe tijdens oplopende discussies met mijn dochter ineens kwijt was waar de discussie nou precies over gingen. Mijn angst voor Parkinson sluimerde nog steeds op de achtergrond en aangezien ik dacht dat Parkinson bijna altijd gevolgd werd door Alzheimer ging ik opnieuw naar de neuroloog. Deze verwees me door naar de top-neuroloog op dit gebied in Groningen. Dat een gesprek gehad en wat testjes, maar volgens haar niks aan de hand. Dit was in oktober 2019. Ik besloot het te laten rusten. In die tijd ging ik een keer met mijn dochter naar een grote zandkuil in een bos. Mijn dochter daagde me uit zo snel mogelijk er omheen te rennen. Ik deed te gek. Werd heel duizelig en kreeg wat ik nu denk dat een paniekaanval was. Hierna heb ik nog 2x zo'n aanval gehad en ik durfde met moeite nog ergens alleen met de auto naar toe. Bang voor een aanval. Achteraf gezien was ik toen al overspannen. In februari gebeurde er iets traumatisch waardoor ik volledig doordraaide. Ik bleef hier maar over piekeren. Elke dag was ik hiermee bezig. Volop tijd om te piekeren, want Corona was intussen uitgebroken en mijn bedrijf aan huis kwam hierdoor ook tot een halt. Maakte me elke dag vreselijk zorgen vanwege dat trauma en daar kwam Corona ook nog eens bovenop. Veel extra stress, kinderen online lessen, wat niet lekker liep. Oudste dochter nog verder in de stress. En toen kwam ik er ineens achter dat ik bepaalde dingen niet meer wist. Dingen als de geboorte van mijn 2e dochter, hoe de kinderkamer van mijn dochter er vroeger uit zag, dat de schildpadden vroeger ook op de logeerkamer gestaan hadden. Ik praatte er met de dokter over, maar die gaf het op stress.  Ergens april vergat ik zoveel dat ik overtuigd was Alzheimer te hebben. Ik werd depressief. Ik ging hele dagen op de bank zitten. Dag in dag uit. Zeker dat ik afscheid moest gaan nemen van mijn gezin. Ik kreeg veel lichamelijke problemen met mijn sporten door het stilzitten waardoor ik me nog meer druk maakte. Zoveel krachtverlies dat ik bang was in een rolstoel te komen. 1 julli een hersenscan laten doen en een neuro psychologysche test gedaan. Uitkomst was dat ik geen Alzheimer had. Maar mijn geheugen is intussen steeds minder en een minder geworden en de stress steeds hoger. Ontussen kan ik bijna niks meer onthouden, maar mijn omgeving blijft zeggen dat het stress is een geen Alzheimer. Het leven voelt alsof het niet echt gebeurd en ik ben heel vaak overstuur, want overtuigd van Alzheimer. Hier een opsomming van een aantal dingen die me regelmatig overkomt:


Veel algemene kennis kwijt. Zaken van vroeger en zaken op kortere termijn.


Gesprekken moeilijk kunnen volgen. Soms na enkele zinnen de draad al kwijt zijn. 


Iets lezen/schrijven, afgeleid en dan niet meer weten waar ik gebleven was of wat ik wilde schrijven.


Geen of met heel veel moeite opsomming van enkele woorden/namen/korte teksten kunnen onthouden.


Iets willen zeggen/opzoeken/ doen en het ineens kwijt zijn.


Met enige regelmaat na moeten denken over mij wel bekende woorden en namen in gesprekken. Bijv. iets willen zeggen over je pols en niet op het woord pols kunnen komen. Wel de persoon kennen, niet op de naam komen. Soms komt het vrij vlot, soms echt later. Namen komen soms helemaal niet, dan moet ik vragen. Tig BN'ers ken ik, maar kom gewoon niet of niet meteen op de naam.


Mij wel bekende woorden komen soms toch ineens vreemd voor qua schrijven. Ik twijfel regelmatig how iets te schrijven. Moet ligt met ch of met een g? Moet zegt met ch of g? Dat had ik eerder niet.


Geen echt goed beeld in mijn hoofd kunnen vormen van de gezichten van familieleden en mensen die ik ken. Wel altijd herkenning als ik ze zie.


Veel vergeten op korte alswel lange termijn. Soms iets zien (bijv. de tijd op een klok) en enkele seconden later het niet meer weten. Iets doen en paar sec. Mijn rits dichtdoen en paar sec later ma afvragen of ik mijn rits wel dichtgedaan heb.


Niks meer kunnen reconstrueren ouder dan 1 dag. Wel flarden weten, maar echt geen dag kunnen reconstrueren. Soms enkele uren na het feit al niet meer weten dat ik met mijn vrouw en de hond gewandeld heb of wat wie ik tegengekomen ben.


Soms niet kunnen onderscheiden van geluiden. Bijv. cirkelzaag en slijptol op afstand.  Niet kunnen plaatsen waar een geluid op afstand vandaan komt (richting). Beiden vroeger zeer eenvoudig.


Telkens weer over (soms dezelfde) woorden moeten nadenken hoe je ze ook alweer spelt. Dingen als ineens de neiging om het woord "ze" als "se" te schrijven, maar dan iets later door hebben dat dit niet klopt.


Iets na veelvuldig herhalen onthouden via ezelsbruggetje en toch een paar uren/dagen later weer kwijt zijn.


Ik voel me de laatste tijd verward. Bijvoorbeeld als ik schoenen voor wandelen en gewone schoenen zie naast elkaar moet ik nadenken welke ik moet hebben, terwijl ik dat zou moeten weten. Dat ik eerst even na moet denken waar op mijn telefoon een icoontje staat waarvan ik weet dat hij op 1e pagina staat.


Ik vind informatie heel snel te veel. 

Ik kan dingen niet goed op een rijtje zetten. Weet niet wat waar op mijn lijstje staat.


Laatste tijd steeds meer nadenken over heel simpele dingen. Denken gaat constant moeizamer.


Het is soms net of dit allemaal niet echt is.


Laatste tijd heb ik vaak verkeerde woorden in hoofd. Wil het woord afdeling in een zin zeggen en dat zeg ik ook, maar denk dan het woord afbeelding.


Laatste tijd elke ochtend in bed gaan al mijn gedachten door elkaar heen. Heel veel niet logische zinnen. Geen samenhangend verhaal. Heel af en toe komen er niet bestaande woorden tussendoor. Heb er geen controle over. Soms denk ik dingen en dan ineens heb ik door dat het echt onzin is. Als ik uit bed ga gaat dat weg.


Bijna alles wat ik wegleg wat niet op een vaste plaats ligt weet ik niet meer te vinden.


Eigenlijk ben ik heel vaak iets kwijt als ik het net gedaan heb.

Laatste tijd ook vaker verward.
Enkele voorbeelden;

Gisteren: Ik wil de luxaflex opendraaien. Dit is al maanden naar links draaien, toch probeer ik naar rechts te draaien en als ik merk dat dat niet gaat denk ik hij moet toch echt rechtsom, om er 2 sec later achter te komen dat het toch linksom moet. Waarom geven mijn hersenen het signaal van rechtsom? Ik zou dat moeten weten.

Vandaag: ik ben al een tijd wakker, maar ben blijven liggen malen in bed. Ik zie on de douche een insect dat ik naar buiten wil doen. Daarvoor moeten de lamellen omhoog. Die lamellen hebben we al jaren en dit type werkt overal hetzelfde. Vervolgens ben ik zo'n 2 sec in de war en kijk eerst naar links naar het draaistokje en dan naar rechts naar het touwtje en weet heel even niet wat te doen. Dan bedenk ik me dat ik het touwtje moet hebben.

Ik vind die verwarring erg angstaanjagend en wil het mijn vrouw vertellen. Ik begin te vertellen en kom bij het gedeelte waar ik de lamellen omhoog will doen. Dan raak ik weer kort in de war. Wou ik de lamellen nou omhoog doen met het touwtje of wou ik ze kantelen met het stokje? Kort nadenken. Ik wou de lamellen omhoog. Maar vanwaar de verwarring?

Ik wil nogmaals aan mijn vrouw precies uitleggen wat er nu gebeurde. Dan raak ik weer kort in de war met exact dezelfde vraag als die ik net voor mezelf beantwoord heb: Wou ik de lamellen nou omhoog doen met het touwtje of wou ik ze draaien met het stokje? Weer kort nadenken. En het juiste antwoord is er weer.

En datzelfde overkomt me zo nog een derde keer als ik overstuur raak en nogmaals een poging doe.

Met lichtknopjes heb ik het soms ook. Zie dat die naar beneden geschakeld is en toch geven mijn hersenen door je moet naar beneden drukken. Waarom kort dat signaal. Ik doe het uiteindelijk wel goed.

Als ik door ons park loop en ik loop terug. Dan moet ik het 2e zijweggetje rechts pakken. Het eerste weggetje en het 2e lijken inderdaad iets op elkaar. Toen ik nog gezond was haalde ik ze ook wel eens door elkaar. Maar nu moet ik bij het tweede weggetje telkens weer kijken of dit het eerste weggetje is. Als ik eenmaal bij het eerste weggetje ben komt soms even dat gevoel dat ik het verkeerde weggetje heb. Dit overkomt me nu al enkele dagen.

Dat samen met dat ik zo ongelooflijk veel vergeet maakt dat ik als maar banger voor Alzheimer wordt en me alsmaar verwarder voel, terwijl Dokter, Neuroloog en mijn vrouw maar blijven zeggen dat het ligt aan de stress en aan het het slaaptekort dat ik nu al ruim een half jaar heb.

Hebjij ook ervaring met dergelijke verwarring?

Mijn huisarts en een psycholoog die ik eens sprak zeggen dat dit stress kan zijn, maar ik ben zoveel geheugen kwijt. Ik blijf gewoon bang voor Alzheimer.

Floris D.
Reactie:
Hoi Floris,

Ik herken dit ook heel erg. Ben nog maar 24, zit 9 maanden in burn out. Lees eens over wat chronische stress met je hippocampus doet (stuk brein wat verantwoordelijk is voor geheugen / concentratie). Dan kun je je er misschien bij neerleggen dat het inderdaad echt stress is! Dat stukje brein verschrompelt namelijk letterlijk. Je krijgt minder verbindingen in dat hersendeel. Het is wel omkeerbaar, maar daarvoor moet je logischerwijs wel uit die stressmodus komen en juist goede dingen doen. Meditatie en beweging staan op nummer 1 om dit te herstellen.

Liefs

Amber

Jouw reactie:



Verhaal 85 - Ik ben ten einde raad

Hallo allemaal,

Eigenlijk voel ik me ten einde raad..
ik ben nu sinds april 2019 ziek (het is nu december 2020) met een tussenpauze van een half jaar waarin ik me voelde alsof ik de hele wereld weer aan kon. Maar juni dit jaar ging alles weer mis. Ik was OP ik kon niet meer ik belde mijn vader (tevens mijn baas) op en ik zei tegen hem dat ik niet meer kon. Hierdoor kreeg ik hyperventilatie. Het gekke was. Op dat molent kon ik nog dingen doen.. ik ging nog naar het pretpark, ik speelde escaperooms. Maar het lijkt wel dat het steeds erger en erger word! Het voelt soms alsof ik gek word. Ik voel me ‘wazig’ en enorm licht in mn hoofd. Ik zit veel alleen, wat mij ook somber en nutteloos laat voelen.. ik ga naar fysio’s die zeggen dat ik er ‘alleen’ voor sta, psycholoog die vind dat ik ‘uitbehandeld’ ben. Huisartsen die niet zo goed weten wat te doen.. ik ben na mijn gevoel ten einde raad.

WIE HEEFT TIPS?

Tim

1
2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Al medicatie geprobeerd? Kan je net dat steuntje in de rug geven!

Jenny
Reactie:
Ik adviseer een goede therapeut.

Bontje

Jouw reactie:



Wil je ook je hart luchten?

+ Mijn verhaal delen


Verhaal 86 - Geheugenverlies door stress

Ik heb na een lange periode van externe stress veel problemen met geheugenverlies, waardoor ik erg bang ben voor Alzheimer, maar scan en neuro psychologysche test gaven aan dat het geen Alzheimer is. Ik ben vaak erg gespannen, maar ook op momenten dat ik rustig ben (qua gevoel) overkomen me ook rare dingen. Een paar voorbeelden:

Gisteren: Ik wil de luxaflex opendraaien. Dit is al maanden naar links draaien, toch probeer ik naar rechts te draaien en als ik merk dat dat niet gaat denk ik hij moet toch echt rechtsom, om er 2 sec later achter te komen dat het toch linksom moet. Waarom geven mijn hersenen het signaal van rechtsom? Ik zou dat moeten weten.

Vandaag: ik ben al een tijd wakker, maar ben blijven liggen malen in bed. Ik zie on de douche een insect dat ik naar buiten wil doen. Daarvoor moeten de lamellen omhoog. Die lamellen hebben we al jaren en dit type werkt overal hetzelfde. Vervolgens ben ik zo'n 2 sec in de war en kijk eerst naar links naar het draaistokje en dan naar rechts naar het touwtje en weet heel even niet wat te doen. Dan bedenk ik me dat ik het touwtje moet hebben.

Ik vind die verwarring erg angstaanjagend en wil het mijn vrouw vertellen. Ik begin te vertellen en kom bij het gedeelte waar ik de lamellen omhoog will doen. Dan raak ik weer kort in de war. Wou ik de lamellen nou omhoog doen met het touwtje of wou ik ze kantelen met het stokje? Kort nadenken. Ik wou de lamellen omhoog. Maar vanwaar de verwarring?

Ik wil nogmaals aan mijn vrouw precies uitleggen wat er nu gebeurde. Dan raak ik weer kort in de war met exact dezelfde vraag als die ik net voor mezelf beantwoord heb: Wou ik de lamellen nou omhoog doen met het touwtje of wou ik ze draaien met het stokje? Weer kort nadenken. En het juiste antwoord is er weer.

En datzelfde overkomt me zo nog een derde keer als ik overstuur raak en nogmaals een poging doe.

Met lichtknopjes heb ik het soms ook. Zie dat die naar beneden geschakeld is en toch geven mijn hersenen door je moet naar beneden drukken. Waarom kort dat signaal. Ik doe het uiteindelijk wel goed.

Als ik door ons park loop en ik loop terug. Dan moet ik het 2e zijweggetje rechts pakken. Het eerste weggetje en het 2e lijken inderdaad iets op elkaar. Toen ik nog gezond was haalde ik ze ook wel eens door elkaar. Maar nu moet ik bij het tweede weggetje telkens weer kijken of dit het eerste weggetje is. Als ik eenmaal bij het eerste weggetje ben komt soms even dat gevoel dat ik het verkeerde weggetje heb. Dit overkomt me nu al enkele dagen.

Dat samen met dat ik zo ongelooflijk veel vergeet maakt dat ik als maar banger voor Alzheimer wordt en me alsmaar verwarder voel, terwijl Dokter, Neuroloog en mijn vrouw maar blijven zeggen dat het ligt aan de stress en aan het het slaaptekort dat ik nu al ruim een half jaar heb.

Hebben mensen ervaring met dergelijke verwarring?

Floris D.

1
3
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Herkenbaar heb ik ook gehad. allemaal stress!!!!!

Anoniem
Reactie:
Ik ben na een stressvolle periode overspannen thuis. Lange tijd veel stress gehad. Ineens lean ik erachter dat ik een actual zaken uit mijn verleden kwijt ben uit mijn geheugen. Sinds die tijd gaat het bergafwaarts. Wat ik eerst iets kwijt was heb ik nu een hele waslijst aan geheugenproblemen en voel ik me regelmatig verward. Dit is mijn verhaal:


Eind zomer 2017 ben ik gestart met hardlopen. Zo'n 3x in de week. Mijn vader die veel overgewicht heeft wilde graag afvallen dus toen ben ik samen met hem gaan sporten op de sportschool 2x per week. In het eerste kwartaal van 2018 viel het me op dat ik bij omhoog kijken wat trilling voelde in mijn nek. Daar maakte wel druk om, maar niks mee gedaan. Een tijdje later kreeg ik last van spiertrekkingen op willekeurige plekken. Ik ben toen gestopt met sporten. Ik dacht dat ik mijn spieren overbelast had. Ik ben toen ook naar een neurolog geweest. Die deed en paar "standaard" onderzoekje maar kon niks vinden. Een tijdje later toen de spiertrekkingen erger werden begon ik me echt zorgen te maken en ben nogmaals. Ik was bang Parkinson te hebben en ben toen halverwege voor een second opinion naar een andere Neuroloog gegaan voor onderzoek. Hier werd echt op trillingen gemeten met een speciaal apparaat. Daar kwam niks uit. Ik maakte me wel echt zorgen, maar probeerde het naast me neer te leggen. Eind 2019 ging het steeds slechter met mijn oudste dochter op school. Mijn dochter werd gepest en veel van de stress die zij daardoor had werd this afgereageerd. Dit gaf erg veel extra stress en zorgde voor de nodige discussies in huis. Dit verhoogde uiteraard ook mijn stress. Rond deze tijd kreeg ik veel last van pijn in mijn maagstreek. Ik heb toen veel onderzoeken gehad. Echo's, gastroscopie. Dit gaf nog meer stress. Men kon niet vinden wat het was. Ondertussen maakte ik me steeds meer zorgen om mijn dochter, want het ging steeds slechter op school. Ik kreeg ook steeds meer last van mijn spieren en het was me opgevallen dat ik af en toe tijdens oplopende discussies met mijn dochter ineens kwijt was waar de discussie nou precies over gingen. Mijn angst voor Parkinson sluimerde nog steeds op de achtergrond en aangezien ik dacht dat Parkinson bijna altijd gevolgd werd door Alzheimer ging ik opnieuw naar de neuroloog. Deze verwees me door naar de top-neuroloog op dit gebied in Groningen. Dat een gesprek gehad en wat testjes, maar volgens haar niks aan de hand. Dit was in oktober 2019. Ik besloot het te laten rusten. In die tijd ging ik een keer met mijn dochter naar een grote zandkuil in een bos. Mijn dochter daagde me uit zo snel mogelijk er omheen te rennen. Ik deed te gek. Werd heel duizelig en kreeg wat ik nu denk dat een paniekaanval was. Hierna heb ik nog 2x zo'n aanval gehad en ik durfde met moeite nog ergens alleen met de auto naar toe. Bang voor een aanval. Achteraf gezien was ik toen al overspannen. In februari gebeurde er iets traumatisch waardoor ik volledig doordraaide. Ik bleef hier maar over piekeren. Elke dag was ik hiermee bezig. Volop tijd om te piekeren, want Corona was intussen uitgebroken en mijn bedrijf aan huis kwam hierdoor ook tot een halt. Maakte me elke dag vreselijk zorgen vanwege dat trauma en daar kwam Corona ook nog eens bovenop. Veel extra stress, kinderen online lessen, wat niet lekker liep. Oudste dochter nog verder in de stress. En toen kwam ik er ineens achter dat ik bepaalde dingen niet meer wist. Dingen als de geboorte van mijn 2e dochter, hoe de kinderkamer van mijn dochter er vroeger uit zag, dat de schildpadden vroeger ook op de logeerkamer gestaan hadden. Ik praatte er met de dokter over, maar die gaf het op stress. Ergens april vergat ik zoveel dat ik overtuigd was Alzheimer te hebben. Ik werd depressief. Ik ging hele dagen op de bank zitten. Dag in dag uit. Zeker dat ik afscheid moest gaan nemen van mijn gezin. Ik kreeg veel lichamelijke problemen met mijn sporten door het stilzitten waardoor ik me nog meer druk maakte. Zoveel krachtverlies dat ik bang was in een rolstoel te komen. 1 julli een hersenscan laten doen en een neuro psychologysche test gedaan. Uitkomst was dat ik geen Alzheimer had. Maar mijn geheugen is intussen steeds minder en een minder geworden en de stress steeds hoger. Ontussen kan ik bijna niks meer onthouden, maar mijn omgeving blijft zeggen dat het stress is een geen Alzheimer. Het leven voelt alsof het niet echt gebeurd en ik ben heel vaak overstuur, want overtuigd van Alzheimer. Hier een opsomming van een aantal dingen die me regelmatig overkomt:


Veel algemene kennis kwijt. Zaken van vroeger en zaken op kortere termijn.


Gesprekken moeilijk kunnen volgen. Soms na enkele zinnen de draad al kwijt zijn.


Iets lezen/schrijven, afgeleid en dan niet meer weten waar ik gebleven was of wat ik wilde schrijven.


Geen of met heel veel moeite opsomming van enkele woorden/namen/korte teksten kunnen onthouden.


Iets willen zeggen/opzoeken/ doen en het ineens kwijt zijn.


Met enige regelmaat na moeten denken over mij wel bekende woorden en namen in gesprekken. Bijv. iets willen zeggen over je pols en niet op het woord pols kunnen komen. Wel de persoon kennen, niet op de naam komen. Soms komt het vrij vlot, soms echt later. Namen komen soms helemaal niet, dan moet ik vragen. Tig BN'ers ken ik, maar kom gewoon niet of niet meteen op de naam.


Mij wel bekende woorden komen soms toch ineens vreemd voor qua schrijven. Ik twijfel regelmatig how iets te schrijven. Moet ligt met ch of met een g? Moet zegt met ch of g? Dat had ik eerder niet.


Geen echt goed beeld in mijn hoofd kunnen vormen van de gezichten van familieleden en mensen die ik ken. Wel altijd herkenning als ik ze zie.


Veel vergeten op korte alswel lange termijn. Soms iets zien (bijv. de tijd op een klok) en enkele seconden later het niet meer weten. Iets doen en paar sec. Mijn rits dichtdoen en paar sec later ma afvragen of ik mijn rits wel dichtgedaan heb.


Niks meer kunnen reconstrueren ouder dan 1 dag. Wel flarden weten, maar echt geen dag kunnen reconstrueren. Soms enkele uren na het feit al niet meer weten dat ik met mijn vrouw en de hond gewandeld heb of wat wie ik tegengekomen ben.


Soms niet kunnen onderscheiden van geluiden. Bijv. cirkelzaag en slijptol op afstand. Niet kunnen plaatsen waar een geluid op afstand vandaan komt (richting). Beiden vroeger zeer eenvoudig.


Telkens weer over (soms dezelfde) woorden moeten nadenken hoe je ze ook alweer spelt. Dingen als ineens de neiging om het woord "ze" als "se" te schrijven, maar dan iets later door hebben dat dit niet klopt.


Iets na veelvuldig herhalen onthouden via ezelsbruggetje en toch een paar uren/dagen later weer kwijt zijn.


Ik voel me de laatste tijd verward. Bijvoorbeeld als ik schoenen voor wandelen en gewone schoenen zie naast elkaar moet ik nadenken welke ik moet hebben, terwijl ik dat zou moeten weten. Dat ik eerst even na moet denken waar op mijn telefoon een icoontje staat waarvan ik weet dat hij op 1e pagina staat.


Ik vind informatie heel snel te veel.

Ik kan dingen niet goed op een rijtje zetten. Weet niet wat waar op mijn lijstje staat.


Laatste tijd steeds meer nadenken over heel simpele dingen. Denken gaat constant moeizamer.


Het is soms net of dit allemaal niet echt is.


Laatste tijd heb ik vaak verkeerde woorden in hoofd. Wil het woord afdeling in een zin zeggen en dat zeg ik ook, maar denk dan het woord afbeelding.


Laatste tijd elke ochtend in bed gaan al mijn gedachten door elkaar heen. Heel veel niet logische zinnen. Geen samenhangend verhaal. Heel af en toe komen er niet bestaande woorden tussendoor. Heb er geen controle over. Soms denk ik dingen en dan ineens heb ik door dat het echt onzin is. Als ik uit bed ga gaat dat weg.


Bijna alles wat ik wegleg wat niet op een vaste plaats ligt weet ik niet meer te vinden.


Eigenlijk ben ik heel vaak iets kwijt als ik het net gedaan heb.

Laatste tijd ook vaker verward.
Enkele voorbeelden;

Gisteren: Ik wil de luxaflex opendraaien. Dit is al maanden naar links draaien, toch probeer ik naar rechts te draaien en als ik merk dat dat niet gaat denk ik hij moet toch echt rechtsom, om er 2 sec later achter te komen dat het toch linksom moet. Waarom geven mijn hersenen het signaal van rechtsom? Ik zou dat moeten weten.

Vandaag: ik ben al een tijd wakker, maar ben blijven liggen malen in bed. Ik zie on de douche een insect dat ik naar buiten wil doen. Daarvoor moeten de lamellen omhoog. Die lamellen hebben we al jaren en dit type werkt overal hetzelfde. Vervolgens ben ik zo'n 2 sec in de war en kijk eerst naar links naar het draaistokje en dan naar rechts naar het touwtje en weet heel even niet wat te doen. Dan bedenk ik me dat ik het touwtje moet hebben.

Ik vind die verwarring erg angstaanjagend en wil het mijn vrouw vertellen. Ik begin te vertellen en kom bij het gedeelte waar ik de lamellen omhoog will doen. Dan raak ik weer kort in de war. Wou ik de lamellen nou omhoog doen met het touwtje of wou ik ze kantelen met het stokje? Kort nadenken. Ik wou de lamellen omhoog. Maar vanwaar de verwarring?

Ik wil nogmaals aan mijn vrouw precies uitleggen wat er nu gebeurde. Dan raak ik weer kort in de war met exact dezelfde vraag als die ik net voor mezelf beantwoord heb: Wou ik de lamellen nou omhoog doen met het touwtje of wou ik ze draaien met het stokje? Weer kort nadenken. En het juiste antwoord is er weer.

En datzelfde overkomt me zo nog een derde keer als ik overstuur raak en nogmaals een poging doe.

Met lichtknopjes heb ik het soms ook. Zie dat die naar beneden geschakeld is en toch geven mijn hersenen door je moet naar beneden drukken. Waarom kort dat signaal. Ik doe het uiteindelijk wel goed.

Als ik door ons park loop en ik loop terug. Dan moet ik het 2e zijweggetje rechts pakken. Het eerste weggetje en het 2e lijken inderdaad iets op elkaar. Toen ik nog gezond was haalde ik ze ook wel eens door elkaar. Maar nu moet ik bij het tweede weggetje telkens weer kijken of dit het eerste weggetje is. Als ik eenmaal bij het eerste weggetje ben komt soms even dat gevoel dat ik het verkeerde weggetje heb. Dit overkomt me nu al enkele dagen.

Dat samen met dat ik zo ongelooflijk veel vergeet maakt dat ik als maar banger voor Alzheimer wordt en me alsmaar verwarder voel, terwijl Dokter, Neuroloog en mijn vrouw maar blijven zeggen dat het ligt aan de stress en aan het het slaaptekort dat ik nu al ruim een half jaar heb.

Hebjij ook ervaring met dergelijke verwarring?

Mijn huisarts en een psycholoog die ik eens sprak zeggen dat dit stress kan zijn, maar ik ben zoveel geheugen kwijt. Ik blijf gewoon bang voor Alzheimer.

Aanvulling van Floris
Reactie:
Bij mij andere omstandigheden, maar dezelfde klachten.
Ontzettend vergeetachtig, korte termijn geheugen en geheugen van 1-2 jaar terug. Concentratiestoornis. Geïrriteerd, passief agressief, angstig en paniekerig onder bepaalde omstandigheden.

Er werd een mindfulness cursus via mijn bedrijf aangeboden. Bij de eerste paar keer mediteren van slechts een paar minuten merkte ik hoe razendsnel mijn gedachtes gingen non-stop! Na de diagnose burn-out met depressie bij de psycholoog, realiseerde ik me dat ik op werk niet goed functioneer en heb me ziekgemeld. Eenmaal thuis stortte ik in. Alleen maar slapen, alles vergeten, of in verkeerde volgorde. Ik kon niks zonder to-do-lijst of post its.

Ik kreeg ook talloze lichamelijke klachten. Ontzettend pijnlijke spierknopen in rug, schouders en zelfs in een halsspier bovenop mijn strottenhoofd! Trillingen en spiertrekkingen gepaard met extreme moeheid (die ik vroeger heb gehad na extreem sporten).
Het ging alleen weg met rust, mediteren en goed gevarieerd eten (om vitamine/mineralen tekort tegen te gaan).

Mijn hoofd was zo druk en vol, dat mijn lichaam verkeerd aangestuurd werd.
Ik hoop dat mijn ervaring je helpt.
Groetjes op 8/3/2021

Mv

Jouw reactie:



Verhaal 87 - Van een stoere meid naar een overbezorgde , angstige moeder.

Als puber een grote mond, verzetten en op wereldreis.
Nu ben ik moeder van 2 kids van 9 en 12.
4 jaar geleden kon ik niet meer. Van de een op de andere dag. Moe, op, ik kon niks meer verdragen. Ik heb de wereld aan therapieen gevolgd, mindfullnes, accupunctuur, praten, opname, paardentherapie, emdr, holistische therapie, reiki enz enz.. Honderden euro's lichter. En nu 4 jaar later, ben ik nog niet veel verder dan 4 jaar geleden.
Toen ik moeder werd voelde dat geweldig. Ik ben een mensen mens, zorg graag voor anderen en dat deed ik ook voor mijn werk. Ik kreeg ene hoge functie maar doordat ik geen nee kon zeggen, alles perfect wilde doen en thuis alle ballen hoog hield, ging het mis.
Ik heb het gevoel dat artsen mij niet horen. Van het kastje naar de muur gestuurd. Ik heb artsen moeten overtuigen dat mijn beide kinderen iets mankeerden. Ze geloofden het niet. Ik zou dwangmatig zijn en daarmee werd het afgedaan. Ik vocht door en kreeg uiteindelijk gelijk. Mij kinderen staan op nr. 1 Ik wil alles voor ze doen. Ik kan ze moeilijk loslaten. Daar ben ik me van bewust. Mijn man communiceert weinig en zal uit zichzelf niet snel iets met de kinderen ondernemen. Daarom ga ik over compenseren. Al jaren komen de kinderen met alle vragen bij mij. Ik vind het fijn maar zie ook dat het niet gezond is. Het vraagt veel van me, put me zelfs uit. Ik ben over bezorgd geraakt en mijn dag is eigenlijk niet compleet als mijn kinderen niet bij me zijn. Zo voelen zij het ook. Als ik bij de buurvrouw savonds een kopje thee drink en terug kom , word ik te pletter geknuffeld en hebben ze me gemist. Ik weet dat dat niet gezond is. Ik probeer ze los te laten, zelf dingen te laten doen maar omdat ik al zo lang (4 JAAR) thuis zit, weten ze niet anders dan dat ik er ben. Ik zie alle, hoor alles, weet alles. Dit heeft mij lichamelijk en geestelijk zo uitgeput dat er overdag vrijwel niets uit mijn handen komt. Mijn jongen van 12 gaat naar de brugklas. Super maar oh wat eng. Van kleins af aan is hij bij de hand genomen. Omdat hij epilepsie had werd er extra op hem gelet, extra begeleiding op school, een vriend die hem bij stond en nooit bang hoefde te zijn. Thuis durft hij niet alleen naar boven, is bang om alleen thuis te blijven. Hij ziet en voelt mijn angst hoe sterk ik hem ook probeer ruimte te geven en het vertrouwen te geven dat hij het wel kan.
Mijn verwachtingen naar mijn man waren hoog. Ik heb altijd gedacht dat hij wel meer zou communiceren. Hij geniet als iets leuks voorstel te gaan doen. Zelf komt hij niet met dat initiatief. Ik heb het gevoel alle ballen hoog te moeten houden. Ik wil dat hij zichzelf kan zijn maar heb soms moeite met wie hij is omdat ik niet kan begrijpen dat hij op een andere manier denkt of dingen beleeft. Thuis ben ik de mama die beslist wat we eten, de mama die alles weet te liggen als ze iets kwijt zijn, bepaald waar we heen gaan op vakantie. Het aangeeft welke klussen er in huis staan te gebeuren , afspraken regelt en zorgt dat de kinderen op tijd op school zijn en niks zijn vergeten. Ik doe het met zoveel liefde maar ik ben op. Wie herkent dit?
Teleurgesteld zijn vanwege verwachtingen.
Het moeilijk los laten van de kinderen.
Gevoel hebben alle ballen hoog te moeten houden.
Bang te zijn hier nooit meer uit te komen.

Ailyn

1
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
ben uit zo'n relatie gestapt wat heel moeilijk was. 4 kinderen wonen nu bij hem en weet je...het draait gewoon door zonder je. je bent niet onmisbaar ook al denk je dat misschien. zit nu thuis met een burn-out na een moeilijke scheiding maar ik weet dat ik dingen moet gaan loslaten hoe lastig dat ook is voor een moeder. jezelf opnieuw zien te vinden is voor mij nu ook een hele lastige klus. wie ben ik? waar kom ik vandaan? maar vooral, waar wil ik naartoe? sterkte met jezelf te vinden :)

silly

Jouw reactie:



Verhaal 88 - Ik ben 'op', voelt als falen

Hallo,
ik zie er er tegenop om mijn leidinggevende te bellen en te zeggen dat ik erven helemaal mee klaar ben en dat ik 'op' ben.
Afgelopen jaar heeft mijn man thuis gezeten met een burn-out, toen kwam corona, dus ook de kinderen thuis.
Mijn jongste is ADHD-positief getest.
Door alles bij elkaar en ook het regelen en plannen van het schoolwerk, mijn man en al het planwerk ivm mijn werk is het mij allemaal teveel geworden.
Dus ik kan wel een tip gebruiken hoe ik mijn leidinggevende dit het beste kan vertellen.
Ik heb namelijk het afgelopen jaar niks laten doorschemeren en altijd gezegd dat alles prima gaat, het voelt namelijk erg als falen.. Ik zeg altijd tegen mijzelf: doorgaan en niet zeuren.
Maar ik merk dat mijn emmer vol zit. en staat op het punt van overstromen.
Ik kan zelf wel huilen bij het zien van kindertekenfilms, ben zo vreselijk emotioneel..

Anoniem

1
2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Bij mij hielp het toen ik eerst steun zocht bij een collega die ook vertrouwenspersoon op de afdeling is.
Mijn werkgever zag het al aankomen gelukkig.

Een vriend van me had het niet door dat hij een burn out had. Ineens kon hij niet lezen, terwijl hij wel de letters herkende. Pas toen realiseerde hij dat hij overspannen was en heeft hij zich direct ziek gemeld en is naar de huisarts gegaan. En pas later aan de werkgever verteld waarom hij ziek was.

Mv1234
Reactie:
Echt waar luister naar je signalen! Trek aan de bel hoe moeilijk ook. Het is geen falen ook al voelt dat wel zo. Pas op jezelf want dat is belangrijker dan je baas. Sterkte!

Ruben

Jouw reactie:



Verhaal 89 - Dit heb ik mezelf maar als diagnose gegeven

Burn- out, althans dat heb ik na veel onderzoek mezelf maar als diagnose gegeven.
moe. moe. moe. slapen, geen zin om maar iets te ondernemen, rare dromen, geen ritme, niks kunnen onthouden, geen interesses in wie of wat dan ook, suïcidaal, geen zelfvertrouwen. m'n IQ daalt met stappen van 10 naar omlaag. en zo kan ik wel doorgaan...

waar het begon.
te lang te veel op m'n schouders genomen denk ik.
Ik trouwde een man die niet heel positief in het leven stond, ik compenseerde veel in alle sociale contacten. we kregen 4 kinderen waarvan 1 een aangeboren afwijking had. veel zorg 24/7 tussen alles door 3 huizen verbouwd ( wat wel een passie was van mij) m'n man was opgebrand na de zoveelste verbouwing, ik ging nog even door. werk ,vrijwilligers werk, kinderen, zorg voor schoonouders.
relatie ging steeds slechter, veel ruzie en uiteindelijke geweld en ben ik het huis uit gezet door m'n man en werd de deur op slot gedraaid. bij m'n ouders gewoond zonder kinderen , mijn man was behoorlijk de weg kwijt in deze periode en maakte me het leven behoorlijk moeilijk. ondertussen dacht ik: ik zal laten zien dat ik best kan leven zonder jou en begon aan een HBO opleiding voor meer baan garantie. dat ging goed tot afgelopen kerst..... er brak iets in me. ik kon niks meer...na het opstaan veeeeel koffie. om elf uur smorgens weer naar bed. kwam er iemand aan de deur dan weer ff m'n masker op en daarna volledig instorten. tussendoor erg veel last gehad van zelfmoordneigingen ( gewoon nadenken hoe het zou zij als..) dan in huilen uitbasten omdat ik vind dat ik dat echt niemand kan aandoen. dat is nu 2 maand geleden. ik heb alle sociale media gestopt, heb geen werk meer. mijn opleiding stop moeten zetten en nu weet ik het niet meer. Ik probeer te blijven bewegen. wandelen, skeeleren al kost het me extreem veel moeite om de deur uit te gaan. liever blijf ik de hele dag liggen met de dekens over me heen. ik ken mezelf niet meer terug. was altijd van de actie. plannen maken en lekker in die flow zitten omhoog. nu is er niks meer en moet ik op gaan bouwen maar ik kan niks... dus hoe moet ik in vredesnaam een baan vinden als ik tot niks toe in staat ben.....
Er moet toch een manier zijn om hier uit te komen......

silly

1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 90 - Mensen vertrouwen is bij mijn echt een ding

Wel eens eerder een test gedaan heb ik een burn out? Deze test was positief en leefde gewoon door omdat ik dacht het komt vanzelf wel weer goed niet dus ik ben heel hard op me muil gevallen.
Ik heb het idee dat ik niet de rust kan nemen omdat ik die ook niet krijgt als ik er om vraagt en jullie raden het al niet alleen gewoon vrienden buren of mensen van buiten je netwerk, maar ook instellingen je zult denken instellingen/hulpverleners het woord zegt het al Daarvan mag je verwachten dat zij je hulp bieden in tegendeel zo voelde het niet voor mijn en ben nu zover afgedwaald dat ik rond loop met suïcidale gedachtes en dat is ook werkelijk een wil geworden omdat ik niet meer geloofd dat ergens het licht zal gaan schijnen aan de andere kant van de tunnel. Loop bij de huisarts is ook op de hoogte en als ik
Nog 1 iemand 100% kan vertrouwen is dat wel de huisarts, maar dat Boekt bij mijn ook zorgen want ik ga verhuizen binnen termijn van nu en een jaar en wil haar heel graag houden als huisarts en volgens mijn heb zij nu ook wel toegegeven dat dat oké is. Mensen vertrouwen is bij mijn echt een ding zelf me eigen vertrouwen is nog een zware taak.

Wie erkend dit en zijn er tips want je heb meer aan tips dan aan hulpverleners buren vrienden of iets aan je zelf


Petra

1
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Hey meid, wat rot zeg dat je zo voelt. Als je suïcidale gedachtes hebt, dan kan je evt het nummer 113 bellen voor een luisterend oor.

Ik was op werk het vertrouwen kwijt, ik werd er ook achterdochtig van en sloot me steeds meer af en ging steeds dieper in een spiraal. Burn-out met “vleugje” depressie. Dus ik herken deels je gevoel. Je bent niet de enige.

MissyMe

Jouw reactie:



Wil je ook je hart luchten?

+ Mijn verhaal delen


Verhaal 91 - Helaas ben ik daar niet tegen opgewassen

Sinds september 2020 zit ik ziek thuis met persoonlijkheidsstoornis, angst-en paniekklachten en sociale fobie. Nu wacht ik na 8 maanden nog steeds op een behandeling en zal door de lange wachttijd over 2 weken eindelijk beginnen. Ik heb wel al veel intakes gehad.

Nu zit de bedrijfsarts al maanden te pushen om te starten met 2 uurtjes beginnen te werken en verwacht nu dat ik woensdag begin met werken. Ik zit hier nogal mee omdat de behandeling niet eens is gestart. Ik werk ook nog eens op een afdeling met 25 vrouwen in de productie en wij ook nog eens een leidinggevende die nogal streng kan zijn, helaas ben ik daar niet tegen opgewassen en ben bang dat ik zo weer terugval.

Wat raden jullie aan wat ik het beste kan doen?

Mandy

1
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Heel goed naar jezelf luisteren, jij weet t beste wat je aankan! Ik ben door re-integratie 2x teruggevallen. Er is nog veel onwetendheid wat betreft burn-out en andere mentale ziektes bij bedrijven. Ga iets doen wat je leuk vindt en geen spanning oplevert. Ga hier over in gesprek. Jouw lijf is belangrijker dan jouw baan! Succes!

Hanneke

Jouw reactie:



Verhaal 92 - Heel stom zei ik ze kunnen me niet helpen

Hallo allemaal, ik ben 42 jaar vader van 2 dochters 14 en 10. Bijna 2 jaar geleden ben ik mijn vrouw verloren en kreeg ik de alleen zorg voor mijn 2 dochters. Alle zorg voor hun geregeld en iedereen zei moet jij geen hulp. Heel stom zei ik ze kunnen me niet helpen met mijn verdriet dus ging ik door waar ik me bezig was en dat was zorgen voor mijn kids. Daarnaast ging ik 5 dagen pw naar de sportschool, en werken ging ook gewoon door. Tot nu 2 maanden geleden, ik kwam thuis en zoals altijd begon ik gelijk met met het eten. Toen ging het fout de hele kamer begon te draaien alsof ik dronken was de paniek sloeg me om het hart. De volgende de dag bleef ik maar draaierig en licht in mijn hoofd. Dit heb ik een week aangekeken totdat ik besloot naar de huisarts te gaan bloedonderzoek gehad gelukkig kwam daar niks uit beetje vitamine D te kort. Maar de klachten stapelde zich maar op. Duizeligheid, licht gevoel in mijn hoofd last van mijn buik mijn prikkelbare darm speelde weer op en kreeg last van mijn nek. Slapen is een luxe 4 uur per nacht is een goeie nacht. De onrust begint alleen maar groeien, waarom gaan mijn klachten nou niet weg. Door corona is er moeilijk aan geestelijke hulp te komen lange wachttijden. De Duizeligheid is inmiddels een beetje aan het afnemen maar de nekpijn blijft hardnekkig.

Sebastiaan

1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 93 - Heb ik burn out? Oververmoeid?

Ik ben de laatste week zo moe dat ik mijn bed haast niet meer uitkom.
Terwijl ik altijd vroeg op stond.
Ik ben huisvrouw, 53 jaar.
1 dochter van 14 jaar, een nichtje van 20 jaar die hier sinds september woont.
1 jongen van 10 jaar die 1 x per maand een weekend komt.
1 meisje van 10 jaar die om het weekend komt.
Het meisje stoppen we mee, omdat ze ergens anders gaat wonen.
Ik ben tot nu toe ieder jaar geopereerd aan knie, enkel, heup.
Mijn man heeft corona gehad en in het ziekenhuis gelegen.
Hierdoor had het hele gezin corona.
Ik heb veel zorgen om ons nichtje.
Ik ben nu opgebrand, duizelig, lusteloos, verschrikkelijk moe, huilerig,
Ik ben nu op zoek naar hulp maar weet niet goed welke?
Heb ik burn out? Oververmoeid?

Annemiek

1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 94 - Ik ben hierdoor dieper mijn burn-out ingegaan

Hoi allemaal.

Ik ben al een jaar en 3 maanden in de ziektewet. Als ik er op terugkijk was ik toen overspannen/ zat ik tegen een burn-out aan.
Ik kon privé nog best wat ondernemen.(veel meer dan nu). Na 3 maandjes ging ik weer re-integreren.
Ik ben hierdoor dieper mijn burn-out ingegaan, hier ik weer te maken had met cliënten met agressie (ik kwam erachter dat dit de boosdoener was).
Een bedrijfsarts heeft ook een keer een vermoeden van PTSS uitgesproken.
Nu heb ik verschillende hulpvereners gehad; emdr- psycholoog/ wandelcoach/ psycho-somatische fysio/ acupunctuur, maar niets helpt (genoeg).
Ik ben in oktober een week op yoga retreat geweest en hier voelde ik mij als herboren. Ik kon zelfs een avond op stap!
Bij thuiskomst weer een terugval.
Re-integratie in een andere functie, weer een erge terugval (meer druk/ snelle urenopbouw)
En nu al 3 maanden weer niet gewerkt en toch weer een hele fikse terugval na een date en een belangrijk gesprek in 1 week.
Momenteel na douchen en aankleden moet ik alweer een uur bijkomen.
Ik ben alleen en de gevoelens van eenzaamheid en een grote kinderwens helpen er ook niet aan mee. (Ik ben 35).
Ik word er zo moe van dat ik deze terugvallen blijf houden en de stijgende lijn voor mij niet zichtbaar is. Iemand ervaring mee met zulke terugvallen en tips hiervoor?

Alvast bedankt en sterkte voor iedereen 🙏

Hanneke

1
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Er is geen zichtbare stijgende lijn. Zie het als een kind wat groeit. Als je je kind elke dag ziet zie je niet hoe deze groeit. Als je ze soms ziet zie je het wel. Maar ik weet hoe frustrerend het is als sommige mensen zeggen dat je al zoveel verder bent terwijl je zelf denkt maar ik kan nog niks. Het ligt aan de mind-set. Ik heb net als jij een hele lange tijd een burn-out gehad toen dacht ik precies zo. Niet helpend. Helaas heb ik ook weer een pittige terugval. Ik probeerde een pittige studie en hup daar ging ik weer. We komen er wel heb liefde voor je zelf. Wees niet te streng. Ik denk dat we moeten leren tevreden te zijn met het moment. Die ene paar goede.

Engeltje

Jouw reactie:



Verhaal 95 - Vermoeide ogen

Ik zit sinds april vorig jaar met een burn-out. Ben de hele dag duizelig, alsof mijn oogspieren vermoeid zijn. Weinig energie. Maar wat vooral vreemd voelt is alsof mijn benen het minder goed doen. Met fietsen is het net of mijn onderbenen niet meewerken. Ook het lopen gaat vaak niet vanzelf. Het gevoel alsof ik zweef. Vaak niet op de juiste woorden kunnen komen en vergeetachtig. Wat een ellende is dit. Komt dit herkenbaar voor bij jullie? Onderzoeken bij een neuroloog, KNO arts hebben niets uitgewezen. De volgende stap is de oogarts, gisteren om een verwijzing gevraagd. Ik lees graag jullie reacties.

A.G.

1
6
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Ja, dit is herkenbaar. Dit had ik ook. Het gevoel alsof je er niet helemaal bij bent. Je staat wel op de grond, maar je lijkt er een beetje boven te zweven. Dit wordt met de tijd echt minder. Ook dat vergeetachtige. Dat komt ook doordat je hippocampus niet goed meer functioneert (geheugen). Hopelijk neemt het bij jou ook snel af.

M.v.g.

Sandra
Reactie:
Dank je wel, word er soms moedeloos van maar we moeten door he.

A.G.
Reactie:
Ik herken dit ook. Een heel slap en tintelend gevoel in de benen. Mijn voeten zijn ook ijskoud alsof alles in mijn onderbenen niet goed meer werkt. Brandende vermoeide ogen die maar niet overgaan en doodmoe. Ben inmiddels een jaar verder om moedeloos van te worden.

Claudia
Reactie:
gedeelde smart is halve smart. Ben ook dik een jaar verder. De duizeligheid is het ergste.

A.G.
Reactie:
Hoihoi,

Hoe is het nu met je klachten? Ik lees van veel mensen veel dezelfde klachten en toch ook weer verschillende kwaaltjes. Ik gok dat dit bij de burn out hoort gezien de vele meldingen van mensen die last hebben van fysieke dingen. Hoe lang heeft het bij jou geduurd voor je je beter ging voelen(als dit al het geval is) ik zit nu 3,5 maanden thuis en mentaal gaat het al iets beter! Denk dat dit ook komt door de therapie. Alleen lichamelijk zal het vast wat langer duren…

Groetjes,

Susanne


Kwaaltjes zijn herkenbaar
Reactie:
hoi, nog erg licht in het hoofd, blij vlagen wel weer wat helder en wat meer energie en zin om nieuwe dingen te ondernemen. Maar loop snel weer tegen mijn grenzen aan. 2 week geleden me weer laten onderzoeken door een neurologe maar zij kon geen afwijkingen vinden. Vaak 1 of 2 dove tenen wat lopen dan lastiger maakt. Hoe lang het duurt, tja dit gaat met ups en downs. Goed dat je therapie volgt, dat helpt mij ook. Sterkte met je herstel!

A.G.

Jouw reactie:



Wil je ook je hart luchten?

+ Mijn verhaal delen


Verhaal 96 - En dat is nu na twee jaar ziek zijn wat ik kan.

Ik voel me verdrietig. Gefrustreerd. Een beetje wanhopig. Ik heb het gevoel alsof ik tegen mn grenzen aanloop.

Wat langer computerwerk lukt niet goed. Ik raak vergeetachtig, kan niet meer goed nadenken en voel een soort dikke mist in mn hoofd. Ik voel me niet lekker en voel me overprikkeld. Ik kan dan weinig hebben.

Mijn lichaam is weinig gewend en ik loop ook daar nu tegen een grens aan. Het is gewoon zo moeilijk. Het is niet te omschrijven. Als je als jonge meid van begin 20 te moe bent om de trap op te lopen. Of na een paar dingetjes doen op je werk al geen kracht meer hebt in je armen en je met veel moeite je glas naar je mond tilt alsof het een baksteen is. En je omkleden een helse klus is. Omdat alles zo veel energie kost. Of je na een uurtje computerwerk niet weet waar je het zoeken moet. En je ziet je droombaan binnen handbereik liggen. En al je andere collegaatjes dit allemaal maar doen. Jaren lang al werken ze full time. Sporten ze erbij. En ik kan bij het kleinste nog niet meekomen. Na een kwartiertje kletsen met collegas duizelt het me. Ben ik moe en voelt het als een enorme klus om nog naar het station te moeten wandelen. Een stuk naar huis te fietsen. Lunch te moeten maken. Dat voelt zo moeilijk. Na een paar uurtjes werken lig ik daar dan weer. Op mijn bed. Uitgeteld. Klaar om in een diepe slaap te vallen. Te moe om mijn eigen lunch klaar te maken. En dat elke week. En dat is nu na twee jaar ziek zijn wat ik kan. Het reintegreren is zon zwaar proces om doorgeen te gaan. Je zoekt continu je grens op en verlegt die. En nu merk ik dus dat ik gewoon echt even een poos niet verder ga komen. En daar moet ik me dan maar weer een paar maanden bij neerleggen.

Sandra

1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 97 - Ik heb het nu al maanden;

Hallo allemaal,

Ik ben benieuwd of jullie trillen/beven tijdens jullie burn-out herkennen. Ik heb het nu al maanden; soms is het een paar dagen wat minder, en dan weer meer. Ik merk dat mijn voeten trillen, zonder dat ik inspanning verricht. Soms ook mijn handen/armen. Daarnaast voelt mijn lichaam, mijn spieren, snel overbelast waardoor ik ga trillen. Maak ik bijv. de badkamer schoon, dan gaat de boel trillen. Heb ik baantjes getrokken in het zwembad, tril ik daarna over mijn hele lijf.
Het voelt aan alsof ik volledig verzwakt ben op dat vlak. Ik had nooit veel spierkracht maar het lijkt nu helemaal verdwenen. Ik merk dat ik me er ongerust over maak. Bang om iets anders te hebben dan een burn-out zoals Parkinson.

Herkennen jullie deze klachten?

Linda

1
6
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Ik herken dat wel….ik heb het zelfs als ik in rust ben, vaak in 1 arm, schoot bij mij eerst ook allerlei ziektes door mijn hoofd( bijv MS), maar denk echt dat het erbij hoort…

Lily
Reactie:
Ik heb het in rust in mijn voet,vnl rechts maar ook beetje links. Soms ook in mijn handen. Het wisselt heel erg. Soms paar dagen last van en dan weer niet. Voet is er eigenlijk continu. Heb jij het ook na inspanning?
Het lijkt wel alsof mijn lijf alle kracht kwijt is en alles snel teveel is ofzo.

Linda
Reactie:
Ik heb terug val van mijn burn out trillen en beven handen en voeten dat hoort erbij zeg men accepteren dan maar

Anoniem
Reactie:
Daar heb ik ook last van word soms trillend wakker soms is t minder dacht ook eerst aan engevziektes had t al voor diagnose hurn out dokter zegt toch echt t zijn bij jou de zenuwen word er soms niet goed vam vooral ook als iemand het ziet wat tril jij mijn broep als kapster lukt ook bijna niet meer ök minder kracht hoop zo dat het op een dag ineens weg is

Es
Reactie:
Vervelend Linda. Er gebeuren allemaal rare dingen in het lijf als het hoofd overbelast is. Alles wordt aangestuurd vanuit het brein. Bij mij merk ik het vooral in minder goed kunnen lopen, heb aan mijn linkerkant minder gevoel dan de rechterkant. En uiteraard spoken er dan allerlei enge ziektes door je hoofd. Merk dat ik heel erg moet uitkijken om niet over mijn grenzen heen te gaan, heb altijd heel veel gesport en wil dit graag weer. Moet een tandje lager en dat is zo moeilijk..

A
Reactie:
Je zal er vast al op letten, maar wie weet helpt het. Genoeg water drinken en voldoende en gevarieerd eten om je energie, vitamines en mineralen in balans te brengen/houden.

Op mijn slechte dagen drink ik zo weinig dat ik ga trillen.

Pearl

Jouw reactie:



Verhaal 98 - 24 en een burnout

24 en een burnout. Ik wist wel dat het bestond, maar had altijd verwacht dat dit mij niet zou overkomen. Afgelopen vrijdag gaf mijn lichaam het op.. ik werk in de IT en klanten komen altijd op locatie. De druk is hoog en corona heeft erin gehakt. Ik was bezig met een klant en begon te stotteren, ik schrok hiervan want dit heb ik nog nooit gehad. M’n hoofd ontplofte, athans zo voelde het. Ik ben toen in een apart kamertje gaan zitten. Ik dacht als ik hier nou 5 mins ga zitten voel ik me vast beter. Maar 5 minuten werd een half uur en een half uur werd een uur. Ik liet de tranen vloeien, niks kon dit nog stoppen. Ik heb toen mijn leidinggevende gebeld en gezegd wat de situatie is. Ze reageerde nogal verbaasd en met een ondertoon van onbegrip, het kon me niet schelen, ik moest daar weg. Eenmaal thuis heb ik gehuild alsof m’n leven er vanaf hing. Als ik terugdenk aan de afgelopen maanden waren de signalen al in februari aanwezig. Maar ik dacht bij mezelf, als ik nou niet hoef te dealen met mijn gevoel, hard blijf doorwerken en een paar weekjes opneem in de zomer komt het vast goed. Maar ik werd vaak moedeloos van de situatie. Sinds 2 maanden heb ik bijna dagelijks paniek en angstaanvallen, ook eet ik niet goed meer, heb hartkloppingen, ben duizelig en vergeetachtig. Ik heb hier 2 weken geleden al hulp voor gezocht maar overal zijn wachtrijen.. iedereen heeft t moeilijk krijg ik te horen. Eigenlijk lukt niks me meer, ik voel me leeg van binnen en heb zowel mentale als fysieke klachten. Ik ben nu wel op een punt gekomen dat ik denk maak mij maar wakker over 5 maanden. Als er een hel op aarde bestaat is dat een burn out. Ik probeer elke dag iets kleins te doen maar vandaag gaat het niet. Ik zit als een kasplant op de bank, niks lukt en ik heb zoals vaker last van pijn op de borst. Ik vind het moeilijk om aan mijn gevoel toe te geven en moet heel snel om alles janken. Ik heb me nog nooit zo ziek gevoeld als nu, ik hoop dat ik snel de hulp krijg die ik nodig heb zodat ik hiermee kan leren omgaan.

Suusb

1
2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Ik ben 30 en werk ook in IT. Het afgelopen 1,5 jaar waren we overbevraagd door corona en waren we de enige die nog op kantoor kwamen en waar iedereen nog langs kwam. Meer nog, vanaf nu werkte we ook s’avonds en in het weekend. Dit samen met school- en creche sluitingen waarbij ik telefonisch mensen verder hielp met een baby van 5 maanden en een kleuter van 2,5 jaar naast me. Slapen lukte me niet meer, ik zat vol adrenaline om toch maar door te gaan. Toen ik met pasen verlof had kon ik de hele vakantie niet meer doen dan wenen. Ondertussen zit ik al 3 maanden thuis. Geef het vooral tijd, met ups en downs . Soms wou ik dat ik een paar weken alleen op een onbewoond eiland kon doorbrengen. Weg van alle ellende en stress. Door de kleine kinderen moet ik wel verder en zijn de rustmomenten nog altijd heel schaars. Maar elk moment dat ik kan probeer ik iets leuks te doen of een wandeling te maken, dat helpt om het hoofd leeg te krijgen.

Herkenbaar
Reactie:
Dag Suus,

Enorm herkenbaar je verhaal. Het is echt een hel op aarde. Heel gelijkelijk aan, zal de heftigheid afnemen, maar dit heeft veel tijd nodig. Probeer er niet tegen te vechten en probeer zo min mogelijk te doen, luister naar je lichaam.

Het is enorm lastig en het voelt verschrikkelijk. Wellicht herken je iets in verhaal 90, stel gerust vragen!

Benny

Jouw reactie:



Verhaal 99 - Vraag me af hoe lang nog?

Half april ben ik naar de huisarts gegaan omdat ik soms het idee had dat ik ineens naar rechts om kon vallen. De huisarts deed wat testjes en stuurde me met wat oefeningen naar huis want ik had waarschijnlijk last van me evenwichtsorgaan.

Op 28 april voelde ik me echter helemaal niet lekker en besloot vroeg naar bed te gaan. Nog voor 00.00 uur werd ik alweer wakker met een ontzettende druk op me borst. Ik besloot niet af te wachtten en belde met de huisartsenpost die meteen een ambulance stuurde. Een nachtje ziekenhuis, 2 keer testen van het bloed maar er bleek niet heel veel aan de hand.

Een weekje later kreeg ik echter een ontzettende druk in me hoofd ( op de kruin ) en begon ik ook nog eens wazig te zien. Ik ben opnieuw naar de huisarts geweest en werd na weer wat testen naar huis gestuurd met de mededeling dat ik waarschijnlijk spanningshoofdpijn had. De weken die volgde bleef ik gewoon me ding doen maar begin juni was ik op. Ik kon niet meer, de pijp was gigantisch leeg en ik kreeg er nog meer klachten bij. Zo voelde ik ineens een brok in me keel en kwam ik haast niet meer van de bank af door extreme vermoeidheid.

Inmiddels had ik op advies van de huisarts een echo laten maken van me lever en milt en ook daaruit kwamen niet zo'n positieve uitslagen. Me milt was vervet en ik moest gezonder gaan eten en proberen wat af te vallen en me milt was vergroot ( 12 cm ). Met de Milt besloten ze niets te doen.

Tussendoor ben ik bezoekjes gaan brengen aan een fysio, chiropractor, ostheopaat, praktijkondersteuner en kocht ik een bril en een nieuw kussen zodat ik wat beter zou kunnen slapen. Ook moest ik van de tandarts een bitje omdat ik me tanden plat had gedrukt door er waarschijnlijk snachts druk op te zetten.

De druk in het hoofd leek wel wat te zakken maar ik bleef wazig zien en ook het globusgevoel is nog steeds aanwezig. Inmiddels kon ik ook haast niet meer op me linkerzij liggen omdat ook dit gevoelig werd. Ik begon me zorgen te maken en ging googlen wat het allemaal kon zijn. En dan kom je natuurlijk uit bij kanker en ga je op korte termijn waarschijnlijk dood. Ik weet dat dat waarschijnlijk niet zo is want vertoon volgens me behandelaars weinig andere " ernstige " symptomen maar toch kreeg ik het niet uit mijn hoofd. Dus nog meer piekeren en het komt het allemaal niet ten goede.

Ik ben op het moment van schrijven van dit bericht 4,5 week thuis van mijn werk en vraag me af hoe lang nog? Het gaat echt niet goed met me en ik pieker ontzettend veel over me gezondheid. Inmiddels heb ik dat ook aangegeven bij de praktijkondersteuner en huisarts maar ze doen er eigenlijk voor mij gevoel niet veel mee.

Is er iemand die zich kan vinden in mijn verhaal en die bijna hetzelfde heeft ervaren?

Gr Sjoerd

Sjoerd

1
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Dag Sjoerd,

Ik heb de zelfde klachten (verhaal 90), wel herken ik de heftigheid.

Het eerste stadium waar je nu in zit komt mij erg bekend voor. Dit heeft bij mij z'n 3 maanden geduurd voordat de acceptatie er was en ik niet meer dacht dat ik kanker had of een andere ernstige aandoening. Het piekeren is daarmee ook gestopt (af en toe).

Doe vooral wat voor jou in het moment goed voelt, het is een enorm proces die je doormaakt. Klachten kunnen enorm variëren, met alle heftigheid van dien en bij een ieder komen die in andere vorm naar buiten.

Wat je in je hoofd hebt, probeer dat gerust uit, anders blijft dit in je hoofd en kan je het niet afsluiten.

Klachten kunnen erg lang aanhouden. Probeer je er niet tegen de verzetten en probeer te voelen/begrijpen wat er in je lichaam gebeurd.

Wat mij enorm helpt is af en toe 30 minuten helemaal voor mezelf nemen en aantal momenten per dag. Ademhalingsoefeningen doen, rustgevende muziek luisteren. Het klinkt enorm suf en lijkt in het begin niet te werken.

Benny

Jouw reactie:



Verhaal 100 - Accepteren is niet makkelijk

Nu 4 maanden in een burn out.
De eerste 3 maanden heb ik gespendeerd aan onderzoeken bij de cardioloog(inspanningseffecten, hartecho) longarts(longfunctie test en thoraxfoto), internist voor doorverwijzing voor slikfoto en controle op bacteriën en bij de KNO arts voor mijn keel en neus te bekijken waardoor mijn inspanningsvermogen nog maar 55% was en nu zelfs nog wat minder als dat.

Na alle onderzoeken en aangetoond dat mijn lichaam gezond was maar, dat er meerdere stress punten in mijn leven aanwezig waren. Moest ik dit proberen te accepteren, voor mij lastig en frustrerend. Ik ben iemand die altijd zegt kom op gewoon doorgaan en niet zo zeuren. Dit heeft mij ook de das om gedaan, ik wilde te snel en te hard door. Ik trainde 6/7 dagen in de week voor 2-3 uur per dag en leverde nog 150% op mijn werk. daarnaast ging het in mijn privé leven ook niet helemaal optimaal. Doordat ik de intentie had van niet aanstellen maar doorgaan.. zorgde ik ervoor dat ik alle voortekenen ging negeren onbewust en ik na de vaccinatie voor Corona omzeil werd gebracht.

Mijn verhaal hoe het begon vanaf het moment dat er bekend werd dat ik een burn out had en dat mijn lichaam voor de rest gezond was.

Het accepteren.. ja accepteren dat je een burn out hebt terwijl je altijd erin hebt gestaan van gewoon doorzetten is heel lastig. Ik ben praktisch ingesteld, voor mij moet het inzichtelijk zijn en medisch aantoonbaar, helaas zijn de klachten nou niet echt perse medisch aantoonbaar.

Hierdoor heb ik veel verzet getoond tegen het gevoel in mijn lichaam en proberen nog steeds veel te ondernemen. Dit heeft ervoor gezorgd dat ik nog harder viel en waardoor ik nu ongeveer op een goede dag 15 minuten kan wandelen en voor de rest helemaal niks doen, op een slechte dag lig ik op de bank en dan probeer ik ademhaling oefeningen te doen en meditatie.

Sinds ik ben gestart met hypno therapie heb ik meer inzichten gekregen in wat mij nu erg dwars zat en hoe ik dit kan aangaan en moet gaan omarmen in plaats van in strijd mee gaan.

Mijn burn out slaat vooral erg op mijn inspanningsvermogen en mijn luchtwegen.
Het gevoel dat ik erg benauwd ben en vooral na inspanning is erg en angstig.

Sinds 2 weken ben ik begonnen met een dagstructuur schema waarbij ik om 10:00 uiterlijk uit bed ga en ga douchen, klaarmaken en ga ontbijt. Hierna neem ik rust tot na de lunch. Na de lunch wil ik dan activiteiten doen(die gangbaar zijn) met de auto naar een terras, foto’s maken in een parkje of vrienden. Hierbij probeer ik per dag ieder geval 15 minuten te wandelen. In de avond weer rust. Om 22:30 mediteren en om 23:00 klaarmaken voor bed en lekker slapen. Dit helpt voor mij wel goed.

Helaas blijven de terugvallen wanneer je ietsjes te veel doet bij mij echt heftig en angstig.

Hebben jullie hier tips voor en ervaring hierin?

Hoor het graag

Nick

1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Wil je ook je hart luchten?

+ Mijn verhaal delen


Verhaal 101 - Inspanningsvermogen nog maar 55%

Nu 4 maanden in een burn out.
De eerste 3 maanden heb ik gespendeerd aan onderzoeken bij de cardioloog(inspanningseffecten, hartecho) longarts(longfunctie test en thoraxfoto), internist voor doorverwijzing voor slikfoto en controle op bacteriën en bij de KNO arts voor mijn keel en neus te bekijken waardoor mijn inspanningsvermogen nog maar 55% was en nu zelfs nog wat minder als dat.

Na alle onderzoeken en aangetoond dat mijn lichaam gezond was maar, dat er meerdere stress punten in mijn leven aanwezig waren. Moest ik dit proberen te accepteren, voor mij lastig en frustrerend. Ik ben iemand die altijd zegt kom op gewoon doorgaan en niet zo zeuren. Dit heeft mij ook de das om gedaan, ik wilde te snel en te hard door. Ik trainde 6/7 dagen in de week voor 2-3 uur per dag en leverde nog 150% op mijn werk. daarnaast ging het in mijn privé leven ook niet helemaal optimaal. Doordat ik de intentie had van niet aanstellen maar doorgaan.. zorgde ik ervoor dat ik alle voortekenen ging negeren onbewust en ik na de vaccinatie voor Corona omzeil werd gebracht.

Mijn verhaal hoe het begon vanaf het moment dat er bekend werd dat ik een burn out had en dat mijn lichaam voor de rest gezond was.

Het accepteren.. ja accepteren dat je een burn out hebt terwijl je altijd erin hebt gestaan van gewoon doorzetten is heel lastig. Ik ben praktisch ingesteld, voor mij moet het inzichtelijk zijn en medisch aantoonbaar, helaas zijn de klachten nou niet echt perse medisch aantoonbaar.

Hierdoor heb ik veel verzet getoond tegen het gevoel in mijn lichaam en proberen nog steeds veel te ondernemen. Dit heeft ervoor gezorgd dat ik nog harder viel en waardoor ik nu ongeveer op een goede dag 15 minuten kan wandelen en voor de rest helemaal niks doen, op een slechte dag lig ik op de bank en dan probeer ik ademhaling oefeningen te doen en meditatie.

Sinds ik ben gestart met hypno therapie heb ik meer inzichten gekregen in wat mij nu erg dwars zat en hoe ik dit kan aangaan en moet gaan omarmen in plaats van in strijd mee gaan.

Mijn burn out slaat vooral erg op mijn inspanningsvermogen en mijn luchtwegen.
Het gevoel dat ik erg benauwd ben en vooral na inspanning is erg en angstig.

Sinds 2 weken ben ik begonnen met een dagstructuur schema waarbij ik om 10:00 uiterlijk uit bed ga en ga douchen, klaarmaken en ga ontbijt. Hierna neem ik rust tot na de lunch. Na de lunch wil ik dan activiteiten doen(die gangbaar zijn) met de auto naar een terras, foto’s maken in een parkje of vrienden. Hierbij probeer ik per dag ieder geval 15 minuten te wandelen. In de avond weer rust. Om 22:30 mediteren en om 23:00 klaarmaken voor bed en lekker slapen. Dit helpt voor mij wel goed.

Helaas blijven de terugvallen wanneer je ietsjes te veel doet bij mij echt heftig en angstig.

Hebben jullie hier tips voor en ervaring hierin?

Hoor het graag

Nick

1
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Voor iedereen is de oplossing anders.

Bij mij zijn mijn lichamelijke klachten:
- kortademigheid en hyperventilatie.
- Spierpijnen in mijn bovenlichaam, echt onwijs pijnlijke spierknopen, en soms met uitstralende tintelingen vanuit nek naar mijn handen.

Ik moet heel goed letten op signalen van mijn lichaam en er óók wat mee doen (grootste probleem).
“Waar komen deze klachten vandaan? Wat voel je, welke emotie hoort erbij? Wat betekent dat? Etcetera”
Ik heb een nieuwe hobby gevonden wat me beter in contact laat komen tot mijn gevoel. Zingen/muziek.
Verder heb ik geluk gehad dat ik een manueel fysiotherapeut had die heel empathisch is. We oefenden met ademhaling en pijnprikkels, en hij stelde paar rake vragen. Hierdoor begreep ik eindelijk hoe mijn psyche op mijn lichaam werkte. En wat mijn lichaam tegen mijn psyche probeerde te zeggen. (10 maanden na de diagnose). Ik ben nog steeds aan het leren. Slechte gewoontes slijten slecht.

Pearl

Jouw reactie:



Verhaal 102 - Alsof er een monster me overneemt

Ik heb 4 weken geleden de diagnose melanoom gehad. Daar ben ik letterlijk zo van geschrokken, dat het de druppel was, die de emmer deed overlopen. Ik heb een al sluimerende burnout opgelopen. Ik ken mezelf niet meer terug, of er een monster me overneemt. Kan niets meer, alleen wat hangen, ben opgebrand en uitgeblust. Eten kost moeite en alles wat ik leuk vond, kan ik niet meer. Ik vecht er tegen, de ene dag 1 stap vooruit,de volgende dag 3 stappen terug. Ik krijg 3x1 oxazepam 10mg.
De angst is er constant, of ik geen lucht meer krijg, zo beangstigend.
Wie kan mij helpen????

Ria

1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 103 - Vorm van overbelasting/teveel prikkels?

Beste lotgenoten,

Ik zit nu 1 jaar in een burnout en gelukkig gaat het iets beter. Echter, heb ik iedere avond last van erge duizeligheid als ik naar bed ga en probeer te slapen. Ook heb ik dan een harde ruis/piep in mijn hoofd en ben ik wat misselijk
Vaak knappen ook mijn oren
Herkend iemand deze klachten ? Zou het toch nog een vorm van overbelasting/teveel prikkels zijn?

Sterkte allemaal

Gerard

1
3
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Die piep (tinnitus) heb ik ook. Wordt erger bij stress en vermoeidheid.

Ron
Reactie:
Hai, mijn zoon van 18 heeft sinds februari een Burnout. Hij heeft vele klachten. Ook de oren hoor ik hem vaak over. Het ergste, dat zegt hij zelf, zijn de hele strakke spieren in zijn hals. Alsof iemand zijn keel dicht drukt. Heel veel angst gehad, en nog, om de spieren. Als dat weg zou gaan, zou hij letterlijk wat meer lucht en dus rust krijgen. Het is ontzettend heftig allemaal....

Er
Reactie:
Ik ben nu 6 maanden thuis van een burnout van tinnitus had ik vroeger sporadisch last, sinds de burnout is dit wel verergerd. Voor ik ga slapen komt er steeds een misselijk makende vermoeidheid over mij. Dit verschijnsel heb ik ook overdag als ik lange tijd met een klus bezig geweest ben

Pros

Jouw reactie:



Verhaal 104 - “alles” qua genieten weg

Aan de mensen die al een tijdje in een burn out zitten.... na ongeveer 9/10 maanden verder in mijn burnout is nogsteeds “alles” qua genieten weg. Elke situatie waarbij ik ontzettend genoot is nu een activiteit zonder gevoel. Het is dag in dag uit een neutraal gevoel waarbij amper iets oprechts bij komt kijken, het voelt als een soort spanning die mist.

K.

1
2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Zeker herkenbaar! Dit baarde mij ook erg veel zorgen. Dit komt vanzelf met stapjes terug

Bb
Reactie:
Jeetje ja dat herken ik ook...alles is neutraal. Je leeft zonder echt te leven...Maar wat fijn te lezen dat bij BB.dat met stapjes terug is gekomen!!! Kan niet wachten tot alles weer echt fijn voelt...

Anne

Jouw reactie:



Verhaal 105 - Frustrerend dat het slapen niet meer vanzelfsprekend is

heb begin van het jaar een burnout, de onrust en paniek die daarbij meekwam. aan het begin van mijn burnout heb ik wel mirtazipine gekregen om de rust en paniek te kalmeren in de nacht zodat ik wel me rust kon pakken dit heeft wel geholpen, had wel last van bijwerkingen zoals zweetaanvallen midden in de nacht en veel spierpijn. inmiddels ben ik hiermee gestopt en word de spierpijn steeds minder maar de paniek en onrust komt nog zo nu en dan om de hoek kijken. het slapen is ook een stuk minder geworden wat ook niet helpt, slaap gemiddeld de eerste 4 uur dan word ik wakker en kan ik vaak niet verder slapen ben daardoor erg vermoeid en ben bang dat ik langzaam weer afglijd in een nieuwe burnout. het is frustrerend dat het slapen niet meer vanzelfsprekend is.

pim r

1
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
En als je dan een klein beetje mirtazapine neemt? Ik neem elke avond 1/4 van 15 mg en het helpt mij om voldoende rust te krijgen. Voel me nog lang niet goed (erg licht in het hoofd en alles komt met een vertraging binnen) maar af en toe gaan er wat stapjes vooruit.

A.G.

Jouw reactie:



Wil je ook je hart luchten?

+ Mijn verhaal delen


Verhaal 106 - Wat voel ik me klote zeg

Ik ben thuis vanaf 11 augustus dit jaar, burn-out. Wat voel ik me klote zeg. Ik weet niet te doen. Ga 8 november naar een psycholoog en heb in de tussentijd afspraken met de huisarts en de GGZ ondersteuner. Het bijna constant duizelig zijn, verdrietig zijn, niet kunnen concentreren, pijn in mijn lijf en diabetes type 1 al 25 jaar. Ik hoop dat ik er bovenop kom. Het is verschrikkelijk!

Susan

1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 107 - Nooit had ik verwacht weer een burn-out in te slaan

een aantal jaar geleden ben ik in een burn-out beland achteraf wist ik waar het door kwam ik had drie werkadresjes , een keer in de week een bibliotheek , had een avondbaantje , was overblijfmoeder , creamoeder had een huishouding en twee jonge kinderen. toen het in de relatie niet goed ging en dat op een scheiding uitdraaide ben ik in elkaar geklapt
jaren heb ik gewerkt om de boel weer op orde te krijgen maar alle keren dat het de goede kant op ging ging het weer de verkeerde kant op.
ik ben toen naar de psycholoog geweest om alles in de goede vakjes te krijgen ik had toen die tijd de scheiding nog steeds niet verwerkt er was te veel gebeurd wat ik niet los kon laten na een heftige tijd met emdr sessies en gesprekken zat alles ineens te plek ze hebben me toen ook van de medicatie af geholpen.
en toen viel alles op zijn plek ik was er weer helemaal stond op de top van de berg ik was weer klaar om aan de slag te gaan. ik wou weer aan het werk de eerste sollicitatie die de deur uit ging was ook gelijk raak een baan van 39 uur en wat was ik trots op mezelf kon de hele wereld aan. mijn dochter van 13 kon haar zelf redden mijn zoon van 11 ging naar de bso.
alles ging goed door de corona had mijn dochter thuis les en als ik thuis kwam van het werk was de afwas aan kant en was de vloer schoon. toen mijn dochter weer naar school mocht kwam alles weer op mijn schouders terecht en toen merkte ik hoeveel hulp ik had gehad. dat de kleine dingen zo veel kunnen schelen. langzaam aan gleed ik af en zei constant tegen mezelf nog een paar week werken en je hebt een week vakantie meer zat er niet in want daar had ik de uren niet voor. in de laatste week voor de vakantie kon ik het niet meer op brengen en heb mijn leidinggevende gevraagd of ik mijn vakantie kon vervroegen. thuis gekomen ben ik compleet weer in elkaar geklapt de volgende dag naar de huisarts geweest en die constateerde weer een burn-out . inmiddels zit ik alweer 3 maand thuis en de ene dag is beter dan de andere. het huishouden kan ik beetje bij beetje weer op pakken maar wat ik voor de tijd in een ochtend deed heb ik nu een hele week voor nodig en dan alle afspraken nog die tussen door komen
de huisarts heeft me nu weer aan medicatie gezet en daardoor zijn al die verrekte huilbuien een heel stuk minder geworden.
nu wou ik zo graag dat mijn energie ook eens weer terug komt alleen wil dat maar niet echt lukken .
ik volg op het moment therapie thuis achter de pc ,ga naar therapie en heb binnenkort een intake bij de psycholoog
op het moment heb ik geen idee hoe ik het allemaal voor elkaar moet krijgen een full-time baan , de huishouding , en de kinderen.
nooit had ik verwacht weer een burn-out in te slaan.
hoe kijken jullie hier tegen aan is er iemand die tips voor me heeft
heel graag wil ik weer naar die top waar ik was
groetjes rosawi

rosawi

1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 108 - Toch verlang ik ernaar om te gaan werken

Al 39 jaar werk ik als meet en regeltechnieker in hetzelfde bedrijf. Eerst in shifts ook in de weekends na een tiental jaar overgeschakelt naar dagdienst en na 18 jaar gemuteerd naar de dienst engeneering waar ik projecten uitvoer van scratch over de uitvoering tot nazorg. De laatste 35jaar steeds met hetzelfde diensthoofd. Een zeer correcte heer in omgang maar een workaholic om U tegen te zeggen. Een zeer veeleisend man . Ik ben zelf een perfectionist en een controlefreak. Door de jaren heen werdt de werkdruk steeds hoger, alles moest direct uitgevoerd worden , de nieuwe werken kregen steeds meer voorrang op op de projecten waar ik mee bezig was. Ik begon last te krijgen van fysieke vermoeidheid en ik dacht dat de oplossing 4/5werk was. 6 jaar geleden ben ik dan 4/5 beginnen te werken.Aanvankelijk ging het goed tot ik meer en meer begon te beseffen dat ik eigenlijk het werk van een voltijdse job er op ,4 dagen er aan het doorhaspelen was. De vermoeidheid begon zich op te stapelen. Ik had al jaren last van schouder nek en lage rugpijnen. In het verleden had ik al enkele sessies bij een kinesist doorlopen tot de brave mens vertelde dat hij er niets kon aan verbeteren indien ik niet minder gestresseerd zou zijn. De weekends werden slaapweekends en verlof ging steevast op aan slaap. Meer en meer kon ik s'avonds niet in slaap geraken en lag ik mijn werk te plannen voor de komende dagen. Het werd zo erg dat ik rond de middag dood op was. Vergaderingen kon ik niet meer volgen, ik geraakte niet meer uit mijn woorden. Ik kreeg last van diarree. Meestal ging ik voor ik naar het werk vertrok 2 keer naar de wc. Ik begon dingen te vergeten ,meestal werken die ik reeds uitgevoerd had want het werk zelf vlotte goed ook al sleepte ik me de dag door. Eind maart nam ik een week verlof ik was doodop. De week daarop was de hel ik kon terug niet meer slapen, werdt misselijk van vermoeidheid moest s'nachts opstaan om over te geven. Overdag haalde ik de middag niet meer,ik ben zelfs een keer op mijn bureau in slaap gevallen terwijl ik s'nachts wakker lag.
Overdag had ik constant diaree en was misselijk van moeite en het werk bleef maar komen ..... De 2 laatste dagen stond ik op weg naar het werk met mijn fiets in de hand over te geven mij afvragend of ik wel zou gaan werken. De maandag daarop ben ik naar de dokter gegaan. Ik was gewoon ingestort mijn bloeddruk schommelde constant tussen de 190 en 85 mm. Ik deed de eerste 14 dagen niets anders dan slapen. Als ik wakker was was ik misselijk van de moeite. Sociale contacten mijdde ik als de pest. Was prikkelbaar, ik kon niet tegen licht, drukte of geluid. We zijn nu 6maanden verder, 100% ben ik niet maar toch verlang ik ernaar om te gaan werken, Het idee blijft me de voorbij weken steeds volgen. Alhoewel ik besef dat ik het waarschijnlijk nog niet zal aankunnen..........

Prosper

1
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Ben je al terug op et werk? Ik kan ook weinig prikkels hebben en drukte vraag me af hoelang et duurt voordat et weg is.

Anoniem

Jouw reactie:



Verhaal 109 - Wie heeft er ook last van gezwollen ogen?

Wie heeft er ook last van gezwollen ogen?
Hoort dat ook bij een burn-out.
Ik word nog getest bij een allergoloog qua allergieën.. bij de psycholoog kwam er sowieso een burn-out uit gezien het gewicht verlies, paniekaanvallen, hartkloppingen, moe, huilen.
Slechter gaan zien.

Jess

1
3
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
hoi, gezwollen ogen niet zo zeer maar wel rode en zeer vermoeide ogen en wazig zien. Gevoel dat mn hoofd te weinig zuurstof krijgt.

A
Reactie:
Als ik veel huil dan heb ik gezwollen ogen.
Ook eet ik slecht (veel zout). Ik krijg dan soms ook dikke ogen

Pearl
Reactie:
Dat gevoel van zuurstof te kort in mijn hoofd heb ik ook. Duizelig wazig zien onbalance gevoel en met lopen voelt het altijd alsof ik er niet helemaal bij ben. Mijn benen voelen ook raar als ik te lang door wandel, 30 min kan ik alleen wandelen en dan alleen in het bos waar niet zoveel prikkels zijn. Ben al 4 maanden b.o. vraag me af wanneer het beter gaat pf vooruit

Anoniem

Jouw reactie:



Verhaal 110 - Ik heb weer veel burn-out klachten terug gekregen

Afgelopen februari kwam ik thuis te zitten met een burn-out. Het ging in juli zo goed dat ik wel openstond om te reïntegreren. Tot een maand geleden ging dit ook goed, maar kwam het eerst e voorval.

Een collega vertelde mij dat ze zo blij was dat de bonus als een normaal maandsalaris verwerkt was. Ik zei tegen haar: waar heb je het over, welke bonus? Helaas waren ze mij vergeten te vertellen dat ik geen bonus kreeg. Bonus was voor harde werkers tijdens Corona tijd en het spreekt vertrouwen naar de medewerker voor de toekomst uit. Geen excuses hiervoor gekregen, wel dat het gecommuniceerd had moeten worden. Maar er moest ook nogmaals bij vermeld worden dat ze geen spijt had dat ik geen bonus kreeg.

En afgelopen weken speelde de onderstaande dingen:

Mijn Contract wordt met 4 maanden verlengt omdat ze het risico niet willen nemen dat ik mij weer volledig ziek meld. Begin januari kijken of we verder gaan. Geeft stress en druk. Terwijl ik weet dat er in 2 maanden veel kan gebeuren in mijn herstel, maar dat is ook een beetje koffiedik kijken.

Op één dag afgemeld, omdat ik bijna niet had geslapen, ik overprikkeld was en mij beroerd voelde. Hiermee mijn grens duidelijk aangaf en ook wilde bewaken. Deze kreeg ik terug. Collega’s rekenen op mij en het was erg druk dus moesten zij harder werken en ze verwacht volledige inzet van mij.

Mijn salaris is te hoog voor de functie die ik nu doe. Ik moet er meer taken bij doen om dat salaris te verantwoorden en ik zal nooit meer stijgen qua salaris in deze functie. Lukken die taken niet, krijg ik een salarisverlaging. Vorig jaar tijdens sollicitatie was het nog onduidelijk of ik deze functie zou doen of de functie die ik hiervoor gedaan heb. Dit maakte voor het salaris niet uit, die lagen gelijk vertelde zij mij toen.

Er is begin december een persoonlijk jaarplan evaluatie ingepland. Het plan van afgelopen jaar en voor volgend jaar. Deze hangt samen met bonus en de doelstellingen van afgelopen jaar. Die hele bonus hoef ik niet, want ik heb het plan niet gehaald en heeft ook geen prio voor mij. Ik weet niet eens meer wat hierin stond, ik weet wel dat ik het niet gehaald heb. Geeft stress dat ik mij daar mee bezig moet gaan houden. Mijn enige doel is beter worden

Ter info, ik werk normaliter 24 uur en ik zit nu op 10 uur.

Ik heb weer veel burn-out klachten terug gekregen door deze voorvallen. Het liefst zou ik hier niet meer reïntegreren, maar ik wil niet mijn uitkering hiermee verspillen…


F

1
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Sterkte...ik denk dat het goed komt met ons allemaal....uiteindelijk sterker....

Anne

Jouw reactie:



Wil je ook je hart luchten?

+ Mijn verhaal delen


Verhaal 111 - Ik wil mijn oude leven terug

Vijf jaar geleden raakte ik overspannen en was ik twee maanden uit de running.
Afgelopen maart kreeg ik weer klachten maar deze keer was het z’n grote broer: de burn-out.
Ik zit nu zeven maanden in de ziektewet.
De eerste maanden waren vreselijk! Dagen huilen en paniek aanvallen, gejaagde gevoelens en amper slapen.
Na 2-3 maanden was er mondjesmaat vooruitgang.
In maand 5,6 kon ik eindelijk weer wat sociale dingen bijwonen! Wat een opluchting. Ik begon ook wat vanuit huis te werken.
Maar nu sinds een paar dagen.. voel ik me weer afglijden. Ik word er zo verdrietig van. Ik ben zo vreselijk bang om terug te vallen dat ik door die angst weer slechter slaap en gejaagde gevoelens opwek.
Ik wil mijn oude leven terug.. vreselijk dit.
Vanmorgen na weer een slechte nacht begon ik vreselijk te huilen voor het eerst sinds een lange tijd.

Ergens fijn om te lezen dat er veel andere mensen zijn die het zo moeilijk hebben met overspannenheid of een burn-out, ik voel me vaak erg alleen en wil zo graag m’n oude ik terug..

Chipito

2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Heel veel sterkte!

Er
Reactie:
Komt echt goed!!! Goed luisteren naar je lichaam!!!! Niet over je grenzen heen gaan...een kleine terugval is niet gelijk weer B.O....sterkte

Anne

Jouw reactie:



Verhaal 112

Hallo allemaal, ik heb sinds eind januari een Burnout. Heel veel lichamelijke klachten herken ik hier.
Maar sinds een tijd heb ik last van dwang gedachten, nooit eerder gehad. Ik kan hier niks over vinden. Wie herkent dit? Heel graag een reactie

Daan

Dwang

Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 113

Verhaal 112

Hallo allemaal, ik heb sinds eind januari een Burnout. Heel veel lichamelijke klachten herken ik hier.
Maar sinds een tijd heb ik last van dwang gedachten, nooit eerder gehad. Ik kan hier niks over vinden. Wie herkent dit? Heel graag een reactie

Daan



Dwang

8
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Tegen mij zeiden ze (psychologen) dat het normaal is en voornamelijk in het begin van je burn out voorkomt. Mijn bedrijfsarts (toen nog in opleiding) dacht zelfs dat ik een obsessieve compulsieve gedragsstoornis had. Ik wist zelf dat ze het mis had, want ze kende niet het hele verhaal. En mijn psycholoog, die wel het verhaal kent, was met mij eens. Vooral omdat ik het daarvoor nooit had.

Mijn eigen dwanggedachten kwamen trouwens voort uit om controle te krijgen op de situatie. Ik had enorme behoefte aan structuur en duidelijkheid. Mijn hersenen waren gewoon op. Ik kon geen veranderingen aan of onvoorspelbaarheid.

Welke dwanggedachtes heb jij?


Pearl
Reactie:
Hallo Pearl, bedankt voor jouw reactie. Ik heb ook nooit eerder dwang gedachtes gehad. Het was ook niet meteen in de Burnout maar pas maanden later. Ik moet van mezelf de mensen en auto's etc. die ik voorbij zie komen bekijken, wat ze aan hebben, wat voor kleur auto etc. Dit geef ik dan door aan mijn moeder en ik vraag dan of ze wil herhalen wat ik zei. Het is héél erg vermoeiend. Soms verzet ik me er tegen. Dit duurt nu al een paar weken

Daan
Reactie:
Hallo Pearl, bedankt voor jouw reactie. Ik heb ook nooit eerder dwang gedachtes gehad. Het was ook niet meteen in de Burnout maar pas maanden later. Ik moet van mezelf de mensen en auto's etc. die ik voorbij zie komen bekijken, wat ze aan hebben, wat voor kleur auto etc. Dit geef ik dan door aan mijn moeder en ik vraag dan of ze wil herhalen wat ik zei. Het is héél erg vermoeiend. Soms verzet ik me er tegen. Dit duurt nu al een paar weken

Daan
Reactie:
Hallo Pearl, bedankt voor jouw reactie. Ik heb ook nooit eerder dwang gedachtes gehad. Het was ook niet meteen in de Burnout maar pas maanden later. Ik moet van mezelf de mensen en auto's etc. die ik voorbij zie komen bekijken, wat ze aan hebben, wat voor kleur auto etc. Dit geef ik dan door aan mijn moeder en ik vraag dan of ze wil herhalen wat ik zei. Het is héél erg vermoeiend. Soms verzet ik me er tegen. Dit duurt nu al een paar weken

Daan
Reactie:
Ik ken dit niet maar weet wel dat Pieter Frijters er een hoop YouTube filmpjes over heeft gemaakt!! Ik vond ze heel interessant...zou eens kijken, misschien heb je er wat aan. Hij heeft ook een boek geschreven over angst en dwang etc...

Anne
Reactie:
Mijn klachten zijn anders, meer van neurotische aard. Ik wil precies weten wat er gaat gebeuren en kan slecht tegen onverwachte veranderingen. Mijn psycholoog heeft toen uitgelegd dat door mijn burn-out dat ik informatie moeizaam verwerk en veel behoefte heb aan structuur.

Heb je die dwanggedachtes kunnen bespreken met een professional?

Pearl
Reactie:
Hallo Anne,.bedankt voor jouw tip

Anoniem
Reactie:
Hallo Pearl, ik had in de zomer een ander soort dwang die niet zo lang duurde als deze keer. Ik heb geen hulp. Wil ik voorlopig ook niet ik wil alleen maar rust en hoop houden dat alles goed komt

Anoniem

Jouw reactie:



Verhaal 114

Ik zit ruim 1,5 jaar in een burn-out, ben wel wat rustiger geworden en heb langzaamaan wat meer energie. Het lukt weer om hele dagen te werken maar het gaat nog met ups en downs. Heb nog steeds het gevoel dat mijn hersenen in een soort bankschroef zitten, het gevoel 'verloren te zijn in de ruimte'. Toen mijn burn-out op zijn ergst was lukte het niet eens om rustig naar een film te kijken. Heb toen heel veel puzzels gemaakt. Ook het gevoel dat je zweeft was heel erg. Dat heb ik nu minder, maar heb wel door de periode met 'rubberen benen' en regelmatig op de racefiets veel speling op de linkerknie gekregen. Dat probeer ik nu met stabiliteitsoefeningen te compenseren. Heb ook vaak gehad dat mijn ademhaling er onder te lijden had, nog wel regelmatig. Dan doe ik wat ademhalingsoefeningen (Wim Hof) wat vaak wel helpt. 1 en al ellende, slik nu nog een klein beetje mirtazapine (1/4 vd minimale dosis) en neem cbd olie. Hierdoor slaap ik over het algemeen goed, dit was in de eerste maanden vd burn out een drama. Maar heb wel es het idee dat de continue lichtheid in mijn hoofd wel eens van de dagelijkse mirtazapine kan komen. Zijn er lezers die zich in mijn verhaal kunnen herkennen?

Adriaan

Herkennen jullie dit ook

7
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Hallo Adriaan, het zweven en de ademhaling herken ik wel. Ik heb ook een hard bonzend hart soms en trillen. Heb jij ook dat je wazig ziet en dat je jezelf anders ziet? Ook heb ik ineens dwang gekregen en dat is vreselijk. Welke CBD olie heb je? Duur?

Daan
Reactie:
Hallo Adriaan, het zweven en de ademhaling herken ik wel. Ik heb ook een hard bonzend hart soms en trillen. Heb jij ook dat je wazig ziet en dat je jezelf anders ziet? Ook heb ik ineens dwang gekregen en dat is vreselijk. Welke CBD olie heb je? Duur?

Daan
Reactie:
Hallo Adriaan, het zweven en de ademhaling herken ik wel. Ik heb ook een hard bonzend hart soms en trillen. Heb jij ook dat je wazig ziet en dat je jezelf anders ziet? Ook heb ik ineens dwang gekregen en dat is vreselijk. Welke CBD olie heb je? Duur?

Daan
Reactie:
Het wazig zien heb ik vaak, is heel beangstigend. Het gevoel dat je niet kunt focussen. CBD olie 5% van Renova 30 ml € 64 dus wel duur ja :-(

Adriaan
Reactie:
Ja herken ik ook wel veel van!
Zeker dat rare verloren te zijn in de ruimte!! Heel irritant als je buiten wandelt, loopt vind ik... ik heb geen medicatie...dus ook zonder voelt het raar😁lichtheid in mijn hoofd heb ik denk ik niet.... maar dat drukkende gevoel, bankschroef vanbinnen herken ik zeker!

Anne
Reactie:
Het lichaam voelt als een stuurloos schip, de kapitein is er niet (het brein). Probeer wel zo actief mogelijk te blijven (wandelen, sportschool, fietsen) en vertrouw erop dat het ooit weer goed komt. Jullie ook veel sterkte in het herstel, blijf optimistisch!

Adriaan
Reactie:
Ik zit sinds juli 2020 in een burnout. Werk nu 8 uurtjes per week op AT basis (normaal 24).
Voel me zeker beter als in het begin maar ervaar nog dagelijks klachten zoals : de wereld "raar" zien hiermee bedoel ik een zweverig onwerkelijk gevoel. M.b.t
Slapen (veel dromen, s'nachts na 4 u wakker worden en dan moeilijk in slaap komen. Of heel vroeg wakker worden) . Continue een licht gevoel in het hoofd alsof ik op een bootje dein op het water. Rubberen benen van tijd tot tijd. Overslaan van het hart. Vaak gespannen gevoel rondom het middenrif. Kortom nog een hoop lichamelijke spanning...
Ik sinds kort 2x per dag oxazepam om mezelf toch wat meer lichamelijke rust te geven tussendoor. Wat ik zo lastig vind is dat ik therapie , fysio, ontspanningsoefeningen enz alles eraan heb gedaan maar dan na bijna 1,5 Jr nog steeds met al die klachten zit. Vaak denk ik wanneer houdt dit op

Anoniem

Jouw reactie:



Verhaal 115

Wie herkent dit...

Ook ik ben B.O. als een paar jaar geleden geconstateerd. Ben heel hard doorgegaan, alles weg gestopt. Tot nu de laatste maanden halen de fysieke rare fratsen me in.
Ik heb een hoop dingen die velen ervaren..
Maar wie herkent het gevoel dat je hoofd heel drukkend voelt als je naar buiten gaat (wandelen ofzo) en eigenlijk alles wat om je heen is,beweegt geeft een raar gevoel door je hoofd/ ogen / lijf...
Ik ervaar dan een vervelend gevoel en dat slaat dan door op mijn benen (trillen), en ook naar meer angst omdat het zo stom voelt...
Als ik mensen tegenkom ben ik bijna bang dat ze me aanspreken voor een leuk plaatje omdat dit ook weer een "druk" geeft. Terwijl ik dol ben op mensen....
Hoor graag of iemand ook zoiets ervaart of hoe precies...

Anne

3
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Ik heb precies hetzelfde! Ik zie mijzelf soms ook heel anders. Heb me ook een poos heel klein gevoeld qua lengte terwijl ik best lang ben. Mijn hoofd zie ik soms veel groter. Wazig zien. Gevoel van dronken zijn zoiets.

Daan
Reactie:
Dankjewel Daan...Ja raar...dat wazig zien heb ik idd ook af en aan. En soms ineens even een soort staren stand..en idd ook dat dronken gevoel in mijn lichaam. Alsof je net wat hebt gedronken en alles moet corrigeren als je loopt, zodat niemand het ziet..ik Merkte vandaag ook met sjoggen ( langzaam joggen), zodra ik over ging naar wandel tempo, leek het net of mijn hoofd dan even meer de druk ervaarde.... net als vroeger als je veel rondjes draaide en stil ging staan, het na voelen van die rondjes die je dan had gedraaid... Maar dan nu van sneller naar langzamer lopen...
Herkent iemand (of jij) dit ook?

Anne
Reactie:
Ik heb dat gevoel ook als ik loop en ook vooral een bedrukte gevoel in me ogen.. alsof ik erg moe word en een rare gevoel in me benen ook alsof je al uren en uren aan t lopen bent zo n gekke elastische gevoel. Ik hoop dat et ooit weggaat heb dit al 4 maanden nu.

.

Jouw reactie:



Wil je ook je hart luchten?

+ Mijn verhaal delen


Verhaal 116

Hoi allemaal, ik heb sins juli 2021 een burnout . Volgende week al 4 maanden thuis. Ik kreeg opeens een aanval in me hersenen ( zo voelde het) sins die dag kon ik niet meer goed kijken en leek er alsof een gedeelte van mijn hersenen dingen niet meer goed opvangde, zoals mijn omgeving. heb de eerste 2 maanden last gehad van hersenmist. Een keer een heftige angstaanval gehad door een soort van stroom schokje die door mijn hoofd ging. Veel spanningsklachten en angstige gevoel. En soms ervaar ik een emotie die ik op dat moment niet kan plaatsen. Meestal komt die wanneer ik aan tafel ben met me ouders alsof ik dan overprikkeld raak. Ik vind et allemaal echt heftig, ik mis mijn leven en vooral mezelf. Als ik slaap voel ik soms ook nog schokjes soms in et hoofd soms arm of zelfs mijn heupen.. als ik loop voel ik ook echt een raar gevoel in me hoofd en krijg ik echt een bedrukte gevoel op me oogspieren. Heeft iemand ook zulke klachten? Ik wil nog een mri scan laten maken want kom anders niet echt tot rust.

Anoniem

Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 117

HELP
Nog 1 vraag..
Als ik in de ochtend wakker wordt, heb ik last van direct angst, spanning gevoel hoe de dag zal zijn. Met name of ik weer zo'n last heb van mijn balans, drukkend hoofd, evenwicht/ duizelig achtige sensaties vanuit mijn hoofd. Daar heb ik dan ook gelijk last van...
Na een uurtje of meer trekt het ergste weg en kan ik best veel gewoon weer wel doen.
Maar als ik dan weer even een uurtje ga liggen (ook al slaap ik niet), begint dat gevoel uit balans zijn etc gelijk weer opnieuw en duurt het weer een tijd voor de druk en onbalans afneemt...de rest van de dag heb ik de hele dag een beetje een onbalans gevoel...
Herkent iemand dit????
Of weet je wat dit inhoud, waarom het is etc

Anne

5
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Ik dacht al dat ik de enige was. Maar ik heb heb dat gevoel ook als ik me ogen open doe lijkt et normaal maar wanneer ik opsta begint et gevoel langzaam weer te komen. En het blijft zo de hele ochtend richting de middag word et minder. Ook met wandelen heb ik constant dat rare gevoel alsof je dronken ben en wazig zicht. wat bij mij helpt is om wat vaker in en uit te ademen dan haal je de spanning in je buik weg. Tegen angst en spanning.

Anoniem
Reactie:
Ja rot he...wanneer is dit bij jou begonnen? Als eerste klacht van B.O of eerst andere klachten 3n dan steeds meer dit?

Anne
Reactie:
Ja ik kon van de een op de andere dag echt niks meer. In het begin aanvaarde ik echt een soort hersenmist met vaak angstgevoelens wat hersenschokjes en spanningshoofdpijn vooral de eerste 3 maanden. En eigenlijk de moment dat ik begonnen ben met wandelen had ik door dat ik me zo voelde continu. Is nu al 5 maanden zo. Soms lijkt het af te nemen.

Anoniem
Reactie:
Ik heb ook last van mijn hoofd. Afwezig zweverig gevoel. Wazig zien. Eigenlijk altijd. Ze zeggen dat het wel wegtrekt. Al bijna een halfjaar last van. Heel vervelend en beangstigend..duurt me veel te lang

Anoniem
Reactie:
Ik heb ook een drukkend gevoel in mijn hoofd als ik zit. En krijg ik ook vermoeide ogen is dat normaal want zodra ik ga liggen word et minder

Anoniem

Jouw reactie:



Verhaal 118

Weet iemand hoelang het duurt voor dat die duizeling en licht raar gevoel in hoofd, vermoeide ogen en raar gevoel in benen weggaat tijdens het lopen. Voelt echt niet fijn word er moedeloos van. Alles lijkt beetje onwerkelijk langs je voorbij te gaan.

Anoniem

3
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Ik heb ook last van een raar gevoel in mijn hoofd. Zweverig, afwezig. Wazig zien. Heel vervelend. Ze zeggen dat het wel wegtrekt. Dat hoop ik dan maar.

Anoniem
Reactie:
Weet niet of jii nou bij mij hebt gereageerd. Verhaal 117..
Maar zo niet, hoe is de BO bij jou ontstaan? Qua symptomen/ klachten...wat kwam als eerste? Of zijn dit vanaf het begin de symptomen geweest? Die je beschrijft?
Herken je ook het gevoel dat steeds alles je teveel is? Voor als je iets wil doen, waarbij er mensen om je heen zijn etc...

Anne
Reactie:
Vermoeidheid vooral soms duizelig als ik te veel deed en heb nog een tijdje last gehad van maagzuur. Dat waren de eerste symptomen. Voor mij is ook echt alles te veel raak snel gespannen en ergens heen gaan waar veel mensen zijn ontwijk ik voor nu kan niet zo goed tegen al die prikkels. Maar hopelijk gaat de psycholoog mij straks helpen met opbouwen van prikkels.

Anoniem

Jouw reactie:



Verhaal 119

Nu bijna een jaar klachten
Het begon met slecht /niet slapen soms 2 dagen achter elkaar
Voel me ook opgejaagd en heb regelmatig dat ik me zeer zwak voelt en bijna flauwvalt
Mijn bloeddruk was ook 180/120
Nu medicatie ervoor gekregen
Ik heb moeite om toe te geven dat ik waarschijnlijk overspannen bent
Mijn hoofd zeg dat ik door moet blijven gaan met werken maar mijn lichaam zeg dat het niet goed gaat
Hebben jullie tips wat ik moet gaan doen om beter te worden ?

John

6
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Daar begon het bij mij ook mee Johan, een enorme onrust en niet kunnen slapen. Heb in die tijd heel veel puzzels gemaakt (tv kijken lukte niet eens). Tips: probeer actief te blijven, wandelen, fietsen, sportschool en onderhoud je sociale contacten. Ben zelf begonnen met gitaarles, het is goed om jezelf nieuwe dingen aan te leren. Sterkte met je herstel.

Arend
Reactie:
Hallo John, luister goed naar wat je eigen lichaam je zegt. Áls een ander zegt probeer actief te blijven, en ik lees het woord sportschool, dan denk ik alleen maar: veel te gek! Als een ander dat kan, dan wil niet zeggen dat jij dat ook kunt. Die persoon weet niet wat jij voelt. Een minuut wandelen is voor mij nog teveel laat staan sporten! Opgejaagd, hoge hartslag, wazig zien,door de benen zakken, trillen, en sinds kort dwang. Ik ben thuis sinds begin dit jaar en leef met de dag en ook wel per uur. Ben het soms ook helemaal zat

Anoniem
Reactie:
Beste anoniem, het spijt me om dit te lezen. Ik wens ook jou veel sterkte, ik ben inmiddels 1,5 jaar verder. Het is inderdaad voor iedereen verschillend, maar probeer dingen te doen die je energie geven en kruip niet in je schulp. Het zombie/robot gevoel is afschuwelijk en wens ik niemand toe. Gisteravond heb ik bij vrienden gegeten en ik merk dat ik hier weer van op knap.

Arend
Reactie:
Bedankt Arend, goed on te horen. Alleen heb ik die energie nog niet. Ik wens jou ook alle sterkte

Anoniem
Reactie:
Het begint met accepteren. Accepteer de situatie waarin je zit. En inderdaad de weg naar herstel is bij iedereen anders.

Bij mij helpt psychotherapie middels cognitieve gedragstherapie.
Mentaal ben ik zo sterk én star, dat ik mijn lichaam, zenuwstelsel en hersenen heb opgebrand. Teveel gedaan en al mijn lichamelijke symptomen én emoties genegeerd. Ik moet opnieuw leren om ernaar te luisteren én ernaar te handelen.

Veel liefs aan jullie allemaal

Pearl
Reactie:
Het begint met accepteren. Accepteer de situatie waarin je zit. En inderdaad de weg naar herstel is bij iedereen anders.

Bij mij helpt psychotherapie middels cognitieve gedragstherapie.
Mentaal ben ik zo sterk én star, dat ik mijn lichaam, zenuwstelsel en hersenen heb opgebrand. Teveel gedaan en al mijn lichamelijke symptomen én emoties genegeerd. Ik moet opnieuw leren om ernaar te luisteren én ernaar te handelen.

Veel liefs aan jullie allemaal

Pearl

Jouw reactie:



Verhaal 120

Ik heb me begin september ziek gemeld met een flinke verkoudheid. In diezelfde week vragen collega's aan mij of het mij lukt om de planning af te krijgen. Vanwege een onderbezetting besluit ik om er thuis aan te gaan werken en dat te doen in de avonduren. Dat doe ik vier dagen lang en met moeite omdat ik me te beroerd voel en tussen de werkzaamheden door op bed moet liggen en er alles aan wil doen om er de week erop weer op kantoor te kunnen zijn. Op de vrijdagavond stort ik helemaal in, het is op, mijn lichaam wil niet meer en met het laatste beetje energie wil ik nog wel maar het gaat niet meer. Ik ben eerst boos op mijn collega's dat ze het allemaal zelf niet voor elkaar konden krijgen en daarna ben ik boos op mezelf maar al gauw heb ik ook daar de fut niet voor. Ik heb mijn werkgever laten weten dat ik er voorlopig niet zou zijn omdat ik verschillende klachten had waarvan ik eerst nog wilde denken dat dit nog bij de verkoudheid hoorde. Via mijn werkgever kom ik in een zorgtraject terecht en heb gesprekken met zowel een bedrijfsarts als een psycholoog. Met de psycholoog lukt het mij met moeite om sessies van een uur of meer te beleven maar binnen het half uur is de concentratie al aardig weg. De bedrijfsarts spreek ik een uur en die maakt daarna een verslag op die tegelijk naar zowel mijn werkgever als mijzelf. Nog voordat ik de kans kreeg om dat verslag te lezen, belt mijn werkgever met de opmerking dat ik over drie weken weer aan de slag kan gaan. Iets wat helemaal niet is afgesproken met de bedrijfsarts maar wel dat ik in gesprek ga met mijn werkgever over een toekomstige plan van aanpak. Vanaf dat moment vreet het mij alleen maar energie bij alles wat er in de communicatie fout gaat en met name van het onbegrip van mijn werkgever. Het maakt me nog meer moe, ik loop veel te piekeren (nog meer dan ik al deed) en ik slaap slecht, wordt een paar keer per nacht wakker en daar word ik ook niet vrolijk van. Ik raak soms in paniek vanwege onverwachte situaties en al een keer zo erg dat we naar een hotel zijn gegaan om een beetje tot rust te komen want in mijn eigen huis lukte dat niet. In het begin had ik het extra moeilijk omdat ook mijn vrouw in een burn-out traject zit. En gelukkig kunnen we nu daar samen goed over praten maar zij moest ook toezien wat er eerder met haar gebeurde en nu met mij aan de hand was. Ik ben ook eerder emotioneel en zeker ook wanneer onze lieve zoon komt vragen hoe het met mij gaat en of ik nog moe ben. Die merkt ook dat ik minder kan doen dan hij gewend is. Ik heb momenteel een werkgever die helemaal niet weet hoe om te gaan met iemand zoals ik die zich eerst het zweet op de bilnaad heeft gewerkt (meerdere jaren bij diverse bedrijven) en die nu burn-out is. Het contact met de bedrijfsarts is dusdanig amateuristisch dat ik bij de psycholoog om een extra sessie heb gevraagd. Om die situatie te bespreken en hoe er mee om te gaan. Verder maak ik me zorgen om mijn gezin, mijn familie en mijn toekomst en ik ben onzeker of ik deze baan nog wel aan kan. Verder ben ik bang voor een terugval omdat ik dan weer in de ellende terecht kom waar ik nu inzit en waar ik vanaf wil. Voor het eerst in mijn leven word ik "gedwongen" om naar mezelf te luisteren. Ik ben opgevoed met "gewoon doorgaan" en die bal krijg ik nu keihard teruggekaatst. Signalen? Welke signalen? Gewoon paracetamol slikken en doorgaan! Maar nu voorlopig even niet....

Raymond werkt gewoon door...

Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Wil je ook je hart luchten?

+ Mijn verhaal delen


Verhaal 121

Sinds juni ben ik thuis met burnoutachtige klachten. Het begon aan het begin van het jaar met vitaminetekorten. Heb over verschillende dingen veel stress gehad, heel druk gemaakt. Totdat het me teveel is geworden.
In het begin zat ik vol spanning, dat is nu wel over. Ook een periode slaapproblemen gehad. Kan nu gelukkig weer slapen, maar mijn lichaam is nog erg moe. Nu nog vooral last van mijn hoofd. Een vol, dof gevoel. Moeite om dingen te onthouden, concentreren. Last van prikkels. Veel piekeren. Hoofdpijn . Afwezig, zweverig gevoel. Wazig zien. Komt dit bekend voor?
Ga binnenkort naar een psycholoog om te praten. Soms het gevoel dat ik mezelf gek denk. Hopelijk heeft het effect, maar daar ben ik niet van overtuigd. Soms denk ik nog wel eens zou het nog een gevolg zijn van de vitaminetekorten.
Mensen zeggen je moet het accepteren, maar dat is heel moeilijk. Ik ga wel 2 keer in de week naar mijn werk, maar weet niet of ik daar wel goed aan doe. Ik zal nog wel rustig aan moeten doen. Ze zeggen dat het rare gevoelig het hoofd wel wegtrekt .

Niesje

Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 122

Hallo
Ik zit momenteel in mijn 4de burn out.
De eerste 10 jaar terug en 9 maanden thuis gezeten dan een hele periode stabiel.Over 5 jaar de 2de ik herkende snel de symptomen en die heeft niet zo lang geduurd .
Vorig jaar nummer 3 na het overschakelen van andere medicatie.
En nu sinds augustus nummer 4 ,ik ben kleuterjuf perfectionist,pleaser.Mezelf graag zien en op de eerste plaats zetten is een hele klus voor mij.
Na allerhande therapie(mindfulness,psycholoog,voetreflexoloog,meditatie,10 tallen boeken ) leek ik op de goede weg .
Ik zou zelfs terug starten en had er zin in maar moest mijn angstremmer afbouwen en daar wringt het schoentje nu.Helemaal niet eenvoudig de ontwenningsverschijnselen zijn net hetzelfde als je symptomen van een burn out .
Dus ik heb het gevoel dat ik terug moet vechten zoals in het begin .
De ene dag lukt al beter dan de andere maar het is verdomd moeilijk.Ik zou zo graag normaal zijn

Tine

Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 123

Ik heb ook een burnout. Is et normaal om je angstig te voelen af en toe ook bij niks doen en gewoon terwijl je op de bank ligt

Anoniem

4
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Ja hoor, dat is normaal. Heb ik ook gehad, of paniek.
Nu wazig zien, en afwezig voelen .raar gevoel in lichaam, heb jij dat ook?

Anoniem
Reactie:
Ja hoor, dat is normaal. Heb ik ook gehad, of paniek.
Nu wazig zien, en afwezig voelen .raar gevoel in lichaam, heb jij dat ook?

Anoniem
Reactie:
Ik hoor van mensen uit mijn omgeving die ook een burnout gehad hebben zeggen dat dat gevoel wel 1 jaar kan duren maar met herstellen wel minder word. Maar ik heb inderdaad ook raar gevoel in me hoofd. Vandaag was et wat minder met wandelen maar nog altijd aanwezig hoop ook dat et gauw wegtrekt.

Anoniem
Reactie:
Erg vervelend is het, maar ja. Ik heb het al een half jaar.
Ik pieker ook veel, daar houd ik het misschien ook wel mee in stand. Piekeren of het ooit weer over gaat, en hoe het gaat komen.
Af en toe gaat het een dag wat beter, daar moet ik dan blij mee zijn. Ik vind het wel beangstigend. Niemand die het snapt.

Anoniem

Jouw reactie:



Verhaal 124

Ik heb me zojuist ziek gemeld omdat ik geen energie meer kon opbrengen om naar werk te gaan.

Ik slaap slecht, kan me niet concentreren en heb het gevoel dat ik alleen maar meer fouten kan maken.

Maar het voelt als zielig en lui.
En vooral verraad naar mijn werkgever.

Muhittink

Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 125

Ik heb me zojuist ziek gemeld omdat ik geen energie meer kon opbrengen om naar werk te gaan.

Ik slaap slecht, kan me niet concentreren en heb het gevoel dat ik alleen maar meer fouten kan maken.

Maar het voelt als zielig en lui.
En vooral verraad naar mijn werkgever.

Muhittink

Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Voeg zelf een verhaal toe


Wil je ook je hart luchten?


+ Mijn verhaal delen




© Therapiepsycholoog - psychologen en therapeuten
| Disclaimer | Privacy verklaring | Reviews | Login | Aansluiten