Burnout ervaringen

Ik herken wat je schrijft. Het klinkt vergelijkbaar als dat van mij.

Rust nemen rust en rust en accepteren dat je iets heb het gevoel is er niet voor niets. zelf veel gehad aan radio luisteren. geen tv of andere beeld schermen deze gaven mij te veel prikkels.
veel sterkte en ja praat erover

Zeker niet negeren, heb ik 4 maanden gedaan dacht gaat wel over daarna ben ik helemaal uit gegaan. Eerst 2 maanden erg duizelig paniekaanvallen en hartkloppingen nu 5 maanden later nog erg moe en hartkloppingen. Met wandelen, yoga en meditatie is het een beetje beheersbaar.
Moeilijk te accepteren maar voor mij wel te begrijpen dat het zover is gekomen, eerst 1.5 jaar overspannen geweest dit tegen iedere advies ook van specialisten genegeerd en blijven werken.
Dacht daarna dat het oke was en met oogkappen op doorgegaan, maar zit nu met de gevolgen

Ik herken deze klachten, zit sinds september thuis. Als je het accepteert wordt het al een stuk beter.

Ik heb dat gevoel ook. Vreselijk. Het moet slijten. Langzaam perioden dat het weg is, dagen dat het weg is om in normale omstandigheden te verdwijnen.
Sterkte en troost dat er nog iemand is met dat gevoel.

Ik heb sinds vorig jaar een hele heftige burnout,hartritmestoornissen,hoge bloeddruk,pijn op de borst en hoofd(een strakke band)en pijn in de oogkassen en wangen.Heel vaak een grieperig gevoel.Ben nu een jaar en 3 mnd in deze uitzichtsloze rollercoaster en probeer er aan alle kanten uit te komen.Ik herken jouw verhaal.Mijn arts zei me dat het bij mij nog wel even duurt voordat ik eruit ben.Ik voelde al 2 jaar dat ik constant achter alle feiten aan liep en toch maar doorgaan,want kom op!vooruit!moeten!Ik kan nu niet veel meer,ben zo moe.Dus tijd geven en rust,dat is alles wat je kunt doen.

Ik herken dit ook heel goed. Ik ben al 12 jaar mantelzorger en kan echt niet meer. Ik ben ook al 1 jaar thuis en voel me nog even moe, lusteloos en bijna depressief. Ben gevangene door de zorg... Compleet op.

Ik herken wat je schrijft, ik ben nu inmiddels jaar verder, ik voel wel dat het beter gaat, maar dat laatste stukje is knap lastig. Je wilt graag weer, maar je hoeft maar iets teveel te doen, en je wordt weer terug gezet.

Klinkt als dubbele burnout, je accepteert je burnout niet, of je hebt nog een depressie naast je burnout. Ben je een doorzetter, niet zo snel klagen, ik moet niet zo zeuren, altijd schouders eronder dan erken je burnout niet. Wees lief voor jezelf (minder streng zijn), heb compassie voor jezelf (dat ontbreekt erbij mij soms wat aan).

Veel sterkte, heb geduld, het komt goed.

Hi,

Ik herken dit. Ook plusminus een jaar in BO en ervaar zelf de vooruitgang als nihil. Flink frustrerend soms en aan de andere kant ook bewustwording dat er maar een weg is en dat is de weg van acceptatie. Lief zijn voor jezelf, goed voor jezelf blijven zorgen en je vooral niet meten aan andere mensen en verhalen.

Sterkte!

Zo herkenbaar!!
Gisteren voor het eerst sinds 8 maanden wat vrienden uitgenodigd en daardoor 6 u even geprobeerd gezellig te doen wat ook aardig lukte en ik vond het ook weer gezellig maar vandaag de hele dag geslapen en het gevoel alsof ik marathon heb gelopen….zelfs armen en benen voelde als lood, eraan toegeven en accepteren is het enigste wat zorgde dat je hier doorheen komt!! Sterkte ook!!

Zo pijnlijk herkenbaar. Ik mis m'n leven, mijn passie, m'n kracht. Ik probeer m'n focus te verleggen en oa te reïntegreren in het werk maar merk dat k onzeker ben over alles en m'n passie mus , wat k normaliter niet nooit heb.
K zoek naar de knop cq sleutel die k kan om draaien maar het lukt niet en hierdoor ervaar ik eenzaamheid tot op m'n bot
De buiten wereld werkt hierin ook niet echt mee want ze beoordelen en veroordelen je, dat het niet gaat lukken en degraderen je, ongevraagd.
K ben opzoek naar lotgenoten herkenning maar geen klaag muur en adviezen tips om dit vol te houden en licht, jezelf weer te (her) ontdekken

Ik herken dit heel erg goed, ik heb nu 4 jaar na de burnout nog steeds last van de naweeën. Weinig tot geen sociaal contact en moeite met drukke plekken.
Het belemmerd mij in mijn leven om bijvoorbeeld nieuwe vrienden te maken of door te groeien in mijn werk. Bij de meest simpele dingen als boodschappen doen of een praatje met een buurman kan er een angstaanval opkomen, dit zit natuurlijk altijd in je achterhoofd en daardoor word het erger en stel je dingen uit of zeg je het af. Ik zou graag een keer naar een praatgroep gaan omdat je daar zeker weet dat niemand oordeelt en iedereen weet hoe het is, dit zou voor mij ook een manier zijn om weer te wennen aan sociaal contact.
Met alleen positieve gedachtes kom je er niet. Je moet iets veranderen in het patroon wat voor een burnout heeft gezorgd. Ik werk nu 36 uur ipv 40 en probeer 2x in de week even te wandelen.

Heel herkenbaar! Je wil zo graag weer fijne gevoelens voelen ipv de dagelijkse interne worsteling. Ik heb naast mijn BO ook echt depressieve klachten. We doen het zelf! Denk dat de sleutel zit in accepteren dat op dit moment niet gaat zoals je het zou willen. Door er constant tegen te vechten, zak je dieper, want hey het lukt weer niet. Alle burnout ers die lang worstelen zijn m.i allemaal harde werkers, denken te moeten voldoen aan verwachtingen van anderen. Want door hard te werken, krijg je waardering. De ander is belangrijker...eigenlijk een pijnlijke conclusie. Ik was hersteld, was weer aan het werk, maar ging ook steeds meer doen. Over mijn grenzen. Ik gaf ze aan, maar mensen kennen je van voor de BO en denken dan dat je weer kan wat je kon! Nee, dat lukt niet meer. Moet je ook zeker niet willen, want dan ga je weer onderuit! Lief zijn. Kijk wat je op een dag kan doen. Liefst maar 1 klusje. Wees trots als dat gelukt is. Lukt dat niet, dan lief zijn voor jezelf. Ook al is dat lastig, want hey je hebt voor je gevoel weer gefaald. Ik denk dat je altijd last blijft houden van dat kritische stemmetje in je hoofd. Ik schrijf dagelijks op waar ik over mijzelf tevreden over ben. Wat iemand anders deed om tevreden over te zijn en wat er die dag gebeurt is waar je tevreden over bent. Op deze manier ben ik meer tevreden met deze rotte periode! Ademhalingsoefeningen helpen mij om rust re creëren. Stapje voor stapje moet het goedkomen niet te snel willen, want daar stort je wederom in. Het is een pittig proces!

Herken ik zeker. 1.5 jaar geleden begon bij mij ook de ellende. Dag in dag uit een heel vreemd gevoel. Je zit waarschijnlijk heel erg in je hoofd en je voelt je misselijk-achtig. Het is alsof de wereld maar door blijft draaien maar jezelf volledig stil staat. Dat gevoel gaat slijten. Ik was op een gegeven moment ook zo wanhopig geworden. Advies van huisarts was om te gaan wandelen. Dat hielp mij niet genoeg. Ik ben gaan hardlopen wat mijn herstel echt serieus in een stroomversnelling heeft gebracht. Probeer dat ook eens! Ook als je niet zo sportief bent. Bouw dat langzaam op en probeer op een gegeven moment een rondje van 5km te rennen zonder te stoppen. Het gaat erom dat je echt even lekker zweet. Je zult bij thuiskomst merken dat je je gelijk beter voelt. Succes!

Hoi. Dus ik wil graag ook mijn ervaring meedelen. Ik zit al 12 maanden in die toestand. Het is veel om te vertellen maar ik ga kort en to the point houden. Ik neem al vanaf begin doulexitine 60mg. De moeheid en en griep aftige verschensellen waren weg binnen een maand. Ik was een programeur dus constant logisch nadenken en leren. Na 6 maanden te rusten ik wou terug gaan beginne te werken. Maar ik deed dat thuis voor mijzelf. In begin was dat zo. 1 a 3 uur en ik was plaat. Met tijd en dar was ongeveer 4 maanden, ik kon 4 uur, 3 a 4 dagen en ik was plaat. Ik ben toen naar een burnout coach gegaan. Ik doe nu afgelopen 2 maanden zo. Ik wandel met meditatie app, 40 tot 1 uur. Maar enkel dat volstaat niet. Uit ervaring. Dus ik jog ook 40tal min rustig. Enkel na zo een sesie voel ik me normaal. Ook heel belangrijk om te gaan verder uit de huis. Ga is voor paar uur naar de strand of bos. Leer beetje hier en nu principe van mind fullness. Helaas ik ben nog steeds niet volledig ok Maar ik voel dat deze aanpak kan werken. Als iemand wil meer info of heeft meer info graag wil ik dat horen of zeggen. Groeten

Hoi, ik begrijp helemaal wat je bedoelt. Ik heb geen idee hoelang ik al een burnout heb, maar heb begin van dit jaar mijn of meer zelf de diagnose gesteld. Sindsdien is het een worsteling van acceptatie en mijn grenzen in de gaten houden. Wat erg moeilijk is met ADHD. Begin van de week had ik wat energie en ben ik denk ik weer over mijn grenzen gegaan. Gisteren kwam de klap weer. Beroerd van uitputting, misselijk , hoofdpijn en huilen. Ook ben ik alcohol verslaafd en nu 16 maanden nuchter. Gaat op zich best goed, maar gisteren wilde ik zo graag vluchten van die burnout malaise. Ik heb mensen gebeld waar ik goed mee kan praten, maar niemand begrijpt burn out. Iedereen komt met goed bedoelde adviezen. Je moet dit en je moet dat...daarom reageer ik nu op jou stukje. Ik weet dat je niet in woorden uit kan leggen hoe je je voelt want ik heb dat ook. Zelfs mijn in vriend met wie ik 36 jaar gelukkig samen ben begrijpt me niet. Heel eenzaam.

Ik heb dit ook gehad, koude rillingen ziek gevoel duizelig lopen koppijn wazig zien paniek aanvallen angst flauwvallen zweten hart kloppingen druk op borst etc. Na 2 jaar werd t minder en bijna over. Het gaat over door iedere dag 30 min. - 1 uur buiten te lopen zoek de natuur op. Forceer niks, ga steeds iets verder. Loop op je gevoel. Schrijf iedrre dag op waar je dankbaar voor was die dag. Ook al was t t avondeten dat lekker was. Ik hoop je geholpen te hebben en gerust gesteld. Weet dat het ooit over gaat al vind je rust, balans, regelmaat en de natuur. Je moet wel je gezonde leven daarna aanhouden, terug naar je oude ik kun je beter loslaten.

Enorm bedankt Ax dat je jouw energie in het uitwerken van dit bericht hebt gestopt! Heel duidelijk en waardevol. Ik heb de tekst opgeslagen om later nog eens te kunnen terug lezen. Ik lees al wat langer mee op het forum en heb vaker berichten van je voorbij zien komen. Volgens mij heb je al behoorlijke stappen in je herstel gezet. Je komt over als een sterk persoon en ik weet zeker dat er een betere toekomst op je wacht.
Veel liefs 💜

Zo dan Ax, wat een werk en wat super dat je dit deelt met ons op dit forum. Wat ik me steeds afvraag is hoe weet Ax dit allemaal en alles klinkt ook zo logisch zoals jij dit beschrijft. Tekst is ook hier opgeslagen. Kan ik het soms eens even teruglezen op m’n prutdagen 😉

Mooi verteld en het klopt helemaal .
Die vecht vlucht modus blijft wel lang aanhouden. Heel zwaar om dat weer uit te krijgen.lijkt haast onmogelijk. Herkennen jullie dit ook? Ik was ooit ontspannen en kon genieten van het leven. Nu een Duracell konijn. Wat een nachtmerrie. Dit duurt nu al 1.5 jaar. Waarom stopt het niet

Bedankt voor het schrijven over dit oh zo belangrijke punt acceptatie.
Ik zelf zal nooit meer zomaar tegen iemand zeggen dat die persoon iets moet accepteren want ik ben er zelf achter gekomen dat dit het moeilijkste is om te doen.
Na 14 mnd lijkt het me iets beter af te gaan door constant te denken: het hoort erbij.

Wat een geweldige uitleg !!!

Daar maak je een heleboel mensen op dit forum blij mee , superfijn !

Het komt echt allemaal goed, fijn dat we elkaar zo steunen.

Liefs,

@Burnie het is best een lange weg geweest voor ik het allemaal echt begreep. Mijn manier van controle zoeken is om alles te willen begrijpen. Ik startte met ACT (Acceptance & Commitment Therapy) en dat is in de praktijk toepassen om je emoties de ruimte te geven in plaats van ze te onderdrukken, bewezen effectief. Daarna last ik het boek 'Over de kop' van Brankele Frank, waardoor ik het stresssysteem beter begon te begrijpen. 'De Burn-Out Reset' van Carolien Hamming heeft dat versterkt. Daarna kwam ik in de Burn-Out discord-groep, waar ik meer bekend werd met de mind-body connectie. Dat gaat over hoe onderdrukte emoties zich in je lichaam opslaan als stress en hoe dat zich kan uiten in fysieke klachten. Heb daarover de boeken 'Mind your body', 'Hoe het lichaam onthoudt wat je zelf vergeten bent' en 'Weg van de pijn' gelezen. Daarnaast nog een flink aantal artikelen en webpagina's lezen, ChatGPT om hulp vragen én natuurlijk alles aan den lijve ervaren, waardoor alles bevestigd werd. Ben bijvoorbeeld ook bij een sportarts geweest, die het verhaal vanuit haar perspectief ook weer bevestigde. En dan eigenlijk al die verschillende losse lijntjes aan elkaar knopen, waardoor je op bovenstaand verhaal terechtkomt :)

Ik ben afgestudeerd in de wetenschapscommunicatie (dat is dat je ingewikkelde wetenschap vertaalt naar een breed publiek), dus het past allemaal precies in mijn straatje. Ben daarnaast altijd geïnteresseerd geweest in de psychologie, al zie ik steeds meer in dat dat zijn beperkingen heeft omdat het te veel kijkt naar alleen het mentale aspect en het fysieke deel niet voldoende meeneemt. Zo denkt men altijd dat je stress krijgt van piekeren, maar andersom geldt ook gewoon dat je gaat piekeren door stress. Op de één of andere manier wordt er altijd genegeerd dat stress in de eerste plaats een fysieke reactie is. Maar goed, hier zou ik ook een heel betoog over kunnen houden haha, dat laat ik hier even achterwege ;)

Hahaha Ax, ik had al zo’n vermoeden dat je zo’n achtergrond had. En wat kun jij het allemaal goed verwoorden zeg, op z’n minst knap te noemen. Boek van brankele Frank ook gelezen. Vond haar manier van schrijven grappig, maar ook veel technische kost hoor. En ik ben geen kenner op dat vlak, dus voor mij moeilijk doorheen te komen. Ik heb ook haar naam Burnie gebruikt. Zo noemde zij haar burn out.

Maar Ax ik zou serieus overwegen om een boek te schrijven, om jouw kennis en onderzoek over alles wat met een burn out te maken heeft over te brengen. En dan vooral op de manier waarop je het ons nu ook duidelijk probeert te maken. Vooral ook dat fysieke stukje inderdaad. Totaal niet in beeld bij zorgverleners. Er is nog zoveel onduidelijkheid over een burn out zowel bij huisartsen als ook bij psychologen. Laat staan bij werkgevers en bedrijfsartsen.

Maar pas beginnen als je er echt aan toe bent hè 😉

Nogmaals dank je wel voor je heldere uitleg. Je bent een topper op dit forum.

@Ax, voor mij een heel herkenbaar punt om te zeggen: ik accepteer het.
Was het maar zo makkelijk en idd dit is niet de methode. Echt accepteren is een gevecht op zich. Dat doe je niet 123.

Heel mooi geschreven Ax, en sluit ook helemaal bij mijn ervaring van dit proces aan. Heb nog een weg te gaan maar jouw post is erg geruststellend. Ik ga deze misschien ook wel (licht aangepast naar mijn situatie) gebruiken om vrienden en familie wat informatie te geven van wat er nou precies speelt. Dankjewel!!

En sluit me trouwens ook aan bij Burnie. Mocht je interesse daar liggen en gezien jouw achtergrond zou je hier zomaar wat heel moois van kunnen maken ooit. Hoewel ik het ook kan begrijpen als je het hoofdstuk wilt afsluiten natuurlijk.

@Marga: echt accepteren is juist stoppen met de strijd. Maar dat is zo ongelooflijk moeilijk. Vanochtend werd ik wakker met een licht hoofd, alsof ik elk moment kon flauwvallen. Meteen voelde ik de neiging om dit te googlen, chatGPT te vragen, kortom: controle te zoeken. Maar controle zoeken werkt averechts, want daarmee leer je je zenuwstelsel dat het controle nodig heeft om zich veilig te voelen. Gevolg is dat je alleen maar meer op zoek gaat naar controle, terwijl herstellen juist over loslaten gaat. Want over de meeste dingen in je leven héb je geen controle.

Het lukte me om niet aan die neiging toe te geven en het vervelende gevoel toe te laten zoals het was. Nu heb ik het nog steeds, maar ik ben wel gewoon rustig en niet meer angstig.

Hoi Ax, Wat heb jij een mooi stuk geschreven. Bedankt hiervoor!

Ik was toch benieuwd hoelang jij burn out zit en wat jij ondertussen al kan op een dag. Hoeft niet te beantwoorden hoor, maar benieuwd!

@Bart @Burnie dankjulliewel, die complimenten doen mij dan weer heel erg goed! Ik zal eerlijk zeggen dat ik er zelf ook wel eens aan gedacht heb om een boek hierover te schrijven. Ben zelfs al aan wat hoofdstukken begonnen, met name vanuit mijn eigen ervaring. Maar mijn angsten waren vooral gericht op mijn relatie, en daardoor wordt mijn verhaal ineens heel persoonlijk - niet alleen voor mezelf, maar ook voor mijn naasten. Bovendien heb ik bijzonder weinig zin om constant naar bronnen te verwijzen en wetenschappelijke onderzoeken haha. Terwijl ik wel vind dat dat een stukje geloofwaardigheid toevoegt.

Toch zit er duidelijk wel een drang om het met mensen te delen. Het frustreert mij dat ik zoveel moeite heb moeten doen om alle puzzelstukjes bij elkaar te leggen. Terwijl ik het, nu ik het eenmaal begrijp, allemaal heel logisch en niet eens zó ingewikkeld vind. En ik ben er echt van overtuigd dat kennis over dit onderwerp echt kan helpen leed te besparen - en ook leed te voorkomen. Want dan gaat de focus niet zozeer naar een 'angststoornis' (vind dat een naar woord, zeker in het kader van burn-out, want die angst wordt dus echt ingegeven door een ontregeld zenuwstelsel) maar naar het weer veilig leren voelen van je zenuwstelsel.

En ik denk dat het kan helpen bij begrip vanuit de samenleving. Nu wordt er toch best vaak gedacht dat mensen die in een burn-out raken slappelingen zijn, geen doorzettingsvermogen hebben of weinig aan kunnen. Maar als je weet dat het een fysieke reactie is, besef je ook dat het dus niet allemaal in het hoofd zit. Dat keuzestress wérkelijk stress oplevert, zelfs al lijkt het een 'luxeprobleem' (want je lichaam reageert op elke vorm van stress hetzelfde - of je nou met een leeuw in aanraking komt of vreest de verkeerde studiekeuze te maken).

En dan heb je nog je beschermingsmechanismen die je vanuit je jeugd hebt meegekregen. Je hoeft geen verschrikkelijke jeugd te hebben gehad om wel de ongezonde beschermingsmechanismen op te bouwen. Ik ben bijvoorbeeld door ongediagnosticeerde ADHD vroeger veel afgewezen als ik mezelf was. Daardoor heeft mijn lichaam zichzelf aangeleerd om mezelf aan te passen, en hyperalert te zijn op wat anderen van me denken. Dus het stemmetje in mijn hoofd probeert mij continue te beschermen tegen afwijzing, met alle gevolgen van dien.

Jullie merken dat ik overal nog wel pagina's vol over kan schrijven haha. Misschien moet ik dat maar gewoon doen, voor mijn eigen verwerking. Al voelt het ook zonde om het niet te delen, omdat ik weet dat anderen er ook mee geholpen zijn...

@S. Ik zit sinds september 2023 thuis. In juli 2024 was ik aan het opbouwen (werkte toen 6 uren per week) en kon ik ook fysiek en sociaal steeds meer. Helaas waren er een aantal nare en spannende gebeurtenissen in mijn leven die ervoor zorgden dat ik weer naar beneden donderde - fysiek én mentaal.

Twee maanden geleden kreeg ik door omstandigheden weer verschrikkelijk veel last van paniekaanvallen, net zo heftig als in de eerste weken van mijn ziekte. Ik ben toen gestart met escitalopram en slik nu 10mg. De paniekaanvallen hebben mij er echter wel toe gedwongen om écht voor mezelf te kiezen, dus heb ik een aantal drastische maatregelen genomen. Sindsdien zit ik ook veel beter in de acceptatie, dus het heeft wel iets positiefs opgeleverd.

Groepsactiviteiten kan ik eigenlijk niet aan zonder weer te crashen, dus dat doe ik nu online en maximaal een uurtje. Sowieso kan ik te veel prikkels nog steeds/weer niet aan. Dan word ik licht in m'n hoofd, duizelig, dat soort dingen. En de dag erna heb ik dan een enorme kater, alsof ik flink heb lopen zuipen, met heel veel hoofdpijn, trillen over mijn hele lichaam en een grieperig gevoel.

Ik kom steeds vaker in de rust, maar voel dan ook mijn enorme vermoeidheid. Ben dan vaak de hele tijd aan het gapen, al komt de onrust ook regelmatig terug. Probeer dan vooral met dat ongemak te zitten en er niet tegen te vechten. Cognitief kan ik op zich wel iets complexere dingen weer doen, maar wel maar kort. Ik ben bij een sportarts geweest en daar heb ik o.b.v. een inspanningstest een hartslaglimiet meegekregen van 117 slagen per minuut. Daardoor kan ik nu zonder klachten 15-30 minuten traag wandelen of fietsen op standje turbo met de ebike. Als ik te veel doe, gaat mijn hele lichaam trillen.

Daarnaast ga ik om de 1-1,5 uur een halfuurtje op bed liggen, ik kom regelmatig in slaap. 's Nachts is mijn hoofd nog wel heel druk, ik droom veel en spieren zijn regelmatig gespannen. Ik ga er maar vanuit dat dat langzaam maar zeker ook nog wel meer bijtrekt. Dus zo een beetje haha.

Mooi gezegd Burnie! Een persoonlijk verhaal raakt juist. En je kan duidelijk heel erg goed schrijven en dingen overbrengen 😁.

Heel herkenbaar Ax dat stukje over ongediagnosticeerde ADHD ook. Zelf ook de diagnose op 23 jarige leeftijd gekregen, en ook hyperalert op wat mensen van mij vinden. Laatst besefte ik me pas echt dat ik vaak sociale interacties inga, vooral met (relatief) onbekenden, met de onbewuste assumptie dat die mensen mij waarschijnlijk stom zullen vinden. En besefte hoeveel stress dat mij elke keer weer oplevert, als ik dan weer "leuk" probeer te doen. En daarnaast is het daardoor een beetje een self-fulfilling prophecy soms. Als ik moeite doe voelt het al gauw een beetje mechanisch, en dat merken mensen gewoon.

Ook met vrienden heb ik nog dat grenzen aangeven al gauw heel moeilijk is. Is ook een term voor: rejection sensitivity dysphoria, iets wat heel veel mensen met ADHD hebben.

Nogmaals dank voor je mooie en open post en reacties!

Bedankt Bart! Het is jammer dat we geen likes aan reacties kunnen geven hè? Het is volgens mij veelvoorkomend bij ADHD.

Ik ben het ermee eens dat een persoonlijk verhaal kan raken. Maar er zijn dingen gebeurd die heel essentieel waren voor mijn burn-out, maar waarvan ik weet dat naasten in mijn omgeving het niet per se prettig zouden vinden als ik die wereldkundig maak. Dus dat is wel een lastige. Voor nu maar hier delen en dan kan ik er altijd wat mee doen :)

Hoi Ax,

ook ik wil je even bedanken voor de uitleg.
Heb het ook opgeslagen om eventueel een te laten lezen aan iemand. Zelf worstel er al 3 jaar mee. Problemen werden ook vaak in het mentale gezocht. Ik heb dit al 2 keer eerder( 2010 en 2016) gehad en werd als angststoornis en een keer als depressie bestempeld. Toen is het op een gegeven moment ook wel weer over gegaan.

Alleen nu duurt het wel erg lang. In het begin ook wel weer veel in het mentale gezocht. Op zich snap ik dat wel, want heb een lange tijd met veel stress geleefd door omstandigheden. Maar waar ik nu ben vonden ze niet dat ik een trauma ervan heb over gehouden. Daar was nu gelukkig eindelijk een psychiater, die het een ontregeld zenuwstelsel noemde!! Dus eindelijk erkenning van mijn problemen, wat ik al eerder probeerde te vertellen tegen de hulpverlening maar niet werd begrepen.

En ook werd er dit keer veel meer door de arbo gepusht. Nu ben ik intussen met pensioen, heeft me wel wat rust gegeven. Vraag me wel eens af of je op mijn leeftijd er meer moeite mee hebt om te herstellen.
Het stukje acceptatie is idd erg moeilijk. En soms wil je zo graag iets en dan doe je het toch en weet dat je er last van kan krijgen, maar als het dan ook zo is, baal je er wel weer van.

Sterkte voor alle BO-ers.

Groet, W

Dank Ax voor je uitgebreidere uitleg, erg waardevol! En ook ik ga steeds na een uur/1,5 uur een 0,5 uur tot een uur even liggen, fijn te lezen dat in daar niet de enige in ben.

Mijn uitdaging zit 'm ook in de rust toelaten de moeheid voelen en eraan toegeven en gewoon te 'zijn' met wat is, gevoelens/gedachten.

Soms de neiging toch er teveel van weg te willen en dan overvraag ik mezelf zoals laatst iets te lang achter elkaar een leuke serie gekeken, en god straft onmiddelijk;)

Ook herkenbaar dat omstandigheden stressoren je gauw onderuit halen.

Maar we doen het maar wel (allemaal bedoel ik hè) elke dag leven met onze burnout en zo goed als we kunnen bezig zijn met ons herstel.

Ik merk wel dat er soms ook (en soms ook helemaal juist niet) meer onvoorwaardelijke zelfliefde en zelfacceptatie en zachtheid soorsijpelt bij mij, wat ik een fijne ontwikkeling vind.

Maar het wisselt zo hoe ik me voel en dan is het de kunst de rots in de branding te blijven tijdens de stormen hè. De storm gaat wel echt altijd weer liggen.

En kennis erover helpt enorm dat herken ik ook heel erg.

En ik gun ons allemaal dat we een ons zenuwstelsel in de rust modus kunnen krijgen en behouden zoveel ala mogelijk.

Sterkte voor jou je bent goed bezig zo te horen en het is gewoon echt niet makkelijk en sterkte voor iedereen!!

Liefs

@Medelotgenoot ik hoop dat je er iets aan hebt en weer iets meer vertrouwen kunt krijgen in je herstel. Het is dus heel logisch dat het allemaal met vallen en opstaan gaat. En juist dat opstaan zorgt ervoor dat je zenuwstelsel leert veilig te zijn. Dus je hebt terugvallen nodig om duurzaam te herstellen. Hoe zwaar ze ook zijn.

En ik zeg het vaker maar de herkenning op dit forum (al is elke burnout voor iedereen anders) en voor mij is het de tweede burnout en deze is ook weer totaal anders dan de eerste, maar de herkenning is zo helpend en waardevol en de steun die we elkaar geven!

Blij dat dit forum er is, als ik, zoals afgelopen weken wordt geconfronteerd met hoeveel 'niet burnouders' doen op een dag/week krijg ik soms toch zo'n enorm alien gevoel👽

De herkenning hier sterkt me dan weer en ook dat ik niet de enige ben die deze strijd te strijden heeft, of nouja die de strijd los te laten heeft en zich over te geven heeft aan de burnout, jullie snappen me vast wel;)

Liefs voor iedereen

Hoi Liesie, natuurlijk snappen we jou. Uiteindelijk zitten we in dat zelfde schuitje. Je bent goed bezig toch, dus trots op jezelf zijn. En inderdaad elke burn out is weer anders, zo ook hoe een ieder ermee omgaat. Want wat is goed en wat is fout. Ik weet het niet. Gewoon op je eigen gevoel vertrouwen, ik denk dat dat het beste is. Naar je lichaam luisteren. Zo neem jij bijvoorbeeld je rust in bed na anderhalf uur. Ik moet daar bv niet aan denken. Ik rust regelmatig op mn relaxstoel, soms met mn ogen dicht en soms staar ik wat voor me uit. Maar ik heb ook geen kinderen rondlopen in huis en dat maakt ook het verschil. Daarom blijft het ook zo lastig.

Wat we wel allemaal doen is dat we er het beste van maken. En ooit komen we van dat monster burn out af 💪🏻.

Dikke knuffel

Lieve Burnie wat ben je toch een schat, en we snappen elkaar allemaal hier inderdaad (tot op zekere hoogte)

Relaxen in je relaxt-stoel klinkt ook goed:-)

Jij bent ook goed bezig!

Ik zit ff in een terugvalletje (kids twee weken thuis gehad ivm schoolvakantie) maar weet dat ik er weer van zal herstellen.

Dikke knuffel terug en ooit zeggen we weetje nog...;)

Liefs van de Liesie met de te lange haren en afgezakte bril

Wat goed dat jullie het zo kunnen bekijken allemaal! Zoals ik in mijn verhaal al schreef: als het lukt om je burn-out niet langer als een dreiging te zien maar je weet neer te leggen bij de situatie, dan ben je zo ongelooflijk ver. En dat is zoveel belangrijker dan waar je slaapt en om de hoeveel tijd - want als je in je lichaam niet in de rust kunt komen, gaat herstellen moeilijker.

Ik merk zelf dat ik steeds beter weet om te gaan met slechtere dagen of momenten. Ik weet dat mijn lichaam controle wil zoeken en ik laat die drang er steeds beter zijn zonder er naar te handelen. Maar dat heeft dus wel de nodige terugvallen nodig gehad voordat ik deze "vaardigheid" beheerste, en ook nu ben ik nog volop in training. Maar uiteindelijk komen we er écht sterker uit ❤️

Mooi omschreven. Maar mensen ik zit nog steeds in de fight flight. Wat een hel. Hoe stop je dit. Mijn lijf blijft maar een race auto van binnnen. Waarom niet de rust en de vermoeidheid eindelijk.
Help

@ Fred, zoals je hierboven kunt lezen is vooral acceptatie het sleutelwoord. Ik denk dat jij heel hard bezig bent om er zo snel mogelijk vanaf te komen. En ik herken dat hoor, zelf ook gedaan. Leg je erbij neer. Neem rust. Probeer niet een verklaring voor alles te vinden, want die is er niet altijd. En inderdaad rust! Dat opgejaagde heb ik ook gehad en is verschrikkelijk. Nu heb ik me erbij neergelegd (wat niet altijd lukt) en langzaamaan komt er wat rust in mn lichaam terug. In m’n hoofd had ik altijd oh dat duurt een jaar en klaar. Dat werkt dus niet. Nu denk ik, ik merk vanzelf wel wanneer het klaar is. Dat is alvast meer rust in je hoofd.

Probeer het eens Fred en hopelijk levert het je wat op. Ga achterover leunen en geef je over. Pas dan ga je winnen.

@Fred wat Burnie hierboven zegt: je zit enorm in de oplossingsmodus. Je voelt je verschrikkelijk in die fight/flight en wilt er (logischerwijs) zo snel mogelijk uit. Maar juist dat gevecht ertegen zorgt dat je lichaam alleen maar signalen krijgt dat je nog in gevaar bent.
Ook het bevestiging zoeken hier herken ik. Je wilt antwoorden: hoe lang duurt het nog? Wanneer wordt het beter? Maar eigenlijk ben je daarmee juist weer op zoek naar controle over een situatie die je niet kunt controleren. En het zoeken naar controle houdt je lichaam júist in die fight/flight.

Het beste advies dat ik je kan geven is ook meteen het moeilijkste: laat de fight/flight toe. Zeg tegen jezelf dat je spanning/onrust/angst voelt en dat dat oke is, dat het er mag zijn. En probeer niet te luisteren naar die verschrikkelijk drukke en luide stem in je hoofd die je zegt dat je alles moet doen om hieruit te komen. Die tegen je schreeuwt dat je moet uitzoeken hoe lang dit nog duurt. Die je om constante bevestiging vraagt. En elke keer dat het je lukt om even niet aan die stem toe te geven, is een overwinning.

Je voelt je nu klote. Dat is voorlopig ook niet voorbij. Maar het is een enorm heftige, langdurende storm die uiteindelijk gaat liggen om ruimte te maken voor het zonnetje. Helaas kun je een storm niet dwingen om eerder te gaan liggen. Je moet hem nu eenmaal uitzitten voor het weer opknapt. Heel veel sterkte!

Ja tnx allen
Alleen dat rare gevoel in het hoofd en totaal niet jezelf voelen en idd dat aan staan. Het is een ramp. Ik mis hoe ik me voelde toen alles nog goed was. Doet pijn.

@Fred dat komt weer. Een burn-out is zo verschrikkelijk zwaar, want je raakt jezelf kwijt. Dat is het pittigste van allemaal. Maar ik beloof je dat het uiteindelijk echt beter wordt!

Yes! Dit is waar ik naar verloop van tijd achter kwam. Ben dat stemmetje vrij vlug gaan loslaten. Spanningen zijn gelukkig zo goed als verdwenen, en als ze terugkomen zijn ze lichter. Stemmetje drukt als het ware het gaspedaal weer in waardoor de hele molen in gang komt.

Ik zit nu in de fase dat ik mij volledig overprikkeld voel - de burnout nu echt op zichzelf staand merk.

Heb je hier nog tips voor, of is het gewoon "uitzitten", kalm aan doen en geduldig zijn?

@Fred ik ga je nu advies geven wat echt niet prettig is om uit te voeren - maar wat wel belangrijk is. Het kan helpen om af en toe even te horen dat andere mensen die klachten ook hebben. Om even gerust te worden gesteld dat het bij burn-out hoort.

Maar het constant vragen naar bevestiging versterkt helaas de angst. En houdt daarmee je ziekte juist meer in stand. Dus het beste advies dat ik je kan geven: probeer niet naar bevestiging te zoeken. Laat de angst en alle fysieke klachten er zijn zonder dat je ze weg probeert te drukken. Ga er vanuit dat alle ongemakken bij je ziekte horen en laat ze toe. Dat gaat je uiteindelijk veel meer helpen.

Op de VGZ mindfulness app heb je een oefening die heet "Zitten met ongemak". Is een fijne om dit te trainen.

@Fred, bedoel je misschien derealisatie of depersonalisatie? Zoek maar eens op, misschien herken je je hierin. Ik heb zelf al een jaar lang heel veel last van derealisatie. Inmiddels lijkt het gelukkig wel minder te worden. Dit nare fenomeen komt vaker voor bij langdurige stress en hevige angst. Het is een beschermingsmechanisme van je lichaam en is niet iets waar je je zorgen over hoeft te maken, maar het is wel erg zwaar. Sterkte!

@ Ax, ik had een heel stuk gestuurd, maar is om wat voor reden dan ook niet geplaatst. Balen, want ik had wel graag jouw mening willen horen, maar ook van de andere lezers hoor. Ik vind het teveel om het weer hier te typen en de vraag of het dan wel geplaatst wordt. Ik heb een stuk meegekregen van mijn psycholoog en die staat redelijk haaks op wat hier op dit forum vaak wordt beweerd. En dan met name over het rusten/slapen overdag. Misschien kun je zelf even op internet zoeken naar Herstel van overbelasting, geschreven door Errez Bar. Psycholoog GZ. Het staat er wel op hoor, maar ik kan hier geen foto plaatsen bv. Het gaat deels over de vergelijking van een batterij. Maar lees vooral het deel van het drie fasen model. Ben benieuwd. Ook voor andere lezers interessant hoor.

@Burnie, dat artikel raadde de POH mij maanden geleden ook aan. Toen ik daarna het boek ‘De Burn-out reset’ las (en andere boeken en artikelen) las ik juist weer dat overdag soms slapen juist wel goed is omdat dat helpt je lichaam te herstellen en cortisol zou verlagen.
Ik houd voor mezelf toch het tweede advies aan en rust vaak en val in de middag vaak nog wel even in slaap (max een uur de laatste tijd en soms lig ik alleen). Dat voelt voor nu prettig en de nachten lijden er niet onder.

Maar blijft wel ingewikkeld hoor, van alle kanten weer andere adviezen. Wat vond jij van het artikel Burnie?

Hoi Em, alleen al van al die verschillende adviezen krijg al kortsluiting in mn hoofd. Wie heeft gelijk? Maar Em, zelf neig ik meer naar dat stuk van de psycholoog. Ook al voordat ik het kreeg. Ik heb gevoelsmatig ook meer het idee dat ik mijn brein weer duidelijk moet maken wat ontspanning is en wat niet en dat hoeft niet perse door bv te gaan slapen. Ook qua energie geef je een ander signaal door aan je lichaam. En natuurlijk moet je niet los gaan en dat staat er ook niet. En natuurlijk hou ik me aan m’n rust/ontspanningsmomenten. Maar dat is iig niet slapen overdag. Het moet een goede balans zijn tussen:

Structuur en regelmaat
Ontspanning en rust
Plezier en afleiding

Maar daarom zeg en schrijf ik ook altijd, je moet doen wat bij je past en altijd luisteren naar je lichaam.

Ik deed het al deels op deze manier en ik ga daar redelijk goed op. En uiteraard heb ik ook terugvalletjes en redelijke en minder goede dagen. Maar dit past meer bij mij.

Zet hem op Em, of het nou linksom of rechtsom is, we gaan beter worden. Dat weet ik zeker.

@Burnie ik ben het met beide eens, mag dag ook? :p Het verschilt nogal per persoon. Zoals ik het "geleerd" heb van Over de kop van Brankele Frank, is het verhaal van de lege batterij weliswaar kloppend, behalve dan dat bij een burn-out je batterij niet alleen leeg is - hij is kapot. De wipwap tussen rust en actief (parasympatisch en sympatische zenuwstelsel) is gebroken. Dat is de kijk op de burn-out waar Brankele Frank, en ook de mensen van de CSR-methode (die ook De Burn-Out Reset schreven) zich hard voor maken. En waarom je in het begin van je burn-outs wél mag bijslapen, zoveel mogelijk rust pakken, tot je batterij weer zodanig "gerepareerd" is dat je weer net iets meer kunt. En dat is het moment dat het verhaal wat jij stuurt, van de psycholoog over de batterij, klopt.

Het is ook nog afhankelijk van je eigen situatie. Zo was ik in de eerste maanden niet eens in staat om te slapen overdag. Maar wat ik wél deed, was elk uur een kwartier prikkelvrij liggen. In die periode voelde een kwartier als uren, zo onrustig was ik, maar dat zorgde er wel voor dat ik mezelf minder over vroeg. Het was een soort halve reset en daardoor hield ik daarna alles weer wat langer vol.

Inmiddels ben ik bij een sportarts geweest. Die raadt aan om wel 2 à 3 keer per dag een dutje te doen als het lukt, maar dan wel maximaal 25 minuten slapen en na 16u niet meer. Daarnaast wel proberen elke dag even te bewegen (wandelen of fietsen op de ebike), maar altijd binnen je grenzen blijven. En verder vooral herstelactiviteiten doen. Het is nodig om mijn lichaam weer te leren zich ook veilig en in de rust te voelen wanneer ik zit, terwijl ik iets doe wat zowel fysiek als cognitief niet belastend is. Zodat ik ook bij "rustige" activiteiten aan het opladen ben, als het ware.

Ik denk dat als je lichaam nauwelijks iets kan en zó verschrikkelijk moe is in het begin, dat je alleen maar kunt slapen, dat dan goed is om eraan toe te geven. Maar als je ietsje verder bent, is het inderdaad belangrijk om activiteit en rust af te wisselen. Uiteindelijk wil je namelijk dat je zenuwstelsel weer leert om continue te kunnen wisselen tussen activiteit en rust. En dat train je door dat in de praktijk ook te doen.

@Burnie haha, ik word ook iedere keer niet goed van alle tegenstrijdige adviezen 😅.

Kan jouw redenatie ook goed volgen. En steeds even rustmomenten is ook prima lijkt me.
Ik overweeg ook wat meer korte rustmomenten verdeeld over de dag ipv 1x langer rusten, maar weer eens kijken hoe dat uitpakt. Soms voelt het alsof ik maar wat aanmodder en dan maar weer zien wat werkt en wat niet.

Daar heb je helemaal gelijk in, de moed er proberen in te houden en ooit komt het met ons allemaal weer goed. 💪🏼

@Ax over het advies van je sportarts: heb je het idee dat die aanpak voor je werkt? Merk je het bijvoorbeeld in je energie op een dag dat die langzaam toeneemt?

Ik blijf het maar zoeken vinden allemaal ;) en ben wel benieuwd wat voor anderen wel of niet werkt.

@ Ax dank je wel voor je reactie en blijkbaar ben ik wat verder om dit aan te kunnen. En per dag aankijken hoor. Een jaar geleden had ik dit nooit gekund. Leek toen op een dood vogeltje. Maar goed ik fladder weer wat en dan vind ik het wel fijn om iets te ondernemen. Ook al is het nog geen kwart van wat ik deed hoor. Maar het voelt goed iig.

@ Em, het uitproberen waard toch. Heel rustig doen en proberen dit zo ontspannen mogelijk te doen. En lukt dat niet dan doe je weer een stap terug. Maar niet in 1 keer gas erop hè 😉

Mocht ik nog meer horen van m’n psycholoog wat misschien bruikbaar is, dan deel ik dit.

@Em het systeem van vaker korte pauzes is een stuk beter dan alleen maar één grote pauze. Zou dat inderdaad aanraden, want daarmee reset je je zenuwstelsel veel meer. Is ook op aanraden van Brankele Frank, wordt ook veel gebruikt voor het Chronische Vermoeidheidssyndroom. Heb zelf aan den lijve ondervonden dat een kwartier prikkelvrij rusten elke keer echt al een wereld van verschil kan maken. Ook als je ergens bent. Ik zette er altijd mijn alarm voor.

Ik vind het advies van de sportarts aan de ene kant prettig en aan de andere kant beperkt het me ook. Fysiek is het absoluut een goed en helpend advies, maar het zorgt ook dat ik in mijn hoofd nog meer met mijn ziekte bezig ben dan ik al was. En het gezegde "wat je aandacht geeft groeit" is hier heel toepasselijk ;)

@Anoniem,
Ik ervaar derealisatie alsof de wereld om me heen niet helemaal echt is, alsof mijn brein in een soort dromerige stand blijft, alsof ik niet verbonden ben met mijn gevoelens, maar ook niet met de mensen, dieren en dingen om mij heen. Het is alsof er een laagje tussen mij en de rest van de wereld zit. Heel naar.

Wat er voor heeft gezorgd dat het minder is geworden weet ik niet precies. Ik denk een combinatie van: weten wat derealisatie is en waar het door ontstaat, véél prikkelvrije rust, focus op mijn zintuigen, mijn lichaam warm houden voor een veilig gevoel (warme sokken, kruik, kruidenthee, dekentjes etc), rustig bewegen en proberen de klacht zoveel mogelijk te accepteren en het er te laten zijn, zoals Ax goed heeft uitgelegd in deze post.

Goed omschreven Nienke. Zelf zeg ik vaak dat het zelfbescherming is, ik kan er niks meer bij hebben en daarom die gevoelloosheid en de afstand. Maar fijn is het niet. En het voor jezelf zo comfortabel maken is een goed advies. Vooral niet druk om maken en weten dat het allemaal weer terugkomt. Hoop ik 🙏🏻

Wat een mooie uitleg Ax! Ik probeer me wat in ACT te verdiepen met een boek en podcasts, het is een hele mooie methode om anders naar je denken te gaan kijken.
De toevoeging van het boeddhistische in het verschil tussen pijn en 'dukkha' vond ik ook erg leerzaam en past hier mooi bij (volgens mij gebruikt ACT dit ook): het leven doet je pijn, maar het wordt lijden door hoe je ermee omgaan gaat (weerstand bieden, valse oplossingen zoeken etc). Het lost niet alles op, maar maakt wel helder dat je zelf je lijden (niet expres) vergroot door je denken of handelen.

@Nienke mooi omschreven :) Volgens mij is het inderdaad ook een manier van het zenuwstelsel om zich voor te overweldigende gevaren af te sluiten. Dat is de dorsale vagale toestand - dan voel je niks meer. Je kunt een keer wat verdiepen in de polyvagaal theorie, als je het interessant vindt.

@A ja ACT is echt een gamechanger. Het is jammer dat er in de GGZ nog zoveel op Cognitieve gedragstherapie wordt blijven hangen, terwijl voor iedereen ACT een geweldig hulpmiddel kan zijn. Alles wat je voelt en denkt als signalen zien ipv als iets wat je moet onderdrukken, en zo de pijn onder het lijden vindt. Overmatig piekeren is de meestvoorkomende vorm van lijden. Als ik nu merk dat mijn hoofd volledig op een onderwerp gefixeerd is, weet ik dat het probeert een pijn weg te nemen en probeer ik te achterhalen wat die pijn is, ipv naar de gedachten te luisteren.
Als je ongemakkelijke emoties leert toe te laten, zijn dingen ineens minder eng. Want als je al accepteert: dit wordt ongemakkelijk, het kan heel slecht gaan, ik kan me slecht gaan voelen? Dan hoef je je daar dus niet meer door te laten tegenhouden :)

Ik zit nu zelf bijna jaar in burn-out / overspanning. Ik heb nog het meeste last van prikkelende /branderig gevoel over mijn lichaam. Veel gespannen spieren en spierpijn. Het prikkelen in benen en rug irriteert dan behoorlijk. Soms is het weer even weg voor tijd en dan weer wel. Herkennen jullie dit ook? Je zit dan heel erg naar in je ‘vel’ en geirriteerd gevoel.
Ik ben wel na 20 jaar 20mg Ad naar 30 mg gegaan 5 maanden geleden. Als het maar geen bijwerking is.

@Nienke na twee mindere dagen met weinig acceptatie en veel gevecht vandaag weer een betere dag :) wel veel onrust, maar het lukt me vandaag beter om dat toe te laten en niet te doen wat de stem in mijn hoofd van me vraagt. Dat blijft het lastigste, om daar niet aan toe te geven.
Ben wel verschrikkelijk moe en veel kaakklemmen en spierspanning in de schouders. Ga er maar vanuit dat dat vanzelf beter wordt…

@Fred ik had vanochtend heel veel hoofdpijn, was er duizelig en licht in mijn hoofd van. Werd er heel onrustig en gespannen van. Mijn eerste neiging was: opzoeken of dat bij een burn-out hoort. Maar ik gaf er niet aan toe en zei in plaats daarvan tegen mezelf: “Je hebt hoofdpijn en je voelt spanning. Dat is oké. Je bent veilig.” En toen ben ik rustig opgestaan en begon ik met mijn dag.
Het is niet makkelijk, maar dat is de manier waarop het uiteindelijk minder wordt: niet meer ertegen vechten. En dus ook niet constant om bevestiging zoeken, want helaas maakt dat je angst alleen maar erger. :(

@Bert ohms dst prikkelen is heel vervelend. Maar uiteindelijk maakt het niet echt uit of het door burn-out of medicatie komt (dat laatste betwijfel ik, 5 maanden later). Het punt is: het is er en het is mega vervelend en je kunt er niks aan doen. Dus net als bij Fred toelaten dat het er is, niet naar de gedachten in je hoofd luisteren die oh zo sterk aanwezig zijn, dan trekt het uiteindelijk een keer weg - of wordt het in ieder geval draaglijker.

Jeetje Ax ook jij hebt het even zwaar. Terwijl je iedereen zoveel goede adviezen hebt gegeven, ben je ondertussen zelf hard je best aan het doen om het zo goed mogelijk te doen. Advies ga ik je niet geven, want je hebt alles goed in beeld. Ik leer meer van jou namelijk, dan jij van mij. Maar wil je wel een dikke knuffel geven en zeggen dat het goed met je komt. Hou vol en ik zeg altijd tegen mezelf als ik zo’n sh*t dag heb, dat morgen vast een betere dag is. Dat maakt het draaglijker voor mij.

Dus kanjer zet hem op 💪🏻

@Ax wat fijn om je teksten te lezen. Ik herken mezelf in jou. Alles willen lezen, begrijpen en uitzoeken. Door de burn out reset, boek, heb ik echt stappen gemaakt. Ik slaap elke dag in bed s middags, soms lig ik alleen, mijn lijf geeft het goed aan. Dit wordt minder. ook vanzelf past het zich aan. Ik probeer goed te luisteren en dan inderdaad te denken oh hoofdpijn, nou ja het is zo. Dat helpt wel moet ik zeggen.
Mijn zware benen zijn echt de ziel van mijn gestel. oftewel zodra ik zware benen heb zit me iets dwars, emotie of is het nodig om iemand te melden wat ik vind in plaats van voor me te houden. Daardoor gaat het al veel beter. Lijkt wel alsof je lijf steeds nieuwe klachten aanboort om te kijken hoe je daar dan weer mee omgaat.

Haha Monique dat herken ik ook. Momenteel is de mijne 'hoofdpijn waarvan ik duizelig en kotsmisselijk word'. Heb de neiging om dan de hele tijd weer op te zoeken of deze nieuwe klacht ook bij een burn-out hoort, maar dat is ook controlegedrag, want inmiddels weet ik écht wel dat het gewoon bij mijn ziekte hoort. Dus maar weer niet aan toegeven, hoe moeilijk ook x)

@Nienke
Dankjewel voor je uitleg over hoe jij derealisatie ervaart. Voel jij je ook soort van dromerig/wazig/overprikkeld, aanwezig maar ook niet?
Mijn psycholoog zegt dat dit hersenmist is.

Hoelang duurde het bij jou voor dat het weg trok?

@Nienke
Dankjewel voor je uitleg over hoe jij derealisatie ervaart. Voel jij je ook soort van dromerig/wazig/overprikkeld, aanwezig maar ook niet?
Mijn psycholoog zegt dat dit hersenmist is.

Hoelang duurde het bij jou voor dat het weg trok?

@Anoniem, ja de klachten die je noemt heb ik ook. Ik denk dat hersenmist en derealisatie overlap kennen, maar bij derealisatie voelt de wereld om je heen echt onwerkelijk en ben je de verbinding met je omgeving kwijt (op gevoelsniveau). Het voelt een beetje alsof je in een andere dimensie leeft dan de mensen om je heen. Ik zit sinds nov 2023 in een burn out en heb al ruim een jaar last van derealisatie, maar sinds een paar maanden is het minder sterk aanwezig en soms ook momenten weg.

een van mijn eerste klachten waren derealisatie en hersenmist. Hersenmist heb ik nu bijna nooit meer. Bij hersenmist kon ik gewoon niet lezen en tv kijken was ook geen pretje. Bij derealisatie kon ik dat wel, maar bij die klacht sta je niet in contact met jezelf en wat Nienke zegt: lijkt echt of je in een andere dimensie leeft. Zo bizar dat wij dit allemaal hebben meegemaakt.

Dus voor diegene die er nog midden in zitten: ik heb bijna nooit meer last van hersenmist en derealisatie verdwijnt af en toe en komt weer terug, maar op minder intens niveau. Het komt echt goed!

Na hoelang trok het bij jullie weg? Ik zit een jaar thuis en heb er nog steeds dagelijks last van

Hoi Anoniem, Een aantal maanden, maar jou lichaam/brein gebruikt derealisatie/hersenmist als afweermechanisme en ik heb weer andere klachten. Geen zorgen dus. Het is k u t, maar het gaat weg.

Dank je wel Sander voor je bemoedigende woorden. Dat helpt om erin te blijven geloven.

Wat fijn Ax wat jij doet met je verhalen en reacties, topper. En de rest natuurlijk ook, zoals o.a m'n maatje Burnie.

Ik heb ook van alles toe te voegen, maar ben momenteel even iets minder aktief qua schrijven.

Ik lees en leef mee!

@Anoniem mijn cyclus heeft ook heel veel impact op mijn angst. Zeker de week voor menstruatie ben ik verdrietiger en angstiger. Ook dat is accepteren, helaas...

Volgens mij zijn jullie allemaal heel lieve mensen. Ik zie zoveel steun en hoe iedereen elkaar even wat bemoedigende woorden bied. Is echt mooi om te zien. Zo komen we er uiteindelijk wel, ook al ziet iedereens reis er net iets anders uit is er ook zoveel herkenning. Dat wilde ik even kwijt haha. Wens jullie goede dagen 🙏

Wat lief, Bart. :) Ik denk dat het vaak de mensen zijn die het meest aan anderen denken die in een burn-out raken. Omdat ze daarbij zichzelf vergeten...
Ook mijn gevaar op dit forum, merk ik xD Wil iedereen hier zo graag helpen haha, maar soms vergeet ik even dat ik zelf ook nog hartstikke ziek ben...

Hoe kom je uit fight flight?

@Sander zoals hierboven uitgelegd: acceptatie. Maar dat is een langdurig proces en gebeurt niet van de ene op de andere dag. Het komt erop neer dat hoe meer je tegen je ziekte en de fight/flight vecht, hoe meer je het in stand houdt.
Acceptatie is een proces. Maar je kunt het wel trainen. Door kleine dingen te doen die ongemakkelijk voelen. Door af en toe even niet naar die stem in je hoofd te luisteren - al is het maar vijf minuten.

Zo mooi omschreven. Ik slik antidepressiva en denk dat ik daardoor in de nacht aan blijf staan.

Ax, mooi beschreven, herken mezelf hierin heel erg! Ik ervaar bijvoorbeeld dat ik mijn hart voel kloppen in mn nek, in mijn buik, werkelijk overal. Het is een onrustige hartslag die ik door heel mijn lichaam, vooral mijn romp, voel. Dat zorgt denk ik voor dat ontregelde zenuwstelsel. Komt doordat er momenteel zaken in mijn leven zijn waar ik veel over pieker. Herkent iemand dit?

Ax, hoe gaat het met jouw herstel op dit moment?

@MG het heeft allemaal met elkaar te maken. Door je ontregelde zenuwstelsel gaat je hartslag hoger kloppen dan bij een gezond persoon - en een hoge hartslag zorgt ervoor dat je gaat piekeren.

Ik heb deze week een nieuwe uitspraak geleerd: story follows state (Google maar eens). Het betekent dat de staat van je zenuwstelsel de oorzaak is voor je gepieker. Als je in fight/flight staat komt en je hartslag hoog is, dan gaat je hoofd proberen daar logica in te vinden - en koppelt daar een onderwerp/verhaal aan waarover je piekert.

Ik zit sinds een paar dagen aan de bètablokkers. Vond het best spannend, maar de sportarts zei dat het bij veel mensen met post covid (die diagnose hebben ze me ook gegeven) heel helpend kan zijn. De medicatie zorgt ervoor dat je hartslag lager blijft en ik merk dus echt dat ik minder angstig ben nu. Bewijs dus dat angst echt een reactie is op je hoge hartslag. Mijn hoofd is ook rustiger en ik raak net wat minder snel overprikkeld.

Goed om te onthouden dus, dat je piekeren ook een gevólg is van een ontregeld zenuwstelsel en niet alleen een oorzaak!

Dan ga ik nu weer verder met de WIA aanvraag - wat een ellende :')

Succes met de WIA aanvraag Ax! Ellende dus. Kan ik mij al ergens op voorbereiden? Ik kan vanaf volgende week de aanvraag doen. Wat voor vragen krijg je?

Ooh de vragen zelf zijn nog wel goed te doen. Vooral advies gekregen om alle informatie die nuttig kan zijn over het proces toe te voegen, evenals de klachten die ik nu nog heb.
Ik heb vooral het probleem dat mijn bedrijfsarts mij de medische gegevens veel te laat - op het randje - op gaat sturen, en ik ben daarvan afhankelijk. Ze had ze twee weken geleden al beloofd :') En ze heeft me ook geen excuus gestuurd ofzo dat ze later komen, ik moest er zelf vandaag achteraan om hierachter te komen. Dus ben even flink gefrustreerd op dit moment, want dit levert mij alleen maar onnodige stress op.

Oef, dat geeft inderdaad veel stress en frustratie! Hopelijk reageert ze snel en ontvang je de medische gegevens vandaag nog. Straks kun jij dit ook weer afvinken. Succes!

Wat een geweldige uiteenzetting van het zenuwstelsel en zo te lezen door veel mensen gewaardeerd. Ik zou iedereen die zich nog meer wil verdiepen in het zenuwstelsel en bijbehorende oefeningen de cursus van Jan Bommerez willen aanraden. Het heet ‘jeugdtrauma’, wat wellicht voor velen zwaar klinkt, maar trauma komt bij elk mens voor. Zelfs als je moeder een keer je liet huilen als baby ipv je uit je bed haalde en aandacht gaf. Even als voorbeeld. Maar goed, de cursus geeft enorm goede uitleg over de werking van het zenuwstelsel en manieren om te helen met oefeningen die de nervus vagus stimuleren.

Klinkt goed, Z! Zie dat ie ook al wat gratis materiaal aanbiedt, dat kan ik altijd wel waarderen :) Ja uiteindelijk is er al heel veel kennis over het loslaten en trauma's verwerken etc. Het lastige is alleen dat dat in onze westerse gezondheidszorg niet altijd even goed met elkaar verbonden wordt. In de zorg hebben we echt een scheiding tussen lichaam en geest, terwijl die juist enorm met elkaar samenwerken en op elkaar reageren...

AX ik wou even zeggen je bent een topper zoals je iedereen helpt lees zoveel herkenbaar dingen bij mij gaat het ook al wat beter na ruim 2 jaar maar nu weer wat klote dagen vooral weer mijn hoofd drukkend gevoel bovenop mijn hoofd en bij de slapen en klopt wat je zegt meteen weer paniek bij mij en zoek ik het weer... op en dan word de stress weer erger wat duurt het lang he geeft je wel een dikke knuffel en iedereen ook sterkte 😘👍🌻

Alleen als die brainfog weggaat dan weet je pas of de neurotransmitters weer geheeld zijn

Hartelijk dank voor deze uitmuntende uitleg! Geeft mij na al deze jaren burn out toch nog een gevoel van geruststelling en veiligheid dat het echt zo is. Acceptatie is absoluut een (lang) proces.

Hoi Ax, bedankt voor je uitgebreide uitleg. Ik zit sinds 4 maanden in een BO en heb heel veel herkenning gevonden in je verhaal. Het heeft me echt geholpen mezelf te overtuigen dat ik echt een BO had. De eerste maanden twijfelde ik echter enorm aan deze diagnose van mijn huisarts. Ik was er van overtuigd dat ik een ernstige ongeneeslijke ziekte had (en nog steeds eigenlijk wel met regelmaat). Hoewel de grootste en hevige constante paniek nu weg is blijf ik piekeren over mijn hartslag die heel snel omhoog schiet bij de geringste inspanning of na maaltijden (130/min). Dit terwijl de hartslag in rust laag is (50/minuut). Van de fysio moet ik nu naar een sportarts, ik heb de 13e een inspanningstest, maar ben nu ontzettend bang dat daar slechte resultaten gevonden gaan worden en ik toch een ernstige ziekte heb. Ik denk er over om het af te zeggen, maar las dat jij ook hulp hebt van een sportarts. Helpt het jou wel en moet ik misschien toch doorzetten ?Ik was voor mijn BO enorm sportief en liep wekelijks 5-10km hard. Ik kan mezelf er maar niet van overtuigen dat mijn conditie in 4 maanden zo achteruit is gegaan dat mijn hartslag nu bij wandelen al naar 128 schiet…

@Mi allereerst: die angst voor een ernstige ziekte is ook onderdeel van jouw ontregelde zenuwstelsel. Die denkt dat je constant in levensgevaar bent en wat is er nou gevaarlijker dan een ernstige ziekte? Ik kan niet met zekerheid zeggen dat je geen ziekte hebt - niemand kan dat. Er zijn namelijk geen zekerheden in het leven. Wel is de hartdysregulatie die je ervaart helaas heel normaal bij een burn-out, zij het zeer onbekend. Dit komt echt doordat je lichaam nonstop aan staat en je autonome zenuwstelsel volledig ontregeld is.

De sportarts heeft mij heel erg geholpen bij ten eerste de erkenning dat ik niet gek ben en dat mijn lichaam ook gewoon echt in de war is. N.a.v. de inspanningstest heeft zij me de diagnose Long Covid gegeven, al ben ik er zelf nog niet zo sterk van overtuigd - het is namelijk enorm onbekend dat chronische stress je zenuwstelsel óók zo kan ontregelen. Uiteindelijk maakt het me ook niet zoveel uit, want het belangrijkste is dat mijn zenuwstelsel weer gereguleerd wordt. Voor mijn hartdysregulatie heb ik betablokkers gekregen, wat mij wel geholpen heeft om mijn lichaam weer iets meer in de rust te krijgen.

Maar tegelijk heb ik adviezen gekregen die me ook weer de stress in hebben gekregen. Er werd mij een Garmin aangeraden om mijn body Battery in de gaten te houden, maar in de praktijk was ik alleen maar in paniek als ik zag dat mijn hartslag te hoog was. Daarnaast mocht mijn hartslag niet boven de 117bpm (nav de inspanningstest) komen, dus durfde ik niet meer te wandelen of te fietsen. En ik mocht absoluut niet meer van de sportarts crashen, dus de weinige leuke dingen die ik deed, durfde ik niet meer. Je ziet: ik werd alleen maar angstiger.

Het enige waarvan ik echt zeker weet dat het helpt, is zenuwstelselregulatie dmv emoties toelaten en patronen doorbreken. Emoties (waaronder angst, de moeilijkste) leren toelaten. Ongemak leren toelaten. Je focus op je lichaam leggen. Defusie/afstand nemen van je gedachten en ze leren niet meer serieus te nemen. Acceptatie van de situatie zoals hij is. En ja, ook trauma's uit je verleden verwerken, omdat die zorgen dat je zenuwstelsel telkens weer getriggerd wordt.

Hoi Ax, dankjewel voor je uitleg. Ook mij is een Garmin horloge geadviseerd door de fysiotherapeut. Het heeft mij ook nog veel angstiger gemaakt. Ik was letterlijk de hele dag bezig met het checken van mijn hartslag. Soms was hij laag, maar soms ook uren heel hoog en dan ging ik weer piekeren over wat ik fout had gedaan en of er niet toch iets met mis is (ziekte). Doodmoe word ik ervan, het continue gepieker, en heb hem nu maar af gedaan omdat ik er letterlijk zieker van werd. Ik hoop dat de sportarts mij wat verder kan helpen. Donderdag. Op basis waarvan is bij jou de diagnose longcovid gesteld? Mijn fysio had het daar ook al over, dat hij daaraan dacht bij mij, maar ik ben nooit heel ziek geweest toen ik COVID had en de laatste keer is al zeker 2 jaar geleden..

@Mi wss gaat de sportarts dat weer voorstellen. Bij mij dacht ze aan long covid door mijn METs score (heb daarover een bericht op mijn instagram staan, @ont.regeld, en anders kun je even googlen) en mijn hartdysregulatie. Maar nogmaals - het maakt voor de behandeling niet zoveel uit. Ik wil daarbij niet zeggen dat post covid hetzelfde is als een burn-out, want dat is niet zo. Maar beide ontregelen het zenuwstelsel en dat is bij beide vaak de grootste klacht - en dus moet je focus zijn om die weer te reguleren. Ik heb vooral gemerkt dat het verschil zit in:
A) mensen geloven ineens eindelijk dat je lichaam op z'n kop staat (bij een burn-out niet), maar eerlijk gezegd frustreerde dat gebrek aan kennis van een burn-out mij dan weer;
B) de community van burnies is anders dan die van long Covid-patiënten. Burnies zoeken alles heel erg bij zichzelf ("Ik heb mezelf toch ziek gemaakt?") en mensen met long covid zoeken het vaak bij het lichaam ("het virus heeft mij ziek gemaakt").

Ik zou vooral aanraden om bezig te gaan met ACT en/of een mind body-benadering. Het belangrijkste is namelijk dat je op een andere manier met angst en lichamelijke klachten leert omgaan, én dat je meer naar de sensaties in je lijf zoekt ipv ze met je cognitie probeert op te lossen. Daar bestaat geen quick fix voor, maar met training word je er echt beter in. Dat is ook waarom er toch zoveel mensen met burn-out (en ja, ook met long covid) herstellen.

En eerlijk? Dat proces is ook verschrikkelijk zwaar. Je moet je angsten in de ogen kijken ipv ze weg te duwen, terwijl je lichaam letterlijk denkt dat het in levensgevaar is. Het is met vallen en opstaan. Maar uiteindelijk kom je er, hoe cliché ook, echt beter uit. Misschien niet per se fysiek sterker, maar wel sterker in je schoenen en zorgelozer, als je écht de diepte in gaat. Ik ben nog niet hersteld, maar ik merk al wel dat ik voorloop op veel dingen tov mijn stressgevoelige naasten. En van alle herstelde mensen die ik gesproken heb of wiens ervaringsverhalen ik gelezen heb die dus écht de diepte in zijn gegaan en hun angst in de ogen hebben gekeken, hoor ik dat hun leven nu verrijkt is.

@Ax, Dank voor het opnieuw plaatsen! Ik heb er veel aan en ook veel reacties gelezen en zie dat jij je er mooi en goed in verdiept hebt.. ik hoop dat dat boek alsnog mag komen ooit :). Ik heb 2 vragen: ik ben heel erg benieuwd hoe het nu met iedereen een jaar later is die hieraan begonnen destijds + ik lees ook veel mensen die derealisatie/depersonalisatie hebben gehad, ik heb dat dus ook heel erg gehad, en zit nu in een fase dat ik niet meer weet wat ik voel/weet wie ik ben doordat ik dat toen zo vaag en heftig vond. Ik durf niet meer te vertrouwen en alle zelfsprekendheid van mens zijn is eraf, hoe gaan jullie daarmee om? Want ik voel me ansich oke, maar heb daar enorme twijfels bij

Ja klopt allemaal. Alle klachten wat je gaat voelen is dood eng. I know. Gesprek met de huisarts zal fijn zijn. Ik ben nu bezig met herstellen en duurt lang. heel lang. je gaat hele moeilijke periode heen! En ik zeg je dit ,omdat dit gaat helpen. Ik heb niemand die mij hier door heen helpt ik hoop jij wel! En je kan het! je word niet gek! Je bent het waard! Liefde naar jezelf toe! Sterkte !!

Beste anoniem,

Was jij ook dag en nacht duizelig? Ik heb continue een licht en deinend gevoel in mijn hoofd. En dit al 3 maanden lang om gek van te worden...

Dankjewel!!

In de nacht ben ik nekt duizelig. Overdag wel vaak. Hoe meer je eraan denkt hoe erger het wordt. Dat merk ik wel.

Hi anoniem,

De elektrische schokjes herken ik, maar met name door het gebruik van antidepressiva. Ik heb ze ook 'brain zaps' horen noemen, mocht u erop willen googlen. Ik weet niet of u medicatie slikt, maar wellicht is het raadzaam de bijsluiters eens na te lopen. En zeker zou ik het bespreken met uw arts aanraden.

Heel veel sterkte

Dag allen,

Al jaren slik ik anti-depressiva en die ‘stroompjes’ die je voelt herken ik. Naar mijn gevoel zijn dat je hersenen die zoeken naar serotonine om je goed te laten voelen. Ik vind het een gerustellend idee. Op die manier weet je dat je hersenen aan het zoeken zijn naar herstel. Hopelijk geeft dit antwoord je juist een positief gevoel en helpt het! Sterkte! Het komt goed!

Hi ik heb het zelf ook elektrische schokjes soms meerdere in een uur de duur is enkele secondes.. heb zover ik weet geen burn out.
Maar sommige schokjes zijn best heftig dat het door trekt naar mijn vingers en ind je hart maak hierdoor wel een sprongetje.. zit in mijn meno pauze weet niet of het hiermee te maken heb.
Ga binnenkort toch ff langs de HA {hihi}

ik heb er sins een maand of 6 geregeld schokjes in mijn linker boven kamer heb geen stress of een burn out zelf in mijn slaap word gesteetds wakker van erg verlend.. .chemtrails zijn er veel laaste jaren is dat misschien een stofje dat iets veroorzaken kan .....

Het heet brainzap. Ik had het in het begin van de burnout heel heftig, zeg maar vuurwerk of bliksem niveau. Nu 2 jaar later (herstel gaat erg langzaam) is het verminderd naar het niveau van de electrische ontsteker van een gasfornuis.

Bij mij was het ook alleen in het begin van mijn burnout. Het gaat inderdaad weg .. denk dat ik het de eerste 5 maanden had. maar ben wel helaas nog niet beter na 16 maanden nu. Elke dag gespannen duizelig snel oververmoeid in mijn spieren en de overprikkeling zorgt ook weer dat ik gespannen en moe wordt vooral drukke plekken zoals een stad. Hou ik niet langer vol dan 45min. Dan voel ik al continu angst en gespannnenheid in me lichaam en daarnaast ook nog de duizeligheid.

Ik heb die schokjes in mn hoofd na corona. Dat kreeg ik 6 maand geleden, had eigenlijk geen klachten, alleen smaak kwijt en ik klonk verkouden maar was het niet. Heb nu oom sinds een maand of 2 een enorme piep dag en nacht in mn hoofd en ben soms als een malle zo moe. Geen idee waar t mee te maken heeft

Ja ik herken het, brainzaps, hersenschokken. Ik heb ze heel erg gehad. Zo erg dat ik niet in slaap kon komen ervan. Nu na 1,5 jaar zijn ze weg en af en toe als ik moe ben dan komen ze terug. Dan weet ik dat ik weer even rust moet houden. Het is een overprikkeling in het brein. Mede door angst en kan bijwerking van medicatie zijn. Mijn huisarts kende het niet. Ik heb het zelf uitgezocht. Hopelijk is het nu al minder.

Het begon bij mij ineens met een brok in mn keel en enorme misselijkheid wanneer ik in gesprek was met mensen, later kwamen er ook duizeligheid klachten en toen steeds vaker paniek erbij. Hierdoor ontwikkelde ik een sociale angst terwijl ik juist een “mensen mens” ben, altijd met mensen en ik werk met mensen, nu was ik letterlijk bang voor iedereen. Ik durfde niet meer naar de supermarkt etc. Naar de kroeg op zaterdag kon ik wel als ik van te voren maar alvast een paar drankjes had genomen. Dan was er niks aan de hand. (Ik weet dat dit niet de juiste methode is) Na 1 jaar vage klachten zei mn lichaam ineens stop en toen kon ik niks meer, toen begon de ellende. Ik heb maanden in de ziektewet gezeten. Inmiddels ga ik met de juiste hulp echt de goede kant weer op, de sociale angst is vrijwel verdwenen. Maar de moeheid blijft, na een werkdag ben ik volledig uitgeput terwijl ik dat eerst nooit had, ik moet dan eerst even slapen voor ik savonds plannen kan maken. soms heb ik het gevoel dat mn hoofd dof is, beetje dichte oren en mn hoofd voelt dan heel apart, alsof ik net uit bed stap en nog half moe ben, de duizeligheid is wel dagelijks een probleem, tijdens de duizeligheid zie ik ook zwarte stipjes vliegen en mijn zicht word heel wazig. Heb al meerdere oogtesten gedaan maar mn zicht was bovengemiddeld goed volgens de oogarts, dus daar ligt het ook niet aan. De paniek is gelukkig best onder controle maar die duizeligheid en het dove gevoel in mn hoofd is zo erg. En die moeheid de hele dag door. Soms als ik druk in gesprek ben dan heb ik veel spanning in mn gezicht en trekt mn mond soms ineens, ook trilt mijn linker ooglid af en toe, en kan ik mn handen vooral links soms moeizamer open en dicht knijpen. gaat dit ooit over? Zijn er meer mensen die zich herkennen in mijn verhaal? Graag zou ik in contact komen met meer lotgenoten.

Hallo.
Wat een opluchting dat ik je verhaal lees!!
Ik heb jaren lang precies hetzelfde schokjes in mijn hoofd. Ik heb nooit stil gestaan of ik tijdens een gestreste periode dit ervaren. Het is altijd wel dat ik als dit heb..heb ik ook een zere hoge bloeddruk.
Ik word nooit serieus genomen van mijn huisarts. Laatste een hoofd scan gemaakt voor epilepsie enz was niets te zien die kan zoiets verklaren.
Het is een k** situatie en niemand kan het begrijpen alleen als je het een keer voelt.
Het belemmert dagelijks.
Groetjes en sterkte

Is dit bij de meeste van jullie uiteindelijk weer weggegaan? Het wil bij mij nog steeds niet echt wegtrekken, soms is het er opeens een dag niet en dat is dan echt een verademing! Het komt echter altijd terug op de meest willekeurige momenten.

Hoi Jeroen bij mij was het maanden geleden elke dag wel last van mijn hoofd druk gevoel steken enz komt zegt de dokter ook van veel stress nu gaat het wat beter loop veel en probeer goed te ademen succes

Schok door mijn hoofd. Het begon bij mij toen ik corona had. Krijg het vaak als ik mijn haren ga wassen. Maar ook tijdens bijvoorbeeld mijn hikes door de natuur. Achter het stuur en een keer op de dansvloer.

Van de corona had ik amper ergens last van. Behalve heel moe, weinig reuk en bloed bij mijn ontlasting.

De schokken heb ik nu een aantal jaren en komen niet dagelijks maar soms wel meerdere keren op een dag. En eigenlijk naar mijn idee wel steeds regelmatiger.

Ik vind het ook eng.

Het begint altijd in mijn rechterschouder en gaat door via rechterkant van mijn nek tot achter mijn rechter oor. Het duurt maar een paar seconden.

Ik schrik er steeds van en moet dan altijd gillen van de schrik. Maar na een paar seconden is het weer voorbij. Al blijft er wel een vaag beetje stijf gevoel in de rechterkant van mijn oor/nek/gezicht.

Wat is dit?

Ik ervaar echt precies hetzelfde als:
Het begon bij mij ineens met een brok in mn keel en enorme misselijkheid wanneer ik in gesprek was met mensen, later kwamen er ook duizeligheid klachten en toen steeds vaker paniek erbij. Hierdoor ontwikkelde ik een sociale angst terwijl ik juist een “mensen mens” ben, altijd met mensen en ik werk met mensen, nu was ik letterlijk bang voor iedereen. Ik durfde niet meer naar de supermarkt etc. Naar de kroeg op zaterdag kon ik wel als ik van te voren maar alvast een paar drankjes had genomen. Dan was er niks aan de hand. (Ik weet dat dit niet de juiste methode is) Na 1 jaar vage klachten zei mn lichaam ineens stop en toen kon ik niks meer, toen begon de ellende. Ik heb maanden in de ziektewet gezeten. Inmiddels ga ik met de juiste hulp echt de goede kant weer op, de sociale angst is vrijwel verdwenen. Maar de moeheid blijft, na een werkdag ben ik volledig uitgeput terwijl ik dat eerst nooit had, ik moet dan eerst even slapen voor ik savonds plannen kan maken. soms heb ik het gevoel dat mn hoofd dof is, beetje dichte oren en mn hoofd voelt dan heel apart, alsof ik net uit bed stap en nog half moe ben, de duizeligheid is wel dagelijks een probleem, tijdens de duizeligheid zie ik ook zwarte stipjes vliegen en mijn zicht word heel wazig. Heb al meerdere oogtesten gedaan maar mn zicht was bovengemiddeld goed volgens de oogarts, dus daar ligt het ook niet aan. De paniek is gelukkig best onder controle maar die duizeligheid en het dove gevoel in mn hoofd is zo erg. En die moeheid de hele dag door. Soms als ik druk in gesprek ben dan heb ik veel spanning in mn gezicht en trekt mn mond soms ineens, ook trilt mijn linker ooglid af en toe, en kan ik mn handen vooral links soms moeizamer open en dicht knijpen. gaat dit ooit over? Zijn er meer mensen die zich herkennen in mijn verhaal? Graag zou ik in contact komen met meer lotgenoten.

Ik ben benieuwd hoe het nu met jullie gaat en wat je er aan kunt doen. Ik zit er nu al bijna een jaar mee en het lijkt maar steeds erger te worden. Het begon bij mij met migraine en toen duizeligheid alsof ik van de loopband afkwam. Maar nu sinds een halfjaar ervaar ik dus dagelijks de shokjes echt heel vervelend want ik wordt zo beperkt in mijn dagelijkse leven , dat ik nu ook al bijna een jaar in de ziektewet zit. Het is erg vermoeiend. Als jullie tips hebben hoor ik het graag!
Liefs x

Ja helaas bekend mee, die schokjes worden ook wal brainzaps genoemd. Onschuldig, maar zeer vervelend!

Herken mezelf in je verhaal. Sinds 3 maanden thuis met burn out. Opgejaagd gevoel, trillen de hele dag, angsten en paniek, depressief. Dus veel lichamelijke klachten. Zit aan de medicatie om de dag door te komen en om door te slapen. In januari kan ik in therapie.
Het is moeilijk, maar het komt goed.

Goed dat je naar je huisarts gaat en hulp van een therapeut wil.
Naar dat je je zo voelt.
Voor mij is het heel herkenbaar. Vreselijke periode in je leven.
Burn out diagnose, maar daarna begint het pas.
Heel veel succes. Kop op.

Paulien, hoe is het bevallen en welke medicatie had je?

Ta o, je reactie impliceert een beetje dat ze medicatie had, maar niet bij elke behandeling van een burn-out of depressie wordt medicatie voorgeschreven. Ik herken ook het bovenstaande en ben er aardig bovenop gekomen. Ik heb daarbij geen medicatie gekregen, maar iedere burn out is natuurlijk anders.

Wat mij onder andere heeft geholpen, is om de klachten met de psycholoog te verklaren. Mijn levensgebeurtenissen uit te schrijven en te bedenken welke kernwaarden daaruit voortgevloeid zijn. Daaruit kwam voor mij voort dat het logisch dat ik druk ervoer. En dat het logisch is dat ik te lang een veel te hoge werkdruk heb geaccepteerd, uit angst mijn baan te verliezen.

Ik was mij niet bewust van alle (onderliggende) gedachten die ik had die tot angst leiden.

Ik heb gezocht naar (soms onbewuste) gedachten die tot stress leiden uitzoeken en die uitgeschreven en van rationele onderbouwing voorzien, zodat als die gedachten opnieuw opkwamen je terug kon denken aan hetgeen je hierover zo rationeel mogelijk had uitgedacht.

Korte versie: Ik was bang mijn baan te verliezen? Waarom? Verlies van inkomen, zei ik eerst. Waarom zou dat zo erg zijn, was daar geen (tijdelijke) oplossing voor? Na het verder uitgedacht te hebben bleek dat ik mij waardeloos voelde zonder mijn werk. En ik was bang dat dat gevoel definitief werd als mijn tijdelijke contract niet verlengd werd door mijn ziekteperiode. Het baanverlies was reëel en gebeurde ook, maar de consequenties die ik daaraan in mij hoofd bewust en onbewust verbond waren dat niet. Want realistisch gezien
is niemand waardeloos is, of je nu wel of niet (bepaald) werk hebt. En er waren ook opties om na mijn herstel ander werk te doen, zonder dat ik financieel in de problemen kwam.

Zo heb ik met de psycholoog veel klachten uitgedacht.

Toen het allemaal redelijk ging en mijn depressie en burn-out wat naar de achtergrond verdween, gaf mijn psycholoog aangaf weg te gaan naar een andere werkgever, schrok ik en moest ik huilen. Ik had onbewust bedacht dat het alleen maar goed ging door mijn wekelijkse bezoek aan de psycholoog en dat ik mij als zij wegging direct weer zo zou gaan voelen als toen ik aan mijn therapie. Ze overtuigde mij ervan het vertrouwen te hebben dat ik deze lijn kon voortzetten, ook zonder haar, hoewel er altijd ups en downs zullen zijn. Inmiddels is dat gelukt en probeer ik m’n zowel in werk als privé mijn grenzen te bewaken, al blijft dat soms lastig.

Laatst zei ik tegen een vriend dat ik nog niet ben waar ik was voor mijn burn-out, dat ik nog niet hetzelfde aankon. Ik voegde eraan toe dat het ook logisch is, maar dat ik
de situatie voor mijn burn-out eigenlijk ook toen al niet aankon. Anders was ik niet na een (overigens best lange) periode in een burn-out geraakt. Realistisch gezien zit ik denk ik op wat ik ongeveer zou willen aankunnen,
met daarbij het gegeven dat ik extra aandacht moet blijven houden voor hoe het gaat.

Ik ga nu mijn 8 ste maand in. Veel angst aanvallen de gehele dag door. Hartkloppingen in de keel ik sta ermee op en ik ga ermee naar bed. ben echt doodmoe

Ben inmiddels al 3 jaar burnout. Heb ook nog veel klachten zoals onrustige maag misselijk. Duizelig merk wel als ik over mijn grenzen ben gegaan alle klachten weer terugkomen gevoel van weer terug na ar af moedeloos word ik ervan en dan ook nog die angst klachten verschrikkelijk ben nu vanaf december weer heftige terugval. Gevoel dat het nooit meer goed komt herkennen jullie dat ♥️

Gebruik je nog geen medicatie? Heb je last van je spieren ook spierspanning enz.. ook rondom nek hoofd enz. Ik voel wel vooruitgang maar voel ook echt spierspanning en snel vermoeidheid bij lopen

Ik heb nu 16 maanden een burnout
Heb ook last van spierspanning in nek uitstraling arm
Ook door angst en spanning heb ik last van middenrif maag
Brok in mijn keel soms door geen goeie ademhaling benauwd
Heb toen ik 4 maanden een burnout had ook een hernia gehad waarbij nog steeds last van mijn linkerbeen
Kan nu eindelijk 2 km lopen maar daarna helemaal uitgeteld
Vind het ook erg lang duren maar heeft ook lang geduurd voor je een burnout hebt
En duurt daarom ook lang voor het over is

Gaat een burnout wel ooit over? Nu 2 jaar verder nog steeds niet fatsoenlijk kunnen lopen zonder pijn aan me ogen en spanningsklachten. En een duizelig gevoel bij licht geluid en veel prikkels met lopen vooral. Laatst in de stad geweest voel de spierspanning in me lichaam maar ook et duizelig en deinende gevoel die opkomt door de drukte. Neem nu bijna 4 weken medicatie ad. Tegen angst.

Therapie lijkt mij ook fijn, maar ik ben geen prater :(

Wat fijn om te horen dat therapie jouw heeft geholpen. ik begin volgende week vrijdag en kan niet wachten. Ik ben juist wel een prater en merk dat praten met vrienden en familie me goed doet. Deel de last, je bent echt niemand tot last.

Hi Bart,

Ik zit nu zelf sinds twee maanden thuis en werk op een lager pitje door de klachten die ik ervaar. Ik twijfel soms heel erg of ik overspannen ben, een burn-out heb of een angststoornis. Ik heb last van hartkloppingen, pijn in de borst, steken, twee keer paniekaanval gehad, maar niet uitgeput. Mag ik vragen wat voor klachten jij ervaarde?

Net begonnen Had eerst mirtazipine Mocht er niet mee auto rijden Heb het 2 jaar gebruikt ,nu dit proberen dank voor je schrijven positiev

Ik ervaar plotsinge misselijkheid duizeligheid en angst en alsof ik dan gewoon of flauwval of doodga.
Druk op mijn hoofd en alles erbij.

Hi Bart, ik ben zelf een man van 47 die een leven lang tegen depressie en negatieve gedachten heeft gevochten. Ook ik was altijd anti medicatie. Maar ik ben nu sinds eind 2023 ook met Citalopram begonnen en sluit me geheel aan bij je ervaringen. Mijn leven en die van mijn omgeving is er een stuk leuker en gezelliger op geworden.

Ik ben superblij voor je dat jij het ook zo ervaart en dat je dit hebt gedeeld.

R. 16-12-2024

Hallo Ray,

Mag ik vragen welke dosis jij gebruikt, en hoe lang het duurde voordat je de positieve effecten van dit middel kon ervaren?

En heb je veel last (gehad) van bijwerkingen?

Alvast bedankt voor je reactie…

Hoi, ik gebruik Citalopram nu 2.5 jaar. Na zo'n 6 weken begon ik de effecten te merken. Geen donkere gedachtes meer, veel sneller in slaap vallen ipv lang te liggen piekeren. Ik twijfel of ik moet gaan afbouwen omdat ik me zo goed voel. Soms is het wel alsof mijn gevoelens niet helemaal van mijzelf zijn maar gestuurd worden door de medicatie, de reden dat ik denk aan afbouwen. Over het algemeen: Citalopram heeft mijn leven een stuk waardevoller gemaakt.

succes verhaal van iemand met AD wederom :-)
X rodha

Ook ik gebruik citalopram sinds september 2023. Jarenlang verschillende therapieën gevolgd. Overal wel iets opgestoken maar de onrust, slecht slapen, piekeren en negatief zelfbeeld bleef. Na jarenlang weigeren van medicatie uiteindelijk begonnen met citalopram. Ik ben een ander mens maar wel mijn eigen ik behouden. Ik slaap goed, pieker niet meer. Ontvang veel meer positiviteit (of merk het nu pas op). Mij leven is 100% verbeterd. Geen bijwerkingen ervaren.

Dankjewel voor de positieve berichten. Ik ga morgen naar de huisarts voor Citalopram. 5 jaar geleden ook gebruikt en toen na een jaar afgebouwd. Nu toch weer angst en paniekklachten en een somber gevoel. Jullie berichten hebben me over mijn angst om weer antidepressiva te slikken heen geholpen.

Ik ben van mening dat AD niet een burn-out geneest en oorzaken van je klachten doen genezen, maar wel voor sommige zeker een extra steuntje in de rug kan geven. Er zijn namelijk meerdere factoren nodig om van je BO af te komen. Als je je BO klachten alleen wilt onderdrukken met psychofarmaca, en daarmee hoopt volledig te herstellen, dan kom je van een koude kermis. Juist die signalen zijn een sein dat je iets moet doen aan de oorzaak. Ik heb heel veel medicatie geprobeerd, vandaar dat ik dit tegengeluid wil geven ook. Medicatie vervangt geen psycholoog en ergotherapie heb ik ondervonden.

Ja een te actieve zenuwstelsel b.o

Jaa ik zit nu ook 2 jaar in mijn b.o het is inderdaad een overbelasting van je hoofd wat Arend zegt. Voel wel dat het beter voelt dan vorig jaar.

Wat een inzichten en vertrouwen heb jij zeg, heel mooi om te lezen. Blijkbaar zit jij in een fase waarin je dat beter ziet. Acceptatie is iets wat je gaat leren ipv van ertegen vechten. Maar dat is in de beginfase lastig, vooral door de vele klachten en onbekendheid van een Bo. En zo zie je dat we uiteindelijk allemaal dezelfde route gaan volgen.

Je schrijft over het fanatiek doen van allerlei oefeningen en behandelingen (waaronder mindfulness en yoga nidra), maar daarna heb je het over acceptatie trainen door mindfulness en yoga nidra te doen.

Heb jij deze inzichten met hulp van psycholoog gekregen? Was ik nog even nieuwsgierig naar.

Maar fijn dat je dit gedeeld hebt en het zal veel lezers helpen om meer inzicht te krijgen over het verloop van een burn-out.

Helemaal met je verhaal eens, toch is het niet raar als je de eerste maanden manieren bedenkt om de fight of flight te onderdrukken, want dan is het letterlijk even een paar maanden overleven. Als dan het ergste weg is, kan je de lichtere klachten makkelijk aan en accepteren an kan je volledig herstellen

Hoi Burnie en D, helemaal met jullie eens. Het acceptatieproces is, zoals ik al zeg, een proces. Als je net in een burn-out zit, zit je nog helemaal in de actiemodus - dat is ten slotte hoe je erin terecht bent gekomen. En het kost hoe dan ook tijd om daaruit te komen. Ik wil ook niet doen alsof wat ik hierboven beschrijf makkelijk is, verre van. Het had mij alleen wel geholpen in het begin. Want pas toen ik leerde met mijn verschrikkelijk hevige angsten te zitten, in plaats van telkens maar weer alles opzoeken en uitzoeken, begonnen ze af te nemen.

Ik heb zelf een heel traject afgelegd. Begonnen bij een ACT-psycholoog waar ik nog steeds zit (ACT is mijns inziens de perfecte therapie voor de beginfase van een burn-out). Toen geleerd dat ik ADHD heb. Verschillende boeken gelezen (Over de kop van Brankele Frank, De Burn-Out Reset van Carolien Hamming) die me meer leerden over het fysieke aspect van een burn-out. Daarna verdiept in een ontregeld zenuwstelsel en zo bij de mind-body benadering gekomen, die eigenlijk precies aansluit bij de problematiek van een burn-out. En tegelijk nog naar een sportarts, die mij nu meer leert over en helpt bij mijn hartdysregulatie en de fysieke opbouw.

Daarnaast nog wat artikelen lezen, succesverhalen van mede ex-burnies en al die kennis toepassen op mijn eigen situatie en dan een heel duidelijk patroon herkennen. Als je het eenmaal snapt, voelt het ook allemaal logischer wat er met je aan de hand is, merk ik. Helaas is snappen niet ineens de oplossing, maar het helpt mij wel om daar te komen.

Oh en over die oefeningen: yoga nidra, ademhalingsoefeningen en mindfulness zijn allemaal goede methoden om in acceptatie en de rust te komen. Maar als je ze doet om zo snel mogelijk van je ziekte af te komen, werkt het niet echt. De intentie van waarom je de dingen doet is essentieel, en dat heeft dus te maken met hoe je lichaam je ziekte benadert: als iets wat er is en er mag zijn, of als een gevaar dat zo snel mogelijk weg moet.

Mooi geschreven, Ax. Het is een soort paradox waar we in zitten.
Als aanvulling, mijn coach zei vorige week dat weerstand veel energie kost. Het niet-accepteren, het controle proberen te krijgen, het vechten. Dus naast dat je je zenuwstelsel blijft vertellen dat er gevaar is, raak je ook vermoeider.

Vorige week kreeg ik nog de kans op oefenen. Mijn duizelingen werden erger. Mijn eerste reactie was die van weerstand. En van verklaren. En angst. Ik wil dit niet. Hoe kan dit nou toch. Ik doe toch alles goed? Zou magnesium averechts werken? Ik "moet" rustiger aan doen. Ik "moet" dit weer weg krijgen. Het is niet goed. Heb ik iets anders onder de leden? Etc. Dat helpt allemaal niks.
Het enige dat helpt is ernaar te kijken, het te ervaren. Te zien zoals het is. Mild, open en zonder oordeel. Mindful. En het niet weg proberen te krijgen. Het "erbij te laten horen" en niet als slecht te bestempelen. Te accepteren, kortom. Toen ik dat tijdens een wandeling deed, werd het zelfs minder. Dat was niet het doel, maar het gebeurde wel. Alsof ik de angel eruit haalde.
Gisteren deed ik iets vergelijkbaars met een enorme spanning en angst die ik in mijn lichaam voelde via deze meditatie. Die werden ook een stuk minder toen ik ze er liet zijn en eens rustig bekeek en ervaarde. open.spotify.com/episode/7uFShKoVrRLLMZMb32Iq1s?si=-C3-WoNDSZucmikKAkJo7Q

@Branduit wat laten jouw woorden in de praktijk mooi zien hoe het werkt :) Het is inderdaad niet iets wat je kunt forceren. Vanuit de ACT is dat het verschil tussen acceptatie en bereidheid. Acceptatie is een staat van zijn, maar bereidheid kun je trainen (middels mindfulness, dingen doen waar je ongemak bij voelt, etc).

Fijne oefeningen die ik gebruik zijn "Zitten met ongemak" van de gratis VGZ Mindfulness-app, en "Amada" van de betaalde DeepRelax-app. Beide oefeningen op het uitlaten van ongemak, zonder het weg te drukken.

Ook helpt het mij om af en toe te benoemen dat deze ziekte, dit verdriet, deze frustratie/teleurstelling/etc, een storm is. Maar stormen gaan uiteindelijk altijd weer liggen. En als het buiten regent, kun je je erom frustreren, maar je kunt het niet veranderen - dus kun je je er maar beter bij neerleggen, kijken wat er nog wél kan en daarnaast wachten tot de bui voorbij is.

Dankjulliewel Ax en BrandUit! Mooi geschreven en sluit ook wel aan bij mijn ervaring. Zelf nog wel een lange weg te gaan, en regelmatig nadat ik over mijn grenzen ben gegaan schiet ik weer in die "oplossingsmodus", maar het lukt steeds vaker om die te laten varen en te werken met wat er in het moment is. Sindsdien merk ik ook dat ik langzaam wel vooruit begin te gaan. Hoewel, nog wel echt een lange weg te gaan. Kan echt nog niet sporten bijvoorbeeld, of langer dan een uur praten. Maar ik heb vertrouwen, en berichten zoals die van jullie laten me weten dat ik in ieder geval op het goede pad zit. Dat is een reminder die ik vandaag even helemaal nodig had, nadat ik gisteren weer even flink over mijn grenzen ben gegaan. Dus heel erg bedankt!!

En die meditatie was erg fijn BrandUit

@Bart terugvallen zijn ook zeker onderdeel van het proces. Ik las laatst een mooi artikel waarin de stappen beschreven werden wanneer je een terugval hebt - en hoe het niet mogelijk is om die drie fasen over te slaan, zelfs als je nog zo je best doet. Maar ook waarom dat soort momenten belangrijk zijn - zie verhaal 1965. Want juist doordat je vaak weer terugvalt, moet je opnieuw leren in die acceptatie te komen, en zo train je die vaardigheid. En daar ga je in de toekomst heel veel aan hebben.

Ax, ik ben het helemaal met je eens en heb ook ervaren dat het zo werkt zoals jij beschrijft. Liefs, iemand die ook +1,5 jaar bezig is.

Zijn er eigenlijk ooit mensen hersteld?
Ik voel me na 1.5 jaar nog even slecht als dag 1. Kan dat? Hoezo ben ik niet al iets in herstel?

Mooie aanvulling nog: het boek van klacht naar kans. Sluit hierbij aan, vooral op dat we voor alles maar een quick fix willen ipv te kijken wat die klacht ons eigenlijk probeert te vertellen. Wat je lijf probeert duidelijk te maken.
En ook het zijn met ongemak, erbij blijven en doorvoelen ervan.

Ik heb veel aan dat boek naast de psycholoog en het boek de Burnout reset. Elk hoofdstuk geeft aan het eind een oefening als reflectie op je eigen situatie.

@Fred ieder volgt zijn eigen pad maar uiteindelijk herstelt iedereen, als je leert om niet meer je grenzen over te gaan en meer naar je lichaam te luisteren. Je kunt wel restklachten houden, maar het leven wordt weer beter. En vaak ben je ook verder in je herstel dan je denkt, maar voelt het niet zo (en daar word je heel moedeloos van).

Dankjewel voor het delen van dit bericht Ax 💜. Ik vind dat je het heel duidelijk hebt omschreven. Misschien gebruik ik jouw tekst wel als naslagwerk als ik aan vrienden en familie wil uitleggen wat er achter de schermen zoal gebeurt, want dat is zóveel meer dan mensen zich realiseren.

Hoi Fred, misschien voel je je nog even slecht maar ga je al wel iets anders met je zelf om? Zelf voel ik me nu na 2.5 jaar ook nog steeds behoorlijk slecht, hoewel wel iets beter, en na 1.5 jaar was ik eigenlijk ook nog bijna hetzelfde als op dag 1. Maar ik maak wel vooruitgang in hoe ik met mezelf omga, namelijk minder streng en meer liefdevol en accepterend.

Hierdoor is de ervaring nog steeds wel minder naar, hoewel de klachten in intensiteit niet per se veel minder erg zijn. Ik probeer het maar te zien alsof ik de fundering opnieuw aan het leggen ben, daar kan ik straks dan op gaan bouwen.

En dankjewel Ax, dat is een fijn perspectief: dat terugvallen ook nodig zijn. Het is vervelend, maar na elke terugval ben ik inderdaad net iets resoluter om mijn grenzen nòg beter aan te geven en eerlijk te zijn over mijn gevoelens, en stapje voor stapje gaat dat beter.

@ ik sluit me aan bij Ax

@ anoniem Natuurlijk herstellen meer mensen van een burn-out, dan je denkt, maar niet iedereen zit op het forum. 1,6 miljoen mensen hadden in 2022 burn-out gerelateerde klachten en hier op dit forum staan er “maar” 2000 verhalen. Dat is een percentage van 0,12% even voor je beeldvorming. Of wel 1.598.000 mensen die niet op het forum zitten.

Thuissarts zegt: mensen herstellen meestal wel goed van een burn-out. Maar niet iedereen herstelt even snel. Bij een actieve aanpak is de kans groot dat u uw normale bezigheden geleidelijk weer kunt oppakken. Meestal lukt dit binnen enkele maanden.

Mijn aanvulling: een burn-out duurt gemiddeld 10 maanden las ik. Gemiddeld dus, dus dat geldt niet voor iedereen.

Voornamelijk mensen die op zoek zijn naar tips, zitten op het forum en zodra die meer herstellen delen ze soms de tips weer met anderen. Het is niet zo dat elk herstelde forum lotgenoot ook op het forum blijft dwarrelen erna. Het leven gaat ook door. En sommigen voelen zich wel geroepen om te blijven helpen op het forum.
Ook als je gezond weer bent, kent het leven uitdagingen en dipjes/tegenslagen. Dat zal altijd zo zijn. Niet alles is perfect als je hersteld bent, dat geldt voor iedereen , ook voor een gezond iemand is het leven niet perfect. We moeten dit accepteren, het is als eb en vloed, de zon die opkomt en onder gaat, de zomer en de winter…. Zo is het leven bedoelt. Het is niet zo dat als je hersteld bent, dat je nooit meer moe bent, nooit meer stress hebt, nooit meer hoofdpijn hebt, nooit meer teveel over je grens gaat soms waardoor je overprikkeld raakt etc etc. Dat zijn ook klachten die voorkomen bij gezonde mensen. Niks is onbegrensd als je beter bent, want ook dan dien je bijv 8 uur te slapen op een dag. Er zal altijd een grens blijven.
Je zult niet helemaal de oude ik worden verwacht ik, maar een betere versie van jezelf, 1 versie die wel voorkomt dat je weer in een BO terecht komt en ja dat betekent dat je niet meer 200% geeft zoals vroeger maar onder je grens blijft, dus Max 80-100% geeft bijvoorbeeld. Het kan zijn dat er wat restklachten blijven maar hoeft niet.
Bij mij zijn sommige klachten definitief weg en de rest is aan het verminderen, dan heb ik het vertrouwen dat ik heel ver kom in mijn herstel. Twee jaar terug was ik niet eens in staat om iets te lezen of te schrijven om maar een voorbeeld te noemen.
Ik vind de verhalen van onder anderen kurt, taco en Eric echt heel hoopvol!

Herstel en revalideren vergt geduld, en is een persoonlijk unieke reis

@ Fred Zie tips uit verhaal 1959, hopelijk heb je daar iets aan

Ik lees geen reacties want had me voorgenomen om even rust meer in te lassen maar dit wilde ik nog even kwijt als laatst

Ohja @ Bart, goed bezig!!

Met een actieve aanpak bedoelen ze een “juiste” aanpak. Dus niet dat je nu opeens de marathon moet gaan lopen ofzo met je burn-out ;-)

Maar zonder therapie is de kans groter dat je niet volledig hersteld. Je hebt tools nodig. Elk persoon is uniek

@Anoniem1 besef dat op dit forum met name mensen zitten die er nog middenin zitten. Want als je beter bent, dan heb je wel wat beters te doen dan de ellende van anderen te lezen - want je kunt eindelijk weer wat!

@Nienke gebruik dat vooral (: Heb zelf recent ook dit (toegepast op mijn leven) in een brief naar m'n vrienden en familie gestuurd. Ze vonden het heel fijn en het gaf ze veel duidelijkheid! Voor de zijlijn ook heel moeilijk te snappen.

@Anoniem2 fijne bemoedigende woorden! :) Ik vind het grappig dat je thuisarts aanhaalt want ik ben enorm teleurgesteld in hoe zij een Burn-Out beschrijven. Ik had daardoor een heel ander beeld van wat het was (met name hoe ernstig) en daar moest ik echt met pijn vanaf stappen. Heb ze zelfs een boze mail gestuurd, haha (niks van gehoord verder)

Toch nog even reactie @ Ax. Ik had even een bron erbij gepakt ter voorbeeld. En ja ik ga ervan uit dat thuisarts niet 100% betrouwbaarheid geeft, maar ik heb gemerkt dat niemand dat volledig kan geven binnen de zorg. Het lichaam is gecompliceerd, zelfs mijn huisarts snapt sommige dingen niet eens. Maar dat betekent niet dat alles onjuist is dan. Ik heb alleen dat stukje eruit gehaald, verder niet de site verder geraadpleegd, zo kan ik me herinneren dat het rivm of Rijksoverheid ook probeerde uit te leggen wat een BO is tov long covid. Zo beschreven ze dat mensen met burn-out “niet willen” en “niet kunnen”. Daar ik ben het helemaal mee oneens! Ik wil juist wel, veel te graag en daarom ga ik steeds over mijn grenzen en houd ik mijn BO in stand…. Dus nee je moet selectief zijn, in het raadplegen van bronnen. En goed dat je ze gemaild hebt thuisarts! Ik zal zo even voor de grap even lezen wat ze hebben geschreven over waar jij het over hebt.

Een andere bron van ggznieuws: De duur van het herstel van een burn-out kan variëren van dagen, maanden tot jaren. Dit hangt af van verschillende factoren, zoals hoe lang de burn-out zich aan het opbouwen is, hoe intens je in een burn-out bent geraakt en hoe snel je je triggers kunt wegnemen of er mee om kan gaan.

Bron psyned: Volledig herstel van een burn-out is mogelijk, hoewel het vaak een jaar of langer kan duren. Hoe eerder je ingrijpt, hoe sneller je je weer de oude voelt

Dus ja, dit is wat ze zeggen. En ik ga ervan uit dat dit dan wel moet kloppen, naast mijn eigen ervaring en de ervaringen van andere lotgenoten. Als ik het niet zou geloven dat herstel mogelijk zou zijn zou ik niet op dit forum soms zitten om tips en steun te geven ;-)

En ook ervaringen van lotgenoten die geen burn-out hebben maar wel soortgelijke klachten door bijv trauma’s, hersenletsels, epilepsie, hersentumors, hersenbloedingen, longcovid, mensen die jaren lang te veel drugs hebben gebruikt, autisme etc. Ik houd mij vast aan de succesverhalen, daar put ik mijn kracht uit en die probeer ik ook weer door te geven aan anderen.

Ik blijd naar aan staan. Het lichaam wil niet meer naar normaal. Het is slopend aan het worden. Ik heb een rare kronkel in mn hoofd en nu blijft dit elke dag en nacht me teisteren. Adrenaline ademhaling. Rot. . raar gevoel in hoofd zodat je weet. Ik ben nog steeds stuk.
Wat een hel. Veels te veel stress gehad.

@Fred krijg je begeleiding? Misschien is CSR coaching iets voor jou? En anders ACT therapie? Als het zo lang duurt, lijkt het me belangrijk om goede hulp in te schakelen!

Is tijdelijk medicatie via huisarts een optie Fred? En heb geduld, de tips op het forum zijn geen Quick fix. Stay strong kanjer!!!!
Heel veel kracht aan jou

En verder kan ik een psycholoog icm ergotherapeut aanraden, wordt helemaal vergoed Fred.

Psychosomatische fysio is ook optioneel maar dat wordt alleen vergoed via aanvullende verzekering. Maar anders betaal je per uur, 50-60 euro meen ik.

Mooi Ax,

dankje voor het delen van dit bericht. Soms (vanuit weerstand) slaat de twijfel hier ook toe. Ik was vorige week bij de huisarts voor doorverwijzing bloed prikken om eventuele tekorten op te sporen. Toen begon zei (vanuit alle goede bedoelingen) over een verborgen b12 tekort wat dezelfde klachten geeft. Was even twee dagen van slav en dacht: heb in dat dan? Toen weer in de acceptatie: nee dit is 'gewoon' een burnout. Ikzelf twijfel daar niet aan, maar soms laat m'n omgeving me twijfelen, vooral omdat ik, net als velen hier, in een flinke burnout zit die lang duurt en dat begrijpen mensen vaak niet echt (neem ik ze niet kwalijk). M'n moeder en vriend wilde graag dat ik de tekorten liet checken (vanuit zorg)

Anyway, kwam hierdoor wel weer juist bij ber besef: 'ik heb een burnout' en ben daar weer in gaan zakken en weer meer in de acceptatie gekomen.

Vind vooral de acceptatie steeds opnieuw van 'minder kunnen dan je zou willen' een proces:

Maar doordat ik aan mn herstel begon zat ik heel erg ook in het 'willen oplossen en zo snel mogelijk eruit komen'

Sinds half januari 2023 ben ik echt aan het herstellen en zet ik stapjes.

Echt luisteren naar mn lichaam.
Veel op bed liggen met mn ogen dicht en oordopjes in.
Tussendoor ben ik steeds ongeveer 1,5 uur 'op'.

Nu een modus gevonden in hoe 'm'n dagen en weken goed door te komen met m'n burnout'

Geleerd grenzen aan te geven en hulp te vragen. (Moeilijk!!)

En inderdaad: 'de only way out is trough' zoals m'n psycholoog ook zo mooi zei.

Ik merk dat ik van alles aan het verwerken ben. En allerlei emoties voel.

Ik laat ze er zijn en ze zakken ook altijd weer weg. Het is niet makkelijk. Wel nodig.

Wel merk ik dat ij langzaam wat emotioneel stabieler wordt,

Ik heb hele heftige hoofdpijnen gehad, nu nog lichtjes. M'n lichaam hersteld zich.

Slaap over het algemeen beter.

Ik kan, net als Bart, max een uur achter elkaar met iemand praten.

Heb nog een lange weg te gaan.
Maar er is herstel, ik zit op de goede weg.

Acceptatie is inderdaad echt een sleutelwoord, en echt loslaten hoe snel je beter wordt.

Wat mij erg helpt is het dag voor dag en week voor week te bekijken.

En echt niet over mn grenzen gaan, wat m'n mind er ook van vindt. Weerstand=nee.

En met het kleine potje energie proberen de dingetjes te doen die juist energie geven.

Voor mijn zijn dat:
Dagelijks een wandeling, dagelijks 10-15 min bzv op een klein schermpje kijken:), kleine fijne momentjes met m'n kinderen/het gezin, schilderen, lekker eten, kort en fijn contact met anderen.

(Dit bericht is niet kort I know niet mijn sterkste kant kort van stof zijn sorry;))

Mijn herstel staat voorop.
En daarna komt m'n gezin.

We zijn waardevol, los van wat je doen of presteren.

En ook geloof ik dat ik onderweg ben naar een 'nieuwe Liesie'

Een echtere puurdere versie van mezelf met een leven wat veel beter echt bij me past.
Vanuit zelfliefde 'all inclusive'
M'n hsp accepteren, omarmen en ernaar leven. Pleasen loslaten. De angst om er niet bij te horen-wat denken mensen wel niet van me te doorvoelen en ondergaan in plaats ban ernaar te handelen. Andere-bij mij lassende keuzes-durven maken. M'n echte gevoel uit durven spreken.

Oude patronen doorzien-loslaten en vervangen door nieuwe meer gezonde helpende patronen. Ben ik ook mee bezig, in kleine stapjes zodat ik mezelf daarin weer niet overvraag.

Ik wil volgens mij m'n hele leven al te veel en te snel;) dus blijf daarin ook mezelf terugfluiten en op de rem trappen en het zien als een mooie eigenschap want creeer daardoor ook mooie dingen/momenten.

En dit is allemaal heel hard 'werken' we zijn topsport aan het verrichten met z'n allen.

Maar we komen er, allemaal, als 'betere' versies van onszelf uit.

Vergeet niet: je bent niet voor niks in een BO terecht gekomen, he hoeft niet terug naar je oude zelf, maar een nieuwe, gezondere betere echte helpendere versie van jezelf.

Gedachte die me ook helpt: 'hele kleine stapjes elke dag'. En: 'vanuit genoeg rust ruimte en tijd kan ik alles aan'

En dit forum helpt ook, we doen het niet alleen we zitten met zovelen in dit proces.


Liefs

En als laatste blijft dit me helpen:
(Ook geleerd van camp-burnout):

Blijf je gehéle herstel elke dag minder energie uitgeven dan dat je hebt.

Rust, rust, rust.

Qua helpende boeken: ik heb ook het boek 'de burn out reset' trouwens'

Vond het boek: 'nooit meer de oude' ook een mooie nog, en 'van burnout naar een onweerstaanbaar leuk leven', die laatste is met heel veel ervaringsverhalen.

Rust helpt echt, ook al voelt het in het begin heel heftig omdat er dan juist allerlei lichamelijke en emotionele dingen omhoog komen en sterker worden.

Geef niet op, ga daar doorheen, zet door in rust zoeken en nemen, het wordt beter, echt, ik weet het uit ervaring.

(En ben dus nog niet herstelt, wel onderweg, net als velen hier)

Heb ook heel veel gehad en nog steeds aan dit forum.

Liefs

Hoi Liesie, wat een positief berichtje van jou. Heb zomaar het idee dat je de goede kant opgaat. Fijn hoor. En dank je voor de tips vwb boeken. Een aantal heb ik, maar die van burn-out naar een onweerstaanbaar leven nog niet.

We blijven knokken en ook al is niet elke dag hetzelfde en is ook niet elke burn out hetzelfde. Om die reden blijft het soms lastig om het juiste te doen, of juist om niks te doen.

Maar ga zo door Liesie, jij (en ook wij) komen er wel 💪🏻

Hoi Burnie,

Ja ik zit op de goede weg al gaat 't langzamer dan ik wil uiteraard;)

Geldt ook voor jou als ik het zo in mag vullen?♥️

Zeker waar en goede aanvulling: elke BO is anders,

Luister allemaal goed naar jezelf en je eigen lijf en probeer dingen uit en reflecteer daarop voor jezelf.

Je kunt alleen zelf je eigen lijf voelen en merken wat voor jouzelf wel niet werkt:)

Als laatste bedacht ik me nog, wat mij ook geholpen heeft/helpt (dankzij Y., die dat zo in een mail zette, je BO ECHT te zien als 'ziek zijn', ik vond dat heftig, maar hielp/helpt mij wel het echt serieus te nemen.

De BO maar ook m'n herstel serieus te nemen. Het is mijns insziens echt een wake uo call en heb nog heel wat jaartjes voor me hoop ik, en hoop daar zo veel als mogelijk van te kunnen genieten zonder klachten, en dat motiveert me m'n rust echt goed te blijven nemen en m'n herstel serieus te nemen♥️

We helpen en steunen elkaar op dit forum, zo waardevol.♥️
Maakt het ook allemaal minder alleen♥️

@Burnie: m'n dochter zei vorige week toen ik klaagde over het uitkammen van de klitten in m'n te lange haren: 'ga dan ook eens naar de kapper mam!' Tja haha;)

Liefs

Hahaha je dochter heeft gelijk, gewoon doen. En wie weet geniet je er dubbel en dwars van. Kies lekker een tijd uit waarvan je denkt dan is het nog redelijk rustig 😉 ✂️. Toch goed dat je tekort B12 uitgesloten hebt hoor, heb ik ook laten doen. Las het ook ergens en dan maakt je hoofd weer rare gedachtes aan en om dat te stoppen even laten checken toch. We stoppen alles makkelijk onder burn out klachten, doe ik ook, maar bij mij was er toch lichamelijk wat aan de hand. Had hartkloppingen, kortademigheid/benauwd, gewoon niet helemaal lekker en wat bleek veel te hoge bloeddruk. Nu aan de 💊 en begint weer wat te zakken. Dus wees toch alert op klachten en bij twijfel naar de huisarts. Ondertussen bikkelen we door 💪🏻.

Maar hup jij naar de kapper en ik heb ondertussen een blouse gekocht (na een jaar burn out). Zie even voor je hoe dat ging, ik met mn man winkel in (eigenlijk totaal geen zin in), beetje rondlopen en af en toe wat beetpakken en kwam toen een blouse tegen die me opviel 👀. Mn maat was er ook nog en mn man nog vragen moet je niet passen. Nee hoor, totaal geen zin in dat gedoe. En dat was mn winkelmomentje pffff. Hield al niet van winkelen, maar dit slaat alles.

Binnenkort kunnen we zo het terras op Liesie, jij met je nieuwe look en ik in m’n nieuwe outfit 😅. Maar zoals je al schrijft, het zijn de kleine stapjes die we nemen.

We blijven elkaar zeker steunen en mocht het bij mij “over” zijn, dan laat ik dat ook weten. Ik verdwijn dus niet zomaar.

Dikke knuffel

Mooi geschreven Liesie en Burnie! Blijft zo fijn om hier zoveel herkenning te vinden, ik kan me volledig vinden in alles wat jullie schrijven. Ook hier worden kapper- en winkel bezoekjes zo lang mogelijk uitgesteld 😂. Sommige van mijn shirtjes hebben inmiddels gaatjes en truien versleten plekken bij de ellebogen... Oeps.

Lieve Burnie,

Fijn dat je weet van de hoge bloeddruk en dat de pillen werken!

Ik laat binnenkort dus ff alles checken wat te maken heeft met vermoeidheid, verwacht dat er niks uitkomt.

Inderdaad goed om het breed te blijven zien.

Heb ook eerder de HA gebeld bij zorgen om mn hoofdpijn klachten of klachten rondom mn hart, en werd steeds gerust gesteld wat ik dan echt ff nodig had.

De huisarts had het niet over b12 tekort wat je kunt zien in het bloed, maar 'verborgen' b12 tekort, waar sowieso ook discussie over bestaat in huisartsen land blijkbaar.

Achterin boek van bunrout reset staan ook fijne dingen over wat nou wat is en erop lijkt hè!

Jeej je hebt een nieuwe blouse wat leuk en snap helemaal hoe dat is gegaan:)

Blijkbaar heeft kapper bij mij nog geen prio, komt vanzelf ik laat het je weten!

Haha Bart herkenbaar dus leuk te lezen😂

Fijn om te weten Burnie, en ik verdwijn ook niet zomaar.

Veel liefs zet 'm op voor jou en iedereen!

Zorg goed voor jezelf allemaal♥️

Liefs

Liesie

Wat een mooi bericht Liesie! Doet me onwijs goed. En kan me helemaal vinden in alles wat je zegt. Helaas hier ook heel moe en in de uurtjes dat ik "op" ben lig ik eigenlijk nog steeds en praat ik nauwelijks omdat dat te veel is. Gelukkig gaat tv kijken nog wel een beetje. Dat sleept mij echt de dag door omdat lezen, buiten zijn (fel licht kan ik niet verdragen), koken, creatief doen, noem het allemaal maar op nog te veel is.

Maar ik vind het vooral 'fijn' om te lezen dat ook anderen zoveel rust nodig hebben. Je leest dan vaak dat mensen een uurtje wandelen en dat als tip geven, maar dat is voor mij qua energie nog heeel ver weg. Eerst maar weer eens 5 minuten wandelen. Maar vooral gewoon fijn voor de herkenning om je bericht te lezen :)

Eerst dacht ik ook aan veel plannen voor over een paar maanden maar dat heb ik ondertussen losgelaten. Dus inderdaad echt stap voor stap. En loslaten dat het iets anders zou kunnen zijn.

Veel sterkte! Ook voor de anderen natuurlijk :)

En Bart ik vind de herkenning ook zo fijn hier ben het helemaal met je eens! ♥️

Liefs

Nou Bart, we zijn een lekker stel bij elkaar, Liesie d’r haar lang vol met klitten, oh en de bril op half 7. Jij met de gaten in je kleding en ik in m’n gedateerde kleding. Als het langer duurt dan moeten we toch eens gaan afspreken en op een terras gaan zitten 🤣🤣🤣 We krijgen vast bekijks 🤣

Af en toe ook de humor er maar van inzien 😉

Leonie ik lees jouw bericht nu pas, gaat soms ook langs elkaar heen in hoe snel iets geplaatst wordt.

Zet 'm op en inderdaad kleine mini stapjes in fijne dingetjes die voor jou haalbaar zijn.

En hahaha Burnie ik blijf het een enorm grappig beeld vinden, en welkom bij de 'terras-club' Bart gezellig! 😀

Hahaha ja goed idee Burnie, en met zonnebrillen op en oordopjes in tegen de prikkels. Iedereen met veel te lang haar vol klitten aan de decafe koffie. Zullen een mooi stel zijn 😂😂

Leonie dat klinkt wel zwaar ook zeg! En je hebt helemaal gelijk, luister vooral naar de grenzen van je lichaam hoe beperkt die ook zijn. Merk aan anderen (buiten dit forum en mijn psycholoog) dat zij zich vaak niet kunnen voorstellen dat bv. een kort gesprek voeren zo'n grote impact kan hebben, en vroeger twijfelde ik dan zelf ook of ik me er niet gewoon even overheen moest zetten. Maar dat is dus echt niet zo... Accepteren is de enige optie dan.

Veel sterkte allemaal ♥️!

Mooi gezegd Bart, luisteren naar je eigen grenzen inderdaad.

En hahaha erg leuk het wordt steeds grappiger het terras-verhaal dat beeld is zo leuk ennuh ja goeie ik ga sowieso de deur niet uit zonder oordopjes en zonnebril dus die zal ik sowieso op doen en in hebben bij dat terras-bezoekje!😎😊

Nu ga ik even mijn telefoon weer wat meer weg-leggen.

Fijne dag vandaag allemaal sterkte en zet 'm op!

Liefs

Hahaha ja ik zie t ook al helemaal voor me Liesie. Oortjes en zonnebrillen goed ingeschat dus 😎.

Goed idee, ik kijk hier soms ook wat vaker dan misschien goed zou zijn.

Jij ook veel sterkte!

Haha ja Liesie, het is druk, we hebben nodig denk ik vandaag.

Dankje Bart, voor je berichtje. De burn out blijft gewoon zoiets ongrijpbaars. Het ene moment denk je, ja ik snap het! En dan toch opeens weer niet. En dan kunnen anderen die het nog nooit hebben meegemaakt het misschien al helemaal niet begrijpen. Maar precies wat je zegt echt luisteren naar ons zelf! Uiteindelijk hebben wij alle antwoorden. Al vind ik die uitspraak soms ook wel spannend... haha.

Fijne dag vandaag 🥰

@Leonie inmiddels heb ik zelf wel aardig vat op wat er bij een burn-out aan de hand is, maar ermee dealen is natuurlijk niet hetzelfde :') Heb zelf een brief geschreven waarin ik het hele verhaal hierboven nog wat uitgebreider uitleg, en dan ook in relatie tot mijn eigen tijdlijn en herstel. Heb gehoord van de mensen in mijn omgeving dat dat ze wel geholpen heeft om het beter te begrijpen. Je bent uiteraard vrij om mijn tekst daar ook voor te gebruiken (: Het is nog wel ietsje complexer dan bovenstaand; ik heb de balans tussen het parasympatische en sympatische zenuwstelsel achterwege gelaten, net als hoe je lichaam stresshormonen aanmaakt wanneer je moe bent en daardoor in een vicieuze cirkel van chronische stress belandt. Als er behoefte aan is, wil ik het hele verhaal ook nog wel eens delen, maar dat wordt wel lang haha

@Ax, Ja ben ook wel benieuwd naar die cirkel van moeheid en stress idd! Ben zelf zo onwijs moe dat ik daar angstig van wordt. Ik ga er nu wel zo goed mee om dat paniekaanvallen uitblijven, maar wel de hele dag het gevoel dat er iets ergs staat te gebeuren. En dat komt dus door de moeheid. Dus ben benieuwd naar die cirkel! En sterkte dus ook met het naleven van je eigen wijze woorden :) lees eigen en wijs los van elkaar, anders krijgt het een andere context haha.

Maar wat als je zoveel angst hebt voor de bedrijfsarts? Dat ze vinden dat je belastbaar bent? Want gewoon proberen je kant altijd stoppen. Alles op jouw tempo?!
Ik ben heel erg toe aan tips en adviezen,

Liefs

@Anoniem heeft de bedrijfsarts dat tegen jou gezegd of is dat je verstand die je daar bang voor maakt? Goed om te beseffen dat je uiteindelijk zelf in the lead bent. Jij hebt het recht om je volledig ziek te melden, ook als de bedrijfsarts anders adviseert. Misschien geeft dat ietsje rust.
En geef bij de bedrijfsarts ook aan hoe angstig je bent, dat het je paniek oplevert om er überhaupt aan te denken en dat je echt niet gelooft dat je er al aan toe bent.

Hoi Ax,
Ik heb hier vast wel eens op gereageerd maar wat klopt dit wat jij schrijft.
Idd de angst en de gedachtes dat ik eens goed onderzocht moet worden en dus naar de dokter moet gaan.
Het iedere keer weer accepteren dat het erbij hoort en dat het stapjes naar genezing zijn.
Oh zo moeilijk als je een goede tijd achter de rug hebt en in 1 keer de man met de moker langs komt en al je klachten er weer even zijn.
Verdriet, boosheid en onbegrip overheersen dan en de angst dat dit nooit meer overgaat.
Ook het vertrouwen in je lichaam is totaal weg. Ik probeer dan toch weer dingen te ondernemen om dat vertrouwen terug te krijgen tot ik weer voor mijn gevoel terug bij af ben.
Acceptatie is in dit geval het moeilijkste wat er is. Voor deze vreselijke tijd was het eigenlijk een inhoudloos woord. Pas nu begrijp ik wat echt accepteren is.
Dank je voor dit schrijven. Ik vind er veel herkenning in.

@Marga ik schreef gisteren nog op een papiertje: acceptatie is de kern van herstel, en tegelijk het moeilijkste wat er is. Waarschijnlijk wordt dat het begin van een nieuwe insta post binnenkort ;) Want ik denk dat veel mensen zich erin herkennen helaas...

Acceptatie van dalen zijn het moeilijkst. Ik had zelf een paar goede dagen en toen weer een slechte, en ik zei toen ook tegen mijn ouders dat dat nog veel moeilijker is dan wanneer je gewoon elke dag een slechte dag hebt. Want je hebt weer even gevoeld hoe het is om je wél oke te voelen, en dan is het weer zo'n mentale klap als je terug gefloten wordt!

Maar het is wel een manier om te groeien, te ontwikkelen, sterker te worden. Daar hebben we helemaal geen zin meer in met z'n allen, want ik blijf liever even stilstaan in een fijnere periode, maar ja. Dat hebben we niet voor het kiezen helaas :')

Ja dat is waar wat je zegt,die goede dagen geven je hoop.
Lief dat je me oppept,had ik effe nodig.
Ook aan de teksten van Ax trek,ik me op.
Mijn geluk is dat ik een man heb,die me ook liefdevol steunt.
Hoe mensen dat doen die er alleen voorstaan,diep respect.
Hopelijk voor iedereen een beter dag vandaag.

Trees

Ik voel me erg neerslachtig door een terug val en kan het helaas niet op die manier zien

Voor mij is een terugval een leer moment, en een sein om terug af te schalen voortaan. Daardoor heb ik bijna nooit meer terugvallen, en als ik ze een keer heb, duren ze maximaal een uurtje ipv dagen of weken. Maar als ze er zijn dan accepteer ik het inderdaad, ik vecht er niet tegen, want dat kost juist energie. Dus acceptatie is zeker belangrijk ook. Met het toelaten van gevoelens en emoties en ook het toegeven van meer structureel rust na een terugval heb ik mijn terugvallen drastisch weten te minimaliseren.
X Rodha (sorry ik ben weer even tijdje offline, dus reacties op mijn reactie moet ik helaas missen)

@Anoniem1 dat is logisch. Het artikel beschrijft ook dat er drie stadia zijn, die je altijd moet doorlopen (en dat kun je niet voorkomen):

Stadium 1: Paniek. Het ervaren van oude klachtenpatronen zorgt ervoor dat je het gevoel kunt hebben dat je weer helemaal terug bij af bent. In dit eerste stadium, waar paniek overheerst, moet je je richten op het sturen van veiligheidssignalen naar jezelf zodat je je alertheid verlaagt. Bijvoorbeeld door je lichaam vast te pakken, te aaien of kalmerend aan te raken, net zoals je een kind zou troosten.

Stadium 2: Forceren. In stadium 2 overwin je de paniek van stadium 1. Je doet nu alle juiste dingen, maar vaak nog met de verkeerde mindset. Je stuurt jezelf geforceerde veiligheidssignalen, je let op je ademhaling, je doet de juiste oefeningen die je zouden kunnen helpen, maar je doet dit vanuit een geforceerde houding, waardoor het lichaam en het hoofd dit niet geloven. Al deze tools werken alleen wanneer je ze toepast met zelfcompassie, luchtigheid en nieuwsgierigheid, zonder wanhoop of druk.

Stadium 3: Oh ja, zo werkt het. Na de angst van stadium 1 en de frustratie van stadium 2, is stadium 3 het moment waarop alles weer op zijn plek valt. Je doet nu de juiste dingen vanuit de juiste mindset. Stadium 3 is wanneer je de terugval overwint. Zodra je de juiste mindset weer hebt gevonden, herinnert je brein zich hoe je de signalen van je lichaam goed verwerkt en verdwijnen de klachten weer.

Ah wat een fijne manier om naar een terugval te kijken Ax. Ik denk dan vaak per ongeluk eerst ‘sukkel, nou heb je toch weer teveel gedaan, leer je het dan nou nooit..’ (niet helpend, ik weet het). En dan komt daarna wel de acceptatie maar voor ik zover ben is alle paniek en angst echt niet gezellig.

Maar als je het ziet als juist een belangrijk onderdeel van het proces dan wordt het bijna (of helemaal) iets positiefs. Ik ga ermee oefenen. Dank!

Ik vind dit een heel leuk inzicht en ben het ermee eens! Thanks!

Mooie manier om ernaar te kijken

Liefs

Ja en ook de stadia die in dat artikel staan (hierboven geplaatst) helpen mij om te beseffen dat ik alles wat er gebeurt logisch is. En dat dit uiteindelijk gaat zorgen dat ik duurzaam ga herstellen. En jullie ook :)

@Medelotgenoot een terugval is helaas nodig, zie bovenstaand verhaal (meer uitleg in de reacties!)

Bedankt Ax voor deze uitleg. Vooral de stadia.
Ik zie het nu ook als een leermoment en herken me in stadium1. Ik ga hiermee aan de slag.

Ik heb dit artikel er vandaag eens bij gezocht. Vond het inderdaad verhelderend en ook herkenbaar. Heb de afgelopen weken een forse terugval en zo te lezen heb ik stadium 1 en 2 al aardig achter de rug denk ik. Nu maar geduldig blijven en hopen dat het binnenkort weer wat beter gaat.
Maar zoals anderen ook al zeiden: bedankt voor het delen Ax, dat zijn fijne inzichten waar we weer wat van kunnen leren.

@B ja ik vond het een erg fijn artikel. Helpt om wat meer rust te vinden en zo sneller uit fase 1 en 2 te komen. Hoe pittig elke terugval of slechte dag ook is :(

Hey Ax,
het is inderdaad een fijne website van Energieherstel. Ik lees daar ook veel en ben daar heel wat wijzer en rustiger van geworden. Kan het iedereen aanraden deze site op te zoeken.
Vooral deze zin: "Hoe slecht tegenslagen ook voelen, ze bieden ons eigenlijk kansen om veerkracht op te bouwen. En het opbouwen van veerkracht is wat leidt tot zelfvertrouwen en herstel.".
Het blijft frustrerend, maar als je begrijpt wat er in je brein en lichaam gebeurt, is het makkelijker om er mee om te gaan en het te accepteren, hoe moeilijk het soms ook is.

Ik zit nu ook al weken in een terugval met toename klachten: extreme spierspaning, hoofdpijn, slechter slapen. Lig weer elke dag n uur op bed. Het duurde ook even voordat ik het weer doorhad. Ben al 3 jaar bezig, zit in zware burnout met sensitisatie van zenuwstelsel. Word er wel moedeloos van en somber. Maar probeer inderdaad te bedenken dat dit weer een signaal is van mijn lijf. En dat dit een fase is die ook weer overgaat.

Dankjewel voor het ‘omhoog plaatsen’ van dit bericht. Ik dacht eigenlijk dat ik er een beetje doorheen was maar heb sinds deze week ineens weer het voor typische ‘gefrituurde hoofd’ (soort migraine waardoor ik niets verdraag). Is maanden geleden. Is dat voor jullie ook herkenbaar, dat het ineens weer op komt zetten na een lange goede periode? Heb ik dan toch te veel gedaan? Of heeft het toch echt te maken met stress en onverwerkte emoties? Had eergisteren een moeilijk gesprek met familielid over familiesituatie die eigenlijk onveranderd is gebleven en dat was in eerste instantie zeker een grote reden van mijn burn out en uitval. Het voelt idd wel een beetje alsof ik die grenzen nog steeds niet goed aangeef en daardoor weer terugval. Of bekijk ik het nu te simpel?

Hoi Goldie, ik herken dat heel erg. Ik heb het erg met nachtzweten. Nu echt 3 maanden weggeweest en opeens is het er weer. Maar ik geloof erin dat het nu minder lang aanwezig gaat zijn. Sterkte Goldie

Dankjewel voor je reactie. Laten we erop vertrouwen dat elke terugval minder lang duurt dan de vorige inderdaad en ons een stukje verder brengt. We komen er wel!

Deze post weer even opgezocht. Zit nu ook weer in een flinke terugval. Met vervelende klachten zoals trillend ooglid en spanningen/ trillingen in m.n hoofd weet niet goed hoe ik het omschrijven moet. Hebben er meer deze klachten weleens gehad? Het zit vooral in m.n voorhoofd.
Maar lees ook dat ik weer door de 3 stadium heen moet. En hoop daar weer uit te komen.

Ja hoor, heel herkenbaar. Als ik spanning in men voorhoofd heb probeer ik dat enkele keren per dag echt aan te spannen en dan te ontspannen. Of een oefening te doen van progressieve spierontspanning voor heel men lichaam. En voor de rest je er even bij neerleggen dat het terug even zo is. Veel moed!

Ja hoor, heel herkenbaar. Als ik spanning in men voorhoofd heb probeer ik dat enkele keren per dag echt aan te spannen en dan te ontspannen. Of een oefening te doen van progressieve spierontspanning voor heel men lichaam. En voor de rest je er even bij neerleggen dat het terug even zo is. Veel moed!

Bedankt voor je reactie ik ga het proberen. Als er weer nieuwe klachten komen wordt ik er altijd weer onzeker van. Maar ik ga dit proberen.

@Mo Wat vaak helpt om te beseffen, is dat een burn-out ervoor zorgt dat je zenuwstelsel tijdelijk ontregeld raakt. Het staat voortdurend in een verhoogde staat van oplettendheid, alsof het risico’s ziet waar eigenlijk geen echte dreiging is. In plaats van sirenes of alarmen laat je lichaam dat merken via allerlei lichamelijke signalen. Die klachten voelen soms zorgelijk, waardoor je geneigd bent om nóg voorzichtiger te worden – precies wat je zenuwstelsel probeert te bereiken.

Naarmate je langer met een burn-out rondloopt, begin je sommige symptomen te herkennen. Je weet dan bijvoorbeeld dat hersenmist komt door overbelasting, waardoor het minder angstaanjagend wordt. Maar omdat je systeem nog steeds te scherp is afgesteld, kunnen er nieuwe of vreemde klachten opduiken. Niet omdat er iets ernstigs mis is, maar omdat je lichaam je probeert te waarschuwen op een manier die jouw aandacht opnieuw trekt.

Belangrijk om te onthouden: je lichaam reageert alsof je bescherming nodig hebt, terwijl er geen daadwerkelijk gevaar is. De signalen die je krijgt zijn een uiting van een overactief beschermingsmechanisme, niet van acute bedreiging.

Ik zeg tegen mezelf: ik ben nu ziek, en dat mag. Bij een stevige griep verwacht ik ook niet dat alles normaal voelt. Hetzelfde geldt hier — tijdelijke, soms ongewone klachten horen bij het herstelproces.

@ Ax, is het dan de bedoeling om juist die signalen te negeren? Of luister je naar die “valse” signalen en doe je weer drie stappen terug? Want als er geen echte dreiging is, maar je toch klachten hebt gekregen, dan zou je dus zeggen om gewoon door te gaan met waar je al mee bezig was. Ik blijf hem lastig vinden hoor.

@Burnie dat is een balans, maar probeer klachten als signalen te zien en niet als problemen. Dat is het allerbelangrijkste advies dat ik kan meegeven. Signalen dat je even rust mag pakken, dat je even lief mag zijn voor jezelf, dat je even de warme veiligheid mag opzoeken. En dus ook: klachten mogen er zijn. Ze hoeven niet weg, ze betekenen niet dat je terug bij af bent - ze zijn er gewoon. Ik zeg best vaak hardop tegen mezelf: "Het is oke, ik hoef niet bang te zijn." Het belangrijkste is dat je mild en lief naar jezelf leert zijn.

Ax heel erg bedankt voor je reactie. Duidelijk uitgelegd. En dat is zo wat je aan het einde zegt we zijn ook ziek en dan mogen we ook rustig aan doen als we klachten krijgen. En dat is iets wat ik ook mag accepteren dat het dan even weer wat minder is. En dat ook met de ongewone klachten die er soms bij komen.

Hi Ax,

Dat is een goede keuze die je hebt gemaakt zo te horen. Wat ik zo lastig vind is dat het bij mij begon met allerlei lichamelijke sensaties. Die zijn nu wel minder al maar sommige zijn er nog. Nu heb ik vooral last van me somber verdrietig voelen en graag weer willen leven. Mijn hoofd is erg druk en ik blijf maar zoeken naar wat het nou precies is. Zelf heb ik 3 jaar geleden een auto ongeluk gehad en daardoor arbeidsongeschikt geworden. Nu bijna 3 jaar later kwam er “opeens de crash” heb mijn verhaal gedeeld. In mijn geval snap ik de volgorde niet echt en de fase waar ik zit in de burn-out

Hi Ax, klopt wat je zegt. Ik ben nu pas, na 1,5 jaar zo ver dat ik niet meer schrik van terugval omdat ik weet en gemerkt heb dat elke terugval vooruitang is als je het toelaat.

Ja de kern is om klachten als signalen te leren zien en ervan te leren, ipv ze willen wegdrukken en in paniek raken wanneer ze opkomen. Maar dat is een proces en lukt de ene keer beter dan de andere ;)

Ik merk op- misschien gek- dat ik niet precies weet wat een terugval is? 🤔

@kamillethee: gewoon dat het terug minder goed gaat, terug paniek, terug veel gedachten, terug verschrikkelijk moe...

Is het logisch dat ik erg vaak terugvallen heb? Het is telkens 2 weken opbouwen en dan zak ik na 1 of als het meezit 2 weken langzamerhand weer af. Dit gaat nu al een jaar zo..

@Vero, Ax en P. Oké. Maar bij mij wisselt dat heel erg de klachten. Misschien heel gek. Vandaag heb ik wat meer ruimte en morgen lig ik op bed. Ik ben niet stabiel in klachten.
Of misschien net als P veel terugvallen?
Lastige termen vind ik het.. :P

@Kamillethee lekker niet definities aangeven dan! Hoe minder je analyseert, hoe beter het is voor je herstel ;) Loslaten is de sleutel, dus als jij het niet als terugvallen voelt maar gewoon als schommelingen, is daar niks mis mee.

Voor mij voelt een terugval als een mindere periode nadat ik een korte betere periode heb gehad. Het "twee stappen vooruit, 1 achteruit" principe. Die heb ik heel vaak en elke keer moet je je daar mentaal weer tegen weren.

Heb nu ineens periode dat ik ineens niks kan, maar toch de heftige klachten een stuk afgenomen zijn. Minder zwaar overprikkeld, nauwelijks duizelig (wel vaag evenwicht nog), wereld oogt echter, kan dingen beter volgen en tegelijkertijd merk ik dat m'n energie super beperkt is. Snel buiten adem. Maar nauwelijks middenrif spanning die de boel opvangt. Gedachten ook vrij rustig. Kan me best goed ontspannen. Kan me ineens beter concentreren en focussen. Afgenomen hersenmist/waas. Geen overdrive, geen hyperfocus. De ellende laat los. Alleen is alles heeeel beperkt. Maar het voelt natuurlijker.

Zie ik dit als een terugval? Nee, m'n zenuwstelsel heeft eindelijk voldoende vertrouwen dat m'n lijf fors minder compenseert met spanning en stresshormonen. Merk nu eindelijk eens de cognitieve en lichamelijke uitputting.

Hopelijk is dit de weg omhoog.

Heel mooi omschreven. Acceptatie is zo moeilijk

Heel mooi en herkenbaar!

Wauw, ik lees dit met dikke tranen in mijn ogen.. wat prachtig geschreven!

Wauw dit is moedig , dit ga ik ook opschrijven omarm de situatie en vertrouw dat het weer beter gaat worden .🙏♥️

Wat ver-schrik-ke-lijk mooi omschreven!

💓

Het is precies zo al je het heb omschreven ❤️

Dat is acceptatie en volledig waar...
Prachtig verwoord!

Wauw sprakeloos! Wat mooi!

Goede instelling! We komen hier uiteindelijk sterker en gelukkiger met meer grip op eigen leven uit!

Je raakt me!

Wat mooi geschreven. Ik zeg ook regelmatig tegen mezelf: dankjewel lief lijf dat je me hebt gestopt in mijn destructieve gedrag. Uiteindelijk komen we hier allemaal sterker uit, met meer zelfliefde en empathie voor anderen.
C

Heel mooi knap van je dat je het op deze manier kunt bekijken

idd je raakt me dankje

@kurt
Vraagje..kreeg jij op een gegeven moment ook die enorme uitputting en vermoeidheid..ik heb van die momenten dan kun je niks en voel je je gesloopt.
Is dit een goed teken qua de fase waarin je je dan bevind? Hoor het graag
Groet
Eddy

Tintelingen herken ik zeker, de laatste week voor ik uitviel door mijn burnout had ik vooral tinteling in de vingers, duizelig, misselijk, modderig hoofd, maar nog steeds onwijs AAN. Dat weekend ben ik ingestort. Ik zit nu al ruim een jaar thuis, poging tot reïntegratie op werk niet gelukt. Ik lees uit je verhaal niet of je nog aan het werk bent, maar ik zou zeker aanraden deze symptomen serieus te nemen en rust te pakken. Sterkte <3
T

Hoi,

k vind deze klachten ook klinken als klachten die kunnen voortkomen uit Hyperventilatie. Ik heb zelf een ademhalingscursus tegen hyperventilatie gedaan en dat heeft me enorm geholpen!

Groetjes,
Marjon

Claudia, jouw klachten komen zo overeen met mijn klachten. Het constant licht zijn in je hoofd en last van me nek en schouders. Ik wordt er zo beroerd van en krijg er een onbehaaglijk gevoel van. Het gevoel van houd het dan nooit op. Heb jij inmiddels alles alweer op de rit ben heel benieuwd.

@Sebastiaan helaas nog veel last van een duizelig /deinend gevoel. Ben een jaar verder maar er lijkt geen eind aan te komen pfffffff.

Gelukkig wel meer energie. Slaap weer beter en kan inmiddels weer 5 km wandelen en er daadwerkelijk van genieten
Ik hoop dat het nog beter gaat worden want dit beperkt enorm.

Hoi,

Grotendeels herkenbaar. Heb ook een burn-out en loop ook met de vraag of de klachten die ik ervaar daar nou wel onder vallen, omdat ik dit nergens echt terug zie/lees. Inmiddels 9 maanden, energieniveau is grotendeels terug (met ups en downs) maar Duizeligheid / wazigheid Blijft vooral aanhouden. Zodra ik in prikkelrijke omgevingen kom, lijkt het ‘filter’ in mijn brein als het ware niet goed meer Te werken waardoor alles intens binnenkomt. Terwijl je hoofd normaal onderscheid maakt tussen belangrijke en onbelangrijke informatie, komt bij mij alles als ‘belangrijk’ binnen waardoor ook je concentratievermogen niet goed is. Een gesprek voeren op een plek met omgevingsgeluid kan ik niet meer bijvoorbeeld. Soms word ik al duizelig van gewoon een gesprek/praten uberhaubt. Ben ook echt bang dat dit misschien niet meer helemaal over zal gaan, want ben bovenop ook HSP en altijd al gevoelig geweest voor prikkels. Nog iemand zich hierin herkent?

Hallo Amber, de klachten die je schetst heb ik allemaal. Soort van error je kop in drukkere omgevingen. Ook geen geluiden door elkaar kunnen verdagen. Het zal er allemaal bij horen denk ik.

Zo herkenbaar jou/jullie verhalen en klachten
Ik heb sinds 4 maanden veel last van licht in mijn hoofd,gevoel alsof ik op een boot zit... hartkloppingen tintelende handen en vingers, Exceem op mijn handen,nu ook ogen rood en geïrriteerd, einde van de dag stort ik in... inmiddels ook medicijnen van de huisarts gekregen,om de spannings boog wat na beneden te halen,ik werk nog wel maar een stuk minder(ik heb een eigen salon aan huis)

Heel herkenbaar! Ik ben nu 9 maanden bezig en het gaat steeds een beetje beter.... maar ik ben echt zeker 6/7 maanden duizelig geweest. Nu heb ik nog erg last van lichaamlijke klachten voornamelijke trillen/beven van. Echt een rot gevoel want het beheerst op het moment mn leven.

Vorig jaar na 2 dierbare die overleden zijn geen contrct verlening en financieel niet echt top in een burn out gekomen na 2mmd medicijnen gekregen kon niet meer slapen zonder oxzepam nu nog steeds aan annti depresieva t ging beter beter gemeld uwv dat moest van hun maar sinds week weer klachten trilllen en beven blijft zeer vervelend om paar welen gesprekkenn met poh ggz gaat t ooit nog over pff

Hi!

Ik ben ook enorm duizelig geweest tijdens mijn burn-out. Ik had het gevoel alsof ik de hele dag dronken was of op een bootje stond inderdaad. Mijn duizeligheid is stukken minder geworden toen ik een wandelcoaching traject ben gestart. Nu word ik vooral duizelig als ik stress ervaar of teveel van mijn lichaam vraag. Eigenlijk een signaal dat ik over mijn grens ben gegaan. En vergeet niet wat slaap en rust met je lichaam doet, dat is het beste medicijn.

Sterkte!

Hoi allemaal, ik herken het zeker ook heel erg, dat deinende gevoel alsof je op een boot staat.
Lianna je geeft aan een wandelcoach, ga je dan in het begin korte stukken want ik kan echt nog niet zo lang/ver lopen.
Ondanks dat het beter gaat hou ik deze klachten vooral ook met stilstaan, in rij winkel etc. Hebben jullie dat ook?

gr Kim

Beste lotgenoten.

Helaas is dit mijn 3e zware burn out. Dom dom dom. Maar oke de klachten welke ik hier lees komen mij allen bekend voor. Hebben jullie ook de klacht van staren(je staat ergens en kan dan wel een kwartier stil staan staren in het niets, door de dag heen best veel. Hoor het graag

Ik heb het ook...
Bij allerlei bewegingen een soort duizelig gevoel..alleen draait het niet.
Constant een "zwaar" hoofd..
En met lezen op de tel alsof soms iets vertraagd binnenkomt door mijn ogen.
Ook scrollen soms lastig mee kijken met mijn ogen.
Met lopen een beetje een onzeker gevoel..
Slaap wel goed maar word elke dag zo onzeker wakker, hoe de dag nu weer zal zijn.
Iemand met deze ervaringen ook al aan de betere hand?

Heb sinds een paar weken een burn-out. Dacht dat het een zware griep was, Bloed onderzocht, niets aan de hand. Ook een zwaar hoorfd, of licht in t hoofd. Slaap wel goed. Weet ook wel waardoor t komt--te hard werken, fysiek werken, ben 57-uitzendkracht- de overgang die nog meespeelt, Kids de deur uit- single. Ik ging altijd maar door--niet zeiken doorgaan..Nu zegt m,n lichaam, doe t zelf maar.. Ook de druk van Moeten- anders financieel verzuipen. Gelukkig nu hulp van een goede vriend op dat vlak. Maar mijn God-wat ben ik moe!

Ik heb al 8 maanden een gevoel een strakke band om mijn hoofd
Te hebben en constante duizeligheid .Wat kan ik daar aan doen

Ik herken ook veel van al deze klachten.. de duizeligheid en gespannen nek die helemaal na je ogen toeslaat plus kaken en keel is et ergste.. zit nu 7 maanden al thuis met burnout.. ik denk dat dit echt een uitputtingsverschijnsel is vanuit je hersens.. en heb et gevoel dat dit nog wel 1,5 tot 2 jaar kan duren (liever niet natuurlijk) maar zo accepteer ik de duizeligheid. Lief zijn voor jezelf.. kijk weinig tv. Njet te veel op je telefoon.. gun je hersenen rust in deze periode. Elke dag wandelen helpt ook al voel je je niet goed. Ademen helpt als je schrikt van het gevoel l. En langzaam komen we er wel weer.

Ik herken het duizelig trillen beven

Ik herken veel van je klachten, tintelingen in mijn voeten heb ik ook, soms trekken die door naar mijn benen.. en heb ik het gevoel alsof er duizend miertjes overheen lopen. Ook heb ik een soort koud gevoel met name op mijn voorhoofd. Voelt ook wel als een soort band. In een keer Duizelig worden. Wordt er gek van. Zit al 2 jaar in een burn out... en het gaat met ups en downs

Ik ben nu 15 maanden thuis met een burn-out en de eerste 9 maanden werd ik vooral beperkt door duizeligheid. Hoort er echt bij, maar is vreselijk vervelend omdat het je ook belemmert om ‘actieve rust’ te nemen, zoals mij werd geadviseerd.

Nu ruim 1,5 jaar in een burn-out. Het gaat steeds iets beter. Had ik nooit verwacht. Kwam van heel ver: druk op de borst, paniekaanvallen, dagelijks zware hoofdpijn, tintelingen in armen en benen, handen en voeten, allergische reacties op dingen waar ik nooit allergisch voor was/ben, slapeloosheid, moe moe moe, zere tong, zere maag, etc.
Het uit zich bij iedereen anders. Helaas valt het vaak toch allemaal onder een burn out.
Iedere dag wandelen heeft me enorm geholpen, zoals iemand hier ook al schreef. Ookal was dat het enige wat ik op een dag kon, ik ging.
Nu vooral nog moe en last van te veel prikkels. Die prikkels trek ik op goede dagen wel, op slechte niet.
Maar…. Het gaat steeds wat beter en daar ben ik echt blij mee. Ookal geloof je daar niet in, het wordt ooit beter. Hou vol.

Hoi Claudia,
Ik herken al je klachten. Ik kamp al een jaar met dezelfde ellende. Afgelopen maanden heb ik wel wat progressie gemaakt, door meer te gaan bewegen. Ik denk dat ik nu weer 75% van mijn energie terug heb. Paar maanden geleden was ik na 1 km wandelen al uitgeput. En nu ben ik weer voor 80% aan het werk (als docent.) Ik zou heel graag weer voor 100% willen werken en leven, maar ik merk aan alles dat mijn lijf daar nog niet aan toe is. Vooral wanneer ik mentaal teveel energie uitgeef komen de duizeligheid en de gevoelloze voeten weer heel heftig opzetten. Dat maakt mij vaak onzeker, maar tegelijkertijd besef ik me dat het een signaal is waar ik naar moet luisteren.
Jouw bericht is al oud, maar het is voor mij een geruststelling dat er andere mensen zijn met dezelfde klachten dan ik. Dus dank voor je openheid.

Ik herken alles! Duizeligheid noemen ze een a-typische klacht, maar lees het heel veel hier, bij mij spelen hormonen door vervroegd in de overgang ook nog mee.
Sterkte!
Iemand ervaring met duizeligheid en hoe het verloop was? Ik ben al 4 maanden nonstop duizelig

Hoi ,ook sinds paar jaren tegenslagen gehad (dierbaren verloren,dochter paar zoeken huisbezoeken ,werk die heel veel stress bezorgde,…druk van het leven en altijd blijven doorgaan maar op een bepaald moment leefde ik op men reserves en een serieuze klop gehad sinds een maand geleden .ik heb ook last van trillen en beven vooral
Paniek en angstaavallen,ook veel gedacht dat ik erge ziektes heb en
Al ct scan laten nemen maar zagen
Niks,zal nog een darmonderzoek ook laten doen
,ook veel hartkloppingen en darmklachten.zweetaanvallen,vooral bij het opstaan smorgens het ergste.ook heel moe.soms
Het gevoel ook dat je in elkaar gaat stuiken omdat lichaam en mentale niet meer samenwerken ,maar het gebeurd dan toch niet …zijn er mensen die dit ook ervaren?heb hulp gezocht en nu medicatie nemen maar deze werken maar na paar weken …elke dag is een gevecht …groetjes Kenny

Hallo, 2maand geleden ben ik ook in een burn out beland. Het begon met tintelingen in mijn armen en een paar dagen daarna begon de ellende. Pijnen die constant versprongen over heel mijn lichaam, zenuwtrekkingen ogen, darmklachten, keelpijn, kaakpijn, nek-schouder, vermoeid, angst en paniekerig,.. en dit terwijl ik ervoor nooit wat had. Zijn er nog mensen die dit hebben meegemaakt?

Hier hetzelfde
Ik zit al 8 maanden op een soort boot
Tintelingen
Zenuwen
Moe

Yoga
Oogmeting
Knarsplaatje
Personal training
Fysio
Bloedonderzoeken
Nu alleen nog scan van hoofd

Fijn te lezen dat ik niet de enige ben
Dat had ik nodig

@Claudia er is een lijst met ruim 70 fysieke symptomen van een burnout. Inmiddels ga ik er bij alles wat gek voelt in mijn lijf maar vanuit dat het door m'n burnout komt - wel zo makkelijk 🥲

Ik heb ook de hele dagen door een verhoogde hartslag. Zo vreselijk vermoeiend. Maar mijn therapheut zegt dat het betekend dat je lichaam aan het verwerken is. Het hoort erbij ..

Ik heb 2x in zo'n soort relatie gezeten en heb regels gesteld, dat er niet meer dan 3 dagen gegamed mocht worden en dat we 4 dagen wat samen gingen doen. als als die dat niet kon en game belangrijker was dan mij ik weg ging, het zijn nu mijn exen.
maar ik moest leren dat mijn behoeftes net zo belangrijk zijn en ik moest lef krijgen om te zien dat ik wel van hem hield maar hem niet meer leuk vond. ik ben bij beide mannen op rustige en zonder ruzie weg gegaan door duidelijk te zijn in dat we uit elkaar gegroeid waren.

zoek jou kracht en de liefde voor jezelf en wat jij nodig hebt,
en zoek in je hart wat je echt wil en wat mogelijk is voor jou.
vrede hebben met hoe het nu is of ....

mijn burnout ben ik begonnen met een hoge hartslag, overbelasting na een stress periode was de uitslag.

Het helpt meestal om een appje te downloaden met ademhalings techniek of muziek op je oren. Ik zeg meestal als je echt diep in een hoge hartslag zit lukt het niet altijd hoor.

Veel sterkte en rust, wandelen is ook een optie maar ik weet niet op je dat alleen lukt.?
Focussen op een punt en de ademhaling komt meestal goed na een poosje rust.

Mijn hartslag gaat met vlagen ook omhoog. Paniekaanvallen en constant een naar gevoel in je buik. Herken je dat?

Dit herken ik zeker. In het begin ook nog hard en onregelmatig, nu vooral hard en snel. Het maakt me angstig dat ik een hartaanval of zoiets krijg en neerval. Ik heb twee jonge kinderen. Moet er niet aan denken...
Om gek te worden... Waarom heb ik mezelf dit aangedaan denk ik dan. Waarom heb ik het zover laten komen?

Ja dat ervaar ik ook! Als ik lig en rust zee goed hartritme maar vanaf ik iets wil doen gaat ie meteen' boven de 100....erg vervelend he

Heel herkenbaar… laatste tijd is mijn hartslag echt constant boven de 100 als ik dan dood stil lig gaat hij onder de 100 en dan probeer ik in slaap te vallen maar zodra ik dan beweeg klopt die mijn lichaam uit… ik kan er al dagen niet van slapen. Zodra ik in slaap ben gevallen en na paar uur wakker word en wil gaan zitten schiet die al naar 160 zweten trillen… herkent iemand dit?

Ik ben ondertussen al 3 maanden werkongeschikt door burnout. Ik heb mezelf jaren voorbij gelopen en sinds 3 maanden geleden ben ik gecrasht. Het ging weer even de goede kant op maar ik ben de laatse weken meer en meer klachten gaan krijgen. Niet slapen en in het midden van de nacht wakker schieten met paniekaanvallen en soms ook heftige nachtmerries en enorm zweten. Ook vaker last van een druk op de borst, wazig zien, duizeligheid,... Vaak denk ik dat ik een hartaanval zou krijgen maar ik ben al gecontroleerd aan het hart. Al meermaals bloed laten controleren... Niets aan te merken en perfect gezond. Ik word soms nog angstiger van de sensaties en dan gaat er veel ongerustheid door mijn hoofd dat ik toch maar iets mankeer aan mijn hart. Dit kan zo vies aanvoelen en mijn dokter zegt dat het de burnout is die daarvoor zorgt. Ik ben ergens wel opgelucht dat ik zeker niet de enige ben met deze klachten...

Ik herken dit. Ik was de eerste 2 maanden van mijn burn out aardig aan het herstellen, maar sinds afgelopen weekend ben ik flink over mijn grens gegaan. Ik merkte al dat mijn hartslag sneller omhoog ging. Maar sinds ik mijn grens over ben gegaan merk ik dat nog erger. Dat begon met een paniekaanval. Sindsdien onrustig en aldoor een hoge hartslag. Ik leg veel druk op mezelf om te herstellen en goed te slapen, waardoor dat juist niet lukt. Dan komen er gedachten naar boven als komt dit ooit nog goed als het niet lukt om te slapen.
Voor iedereen die dit leest, je bent dus niet de enige. Ik heb vandaag vooral gemerkt dat acceptatie van mijn situatie de weg is naar een rustiger leven. Heel veel succes aan iedereen om te herstellen

Eén van de belangrijkste symptomen van een burnout is dat je hartslag overdag en 's nachts nagenoeg hetzelfde en hoog is (rond de 100 slagen / min.). Dit betekent dat het remmende deel van je autonome zenuwstelsel geen invloed meer uitoefend. Vandaar ook de zware vermoeidheid. Je herstelt niet meer!

Maar Michiel,
Hoe kun je t lichaam weer geleidelijk aan laten herstellen. Ben al een jaar burnout en mijn lichaam is de ene dag redelijk en de andere is t angstig, zenuwachtig lichaam, buikpijn hoge hartslag omvallen voor je gevoel. Om moedeloos van te worden. Nu wonen hier ook elke weel 3 kids en om de week 6. Dus pittig is t wel. Toen we hierheen verhuisde begon t ook erger te worden.

Ik ga nu het proberen met Escitalopram om de angst en paniek te verminderen. Hopelijk vindt mij lichaam dan wat rust, kan ik weer slapen en kan het autonome deel weer iets doen. Verder oefeningen doen om je nervus vagus te stimuleren, gezond eten en goed verspreid voor een constante bloedsuikerspiegel.

Hallo Hille hoe gaat het nu met jou met esciralipram? Ben ik benieuwd naar
Ik ben er juist mee begonnen en efexor exell aan het afbouwen
En negeer je verhoogde hartsiag if ga je dan rusten
En welke iefeningen doe jij voor de bervud vagus te stimuleren

Als je minder klachten ervaart, dus bijv minder snelle hartslagen in rust nu hebt dan voorheen, dan ben je aan het herstellen

Ja dat is een prima hartslag, maar ook is het goed om te voelen hoe je je erbij voelt. Je voelt aan je klachten en je hartslag of je ergens wel of geen last van hebt. Dat is een teken dat je rustiger aan moet doen.

Ze zeggen als je hartslag 5 slagen hoger is per minuut in rust dan normaal gezien wanneer je je goed voelt of voelde, wanneer je het meet in de ochtend, dat het verstandig is om extra rust in te lassen die dag.

Google op: overtraining overbelasting verhoogde rustpols

Maar wat ik zelf vooral aanraad is: niet te vaak meten, om stress te voorkomen, maar vooral bij jezelf nagaan, dagelijks meerdere keren op een dag: hoe voel ik me, welke klachten heb ik, en wat ga ik doen om de hinderende klachten te verhelpen. Dus bij jezelf nagaan hoe hinderend het is en wat je kan doen eraan om je klachten te laten afnemen (hoge/snelle hartslag in rust is slechts een symptoom van burn-out/stress/overbelasting)

Maar mijn hartslag is altijd redelijk stabiel geweest tijdens mijn burn out. Alleen in het begin niet en tijdens panic groetjes c

Dat is heel fijn dat het redelijk stabiel is! Als je cortisol/stress hormoon hoog is, dan stijgt ook je hartslag. Als je klachten hebt, of het nu paniekaanvallen zijn of lang achterelkaar last van snelle/zware hartkloppingen in rust of andere symptomen door de burn-out dan is dat een teken dat je meer rust moet nemen en vaste rustmomenten moet plannen op je dagen. Als je actief bent en daarna stopt en je merk dat je te lang nog hoge hartslagen blijft aanhouden erna in rust na je activiteit, die vervelend aan voelen dan is dat ook een teken dat je te veel hebt gedaan en je minder moet doen op een dag en meer rust moet plannen

Dankjewel voor je reactie. Ik denk dat ik dan op de goede weg zit. Ik voel me alleen nog zo slecht, erg moe, draaierig, wazig.. hoop dat het snel een x ophoudt en ik ook daadwerkelijk werk dat ik aan het herstellen ben

Hoelang ben jij bezig met herstellen en wat heeft jou nog meer geholpen x cori

Heel graag gedaan cori!
Ik ben ook nog herstellende maar merk vooruitgang zodra ik meer toegeef aan rust en slapen vooral! Ik vind het lastig om toe te geven maar weet dat het voor mij helpend is. Ik ben graag bezig en dat was ik vroeger ook maar ik was veel te hard bezig met van alles waardoor ik burn-out ben geraakt.
Vooral accepteren en toegeven aan rust kan ik je meegeven

Ik ben benieuwd of jullie de hoge hartslag ook in je hals voelen? Bij mij is deze ook goed zichtbaar wat het best angstig maakt.
Als ik bijvoorbeeld zit dan voel ik mijn hartslag wel rustiger worden, maar zodra ik dan opsta en ga lopen schiet meteen de hartslag omhoog wat ik dan weer in mijn hals voel.
Ook als ik ga slapen en ik lig met mijn oor op het kussen dan voel ik de hartslag in mijn oor kloppen. Ik heb hier al zeker ruim 1 jaar last van en dit is vrijwel continue.
Ga ik bijvoorbeeld fietsen dan schiet de hartslag nog meer omhoog maar ga ik daarna rusten dan zakt het weer maar het kloppen blijf ik voelen.
Hoort dit ook bij burnout?

Goedeavond, is er nog iemand actief uit deze groep? Ik ben na een lange aanloopperiode compleet ingestort. M'n voornaamste klacht is een compleet ontregeld hart. Hoge hartslag met overslagen en zodra ik alleen al opsta vliegt m'n hartslag omhoog. 'S morgens na het opstaan is dit het ergste.

Ook heb ik door deze klachten ontzettend veel onrust en angst in m'n lijf die ik maar moeilijk onder controle kan krijgen.
Heb twee maanden geleden een holteronderzoek, ecg, echo en bloedonderzoek gehad. Hier kwam niets uit. Maar toen waren de klachten er ook veel minder.

Zijn er meer mensen met deze symptomen?

Ja dat hoort bij burn-out ivm te hoog cortisol, heb ik helaas ook.

Blijf de tips opvolgen uit vorige verhalen om uit je BO te komen

Ja heb ik ook en vooral in de ochtend, maar soms ook hele dag. Heel vervelend en vermoeiend en het maakt ook niet echt uit wat je doet, rust of wel iets doen. Komt indd door hoge cortisol in de ochtend. Maar hoe dan ook heel vervelend.

Sterkte

Bij mij neemt het toe zodra ik mijzelf nog meer overbelast, en met rust neemt het af gelukkig maar kost gewoon veel tijd voordat je iets merkt van het rust nemen

Hebben jullie ook last van veel hartoverslagen?

Ja dat hoort bij burn-out ivm te hoog cortisol, heb ik helaas ook.

Het is niet dat als je een dutje doet dat het dan meteen weg is, het kost heel veel rust en geduld kan ik je vertellen uit ervaring

Na een paar helse dagen vol paniek gaat het weer wat beter. Meer rust in m'n lijf en hartslag iets lager. Vond het dus wel goed om een rondje te gaan wandelen. Had verwacht hiervan op te knappen. Maar heb me zo belabberd gevoeld tijdens het wandelen. Heel wazig in m'n hoofd, loodzware benen en benauwd. Het was een rondje van 2,5 km dus zoveel stelde het niet voor.

Is dit ook normaal tijdens een burnout?
Ze zeggen dat bewegen goed is maar zo voelde het totaal niet.

Dat Is lang 30 minuten lopen bij een burn-out, ik zou kortere afstanden leggen. Een ergotherapeut of fysio kan je helpen bij een stappenplan

Mijn coach en eigenlijk iedereen zit te pushen om te gaan wandelen. Dit ging tot voor kort ook prima. Maar nu ging het echt niet. Heb nu ook het gevoel dat m'n benen gewoon niet meer willen als ik even opsta van de bank.

Het lijkt ook alsof ik geen vermoeidheid kan voelen nog, heel raar. Aan de ene kant voelt m'n lichaam moe maar ik sta ook constant stijf van de spanning.
Hartslag schiet sinds vanmiddag ook bij het minste of geringste weer torenhoog bij de minste beweging met de daarbij behorende constante overslagen.

Ook vind ik het heel moeilijk dat ik op zulke momenten m'n kinderen heel moeilijk om me heen kan verdragen. De meest simpele vragen of gesprekken geven me enorm veel stress.

Is dit allemaal herkenbaar aan het begin van een burnout?

Heey manon ? Hoe is het nu met jou?? Met mij kunnen ze ook niks vinden het blijft maar duren ik dacht eerst dat het weg was maar mijn hart borst zo hard dag en nacht zonder kalmeer midellen gaat het niet een beetje weg wat ik echt stront vervelend vind ik ben het zo beu ben 32 ! .. ik was aant sporten , nieuwe job alles ging goed. Ik heb wel bloedarmoede gehad maar alles is stabiel foto's genomen bloedwaarden.


Is dit bij jou ook zo ? ?



Je wordt er zot van hee ... zo gezond dit klopt echt niet en geen 1 van die huisartsen die verder wil gaan .. ik vind het zo raar al veel zware dingen in mijn leven mee gemaakt maar toch. Waarom zou het nu anders zijn.


Hoe is het bij jou lukt het een beetje ? Ik zit er mee in want ik weet hoe erg het is we willen gewoon weer kunnen door gaan e we pijzen ons zot is dit het nu echt internet afzoeken naar cures ..haah een welgemeende knuffel laat eens weten hoe het met het hart en zo is ? Grts el heb jij ook geen geduld zoals ik🙊

Hoi El, met mij gaat het ook nog niet zo goed helaas.

In November kreeg ik erge last van een hoge hartslag en hartkloppingen tijdens staan. Hiervoor naar huisarts gegaan en een 24 uurs holter gekregen. Hier kwamen geen bijzonderheden uit. Vervolgens bij de hartkliniek geweest voor een ecg en hartecho. Ook hier geen bijzonderheden. Toen ik bij de hartkliniek was waren m'n klachten al een stuk minder.

Hierna ben ik een poosje klachtenvrij geweest. Totdat ik drie weken geleden zwaar verkouden werd. Hierna is het weer volop terug gekomen. In rust gaat het wel goed maar zodra ik ga staan vliegt m'n hartslag omhoog. Hoe actiever en hoe langer ik sta hoe hoger de hartslag.

Heb weer een verwijzing naar de hartkliniek gekregen. Maar huisarts denkt dat stress de boosdoener is. Heb ook heel veel onrust in m'n lijf. Zit veel tegen paniek aan.

Uit bloedonderzoek is ook niks gekomen.

Ik weet ook niet meer wat ik ermee aan moet. Wil zo graag weer m'n oude ik zijn. Vind het ook heel vervelend voor m'n gezin.

En ik heb inderdaad heel weinig geduld... dit komt ook omdat je niet weet hoe lang dit nog gaat duren. Soms heel bang dat het niet meer goedkomt en dat ik opgenomen moet worden oid...

Vreselijk die strijd in jezelf de hele dag

Hoi Manon en El,

Even een virtuele knuffel voor jullie allebei.

Herkenbaar allemaal, iedereen hier op dit forum denkt en leefden voelt met jullie mee.

Zet m op

Hoi Gert,

Bedankt voor je lieve woorden.

Heb jij zelf ook vergelijkbare klachten (gehad)?

Aan het begin zeker, en nu af en toe nog bij soms zwaardere voor zover mogelijk, maar ook lichte inspanning.

De zware benen bij wandelen en benauwdheid heb ik nog regelmatig. Maar soms ook tijd niet. Ik denk dat meerdere daar last van hebben hier.

Zet.m op

Hoe lang zit jij al in je burnout Gert?

Als ik te lang sta en daar bedoel ik mee langer dan 5 minuten ( verschilt per keer) wordt ik ook een beetje trillerig.

Heb eind vorig jaar toen ik deze klachten voor de 1e keer had getwijfeld of het misschien POTS kon zijn. Symptomen komen overeen. Alleen zijn deze klachten ook even weggeweest. En nu dus weer volop terug.

Vind het zo lastig om te bepalen of het door de stress/burnout komt of dat er iets anders aan de hand is.

Misschien is de gratis app van vgzmindfulness wat voor je. Zelf ook, vooral in de ochtend, last van hartkloppingen. Ik doe dan de oefening hartcoherentie. Is een gesproken begeleiding. Er staan meer prettige oefeningen op hoor. En wie weet ken je de app wel, geen idee.

Ik ben een meisje van 22 ik zit heel erg in de stress maar heb zulke rare lichamelijke klachten heeft dit allemaal met stress te maken? In de avond als ik in bed lig ben ik heel angstig en dan ga ik extra op me hartslag letten en als ik dan in slaap wil vallen dan heb ik een heel raar gevoel in me lichaam alsof ik niet goed door kan ademen en als ik me inspan dan gaat me hartslag echt heel hoog. Ik maak er best wel zorgen over omdat ik nog zo jong ben. Heeft dit echt allemaal met stress en burnout te maken?

Ja dat kan zeker komen door stress. Maar stress hoeft geen burn-out te zijn. Overspannen zijn of paniekaanvallen horen ook allemaal in die categorie. Maar al die dingen beginnen met teveel ‘gewone’ stress.

Misschien met je huisarts overleggen of je eens met iemand kunt praten over je stress en hoe je er beter mee om kunt gaan. Voordat je klachten erger worden. Want ze zullen niet vanzelf weg gaan.
Je moet of zelf aan de slag en zorgen dat je minder stress in je leven hebt, of als je niet weet hoe dan hulp zoeken.

Sterke ❤️ met 22 jaar jong is het niet leuk om al zo’n gevoel te hebben. Maar de huidige maatschappij legt zoveel druk op de jeugd dat ik vrees dat je niet de enige bent. Dikke knuffel!

Bedankt hilde ik denk dat ik al te lang gewacht heb loop er al heel lang mee rond heb zoveel lichamelijke klachten me spieren steken van alle kanten en ben constant gespannen heb vorig november trombose en longembolie gehad wat weer extra angst geeft ik ben al met de huisarts bezig ik wil naar een kliniek toe omdat ik al allerlei hulp geprobeerd heb maar het werkt me niet

Ik heb regelmatig een benauwd gevoel op me borst en dat ik dan naar adem hap via me mond is dit stress of heeft die met angst, hyperventilatie of paniekaanval te maken en als die benauwdheid dan opkomt heb ik gevoel dat me hart even stil staat. Ik ben bang dat dit een ernstige ziekte is.

Als je je zorgen maakt kan je altijd de huisarts bellen

Ik ben 16 en heb al deze klachten al ongeveer 2 jaar door de stress van school. Ik hoop dat het ooit over gaat... heb ook al heel lang hoge hartslag enz...

Yes had ik ook, snelle hartkloppingen, waardoor ik met moeite in slaap viel in de avond. Met veel rust en bijslapen overdag is het steeds meer afgenomen gelukkig! Ik kan nu weer veel beter in slaap vallen en snelle hartkloppingen komen echt veel minder vaak voor nog

Hoi, ik zie dat dit al wat ouder is. Maar zijn er meer mensen waarbij de hartslag al 1,5 jaar zo hoog is? Rond die 90 a 100 slagen per minuut. Het maakt me bang voor een hartaanval door stress

Ook die horen erbij helaas. Het is een heel naar gevoel, maar je hele zenuwstelsel staat op z'n kop en je lichaam zit eigenlijk in een soort overdrive, en dat heeft ook invloed op je hartslag (en je hartslag heeft weer invloed op die overdrive).

Het is logisch dat je angsten ervaart met zulke nare lichamelijke sensaties. Het helpt mij om te beseffen dat je lichaam bij een burn-out echt hele heftige symptomen kan geven, maar ze eigenlijk altijd gerelateerd zijn aan je ziekte. Als mijn lijf dus weer "eng" doet, zeg ik simpelweg tegen mezelf: Ach, het is mijn burn-out maar, ik ben ook ziek dus logisch dat ik daardoor klachten heb. Als ik een stevige griep heb, verwacht ik ook niet dat ik me goed voel.

Na hoelang verdwijnen die enorm hoge hartslagen wanneer ik ga staan en lopen? Is dit inderdaad normaal bij Burn out. Ik maak mijzelf compleet angstig dat het andere nare ziektes zijn, omdat ik niet geloof dat in rust je hart relatief oké kan voelen en bij staan ineens zo hoog wordt? Wel heb ik ook soms de aanvallen tijdens liggen etc etc, of na eten. Zeg me alsjeblieft dat het goed komt 🙁

Tessa, het komt zeker goed! Mijn hartslag is ook 30 slagen hoger dan normaal. Laat het zijn voor wat het is. Compleet normaal, want je lichaam is volledig ontregeld. Trekt wel weer bij na je burn out. Hoe lang dat gaat duren is helaas niet te voorspellen. Omarm het niet-weten. :-)

Anoniem, merk jij wel iets van verbetering? Is het bij jou ook alleen bij inspanning en bij draaien in bed etc etc. Ik probeer het enorm.. helaas zo angstig voor het ontwetende.. dit is ook dus het grootste probleem bij mij. Heb mijzelf al ten dode opgeschreven, terwijl dit geen reeële angst is. Donderdag begin ik met Setraline, omdat ik naast PTSS ook postnatale depressie heb en heel graag een goede mama voor ons dochtertje wil zijn. Maar de hartslag maakt mij heel onzeker

Mijn huisarts zegt dat dit ook normaal is. Ik heb al maanden (of jaren) een verhoogde hartslag. In rust, dus als ik niks doe. Dat zegt dat je lichaam aan het werk is (dat kan stress zijn, maar ook herstel, of beide). Dat je hartslag stijgt bij omdraaien of bij staan, gelukkig maar. Het is pas echt een probleem als ie zich niet aanpast aan je activiteiten!! En hij kan zeker een beetje “overreageren”, dat is niet erg.

Ik heb ook een paar “aanvallen” gehad tijdens de burn-out. Mijn hart slaat dan als een schakelaar ‘poef’ op hol met een hartslag van meer dan 150/min, waarbij ik helemaal schokken kan voelen in mijn buik en borst. Dat is iets waarover de huisarts zegt dat dat onderzocht moet worden. Helaas kunnen we het niet vangen op een meting (holter/inspanningstest). We hebben afgesproken dat ik zo snel mogelijk naar de huisarts ga als ik een aanval heb, om een ECG te doen. Helaas zijn mijn episodes hier tot nu toe te kort en zeldzaam voor. Ik word er ook giga bang van… ik heb er geen controle op en echt gerustgesteld kan ik niet worden omdat we niet weten wat het is. Ik vind dat heel moeilijk.

Een hoge (rust)hartslag, hartoverslagen, et cetera - daar kijkt mijn huisarts niet van op. Dat is normaal bij stress en burn-out. Iets wat ik wel kan zeggen: als iets echt anders/gevaarlijk is, ben je niet bang op dat specifieke moment maar zal je uit reflex meteen weten wat je moet doen ❤️ Ik ben heel bang geweest om mijn hoge rusthartslag en overslagen (en soms/vaak nog), maar tijdens zo’n aanval voelde ik geen angst - dan ga je direct pragmatisch te werk door rust te nemen, hulp in te schakelen, et cetera. Daarna zit er bij mij wel veel angst, helaas. Dat vind ik het ergst, dat de angst zo veel kan beheersen. Angst is verschrikkelijk…

Hoi Tessa,
Nee hier nog geen verbetering helaas. Zal een kwestie van tijd zijn. Bij mij is het zowel bij inspanning als in rust. In rust is mijn hartslag momenteel ook veel hoger dan normaal.
Veel succes met de opbouw van je medicatie. Hoop dat dat je wat verlichting gaat brengen.

Hoi allemaal,
Ik zit sinds 4 maanden in een burn-out. Ik krijg langzaam weer wat energie terug, maar mijn hartslag blijft hoog als ik ook maar iets doe (staan, wandelen). In rust is hij gewoon laag (rond de 51/min). De fysio zegt dat het stress is maar ik blijf me er wel zorgen over maken. Ook na een maaltijd kan hij ineens omhoog schieten naar 130 als ik daarna de vaatwasser ga inruimen. Is dit normaal bij een burn out?

Hoi Mi, is een normaal verschijnsel. Geen zorgen dus. Veel herkennen dat hier

Inderdaad Sanne, je hoofd kan het veel veroorzaken in je lijf! Zo kunnen angsten voor een activiteit ook zorgen voor fysieke klachten :')

Hoi Maureen,

Ik herken mijn verhaal in dat van jou wat betreft je klachten en je gevoel. Ik ben twee maanden thuis geweest, terug aan de slag gegaan omdat ik me "beter" voelde en dacht dat ik het aankon. Maar na een paar moeilijke momenten op het werk die mijn zelfvertrouwen schaadden, ben ik dit weekend terug hervallen met paniekaanvallen - kokhalzen, opgejaagd voelen,....Ik wil ook zo graag mijn leven terug en ik wou ook dat ik de oplossing had of zag. Dus ik begrijp je volledig. Ik denk dat niemand ons kan helpen met tips, we zullen zelf moeten leren relativeren en zorg dragen voor onszelf. Maar dat is makkelijk gezegd he.

Dikke knuffels,

Nancy

Ik herken het de eerste 2 maanden bleef ik ook nog van alles doen de angst en paniek aanvallen komen denk ik vooral omdat je geest niet tot rust komt , ik sliep helemaal niet meer en de ochtenden waren het ergste ik was heel opgejaagd in de ochtend.
Ik heb er veel over gelezen en wat mij geholpen heeft is gezond eten helemaal geen koffie en suiker , 3x per dag eten en daar ook een moment van maken .
Weinig tv , meer dingen met me handen doen als bakken of breien.
Ik dacht ook dit komt nooit goed maar als ik terug kijk ben ik al heel ver , en dat helpt mij
Ik zit nog in de burn out heb het inmiddels een half jaar dus ja het duurt lang , maar het duurt ook lang om het te krijgen , accepteren is het moeilijkste .
Zet hem op !

Hoi Maureen,
Ik ben het volledig eens met de reactie hierboven.
Begin met goed voor jezelf te zorgen, probeer dingen te doen waar je plezier en rust in vindt.( sporten, wandelen in de natuur, hobby's)
Ik kan mezelf redelijk goed helpen met ademhalings meditatie.
Neem niet teveel hooi op de vork maar doe het stap voor stap.

Succes

Beste maureen

Toen ik je verhaal zo las raakte me dat heel erg.
Het gevoel angstig te zijn,verdrietig en eenzaam en alleen.
Helaas herken ik het ook,daarom weet ik hoe erg moeilijk het allemaal is.

De laatste tijd zoek ik ook meer de rust(wil meer alleen zijn)
omdat mijn energielevel soms erg laag is.

De beste tip die ik je kan geven is..
wees lief voor jezelf.
Gun jezelf af en toe echt een dagje tijd voor jezelf.
kijk een leuke serie,laat de boel de boel even en maak echt tijd voor jezelf.
Ik kon dat ook niet (ontspannen) maar heb geleerd als ik over mijn grenzen heen ga dat ik echt ziek ga worden.
probeer ook zoveel mogelijk(met de mensen waarmee het kan) af en toe je hart te luchten door te praten.
helaas zijn er ook weleens mensen waar je niet echt mee kan praten,maar de mensen waarvan je weet dat die naar je kunnen luisteren is heel erg belangrijk.
Kortom denk goed om jezelf.. gun jezelf tijd en wees lief voor jezelf.

Alles ook bij mij herkenbaar! Aangezien ik ook van mezelf dingen “moet” en dingen niet wil missen aangezien niet wil dat mijn leven stilstaat. Wat mij helpt is vooral proberen te begrijpen wanneer je klachten toenemen. Dus ik heb vandaag dit en dit gedaan, hoe vermoeid ben ik in de avond, hoe heb ik geslapen etc. Dus leren luisteren en zonder eerste instantie er iets mee te doen doen of te oordelen. Als je dat je in de gaten hebt wat energieslurpers zijn (en ja dat is alles in minder of meerder mate wat je doet, hoe leuk een activiteit ook is) leer je luisteren naar wat je voelt in je lichaam. Als dat goed gaat ga je naar de volgende stap. Als je 3 dingen aankan op een dag bv. bezoek ontvangen en een wasje draaien en boodschappen doen. Doe je 1 ding. Het andere is reserve bijv .wanneer er onverwachte dingen gebeuren (onverwacht bezoek, een telefoontje etc) , reserve is dus om mogen te herstellen. Deze mindset helpt omdat ik op deze manier mezelf op aardige manier begrens. En ja de eerste tijd zal dit heel onnatuurlijk voelen, misschien ben je daarna zelfs een tijd extra vermoeid maar je zult na enige tijd merken dat je bv sneller inslaapt, beter slaapt , minder piekert en minder lichamelijke klachten hebt. Geduld en niet afdwingen dus. Je lijf is aan het herstellen! Dus bij een burn out, hoe minder je doet hoe vermoeiender eerst, dit is dus helemaal normaal. Je pakt nu pas rust, dan ben je dus op de goede weg bezig 👍. En dat gaat niet werken als je de ene dag ontzettend veel doet en de andere dagen van wijze van spreken van een “zware inspanning” moet bijkomen. Dus reduceren en keuzes maken per dag. En als je deze tip gaat gebruiken, en je gaat over de grens, geef vooral jezelf niet op je kop. Dan pak je het gewoon de volgende dag weer op. Heel veel sterkte toegewenst.

Herkenbaar! Ik wil ook weer een " normaal" leven. Eerst dacht ik 5 weken dan ben ik uitgerust...toen een half jaar en nu ben ik al anderhalf jaar verder en vandaag weer een terugval die heftig is. Ik vind langdurig gedrag veranderen heel moeilijk want je weet soms niet beter...

Wat een heftig verhaal ik heb het vooral met perfectionisties zijn is ook vermoeiend en dan snachts niet slapen ervan.
Mindfulness oefeningen helpen goed

Ontzettend herkenbaar verhaal. Mijn burnout is mij ook, zoals heel veel anderen, overkomen. Opeens was de energie op en kon ik niks meer. Somberheid, huilbuien, hyperventilatie, paniekaanvallen, pijn in mijn hele lijf, hartkloppingen, niet kunnen slapen, rusteloosheid.. het ergste van alles was dat ik me niet meer mezelf voelde. Ik was toch altijd degene met energie? Die projecten oppakte, alles even combineerde op werk en daarnaast ook nog eens klaarstond voor vrienden en familie en gezellig vaak op stap was. Concerten, festivals, dagjes weg.. ik had zoveel zin in alles en die zin leek me opeens ontglipt te zijn. Zonder die zin moest ik weer opnieuw ontdekken wie ik was. En natuurlijk kwam ik erachter dat ik zoveel meer ben dan al die dingen die ik deed. Ik heb geleerd dat het écht teveel was, en ben ontzettend blij met de rust die ik nu steeds meer ervaar in mijn lijf. In het nu kunnen zijn en ontspannen. Zonder constant bezig te moeten zijn met de dag van morgen. Herstel zorgde er ook voor dat ik contact met mensen even op een lager pitje moest zetten. Lastig, want ik was gewend om altijd onder de mensen te zijn en vond het moeilijk om de tijd met mijzelf door te komen. Achteraf ontbrak het me aan zelfliefde, gaf ik veel meer van energie aan anderen dan aan mezelf. Ik kan eerlijk zeggen dat ondanks alle dipdagen en momenten (ik heb er nu een), ik een zoveel gezondere en leukere band met mezelf heb gekregen. Ik moet niet steeds van alles van mezelf, en ik ben zachter en liever geworden. Ik gun mezelf dezelfde manier waarop ik met vrienden en familie omga. Naast heeel veel wandelen op de hei en in het bos, en mezelf vermaken ga ik soms ook nog iets te vol gas op de dagen dat het goed gaat. Laatst voor het eerst naar een concert.. zo magisch na maanden vol spanningshoofdpijn en werkelijk waar in de tuin zitten met oordoppen om het vogelgeluid te dempen. Het is echt heel zwaar, een burnout. Maar ik geloof steeds meer dat outgoing mensen (letterlijk en figuurlijk) meer zichzelf leren vinden door deze nare periode. Heel veel sterkte met je herstel en je komt er wel!

Oh wat erg maureen,
Maar ik herken het helemaal,
Ik heb ook jaren de ballen hooggehouden, en nu heb ik een geweldige man ontmoet 2 jaar geleden. En november 2022...totaal in elkaar gezakt. Nu heb ik nog last van paniek aanvallen...als ik naar andere mensen kijk op straat ik ben totaal mezelf kwijt.
Zwaar allemaal. We komen hieruit, maar daar staat helaas geen tijd voor.
Wat mij helpt is energetische hulp. En ademhalingstechnieken.
Ik wens jou veel sterkte...jij bent niet alleen🙏

Hallo,

Heel herkenbaar jouw verhaal. Ik ben in burn-out sinds de kerstvakantie. De eerste maand zakte ik nog verder weg, hartbonzen, trillen, spierzwakte, paniekaanvallen, niet kunnen slapen, gejaagd, angst, geen eetlust… ik heb het eerst leren aanvaren en dat is een eerste stap in de juiste richting van genezing, ik doe nu aan yoga, trauma verwerking en ga bij een psycholoog. Het is een beetje zoeken é. Ik kijken wat je stress triggers zijn. Ik ga niet meer terug naar mijn oude job maar ga iets doen wat ik graag doe. De dokter schreef me nog enkele maanden rust voor. Ikzelf kom van heel ver. Ik bijna niks meer.,, geen levensvreugde, mijn lichaam was op. Komt goed. Stap per stap en dag tot dag. Niet te snel willen gaan.

Liefs Lien

Ik heb dit ook gehad, koude rillingen ziek gevoel duizelig lopen koppijn wazig zien paniek aanvallen angst flauwvallen zweten hart kloppingen druk op borst etc. Na 2 jaar werd t minder en bijna over. Het gaat over door iedere dag 30 min. - 1 uur buiten te lopen zoek de natuur op. Forceer niks, ga steeds iets verder. Loop op je gevoel. Schrijf iedrre dag op waar je dankbaar voor was die dag. Ook al was t t avondeten dat lekker was. Ik hoop je geholpen te hebben en gerust gesteld. Weet dat het ooit over gaat al vind je rust, balans, regelmaat en de natuur. Je moet wel je gezonde leven daarna aanhouden, terug naar je oude ik kun je beter loslaten.

Knal hetzelfde voor, ik denk nu wel dat ik ouder ben dan jij , maar ik heb ook nog een zoontje van 11 die mij ook veel aandacht vraagt. Ik heb dus ook wel roofbouw op mijn lichaam gedaan,veel werken etentjes alcohol enz. Nu loop ik tegen de 60 aan en heb een ferme tik gehad, ik hoop wel dat het geen 2 jaar duurt . Drink nu al 1 maand geen alcohol meer en dat heeft toch al een beetje geholpen alsook dagelijks een fiets of wandeltocht . veel vocht drinken en regelmatig maar niet te veel eten.
Mijn ervaring tot nu toe.

Goedenavond W,

Hoe gaat het nu? Ik hoop inmiddels wat beter? Heb je professionele hulp? Dat kan erg veel verschil maken. Zelf nu een half jaar in een burn-out en ik herken je verhaal. Stilvallen is moeilijk maar noodzakelijk en ik ben blij dat het je uiteindelijk is “gelukt”, al zou ik niet te hard zijn voor jezelf dat het niet eerder is “gelukt” want die stresshormonen razen door en in die staat is het zwaar om vooruit te komen. Even over je vraag om positieve verhalen: ik heb een goede vriendin én schoonzus die allebei een zware burn-out hebben gehad van meerdere jaren en die er nu echt veel beter aan toe zijn. Niet meer de oude, maar dat willen ze ook niet: stukken gelukkiger, wel nog gedoseerde energie, maar wel weer met meer belastbaarheid dus ook op vakantie kunnen, kunnen “hiken” in plaats van klein stukje slenteren en dan al uitgeput zijn, enz. Ook qua prikkels en sociaal leven plus belastbaarheid met werk gaat het met hen beter. Zo overigens ook met iemand anders die ik ken die een burn-out heeft gehad en met een tante van de ene kant van de familie en oom van de andere kant van de familie die het ook gehad blijken te hebben. Kom je pas achter als je het zelf hebt, heb ik gemerkt, dan zijn mensen ineens heel kwetsbaar… Hoe dan ook, allemaal succesverhalen. Ik hou me daar aan vast want vind het zelf ook erg pittig en “nu al” lang duren. Godzijdank heb ik een heel lieve vriend, geweldige beste vriendin en steunende ouders, anders zou ik niet weten waar ik nu was geweest. Fijn om te lezen dat jij ook een liefdevol thuisfront hebt met een kleintje: erg pittig lijkt me, die combi, maar ook zingeving gevend. Ik wens je veel geluk op je pad en veel herstel toe! En hoop dat het inmiddels beter gaat.

Vriendelijke groet,
Lou

Hoi meis
Ik herken het heb nu zelf al anderhalf jaar last van burn out en kreeg er ptss bij ondanks hard werken aan mezelf en problemen bog steeds doodmoe.
Ook krijg er allemaal kwalen bij zoals griep bronchitis nekklachten tintelingen in mijn arm.
Het lijkt of er geen eind aan komt.
Maar desondanks blijf ik goede moed houden en blijf eraan werken.
Diegene die zegt dat het makkelijk is heeft het goed mis.
Ik gun het niemand..had nooit gedacht dat dit mij zou overkomen.

Succes en veel sterkte met je herstel blijf moed houden 👌

Hi,

Fijn dat jullie je verhaal delen, zo belangrijk om te weten dat je er niet alleen in zit. Ik heb sinds begin 2023 last van angst en kan daardoor niet slapen. Ben aan de lorazepam 1 mg in de avond. Onder behandeling van de psychiater en de psycholoog. Ik hoop dat het allemaal goed komt, ook met jullie. Liefs

Ik zit al 3jaar in deze hel zo denk ik het gaat goed en dan weer helemaal bij af vooral die duizeligheid en onstabiel op je benen staan heeft iemand hier ook zo'n last van ik ben alleen gelukkig wel een hond die moet eruit dus dat geef me wel een doel om aar buiten te gaan. En hulp vragen vind ik heel moeilijk mensen waarvoor ik altijd klaar stond laten je gewoon vallen als een bak steen. Verschrikkelijk vind ik dat maar zo kom je er wel achter wie je echte vrienden zijn het zijn moeilijke lessen die je leren in het leven en maakt je hard. Maar zo benik helemaal niet ik hoop dat hier snel eeneinde aan kom voor iedereen die hier mee worstelde. Heeeel veel sterkte

Heel herkenbare verhalen. Vooral de brain zaps en onophoudelijke duizeligheid en paniek. Zit nu 10 weken thuis. Mentaal gaat het iets beter, maar als ik fysiek teveel doe, ben ik 2 dagen "van de rel".
Ook ik probeer positief te blijven, maar ik weet nu al dat ik mijn werk nooit meer volledig kan doen (en dat wil ik ook niet)
Ik beschouw dit ook als een leerproces en dat ik niet terug wil naar mijn "oude ik". Dat was geen leuke versie. Heb wel angst dat ik die snelle overprikkeling hou. Hoe is dat voor mensen hier die al verder in het proces zijn? Sterkte voor iedereen!

Herken ik helemaal. Ik hoor vaak verhalen van mensen met een burnout die het moeilijk blijven vinden zich aan hun grenzen te houden. Ik heb het tegenovergestelde, ik ervaar heel veel spanning als ik iets ga doen wat mogelijk over mijn grens is, omdat ik inmiddels weet wat er kan gebeuren als ik er overheen ga. Ik hoop ook dat het geleidelijk minder wordt en dat goede ervaringen mij mijn vertrouwen teruggeven, maar tot nu toe gaat dat erg langzaam.

Volgens mij doe je het super..
Je staat niet stil in je ontwikkeling maar bewaakt nu je grenzen..dat is de vooruitgang
Voor je gevoel te streng..maar je leert ze zo het beste kennen..
Ik wou dat ik al zo ver als jou was..

3 maanden rust voor een burn out is zowieso te kort. Minimaal 8 maanden. In 3 maanden kalmeer je niet je autonome zenuwstel

Ik ervaar hetzelfde. Ik ben momenteel aan het re-integreren na 3 maanden niet gewerkt te hebben. Ik heb nog niet geleerd hoe ik mijn grenzen moet bewaken. Maar nu ik alweer aan het werk ben, heb ik niet het idee dat ik daartoe in staat ben. Tegelijkertijd hoor ik van mensen om mij heen die een burn-out hebben gehad dat zij langer dan 6 maanden thuis hebben gezeten. Ik heb mijn burn-out de eerste 2 maanden niet geaccepteerd en nu heb ik niet kunnen wennen aan mijn burn-out. Het voelt voor mij te snel, omdat ik weet dat ik niet de juiste handvaten heb aangeleerd om niet weer over mijn grenzen te gaan.

Dit misschien een late reactie. Maar herkennen doe ik het zeker zit int zelvende schuitje

Hallo Elly
Ik weet niet of je dit nog leest maar ik zit sinds 8 mnd in deze ellende .
Ik heb sinds 3 wkn een zware terug slag en dan denk ik hoe dan ?
Ik ben bekend in mijn leven met veel angsten , volg nu sessies om trauma te verwerken , ik doe er alles voor maar sta machteloos.
Ben jij al weer hersteld?

Zelden het gevoel van een burnout zo duidelijk omschreven als dat van Elly.
Je bent jezelf kwijt en niets interesseert je nog.Het is inderdaad de hel op aarde.
Wist niet dat zoiets bestond.
Alle goedbedoelde raad kun je niet aanhoren want je kunt het gewoonweg niet omdat je dood en doodmoe bent, en niet kunt geloven dat het nog ooit overgaat.
Elly heel veel sterkte.

Ik kan dit helemaal onderschrijven, soms voel ik mij een paar dagen wat beter, maar vervolgens kan het weer een week huilen met de pet zijn. het is soms zo moeilijk optimistisch te blijven en gedachten te verzetten..

Heel heel herkenbaar. Ik loop ook al 3 jaar met dezelfde klachten. Tot aan dood gedachten toe, deze worden ook nog met de week erger. Nu ga ik een poging maken met rhodiola rosea misschien kan dit natuurlijk ook bij jou werken. Kijk eens op Google voor info sterkte mvg jan

Vitamine B12 tekorten, en vaak ook een gebrek aan micronutriënten, maar voorál een gebrek aan B12.
Uitgeputte bijnieren, waardoor ook nog eens je schildklier van de rel raakt. Dit ontstaat ALTIJD door een opeenstapeling van stress, en NIET door te hard werken! Maar meer waarschijnlijk nog is het gerelateerd aan stralingsziekte (5G/4G+) Hoogsensitieven hebben er het meest last van. Wij zijn het spreekwoordelijke 'kanariepietje in de mijnschacht'....... De rest van de mensheid volgt, een mensenlichaam is hier niet op gebouwd.
Bij 'Modernnative' kunt u B12 in capsule vorm kopen, aangezien wij geen orgaanvlees meer eten. Orgaanvlees is het beste vlees wat er is, voor een mens, maar ik krijg het niet door mijn keel, dus ben ik (sinds kort) overgegaan op B12 in capsule vorm.
En kijk voorál eens naar waar er in uw buurt, sinds de lockdown, allemaal 'straalpalen' (voor de uitrol van 4G+ en 5G, en wat er daarna nog op stapel staat!) zijn neergezet.......
Stralingsziekte, magnetronziekte, microwave disease etcetera.
Google het maar eens!
U zult verbaasd zijn wat dát met ons doet!

Ik herken me hierin ...al bijna 2 jaar thuis en idd....zij die dit nog nooit hebben meegemaakt kunnen het zich ook niet veronderstellen wat het eigenlijk is .

Dankjewel Blue, voel me ook wel een beetje Blue maar door je bericht wat minder 😁

❤️

❣️

Die angsten. Stopt dat ooit ? Het is afschuwelijk

Hey Bart,

Ik heb gemerkt dat toen ik meer in de acceptatie fase kwam en rust nam, de angsten ook minder werden. Ik heb er nu hele dagen geen last meer van. Doe ik weer te veel, dan komen ze langzaam weer terug (Pff raak ik gefrustreerd, ik had het toch geaccepteerd??), maar weet ik ook wat me te doen staat. Opnieuw rustiger aan doen en nogmaals de nieuwe situatie leren accepteren. Het is een zwaar proces maar uiteindelijk wordt het beter ❤️

❤️

Super lief Blue,

Veel liefs Kamillethee ❤️

Zo liefffffff <3

Super lief! Hier ook een knuffel voor iedereen, zet m op Bart

Lief berichtje, Blue. Kan ik vandaag goed gebruiken! <3

💞

Ik ook, lag net te denken dat het nogal eens moeilijk is om de dag door te komen. En nu lees is jullie berichtjes. Dat helpt inderdaad lieve allemaal.

Jij bent ook niet alleen Blue!

Zo herkenbaar, het is zeker een zwaar en eenzaam proces, je wil zoveel en kunt nog maar zo weinig.......
Dit soort lieve berichtjes zijn altijd fijn, dank jullie wel!
Hou vol allemaal! 💞

Dank jullie wel 💙
Jullie reacties maken mijn dag een stukje lichter vandaag.

We zijn kanjers💪

Dank je wel Blue. Een paar lieve woorden doen zo goed.

Dat zijn we zeker wel Wieneke. Zijn denk ik vaak de meest zorgzame, gedreven, betrokken en oprechte mensen die burnout raken, anders had je jezelf echt niet zo ver gepusht. Misschien verzacht dat de pijn een beetje voor sommigen. Het is geen zwakte maar juist een kracht, alleen is die een beetje uit balans geraakt haha. We komen er wel weer!

Is het ook herkenbaar jezelf kwijt te zijn en je totaal jezelf niet meer bent. Ik leef, ik adem en ik eet en ik slaap maar voel me niet meer mezelf zoals ik was. Het voelt eng. Ben het zo nu zat.. herkenbaar?

Lief je berichtje blue en ook alle reacties van iedereen, we doen het zeker samen, we staan niet alleen, samen staan we sterk 💜 En we zijn allemaal enorme toppers en kanjers!! 🍀

Hoi Dave,

Heel herkenbaar, ik heb de hele medische molen net gehad 3 maanden lang denken van nee.. is er iets ergs met mijn lichaam. Volgens de artsen ben ik helemaal gezond en heb ik afgelopen jaren iets te veel mentaal van mijzelf gevraagd en qua sporten te hard en te veel gedaan. Vroeger gepest en dat komt nu ook de naar boven. Voor het mentale gedeelte ben ik nu begonnen met psycho therapie het klinkt zweverig(is het ook een beetje) maar helpt je het wel meer te accepteren en een plek te geven(misschien iets om naar te kijken). Ik zit er Nu al 4 maanden in en net begonnen met accepteren en is het nog zelfs iets aan het achteruit gaan met de klachten..(erg frustrerend). Het enige wat ik kan merken is dat een dag structuur heel belangrijk is waarbij je veel rust ook in bouwt en mediteren werkt voor mij ook goed misschien een tip.

Ik was eerst ook niet van het mediteren maar, dit helpt voor mij nu wel.

Mijn slaap wordt, wel beter.

Ga je problemen niet uit de weg en grijp ze aan. Achter de klachten voor nu en blijf vooral nog veel rusten.
Komen er weer uit!

Sterkte!

Hoi Dave,

Ik ken veel van je klachten en zit zelf momenteel in een burn-out. Ik ben langzamerhand weer wat uurtjes gaan werken maar heb nog steeds lichamelijke klachten. Bij mij zijn het vooral een gespannen keel, middenrif heel gevoelig, minder scherp zien. Mij God wat duurt dat lang. Ik heb ook steeds angsten dat er meer aan de hand is maar heb al zoveel onderzoeken gehad en er komt steeds maar niets uit.

Sterkte met je herstel.
Gr Sjoerd

Ik herken mij volledig in je verhaal. Momenteel 6 maand in burn out. Begon met paniek aanvallen en was zo bang om dood te gaan. Alles wat ik voelde begon ik te Googlen. Nadien ging het beter met de paniek en angsten maar waren het de lichamelijke klachten die omhoog kwamen. Dichtgeknepen keel, benauwd , linker arm pijn, schouders, nek , rug ., en sinds kort tintelingen arm en benen en doof gevoel. Ik krijg het mentaal dan ook weer moeilijk en zit met allerlei angsten in men hoofd. Ook hele nare gedachte waar ik niet aan wil denken waardoor ik het gevoel krijg dat ik gek aan worden ben. Ik ben in behandeling bij psycholoog .. het duurt allemaal zo lang.. ik vind het verschrikkelijk zwaar ..

Heb dezelfde klachten heb nu wat meer beweging en al 1 maand geen alcohol. De klachte
zijn momenteel afgenomen maar nog niet gedaan . Ik zie weinig tv en probeer veel in de natuur te zijn . Dit heeft mij tot n toe geholpen
Veel geluk
Mvg
Frank

Ik heb ook zoveel.last van spanningsklachten na 14 maanden nog steeds. Kan wel iets meer dan in het begin toen draaide me hele hoofd nog bij smorgen zitten en het gevoel flauw te vallen. De duizelingen zijn iets minder heftig en het wazige gevoel.in me hoofd ook.. maar het duurt echt lang.. snel overprikkeld nog door licht tv zelfs boek lezen of kleuren snel moe worden en gespannen ogen keel en lichtelijk duizelig worden.
Veel sterkte iedereen

O, ontzettend herkenbaar die lichamelijke klachten. Vreselijk, vooral ook het gepieker daarover.
Maar weet je....het wordt minder. Niet na een dag, ook niet na een week, maar na maanden of langer, maar hoe dan ook: het neemt af!
Een terugval hier en daar en dan weer opklimmen en dan ineens besef je je: hé ik heb me eigenlijk al een tijdje niet meer duizelig of wat dan ook gevoeld.

I know, je wordt er vaak helemaal radeloos vam en denkt dat het noooooit meer goed komt. Ik had dat idee heel erg.
Maar nu gaat het zoveel beter!

Keep your head up en heb vertrouwen.

Zooohhh herkenbaar, visieuze cirkel, door die lichamelijke klachten, denk ik dat ik iets ernstigs heb en daar over piekeren, na 5 jaar burnout tehebben gehad ben ik nooit meer geworden die ik was, mijn zenuwgestel is niet meer hetzelfde denk ook dat het toen nog niet okė was, ik kan niet begrijpen dat je, je zo rot kunnen voelen zonder dat er iets lichamelijke aan de hand is,

Hi Dave,
Ik lees deze Posts nu nog maar, maar wanneer ik jou verhaal las herkende ik bijna alle symptomen die na 7 maand nog zelfs niet gelinkt had aan stress/burn out! Echt allemaal, de benauwdheid en kriebel in keel, benauwdheid op borst,…. Speelt dus al langer dan ik dacht.
Tessa

Hoi Dave,

Ik heb soortgelijke klachten. Ik heb ook visual snow,maar dat heb ik al 20 jaar lang en mee leren leven. Maar die klachten worden door die uitputting wel erger.

Ik heb iets traumatisch meegemaakt en ik bleef sterk en praatte met niemand erover. Ik zocht alcohol als uitweg en onderdrukker. Dat heeft er voor gezorgd dat ik helemaal burn out ben gegaan. Enorme paniekaanvallen kreeg ik. En sinds de 1e dag dat ik ze kreeg zijn ze nooit meer uit mijn hoofd gegaan. Ik heb nu geen last meer van de paniekaanvallen zelf,maar het zit nog wel dagelijks in mijn hoofd. Ik dacht inderdaad ook ik heb een erge ziekte of er is iets met mijn hart. Ik ben 3 keer in het ziekenhuis opgenomen,maar ze zagen niks. Je mind is zo sterk dat het je wel dat gevoel geeft. Ja je hebt die klachten wel,maar geloof mij je hebt geen erge ziekte. Ik maakte mij dat 4 jaar wijs ,maar leef nog steeds en nooit iets gevonden. Piekeren is het ergste wat er is,want dat maakt je ziek. Probeer het piekeren om te zetten naar positieve dingen. Herhaal positieve dingen in je hoofd. Visualiseer je de tijd dat je zo goed in je vel zat. Je hersenen kennen het onderscheid niet tussen echt en nep. Hou ze dus zo voor de gek en je gaat je beter voelen. Ik weet uit eigen ervaring dat je jezelf ziek kan denken,maar je kan jezelf ook weer helen door jezelf beter te denken.

Een paar tips die ik mee wil geven die je echt zullen helpen:

Neem ijsbaden of een goede koude douche (wim hof) Mijn angstaanvallen zijn daardoor weg gegaan en je hartslag gaat ook dalen. Vaak met paniekaanvallen of zowieso in een burn out is je hartslag hoog in rust. Dan is je lichaam dus nog steeds druk bezig. Haal die hartslag omhoog en je zult je na een paar weken beter gaan voelen.

Zoals ik bovenstaand zei haal je hartslag omlaag. Beste methode hoe ik dat deed is de Buteyko ademhaling. Die brengt je snel naar het para sympathische zenuwstelsel. Rust dus.

Ik heb mij al die tijd een verkeerde ademhaling aangeleerd en ik denk dat de meeste mensen dat doen die in een burn out zitten. Je ademhaling is zo 'n lange tijd onbewust zo hoog geweest en de frequentie heel anders dat je ademhalingcentrum in je hersen eigenlijk ontregeld is. Probeer dus Buteyko methode om meer c02 in je lichaam te houden zodat er meer zuurstof verspreid kan worden via alle verbindingen.

Meditatie heb ik ook toegevoegd. Kan daardoor nu helder nadenken.

Mensen verklaarde mij gek vanwege die ijsbaden,maar wat wil je nou liever. Even kou lijden of je rot voelen.

Ik hoop dat ik mensen hiermee heb geholpen. Plan het in je leven.

Ik zit al 3jaar in een burnout. Als je denk het gaat weer goed dan volgt er altijd weer een terugval ik kan zomaar ineens mijn eigengoed voelen en binnen een minuut weer helemaal wegvallen.. Misselijk gevoel of dat al je energie uit je lichaam gaat verschrikkelijk zal wel soort angst aanval zijn inmiddels mijn antidepressiva maar iets opbouwen want dit hou ik niet lang vol hoop dat het snel weer wat verbeterd. Een jaar geleden ging het goed
En nu weer hellemaal kloten durf weer heel veel dingen niet dus weer een grote stap terug moedeloos word ik ervan pfffff

Beste Dave,

Ik hoop dat het inmiddels beter met je gaat. Ik ben al jaren aan de kleine symptomen aan het negeren, maar sinds 1 maand ontkom ik er echt niet meer aan. Veel last van hartkloppingen, duizeligheid, hoofdpijn, benauwdheid. Daarnaast sinds 1 week heel mijn darmen ontspoord. Ook continu warm, aan het zweten en vele wc bezoeken. Dan maar niet te spreken over mijn haaruitval. En dat terwijl ik echter nooit wat had, komen de symptomen nu achter elkaar opspelen. Ik durf hier dan ook niet over te praten. Morgen echt de huisarts bellen, want het gaat gewoon niet langer.

Hi Allemaal

Jullie klachten komen mij ook heel bekend voor ik heb dagelijks last van mijn polsen knieën en rug , mijn hoofd zit overvol heb ook echt een watte hoofd ben zelfstandig ondernemer en loop al een jaar lang maar door omdat je ook een gezin heb waar je voor moet zorgen, ik merk ook dat ik een angst voor ziek zijn aan het ontwikkelen ben. Ik ben zelf ook echt bang dat het door het vaccin is gekomen en ben mezelf echt aan het gek maken daarvoor was ik nooit ziek en nu word ik van alles wat n nog wat gelijk ziek mijn imuunsysteem is helemaal kapot

Ik hoop dat iedereen er boven op komt want op deze manier wil ik niet nog 40 jaar verder

Heel veel klachten zijn terug te lijden naar een sterk ontregeld en overprikkeld zenuwstelsel, daarom ook burnout klachten. Vermoeidheid, duizelig, tintelingen, migraine, ontstekingen, onrust, spanning, slecht slapen. Allemaal herkenbaar. Je zenuwstelsel loopt door heel je lichaam. Dit kan al van jaren terug zijn en dat je het nu pas echt merkt. Ook op emotioneel vlak. Het gaat vaak onbewust totdat je emmertje overloopt. Neem genoeg rust en beweging. Wandelen of fietsen om je hoofd leeg te maken helpt beter dan allerlei medicatie ( wat ik troep vind is Xanax en antidepressiva).

Goede tip en herkenbaar!
Ik ben ook geneigd te snel teveel gas te geven als ik me goed voel, met een terugval als gevolg. Doseren is lastig maar heel belangrijk. Goed luisteren naar je lijf en liever iets te weinig dan teveel doen/willen.

Bedankt voor het delen, Derk.

Wauw dit had ik ff nodig! 2x hard teruggevallen door te enthousiast zijn dat ik weer wat kon. Dank hiervoor ik ga dit proberen!

Heel herkenbaarder en goed advies, dankjewel!

Herkenbaar , zo idd ook hervallen door te hoogmoedig te zijn en dan weer terecht gekomen op een werkplaats waar we extreem onderbemand waren, super hard over mijn grenzen gegaan met alle gevolgen vandien. Nu laat ik me niet meer vangen door mijn ego en ga ik echt luisteren naar mijn lichaam .

Bedankt

Zo herkenbaar en zo goed om te weten dat ik niet alleen ben met deze klachten. Ook zit ik momenteel in de 2e pittige terugval. Een of twee stress situaties en en voelde me weer onderuit gaan. Ik vind het zooooo moeilijk om goed te luisteren naar mijn lichaam.
Dank voor deze tips.

Heel herkenbaar, ik zit nu ook voor de tweede keer in fase 4 en merk dat als het dus wat beter gaat ik het wandelen en mediteren, de dingen die heel goed voor me zijn, weer vaker 'vergeet'... hoe kan dat toch? Ik ben ook bang voor weer terugvallen. Vind het lastig om te voelen waar ik op moet letten...

Dit had ik precies nodig !!! Wauw..soms kun je je zo alleen voelen en hulpeloos.
Geeft mij veel steun deze dingen te lezen.
Ik zoek best vaak deze site op!
Dankjewel voor je verhaal !
Juist als ik mij niet goed voel...ga ik stukjes van anderen lezen en geeft mij altijd weer hoop !

Ik zit nu 5 weken thuis. Had veel last van angst en paniek. Die hele heftige angst trekt wat weg, maar ik ervaar nu juist meer somberheid..Zo frusterend!

Interessant

Hoogmoed komt voor de terugval 😁

Heel leerzaam !
Mensen toch onze rust bewaken !
We houden moed !

Heel herkenbaar. Al meerdere keren dit meegemaakt. Zo ontzettend lastig.
Goed te lezen dat ik niet de enige ben die dit overkomt.
Gr, W

Ik heb bijna dezelfde klachten gehad. Ik ben nu zo’n 7 maanden verder sinds de diagnose.
Mediteren en met name de bodyscan meditatie heeft me in het begin veel geholpen naast de cognitieve gedragstherapie en EFT (emoties beter herkennen).
Ik ga van top tot teen langs m’n lichaam, merk het gevoel op en dan laat ik het gaan en ga naar het volgende.

Verder aan vitamine D ben ik begonnen, omdat ik nauwelijks buiten kwam, en het wordt ook geadviseerd aan alle Nederlanders in het algemeen.
Vit D tekort schijnt onder andere vermoeidheid te veroorzaken.

Magnesium was me eerder geadviseerd door het re-integratie bedrijf. Eerst dat afgehouden, omdat ik goed at. Echter toch begonnen, vanwege enorme knopen in mijn nek en schouders en enorme uitputting na een therapie-sessie of een nieuwe activiteit.
Lees goed de bijsluiters en de bijwerkingen!

Hallo,

Ik ben nu 6 weken na mijn crash van burn-out en bij mij is dit ook één van de klachten. Ik ben zo moe dat mijn ledematen zo zwaar aanvoelen en beven. Nu is het iets beter na dat de adrenaline al een paar weken weg is. Maar ik voel het minste stressje dat ik deze niet meer aan kan. Wat hevig allemaal é.

Liefs

Mn lichaam is op ben zo bang

Ik heb nu 5 jaar geleden een erge burnout gekregen met al de klachten van dien !nog steeds heb ik last van mijn benen als ik een paar honderd meter gewoon loop naar de supermarkt ze worden heel zwaar en het voelt alsof ik niet verder kan Pfffff slurpt energie dus echt gaan wandelen kan ik niet krijg ook tintelingen in mijn voeten en nogal eens gummie benen (trillerig) niet prettig ,ik begreep niet dat dit nog steeds de nasleep van de Burnout is maar ben wel blij dat ik zover ben dat ik weer gewoon kan leven !!sterkte allemaal LIEFS Josephine

Wat je vermeld is ongelooflijk .ik heb juist dezelfde symptomen..en soms geen stap meer vooruit te zetten.Ik werkte gisteren mijn eerste dag .ik ben thuisgekomen en direct geslapen.tot savonds en dan nog eens tot 6uur smorgens de vermoeidheid is erg in mijn benen. Grtjs

Heftig allemaal, je leest vaak 'supermarkt' voor mij is dit ook elke keer weer een opgave! Zeg nu tegen mijzelf 'rustig je hebt alle tijd van de wereld'. En van tevoren een duidelijk lijstje maken op volgorde van looproute.
Misschien een tip: ik loop sinds kort met een 'leenhond', zijn baasje is vanwege rugklachten nu niet mobiel. Kijk, alleen lopen in het bos is fijn maar met een enthousiaste hond lopen is dubbel zo leuk. En het voelt goed om een ander te helpen. Ben altijd heel sportief geweest, amateurwielrenner geweest en het fietsen gaat redelijk qua energie maar nog wel het gevoel van 'grip' missen op je lichaam. Dit uit zich o.a. in dove tenen/voeten. Las hier ook over je grenzen heen gaan. Heb dit helaas ook vaak gedaan, sprinten met een duizelig hoofd etc. Het is zo moeilijk om je gedeisd te houden he. Zodat die batterij langzaamaan weer opgeladen kan worden.

Jaa heel herkenbaar, dat heb ik ook!

Heel herkenbaar!.
In de beginfase na burn-out gebruik je elk opgeslagen/opgeladen energie (=reserve-energie/noodenergie) voor elk stressmoment.
Na 3 a 4 maanden van bijkomen en herstellen is je noodbatterij en
standaardbatterij al wat verder opgeladen. Dan ga je ook langzaamaan meer bewegen. Waarschijnlijk ga je dan niet je reserve-energie gebruiken zoals in de laatste periode voor de burn-out of beginfase na burn-out, maar de energie van je standaardbatterij (= de energie als je al wat beter in balans bent).
Onder invloed van stress voel je je zware benen niet of nauwelijks (= je bent roofbouw aan het plegen op je lichaam).
Maar na maanden van herstel merk je dat pas. Vandaar de zware benen en algemene vermoeidheid.

Heel sterkte toegewenst aan alle burnies en veel succes met het herstelproces.


ps

Ik ben nu 6 maanden verder na de burn-out, ik wil wel weer gewoon leven, maar het lichaam nog niet.
Dus een tip, LUISTER GOED NAAR JE LICHAAM!!!.

Nou of ik dat herken .In her begin kon ik maar hele kleine rondjes wandelen aan de arm van mijn man .Nu lopen we zo 2x per dag drie kwartier .Soms kan ik loslopen en soms hand in hand dat loopt ontspannender .S'middags fietsen we ruim een uur en daar geniet ik enorm van .Want genieten kun je bijna niet meer .Kom steeds meer bij mezelf al heb ik nog een weg te gaan .Ben gelijk met hypnotherapie begonnen en reiki therapie en zij trekken me er samen met mijn man helemaal doorheen .Ik werk heel hard aan mijn zelfvertrouwen want dat is helemaal weg .Heb dit veertien jaar terug ook gehad en ik weet dat het goed komt maar het is een heftig proces en ik gun dit niemand .Maar lieve bunnies houdt moed dit gaat echt over .Over een jaartje ,want eer dat je echt weer van alle stress af bent zie je de wereld met andere ogen .Ik ben nu bijna zes maanden verder en kijk nu naar de dingen die ik eerst niet kon maar nu wel .Heel veel sterkte aan alle bunnies en houdt de moed er in .

Thanks Marleen! En zet m op!

Ik ben al 13 maanden in een bo.
Mijn benen voelen zo naar, net of ik ze constant onder spanning moet zetten. Dit is nier constant maar alleen in mindere periodes. Als ik me goed voel loop ik zo 8km weg. Het maakt me vaak zo boos en wanhopig. Gaat dit ooit over. Maar ik weet dat deze gedachtes mij niet helpen. ACCEPTEREN is het toverwoord en dat is nou echt het moeilijkste wat er bestaat.
Sterkte iedereen die hier mee moet dealen.

Hé hier Marleen nog even .Ik maak de burn-out helaas voor de tweede keer mee maar dit gaat echt over .Je wordt echt steeds sterker hoor .Na 15 maanden had ik bijna geen klachten meer .Als je vermoeide benen hebt is dit een teken van even pas op de plaats .Je bent meer kwetsbaar .Maar het komt echt goed !!!!Heel veel liefs en sterkte hoor .

vanaf oktober 24 steeds meer moeite met lopen, t begon na een wandeling van 5km, daarna in januari al na 2km, de benen staken gewoon en verder lopen kost heel veel moeite. Stukjes van 1km zijn nu al een opgave. En wat te denken van de trap op lopen ... ondertussen ook zware armen. In t ziekenhuis na controle denken ze aan MS. Er zitten plekjes in de hersenen, maar de kenmerkende 'ogc bandjes' zijn niet gevonden in het hersenvocht. Omdat alles zo door elkaar heen loopt weet ik niet goed wat te doen ... behalve rust en bewegen afwisselen

Wat naar om te lezen zeg dat ze je verdenken van ms. Kan het niet van een burnout zijn? Ik heb dezelfde klachten en heb een scan van mn nek en hersenen gehad en daar was niets te zien. Wat zijn je andere klachten?

Hoi Anoniem,
Jouw verhaal had door mij geschreven kunnen zijn. Ik zit nu bijna 14 maanden in een bo en na jou verhaal weet ik nu dat ik niet de enige ben met deze klacht. Precies zoals je het omschrijft. De ene keer kan je een heel eind lopen om zomaar uit het niets wordt je s'ochtends wakker met hele onrustige moeie benen die je constant wil spannen. Ook dat stukje acceptatie is voor mij het allermoeilijkste wat er bestaat. Ik zal dit dan ook nooit meer tegen iemand zeggen want weet nu zelf hoe moeilijk dit is.
Bedankt voor je reactie hier.
Ooit komt het goed.

hoi, ook hier herkenbaarheid. Veel last van vermoeide benen. Goed om te doen wat je leuk vindt, maar lastig als dat dan niet kan door de benen die zo slap zijn dat je er bijna niet op kunt staan. Ik ga morgen naar de fysio om te kijken of hij mij kan helpen, want ik weet niet wat er aan te doen, behalve rust. Wat ik al doe.
hopelijk gaat t nu veel beter?

Beste anoniem,
Ik ben Anoniem van 08/04 met verdenking van MS. De revalidatie arts heeft mij verwezen naar een fysio die shockwave therapie toe kan passen. Daar kun je snel verlichting mee krijgen bij spier spasmen. Misschien is dit ook voor jou interessant?

Ik wil ook de vermoeidheid . Ik heb fight flight al anderhalf jaar

Wat fijn om herkenning te vinden in de verhalen.
Ik heb de fight flight ook een jaar gehad, terwijl ik ook vlagen intense vermoeidheid voelde en de intervallen hiervan werden steeds korter. Hierdoor kon ik echt niet meer. Ik meldde me ziek want ik voelde dat ik roofbouw pleegde en het niet beter werd. Ik ervoer ontzettend zware armen, extreme vermoeidheid. Liggen op bed en armen laten 'liggen' was niet genoeg en gaf het gevoel alsof ze door het matras heen konden zakken, zo zwaar. Ook moedeloos en hopeloos. Het hele rataplan aan ziektebeelden nagelopen met professionals.

Inmiddels 3 maanden verder na ziekmelding en het wordt draagzamer. Ik kan me er nu eindelijk bij neerleggen dat het een burn-out is. Wat voor mij helpt:
-ziekmelden
-acupunctuur (energiebanen herstellen)
-lichaamswerk (zenuwstelsel herstellen, dit heb ik via een coach gevonden)
-psycholoog
-suppletie
-slapen overdag (ik deed in begin hoelang ik nodig had, nu doe ik max. 2 x per dag 30 minuten)
-yoga nidra

Veel sterkte, het komt weer goed..

Dank je, dit bericht had ik precies even nodig op dit moment van wanhoop, gevoel van eenzaamheid en diepe moeheid van jaren vechten en helen. En angst er nooit uit te komen. Maar dat gaat gebeuren, ooit.

Mooi verwoord en allemaal zóóóó waar en herkenbaar!!

💛💛💛💛 Mooi verwoord S

Mooi gezegd (: Het lichaam is niet kapot, maar ontregeld. En ja, al die absurde klachten komen echt door de Burn-Out. Het geeft veel meer rust als je dat leert geloven :)

Idd, weer even een opsteker dat je niet de enige bent.🩷

W.

Mooi bericht! Dankjewel! Dit blijf ik ook telkens maar tegen mezelf herhalen. Zo fijn om ook even te lezen.

Dankjewel S. Echt een mooi bericht. Fijn om deze herkenning te lezen.

Heel erg herkenbaar jou verhaal. En respect dat je dit zo ook wil delen. Is het ook mogelijk om met elkaar in contact te komen? Zelf merk ik dat ik behoefte heb om met “lotgenoten” te kunnen bespreken. Omdat het ondanks alle steun thuis toch erg alleen voelt. En hoe lief de mensen thuis ook zijn ze (gelukkig) niet begrijpen hoe het echt is.

Heel erg herkenbaar jou verhaal. En respect dat je dit zo ook wil delen. Is het ook mogelijk om met elkaar in contact te komen? Zelf merk ik dat ik behoefte heb om met “lotgenoten” te kunnen bespreken. Omdat het ondanks alle steun thuis toch erg alleen voelt. En hoe lief de mensen thuis ook zijn ze (gelukkig) niet begrijpen hoe het echt is.

Dank allemaal voor de lieve reacties! Fijn dat het helpt om deze herkenning te lezen; zo helpen we elkaar er een beetje doorheen 😊
Lorraine, ja lijkt mij ook fijn, maar ik weet niet zo goed hoe we dat op dit platform voor elkaar moeten krijgen. Ik heb alle sociale media van mijn telefoon gegooid, dus dat wordt ook lastig.
En om nu mijn gegevens hier te planten vind ik ook weer zo wat 😉

Liefs,
Suzanne

Mooi omschreven, en volledig herkenbaar.
Ik heb inmiddels ook al tal van onderzoeken en specialisten bezocht, maar kom ook tot de conclusie dat ik het maar beter kan accepteren.

Doen jullie wel lichte oefeningen om alles beetje flexibeler te krijgen, zoals stretchen, yoga, Qigong, wandelen, ademhalingsoefeningen etc?

Dat zijn een beetje de weinige dingen waar ik mijn dag mee kan vullen, want al het andere is te veel prikkels…

Ow ja, af en toe een makkelijke podcast, is wel een heel prettige manier om je gedachten op een ander onderwerp te richten….

Hi C!
Dat is een goed idee, ademhalingsoefeningen doe ik wel (met een geleide meditatie van de app Meditation Moments). Yoga en stretchoefeningen nog niet, maar dat ga ik zeker doen! Dat helpt de spierspanning wellicht een beetje verlichten. Qigong ken ik niet, dat ga ik eens opzoeken! Dank je voor de tips! Veel sterkte en succes met je herstel! ❤️‍🩹

Liefs,

Suzanne

Graag gedaan, wat me trouwens ook wel eens helpt is gewoon schudden met mijn lichaam, eigenlijk een beetje hetzelfde als wat dieren doen wanneer ze spanning moeten ontladen.

Zoek maar eens op shaking excercise op YouTube, daar zie je wel wat voorbeelden….

Succes!

Mooi bericht S.
En C. Dat shaken doe ik idd ook soms☺️

Hi Suzanne,

Nee dat snap ik heel goed hoor. Misschien is er iemand anders die een idee heeft? Zelf heb ik nog wel social media maar weet ook niet of ik dat mag delen hier.

Groetjes Lorraine

Zo ervaar ik dit ook . Na 2 jaar bo , hard gewerkt aan herstel. Maar wat jij schrijft zo voel ik het ook.
Mijn werk is gestopt naar 104 en mijn reintregratieplek ook.
En nu komt er rust in mijn lijf en hoofd. Presteren ook in herstel, om optebouwen wat niet lukkte, en het sociale daardoor niet kunnen. Omgekeerde wereld. Ga het anders doen.
Leren prikkels anders te beleven, leren wie is mijn nieuw ik. Waardoor misschien mijn lichaam en zenuwstels gaat ontspannen. Geen druk,geen presteren, gewoon mijn leven vorm geven, waar ik me fijn invoel. Lief zijn voor jezelf.

Linda

Mooi gezegd Linda, zit er precies zo in (na ruim 2,5 jr).

Wow, wat ben ik blij dat ik dit op exact dezelfde manier voel... eindelijk wat rust en herkenning. Zo blij te horen dat je niet gek bent, maar dat die BO nog steeds in je lichaam hangt...
Ik weet ondertussen goed dat mijn gedachten me kunnen om de tuin leiden, daar kan ik mee om (als ik niet te moe ben). Maar alle rare pijntjes die verspringen van dag op dag, moment op moment, dit kon ik niet plaatsen. Ik dacht opnieuw aan al die vreselijke ziektes en dat maakt mijn hoofd hoornedol. Mijn lichaam beschermt me en laat me vanalles weten, maar jammergenoeg snap ik het nog niet zo goed...
Dank je wel voor de steun.
Het komt goed!

Karolien 🩷

Per,ook voor jou,veel geluk in je verdere leven.
Leuk mensen te horen,die weten wat we doormaken,en ons een hart onder de riem steken.

Dikke knuffel
Trees

Wat fijn ♥️♥️ hopelijk komen er meer van zulke succesverhalen op dit forum

Wat fijn om te horen Per! Bij mij gaat het lichamelijk gelukkig ook steeds de goede kant op, merk weinig van vermoeidheid etc. Mentaal heb ik er helaas nog ontzettend last van en ben erg dof, suf, en traag in mijn hoofd. Heb het gevoel alsof ik maar 60% functioneer van wat ik ooit functioneerde. Zit er nu 27 maanden in. Ben heel bang dat dit echt wel blijvend kan zijn pff… probeer alsnog de hoop niet helemaal te verliezen.

Hoi Per, bedankt voor het delen en erg fijn om je verhaal te lezen, biedt mij weer een beetje hoop in deze donkere tijd.

Wat een fijn nieuws, bedankt voor het delen Per! Dat geeft anderen weer wat hoop.

Top Per dat ik dit ook lees de tweede al vanavond ik zit er ook al ruim 2 jaar in een burnout gaat nu ook redelijk soms wel stap terug doen als ik teveel doe en wel alleen nu nog wat maanden druk bij de slapen soms goede dagen soms even minder bij de dokter geweest zei spanningen en slapen gaat nu ook wel beter zo kunnen we hopen dat het toch beter kan gaan ook als het lang duurt het ga je goed 👍

Precies dit!

We kunnen niet “zijn” met ongemak, pijn, verdriet of boosheid. Van jongs af aan wordt geleerd dat het weg moet of in elk geval zo snel mogelijk over moet gaan. Terwijl het gewone basis emoties zijn die iedereen heeft en gevoeld mogen en moeten worden. Net als blijdschap. We gaan niet naar de dokter en zeggen: dokter ik ben toch zó blij kan je me alsjeblieft helpen 😉 We nemen wel paracetamol als we ziek zijn en gaan gewoon aan het werk terwijl het lichaam rust wil.
We willen eigenlijk continu tevreden en gelukkig zijn. Of in elk geval mag het ongemak niet te lang duren.
Dat is domweg onmogelijk! Het leven gebeurd zonder dat je daar controle op hebt (tot op zekere hoogte) het ongemak in wat voor vorm dan ook zal er altijd met vlagen zijn. Ook in de natuur waait en regent en stormt het. En toch bloeit en groeit alles gewoon opnieuw. Het hoort erbij!


De grootste uitdaging in dit burn-out proces: kan ik er mee “zijn”?! En ik weet dit inmiddels allemaal en toch heb ik afgelopen week de grootste moeite met een flinke terugval (vind dit woord inmiddels ook niet meer fijn). Het weer veel minder kunnen ineens en het niet begrijpen. Dit soort berichtjes van jou zijn dan helpend 🙏🏻
Stilstand is ingewikkeld voor deze maatschappij. Iedereen hoopt vooral dat je snel weer beter bent.
In alle ellende en het zelfmedelijden van deze afgelopen week voel ik nu ook weer even dat deze stilstand me ook juist een hoop wijsheden leert waar ik dankbaar voor ben en die ik graag aan mijn kinderen mee geef…

@Anoniem noem het inderdaad geen terugval. Want dat voelt elke keer alsof je niet verder komt. Ik noem het tegenwoordig "training". En soms moet ik wel heel hard trainen in heel slechte condities, en andere keren is het een kleine training. En stilstand is ingewikkeld - maar stilstand bestáát ook helemaal niet. Kom je fysiek niet vooruit, dan gebeurt er in dat koppie van je wel van alles. En andersom. En meestal loopt dat allemaal door elkaar. Het leven staat niet stil.

Mooi voorbeeld: in de winter lijkt plant en boom stil te staan. Maar ondertussen zijn ze energie aan het opbouwen. Uitgebreid aan het wortelen. Zodat ze in het voorjaar weer langzaam gaan bloeien - en sterker zijn dan het jaar daarvoor. Wij zitten nu in een langdurige winter, maar ook voor ons gaat die lente op een gegeven moment beginnen, komen de eerste groene sprietjes boven de grond en ontdekken we weer hoe de zon op onze bladeren voelt. Het kan niet altijd mooi weer zijn - we hebben af en toe ook regen nodig om te groeien.

Zo herkenbaar! Zo ging ik in het begin lekker sjoggen. Dat zou heel goed zijn. Maar ik voelde me helemaal niet goed in mijn hoofd en lijf. Het verbeterde ook niets en na een half jaar was ik er helemaal klaar mee. Het bleek de beste keus te zijn. Ik ging toen ervaren dat volledige rust mij voor uit hielp. Wel jammer dat de medische wereld of bedrijfsarts het moeilijk vind om je naar je lichaam te laten luisteren. Je moet namelijk wel van alles doen om beter te worden. Inmiddels weet ik uit eigen ervaring dat hoe beter je naar je lichaam luistert, je sneller herstelt.

He A, precies hetzelfde al had ik dan na 3 maanden bo echt een fysieke dip, dus ik moest wel veel liggen etc. Had dat graag in het begin gedaan, want ging toen wel zwemmen, fietsen, tennissen etc. Iedereen zei tegen mij dat ik in beweging moest blijven, terwijl ik ergens wist dat het allemaal te veel was. Zo lastig!

Sander en A: dat is een zeer grote frustratie bij mij. Bovenstaande kennis IS er gewoon, maar in de westerse zorg is het nauwelijks bekend. Ik kan me daar echt boos om maken, want daardoor duurt zo'n proces elke keer alleen maar langer. Het is al moeilijk genoeg om zelf uit de actie stand te komen, laat staan als je zorgverleners (de "experts") je er ook nog op wijzen dat je in de actie moet...
Ik ben dit soort dingen nu ook aan het delen op Instagram (account is ont.regeld). In de hoop dat mede burnies er iets aan hebben, en niet-burnies leren begrijpen waarom in de actie gaan juist averechts werkt.

Ax je hebt veel wijsheid in je over hoe het zit, heel waardevol!!

Liefs

Ik herken het zo. Bij mij ging ook van de een op andere dag het lichtje uit. Ik zat gewoon Netflix te kijken en bam eerste paniek/angst aanval. Heb overal al hulp gezocht maar nog niet de juiste tegengekomen, helaas.

Ik was ook ondernemer horeca 30 jaar eigen zaak gehad 12 jaar geleden burn out gehad na 2 jaar redelijk hersteld, en nu een terug val van burn out, allerlei dokters gehad die zij wij hebben onze zaak net voor corona verkocht en nu niets meer ,daar moet je lichaam ook aan wennen dag en nacht gewerkt en ju rust de dokter zij pure stress .gr rene

Ik ben ook een harde werker die altijd maar door gaat. Als ik het nu niet af krijg een dan duurt het nog langer instelling. Na een aantal andere ziektes nu ook nog een burnout. Het lijkt wel of mijn medicijnen (hartmedicijnen) alles nog erger maken. Ik heb zo'n rotgevoel in mijn hoofd. Ik begin bang te worden want ik word nu ook nog depressief. Wat moet ik doen? Ik heb wel hulp nu maar voel mij zo verrot. Knokken denk ik. Ik wens jullie allemaal sterkte en geef nooit op. Want het leven op zich is mooi maar ook eenmalig. Ik moest dit even kwijt. Want ik voelde mij zo ellendig en alleen hiermee.

Ik heb iets dergelijks meegemaakt in de gezondheidszorg. Het heeft me meer dan een jaar gekost om alles weer een beetje op de rit te krijgen. En mijn ervaring is dat je altijd kwetsbaar blijft.

Ook de fysieke verschijnselen horen daarbij. Vermoeidheid, snel geagiteerd, spierpijn, enz. Dat iemand je bewust onbekwaam noemt, vind ik onbeschoft. Je kunt het wel, maar door de enorme overbelasting over langere tijd, moet je daar eerst van herstellen.

Ik heb goed nieuws en troost. Ik ben na een lange periode van herstel andere dingen gaan doen en heb me dankzij de burnout in een richting kunnen ontwikkelen die ik nooit voor mogelijk had gehouden.

Een paar vrienden/ collega's zijn me blijven steunen en dat zijn nu mijn dierbaarste vrienden. Heb geduld, jaag niets na. Het komt vanzelf. Sterkte.

Er zal een reden zijn dat jij over je grenzen gaat.
Zou proberen om te gaan leren goed naar je lichaam te luisteren!
En iedereen heeft wel een mening over vanalles.. maar alleen jij weet wat je voelt!
Zou een goede therapeut zoeken die je helpt om in je eigen kracht te gaan staan!
Sterkte ermee!
Ik spreek jammergenoeg uit ervaring 😊

😍😍😍😍😍

Ook ik ben na meer dan een jaar nog steeds niet helemaal hersteld van mijn burn-out. Hoewel alweer een aantal maanden volledig aan het werk merk ik dat ik er nog steeds niet ben. Ik voel me kwetsbaar en onbegrepen. Er zijn zelfs collega’s die me buitengewoon onvriendelijk behandelen. Het maakt dat ik me zo onzeker blijft voelen. Vooral de angst en paniek zijn soms ondraaglijk.

Ik herken mij hier helemaal in. Ook ik ben zo'n 2 jaar geleden stil gevallen de 1e 5 maanden heb ik nog op wilskracht gedeeltelijk gewerkt. Daarna moest ik mijn werk stil leggen. Zeker 5 maanden thuis gezeten met de meest verschrikkelijke gedachtes. Daarna gaan reïntegreren. Heel langzaam uren opgebouwd, maar iedere stap werd ik te enthousiast en dacht ik yes ik kan dit allemaal weer. Uiteindelijk beter gemeld en 3 uur minder gaan werken. Ging 6 weken redelijk goed en toen kwam corona aan mijn deur.en kon ik weer niks....nu ben ik mijn baan kwijt. Mijn baas heeft geen vertrouwen meer in mijn herstel. Dus weer even diep terug gezakt. Ergens weet ik wel dat ik hier ook wel weer bovenop kom, maar pffff soms is het zo zwaar! Ik krijg nu met UWV te maken. Die onzekerheid is niet fijn. Ik moet het positief zien, maar oei dat is lastig.

Yvette ik herken me in je verhaal. Ik heb gevochten voor herstel en alles aangepakt voor herstel en ik dacht ik ben er weer. Ik ben een nieuwe baan gestart en merk bij mezelf ik zit weer in de gevaren zone. Heel snel last van stress en dit slecht kunnen reguleren. Mijn humor en kracht is ver te zoeken etc etc etc. Ik herken vanaf mijn. Urn

Leuk Hilde!! En goed gedaan!

Ik heb vandaag een gesprek met de bedrijfsarts, p en o en leidinggevende doorstaan. En ik hoef vandaag nu niets meer. Zo lekker wandelen!

Poeh L, dat soort gesprekken zijn vaak energie-slurpers. Fijn dat het achter de rug is. Geniet van je welverdiende wandeling. Lekker verstand op nul en hopelijk een zonnetje er bij!

Leuk idee Hilde en wat goed van je 🥰
En L, fijn dat je gesprek achter de rug is!

Ik heb mezelf vanochtend met de nodige moeite naar buiten gesleept. Klein halfuurtje gewandeld, zat enorm in mijn hoofd maar toen ging ik om me heen kijken en heb ik 3 haasjes gespot. Dat was mijn geluksmomentje van vandaag (tot dusver) ☺️

Hoi Hilde, wat een goed idee om wat positiviteit te delen, want ik weet zeker dat iedereen dat op een dag heeft. Zelf sluit ik elke dag af met iets te benoemen waar ik dankbaar voor ben die dag. En precies wat je zegt, het kan ook iets heel kleins zijn.

Vanmorgen stond ik op en dacht hey alles lijkt wat minder heftig, zoals m’n nek m’n hoofd m’n schouders. Dus mijn dag begon blij 😀 En daar krijg je energie van joh, heerlijk. Dus hop lekker wandelen, op m’n gemak echt naar de opkomende natuur gekeken. Knopjes in de struiken aangeraakt. Foto’s gemaakt (slaat nergens meer op want loop bijna altijd zelfde rondje en vaak foto’s gemaakt 😅) en gewoon meer dan anders van de wandeling genoten. Zelfs een buitje kon de pret niet drukken. Daarna nog Nederland in beweging gedaan en dat ging ook prima. Uiteindelijk is toch weer beetje meer m’n klachten komen opzetten, helaas 🙄, maar ik heb mn momentje gehad iig. Dus wie weet morgen nog langer minder klachten, daar gaan we voor 💪🏻

Wens jullie hele fijne middag/avond toe.

Paashaasjes Y? 🥰 Mooi om te lezen hoe de natuur invloed heeft op het herstel proces. Ik geniet zelf ook zo van de keren dat het zonnetje schijnt en de vogels fluiten, de bloesem aan de bomen en de geur van een regenbuitje op een zonnige dag.

Hoi Hilde,

Een heel terecht schouderklopje zo te lezen! Wat fijn dat het ook lukte om weer even op je werk te zijn en dat het lukte om te koken. Dat zijn toch mooie lichtpuntjes.

@Burnie zo sluit ik de dag ook vaak af. In bed even bedenken waar ik dankbaar voor ben. En iedere dag kan ik toch (ook al was het een rotdag) wel iets kleins bedenken.

Ik ben deze week voor het eerst weer 10 uur aan het werk geweest. Dat vond ik vooraf erg spannend, omdat ik steeds erg alert ben of ik wel goed blijf slapen, na werk weer kan ontspannen en of ik geen extra klachten krijg.
Tot nu toe valt het me nog niet tegen, dus daar ben ik ook wel een beetje trots op. 😊

Wat een goed idee dit! Wat is iedereen lekker bezig al vandaag! Goed gedaan allen!
Elk lichtpuntje is er 1, hoe klein ook. Het zijn de kleine overwinningen die ook weer moed geven.

Vandaag ben ik trots dat ik een goede nacht gehad heb, even echt 1u geslapen heb tussen de middag en met een pauze 27minuten heb gewandeld vandaag. Ondanks de regen van genoten.
En ik ben trots dat het vandaag goed lukt om me aan de tijd te houden die ik voor activiteiten plan om energie te sparen na een paar slechtere dagen. Blijft soms moeilijk om niet je hoofd te laten leiden.

Zet m op allemaal en fijne avond!

Goede avond allemaal!

Wat een super leuk idee Hide !
En wat is iedereen lekker bezig, genieten zit in de kleine dingen dus laten we vooral dankbaar zijn dat we die dingen nog herkennen en kunnen benoemen.

Mijn dag was na 2 hele slechte dagen, met veel angsten, verdriet en onzekerheid weer redelijk.

Ik heb met de zorgverzekering gebeld voor wachtlijstbemiddeling! Hier zag ik heel erg tegenop maar toch is het me gelukt om ruim een halfuur aan de telefoon te hangen.

Verder ben ik met de auto naar de huisarts geweest, gewoon zomaar weer eens met de auto, zonder angsten, zonder paniek. Gewoon zoals het altijd geweest is, de auto gepakt en gegaan.

Het zijn maar hele kleine dingen, maar ik heb hier vandaag toch voldoening uitgehaald.

Fijne avond, en blijf genieten!
Liefs,

Heel goed idee Hilde.

Fijn om iedereen te lezen.

Ik had vandaag, na gister een mindere dag, een betere dag.

Heb op marktplaats een klein speelhuis glijbaantje gekocht ( zo'n onverwoestbare hard plastic geval van Little tikes ) en de tweeling daar heel blij mee gemaakt.

Fijne avond allemaal zet m.op

Ik heb afgelopen nacht weer eens 8-9 uur geslapen. Wel paar x wakker maar snel weer doorgeslapen! Zit in een terugval en sliep daardoor weer erg slecht. Mijn lijf is langzaam aan weer wat rustiger aan het worden

Bofferd!!!
Ben wel blij voor je, hoor! En stiekem een beetje jaloers 😜

Heel leuk dit en goed idee 😀🥰

En goed bezig allemaal!!!!!! 😘♥️🍀

* Ik ben er trots op dat ik mezelf steeds meer accepteer zoals ik ben en de kritische stem in me echt iets minder aanwezig is.

* Dat ik ondanks dat ik het lastig vindt heb aangegeven richting een goede vriendin binnenkort even een half uur te willen bellen in plaats van elkaar te zien (dat laatste was haar voorstel) omdat dat beter voelt voor mij nu en passender is qua de energie die ik nu heb. (Dus niet gepleased- en mn grens en behoefte goed aangegeven🎉)

* Dat ik vandaag homemade- lekkere- en gezonde fruitijsjes heb gemaakt voor mn twee meiden

* Ik ga straks lekker in bad en daar heb ik zin in en ga ik van genieten!

Goedemiddag allemaal,

Wat een goed idee! Ik doe mee!

* Opbouw werk gaat naar wens
* Ik weet steeds vaker wat mijn grenzen zijn en geef ze dan ook aan
* Geloof weer in mezelf en zie wie ik werkelijk ben
* Ben er nog niet maar heb er weer vetrouwen in
* Ben dankbaar voor alle openheid, adviezen en medeleven op dit forum 🙏

Fijne momenten toegewenst vandaag!

Een Medelotgenoot

@Laura knap dat je je houdt aan tijden voor activiteiten die voor jou werken en niet over je grens gaat.

Ben daar ook mee bezig/probeer dat ook om zo weer ietsje uitgeruster te raken.

Ik ga vanavond voor het eerst naar een verjaardag. Ben benieuwd

@Liesie: kan niet zeggen dat ik t altijd even makkelijk vind haha, maar ik merkte dat ik vorige week teveel dingetjes even tussendoor aan t doen was waardoor ik teveel in de aan-modus bleef en moeite had met rust nemen. En daarop volgend een paar slechte dagen gehad.
Dus terug naar de basis: de timer. Lekker duidelijk in wat je kan en mag. Geeft mezelf uiteindelijk ook rust.

Hier hetzelfde Laura. Ik had vanmorgen mijn eigen (spreekwoordelijke) glazen ingegooid door te lang aan m’n werk te blijven zitten, terwijl mijn hoofd vanaf het begin al aangaf dat het teveel was. Maar in vind m’n werk leuk dus ging tòch nog even door. Met alle gevolgen van dien.

Maaaaar mijn succesje vandaag is dat ik mezelf daarna heb kunnen dwingen om 1,5 uur op de bank te liggen niks doen. Niet na een half uur weer ongeduldig opstaan met het idee dat het niet helpt. Nee, echt blijven liggen en ontspannen. En het hielp. Ik voel me nog steeds niet top maar het gejaagde gevoel en de hoofdpijn zijn een stuk minder.

Nu nog zorgen dat ik de rest van de dag ook rustig blijf 😅

Fijn die herkenning van dat 'streng' zijn in rust nemen en op tijd stoppen helpt. Én sat het zoooo lastig is soms vooral als iets leuk is. Maar we zijn goed bezig!

Goed bezig allemaal, strijders!!

Door de positieve dingen te benoemen neem je niet alles meer voor lief en ben je inderdaad blij met elke vooruitgang, hoe klein ook!

Ik heb vandaag een wortelkanaalbehandeling van 2 uur overleefd!
Wilde de afspraak eerst verzetten maar ben nu toch blij dat het achter de rug is!
Heel veel prikkels uiteraard, geen pretje, maar heb daarna heerlijk een wandeling door de duinen gemaakt om weer rustig te worden!
Ben trots op mijzelf 👍

@Hilde: lastig blijft dit he! Je weet t ergens wel, maar blijft zo moeilijk om op tijd te stoppen. Zit zo in ons, t is niet voor niet dat je bo raakt.

Wel super goed dat je weer wat werkt! Knap hoor! Moet ik nog niet aan denken.

En super goed @H van die wortelkanaalbehandeling! Lijkt me heel pittig even die spanning en hoeveelheid prikkels, knap gedaan!

@ S. ik zit sinds half augustus thuis en werk 3x per week 2 uur vanuit huis. Soms ga ik een bakkie doen op werk ipv thuis te werken.

@ H. wauw 2 uur!! Petje af hoor! Dan heb je een mooie duinwandeling dubbel en dwars verdiend.

Hoe rot ieders situatie ook is, het doet me goed om te lezen hoe iedereen in de verschillende fases van BO zijn eigen successen behaald. Het geeft moed maar helpt ook te relativeren. Dus wat mij betreft, blijf jullie successen, groot en klein, vooral delen hier 💪🏻😊

Alle eer gaat naar jou, Hilde, jij j hebt dit bedacht, en hoe leuk is om hier de succesjes van iedereen te lezen zo door de dag heen??👍

@S. Succes vanavond, wel spannend weer, probeer er ook een beetje van te genieten!! 🥳

Wat goed, deze posts! Vaak ligt de nadruk op alles wat niet lukt of moeilijk is, dus een beetje positiviteit daartegenover is welkom :)

Ik zag een tijdje geleden een wenskaart met daarop 'GELUK(t)'. Ik heb die kaart gekocht en in huis opgehangen om mezelf eraan te herinneren dat je geluk kunt halen uit dingen die lukken. Jezelf uitdagen, nieuwe (spannende) dingen proberen en succesjes vieren. En dat kunnen juist ook hele kleine dingen zijn.

Vandaag was mijn succesje dat ik heb geluncht met twee oud-collega's. Het was erg gezellig, ik voelde me ontspannen en heb veel gelachen. Er was best harde muziek, maar ik ben precies op tijd weggegaan, zodat ik niet helemaal overprikkeld thuiskwam.

Heel goed KB, dat pakken ze je niet meer af. En inderdaad het geluk zit hem, helemaal nu, in kleine dingen en kleine succesjes.

Fijne dag vandaag

Hoi Burnie,

Niet zo heel goed, maar dit is een positief verhaal gedeelte he ;) haha.

Weer erg overprikkeld, hoofdpijn, nek, moe, misselijk, daardoor een wir war van gedachten en angstige gevoelens, gaat het wel weer over, je kent het wel.

De tweeling is heel blij met hun nieuwe aanwinst, dat is dan positief en mag hier wel gepost;) grapje hoor.

Hoe gaat ie met jou?

@ Gert, ik had al zo’n vermoeden. Ik lees tussen de regels door soms ☺️. Is m’n kwaliteit en tevens mn valkuil. Hoop echt dat je vandaag iets meer de zon gaat zien schijnen ☀️, zowel binnen als buiten.

Hier een beetje van hetzelfde laken een pak, piep geslapen en een piep start van de dag. Maarrrrrr we gaan er een vergrootglas bij pakken Gert en ons geluksmomentje ontdekken vandaag en ik ga hem sowieso delen aan het eind van de dag. Hoe klein ook 🤞🏻

Dus we blijven dit zeker gebruiken als een positief verhaal gedeelte, veel te leuk ook.

Fijne dag allemaal

Haha dat dacht ik al dat jij zo'n vermoeden had.

Ik kan dat ook, maar net wat je zegt, soms is dat niet heel helpend voor je zelf ;).

Dat hoop ik ook, gaan we voor!! Jazeker, en we gaan het vinden.

Doen we, ik vind dat ook veel te leuk! Goed idee.

Zet m op

Wat een goed idee. Ik ben echt een beetje aan het aftasten wat weer gaat en wat nog niet.
Donderdag zelfs even uit geweest met een vriend. Dit was gezellig, ik merkte dat na 2 uurtjes me energie wel op was en ik daarna slecht geslapen heb. Maar ik kom van dat zulke dingen niet gingen en ik daarna een hele nacht wakker lag dus het gaat echt de goede kant op.

Vanmorgen even naar een koffietentje geweest. Vergelijkbaar het was gezellig maar ik voel nog wel een beetje de energie wegslurpen na +/- een uurtje (was erg druk). Maar nu doe ik de rest van de dag lekker rustig aan in plaats van dat ik thuis kom met paniekaanvallen etcetera:)

Fijn om te lezen dat jullie ook veel succes momentjes hebben. En nogmaals erg goed idee om dit topic te starten voor wat meer positiviteit!

Wat een mooi topic Hilde! Goed idee :))

Mijn succesje:

Vasthouden aan mijn ontbijt ritueel en elke ochtend gezond eten.
Voor het slapengaan is het mij gelukt om een yoga nidra sessie te doen.

FIjn weekend iedereen
Kamillethee

Super goed @Herman! En dan dus ook goed gedaan vandaag weer!
Zo fijn als dat soort dingen weer wat beter kunnen, is zo goed voor je vertrouwen ook. Al blijft t aftasten in wat lukt.

Ik ben zo trots, want net voor t eerst sinds 8 weken of meer met alleen de hond (van de week een keer 27 totaal met mijn moeder) totaal 29 minuten gelopen met een pauze in t zonnetje bij 20 minuten. Volledig zonder klachten! Nu lekker op de bank genieten hiervan en rust nemen. 🔥

Ik merk dat t soms wel echt goed is om even die 20% minder doen dagen sowieso te doen, om daarna weer ietsje uit te kunnen bouwen.

Succes allemaal !

Mijn succesje vandaag was dat m’n duizeligheid eindelijk even wat minder was waardoor ik rustig durfde te douchen. Beetje onfris verhaal maar omdat ik alleen woon is douchen soms heel eng wanneer je je constant licht in je hoofd voelt. Dus dan stel ik het uit.

En een ander succesje was dat ik bij mijn visite vanmiddag na verloop van tijd heb aangegeven dat mijn emmertje vol zat en dat het tijd was voor hun om naar huis te gaan. Ik vind dat heel lastig omdat ik het a) heel gezellig vind als er bezoek is, dus vaak te lang door blijf kletsen. En b) ik bang ben dat het onvriendelijk overkomt, want natuurlijk volkomen onterecht is. Dus goed voor mezelf opgekomen!

Nu de rest van de dag lekker niksen.

@ Hilde en zittend douchen? Ik douche nog steeds zittend, omdat ik me in t begin heel naar voelde door de hoge hartslag en cortisol die weer begon te vuren. Nu merk ik hoge hartslag nog steeds en merk ik dat zittend douchen nog steeds fijner is. Ook in de nareactie heeft mijn lijf als ik staand douche meer moeite om ervan bij te komen.

Knap gedaan wel! Ook in grenzen aangeven bij de visite!

Mijn geluksmomentjes van vandaag (jawel meervoud 😉) zijn:

Begonnen met een boek lezen. Nu zou je zeggen is dat nou zo bijzonder. Nou eigenlijk wel. Heb al meer dan een half jaar niet gelezen en voor een boekenwurm is dat echt (te) lang. Vaker wel begonnen, maar moest bij bladzijde 3 al afhaken omdat ik niet meer wist wat ik op bladzijde 1 had gelezen 🤯Concentratie was 0. Maar vandaag dus begonnen en ook al een eind gekomen. Weet zelfs nog waarover het gaat 😉

Kast aan binnenkant schoongemaakt 😅 Ook dat al heel lang niet meer gedaan ☺️ Geen puf voor gehad. Geen idee hoe dat bij jullie is met het huishouden, maar bij mij is het niet prio 1. Doe natuurlijk wel de standaard dingen regelmatig, maar binnenkant kasten sloeg ik steeds over. Maar de kast blinkt weer.

En ik heb iets geks gedaan. Ik ben op blote voeten door de zee gaan lopen 🥶 Het water was zo koud dat ik op een gegeven moment m’n voeten niet meer voelde. Uiteindelijk kwam dat weer goed. Zelfs m’n hoofdpijn verdween erdoor. Om er helemaal in te duiken laat ik aan anderen over 😉 Wordt hier veel gedaan overigens.

Op naar morgen ☀️💪🏻.

Goed bezig allemaal weer hoor, toppers!

Hier toch in de middag genoten van het zonnetje en bakje thee in de tuin en kijkend naar de tweeling die lekker aan het spelen was.

En even in de jachthaven geweest, even kijken hoe de boot de winterslaap is doorgekomen. Ook in het zonnetje.

Al met al na een valse start en écht niet goed voelen toch een goede middag en daardoor dag gehad.

@ Laura, goede tip, zittend douchen. Thanks 👍🏻

Ik heb vanmorgen voor het eerst sinds ik vorig weekend weer een groter rondje gewandeld. Dat weekend had ik een hele nare ervaring tijdens het wandelen, een soort paniekaanval, op een punt ver van huis, waar ik erg van geschrokken was. Maar nu lukte het weer om zonder paniek wat verder van huis te wandelen.

Wat een mooie overwinningen allemaal ❤️
Door wat ik van jullie lees, ben ik meer bewust ook van “kleine” dingen die ik zelf best als successen mag rekenen. Vaak vind ik dingen bij mezelf niet heel bijzonder, terwijl ik dan op jullie om dezelfde dingen echt plaatsvervangend trots kan zijn. Dus waarom dan niet ook op mezelf 🤷🏻‍♀️.

Ik heb de laatste tijd door alle stress weer veel last van m’n hyperventilatie, met allerlei rotklachten als gevolg. Maar ik blijf naar buiten gaan om te wandelen en ik dans weer sinds een paar dagen. Niks bijzonders, gewoon lekker in m’n eentje in huis, maar voor mij is dansen gelijk aan durven: durven bewegen ondanks de duizeligheid en instabiliteit. Durven genieten ondanks de interne storm en alle emoties.

Dus vandaag ben ik trots omdat ik weer dans 🥰

Super goed@ Y! Lijkt me ook weer heerlijk om te kunnen dansen! Ik mis hier vaak de energie nog voor. Maar daar mag je echt trots op zijn. T zit m in de kleine overwinningen.

En @Burnie: het lijkt me ook vreselijk om zo weinig te kunnen lezen. Wel fijn dat t weer een beetje lukt! Ik heb gelukkig vanaf het begin wel kunnen lezen, al was t toen maar 5min. T is bij mij een van de eerste dingen die ik weer wat langer kon en nu 20-25min gaan. Echt heerlijk als mede boekenwurm.

Vandaag heb ik een iets mindere dag, maar dat mag de pret niet drukken. Ik heb goed geluisterd naar mn lijf vandaag en heel rustig aan gedaan. Vanmiddag een rondje gelopen met de hond en t is alsof ze t aanvoelen. We liepen op een slakken tempo (door het vele snuffelen), waardoor ik ook meer ging vertragen. Zo was t eigenlijk een heerlijk korter rondje in het zonnetje.

Hoi Y, Hilde, Laura,

Klinkt allemaal goed.

Wat fijn Hilde en Laura dat het wandelen goed ging, hoe rustig of kalm dan ook, dat is heerlijk juist int zonnetje.

En Y, top, het lijkt je weer iets beter te gaan, super. Lekker blijven dansen. En het fijn voor anderen vinden wat kleine succesjes betreft en dat bij jezelf niet zien, heel herkenbaar haha.

Maar vanaf nu moeten we het zien en delen mede dankzij het goede idee van Hilde haha ;).

Hier hetzelfde verhaal als gister, dus niet ontevreden. Beetje omgerommeld met de kids en buiten, naarmate de dag vordert gaat het altijd steeds beter.

@ Laura, het zijn echt de kleine dingen hè en we zien ze nu beter. Fijn dat je mede door je hond een rondje hebt kunnen lopen ☀️. Ik ben nu eindelijk het laatste boek van lucinda Riley aan het lezen en ben zo blij dat het weer lukt om in het verhaal te komen. Het is nog geen uur achter elkaar lezen, maar over de dag verspreid ongeveer een kwartier.

@ Y heerlijk toch ff swingend door je huis lopen. Ben dol op salsa dansen en die passen kun je heerlijk door het huis doen.

Vandaag ben ik samen met m’n zus een fietsroute gaan doen. Meestal klein rondje in mn buurt, maar vandaag dus een langere route (2 uurtjes) en een stop tussendoor om onszelf te trakteren op thee en taart. Heerlijk buiten gezeten in het zonnetje. Er ook echt van genoten en dat is lang geleden. Dus blij mee.

Fijne avond allemaal

Hoi Burnie,

Wat fijn om te horen dat het lezen wat beter gaat.

Ah super, wat goed van je en mooi dat je zo genoten hebt! Goed bezig, lekker van nagenieten. Top.

@allemaal

Wat fijn om jullie lichtpuntjes te lezen !

Mijn lichtpuntjes van vandaag,

Ik heb vanmorgen heerlijk uitgebreid gedoucht en mijn haren gewassen ( dit werd de laatste tijd steeds moeilijker, aangezien ik lang krullend haar heb, pff wat een moeite )

Vanmiddag heb ik met mijn gezin, ouders, broertje en onze partners spelletjes gedaan en samen lekker gegeten. Ik heb hier erg van genoten. Maar nu ben ik helemaal op, hoofdpijn en zo vermoeid.

Lekker nagenieten en naar bed.

Ik lees jullie graag !

Liefs,

Hier is vandaag eindelijk de duizeligheid een beetje gezakt, waardoor ik weer kon meedoen met Nederland in Beweging. Ik moet altijd zo lachen om mezelf tijdens de oefeningen want ik heb blijkbaar de coördinatie van een bord soep.

“Stap opzij, en sluit aan, terug, sluit aan, 1,2, nu combineren met stap naar voren, voor en sluit en terug en..”

“Ho!! Ho!! Stop! Wat? Hoe moeten m’n benen? Huh? Aansluiten? 1.. 1.. ehm ohja 2.. en nu naar voren..”

“En vergeet de armen niet.”

“Armen!?!? Ik krijg m’n benen nog niet eens goed!! Wacht!!”

“En dat doen we 8 keer, 7, 6, 5..”

“Waaaacht!! Ik moet nog beginnen met m’n armen!!” 😱🤣

Kortom, op een dag ga ik over m’n benen struikelen en m’n nek breken, maar het is vast hilarisch om te zien.

Hahaha Hilde, ik zie het voor me.

Jij kunt dit ;).

@Kaneel: intensief wel met spelletjes, maar wel enorm leuk! Lekker nagenieten!En ik snap dit douchen zo goed! Heerlijk dat dat gelukt is.

@Burnie: Oeh ik heb haar boeken niet gelezen nog, ben allerlei romans aan t lezen. Thrillers zijn mn favo maar dat trek ik nu niet haha. Ik lees nu Emoticon van Jessica Durlacher.

@Hilde: wat heerlijk die NL in beweging, ik heb net hardop zitten lachen. Zie je al gaan haha 😂. Wat lekker dat je daar iig de energie voor hebt en t lukte met de duizeligheid.

@Gert: hopelijk heb je vandaag weer een iets betere dag dan de afgelopen paar dagen.

Vannacht geslapen zonder slaapmedicatie (doe nu steeds 3 zonder) ondanks de intake afspraak bij de psycholoog vanmorgen waar ik wel wat zenuwen voor had. Redelijk oke geslapen, dus trots daar op.
Het gesprek viel me alles mee, duurde wel 1,5u, maar voelde me echt gehoord. Daarna lag ik er wel helemaal vanaf dus de rest van de dag lekker gechillt op de bank en kort rondje gewandeld.
Nu even breien in de zon.

Zet m op allemaal!

Liefs,

Hahaha wat komisch Hilde. En ik herken gelijk wat je verteld omdat ik zelf ook meedoe met Nederland in beweging. Maar ik zie jou nu voor me 🤣.

Top Laura dat je toch kunt slapen zonder medicatie, dat geeft je denk ik ook meer zelfvertrouwen dat je dit ook zonder kunt. En na het lange gesprek toch even lekker je hoofd geleegd met een wandeling.

En Gert ik hoop net als Laura dat je weer een wat betere dag hebt vandaag.

De ochtenden zijn bij mij nog steeds het lastigste deel van de dag. Maar heb in de ochtend toch een gezonde vegetarische soep gemaakt. Dus die staat alvast klaar voor vanavond. Nog wat boodschappen gedaan en een lange wandeling gemaakt in de middag. Oh ja en nog wat gelezen 😀. Morgen staat een middag sauna op het programma samen met een vriendin. Weer even alles lekker uitzweten en relaxen. En zo rommelen we maar door 😅

Fijne avond allemaal

Hoi Laura en Burnie,

Goed van je Laura dat het ook zonder goed is gelukt om te slapen.

Ik kan me voorstellen dat je het gesprek spannend vond, maar fijn dat je je gehoord voelt.

Goed gedaan, daarna niet te veel meer doen, laat het maar even bezinken.

Hoi Burnie,

Hier net zo in de ochtenden.

Wat goed van je, dat klinkt lekker, en dan ben je maar weer klaar.

Hier spaghetti, makkelijk op maandag omdat de oudste op tijd naar voetbal moet en de tweeling vind het ook lekker.

Lekker dagje zo te horen, goed bezig. En mooi vooruitzicht morgen, alvast veel plezier.

@Laura Burnie, helaas niet, ik zit weer even in een verkeerd hoofdstuk( letterlijk en figuurlijk, hoofd-stuk ;). Zit teveel in mn hoofd, veel korte paniek en angst stootjes de hele dag door. Niks aan zo momenteel, het verschilt zo elke keer, bah.

Maaaar wel even met de tweeling gewandeld in de zon, prima! Was lekker fris, maar daar kun je je op kleden. Ik kan helaas geen foto sturen maar als de tweeling spaghetti eet mag je daarna wel met een hogedrukspuit door de keuken, een lach momentje.

Fijne avond.

Lekker in de tuin bezig met mn handen in de grond.... Iedereen aan te raden

Al is het onkruid dr uithalen, even uit je hoofd.

Framboosje

Mooi om al jullie berichten te lezen!
Hier even een wat lastiger weekje. M'n man is een week op wintersport met vrienden en dat houdt in dat ik tot zaterdag alleen thuis ben. Hij gaat al jaren op wintersport en het was nooit een probleem, maar sinds de burnout ben ik 's nachts nooit meer alleen geweest, laat staan een hele week. Automatische gedachten als 'Wat als ik niet kan slapen? Wat als ik dan angstig word?" kwamen op. M'n man heeft een tijdje terug gevraagd of ik liever wilde dat hij thuis zou blijven, maar ik wil hem niet zijn vakantie niet onthouden. Ik gun hem zijn plezier en ontspanning, hij heeft het ook niet makkelijk gehad met mij het afgelopen jaar.
Ik merkte zaterdagavond dat de spanning toe nam, maar dit uitspreken hielp. Afgelopen nacht was de eerste nacht alleen. Zoals te verwachten was, werd ik wakker om half 4, tja dat zenuwstelsel staat nog strak afgesteld.. ik lag te draaien tot half 6 en had een druk hoofd, maar geen paniek en angst, ik kon accepteren dat het zo was en viel na een ademhalingsoefening uiteindelijk weer in slaap. Een paar maanden geleden was dit ondenkbaar geweest, maar nu haal ik er vertrouwen uit voor de rest van de week. :)

Hoi KB, das toch hartstikke fijn dat je nu zonder angst en paniek toch weer in slaap kan vallen, das toch een stapje de goede richting op.

Hoi Gert, ja dat hoofd hè pffff. Wat zullen we blij zijn als dat voorbij is. Ik kan het missen als kiespijn iig. En die ochtenden, zo niet fijn. Cortisol zeggen ze, nou als er iemand is die te weinig heeft, dan mogen ze het bij mij gratis komen afhalen 😉.
En?? Zat de spaghetti tegen het plafond 😂? Heerlijk toch hoe die kleintjes spaghetti eten. Lekker van genieten. Maar zet hem op Gert 💪🏻, het komt goed met jou. Wie weet heb je weer mooie en goede dagen. Die wens ik je toe.

Hoi Burnie,

Nou inderdaad, pff.

Ik ook, ik hang de vlag uit als het zover is. Ja dat zeggen ze he, hahah inderdaad ik heb ook zat.

Haha bijna wel, in het haar, vloer, stoel, prachtig. Ja dat maakt m'n dag weer een beetje goed, oranje toet erbij haha.

Dankjewel, dat hoop ik en gaan we vanuit. Veel plezier in de sauna fijne dag.

Vanmiddag lekker met de hond getraind op het veldje achter mijn huis.

Sinds mijn BO heb ik constant het gevoel dat ik mijn hem tekort doe. Vroeger wandelde we vele km’s, ging hij iedere dag mee naar werk en trainde we thuis en op de hondenschool.

Daar komt nu weinig van omdat ik m’n beetje energie vooral stop in overleven. Maar vandaag dus wat extra energie en het doet me dan enorm goed om hem te zien genieten. Want oh wat vindt hij het leuk om samen bezig te zijn 🐶🩷

Wat fijn Hilde en natuurlijk ook voor je hond fijn. En weer meer energie, dat klinkt goed. En wie weet wordt dit nog meer 🤞🏻

Heel fijn Hilde. Wat zal je hond enthousiast zijn geweest lekker buiten met dit weer.

Geniet ervan!

Ah Hilde wat leuk en wat herken ik dit! Wij gingen om t weekend wel op pad om een leuke wandelplek ergens te bezoeken en dat gaat nu gewoon niet nog. En ik loop veel korter dan normaal. Nu ga ik wel eens op de fiets met hem, op slakken tempo fietsen om toch iets meer meters te maken en conditie te helpen. Ik vind t ook lastig en heb ook vaak t gevoel dat ik hem tekort doe.
T is heerlijk om samen bezig te zijn en weer wat te oefenen🐕

@Burnie: hoe was de sauna?
@Gert: en jouw dag?

Ik heb vannacht wederom geslapen zonder slaapmedicatie en nog goed ook. Trots op. Vanmiddag een telefonische afspraak met de bedrijfsarts gehad, was een beetje veel na gisteren de psycholoog en de vermoeidheid daarvan vandaag. Maar heb t weer gedaan en gesprek was prima. Rest van de middag heel weinig gedaan, om bij te komen van deze 2 afspraken.

Liefs

Hoi Laura, jij gelukkig weer alle gesprekken achter de rug. Ik vind dit soort gesprekken ook altijd inspannend. Je moet goed opletten en goede antwoorden geven, kost ontzettend veel energie iig. Maar wel goed om te horen dat je zo goed kunt slapen zonder medicatie. Ik zou willen dat ik dat ook kon. Ik slaap wel met een beetje hulp van ad, maar word toch wel 1 a 2 keer wakker in de nacht. Maar gelukkig slaap ik wel weer redelijk snel weer.

Sauna was lekker voor paar uurtjes. Is een niet zo grote sauna bij mij in de buurt en heel rustig. En dat vind ik voor nu fijn. Ben met een vriendin gegaan en dan veel kletsen hè 😀 Ondanks dat ik dat gezellig vind in m’n normale doen put het me nu beetje uit. Maar ik heb het ervoor over. En wie weet slaap ik er straks heerlijk op 🤞🏻

Voor straks welterusten

Hoi Laura,

Fijn dat je alles weer achter de rug hebt, kan inderdaad erg inspannend zijn. Ik had het laatst ook en dat was te merken.

Wat fijn dat het slapen goed gaat, dat heb je maar weer in the pocket, geeft vertrouwen.

Ik snap dat je verder niet zoveel gedaan hebt, prima toch.

Mijn dagje was ok, vanochtend bij de fysio gesport (heel lichtjes, prima).

En ik heb begin middag voor het eerst een behandeling van de kinesioloog gehad, heel bijzonder. Kan er nog niets over zeggen, maar sta er niet negatief tegenover.

Ik ben, merk ik, momenteel weer erg zoekende, misschien wel teveel, naar oplossingen omdat ik er zo van baal dat het niet goed gaat en baal van die onrust in mn hoofd.

We gaan het beleven, welterusten allemaal en Burnie jij kan vast lekker slapen na zo'n dagje.

Stil staan is ook vooruitgaan Gert :-)
Acceptatie is lastig maar het is oke, je klachten mogen er zijn, blijf gefocust op rust en ontspannende dingen/afleiding, ze zullen verdwijnen
You got this!

Thanks Anoniem.

Je hebt gelijk, weer even terug naar het nu ;).

Dankjewel .

@ Gert, helaas niet heel goed geslapen. De spanning weer in mn schouder geschoten en daardoor weer nek/schouder vast pffff 🙄 Gekmakend toch. Dus vandaag weer even mn vergrootglas erbij halen om mn geluksmomentje te vinden. Wie weet kom ik er nog eentje tegen.

Maar wel fijn dat je eea gestart bent zoals wat sporten bij fysio en kinesioloog. Laatste geen ervaring mee. Maar hou ons op de hoogte wat het iig voor jou doet. Zelf vorige week gestart met psychosomatische fysiotherapie. Ook 1 keer geweest en is meer om met trucjes te leren je aandacht af te leiden van pijn.

Vandaag voor mij een rustig dagje met misschien even een wandeling. Zit nu al met m’n verwarmde pittenzak om mn schouders in de hoop dat de pijn wat minder wordt.

En we zijn hier allemaal goed bezig om zo goed en zo kwaad als het kan om te gaan met onze misère en dat is op z’n minst bewonderenswaardig. 💪🏻💪🏻

Wens jullie allemaal een fijne ontspannen dag toe.

Goedemorgen Burnie,

Nah wat vervelend zeg. Ja snap dat het heel frustrerend is, zeker. Probeer het jezelf zo comfortabel mogelijk te maken.

Ja ik ben benieuwd wat het me brengt, buiten m'n normale wandelingetjes om. En ook de kinesioloog, benieuwd.

Wat jij zegt, ik denk dat dit een zelfde soort effect heeft als psychosomatische fysio, maar ik hou jullie op de hoogte wat het doet. Kost tijd en aantal behandelingen.

Goedzo, laat het er maar zijn, je veranderd er niets aan nu. Nou zeker, elke dag weer een verassing hoe het gaat, gaan we de strijd weer aan.

Jij ook, het zonnetje schijnt iig.

@Burnie; wat heerlijk dat de sauna een paar uur gelukt is. Ik heb laatst een prive spa gehuurd met mijn man samen, en ondanks dat ik er maar een paar uur geweest ben en steeds kort in sauna of jacuzzi, reageer ik heel heftig op temperatuur. Dus lag er helemaal af en weer slechte nachten. Hopelijk kom je de dag vandaag goed door, nog even nagenieten van gisteren want die heb je maar mooi in de pocket!

En wat betreft slapen; ik ben gedurende de nacht ook vanaf 4u steeds wel wakker en soms lig ik ook nog wel een uur wakker of een paar keer een 20/30minuten, ondanks de ad, maar dit is voor mij al zoveel beter dan wat t was. Ik kan nu ook gewoon in bed blijven liggen, want ik val uiteindelijk wel weer in slaap.

@Gert; lastig dat je weer zo zoekende bent en in snap dit heel goed. Anoniem had al een mooi bericht aan je geschreven. Nu is waar je invloed hebt, gedachten gaan over verleden en toekomst. Ik gebruik zelf visualisatie oefening om mijn pieker momenten aan te pakken. Hierbij visualiseer ik t vaakst dat ik zelf het strand ben en een schone branding voor een rustig hoofd staat. Ik visualiseer elk onderwerp waarover ik pieker en plaats die in zee. Als ik alle onderwerpen gehad heb, laat ik ze wegspoelen, de zee in. Daarna focus ik op het geluid van de zee en mijn ademhaling en meestal lukt dit zo. Of meditatie oefeningen om alleen te zijn.
Maar hierin helpt de AD me ook heel erg. Rustiger hoofd en meer mezelf.

Ik wens jullie een hele fijne ontspannen dag

Liefs

goed idee! ik slaap tegenwoordig op de middag, daar geniet ik echt van, en levert me zoveel meer energie op.
Deze week spreek ik met een vriendin af, voor t eerst, dat vind ik leuk! ook een beetje spannend.
Zo meteen mijn eerste massage, waar ik echt naar uit kijk. Eerst lukte dat niet omdat ik mensen die aan me zaten heel naar vond.

Heerlijk zo’n massage Monique, geniet ervan en het gaat je goeddoen. Na zo’n eerste keer wil je vast vaker. Het is echt heel ontspannend. Ik ga vrijdag weer een ontspanningsmassage doen en kijk er nu al naar uit. Heb het nu ook nodig om weer te ontspannen. Soms doe ik ook voetreflexmassage, maar daar moet je van houden, niet iedereen vindt aan voeten zitten fijn. En ook doe ik manuele lymfedrainage massage, vind ik ook fijn. Keuze is weer reuze 😉

Ook jij bedankt voor je berichtje Laura, goede tips,.thanks

Poeh, vanmorgen stond plots een monteur van het energie netwerk voor m’n deur. Of hij even in de meterkast mocht kijken. Hier hadden we inderdaad weken geleden een brief over gehad maar zonder specifieke datum, dus ik was totaal niet voorbereid!
Hartslag omhoog, piepende oren, duizelig, zweten… het hele circus hakte er in 1x in. Maar de beste man zei een paar minuten nodig te hebben dus ik heb hem binnen gelaten. Mezelf afzijdig gehouden. Zo kort mogelijk geantwoord op zijn vragen. En hem toen op een vriendelijke manier zo snel mogelijk de deur uit gewerkt (monteurs kunnen vaak gezellig babbelen maar daar had ik nu geen energie voor).
Daarna direct een berichtje naar werk gestuurd dat mijn thuiswerken vandaag later werd of helemaal niet zou gebeuren, en toen op de bank geploft met een dekentje.

Dat was onverwachts een avontuur maar ik heb het overleefd, en had na een half uurtje liggen weer energie om te werken en later een rondje te wandelen. Daar ben ik dus trots op! Maar ik ben ook wel een beetje geschrokken hoe heftig mijn lichaam reageerde op deze onverwachte maar korte situatie.

hoi hilde, apart he hoe dat werkt. Goed opgelost toch!
Ik was gisteren na ochtendje werk op weg naar huis, naar mijn bed. Maar ik bleek de sleutel te zijn vergeten. Na rondje bellen niemand vroeg thuis. Mijn moeder gebeld, die woont dichtbij met sleutel, ook niet thuis. En toen begon ik te huilen, trillen, helemaal van de kaart. Ik wilde naar bed, was moe, einde energie dus. Te laat in bed, lang geslapen maar de hele avond van slag. Kwam niets meer uit. Gelukkig stond er niks gepland.

Ooh Monique ik kan me dat zo voorstellen! Plots schakelen, nadenken, en regelen kost zoveel energie die je op dat moment niet hebt. Dan slaat je lichaam op tilt en stort in. Echt heel naar voor je. Hopelijk vandaag tijd om bij te komen.

Hoi hilde, ja vandaag weer rust. avond training gegeven, en gevoetbald. Dat geeft me energie en kost me wat. Maar dat heb ik er voor over. Zo lekker slapen.
Ik schrik ook steeds van mezelf net als jij schreef. Dan herken ik mezelf niet.
toch leren we er ook weer van. jij ook sterkte.

@Hilde: Poe, kan me voorstellen dat dit even flink schakelen was! Wel echt goed opgevangen en goed grenzen aangegeven op werk! Helemaal mooi als t uiteindelijk wel lukt om te werken dan ook nog. Mag je trots op zijn dat t gelukt is zo te schakelen.

En heerlijk @Monique die massage! Ik heb er op 4 april een staan.

Gisteren goed geluisterd naar mn lijf en wat meer rust gepakt. Vind ik soms lastig, maar ik laad er wel van op. Net als van mn siëstas. Vind die ook heerlijk.
Ik zit inmiddels op nacht 6 zonder slaapmedicatie dus heel blij mee!

We gaan zien wat vandaag weer brengt

Wat mooi om jullie positieve verhalen te lezen. Dat helpt mij ook om te zoeken naar positieve momenten op de dag.

Na 2 hele zware weken door de opbouw van ad kon ik de afgelopen dagen weer een beetje rommelen in de tuin. Wel nog met veel moeite en spanning in mijn lichaam, maar ik denk dat dat bij de opbouw hoort.

Nu een mindere nacht en dag omdat ik misschien toch iets teveel heb gedaan. Maar het was fijn om even van de bank af te kunnen! Zonder afleiding nemen mijn gedachten veel de overhand. Merk dat relativeren heel moeilijk is en ik mij veel zorgen maak over de toekomst. Hoe het moet straks met de slaapmedicatie afbouwen etc. Hopelijk helpt de ad mij daar straks bij. Ik zit nu op dag 17 in de opbouw.

Hebben ze vast oplossingen voor, om slaapmedicatie heeel rustig af te bouwen, via apotheek bijv :-)

Hallo allemaal,

Meestal zijn de lichtpuntjes bij mij moeilijk te vinden, maar vandaag heb ik er zowaar 2 !?

Ik ben vanochtend even naar het werk geweest ( een hele onderneming ) opstaan, ontbijten, tandenpoetsen, 40 minuten heen met de auto, koffie drinken met collega's en weer 40 minuten terug. Het heeft me veel gekost en verder doe ik vandaag niks, maar wat fijn dat ik even ben geweest. Ik heb gelukkig hele lieve collega's die geen negatief woord hebben gezegd dus dat is alleen maar fijn.

Verder heb ik vandaag de bevestiging gehad dat ik over 2 weken mijn intake gesprek ga hebben bij de psycholoog, spannend maar wel ook heel fijn.

Ik kijk erg uit naar jullie lichtpuntjes en ik lees jullie snel !

Liefs,

Licbtpuntje escitalopram Anti depressiva slaat aan voel me herboren!

Ik zit inmiddels ook al 5 jaar in een burnout dus je bent niet de enigste.... het gaat met mij steeds iets beter.. om vervolgens weer een terugval te krijgen het is verschrikkelijk. inmiddels wel weer aan het opbouwen met ad.. hiermee was ik inmiddels al 3 maanden mee gestopt... maar ging weer helemaal mis zelf met paniekaanvallen. die ik nooit eerder had gehad . ik voelde me toch een stuk beter met ad dus nu weer opbouwen en weer bijwerkingen wat een ellende... maar hoop dat het uiteindelijk wel goed komt.... ook met jouw. heel veel sterkte

@Anoniem: het komt echt goed met afbouwen van de slaapmedicatie! Nu eerst lekker focussen op AD zn werk laten doen en langzaam weer beter slapen. Slaap is nu gewoon heel belangrijk. Ik ben zelf begonnen met wat afbouwen van slaapmedicatie en dit gaat beter naarmate ik de AD langer (nu 6+ weken) gebruik en mn klachten beter worden.

@Kaneel: Wat knap dat t gelukt is om even naar werk te gaan! Super goed! Lekker rusten daarna en genieten dat dit gelukt is! Intake angst snap ik, had ik ook, afgelopen maandag voor t eerst geweest. T is mij heel erg meegevallen en viel een soort last van mn schouders omdat ik er zo uitgebreid met een professional over kon praten.

Vandaag heerlijk een stukje samen met mn moeder langs de plas hier gelopen en genoten van het weer op een bankje. De hond heeft lekker kunnen uitrazen bij het hondenstrandje daar. Was echt genieten even met een kopje thee dat we meegenomen hadden in thermoskan. Trots dat dit lukte vandaag en dat ik me goed aan mijn grenzen gehouden heb.

Ben benieuwd naar de andern!

Liefs

@ Kaneel, wat goed dat je een datum hebt, en wat toevallig want ik heb vandaag ook eindelijk een datum voor intake gesprek gehad. Eindelijk, na 8 maanden wachten! 🥳

🥳 super Hilde en Kaneel en hopelijk komt er een behandelplan uit. Ik heb het pas gehad en de uitslag daarna. Ik krijg 9 keer cognitieve therapie. Maar wat een wachttijden zijn het toch.

@Hilde,
Wat een toeval ! En fijn dat je nu ook een datum hebt ! Wel spannend dat het nu toch echt gaat gebeuren he ?

@Burnie,
De wachttijden zijn mij heel eerlijk gezegd meegevallen, maar ik heb echt heel veel geluk gehad. Nadat ik minder ben gaan werken is mijn burnout zich heel snel gaan evalueren met Depressieve klachten, de POH van mijn huisarts was daar erg van geschrokken en heeft contact opgenomen met de psychologenpraktijk waar hij mij naar heeft doorverwezen. Nu word ik met voorrang toegelaten en heb ik uiteindelijk niet enorm lang hoeven wachten.

Dus voor iedereen, ga vooral op je strepen staan. Doe het niet beter voor dan het is en wees open en eerlijk naar je behandelaren over hoe het gaat. Mij heeft het een hele tijd op de wachtlijst gescheeld!

Liefs,

Ik ben erg benieuwd wat er voor advies gaat komen. Ik heb vroeger n.a.v. een diagnose autisme een aantal jaar bij een psycholoog gelopen, cognitieve gedragstherapie etc, en daarna nog een aantal jaar een coach gehad.
Vandaag nadrukte de POH nog eens dat er ècht een verschil is tussen een ‘gewone’ burn-out en een autistische burn-out. Vandaar nu weer een psycholoog die gespecialiseerd is in mensen met autisme. Het is allemaal teveel theorie om mezelf hierover te gaan inlezen dus nieuwsgierig naar wat de psycholoog gaat zeggen.

Indien men lang in de wacht moet staan voor therapie kan ook vaak een bedrijfsarts iets betekenen voor voorrang verlenen, of is online ggz therapie ook een optie als tussenoplossing

Hoi allemaal,

Ik heb even niet de focus en energie om hele lange verhalen te typen.

Maar ik lees mee, en fijn dat er duidelijkheid en plaats is bij de psycholoog hilde en kaneel. Cognitieve gedragstherapie gaat jou vast helpen burnie!

En Laura dat klinkt als een fijn dagje / gevoel even rondje om met je moeder en hond. Welke ad gebruik jij ook alweer, ik overweeg toch te gaan beginnen.

Hier niet ok, maar gister lekker in de zon gezeten !

En kaneel wat goed van jou, even naar je werk, topper.

Jeetje Gert, je zit er echt even doorheen hè, zo niet fijn. Misschien is een ondersteuning van ad niet zo’n gek idee. De vicieuze cirkel doorbreken waar je blijkbaar nu inzit. Begrijp ook je weerstand ertegen hoor, maar denk dat iedereen op dit forum niet staat te juichen om te beginnen. Misschien dit op z’n minst met je huisarts bespreken. Hoop echt heel erg dat je hier weer uitkomt. Ik lees ook gewoon een andere Gert.

Ik hoop ook dat ik wat van die training opsteek. Alhoewel ik dit bij de psycholoog van m’n werk al deels gehad heb hoor. Maar ik ga er weer positief in en we zien het wel.

Wens ik jou toch voor vandaag wat geluksmomentjes toe en niet teveel piekeren hè Gert.

Ondertussen zit ik nu het monster burn out te vervloeken hè. Niet dat dit helpt hoor. Maar baal gewoon wat het met mensen doet, wat het nu met jou doet. En uiteraard ook wat het met mezelf doet ☺️

@Gert: ik sluit me aan bij Burnie, t heeft voor mij echt de cirkel doorbroken. Ik zat heel diep en dat is echt t diepste punt gebleven. T voelde alsof ik dmv de AD kon zeggen dat ik weer wat regie over mn lijf kreeg. Tuurlijk zijn die eerste weken met bijwerkingen nog wel even pittig, maar als je bijwerkingen krijgt is de kans dat t wat voor je doet ook groot. Ik had veel angst om eraan te beginnen, paniekaanval bijna op dag1, maar t is me echt meegevallen. Misschien omdat ik al zo diep zat.
Ik wilde er ook niet aan, maar de huisarts zei ook, je hoeft t niet allemaal alleen te doen. Je mag de hulp accepteren.
Afbouwen etc. Zien we dan wel weer, maar eerst die burnout maar uit komen.

Ik heb citalopram 20mg, vanaf begin op 20.
T helpt me 100% in relativeren, overzien van zaken, emotie regulatie, minder angst en piekeren, beter slapen, minder spanning in mn lijf. En daardoor ben ik gewoon langzaam op de goede weg.

Praat erover met je huisarts, bij mij plande hij een half uur voor me en al mn vragen. Dat was ontzettend fijn.

Heel veel sterkte lieve Gert

Ik heb ook geen Ad. Tis een lastige keuze. Ik heb voor saffraan gekozen Gert. Miss helpt dit je. Grt L

Hopelijk heb je ook voor jezelf inzichtelijk Gert wat bijdraagt aan meer of minder klachten. Want ook als je AD overweegt dien je nog steeds iets met dit inzicht te doen ernaast. Mocht je alleen spanning ervaren dan kunnen pammetjes ook verlichting tijdelijk soms geven. AD lost zelf niet je BO op, (naar mij mening omdat de klachten die je hebt het sein zijn van overbelasting), maar het kan verlichting geven voor sommigen zodat je misschien net dat steuntje in de rug ervaart, doordat je bijvoorbeeld makkelijker in slaap valt, zoals sommigen ervaren.
Proberen kan altijd, ik hoop dat het jou wat brengt indien je er voor kiest
Ik heb het zelf ook een half jaar geprobeerd, citalopram maximaal 10 Mg. En afbouwen deed ik in vorm van druppels. Opbouwen had ik bij naderinzien ook beter met druppels kunnen doen.
Luister goed naar je lichaam wat het met je doet, het is fijn te lezen dat er mensen zijn die er baat bij hebben

En nog een mooie quote: tough times do not last, tough people do

@Laura, sinds ik ben gestart met de opbouw van de AD heb ik al een aantal keren jouw reacties en verhalen er bij gepakt om steun uit te halen. Ik vind er heel veel herkenning in en dat geeft hoop! Zelf heb ik ook veel moeite met de keuze gehad te starten en mijn klachten komen heel erg overeen met de jouwe. De angsten die ik nu steeds voel zijn een stuk dragelijk omdat ik weet dat het bij jou uiteindelijk ook positief heeft uitgepakt. Dankjewel!! 🙏🏻

Stoppen met AD viel mij enorm mee. Na het drie jaar geslikt te hebben heb ik er gewoon een half jaar voor uitgetrokken om rustig af te bouwen. Ik had verwacht ziek te worden omdat ik bij opbouw ooit ook ziek werd, maar bij afbouw weinig klachten gehad. Gewoon rustig aan en dan is het prima te doen.

Hoi Burnie,

Nou inderdaad, het is écht even hommeles. Ja wellicht kan me dat helpen om het zetje te krijgen wat ik nodig heb.

Ik twijfel al een tijdje, maar ik kom toch steeds mezelf weer tegen om wat voor reden dan ook, dus ik ben ook gewoon zoekende. Klopt, ik voel me ook echt niet ok.

Ja ik ga het zeker bespreken. Ja ik hoop het ook voor jou, maar daar gaan we vanuit toch, wat je zegt, positief bekijken.

Dankjewel, ik heb genoten van het weer in ieder geval. Ik hoop dat jij ook wat geluksmomentjes hebt gehad. Nou inderdaad, wat een nare nare gast is die burnout toch he ;).

@Anoniem: wat fijn dat ik je wat steun/hoop kan geven op die manier! Ik hoop dat t voor jou net zo goed werkt als voor mij! T is natuurlijk een hulpmiddel, maar t helpt me echt om in een soort positieve flow te blijven (negatieve momenten zijn veel minder en korter) en daarmee momentum te pakken om stapjes te maken. Zo kan ik beter aan de zaken werken die in eerste instantie gezorgd hebben dat ik bo geraakt ben.

En @Hilde: wat goed om te horen dat je zo rustig afgebouwd hebt toen. Is ook mijn plan ooit. Alles op zn tijd en maak me er niet druk om. Over slaapmedicatie zeiden ze ook dat t lastig kon zijn toen ik t iedere dag gebruikte en is me ook zelf gelukt. Dus heb vertrouwen.

Verder vandaag nog wat moe van de rest van de week en kan niet zo goed tegen de warmte nu, dus wat meer hoofdpijn en last nek.
Met petje lopen was fijn en zo veel mogelijk schaduw ging prima.
Verder is t gelukt om alweer 7 nachten zonder slaapmedicatie te doen, ondanks dat mn man gisteren avond even weg ging. Ik vind dat altijd lastig met in slaap komen. Lig dan soort te waken. Maar, t ging goed en heb een redelijke nacht gemaakt.
Verder voor t eerst weer wat langer gebeld met iemand, dit keer kleine 40 minuten zonder klachten. Daarna eventjes suizend hoofd, maar trok snel weg met rust nemen.

Hoop op goede momenten ook voor jullie vandaag.

Liefs

Hoi Laura,

Ook jij bedankt voor je lieve bericht.

Zeker, ik ga er over in gesprek, denk dat wat het voor jou heeft gedaan op dat moment, ik dat ook nodig heb op dit moment.

En waarom ook niet inderdaad, het is er niet voor niets. Nou dat is bij mij ook wat me het meeste tegenhoudt, de angst natuurlijk weer ;).

Klopt, eerst maar opbouwen, afbouwen zie je dan wel weer, is ook zo hoor.

Nogmaals dank, fijn. Het komt vast allemaal weer op z'n pootjes terecht, duurt alleen even;).

Jij ook zet m.op.

Hoi Anoniem,

Thanks voor je reactie en je mooie quote, heel toepasselijk en waar.

Hoi Hilde,

Het gaat mij niet om het afbouwen, het gaat mij om het wel of niet beginnen met ad aangezien ik me erg slecht voel.

Groetjes Gert

Hoi lieve Gert, en alle anderen natuurlijk ook

Ik ga vandaag mijn 9e dag in met de AD.
Mijn advies, praat ook met je huisarts over het feit dat je het eng vind om te gaan starten. Ik was ontzettend bang voor de bijwerkingen en eventueel meer angsten etc. Mijn huisarts heeft me praktische tips gegeven om daadwerkelijk te starten, zo neem ik nu in het begin maar 5 mg in, en neem ik mijn tabletten in de avond in plaats van de ochtend in. Dit doe ik omdat ik zo snachts de hoogste spiegel heb, overdag heb ik dan misschien minder profijt van de medicatie, maar zo heb ik snachts de eventuele bijwerkingen en dus minder "last" van de bijwerkingen omdat ik in principe slaap. Het is ook niet heel lastig om vervolgens van de avond weer terug naar de dag te switchen. Wat uiteindelijk wel de bedoeling gaat zijn natuurlijk.

Bespreek het met je huisarts, en heel veel sterkte gewenst !

Ik lees jullie graag !

Liefs,

Graag gedaan Gert!

@ Gert, ik hoop zo dat het je gaat helpen. En ik zeg altijd, vind je het toch uiteindelijk niks, dan stop je gewoon. Het is jouw lijf. Dat heeft mij geholpen om ad voor het slapengaan te gaan gebruiken. Ik ken de klachten angsten en paniekaanvallen niet, maar lijkt me heel eng. Ik ben ook niet depressief en dat lijkt me ook heel moeilijk. Je zou bijna zeggen wat heb jij dan wel 😉 Nou toch een burn-out, met veel fysieke klachten en m’n hoofd en m’n hart zijn regelmatig van het padje af 🙄.

Maar Gert ben toch even blij wat van je te horen hoor, ik wilde al bijna een Gert alert eruit sturen in Friesland.

Hoop dat je er samen met je huisarts uitkomt wat voor jou misschien gaat helpen en nog meer hoop ik dat je je beter gaat voelen, dat verdien je gewoon.

Hou ons af en toe op de hoogte. Wie weet helpt dit anderen ook weer wanneer zij voor dezelfde moeilijke keuze staan.

Sterkte met je beslissing en ik denk aan je.

Hoi Burnie,

Ik hoop het ook, ik heb dinsdag een gesprek er over trouwens, had ik nog niet eens gezegd ;).

Zo is het ook, als je het niet probeert weet je het ook niet. Wel fijn dat het jou op die manier heeft geholpen.

Nou wees blij, ik hoop dat het je bespaard blijft hoor, maar daar hoef je niet over in te zitten topper. Dat is ook erg genoeg, iedereen heeft z'n eigen klachten.

Ja ik ook, laten we van het positieve uitgaan! Doe ik zeker, ik blijf op de radar, ga nu lekker slapen.

Tot snel, welterusten

Hoi Kaneel topper,

Ik hoop ook voor jou dat het je geeft wat je nu nodig hebt.

Nou dat is het bij mij dus ook, terwijl ik het nog nooit heb gebruikt ;).

Super bedankt voor je bericht en je tips, lief.

Dankjewel en tot snel.

Hoe is het met jullie? Hopelijk een beetje genieten van het zonnetje.

Ik heb vanochtend een beetje in de tuin gerommeld, wat voorjaarsbloemen geplant. Ziet er meteen weer vrolijk uit!
Na de lunch heb ik even gewandeld in een stukje bos hier in de buurt. Verschillende vlinders en twee grote overstekende herten gezien, heel mooi gezicht was dat! Die had ik niet gezien als ik thuis op de bank was gebleven. Ik woon in landelijk gebied, dus de geur van boeren die hun land aan het bemesten waren kreeg ik er gratis bij 😅
Straks komt m'n man terug van zijn wintersport, ook weer heel fijn.

Klinkt als een lekker dagje KB, de natuur is prachtig nu. Ik had vanmorgen een vlinder die op de vensterbank in het zonnetje kwam opwarmen. Mooi om zo van dichtbij te zien.

Ik ben vandaag ook een stukje gaan wandelen met als uitdaging om hetzelfde rondje te lopen waar ik twee weken geleden halverwege een enorme paniekaanval kreeg. Ik heb het niet helemaal gered, ben eerder terug gegaan omdat het niet goed voelde. Maar ik ben trots dat ik het geprobeerd heb en terug gegaan ben toen het niet goed voelde. De balans tussen mezelf pushen maar ook naar mezelf luisteren. Niet direct opgeven als het een beetje ongemakkelijk voelt, maar ook niet eigenwijs door blijven gaan omdat mijn verstand vindt dat ik dit moet kunnen.

Lekker bezig KB en Hilde. En Hilde het komt goed. Misschien volgende keer paar stappen verder, wie weet. En niks moet hè. Ik heb vandaag m’n wandeling in tweeën gesplitst. Ik had het gevoel langere wandeling lukt vandaag niet, maar 2 korte kan ik proberen. En zo bij elkaar toch stuk gelopen. En KB, hier in de duinen stonk het ook. Gek hè. En ook naar mest.

Verder ben ik in etappes mn spullen aan het pakken voor weekje vakantie aanstaande maandag. Lijstje gemaakt omdat ik heel erg vergeetachtig ben door BO. Nu ook wat andere spullen mee omdat de dagindeling wat anders zal worden dan normaal tijdens een vakantie. Dus puzzelboekjes mee, leesboek, een of andere vage puzzel, klein, maar met rare stukjes. Dus of dat lukt 🤔. En verder zie ik het wel. Probeer er zo relaxed mogelijk mee om te gaan. Maar ga daar wel eekhoorntjes zien en kijk, die kom ik hier niet tegen. De doppinda’s al gekocht.

Fijne avond allemaal

Klinkt echt heerlijk @KB! T is echt fantastisch buiten. Je ziet t per dag groener worden. De vogeltjes vliegen hier af en aan in de tuin. Heb twee vogelvoederhuisjes, voer in een border voor de grond vogels en een waterschaal en vind dit zo genieten om te zien. En prachtig die herten! Die zie ik hier niet!

@Hilde: super goed gedaan! Op juiste moment gestopt, goed blijven voelen en toch geprobeerd is heel goed! Wat Burnie al zegt; volgende keer wellicht paar stappen verder.

@Burnie: heerlijk vooruitzicht, spannend ook maar wordt vast lekker. En super goed van 2 opgedeelde wandelingen, ook je lijf goed gevoeld!

Hier wederom 25 minuten gelopen.Had mogelijk wel langer gekund want qua klachten ging t prima, maar ik merk last van de warmte dus wil mezelf niet teveel pushen.
Goed gereageerd en ga zo nog een stukje wandelen, temperatuur is nu wat beter en zon is weg.
En eigenlijk gewoon een hele lekkere rustige dag hier! Breien lukt steeds wat vaker en langer dus heel lekker.
Verder goed op tijd gaan rusten steeds dus voel me nu eind van de middag eigenlijk nog best prima.

Ik hou het meest van het lenteweer van afgelopen dagen. Heerlijk om dan buiten te zijn, graadje of 18-20, veel meer hoeft van mij niet. En idd, de natuur komt ook weer tot leven!

@Hilde: goede stap gezet hoor. Je bent het niet gaan vermijden en hebt goed je grenzen bewaakt. Daar kun je weer mee verder!

@Burnie: helemaal prima, 2 kortere wandelingen. Zo kom je toch aan je beweging. Fijn ook om rustig je spullen te kunnen pakken voor komende week. En dat vergeetachtige herken ik wel ja. Hoort erbij he..

@Laura: klinkt voor jou ook al een fijn dagje. Goed dat je zo je energie tot het einde van de middag kon behouden, top!

Hoi KB,

Dat klinkt als een fijn dagje, heerlijk he dat weer, en wat je zegt dit had je niet als je thuis was gebleven ;).

Burnie goed bezig, lekker genoten en toch naar jezelf geluisterd. Wat fijn, het is zover, even dr uit. Ik wens jou heel veel plezier topper komt goed.

Laura wat fijn dat het lekker liep gister, letterlijk en figuurlijk;). 25 min is ook prima toch, goed van jou topper. Jij bent maar druk aan het breien, deden mij oma en moeder ook altijd, heb de sokken nog in de kast, ergens haha.

Ik had gister weer een iets betere dag, met de oudste dochter al 7.45 onderweg naar voetbal, heerlijk weertje. Dus op tijd terug, en verder lekker gerommeld thuis.

Zet m op allemaal, fijne dag vandaag

Ah wat fijn Gert dat t gisteren weer iets beter ging! Hopelijk zet dat door vandaag!

Ik brei me een ongeluk ja haha, heb dat sinds kort geleerd en vind t echt t lekkerste om te doen nu. Je hoeft niet teveel na te denken, toch creatief bezig en met je handen bezig. T helpt mij heel erg om te ontspannen en mn gedachten rustig te krijgen. Ben nu bezig met een sjaal. Binnenkort als ik me weer wat beter voel ga ik ook een naaimachine halen en mn moeder gaat daar dan veel over leren aan me. Toch wel heel handig om zoveel handwerk te kunnen doen en heel leuk.

Hebben jullie ook last van die warmte van de afgelopen dagen? Ik ga heel slecht op de volle zon en de warmte merk ik. Net als douchen, bad en sauna. Al sinds begin van mn bo. Alsnog genieten van dit weer hoor, alleen even wat meer in de schaduw.

Fijne dag vandaag, zet m op toppers

@ Gert, blij dat je weer uit je “slechte hoofdstuk” bent, gelukkig. Lekker genieten van deze dag. Ik had gisteren al door dat het wat beter met je ging. Inmiddels ken ik een beetje je manier van schrijven. Maar blij voor je en ik hoop dat er heel veel goede dagen volgen.

Zelf zit ik helaas ook al een paar dagen niet lekker in mn vel. Maar wetende dat er weer een betere tijd aankomt, is het elke keer toch zwaar hoor pffff. En morgen dus een weekje weg. Wie weet zit dat me toch een beetje in de weg, geen idee. Laten we hopen dat de afleiding me goed gaat doen 🙏🏻

We gaan er het beste van maken 💪🏻

Jij en iedereen op dit forum een fijne dag toegewenst ☀️

Hoi Burnie topper,

Bedankt voor je berichtje.

Nou ik ben inderdaad blij dat het weer iets beter gaat, die hebben we maar weer. Vandaag weer zien wat de dag brengt.

Oh wat vervelend voor je, ik / we weten allemaal hoe naar dat is. Maar je went er niet aan he.

Dat zou zomaar eens kunnen, dat je dat toch bezig houdt, zou bij mij zo kunnen hoor dat zoiets triggert.

Terwijl het iets leuks is,.raar he die spanning.

Even er uit is nooit verkeerd, dus ga daar maar vanuit, komt goed. Heel veel plezier he en probeer er van te genieten.

Fijne dag

@ Laura, wat die warmte betreft, ja! Duizend keer ja! Het lijkt of temperatuur prikkels heftiger binnen te komen. Sneller koud maar ook sneller warm. Beide worden mij snel teveel.

Maar mijn complete BO instort moment was ook op een van de warmste dagen van het jaar (vorig jaar augustus). In huis was het toen ‘s avonds nog bijna 30 graden en ik kreeg voor mijn gevoel geen zuurstof meer. Volledig in paniek. En buiten was het windstil en drukkend warm. Nergens verkoeling te vinden. De weken erna bleef het warm buiten en dat triggered mij iedere keer enorm. Het gevoel dat er nergens frisse lucht was.
Toen kwamen gelukkig de koude maanden en dat ging beter. Maar ik merk dat ik nu bij warmte weer zenuwachtig word.

Vanmorgen in de koelte lekker een rondje met de hond door de wijk gewandeld. Heerlijk rustig, bijna niemand op straat. Daar hou ik van!

Hoi Laura,

Ja daar ben ik ook blij om, even weer wat meer zonneschijn en lucht, letterlijk en figuurlijk ;).

Haha nou leuk toch, vroeger deden ze niets anders en je ziet het nu vaker weer terug komen.

M'n moeder maakt nog wel eens iets, leuk. Nou dan ben je voor de winter voorbereid, zou dr nog een muts bij doen haha ;).

Heel goed, als wij iets kapot hebben, zelf of van de kids, dan gaat het eerst langs schoonmoeder, die is ook handig met naaimachine, ideaal. En ik snap dat dit soort dingen je wat afleiding geven.

Het zonnetje maakt me wel positiever, maar dat hele warme ben ik inderdaad ook niet zo van. Normaal al niet echt, maar nu reageer ik er ook heftiger op.

Fijne dag vandaag.

Hallo lieve allemaal,

@Burnie,
Hopelijk ga je wat ontspanning vinden de komende week, even uit je routine kan soms ook positief werken.

@Laura,
Fijn he, even met je handen bezig zijn, ik ben zelf niet zo creatief dus ik houd het maar bij puzzelen ;)

@Gert,
Fijn om te lezen dat je gister een fijne dag hebt gehad, hopelijk heb je ook vandaag weer een klein beetje kunnen genieten!

Na weer een paar slechte dagen, en ook vooral nachten vandaag weer iets positiefs.
Ik ben vandaag naar een verjaardag geweest, zomaar een uurtje, en gelijk aangekomen op de tijd dat het zou starten. De drukte voor zijn. Ik ben doodop, maar heel blij dat ik toch even ben geweest !
Wel jammer dat ik er afgelopen nacht de hele nacht van heb wakker gelegen, wikken, wegen, wel gaan, niet gaan, tranen en verdriet.

Voor morgen gelukkig niks op de planning, ik merk dat mijn hoofd anders begint te voelen door de antidepressiva, niet persee positief, want ik sta nu 's avonds ineens "aan". Bijzonder hoe dat werkt.

Het slapen gaat bovendien nog steeds erg slecht, maar ook overdag rusten lukt niet goed meer. Heel frustrerend, want slaap is zo belangrijk in herstel.. :(

Ik lees jullie graag,

Veel liefs,

Hi allemaal,

Die temperatuur hebben dus meer mensen last van. "Fijn" om wat herkenning hierin te vinden bij jullie. Maar t is wat je zegt Gert, dit weer maakt je wel positiever. Ik vind al die vogels in mn tuin echt heerlijk. Zo gezellig ook.

Puzzelen is ook heerlijk @Kaneel! Creatief genoeg toch haha

Hier ietsje minder na gisteren toch iets teveel fysiek gedaan te hebben denk ik. Had gisteren avond al last van hele vermoeide bovenbenen.
Dus rondje vanmiddag ingekort.
Afgewogen of ik wel of niet naar de winkel zou gaan voor paar boodschappen, maar ik had steeds meer redenen om t niet te doen als ik goed voelde. Morgen weer een dag.
Dit is een van de dingen die ik lastig vind om mezelf in uit te dagen omdat t snel teveel is. Ik ga al sinds januari niet naar winkels, enkel even de apotheek en huisarts. Wilde dit dus voor t eerst weer proberen, maar toch mn lijf goed gevoeld want einde middag erg moe.
Dus trots dat ik goed in contact ben gebleven met mn lijf hierin en niet doorgezet hebt omdat ik t wilde.

Verder vanavond voor t eerst in een ruime maand weer eens gekookt, weliswaar verplicht ant mn man is even een dagje uit. Iets simpels gemaakt en ging prima. Kan ook weer in t boekje met succesjes van vandaag.

@ kaneel probeer toch je rust te pakken tussendoor of ontspannende activiteiten te doen ondanks dat het niet goed meer lukt. Je moet voorkomen dat je in de fight flight terecht komt. Ik hoop dat je er iets aan hebt. Ik wil altijd graag mensen helpen dus vandaar deze reactie

Ik wou dat het altijd Max 25 graden was…. De lente en herfst zijn zooooo fijn!!!!
Daarna krijg ik het zwaar in de zomer met hittegolven…. 2019 was het zelfs 42 graden. Ben toen bijna onwel geworden… maar heel snel gevlucht naar een hotel met airco.
Nu heb ik een mobiele airco, het red mij, maar het ding maakt zo’n herrie helaas. Het kiezen of delen :-)

En ik heb eindelijk 8,5 uur geslapen zonder onderbreking, maar wel te laat gaan slapen, veel te lang muziek aan het luisteren… pfff ben hardleers….

Nog een tip voor de hersenen: veel eiwitten eten, en visolie nemen of vette vis eten 2/3 per week. Action heeft goedkope capsules

En fijn @ Laura dat je goed samenwerkt met je lichaam en ernaar luistert

X fijn weekend lieve mensen

Hi,

Kleine tip, de visolie van de action bevat niet de omega die je wilt. Kunt ze beter bestellen via esn!

Groetjes

Wat is er niet goed aan? Ik slik het al 5 jaar :-)

Gr rodha

Van de action is omega-3 epa/dha

Kan jij mij vertellen wat er niet goed aan is? :-)
Gr
Rodha

Hoi Hilde, hoe gaat het met jou? Tijdje niks meer gehoord van jou.

Meditatie

Hoi, hier heb ik ook ervaring mee. Eind 2020 begon mijn burnout ( ook een zware) en had hierbij last van hartkloppingen, slecht tot niet kunnen slapen, inwendige trillingen ( alsof er draadjes in me aan t dwarrelen zijn), brain zaps. Trllingen zijn minder geworden, alleen toevallig nu weer een terugval met weer af en toe last van trillingen.

Hi Sarah,

Het trillen doen dieren automatisch om de energie van stress en trauma's die in de spieren opgeslagen waren, los te laten.
Het is dus 'n wijze, gezonde reactie van het lichaam die we niet moeten bestrijden.
Wij denken teveel en vertrouwen te weinig.
Weerstand tegen bepaalde pijnen en fysieke sensaties creëert alleen meer spanning. De neiging om van b.v. pijn weg te lopen maakt dat het lichaam zich sterker laat voelen. Het moet gevoeld en gehoord worden. Naar de pijn toe gaan, zonder (ver)oordelen, zonder de behoefte om "er vanaf te komen" maar om je er mee te verbinden, kan je op weg helpen.

Marcel

Herkenbaar! Ik heb een burnout en precies dat soort inwendige trilllingen in m'n borststreek. Bij mij ook specifiek als ik rust neem: meestal 's nachts als ik slaap/probeer te slapen. Heb dat ongeveer een half jaar lang elke nacht gehad, maar het afgelopen jaar alleen soms en dan meestal alleen de eerste helft van de nacht. Kortom, het wordt heel langzaam beter. Maar na anderhalf jaar is m'n burnout nog steeds heftig: heel fijn dan ook om hier zoveel herkenning te lezen van mensen die dat ook hebben.... sterkte allemaal!

Ik heb precies dezelfde + nog onhandigheid als ik iets snel wil doen, en ik kan niet concentreren

Hypno therapie heeft mij ook echt goed geholpen
Wel 250 per sessie maar wou dat ik dat eerder had gedaan

Wat fijn dit verhaal !! Precies de face waar ik inzit...als ik dit zo lees..heel verhelderend en opluchting om te lezen.
Net terug van een paar dagen met een camper!! Heerlijk !!! Zo fijn in de natuur.
Ik voelde mij geweldig rustig..thuis spullen opruimen enz... het paniek gevoel was gelijk terug..bang..zo'n naar gevoel.
Weer zo'n terug naar AF...gevoel.
Heel slecht geslapen..ontzettend pijnlijke benen en armen..vond het zo erg..na die paar super fijne dagen..
Maar ik begrijp jou verhaal..
Dankje
Liefs

Wauw, dat stukje ‘concluderend’ als uitleg van het boek… slaat in als een bom. Deze wijsheid mag wat mij betreft op een tegeltje. 😉 ik ga het ook steeds nalezen, als duwtje in de rug dat ik op de goede weg zit.

Momenteel hier 9 maanden onderweg en dankzij een fijn vangnet en goede coach volop in het re-integratie proces. Ik werk weer 80% van de uren in aangepast werk. Ben ergens mega blij dat dit weer mogelijk is, maar voel me soms ook zo overspoeld door het ‘’moeten’ en door alle prikkels die ik op een dag te verduren krijg. Dan komt toch de angst en soms onzekerheid weer bij me omhoog; kan ik dit wel aan? Vergezeld door lichamelijke klachten zoals duizelingen, helikopteren boven mezelf, tintelingen in vingers, motoriek en zicht dat vermindert, hoofdpijn, concentratie zakt ineens weg en (soms) paniek.. Vaak pak ik dan juist de controle weer over allerlei dingen en ga ik nog verder over mijn grens. Wellicht herkenbaar voor velen. Gelukkig heb ik dat patroon door en kan ik er dan wat mee, maar als ik er middenin zit is dát juist zo lastig..

Ergens heb ik de zekerheid dat t weer goed gaat komen, maar man, wat zijn zulke momenten weer pittig! Zo lastig om alles dan los te laten (zeker met een jonge gezin), voor jezelf te kiezen en taken dan niet te doen zodat ik kan herstellen. Dit steeds te moeten uitbalanceren kost me bakken met energie, terwijl je tijd apart zet om uit te rusten….

Zucht… en tegelijkertijd; we komen er wel! Met een berg aan liefde en geduld voor onszelf!

Aan een ieder die hier ook doorheen gaat; je doet zo enorm je best, je werkt zo hard om je weer beter te voelen en om gedrag te veranderen! Je bent niet alleen en het komt echt weer goed! 💗 houd vol, houd vast!

Wat een fijne tip want het is echt zo herkenbaar. Ik voel dat ik lichamelijk wat vooruit gaat, maar dat ik weer heel veel spanning en onrust ervaar, over grensen bewaken en aangeven bij vrienden die denken dat het gewoon weer goed gaat, wat ik al wel en niet aankan (het uitbalanceren kost inderdaad zoveel energie). En dan heb ik weer spanning over de spanning, dat gedeelte zit me nu bijna meer in de weg dan de burn-out klachten zelf. Ik ga het ook opschrijven en steeds even nalezen.

Hey, dit komt omdat je de 'rest en pace' methode toepast, en dus dingen onderdrukt. Je hebt dan niet je emoties en trauma's doorgewerkt en iedere keer als er een trigger is komt dat gevoel weer opzetten, door onderdrukking uit dit zich in paniek en angstaanvallen die vervolgens kort kunnen duren en weer weg gaan. Mijn advies is: Zoek hulp, een transformatiecoach, iets dat met trauma's werkt, schrijfoefeningen, schematherapie, IFS (familie opstellingen), ga echt de diepte in. Een 2e burnout is niet nodig en kán niet gebeuren als jij de diepe kern aanpakt: Waarom voel ik mij niet goed genoeg, waarom heb ik geen zelfliefde? Volgens Gabor Maté is dit altijd: Kindtrauma's. En een trauma is wat anders dan wij jij denkt dat een trauma is. Ga maar opzoeken wat Gabor erover zegt. Succes!

Hoi Taco,

Ik waardeer je advies, dat meen ik oprecht. Maar je hebt helemaal geen inzicht in wat voor therapie vormen ik inmiddels allemaal heb gehad. Veel dingen die inderdaad binnen de categorie vallen die jij aangeeft. En ik heb mijn hele leven met angstklachten te maken gehad. Het doorvoelen van de angst is voor mij júist precies het verwerken van die trauma's. Het feit dat dat omhoog komt is juist een indicatie dat ik niet meer onderdruk en dat ik met een duurzaam herstel bezig ben.

Ik vind je reactie ietwat betweterig overkomen onder mijn oorspronkelijke verhaal. Realiseer je ook dat door te zeggen dat mensen nog weer een hele andere weg in moet slaan of dat de aanwezigheid van klachten per definitie betekent dat iemand nog allerlei therapieen in moet duiken ook weer enorme onzekerheid kan aanwakkeren bij sommige mensen hier. Mensen die het al moeilijk genoeg vinden om vertrouwen te houden in het proces.

Ik zie dat je het allemaal goed bedoelt, maar misschien zou je toch iets empathischer kunnen kijken naar het verhaal van anderen. Goed dat het voor jou allemaal werkt op deze manier! Zo heeft iedereen weer zijn eigen proces. Ik heb het herstel van mijn eerste burn-out heel erg anders aangepakt, toch zijn er altijd overeenkomsten te vinden in de klachten.

"Dit komt omdat." zou je eventueel misschien kunnen verwoorden als "als ik je verhaal zo lees dan zou het eventueel ook kunnen dat." Uiteindelijk zijn we allemaal wel ervaringsdeskundigen hier, geen specialisten.

Aan Nora, M en L. Ik ben erg blij dat ik jullie hier ook mee heb kunnen geruststellen! Ik heb de quote uit het boek op een briefje geschreven en kom er regelmatig bij terug als ik me even wat minder voel. Het geeft me altijd weer een fijne positieve boost.

Ik wens jullie allen een voorspoedig herstel.

❤️

Mooie uitleg.

In een online training die ik gevolgd heb werd het vergelijk met drijfzand gemaakt. Hoe harder je vecht, des te meer wordt je er ingezogen.

Ook gaven ze daar aan dat herstel tot jaren kan duren. Niet om je bang te .Aken, maar het gaat met pieken en dalen. In de goede periodes probeer je dingen te veranderen. Het accepteren van angst of situaties, het proberen te veranderen hoe je met zaken omgaat.
Als je vol in een overspoeling zit, doe dan wat jij nodig hebt. Op die momenten ben je jezelf niet en kan je ook niets echt leren. Probeer dan later op die situatie terug te kijken.

Zo voel ik het ook wel wat daar uitgelegd wordt. Maar man wat kunnen die overspoelingen je naar beneden zuigeb

"In een online training die ik gevolgd heb werd het vergelijk met drijfzand gemaakt. Hoe harder je vecht, des te meer wordt je er ingezogen."

Dat is erg mooi omschreven! Bij mijn eerste burnout heb ik de boel flink onderdrukt en ging de angst uiteindelijk ook wel weg, maar natuurlijk nooit helemaal. Dat blijf je dan toch met je meedragen en dan krijg je later alsnog de deksel op de neus. Ik ben na die burnout gaan vermijden, niet voluit gaan leven omdat ik toch bang bleef dat die angst weer zou opduiken.

Mijn proces gaat nu heel erg over die drijfzand vergelijking. Voelen, maar vooral alles er gewoon laten zijn. Zeker in de fase waarin je lichaam de signalen geeft dat je fysiek gezien wel weer een hoop meer kan. Heel belangrijk om niet in de angstspiraal weg te zakken (zoals M. ook mooi zegt; die spanning voor de spanning). Een thema dat ik vaak tegenkom is: zorgen dat je maatjes gaat worden met je angst. De angst is eigenlijk alleen maar daar om jou te beschermen. Maar je bent zelf niet die angst, de meeste van die angstige gedachten zijn helemaal niet relevant of realistisch.

Door nu de angst te bedanken, maar ook te zien als een veiligheidssysteem waar ik zelf geen invloed op heb creeer ik ook meer afstand tussen mijzelf en de angst, en is het makkelijker om het er gewoon te laten zijn. Het voelt vreselijk als het er is (dat weten we allemaal), maar het gaat altijd wel weer weg.

Maar wat heel belangrijk is voor velen van ons is het besef dat het heel gebruikelijk is dat angstgedachten eventjes veel luider worden naarmate je er beter om mee leert gaan. Het hele angstsysteem is ingericht op jou veilig houden, en wanneer het merkt dat het zijn grip verliest zal het eventjes extra hard gaan werken om je weer terug die schijnveiligheid in te trekken. Zeker als je maanden, soms zelfs jaren een overprikkeld zenuwstelsel hebt gehad.

Daar moeten we allemaal doorheen bij het herstel. Zoals Barry McDonagh mooi omschrijft in zijn boek.

En nog een toevoeging op mijn opmerking hierboven.

Het is ook normaal en menselijk om af en toe een beetje angstig te zijn. Een mens kan niet helemaal geheeld zijn, dat bestaat niet . De verwachting dat je helemaal angstvrij een burnout uit komt en nooit meer depressieve gevoelens gaat hebben is onrealistisch. De reactie van Taco doet me daar een klein beetje aan denken. Het idee dat elke aanwezigheid van angst betekent dat je nog niet diep genoeg bent gegaan kan volgens mij ook gevaarlijk zijn. Op die wijze kun je jezelf gegijzeld houden in een onrealistisch verwachtingspatroon van het herstel. Elk mens draagt trauma’s, angsten en onverwerkte emotie met zich mee. Het kan heel behulpzaam zijn (en helend) om daar af en toe eens flink de bezem doorheen te halen, maar het is denk ik ook zaak om dat niet te gaan zien als een nieuw ‘project’ en een volgende hoge eis die je aan jezelf stelt. De meeste mensen die een burnout terecht komen hebben al de neiging tot perfectionisme. Oppassen dat je die eigenschap niet ook gaat toepassen op je herstel.

Aan Taco: ik wil niet zeggen dat dat bij jou het geval is! Ik lees je reacties hier wel vaker en volgens mij ben je hartstikke goed en mooi bezig, fijn ook om te zien dat er veel vooruitgang in zit want ik heb je eerdere reacties ook weleens gelezen. Waardeer het ook heel erg dat je anderen graag helpt dus ik hoop dat je mijn berichten niet verkeerd opvat. Bovenstaande voorbeeld zie ik vaker terugkomen in mijn omgeving, dat wil niet zeggen dat dat bij jou van toepassing is.

Wat een fijne tip want het is echt zo herkenbaar. Ik voel dat ik lichamelijk wat vooruit gaat, maar dat ik weer heel veel spanning en onrust ervaar, over grensen bewaken en aangeven bij vrienden die denken dat het gewoon weer goed gaat, wat ik al wel en niet aankan (het uitbalanceren kost inderdaad zoveel energie). En dan heb ik weer spanning over de spanning, dat gedeelte zit me nu bijna meer in de weg dan de burn-out klachten zelf. Ik ga het ook opschrijven en steeds even nalezen.

Ik heb geen burn out gehad, maar wel angst/paniek/stressaanvallen.
Ik heb het idee dat de oorzaak allemaal een beetje dezelfde is. We gaan niet op de juiste manier om met stress/angst.

In die training is een van de dingen die uitgediept worden je bewuste en je onbewuste brein. Het bewuste schijnt maar 7 % te zijn. Veel minder dan wat altijd gedacht werd.

Je onbewuste brein is dus voor het grootste deel verantwoordelijk voor je gevoel en reacties. En dat onbewuste brein is ontstaan/opgebouwd (en verandert nog steeds, dat is het positieve) door alles wat je in je leven hebt meegemaakt.
Ik zie dat bij mij heel sterk bij dingen als (en nu verzin ik wat) die ene keer bij de supermarkt bij de groentenafdeling had ik een paniekaanval. Dus een tijd later ga ik weer naar de supermarkt en bij de groentenafdeling begint het weer te kriebelen en ja hoor, daar ga ik weer.
Verstandelijk weet ik dat het nergens op slaat (7%) en toch komt het binnen.(93%)

Hey Y, sorry ik kwam wellicht wat intens over. Ik ben wel enorm empathisch met mensen die dit hebben, ik weet hoe verschrikkelijk dit is. Ik zie het echter ook om mij heen, dat mensen vaak om bepaalde dingen heendraaien en zich liever met coping bezig houden. Ik heb bij mijzelf gemerkt hoe intens veel verschil dat diepe bezemwerk heeft. Ik ben het wel met je eens dat je niet tot in den treuren dat hoeft te doen, maar je kan wel zo ver gaan als je zelf wilt. Of een therapie werkt hangt er natuurlijk vanaf wat voor therapeut je hebt en of het geschikt is voor jouw probleem, dat kan ik niet inschatten natuurlijk. Ik denk wel dat het voor iedereen in een burnout enorm kan helpen om dat diepere werk te doen. Hopelijk is dit een iets zachtere reactie en komt dit beter over :)

Geen zorgen Taco, ik snap dat het vanuit een goed hart is geschreven.

Voor mij betekent het diepe bezemwerk dat ik de angstklachten niet weg moet stoppen en weer laat sluimeren zodra de stress wat is gezakt, maar juist die klachten op een andere wijze benader. Het punt dat ik hierboven wil maken (ook onderstreept door mijn therapeut die gespecialiseerd is in lichaamswerk) en wat ik terug las in dat boek is dat angstgedachten vaak weer een kleine piek bereiken voordat je echt gaat herstellen. Dit is verwarrend en soms ook extra beangstigend en ik vond de woorden van Barry McDonagh erg geruststellend. Hoop dat ik anderen hier die door een vergelijkbaar proces heen gaan ook daarmee kan helpen.

Net als dat je emoties moet doorvoelen voordat je ze los kan laten, moet je angsten ook voelen en laten opborrelen voordat je ze los kan laten. Het is in beide gevallen zaak dat het niet meer weggestopt wordt, en in beide gevallen kun je spreken van "it gets worse before it gets better." En daar kan jij denk ik goed over mee praten mbt lichaamswerk :)

Zo herkenbaar Y wat jij allemaal schrijft en bedankt daarvoor en heb Barry MC donagh nu opgezocht op internet 👍

Bedankt Y, daar heb ik op die manier nog geen ervaring mee, maar fijn dat het jou zoveel brengt :) Ik heb gemerkt dat mijn angst vanzelf afzakt zodra ik echt tot de kern van de emotie kwam en mijzelf co-reguleerde. Dan was de angst de volgende dag gewoon weg eigenlijk. Maar het komt vaak nog wel omhoog, dus ik zal die techniek eens gaan bekijken.

Ik reageer wel laat maar ben nieuw hier.
Ik plaatste hier net een lang verhaal over mijn ellende nu ik thuis zit met deze ellendige ziekte. Belt mijn baas op of ik langs kan komen voor een evaluatiegesprek omtrent ander werk.
Zijn ze nou *** helemaal bezopen geworden? Die bedrijven profiteren o.a. lekker van de participatiewet. Het word allemaal steeds zotter in deze tijd.
Ik voorspel dat het aantal burnouts de pan uit gaat reizen! Mensen maar uitbuiten voor een flutuitkering. En die aandeelhouders maar lachen. Sterkte Kiwi.

Hey Jorit ,

Ik heb ook gewerkt in hoge segment horeca ,
Ik zit nu in maand 6 ,
Ik ben nu net een beetje bezig met sport ik kan nog niet te veel , ik herken de twijfel wel
Alleen ben je zowel keuken als bediening vrij sportief aan het werk je beweegt veel en staat een lange tijd op je benen . Ik heb nog regel matig slechte dagen .
Ik kies er voor nog te wachten, je zou 2 uur een dag kunnen proberen maar ik denk dat dat lastig is in de horeca en dat je snel gepusht word langere dagen te maken

Succes!

Hoi jorit,

Ik ben zelf ook herstellende van een zware burnout en als ik je een tip mag meegeven.. doe vooral wat goed voelt! Als jij het gevoel hebt dit aan te kunnen moet je het vooral een poging geven. Maar als je denkt dat jet te vroeg is, accepteer dit dan en focus je vooral lekker op je herstel. Ik kies er persoonlijk voor om het werk nog even te laten voor wat het is, wanneer ik vind dat het kan ga ik zeker een uurtje proberen te werken maar voorlopig zit dat er nog niet in.

Groetjes,

Susanne

Neem je tijd ...

Hey hallo,

Jouw verhaal komt me bekend voor. Ik heb vorig jaar een burn-out gehad, ik ben dan veranderd van werk (van rusthuis naar thuiszorg) desondanks dat ik mijn werk in het rusthuis heel graag deed heb ik deze beslissing genomen omdat ik het niet meer aankon... de omgang met de mensen hypocriete collega s en noem maar op...

Maar dan kwam ik in de thuiszorg en wat blijkt nu, ik haal totaal geen voldoening uit deze job. Hoe hard ik ook mijn best probeerde te doen ik voelde aan alles dat het weer op niets zou uitdraaien!!

Mijn symptomen waren dezelfde als bij mijn burn out overprikkebaar ,paniekaanvallen,last in mijn benen, bijna niet meer kunne stappen, kortademigheid, pijn in mijn borst hartkloppingen ...

Alleen wist ik wel dat het niet kwam door hard te werken maar van me steendoodbte vervelen en voor de zoveelste keer nog maar eens met de stofzuiger rond te gaan om toch maar iets te doen te hebben.

Mijn nieuwe collega's vinden echt van zichzelf dat ze bergen werk verzetten en dat is goed voor hun.. maar voor mij is dit geen werk en ik heb altijd het gevoel dat ik mijn tijd verdoe terwijl thuis alles blijft liggen en als ik thuiskom er gewoon de energie niet meer voor heb om mijn eigen huishouden te doen.

Ik heb 2 schatten van kinderen en een heel erg lieve man die me probeert te begrijpen ik wil terug de vrouw en de mama zijn die ik was .. mijn steentje ook op financieel kunnen bijdragen.. een werk vinden waar ik met plezier vroeg voor opsta, laat ga slapen maakt niet uit! Maar me niet meer schuldig hoeven te voelen dat ik thuis ben ...

Hier sinds 31 december 2019 in een burn-out, vandaag na lange tijd dat het goed ging een erge terugval. Ben er ook nog lang niet helaas.....

Sterkte ermee!
Als je ziek wordt leer je je echte vrienden kennen.
Heb het jammergenoeg zelf ook ervaren.

Klinkt niet als een oprecht persoon , als je eerst vol oordelen zit en dan vrienden mee word, het licht niet aan jou maar aan die persoon , waait met de wind mee wat er op haar pad komt , en zieke mensen zijn niet altijd leuk om mee om te gaan dat doe je niet expres dat is nu zo .
Ik ben ook wat vrienden kwijt geraakt en met sommige closer mee geworden .
Als je weer de ouwe bent denk je er luchtiger over . Maar op slechte dagen zijn insta en Facebook niet altijd handig, als je zo een dag heb kijk je een dagje niet dat mij uiteindelijk wel
Succes

Hoi
Ik heb mijn fb verwijderd zit nu ook in een burn-out. Ik adviseer jou om dat ook te doen. Vind het heel misselijk dat mensen zo kunnen zijn. Ik wens jou het allerbeste je komt hier sterker uit. En misschien kan een ayurverdisch arts je helpen. Ik heb er baat bij. Succes iedereen

Ik heb gelukkig geen face book. Kan al die prikkels niet aan en loop het risico mijn 'kluizenaarsleven' te vergelijken met die van hen waarmee het zo goed lijkt te gaan.

Herkenbaar en je weet nu wie je echte vrienden zijn zit nu ook in een fikse dip ook bij de Haptotherapie daar veel praten en behandelingen en zit nu heel weinig op de fb geen zin in al die verhalen te lezen en maar leuk hebben sterkte

💞

Wat fijn Lois! Vroeg me af, welke hulp krijg je mbt zenuwstelsel regulatie?

Hoi Loïs,

Wat goed om te lezen! Dank voor je bericht. Altijd hoopgevend zo'n positief geluid. Ik denk nu wel: shit ben ik al genoeg in contact met mezelf. En moet ik nu weer een hele nieuwe podcast gaan luisteren. Haha. Ik ga het maar proberen. Ben benieuwd!
Succes!

@sophie, Ooh herkenbaar! Ga niet te veel van jezelf moeten de hele tijd. Bedenk ik ben nu ook 2 jaar verder. Ik was eerst ook wanhopig bezig met hoe kom ik hier vanaf, dit werkt averechts. Heb soms ook periodes bewust niets gedaan op het gebied van het herstel en dat is juist ook goed! Die podcast kan ook volgende maand bijvoorbeeld. Ik vond dat ook beetje lastig aan mijn bericht want wil niet dat je gaat denken dat je opeens vanalles moet. Heb vertrouwen in je proces, dingen komen vanzelf, je kunt het ondersteunen maar is ook niet erg als je dit even niet doet.
In die podcast kwam bijv ook naar voren ga weer wat meer gewoon leven en niet bezig zijn met je klachten. Dit heeft mij geholpen want ik zat er helemaal in vast.

@Ax. Iemand die mij al heel lang kent en veel kennis heeft van het zenuwstelsel. Diegene heeft de opleiding voor vitaliteitscoaching gedaan en weet ook veel van emotieregulatie bijvoorbeeld. In begin kreeg ik oefeningen mbt ademhalen en mezelf leren gerust stellen en nu gaat het meer over leven naar je waarden en dus echt loskoppelen van 'hoe dingen horen'.
Ik heb daarnaast er ook veel aan omdat ze me er van verzekerde dat het goed komt. Ik had dit zo erg nodig omdat ik zo ver heen was. Heel fijn dat iemand je ziet en er echt voor je is. Nu zie ik het zelf allemaal weer helderder en is mn brein en zenuwstelsel echt uit de gevaar modus, zo veel meer rust ervaart ik nu.
Ik gun dit jullie ook allemaal!

Hoi Lois,
Dank voor je berichtje nog. Wauuww klinkt echt goed hoe je nu bezig bent en hoe je er uit aan het komen bent. Wat heerlijk dat je los kan komen van 'hoe dingen horen'! Gewoon leven ipv de hele tijd met je klachten bezig klinkt erg goed.
En dank nog voor de verheldering. Ik vind het gewoon ook allemaal heel interessant dus ik ga het binnenkort luisteren. Dankje!

Hoi Lois,
Dank voor je berichtje nog. Wauuww klinkt echt goed hoe je nu bezig bent en hoe je er uit aan het komen bent. Wat heerlijk dat je los kan komen van 'hoe dingen horen'! Gewoon leven ipv de hele tijd met je klachten bezig klinkt erg goed.
En dank nog voor de verheldering. Ik vind het gewoon ook allemaal heel interessant dus ik ga het binnenkort luisteren. Dankje!

Heeeel fijn om dit te horen! Dankje voor het delen en geniet weer van wat je allemaal weer kunt.

Hoi lois, had jij ook last van brainfog/ overprikkeling? Ben zelf ook ruim 2 jaar onderweg en veel dingen gaan zoals jij ook noemt al beter maar die brainfog blijft hardnekkig vaak aanwezig waardoor ik nog zo beperkt ben

Bedankt hiervoor ❤️

Bedankt voor het delen! Altijd fijn om eens in de zoveel tijd een succesverhaal te lezen, dat geeft weer een beetje moed. Ik ga de podcast binnenkort eens luisteren, ben wel benieuwd.

Ja tuurlijk, ook na 2 jaar kan het beter gaan! Ik ben al heel blij met wat er nu weer lukt.
Mbt de podcast, denk wel dat het belangrijk is dat je slaap grotendeels weer op orde is en er bijvoorbeeld geen paniekaanvallen meer zijn. Ik merkte dat ik veel met mn klachten bezig bleef en daardoor veel in stand hield. Zoals bijvoorbeeld op vakantie gaan, mijn eerste gedachte was dat ik dat niet aan kan. Toch gegaan en het ging uiteindelijk veel beter dan verwacht. Wel bewust wat aanpassingen, geen drukke plekken, rust momentjes. Maar ook dat kan een hele leuke vakantie zijn.

@semma, Ja heb ik zeker ook gehad. Brainfog en ook overprikkeling. Ik kon zelfs niet slapen als ik in de avond tv had gekeken. Dit lukt nu wel weer. Ik kon zelfs een gesprekje van 10 minuten niet aan. Op mn dieptepunt ging het echt heel slecht. Ik heb extreem veel gerust in donkere kamer.
Deze klachten zijn nu helemaal weg. Ik merk nu alleen als ik te lang iets doe, dat ik een beetje hoofdpijn krijg. Ik ben er ook nog niet, maar de heftigheid is weg en het is weer helder in mn hoofd.

Ja tuurlijk, ook na 2 jaar kan het beter gaan! Ik ben al heel blij met wat er nu weer lukt.
Mbt de podcast, denk wel dat het belangrijk is dat je slaap grotendeels weer op orde is en er bijvoorbeeld geen paniekaanvallen meer zijn. Ik merkte dat ik veel met mn klachten bezig bleef en daardoor veel in stand hield. Zoals bijvoorbeeld op vakantie gaan, mijn eerste gedachte was dat ik dat niet aan kan. Toch gegaan en het ging uiteindelijk veel beter dan verwacht. Wel bewust wat aanpassingen, geen drukke plekken, rust momentjes. Maar ook dat kan een hele leuke vakantie zijn.

@semma, Ja heb ik zeker ook gehad. Brainfog en ook overprikkeling. Ik kon zelfs niet slapen als ik in de avond tv had gekeken. Dit lukt nu wel weer. Ik kon zelfs een gesprekje van 10 minuten niet aan. Op mn dieptepunt ging het echt heel slecht. Ik heb extreem veel gerust in donkere kamer.
Deze klachten zijn nu helemaal weg. Ik merk nu alleen als ik te lang iets doe, dat ik een beetje hoofdpijn krijg. Ik ben er ook nog niet, maar de heftigheid is weg en het is weer helder in mn hoofd.

Ja tuurlijk, ook na 2 jaar kan het beter gaan! Ik ben al heel blij met wat er nu weer lukt.
Mbt de podcast, denk wel dat het belangrijk is dat je slaap grotendeels weer op orde is en er bijvoorbeeld geen paniekaanvallen meer zijn. Ik merkte dat ik veel met mn klachten bezig bleef en daardoor veel in stand hield. Zoals bijvoorbeeld op vakantie gaan, mijn eerste gedachte was dat ik dat niet aan kan. Toch gegaan en het ging uiteindelijk veel beter dan verwacht. Wel bewust wat aanpassingen, geen drukke plekken, rust momentjes. Maar ook dat kan een hele leuke vakantie zijn.

@semma, Ja heb ik zeker ook gehad. Brainfog en ook overprikkeling. Ik kon zelfs niet slapen als ik in de avond tv had gekeken. Dit lukt nu wel weer. Ik kon zelfs een gesprekje van 10 minuten niet aan. Op mn dieptepunt ging het echt heel slecht. Ik heb extreem veel gerust in donkere kamer.
Deze klachten zijn nu helemaal weg. Ik merk nu alleen als ik te lang iets doe, dat ik een beetje hoofdpijn krijg. Ik ben er ook nog niet, maar de heftigheid is weg en het is weer helder in mn hoofd.

Mooi ❤️

Mooi..

Mooi

Prachtig geeft precies weer ,hoe het voelt .Dank je wel

Heel mooi!

W

Je neemt de woorden uit m’n mond, mooi! En verdrietig

Supermooi Carina. Enorm herkenbaar, precies hoe het is en voelt. Mensen hebben geen idee hoe groot die kleine gebaren voor ons zijn

Mooi en herkenbaar. Dank voor het delen!

Dankjewel voor jullie lieve reacties

Heel mooi geschreven heb hem even bewaard hoor😉

Zo mooi verwoordt
Het zijn de kleine dingen die het doen

💞

Wow, mooi verwoord, mijn complimenten!

Dankjewel allemaal voor de complimenten

Dank je wel voor het delen W Zo mooi verwoord allemaal en zo waar.

Exact dit, W. Fijn dat je dit met ons deelt want dit is zo verschrikkelijk herkenbaar...

Precies dit, ik ben er stil van....
Zo treffend onder woorden gebracht.
Dank je wel!! 💞

Dit raakt het allenaal idd. Dit gaat bijna iedere dag wel door m’n hoofd allemaal!

Amen.

Wat is hier een Burnout ontzettend goed beschreven. Zo ontzettend herkenbaar.

Wauw, dit omschrijft precies zoals ik het voel en waar ik tegen aan loop en blijkbaar is dat erg herkenbaar. Ik ga dit stukje bewaren.

Heel mooi stukje en heel veel herkenning 😭❤️

Prachtig geschreven door die persoon, dankjewel voor het delen hier! Woord voor woord herkenbaar.

Poeh ja, heel herkenbaar. Precies dit...

Deze raakt me diep. Zó kloppend en herkenbaar. Dankjewel

Dag lieve allemaal,

Burnout is ook de wake up call. De zo noodzakelijke rem op je hele zijn, het kan echt niet verder zoals het ging.
Burnout is eindelijk naar binnen gaan. De zo noodzakelijke kijk op waar je nu in godsnaam mee bezig bent. Wie ben je nu eigenlijk écht, wat is nu écht belangrijk voor je.
Burnout is in het begin je kop heel diep onder het maaiveld steken om daarna trots en met zelfvertrouwen je kop bóven het maaiveld uit te steken. Te zijn wie je bent, zonder schaamte en alle zelfopgelegde leefregels.
Burnout is alles moeten voelen. Leren voelen en daar oke mee zijn. Alle gevoelens mogen er zijn.
Burnout is een gedachten achtbaan waar je uit wilt stappen. Leren niet meer meer in te stappen en de achtbaan met gedachten lekker vanaf de grond te bekijken.
Burnout is observeren, waarnemen van gedachten. de gevoelens daarbij benoemen. Die gevoelens er laten zijn.
Burnout is ademhaling. Je ademhaling gaat door altijd. Je zult merken dat de gevoelens gaan. Je voedt je gevoelens telkens weer door die achtbaan van gedachten.
Burnout is bewustwording, leren zijn in dit moment.

Burnout is nog veel meer....

Voor mij is Burnout een cadeau geweest, om verder te gaan met mijn leven. Een prachtig bewust leven !!

Alles is goed,

Liefs ....

droog houden is niet te doen, dit is perfect juist geschreven.

Wat een herkenbaar stuk tekst, dank voor het delen W.🙏🏻
En Eric ook dank voor jouw woorden🙏🏻


Liefs voor iedereen 💖

Wat een mooi omschreven stuk. Heb het huilend zitten lezen. Zoveel erkenning, maar o zo moeilijk te doorlopen. Dan denk je wat beter te worden en dan komen ineens weer die klachten terug. En ja dan wordt ik echt weleens bang gaat dit nou nooit over?
En ik weet als ik naar vorig jaar kijk kan ik echt Al veel meer maar het is zo moeilijk dat het zo langzaam gaat.

Fijn, dat jullie het waarderen dat ik dit gepost heb.
De eerste keer dat ik het las, heb ik dat ook huilend gedaan.

Nu gaat het gelukkig wel wat beter en ben ik minder emotioneel.
Maar ik ben er nog niet. Heb nog vaak terugvallen.
Veel sterkte ermee allemaal!

Lieve groet,

W

Dankjewel W. en Eric!

Wat ontzettend fijn dat je de moeite neemt om dit stukje te delen.
Wat bemoediging kunnen de mensen hier zeker af en toe gebruiken ,
Dank !

Dank wel voor de bemoedigende woorden
Vooral de tekst uit Jesaja is heel bemoedigend.
We moeten het van de Heere verwachten.

Fijn om te lezen dat het weer goed kan komen, ik moet leren om echt de tijd ervoor te nemen en dat vind ik nog een beetje lastig……..

Dank D voor je woorden

Geweldig!

Dank voor je bemoediging! Amen!
W

Ahh dit is super fijn om te horen!! Heb je in de maanden medicatieve ondersteuning gehad?

Wat mij helpt zijn deze woorden, ook uit Jesaja:

Je hoeft niet bang te zijn, want Ik ben bij je
Niet te vrezen, want Ik ben jouw God
Ik sterk je, Ik help je
Ik steun je met mijn bevrijdende rechterhand.

Hoi M, ja in de eerste 5 maanden nam ik regelmatig oxazepam. En deze had ik ook echt nodig tegen de angst en om te kunnen slapen. Het was gewoon iedere keer de dag zien te overleven. Toen het beter met me ging, was ik er zo binnen een dag mee gestopt, zonder problemen. Zeker aan te raden als je dat nodig hebt. Uiteraard moet je zoiets alleen nemen als je echt elke dag aan het uitrusten bent om te herstellen en niet om je symptomen te onderdrukken.

Gr, D

Bedankt D

Fijn om te lezen!

Wat bemoedigend om te lezen dat je langzaam hersteld.

Ik herken de hele reeks aan klachten. Kreeg ze 7 jaar geleden. Mijn omgeving stuurde er me er alleen maar op aan om verder door te gaan, en ik luisterde ernaar. Want ik was gewend om veel te doen om gezien te worden. Ik kende de Heer nog niet toen. En door het doorduwen kreeg ik immense chronische pijn. Twee jaar geleden was er totale instorting... En noch bleef ik vanuit dat doen werken aan m'n herstel. Ik ben zo dankbaar dat ik in die hele zoektocht tot de waarheid mocht komen en de heer zich geopenbaard heeft en ik hem heb aangenomen als mijn verlosser. Het gaat niet om wat we doen.

Dank je wel om een stuk uit Jesaja met ons te delen, alsook je bemoediging dat het beter wordt.

Veel zegen gewenst voor het vervolg van je herstel D.

Oh lieve Ax, ik voel gewoon hoe verdrietig je bent en wat vind ik het vreselijk voor je. Ik zou je het liefst een dikke troostknuffel willen geven en willen zeggen het komt goed meissie, echt waar. En ja al die goede adviezen komen soms ook je strot uit. Ik denk ook weleens hoezo moet ik genieten van de kleine dingen, ik wil genieten van kleine en grote dingen. Ook snap ik heel erg je gevoel dat je leven stilstaat en de rest doorgaat.

Ik hoop heel erg dat dit alles snel voor jou voorbij is en dat je dan weer volop, onbevangen van het leven kan genieten. Dat gun ik jou heel erg. Je bent zo’n lieve begripvolle persoonlijkheid op dit forum.

Hou vol Ax

Hoi lieve Ax,

Hoe enorm herkenbaar momenteel, en hoe voel ik mee hoe je je voelt met dit bericht.

Ik geef je een dikke knuffel. Gun je het beste! Net als iedereen hier.

Lieve Ax, Het gevoel wat jij nu hebt begrijp ik zo goed. Het duurt zo lang en je wil zo graag verder en genieten. Soms denk je dat het goed gaat om dan uit het niets weer terug te vallen.
Blijf er in geloven dat de stapjes vooruit er meer zijn dan achteruit want
Geloven in een goede afloop geeft kracht.
Iemand hier op het forum noemde het geen terugval meer maar een redelijke dag of een mindere dag. Dit werkt voor mij nu ook. Een terugval klinkt zoveel zwaarder. Een hele dikke knuffel van mij.

He meid, inderdaad verdien je een dikke knuffel! En iedereen trouwens die dit verdriet voelt. Het is heel herkenbaar dat er naast verdriet over wat leidt tot je uitval, er een nieuw verdriet bij komt over verlies van je kunnen tijdens de burnout.
Natuurlijk hou je vertrouwen, dat straal je uit in je berichten. En tegelijk mag je 'gewoon' verdrietig zijn hierover. Soms geef ik me er ook wel eens aan over, met een zielige film of zielige muziek even heel hard huilen, het verdriet volle bak toelaten.
Gek genoeg lucht dat dan zo enorm op, dat ik me daarna vaak vrij goed voel.
Nog eens een dikke knuffel, we delen de ellende, en komen er ooit allemaal uit. En dan komt jouw deel in de promoties/reizen/trouwen/kinderen.

Heel begrijpelijk Ax, dit hele proces is ook vaak deprimerend en eenzaam. Voor mij voelt het vaak allemaal heel oneerlijk...
Maar onthoudt, ook al kunnen we een stuk minder en kunnen we minder meedraaien met de "gezonde" mensen om ons heen, zijn wij zeker niet minder!
En volgensmij had jij ook ergens op dit forum gezet "linksom of rechtsom, we komen dr wel". Dit haal ik me altijd voor de geest als ik me weer uitzichtloos ga voelen ;)

Bedankt voor al jullie lieve reacties, dat waardeer ik enorm <3 Ik probeer het verdriet inderdaad toe te laten, maar soms lijkt het vast te zitten zonder er echt uit te komen. Vind de benadering dat het een slechte dag is wel heel fijn. Want anders gaat het inderdaad elke keer voelen alsof je weer terug bij af bent, en dan gaat mijn hoofd weer op analyse-toer wat ik dan ‘fout’ gedaan heb. En moet je daar weer mee dealen :’) Het is gewoon veel allemaal, pff. Maar het wordt beter. Uiteindelijk wordt het allemaal beter.

Ik begrijp je volledig Ax! Zelf zit ik geloof ik ook in dezelfde levensfase met mijn 30 jaren . Het blijft gewoon moeilijk om al die mensen verder te zien gaan met hun leven, terwijl jij nog zo weinig kunt. Soms lijkt het onmogelijk voor te stellen dat je al die dingen zelf ooit weer zult kunnen doen. Zelf vind ik dat een enorm eenzaam gevoel, dat niemand om je heen ècht begrijpt wat je doormaakt. En in welke mate zelfs de kleinste dingetjes je helemaal kunnen ontregelen in deze burnout.

Ik probeer het maar stap voor stap te bekijken. Weet iig dat ook al lijkt het soms alsof je alleen bent, je dat zeker niet bent! Er is dit forum, en uiteraard zijn er nog veeeeel meer mensen met een BO die je hier niet tegenkomt. En weet dat je een enorm lief mens bent die hier ook al zoveel mensen heeft geholpen en gesteund ;).

ach, zit ik zomaar mee te snotteren op je tekst Ax.
Ik snap je helemaal, wij allemaal denk ik wel.
ik had het met moederdag of koningsdag, gezellig allemaal berichten van anderen in drukke menigtes en ik vond mijn tuin die dag al veel.
er komen ook tijden aan dat het beter gaat.
Toen ik in 2016 met een hernia lag, sprak een therapeut tot mij; dat het goed was te kijken elke dag naar wat beter ging dan gisteren. Ik voelde mee daarbij positiever. Dat probeer ik nu ook. Wat kon ik in het begin en wat nu en dan blijk je echt wel stappen te hebben gezet.
een dikke knuffel van mij aan jou en anderen die deze knuffel kunnen gebruiken!

@Bart ja het is ongelooflijk eenzaam :( Zelfs al heb je fijn steun hier aan lotgenoten die je wél echt begrijpen, er is in je omgeving niemand die écht snapt of heeft gevoeld wat je moet doorstaan. En het gaat ieders inlevingsvermogen te boven. Uiteindelijk moet je het allemaal zelf doorkomen en kun je hoogstens om hulp of een knuffel vragen. Wat helpend is, echt waar, maar soms ook gewoon niet voldoende.
Ik ben het ook zo zat om mensen uit te leggen wat er met me aan de hand is. Ik snap een ontregeld zenuwstelsel, maar ik merk dat anderen dat gewoon niet volledig kunnen bevatten. Ze kijken ernaar vanuit hun eigen perspectief, en dan krijg je dus adviezen als “blijf positief” of “ja maar je moet niet alleen kijken naar wat je niet kunt” of “kun je niet wandelen? Daar raakt mijn hoofd altijd van leeg”.
Mensen denken altijd dat het een mentaal probleem is, terwijl ik weet dat ik mentaal juist verschrikkelijk sterk ben. Dat er angstgedachten in mijn hoofd komen, is een FYSIEKE reactie. Daar heb ik geen invloed op. Dat mijn lichaam in de stress schiet, is niet mijn keuze. Daar heb ik géén invloed op. Dat komt door mijn ontregelde zenuwstelsel, dat zich onveilig voelt.
Het enige waar ik invloed op heb, is hoe ik er vervolgens mee omga. En dat doe ik goed: ik ga niet mee in de angst, ik handel niet naar mijn gedachten. Maar dat weerhoudt mijn lichaam er niet van om de volgende keer gewoon weer in de stress te schieten.
En daarin voel ik me het minst begrepen. Door de mensen die van me houden, maar eigenlijk doorvoelen zorgverleners, en door de hele samenleving. En dat maakt dat ik me heel eenzaam voel. Ik denk dat ik het daarom ook zo fijn vind om hier dingen uit te leggen: omdat ik er anderen mee help, én omdat mensen hier wél begrijpen wat ik bedoel.

Bovenstaande is Ax, trouwens ;)

Ik voel enorm met je mee. Het is echt enorm zwaar... 😢 💞

Met iedereen hier!
Er komt zóveel bij kijken...
Een dikke knuffel voor jullie 💞

Wat Anoniem schrijft over dat het eenzaam is, doordat het voor anderen zo moeilijk te begrijpen is, herken ik heel erg. En ook dat gevoel dat je lichaam een loopje met je neemt. En als je dat probeert uit te leggen krijg je veel onbegrip. Snap dat ergens wel, omdat het je mind beïnvloedt.En dat zien en horen ze. Echt lastig! En Ax. dat rouwen is zeker iets dat we doormaken. Ik ben al ouder, maar had mijn pensioen ook anders voor gesteld en zie het ook om me heen hoe het kan. En ik zit achter de geraniums.
Heel veel sterkte allemaal en ben erg blij met zoveel herkenning hier!
Gr, W

Had een heel verhaal geschreven en dat is nu weg :(. Maar ja het is zo pijnlijk om je zo onbegrepen te voelen. Zelf heb ik ook door ADHD en opgroeien in een gezin met ouders met best heftige mentale problemen altijd al het gevoel "anders" of niet goed genoeg te zijn. Dan komt het denk ik extra pijnlijk over wanneer klaarstaat met zijn oordeel over mij. Laatst afgesproken met een vriend die ik een tijd niet had gezien, en hij begon schuine grappen te maken zoals "als je dan je huis uit durft te gaan", en zijn adviezen aan mij te geven. Besefte achteraf pas echt hoe pijnlijk ik dat vond. Alsof het enkel een kwestie van "durven" is. Ik zal niet ontkennen dat mentale problemen de stress veroorzaakten die mij hier brachten, maar nu is het niet meer enkel mentaal helaas.

Moet er wel bij zeggen dat dit soms ook overslaat in een fijn gevoel van verbinding wanneer iemand me wèl begrijpt of in ieder geval zijn/haar best doet. Laat de mensen die al met hun oordeel klaarstaan maar even voor wat ze zijn, dat probeer ik nu ook te doen. Focussen op de mensen die je wel een goed gevoel geven met dat hele kleine beetje kostbare energie dat je soms hebt.

Sterkte Ax en iedereen hier 🙏 wees lief voor jezelf!

@Bart pff dat zijn geen leuke opmerkingen nee... Waarschijnlijk doen zulke mensen dat omdat ze ook niet precies weten hoe ze ermee moeten dealen, en ze voelen zich beter als ze jou adviezen geven. Terwijl jij (en wij) veel meer behoefte hebt aan begrip en een luisterend oor...
Er zit natuurlijk een mentaal aspect bij. Maar zoals ik in mijn verhaal "Uitleg Burn-Out" geschreven heb, is zelfs dát ook voor een deel fysiek. Je heb een beschermingsmechanisme van vroeger uit opgebouwd (wat je zelf ook vertelt) en die blijft in je volwassen leven ook actief. En dat veroorzaakt stress - een stukje mentaal dus. Maar als je eenmaal in de stress-spiraal zit, komt het fysieke deel aan bod. Overmatige stress leidt tot vermoeidheid, wat weer leidt tot "compensatiestress" om die vermoeidheid op te vangen. En daardoor begin je meer te piekeren, gaat je lichaam zelfs in de rust niet in rustmodus (en voel je je dus gejaagd), en daardoor zit je in een vicieuze cirkel die alleen doorbroken kan worden als je beseft dat je in die vicieuze cirkel zit. Maar je lichaam is inmiddels zo gewend aan stress dat dat je nieuwe standaard is, dus heb je het simpelweg niet door. Tot je uitvalt met een burn-out, met alle gevolgen van dien.
Maar ja. Leg dat maar eens uit aan iemands die niet zo'n beschermingsmechanisme heeft vanuit de jeugd, en dus die eerste stress al niet zo begrijpt...

Ik voel met je mee Ax en met iedereen hier, heb taaie dagen..zo hetkenbaar wat jullie allemaal schrijven..voelt ff uitzichtloos en word er ook erg depri van. Kwam ook ff veel op m'n bordje en kan nog zo weinig hebben. Het is ook gewoon echt zo zwaar soms..

Dikke knuffel voor iedereen 💜

Ontzettend herkenbaar wat je schrijft hoor. Dankjewel dat je het deelt, want het helpt om te lezen dat we hier niet alleen in staan. ❤️
Ik ben bijna 32 en de afgelopen 1,5 tot 2 jaar is iedereen (ja echt iedereen 😅) in mijn vriendenkring gaan settelen, hebben een partner ontmoet, huizen gekocht en zijn bezig met/of zijn zwanger. Terwijl alles voor je gevoel in je leven stil staat, en het gevoel dat de tijd begint te dringen voor mij is echt ontzettend benauwend. Alsof ik de boot heb gemist. Dit gevoel overvalt me soms ineens, en daar word ik dan ook erg verdrietig van. En dan zijn de mensen om je heen in een hele ander fase en genieten volop van nieuwe ontwikkelingen dus die begrijpen ook niet altijd waar je doorheen gaat. Des te beter om het wel met mensen te blijven delen die het begrijpen!
Liefs

Dank je wel dat je dit deelt Ax, ik voel dit helemaal met mee.

Nou, vandaag is het weer zo'n dag. Heb slecht geslapen en voel me zo moe. En toen maakte ik de fout om de reacties op een artikel over burn-out te lezen en weer even geconfronteerd te worden met zeer onempatische, oordelende mensen die alleen maar bleven hameren op hoeveel verzuim de werkgever kost. Alsof wij dat als burnies niet weten en ons daar niet al verschrikkelijk schuldig over voelen. Voel me dan weer zo onbegrepen en eenzaam...

Heel herkenbaar, lopen in die lange, donkere tunnel zonder zaklamp... en iedereen die - goed bedoelt - zegt dat het goed komt en je moed moet blijven houden... ondertussen is heel de wereld onder je vandaan gezakt en een goed medicijn tegen deze 'ziekte' is er niet, behalve rust.

Weet dat je niet alleen bent Ax, ik zit er al 2 jaar in, wel aan het werk, maar nog dagelijks klachten en naweeën. Ook ik verlies af en toe de moed, maar het komt ene keer goed... ooit.

Stom hè! En je bent zeker niet alleen. Het weer helpt ook niet vandaag. Iets meer dan een jaar geleden had ik twee banen, sportte ik drie keer in de week, kon ik uiteten, daten en naar feestjes.
Nu schilder ik voor de zoveelste keer iets op nummer, loop een rondje door het park en bedenk ik op welk moment van de dag ik heel misschien genoeg energie heb om de badkamer schoon te maken.
Maarrr het wordt beter. En ik zag een heel leuk roodborstje in het park.
Die mensen met van die stomme reacties snappen er gewoon niks van. Voel me trouwens niet schuldig: Juist door te vertragen en niet zo snel mogelijk beter te willen worden, worden we écht beter. En daar heeft de wereld (en wij zelf vooral ;)) veel meer aan.
Sterkte vandaag!

Oh die prutdagen ook hè pffff, dan ziet de wereld er even anders uit. En je mag je ook zo even voelen hoor en wetende dat dit ook weer voorbij gaat. We kunnen veel verklaren en beredeneren, maar de mailaise waar je op zo’n moment inzit is vreselijk. En dan het onbegrip van mensen om je heen en niet alleen de werkgevers hoor. Werkgevers denken alleen maar aan zo snel mogelijk terugkeren naar je werk. Geld! Het is een eenzaam iets een burn-out en ook niet uit te leggen als je dit zelf niet gehad hebt. Mensen haken af omdat je lang uit beeld bent, soms lijkt het wel alsof ze willen zeggen dat je de burn out zelf in stand houdt omdat het zo lang duurt. En dan de niet te tellen goedbedoelde adviezen.

Nou hier knap je natuurlijk ook niet van op Ax, maar misschien dat gedeelde smart halve smart is en ik m’n dag ook niet heb. Dus even voelen en dan mezelf weer bij elkaar pakken. Hoezo niet werken, dit voelt elke dag als een marathon lopen.

Zet hem op Ax

Dikke knuffel voor jou Ax! 💜
Je doet het super en juist heel goed dat je dit verdriet de ruimte geeft.
Sterkte meid!

Bedankt lieve medeburnies <3 Het is toch fijn om even te horen dat je er niet alleen voor staat, hoe jammer ik het ook vind dat jullie allemaal ook dit lot ondergaan. Ik laat het verdriet inderdaad gewoon zijn, maar vind het maar lastig. Afgelopen zaterdag was ik toch te veel mijn grenzen over gegaan en nu moet ik dat met meer onrust, meer hoofdpijn, en slechter slapen bekopen. Zo frustrerend, maar nu eenmaal wel hoe het is... Gelukkig lukt het me steeds beter om niet te luisteren naar die stem in mijn hoofd die me weer voor idioot uitscheldt omdat ik toch mijn grenzen niet helemaal goed bewaakt heb. Het blijft lastig hoor, die balans tussen 'de juiste dingen doen' en tegelijk niet constant van alles en nog wat 'moeten'.

Hier hetzelfde Ax. Gisteren had ik een fijne dag, vannacht een hele slechte nacht en vandaag weer vele huilbuien en spanning. Het hoofd bedenkt allerlei doemscenario 's.

En ja die verrekte balans... lijkt alsof ik steeds switch tussen te veel doen of te bang zijn om te veel te doen. Plus allerlei extra angsten, en natuurlijk de angsten voor die angsten 🤪. Beiden leiden tot spanning en daarmee klachten...

Houd moet, dit hoort er denk ik nu eenmaal bij. We komen er wel doorheen, ik heb er alle vertrouwen in als ik je wijze en mooi geschreven posts lees!

Wat jullie allemaal schrijven... de situaties, de gedachten erbij, even niet weten waar je nou goed aan doet, alle gevoelens die voorbij komen, etc.

Ik moet er gewoon weer van huilen. Zo herkenbaar, alles wat jullie zeggen. Hier ook pittige dagen. Of nou ja, inmiddels al pittige weken. Maar we gaan ervoor! Sterkte voor iedereen! 💞

Zo herkenbaar, waarom schiet ik in de stress? Denk ik dan, er is toch niets. Dat je jezelf niet kunt vertrouwen vind ik moeilijk. Na slechte dag(en) vind ok het ook moeilijk om weer vertrouwen te hebben. Groetjes

Ik VOEL zo intens diep wat je bedoelt. En ik voel me zo ongezien. Iedereen loopt met een grote boog om me heen in hun leven en het lijkt soms wel of ik niet besta. Dan voel ik me zo waardeloos...

Wat een aardig bericht Dank je wel

Dankjewel G. voor je bemoedigende bericht! Dit is mijn 3e BO zomer dus ik weet zelf inmiddels waar ik rekening mee moet houden, maar dat eerste jaar had ik echt enorme angst voor die hitte en wat het met mn lijf zou doen. Zo’n fijn bericht als dit had me toen echt gerust kunnen stellen, dus hopelijk doet het dat nu voor anderen :)

Hoi G,
Grappig om dit te lezen. Dit is wat mijn psych ook aangaf, hitte is ook n extra prikkel. Heb me afgelopen dagen idd zeer rustig gehouden, blij dat t nu weer koeler wordt!
C.

Ik kan ook erg slecht tegen de hitte. Het triggert mijn angst en paniek..

Same here

Afgelopen nacht erg slecht geslapen. Moe en (mede) daardoor erg onrustig

Dank voor je bericht hier ook veel last van de warmte. Wat dan op m.n hoofd slaat. Krijg dan een zwaar hoofd en erg moeie spieren in armen en benen. Zit nu sinds vorig jaar maart in een burnout met tussendoor een terugval daarvoor ging het een stuk beter maar door verkeerde begeleiding terug gevallen. Nu gaat het herstel veel trager en acceptatie is niet altijd makkelijk. Maar we houden moet ik hoop er weer uit te komen.

Hoi Jojanne,

Ik ben zelf bijna twee jaar verder en het gaat veel en veel beter, maar met deze hitte ben ik ook niet vooruit te branden en komen veel symptomen weer terug. Je kan er soms een beetje moedeloos van worden he? Ik herken het, vandaar dat ik dit berichtje plaatste. Zodra het ietsje koeler is ga je je absoluut weer een stuk beter voelen! Een overprikkeld zenuwstelsel en hitte gaan gewoon niet samen, zelfs voor mensen die normaal van warm weer houden. Het helpt ook niet mee dat je vaak minder diep kan slapen met dit weer.

Succes en doe het rustig aan!

G bedankt voor je reactie heb dit sinds kort pas ontdekt maar geeft me wel moet om door te gaan omdat je leest dat het wel beter wordt. Al vind ik het soms erg moeilijk hoor ben moeder van 4 Kids dat moet door gaan maar herstel vergt ook veel energie en dan die warmte heb k wel eens het idee niet vooruit te komen nee in m.n herstel.
Maar doe het rustig aan ja vandaag ook.

En hoop op betere tijden.

Groetjes Jojanne

Fijne tips G !

En ja Jojanneke, kids kost soms net even wat extra energie, die je dan niet wil missen.

Kan je een beetje op tijd naar bed?

Afgelopen nacht was het niet eens heel heet. Maar pfff wat had ik het benauwd. Leken wel opvliegers ;)
En daarbij erg gespannen en onrustig, dan kom je allesbehalve aan je uren slaap

Bij extreme hitte trek ik een half nat t-shirt aan en ga dan naar buiten een eindje fietsen. Dat koelt lekker af.

Dank herkenbaar! Wat kijk ik uit naar de herfst:)🍂 en wat is het fijn dat het iig nog maar max 25 graden is, ben blijkbaar niet 'gek' dat ik terug ben gevallen met de warmte en de kids die vakantie hadden..fijn deze herkenning dankjewel!

Hoi Liesie,

Van mij mag de herfst ook snel komen! Het scheelt nu wel een hoop dat het 's nachts weer afkoelt he? Ik heb er de laatste twee weken ook weer flink last van gehad, weinig energie, prikkelbaar. Als de temperatuur zakt voel ik me dan gelijk weer een stuk beter.

Niet te doen....meer hoofdpijn, benauwd en paniekaanvallen.

@Corrine, helaas normaal. Hitte is stress, hogere stress kan paniekaanvallen veroorzaken. Het is naar.. heel naar. Maar rustig aan, je komt er wel :)

Hoi Corrine

Volgens mij een tijdje geleden dat je schreef🤔
Hoe gaat het met je .? Al wat beter hoop ik?

Bij mij is het ook nog niet geweldig,hondje in laten slapen,
(Hartfalen..ze was gewoon op ,ze was 11 jaar 🤷‍♀️) maar…zoveel verdriet😰
Nu helemaal alleen,4 maanden nu in dit huis,pffff.weer veel huilen🙈.duizelig,wazig, of ik 10 km. Gelopen heb..(niet dus) beenspieren ,gewrichten etc.

En de hitte…kan wel 15 graden minder van mij!!
Ik lees je hoop ik !

Een jaar 24 uur per dag .met hartversnellingen gezeten....
Nu duidelijk opvliegers..en uitblijven van menstruatie.
Was t long covid of....hormonenkwestie
Alles is inmiddels nagekeken..zelfs catheterisatie gehad...alles in orde..
Tja...een heel moeilijk jaar geweest...

Ik had 5 maanden een hoge hartslag in rust. Paar dagen terug naar ziekenhuis gegaan en veel onderzoeken laten doen en bloed onderzoek.

Ik had een overactieve schildklier en neem die medicatie hiervoor en mijn hartslag was na 1 dag al terug normaal !!

Ik heb na een burnout, paniekaanvallen met hyperventilatie gekregen. Toen laatste 2 stopten kreeg ik last van heftige hartkloppingen die vaak een halve dag aanhield. Ook al zat ik rustig op de bank het leek alsof ik een marathon liep! Het verschoof naar de avond. Lag ik rustig in bed dan kreeg ik het weer, kon er uren niet door slapen. Afwisselend met s nachts wakker worden door hartkloppingen. Ben binnenste buiten gekeerd. Cardioloog zei dat mijn lichaam stress vast hield en dat vertaalde naar adrenaline. Ik heb van alles geprobeerd. Van baan veranderd. Minder gaan werken. Elke dag wandelen. Yoga. Massage. Ademtherapie. Gesprekken praktijk ondersteuner, body stress release therapie, lavendel. Geen cola. Alcohol en thee of snoep waar zoethoutwortelextract in zit. Koffie dronk ik sowieso al niet. Niks hielp! Magnesium ook nog geslikt. Totdat ik een maand geleden naar een osteopaat ging. Zij behandelde mijn bijnier en het was gelijk over. De eerste week was ik voorzichtig positief, maar nu 4 weken verder ben ik uitzinnig van vreugde. Waarom weten huisartsen dit niet???

Ik heb hetzelfde de laatste dagen.. enorm moe en wakker worden met het gevoel alsof ik de marathon heb gerend. Misselijk, etc.
Ik kan niet meer.. ben er zo zat van :( morgen maar weer eens bellen naar de huisarts ookal heb ik het idee dat dat niets oplevert verder.

Isabella, als ik je verhaal lees word k weer emotioneel omdat ik ook nachten wakker heb gelegen met dezelfde angsten en echt niet meer durfde te slapen.
Continu schoot ik wakker met verhoogde hartslag. Ik had hevige angsten die ik onder andere behandel met Emdr. Hoop dat je ook goede hulp voor jezelf neemt. Mocht je meeer willen weten dan kan dat.

Miranda, ik ben ontzettend benieuwd naar jouw verhaal. Ik ben ook al een aantal keer wat tegengekomen hierover. Wat gebeurt er bij zo'n behandeling? Is het pijnlijk?

Nog even ter aanvulling, het aller belangrijkste om uit freeze/fight/flight te komen is dat je je weer veilig gaat voelen in je lichaam en je hoofd. Wat je zeker in het beginstadium doet is heel angstig worden van al je klachten. Deze zijn allemaal stuk voor stuk normaal, er is niks kapot maar je hebt door de opgebouwde stress neurale paden aangelegd die steeds opzoek zijn naar sensaties en je brein voorspelt en creëert nu zelfs deze sensaties. Je wilt dus proberen nieuwe neurale paden aan te leggen, dit kun je doen door op een andere manier naar je sensaties te kijken (nieuwsgierig, ga ze volgen of positief, bedankt voor het signaal, of gewoon neutraal) en nieuwe ervaringen op te doen. En ben nieuwsgierig naar wanneer de sensaties zijn ontstaan (misschien wel jaren geleden) en of daar misschien een goede reden voor was. Het kan ook heel goed zijn dat het iets was wat nu helemaal geen rol meer speelt, maar je hebt mentaal en fysiek gewoon even de verkeerde afslag genomen. Je kunt hier van terugkomen! En zoek ook afleiding door weer te gaan sporten en bewegen en dingen te gaan doen, en denk daarbij “ik ondersteun mijn lichaam en mijn geest” ipv “onee ik kan dit niet aan straks krijg ik weer een terugval”. Je sensaties zullen afnemen of in ieder geval kan je er in eerste instantie beter mee omgaan en dit zal je hoofd en je lijf veel rust geven! En blijf echt geloven dat het beter wordt! Er is niks wat je meer zal helpen dan je angst verminderen en goede hoop houden.

Hoi Y,

Dankjewel voor het delen van deze informatie. Ik lees vaker berichten en reacties van je op dit forum en ze zijn voor mij altijd enorm helpend 🙏

Ik vind het knap hoe je over je eigen proces kan schrijven en hoe je anderen helpt met jouw inzichten. Ik heb het idee dat je al heel ver bent gekomen in je herstel. Het laatste stuk gaat je ook helemaal lukken 💪

Volgens mij zit er veel overlap in onze burn out, afgaande op eerdere berichten van jou. Ik heb na een hele heftige paniekaanval in november 2023 de meest vreselijke angsten ontwikkeld en ben uiteindelijk bij de crisisdienst beland. Ik kon helemaal niks meer en durfde niet meer alleen te zijn. Na een hele ellendige periode met veel medicatie ben ik inmiddels gelukkig mentaal in wat rustiger vaarwater gekomen. Ik ben nu bezig met een EMDR traject en dat gaat me hopelijk nog wat verder helpen. Nu zit ik denk ik nog in het ‘rood’. Ik ervaar namelijk nog veel derealisatie, somberheid en heb erg veel last van overprikkeling. Ook merk ik dat ik het vertrouwen in mijn lijf (en dan met name mijn hersenen) behoorlijk kwijt ben en dat ik erg alert ben op alles wat er in mijn hoofd gebeurt. Herken je dat? Heb je misschien nog tips om het vertrouwen in je lijf langzaam wat te vergroten?

Liefs N.

Hi N.,

Voor mij begint het vertrouwen nu weer toe te nemen. Dit komt voornamelijk doordat ik tegen mezelf zeg dat alles tijdelijk is en ik niet in gevaar ben of een enge ziekte heb. Hierdoor ben ik veel rustiger en nemen klachten af. Slecht slapen? Achja, dan morgen maar even liggen. Brainzaps? Ach het gaat wel over. Spierpijn? Dan maar een rustige wandeling. Duizelig? Blijkbaar even liggen en voor me uitstaren en ontprikkelen. Blij zijn met alle kleine stappen die je maakt en kleine dingen die lichaam kan. Ipv: ik heb maar 1 rondje kunnen lopen want ik heb pijn > wat een fijn rondje zonder regen en mooie herfstkleuren. Een andere mindset helpt zo bij herstel heb ik gemerkt. Accepteren en lief zijn voor jezelf. :)

Hoi N., dankjewel voor je lieve bericht! Echt heel fijn om te horen dat je je gesteund voelt en herkenning vindt in mijn verhaal. Wat jij schrijft over jouw situatie, komt inderdaad bijna 1 op 1 overeen met wat ik heb meegemaakt. De crisisdienst, verschrikkelijke paniek etc, allemaal herkenbaar. Ik zit ook nog vaak in rood hoor, al wisselt oranje en rood elkaar wel steeds meer af. En ik snap nu beter waarom ik dan in rood ben terechtgekomen (iets met grenzen…)

Het weer leren vertrouwen op je lichaam is voor mij ook heel moeilijk geweest, en nog steeds als ik erg veel stress ervaar kost het moeite om positief te blijven denken.
Als ik heel erg in de freeze stand zat (of zit), heb ik last van evenwichtproblemen en dissociatie. Elke dag als ik dan een rondje ging wandelen, was ik angstig omdat ik me zo raar voelde en in het begin dacht ik echt dat het niet zou lukken om thuis te komen. Eigenlijk is het pas de laatste maanden dat ik daar wat realistischer in ben geworden. Het is me nog altijd gelukt om thuis te komen, ben nooit flauwgevallen of wat dan ook.
Dus eigenlijk is het vooral doordat ik het allemaal zo vaak heb ervaren, dat ik nu denk: ja het zal wel hoor, ik heb t altijd doorstaan dus dat zal nu ook wel weer lukken.

Wat daarbij het meest heeft geholpen, is toch blijven gaan. Elke dag een rondje buiten, soms 10 minuten, soms 45. En ik ben weer gaan fietsen, vond ik doodeng omdat ik nogal oppervlakkig adem en tijdens het fietsen al helemaal. Maar op den duur begon ik te merken dat ik wel na het bewegen wat verlichting voelde.
Hetzelfde met yoga, door het vaker te doen werd ik minder onzeker. Maar wat ook heel erg hielp, zijn wat simpelere stretch oefeningen. Het hoeft geen fancy yoga houding te zijn als het maar fijn voelt.

En weet je, de grootste les die ik heb geleerd is: als ik me echt heel onzeker, angstig of onveilig voel, dan is het ook oké als ik niet probeer om uit mijn comfortzone te komen. Dan mag ik “lekker” dissociëren, huilen en mezelf zielig vinden. En dan zeg ik tegen mezelf: morgen weer de schouders eronder (of niet, maakt ook niet uit). Maar dat haalt de lading er een beetje af voor mijn gevoel. Ik heb echt moeten leren dat je oncomfortabel of “slecht” voelen niet erg is, je hoeft niet 24/7 blij of comfortabel te zijn.

Nou een heeel verhaal weer, en dit komt allemaal voort uit 2,5 jaar afzien en ploeteren, keihard vallen en weer opstaan. Als je nog weinig vertrouwen voelt, dan komt dat echt nog. Als je mij 2 jaar geleden had gezegd dat ik nu deze inzichten had, had ik het echt niet geloofd. Toen dacht ik dat ik gek werd. Maar het wordt met tijd echt beter.

Veel sterkte iedereen die hiermee worstelt

Oh en dit bedenk ik me ook vaak: als je een griepje hebt ben je toch ook niet zo bang (nu met stressklachten misschien wel, maar stel je voor dat je gewoon gezond bent en een griepje krijgt). Dan denk je: he vervelend een griepje, goed uitrusten en voor mezelf zorgen en dan knap ik wel weer op. En verder besteed je er waarschijnlijk helemaal niet zoveel aandacht aan. Ik had altijd heel erg de neiging om te willen verklaren waar klachten vandaan kwamen. Maar dat doe je met griep ook niet, dan denk je waarschijnlijk; oh ik zal wel een virusje hebben opgepikt. En ook daar denk je dan verder niet zoveel over na.

Hallo Y,

Bedankt, ook ik lees jouw reacties altijd met veel interesse.

Ik heb 2 vraagjes nog:

Heb jij ook zo veel last van overprikkeling, en hoe ga jij hier mee om t.o.v. sociale contacten?

En jij hebt het over medicatie, mag ik vragen welke, en helpt jou dit?

Alvast bedankt weer en sterkte allen!

Hoi G.,
Dankjewel, fijn dat je er wat aan hebt!
Ja ik heb ook veel last van overprikkeling, dat is de voornaamste reden dat ik nog weinig kan ondernemen. Ik denk zelf dat dat vooral komt omdat je zo alert op alles bent, dat je brein niet goed in staat is om te filteren. Alles komt 3x zo hard binnen en dat kost veel energie. Soms kan elk geluidje al teveel zijn. Ik hou ook erg van winkelen en naar de stad gaan maar dat is nu ook echt te intensief, ik ga max naar 2 winkels en dan is het wel weer genoeg. Veel te veel te zien en te horen om me heen.

Zelf vind ik het ook moeilijk om grenzen te stellen, bijv eerder weggaan van een sociale activiteit. Met vaak toch wel overprikkeling als gevolg.
Wat mij helpt ontprikkelen is ook weer buiten wandelen, even bewegen of soms op m’n spijkermat liggen met een verzwaard oogkussen. Even helemaal prikkelarm.

Qua medicatie:
2 jaar geleden kwam ik in de GGZ terecht met ernstige en constante angst en paniek. Toen slikte ik 4x per dag oxazepam en kreeg ik sertraline (antidepressiva). De oxazepam heb ik na een paar maanden afgebouwd. Dat was heel zwaar en ik zou het persoonlijk nooit meer willen gebruiken.
De sertraline slik ik nog steeds, ik had op den duur als max 100mg en nu zit ik op 50mg. Dit heeft me wel goed geholpen om weer wat rust te ervaren in mijn hoofd. Nu heb ik het vooral nog als soort onderhoud totdat ik me echt weer minder gestresst voel.

Afgelopen oktober ben ik ook gestart met concerta, medicatie bij ADHD. Ik ben getest op ADHD en ik heb nog geen uitslag, maar die medicatie slaat wel aan. Geeft ook meer rust in het hoofd maar voornamelijk op symptomen die ik achteraf eigenlijk altijd wel heb gehad. Dus dat is denk ik niet per se de burnout maar het zal elkaar vast beïnvloeden.

Kortom de medicijnen hebben mij wel geholpen, maar het op- en afbouwen vielen me zwaar en ik heb altijd de hoofdprijs aan bijwerkingen in het begin. Achteraf ging het altijd een paar weken na een wijziging in dosering weer wat beter, dan was m’n lichaam eraan gewend.

Hopelijk gaat t met jou ook snel wat beter! Laat het gerust weten als je nog iets wilt weten.
Toen ik zelf net burnout was had ik heel veel behoefte aan herkenning dus ik ben blij dat ik dat misschien nu een beetje aan anderen kan bieden.

Hartelijk dank voor je uitgebreide antwoord, wordt gewaardeerd.

Ik zit zelf inmiddels 1,5 jaar in mijn burn-out, dus ben me voorzichtig aan het neerleggen bij het feit dat ik voor een WIA aanvraag zal moeten gaan.

Is dat bij jou inmiddels afgerond? En is dat zonder al te veel horten en stoten gegaan? Ik heb namelijk zelf te maken met een bedrijfsarts die de ernst van mijn problemen niet helemaal lijkt te begrijpen, en maak me dus wel zorgen of mijn WIA aanvraag t.z.t. goedgekeurd zal worden. Sowieso brengt alles mij een hoop stress qua afspraken met Arbo en 2e spoor, heb liever dat ze me gewoon met rust laten 🙈

Alvast bedankt voor je reactie…

Oh ja heel herkenbaar, verschrikkelijk al die afspraken. Zo NIET helpend.

Op zich was alles bij mij met de WIA wel soepel gelopen, ik vond de afspraken wel intensief en het was een spannend traject, maar ik trof gelukkig vriendelijke en begripvolle mensen bij UWV. Alle verzamelde documentatie was ook in orde (verslagen bedrijfsarts, inspanningen spoor 2 etc). Uitslag kon ik me ook wel in vinden (66% afgekeurd, niet permanent).

Dus ik dacht nu eindelijk even wat rust te hebben… kreeg ik vorige week ineens in een brief van UWV te lezen dat mijn werkgever bezwaar heeft gemaakt tegen de WIA uitslag. Geen idee waarom dus dat gaf ook meteen weer stress, zucht. Werkgever gebeld om verhaal te halen (ze hadden mij niks laten weten), UWV gebeld om vragen te stellen. Ook telefonisch vind ik ze erg behulpzaam. Over UWV heb ik eigenlijk niks te klagen gehad, behalve dat het een half jaar duurde voordat de keuring plaatsvond.

Snap helemaal dat je gewoon met rust gelaten wilt worden! Ik denk vaak: als ik gewoon een tijdje met rust was gelaten, had ik waarschijnlijk al meer stappen in herstel kunnen zetten.
Maar ook begrijpelijk natuurlijk dat er regels zijn. Gewoon vervelend om doorheen te moeten. Sterkte!

Hallo Y,

Wat raar dat jouw werkgever bezwaar heeft gemaakt tegen jouw WIA goedkeuring, hier hebben zij toch helemaal geen negatieve effecten van als werkgever?

Heb jij trouwens bij die WIA goedkeuring nog voorwaarden staan, bijvoorbeeld dat je binnen een half jaar weer 600 euro per maand moet verdienen of iets dergelijks?

Of heb je gewoon een WIA goedkeuring die 2 jaar lang gebruikt mag worden?

En nogmaals dank voor je uitgebreide antwoorden 👍

Ja het kan zijn dat een werkgever eigen risicodrager is, dan betalen ze mee aan de WIA. Dat is mijn werkgever niet, maar schijnbaar kan hun premie voor de arbeidsongeschiktheidsverzekering van alle werknemers omhoog gaan op het moment dat iemand een uitkering van 35-80% krijgt. Hoe dan ook een geldkwestie voor hun, maar voor mij gaat t om mijn levensonderhoud dus dat geeft wel weer wat stress.

Als je tussen de 35-80% afgekeurd wordt, is het (volgens mij bijna altijd) een WGA en die is niet duurzaam, dwz dat je niet voor altijd afgekeurd bent. En dus zit er inderdaad een soort grens aan.
Ik krijg nu een loongerelateerde uitkering tot ergens in april. Op dat moment wordt er idd gekeken of ik al de helft verdien van het theoretische bedrag dat ik nog zou moeten kunnen verdienen volgens UWV. In mijn geval rond de €700 per maand. Als ik dat nog niet verdien, gaat de uitkering omlaag (dan wordt het een percentage van het minimumloon).

Hoe lang je vervolgens recht hebt op dat percentage van het minimumloon, weet ik even niet. Kan me niet herinneren dat ze daarover gezegd hebben of er een limiet aan zit.

Lastig he steeds die soort deadlines.
Heel begrijpelijk en logisch dat ze er zijn, maar het helpt niet zo mee in het herstelproces.
Schijnbaar werd er vroeger nogal makkelijk misbruik gemaakt van de WAO en daarom zijn de regels aangescherpt met de komst van de WIA.

Graag gedaan hoor fijn om een beetje te kunnen helpen!

Hallo Y,

Ik had nog een vraagje.
Heb jij na het ontslag na 2 jaar ziektewet ook een ontslagvergoeding ontvangen?

Ik werk ruim 20 jaar bij mijn werkgever, dus mocht ik dat krijgen, zou dit financieel een behoorlijke meevaller zijn, gezien de onzekere toekomst….

Bedankt weer!

Hoi G,

Je werkgever is verplicht je een transitievergoeding uit te betalen als ontslag volgt na 2 jaar ziekte (dit kan via een VSO of via een ontslagvergunning van het UWV). Je werkgever kan de transitievergoeding in de meeste gevallen van het UWV terug krijgen.
Op de site van de rijksoverheid en het UWV kan je hier meer over vinden.
Ik werkte zelf in HR voordat ik ziek werd dus met dit soort dingen vind ik het een voordeel dat ik weet waar ik recht op heb.

@Y en M, dank nog voor jullie eerdere reacties!

N.

ik ben hier trouwens nu 6 dagen geleden mee begonnen maar merk nog niet veel

Hallo het is een antidepressiva. Deze zijn pas,merkbaar na 6 weken. 10 mg is niet veel zeggen ze je kan de evt bijwerkingen even onderdrukken als ze er al zijn met diazepam. Niet te veel en te lang. Raadpleeg hier voor is de arts mvg anoniem

Ik slik zelf ook dit middel, na 3 weken merk je als het goed is wel wat. Dit middel is erg veilig, hoef je je geen zorgen over te maken

Ik ga hier vanaf morgen ook mee beginnen, eerste 4 dagen 5 mg per dag, en daarna door met 10 mg per dag.

Hoop dat ik hiermee het dwangmatige piekeren en de onrust kan doorbreken, en hopelijk als gevolg hiervan ook de lichamelijke spanning zal afnemen.

De mogelijke bijwerkingen de eerste paar weken probeer ik maar voor lief te nemen, heel veel slechter zal het ook vast niet worden.

Nog andere mensen die ervaring met dit medicijn hebben?

Hoi,

Ook ik ben hier nu net twee dagen mee begonnen. Tot nu toe merk ik naast sufheid niet heel veel van de bijwerkingen. Mijn vader gebruikt deze ook en heeft nergens last van.

Hier inderdaad ook erg duf en suf, en last van wazig zicht, ben vanochtend pas begonnen met 5mg.
Ik ga sowieso wel doorzetten, want veel reacties die ik op de website mijnmedicijn lees zijn best positief
Heb zelf ook wat klachten richting sociale fobie en depressie waar het ook voor voorgeschreven wordt, dus ik ben hoopvol…
Zal mijn ervaringen hier binnenkort laten weten….

Ik slik nu 10mg 8 weken ongeveer. Weinig last van bijwerkingen gehad, alleen hoofdpijn. Geen toename onrust of spanning. Na 2,3 weken voelde ik onrust al wat minder worden. Ik pieker ook minder. Ik durf niet te zeggen dat ik er echt door op knap, maar ik kom de dagen beter door omdat ik minder onrust ervaar. Dus het is zeker het proberen waard!

Hier even een tussentijdse update, na 4 dagen 5mg genomen te hebben, vandaag voor het eerst 10mg in de ochtend genomen.

De bijwerkingen zijn best wel heftig, alsof al mijn spanningsklachten verdrievoudigd zijn.

Hopelijk zal dit snel wat afnemen, maar was al geïnformeerd dat bij her opbouwen het eerst even slechter kan gaan voordat het (hopelijk) beter wordt…..

De dag vandaag schrijven ze voor alles antidepressiva en lijkt het wel het wondermiddel van big pharma. Bij stress relaterende aandoening heeft het weinig nut als hiernaast geen zuiver depressie is vastgesteld. Sipralexa is trouwens werkzamer bij majeure depressie ! Sertraline daarnaast is werkzamer bij angst! Bij hevige spanningen zullen de bijwerkingen ook steeds heviger zijn waardoor je dan ook weer stress krijgt ( vizieuze cirkel dus. Doe je het toch blijf een tijdje op een lage dosis en laat je niet overhalen te verhogen wanneer je al heftige bijwerkingen hebt . Dat is de hel en helpt je niet ! Ik ben eindelijk de juiste psychiater tegengekomen die mij echt helpt ! Ik bouw sertraline geleidlijk af en voel mij veel beter. Daarnaast neem ik Sedistress , omega 3 , vit B12 en magnesium . Vergeet niet we zijn allemaal anders maar dit is mijn ervaring

Hoi!

Anderhalf jaar geleden zat ik wel eens op dit forum, omdat het zo slecht met me ging, maar sinds oktober 2022 niet meer. Dat was rond dat ik m'n eerste dosis citalopram nam, dat overigens pas na een paar weken echt goed werkte. Ik deed dit met begeleiding van een arts. De eerste weken/maanden nam ik ook diazepam erbij om de bijwerkingen te dempen. Die bijwerkingen voelde ik dan ook nauwelijks. Ik dacht: ik kijk eens op dit forum of ik mensen kan helpen, en ik zag jouw berichtje.

Ik was zólang zó huiverig voor medicatie, er heerste bij mij zo'n groot taboe. Volledig ten onrechte uiteindelijk. Het is dé reden en dé doorbraak geweest voor mijn herstel. Het middel zorgt ervoor dat je minder in je hoofd zit en dat je gewoon dingen doet zonder er al te veel bij na te denken. Ik pieker tegenwoordig echt nog wel eens, maar zonder dat ik het weet filtert m'n hoofd de negatieve gedachten en een half uur later denk ik: 'huh, ik was toch aan het piekeren?', maar dat is dan gewoon automatisch weggegaan. Heel bijzonder.

Heel geleidelijk zijn door deze afname van angstgedachtes mijn fysieke klachten ook wat naar de achtergrond gedreven. Ze zijn er nog wel, maar ik heb nagenoeg mijn leven weer opgepakt en werk 20 uur per week en doe weer de sociale dingen waarvan ik nooit had gedacht dat ik ze nog kon. De overprikkeling is er wel, maar op de achtergrond, evenals mijn hoge adem.

Bijwerkingen zijn er bij mij nauwelijks geweest, maar het werkt voor iedereen anders! En de eerste weken zijn misschien wat onwennig, je hoofd werkt ineens heel anders dan normaal. Je zult eventjes geduld moeten hebben met oordelen of het wat voor jou is. Ik hoop dat het voor jou helpt, en geloof mij: het komt ECHT goed. One way or another. Ook al denk je dat het nooit goedkomt, dat komt het ECHT.

Heel veel succes! :)

Hoihoi,

Ik pak nu ook 4 weken 10 mg en nu sinds 2 weken 20 mg. Mijn bijwerkingen in het begin viel niet veel op. Ik was wel elke dag beetje misselijk buikklachten. 3 uur Na inname jeuk op mijn bovenrug en slapen voelde onrustig. Ik maakte vooral zelf veel paniek erom als ik al het kleinste voelde. Doodsgedachtes werden even erger. Ook een rare bijwerking maar het tot een hoogte punt komen lukt bijna niet meer. Geslachtsgemeenschap voelt ook vreemd aan jammer genoeg. Hopen dat het snel terug komt. Nu sinds ik heb opgehoogd zijn alle angst gedachtes gelukkig weg. Geweldig middel alleen op seksueel gebied is het erg jammer natuurlijk. Ook nu nog vaak moe maar denk dat dit gauw weg gaat! Voel me zoooveel beter. Het is het zo waard! I promise.
Zal niet meer reageren op berichten. Kom nooit op deze site. Succes !

Vandaag begonnen met citalopram 10mg voor de eerste 2 weken voor mijn depressie klachten, zoals voor de slaapproblemen en minder eetlust. Dus 10mg citalopram en 10mg temazepam voor angst en slaapstoornissen.

Zijn de lichamelijke klachten afgenomen sinds gebruik van medicatie? Mijn spieren zijn zo verkrampt, veel verzuring. Ik denk door mijn angststoornis.. ik ben eerst doorverwezen naar de neuroloog, maar ook gesprek met psychiater eind augustus.. ik slik nu soms halve oxazepam.

Ik zou graag willen weten of citalopram zo gevaarlijk is

Vanwege paniekaanvallen heb ik citalopram voorgeschreven gekregen.
Ik heb therapie gevolgd, o.a emdr om van de aanvallen af te komen. Daarnaast slikte ik dagelijks een halve oxa. De oxa gaf mij niet voldoende rust en had het idee dat dit een placebo effect gaf. Ik wilde niet mijn dagdagelijkse bezigheden/werk nog laten beïnvloeden door paniek en dus de stap naar de huisarts genomen om te kijken wat er nog meer mogelijk is tegen de aanvallen.
Weg met de oxa en gestart met citalopram.
Wat een verademing na een aantal weken. Wakker worden zonder onrust te voelen. Zonder angst weer in de auto of naar een winkel gaan. Minder piekeren en gedachtes kunnen laten varen…

Bijwerking die ik ervaarde, was met name in het begin hevige opvliegers, alsof mijn lijf in de fik stond.
Mijn gewicht is iets toegenomen. Daarnaast heb ik iets meer last van migraine-aanvallen.

Maar dankzij citaprolam heb ik wel mijn spontane leven weer terug, zonder angst.

Hallo Bianca,

Wat fijn om te horen! Mag ik vragen welke dosis, en hoe lang het heeft geduurd voordat je weer echt goed in je vel zat?

Alvast bedankt.

Ook ik ben hier benieuwd naar, ik twijfel om er zelf ook aan te beginnen namelijk….

Goedenmorgen, ook ik ben nu voor mijn 5e dag met Citalopram 10mg begonnen, ivb angst & paniek aanvallen. Ik merk dat ik vooral mezelf aan het gek maken ben, alsof elk dingetje in mijn lijf erger aanvoelt dan eerst, maar dat heeft mijn huisarts ook aangegeven, Dat de eerste 1/2 weken wat minder fijn worden ervaren. De vervelendste bijwerking tot nu toe vind ik de misselijkheid & gevoel van brok in je keel constant.... Voorderest blijven volhouden en hopen op een positieve werking (keep you updated!)

Dit is mijn 2de dag van citalopram, of ik bijwerking ervaar is lastig te zeggen.
Kan ook dat ik bijna cold turkey gestoptvmet zoloft na 6 weken.
Ik weet dat het eerst erger wordt.

idem dito aan de schrijver van Anti depressiva (Verhaal 1896)
hopelijk heb je iets aan dit verhaal ook
x rodha

Nu op dag 4. De eerste dagen vond ik heftig. Durfde niet goed alleen te zijn en sliep slecht. Vannacht gelukkig een paar uur geslapen met oxasepam. Even door de zure appel heenbijten. Ik weet dat het beter wordt. Ik slik 10mg.

Ik zit nu op dag 1 (gisteravond 10mg ingenomen) en man wat voel(de) ik me slecht vannacht. Misselijk, hoofdpijn, droge mond, trillen, spieren stijd en maar 3 uur geslapen. Terwijl ik eigenlijk al dood en dood op ben. Merk wel overdag dat ik niet in paniek schiet, maar hierdoorheen komen, man man man. Pittig... Neemt iemand hier het sochtends in? En is dat fijner? Hoop dan misschien beter te slapen.

Hallo leonie mag ik vragen stijve spieren met slechte beweeglijkheid net of deze verkrampen ?en dat je gewrichten hun beweeglijkheid verliezen?

Ik slik nu 4 weken. Het is nog niet helemaal geland. Af en toe nog paniek. Slik 2 oxasepam ernaast. Was deze aan het afbouwen en kreeg dan weer paniek. maar kon toen niet meer slapen. Zijn er mensen waar het pas in week 6 goed ging werken. Ik slik 10mg en wil liever niet hoger.

Hallo Leonie,
Starten met 5 mg is beter.
Ik vind 10 mg een hoge dosering om te starten ivm bijwerkingen.

Hallo Anoniem,

Toen ik destijds Escitalopram probeerde, merkte ik pas daadwerkelijk verbetering na 6-8 weken, en deze verbetering trad heel geleidelijk op, zonder dat je het eigenlijk zelf doorhebt word je dan wat rustiger, doe je dingen iets makkelijker, etc…

Ben sinds gisteren begonnen hiermee. Gelijk begonnen met 20mg omdat de huisarts dat gaf. Maar denm dat ik vandaag ook meer eens begin met 10mg. Lastige bijwerkingen ervaarde ik vooral de eerste 4 uur na inname. Maar wat sliep ik slecht vannacht... Het was echt alsof mn hoofd niet wou dimmen

Vreemd dat een huisarts wil starten met 20mg. Ik zou starten met 5mg voor een paar weken en dan langzaam ophogen.
Dit voorkomt heftige bijwerkingen.

Ik slik nu citolapram 10mg voor de 2e dag.
Voor angst/paniek/onrust en pmdd klachten.
Mijn onrust klachten zijn flink toegenomen, moe en nergens toe in staat. hopelijk verdwijnt dit snel.

Slik sinds 4 dagen Citolapram 10 mg wegens angststoornis. Somberheid en doodsgedachten gelijk vanaf de eerste dag. Vandaag lijkt het wat beter te gaan. Word wel naar wakker, maar voel me nu wat beter. Ik slik in de morgen. In de avond gebruik ik quitiapine om hoofd rustig te krijgen. Ik slaap er heel goed op. Middel is niet verslavend en helpt goed. Vwb de citolapram is het afwachten. Ik hoop dat de dosis van 10 mg voldoende zal zijn om van de klachten af te komen..

Hoi Bea, ik ben sinds zes dagen gestart met Citalopram. Ik ben alleen begonnen met druppels en de afgelopen zes dagen maar 2 mg genomen. Vanaf vandaag 4 mg. Heb de afgelopen week me wel angstig gevoeld maar prima te doen. Wel veel last van mn darmen. Verder maar weer wachten totdat het gaat werken en elke week neem ik 2 mg erbij

Ik zit op dag 10 met citalopram 10 mg. Veel last van innerlijk beven. Had ik voorheen ook, maar nu veel heftiger waardoor ook weer twijfels krijg of de tabletten wel helpen en of ik niet toch iets anders heb waardoor ik dit voel. Het is voor een ander niet te zien, ik tril gewoon van binnen. Geen andere klachten erbij. Herkent dit iemand?

Waarom is er bij jullie gekozen voor citalopram ipv escitalopram?

De huisarts zei dat ze daar standaard mee starten, dus daarom denk ik. Een vast protocol. Ik weet niet zo goed wat het verschil is tussen die twee eigenlijk.

@Anoniem, even een scheikundige reactie hier😅 Escitalopram bevat alleen de werkzame stof ik citalopram (ligt aan de moleculaire structuur, de een bevat maar 1 enantiomeer en de andere beide (R/S)). Daardoor is het wat milder, vaak in lagere doseringen effectiever en heeft het minder bijwerkingen. Waarom er dan toch voor citalopram gekozen wordt weet ik niet, wellicht is daar meer onderzoek naar gedaan/vaker als standaard wordt gebruikt/of gewoon goedkoper is?

@M heb je dit zelf ook gebruikt en hoe was het? Begin zelf morgen.

Ik raad je aan het boek verbinding verbroken van johan hari te lezen. Daar vind je de antwoorden die je zoekt.

@Rosa, ik kan je daar helaas niet verder mee helpen. Maar er zullen genoeg mensen op dit forum zitten die er wel ervaring mee hebben. Houd er rekening mee dat het alsnog bij elk persoon anders kan werken en ondanks negatieve verhalen het voor jou wel kan werken of andersom. Hopelijk doet het iets voor je! ❤️

Heb nu 3 weken citalopram 20mg er ook mee gestart. Zag het heel somber in, ook vanwege de misselijkheid en hoofdpijn en maagklachten die ik ervan kreeg. Zakt nu allemaal rustig aan af... Ben blij dat ik er niet mee gestopt ben want begint nu echt zijn vruchten af te werpen, en voel me echt beter worden. Je moet er ff doorheen maar helpt echt. Ik neem het na het avondeten meteen in en dat scheelt echt.

Ik ga morgen starten citalopram 10 mg.
Ik heb paniek/stress aanvallen.
Maak mezelf zo gek dat me bloeddruk heel hoog word en het gevoel hebben dat aan me hart ligt.
Ik hoop dat de bijwerkingen meevallen.
De citalopram ga ik gebruiken icm 3x daags oxazepam.(was net volledig af van de oxazepam)
Toch blijf ik best bang om te starten ermee

Als antwoord op M waarom er vaker Citalopram wordt voorgeschreven: Het is goedkoper.

Door het eruit zuiveren van het niet-werkzame enantiomeer krijg je escitalopram. Zuiverder, maar door de relatief dure zuiveringsstap ook duurder.

Altijd vragen naar escitalopram, de meeste huisartsen en psychiaters weten het verschil niet eens.

Ik gebruik het nu 2 weken en ik neem het savonds voor het slapen in bij mij werkt het erg goed rustiger positiever

Gebruik nu 5 weken escitalopam. Had weinig bijwerkingen (droge mond, wat onrustig, slechter slapen) en merk dat k nu stabieler ben emotioneel gezien en minder stress gevoelig. Ik ben minder gespannen. Geen wondermiddel maar stabiliteit is wel even fijn.

Ik gebruik al een aantal jaar citalopram ivm een sociale angststoornis. En ben begonnen met de hoogste dosis van 40 mg. Ik heb vrijwel nooit last gehad van bijwerkingen behalve dan dat ik mijn natuurlijke filter kwijt was en een soort clown werd. Ik voelde me zo vrij als een vogel in mijn hoofd. Afgebouwd naar 30 mg en vervolgens naar 20 mg wat te weinig voor me deed. Ik zit nu op 30 mg.
Mijn partner daarintegen is op dit moment thuis met een burn out en slikt sinds een aantal weken ook citalopram. Hij is begonnen met 10mg vervolgens vrij snel verhoogd naar 20 en nu op 30mg. Hij voelt zich somber, heeft geen eetlust en heeft erg veel last van stress op zijn borst en knoop in zijn maag. Hij is nu 2 weken op weg met 30 mg. En ik hoop van harte dat dit medicijn hem net zo goed gaat helpen als dat het voor mij doet. Voor nu gaat hij door een diep dal en ik weet niet of dat dit perse mede door de citalopram komt. Hij is gelukkig onder controle bij een psychiater.

Hallo Allemaal,

Hier even een positief bericht over het gebruik van citalopram. Ik ben op mijn 14e gediagnostiseerd met een angststoornis, bijkomend meerdere keren depressief geweest.

Nu (net 30) had ik sinds 2 jaar ineens last van paniekaanvallen en een constant gevoel van angst. Alles was een opgave, naar werk moeten gaan, rustig op de bank zitten en alles wat vroeger leuk was qua sociale activiteiten was nu iets waar ik vreselijk tegen op keek.

Na jaren therapie en alternative methode (cognitieve gedragstherapie, hypnotherapie, haptotherapie, EDMR en noem het maar op…) viel ik in een gat, de angst ging niet weg.

Ik had het idee dat ik faalde en los van de paniek en angst was het constant vechten tegen negatieve gedachtes nog vermoeiender.

Toch begonnen aan citalopram, na heel wat jaren het uitgesteld te hebben. Het is het voor mij meer dan waard. Ik slik het nu 6 weken: ik pieker niet meer, voel me ontspannen en vooral: ik voel me normaal! Ik snap nu eindelijk wat mensen leuk vinden aan het leven. Geen angst meer hebben.

Voordat ik begon (zoals elke piekeraar) heb ik het hele internet afgezocht naar de bijwerkingen en ervaringen van anderen. Vergeet niet dat het grootst gedeelte dat vaak online staat negatief is, mensen schrijven minder snel iets als het achteraf positief blijkt te zijn.

Laat je hier niet te veel door beïnvloeden! Ik ben blij dat ik het gedaan heb. Ja de eerste twee weken waren wat zwaarder, emotioneler en soms met wat meer angst. Maar mijn leven hiervoor was nog veel zwaarder. Ik heb nu mijn leven weer terug, dus dit is het allemaal waard!

( ik slik 10 mg en dit blijkt voor mij genoeg te zijn)

Mooi verhaal E! Fijn dat het voor jou werkt. maar had je dan ook een burnout? Want dat haal ik er niet helemaal uit.. ik zou het ook waarderen als je nog eens een update zou kunnen geven nadat je het wat langer gebruikt. Over een half jaar bijvoorbeeld. Dankjewel alvast.

Hai medegebruikers, Ik slik nu 5 mg tegen depressieve gevoelens en angsten mede door burnout waarbij oud trauma loskwam.
Heb alleen nog vreselijke huilbuien in de ochtend. Twijfel of ik wil.ophogen naar 10 mg.
Iemand ervaring of ok kan ophogen ook nu na 5 maanden?

Sorry, had ik er niet duidelijk bij vermeld! Bij mij was er sprake van een burn-out. Helaas werden hierdoor mijn angst klachten nog heftiger. Voor mijn burn-out ook anderhalf jaar in therapie geweest. Vanuit daar zijn mijn angst klachten helaas nooit meer weg gegaan. Wel na een lang herstel weer aan het werk gegaan. Dit ging gelukkig goed, alleen bleven de angst en paniek. Daarom samen met de huisarts besloten om te starten met citalopram. Ik zal over een half jaar laten weten hoe het gaat!

Ik ben nu sinds een halfjaar er achter dat ik forse angstklachten heb ( waarschijnlijk speelde dit al veel langer). Loop ook al tijdje bij de psycholoog maar ook met Cognitieve gedragstherapie kom ik helaas niet verder. Ik weet prima waar mijn angst van komt en kan ook heel rationeel denken maar ik krijg mijn lichaam niet tot rust. Ik wordt wakker met een opgejaagd/ paniek gevoel. Ik heb paniekaanvallen en dagelijks ervaar ik druk op mijn borst en constante angst.

Om deze reden naar de huisarts gegaan en besloten ook te gaan starten met citalopram. Ik moet het vandaag bog ophalen dus kan nog niks zeggen over hoe het gaat maar ik ben heel blij met forum en alles wat ik heb gelezen. Ik hoop ook echt dat ik mijn leven terug krijg en mijn lichaam weer onder controle heb. Ik laat het weten als ik een week verder ben.

Hoi. Ik heb last van angsten. Eigenlijk al mijn hele leven. 3 jaar geleden wilden we een huis kopen en toen ging het mis. 24 uur per dag paniek en ons terug moeten trekken uit de koop. Opgehoogd met citalopram van 10 naar 20 mg en toen weer beter gegaan en uiteindelijk toch verhuisd naar een zelfs leuker huis. Anderhalf jaar geleden ben ik afgebouwd naar 10.mg en dat ging ok. Wel eat gevoeliger voor spanning maar te doen
. Nu is het weer helemaal terug door opeenstapeling van dingen en waar heg destijds zomer was is het nu winter. Sinds precies 2 weken opgehoogd maar zit nog zo hoog in spanning omdat ik denk dat het nooit meer over gaat en ik alles kwijt raak..baan, huis enz. Die medicatie werkt niet. Help! Kan iemand me wat geruststellen? Lieve groet

Slik de citalopram nu een paar maanden 20mg.... en ben weer helemaal de oude en me zelfvertrouwen weer terug.... zag er als een berg tegenop maar blij dat ik het nog slik.... en omdat het nu top gaat zie ik ook niet in om het af te bouwen.... lees iedere keer dat als je afbouw het weer terug komt....

Ik hoop dat het nog effect gaat hebben want nu merk ik er nog niks van. Terwijl citalopram wel echt goed effectief bij mij is..

Excuus die laatste reactie was van mij; elle

Misschien duurt het langer dan je hoopte nu je weer opbouwt Elle. Ik heb wel gelezen dat het soms weer 4-6 week kan duren voor je bij de hogere dosis weer verschil gaat merken. Ik hoop voor je dat dit voor jou gaat werken zoals het eerder deed.

Ik ben nu bijna 2 week verder met 10mg en merk nog niet echt verschil ( wat ook normaal is als ik de bijsluiter lees). Wel wat bijwerkingen zoals misselijk, snachts meer angstig en een droge mond. Ik ben heel benieuwd als ik op week 4 zit of ik dan wel wat merk.

Misschien duurt het langer dan je hoopte nu je weer opbouwt Elle. Ik heb wel gelezen dat het soms weer 4-6 week kan duren voor je bij de hogere dosis weer verschil gaat merken. Ik hoop voor je dat dit voor jou gaat werken zoals het eerder deed.

Ik ben nu bijna 2 week verder met 10mg en merk nog niet echt verschil ( wat ook normaal is als ik de bijsluiter lees). Wel wat bijwerkingen zoals misselijk, snachts meer angstig en een droge mond. Ik ben heel benieuwd als ik op week 4 zit of ik dan wel wat merk.

Moesten jullie ook eerst bloedprikken voordat jullie aan de medicatie gingen? Weten jullie waarvoor dat is? Is dat om te kijken of je wel gezond genoeg bent voor medicatie?

Ik ben gisteren begonnen met citalopram 10mg. Wat een hel! Ik voelde mij zo zo slecht. 24 uur lang zweetaanvallen, rillingen, misselijk (heb amper kunnen eten), niet geslapen, spierspanning waar je u tegen zegt, zelfs in de kaken, suf en duizelig. Het leek wel of ik drugs op had. Ondanks dat ze zeggen dat je door moet gaan, ben ik direct gekapt. Ik ga verder met therapie

Josefien, wat vreselijk naar. Nemen de klachten inmiddels al wat af, nu je vandaag niks in hebt genomen?

Ik had gisteren nog wat nawerking (zweten etc) en vandaag wat onrust en spierspanning. Het is in ieder geval lang niet zo erg als toen ik citalopram genomen had. Ik zag op internet ook staan dat het tot wel 3 dagen kan duren voordat het uit je lijf is.

Gelukkig dat het al begint af te nemen en mooi dat het over een paar dagen uit je lijf is. Sterkte met alles!

Alle anti depressie is rotzooi, om over afbouwen maar niet te hebben. Ik ging aan de slag met een coach voor zenuwstelsel regulatie. Al snel ging k herstellen. Aan de slag met je klachten en niet onderdrukken.

Sneeuwvlokje

Ik ben sinds gisteren begonnen met 10 mg ik hoop dat dit middel mijn leven een beetje dragelijk maak weet het is geen wondermiddel op dit moment nog geen bijwerkingen

@margo t heeft mij echt geholpen. Zelf wel begonnen met eerst 5mg. Na een week pas 10. Ben veel rustiger en minder snel gestrest

Gebruik trouwens wel escitalopram en geen citalopram

Rosa

Zijn jullie veel aangekomen en op welke tijden nemen jullie het is

Sorry dit moes er nog onder breng het jullie veel rust in je hoofd en merk de buitenwereld dat je anders ben
Ik zelf kom al bijna 3 jaar de deur niet uit Ik denk er dan aan en blijf er ma aan denken en dan komt het moment ik ga niet

Ben 7 kilo aangekomen maar zie het zelf niet echt. Had ook moeite met winkels in, na buiten etc. maar het lijkt wel alsof de escitalopram de scherpe randjes eraf haalt durf ineens veel meer.

Even update van mij ik moet nu 2 keer per dag 10 mg nemen en bijwerkingen beginnen te komen veel wakker hartkloppingen maar ik blijf doorzetten

Morgen gebruik ik het een week merk dat ik slecht slaap en veen zweet aanvallen heb

Knap dat je doorzet Margo, word echt beter

Ik lees veel verhalen van mensen die snel al vrij hoge startdoseringen kregen. Sertraline en eacitalopram (mijn advies ;) zijn er in druppelvorm. Ik begon met 1 druppel en heb op geleide van gevoel opgebouwd tot 10. Dat werkte perfect. Was doodsbang om te starten dus fijn dat het zo kon. En ook ideaal met afbouwen. Ik (vrouw) heb geen last gehad van gewichtstoename, alleen libido wat lager bij 10mg, zit nu op 5mg en dan heb ik nul bijwerkingen.

Ik ben nu 1 maand verder met 10 mg citalopram. Mijn somberheid is zeker verbeterd maar mijn innerlijke onrust is nog sterk aanwezig. Deze week heb ik weer controle bij de huisarts en ga vragen om de dosis te verhogen. Ik hoop dat 20mg voldoende is om die rust terug te vinden en niet zo veel onnodige stress te ervaren, want ik ben daar zo kapot van.

Ik laat het weten.

hoe lang heeft het bij jullie geduurd toen je er wat van ging merken als een doosje van 30 leeg is of hebben jullie het gevoel eerder gehad

Hoi Margo, ik heb met 10 mg na 4 week nog weinig gemerkt. Vandaar mijn ophoging. Ik ken iemand die na 1 week al wat verbetering merkte maar het is heel verschillend. Hou 6-8 week aan en alles wat eerder is is mooi.

Gebruik het vandaag precies 20 dagen merk nog geen verschil soms denk ik zal mij dit wel helpen maar probeer nee moet het volhouden

Je zit nog in het begin, het is inderdaad nog even volhouden voor je echt kan zeggen of het werkt of niet. Heel veel sterkte!

Ik slik 40mg citalopram tegen een angststoornis en mij heeft het erg geholpen! Veel meer rust in mijn lijf gekregen.

Ik slik al jaren 30mg Citalopram
Zit nu op dag 12 van de 40mg
Er leek verbetering in te zitten maar sinds dag 9 veranderd het toch weer de oude kant op en nu bij wakker worden voelt het weer als vanouds. De lorazepam komt nu ook weer niet lekker mee om te dempen.

Heeft iemand hier ervaring mee, eerst wat verbetering en daarna dus na dag 10 verergering?

hallo iedereen
vanaf vandaag moet ik ook over op 2 keer 20
op welke tijden nemen jullie de medicatie in
en hebben meer mensen deze dosis

Anoniem ik bij het ontbijt en bij het na bed gaan

Verder een andere vraag van mij
Gebruiken jullie lorazepam oxazepam diazepam

Anoniem ik bij het ontbijt en bij het na bed gaan

Verder een andere vraag van mij
Gebruiken jullie lorazepam oxazepam diazepam

Anoniem ik bij het ontbijt en bij het na bed gaan

Verder een andere vraag van mij
Gebruiken jullie lorazepam oxazepam diazepam

Hi lieve mensen, ik kom hier net dit forum tegen omdat ik in een ophogings fase zit tussen 20 naar 30 mg nu 14 dagen. ik heb verschillende dingen gelezen en ik vind jullie allemaal strijders! Elke dag het gevecht aan gaan om weer normaal te kunnen functioneren en in het gewone leven te staan. Die van ons staat momenteel een beetje stil maar ik weet zeker dat wij er ook komen en dat wilde ik even kwijt: ik wil ook reageren op mensen maar weet even niet hoe dat moet. Liefs !!!

Hoi allemaal,

Ik heb een jaar 10 mg escitalopram geslikt en zit nu op 5 mg. Ik bouw langzaam af. Een verlaging met een kwart ging bij mij niet zo lekker, dus ben ik weer teruggegaan naar 5 mg om eerst weer stabiel te worden.

Als dat goed voelt, wil ik verder afbouwen richting 0, maar dan waarschijnlijk met druppels en in hele kleine stapjes. Mijn systeem is blijkbaar gevoelig, dus rustig aan past beter.

Qua bijwerkingen had ik vooral veel vermoeidheid (al zit ik natuurlijk ook in burn-out herstel), wat gewichtstoename mogelijk ook door minder bewegen en weinig libido. Dat laatste speelde bij mij overigens al vóór de medicatie.

Tegelijk heeft de medicatie mij ook echt iets positiefs gebracht: meer rust in mijn hoofd en lijf, en ruimte om te herstellen. Voor mij was het dus geen zwart-wit verhaal.

Veel succes allemaal in jullie eigen proces 🫶

Hoi allemaal,
Sinds een paar weken weer in erge angsten voor alles en paniek. Ben wel nog aan het werk omdat ik uit het verleden weet dat als ik niet ga het nog erger word. 7 jaar geleden een angststoornis vast gesteld en heb tussendoor betere tijden gehad maar het bleef altijd op de achtergrond. Heb verschillende therapieën gedaan. Vorige week gestart met hypnotherapie wat door mij positief voelt en waar veel los kwam. Gisteren en vandaag voel ik mij zeer onrustig en tegen paniek continue aan. Wil eigenlijk niet aan de medicijnen maar soms begin ik te twijfelen. Ook heb ik een mirena spiraal een maand terug laten plaatsen . Zijn er mensen die er zonder medicijnen ook weer boven op zijn gekomen en heeft hypnotherapie goed geholpen? Af en toe neem ik een halve oxazepam. Andere tips?

Even een update van mij
nu ik 2 keer per dag 20 mg gebruik 
gebruik het nu precies 2 maanden
en ondanks de zware bijwerkingen heb ik nu het gevoel
dat het aanslaat
ik ben met antwoorden een stuk rustiger
maar om van huis te gaan blijft erg moeilijk
maar dat is gewoon doorzetten
ben 5 kilo aangekomen 
gebruik het bij mijn ontbijt en voor het slapengaan
het wordt alleen bij mij niet helemaal vergoed en ik betaal ruim 160 euro per maand
en heb een uitkering, dus het is veel gel

Ik (man) gebruik sinds 4 jaar Citalopram en noem het mijn carrièrepil. Opeens zijn feestjes leuk en durf ik van alles. Maar... ik krijg mijn gewicht niet meer goed onder controle, terwijl ik flink sport. Het hoopt zich op rondom de buik en flanken. Dit zou de enige reden voor mij zijn in te stoppen, maar dat durf ik dus niet. Welk middel heeft hetzelfde resultaat zonder gewichtstoename? Iemand?

Ik ben gisteren begonnen met het nemen van Citalopram omdat ik last heb van derealisatie door angst. De derealisatie komt en gaat maar deze keer zat ik al redelijk laag in mijn emoties waardoor het nu redelijk heftig is. Citalopram 10mg genomen tegen angst en de enige bijwerking die ik heb vernomen is een toegenomen angst en kleine tintelingen over mijn armen. Ik neem lorazepam om de angsten te dempen en te slapen.

@S hoelang neem jij de lorazepam al? Ben je niet bang voor de afbouw? Ik kwam niet door de hevige bijwerkingen van citalopram en gebruik nu anderhalve maand lorazepam (dagdosis 4,5mg) om te stabiliseren. Ben het nu aan het afbouwen langzaam.

Ik neem nu na 6 maanden in BO te zitten 6 weken escitalopram 5mg (opgebouwd met druppels per 1 mg in 1 week) voor BO maar ook lichte angstklachten daardoor. Ik had tot 4 a 5 weken bijwerkingen; wazig zicht, vermoeidheid bleven het langst aan. Aan het begin ook echt stijve kaken en bonkende hoofdpijn dus ik voelde echt dat er iets in mijn hoofd / hersenen bezig was. Ik merk nu wel wat meer rust en iets minder die aan stand. Ook mijn stemming is op sommige momenten beter. Ik heb nog wel steeds last van stijve nek en schouders, daarbij helpt het niet maar werkt denk ik het beste rust en ademhalingsoefeningen (zittend om de schouders te laten zakken). Dus bij mij helpt het wel voor een zetje in de goede richting.

Ik neem de lorazepam nu een week en neem ongeveer 1,25mg per dag om de extra angst van de citalopram te dempen. Uiteraard ben ik bang om te stoppen met de lorazepam en/of dat afickverschijnselen gaat geven. Hoop dat de citalopram dan gaat werken en ik er makkelijker doorheen kom. Afgelopen maand echt wel heel angstig gevoeld. een soort van ziek gevoel bij het ontwaken omdat mijn lichaam zo gespannen is. Hopelijk werkt de citalopram. Ik zit nu op dag 6 en de bijwerkingen die ik nu ervaar zijn:

Hoofdpijn
vermoeidheid en sufheid
slechter slapen
toegenomen angst
tintelingen onder de huid
een verhoogde hartslag tijdens wandelen
en zweetaanvallen

Het is voor mij echt zoeken naar welk medicijn/combi/therapie in mijn burnout na angst- en paniekaanvallen. Begon met oxazepam voor de eerst weken. Dagelijks, daarna paar per week maar klachten van vooral spanning in mijn lijf en kaken en gedeprimeerdheid bleven. Wilde niet aan de antidepressiva maar ook niet te lang aan de oxa. Toch begonnen met 10 mg citalopram, nu na twee maanden op 30 mg en geen oxa. Er lijkt verbetering te komen qua rust in mijn hoofd, maar wel in combinatie met elke ochtend een half uur joggen om het lijf aan en het hoofd uit te zetten en energie op te bouwen. Nog steeds vrij futloos, maar met een duidelijke routine, gezond eten en veel bewegen lijkt dit te gaan werken. Bijwerkingen heb ik geen last van. Ik vind het de moeite waard om -met geduld tot resultaat - te gebruiken.

Dit is mijn verhaal van de eerste week met citalopram.

Dag 1
Ik zat diep in de goot. Heel veel angst, depressieve gevoelens en het idee dat het nooit meer beter zou worden. Uit wanhoop toch begonnen met citalopram, ondanks dat ik wist uit het verleden dat het in het begin juist meer angst en paniek kan geven.

Ik nam 10 mg citalopram en 5 mg oxazepam. De eerste paar uur voelde ik me prima, maar daarna ging het snel bergafwaarts. Ik werd moe, suf en de angst nam toe. Ook voelde ik een soort elektrische tinteling in mijn lichaam. Uiteindelijk 2,5 mg lorazepam genomen en gaan slapen. Ongeveer 3 uur geslapen, maar het voelde zwaar en gesedeerd.

Dag 2
Ik werd wakker als een vaatdoek. Moe, suf en nog steeds angstig, al werd dat wat gedempt door de lorazepam die nog in mijn lichaam zat.

Ik had een belafspraak en die doorgekomen. Daarna vooral op de bank gelegen. Later weer 10 mg citalopram genomen. Daarna nam de angst weer toe en heb ik opnieuw 2,5 mg lorazepam genomen. Nog een klein rondje gewandeld en daarna weer in slaap gevallen. Slecht geslapen, ongeveer 3 uur.

Dag 3
Weer wakker met veel angst en somberheid, maar ik moest werken. Ik heb lang getwijfeld om me ziek te melden, maar ben toch gegaan.

De eerste uren waren dramatisch, maar daarna werd het iets draaglijker. Op een gegeven moment voelde ik zelfs een klein beetje plezier. Thuis nog even op de bank gelegen, maar daarna had ik zelfs energie om mijn partner op te halen. In de avond 1,25 mg lorazepam genomen. Ongeveer 3 à 4 uur geslapen.

Dag 4
Lang in bed gelegen en opgestaan voor een online sessie met mijn behandelaar. Dit was sessie 3 en er kwam veel los.

Daarna vooral op de bank gelegen. Later weer citalopram genomen. Daarna voelde ik me echt ellendig: veel angst, mede door de sessie. Toch ben ik erdoorheen gegaan. In de avond 1,25 mg lorazepam genomen. Ongeveer 6 uur geslapen.

Dag 5
Weer naar werk gegaan. Ik moest mezelf er echt naartoe slepen en twijfelde om me ziek te melden, maar ben blij dat ik gegaan ben.

De eerste uren weer zwaar, daarna beter. Na werk op de bank gelegen. De angst was aanwezig maar beter te doen. Later oxazepam genomen. In de avond weinig angst, maar kon niet slapen. Uiteindelijk 5 mg zolpidem genomen. Ongeveer 3 uur geslapen.

Dag 6
Lang in bed gelegen en daarna een wandeling gemaakt van 1,5 uur. Wat me opviel: mijn hartslag had hoge pieken, zelfs tot 180. Dat maakte me ongerust, maar de huisarts gaf aan dat dit een tijdelijke bijwerking kan zijn.

Later weer citalopram genomen. Wat er daarna gebeurde was bijzonder. Omdat de benzo’s grotendeels uit mijn lichaam waren, voelde ik voor het eerst in maanden een soort rust. En ik had weer echt trek in eten. Ik heb toen veel gegeten.

Maar later sloeg het om in een paniekaanval. Dat was heftig. 10 mg oxazepam genomen, maar dat hielp onvoldoende, daarna 2,5 mg lorazepam. De rest van de avond gesedeerd, maar wel ongeveer 8 uur geslapen.

Dag 7
Na het slapen wakker geworden en mijn eetlust was er nog steeds. Mijn angst leek iets minder scherp dan normaal.

Weer 1,5 uur gewandeld en mijn hartslag bleef netjes binnen een normaal bereik. Dat gaf vertrouwen. Ik voel me nog niet goed, maar wel iets beter. Iets minder angst, iets positiever en heel voorzichtig weer een beetje zin om dingen te doen.

Ik weet niet precies waar het door komt — medicatie, therapie of gewoon een betere dag. Maar voor het eerst in lange tijd voelt het alsof er misschien beweging in zit.

Update (Dag 7 – later op de dag)
Ik heb citalopram genomen en ben bezig om de inname te verplaatsen naar de avond, omdat ik merk dat ik er overdag erg moe en suf van word. Hopelijk helpt dit om de dagen wat draaglijker te maken.

Daarnaast heb ik diphenhydramine gekregen, een antihistaminicum dat ook gebruikt kan worden bij slaapproblemen. Ik ben benieuwd hoe dit gaat werken. Mijn doel is om minder afhankelijk te worden van de benzo’s voor het slapen.

Ik hou jullie op de hoogte. Hopelijk helpt dit uitgebreide en eerlijke verslag iemand die ook door een zware periode gaat. Je bent niet alleen.

Hallo allemaal
Ik ben 6 dagen geleden gestart met 5mg escitalopram. Neem dit begin van de avond in. Ja de bijwerkingen zijn er. Bij mij voel ik 3 uur na inname dat mijn lijf aan het werk gaat om de stof te verwerken. Angst en paniek namen toe vooral vanaf dag 4 en bij mij zijn de ochtenden het zwaarste om door te komen. Mijn lijf staat constant aan alsof ik koorts heb en hoofd voelt duf. Ook suf en wiebelig op de benen. Neem 1 tot 2 maal daags 10mg oxazepam wat meestal goed helpt voor 5 uurtjes. Neem dit wel wanneer je daarna ook rust kunt pakken en dus niet als je lekker actief gaat zijn want dan werkt het minder goed merk ik. Nachten zijn kort en ben blij als ik 5 uur slaap. Bijwerkingen moeten zakken na 1 a 2 weken. Maar huisarts zei dat het 6 tot 8 weken kan duren voordat de escitalopram echt gaat werken. Daar zie ik wel tegen op om nog zolang te moeten wachten. Advies is wel om ook therapie te blijven volgens gedurende deze tijd en vooral als het echt gaat werken. Ligt natuurlijk aan je klachten maar leren je mindset te veranderen is belangrijk en geeft ook kans om er ooit weer vanaf te komen. Nu vooral smachtend naar rust in mijn hoofd en lichaam en weer zin in het leven. Genoeg van de onzekerheid angst paniek en somberheid. Ik weet wel wat het veroorzaakt heeft en ook een les voor de toekomst om het niet nogmaals zo ver te laten komen. De positieve verhalen hier geven me hoop dat dit me gaat helpen en wens iedereen hier een goed herstel en sterkte als je er nu net als ik midden in zit.

Goh S, wat een doorzettingsvermogen zeg! Heel knap dat je je er zo doorheen sleept. Hoelang zit jij in een burnout nu als ik vragen mag? Dat je anderhalfuur kan wandelen? Ikzelf ga nog maar de derde maand in.. wandelen is een drama en lukt me nog niet.

Vandaag weer een kleine update over de afgelopen drie dagen.

@Sanne Sinds november heb ik last van overspannenheid/burn-out. Ik dacht dat het beter ging, omdat ik weer halve dagen ben gaan werken, maar blijkbaar vond mijn lichaam het genoeg. In januari kreeg ik hier derealisatieklachten bij.

Dag 8
Op dag 7 had ik ’s avonds voor het slapen gaan 12,5 mg diphenhydramine genomen, een antihistaminicum dat helpt bij het slapen. Ik heb wel lekker geslapen, ongeveer 9 uur, maar had zeer levendige dromen en een nachtmerrie. ’s Ochtends voelde ik me nog wat moe en futloos door het middel, en er was redelijk veel angst.
Ik maakte een wandeling en daarna ging ik op de bank liggen, waar ik me ineens erg rustig voelde worden. Later nam ik citalopram met 10 mg oxazepam, omdat ik de ergste bijwerking toegenomen angst meestal 2 à 3 uur na inname het meest merk. Ik ging nog even naar de winkel, waar ik me normaal niet zo op mijn gemak voel, maar deze dag ging dat prima. De rest van de dag was rustig en ik genoot van een avond waarin ik relatief weinig angst ervoer. Voor het eerst in tijden kon ik gewoon focussen op een tv-programma zonder veel storende intrusieve gedachten.

Dag 9
Deze ochtend werd ik prettig wakker. Ik moest ergens heen en stond dus vroeg op. Tot 12 uur voelde ik me relaxed, wel met een achterliggende angst die op de loer lag. Na 12 uur sloeg de angst flink toe en had ik het er moeilijk mee. Tot in de avond voelde ik veel angst en begon ook het oorsuizen. Ik weet niet zeker of dit een bijwerking is van citalopram, maar het is vervelend tijdens het slapen. Ik heb ongeveer 7 uur geslapen, wel met vaak wakker worden.

Dag 10
Vandaag moest ik naar mijn werk en had er enigszins zin in. Toen ik aankwam, kreeg ik echter weer veel angst. De eerste twee uur was dat erg aanwezig, daarna werd ik weer rustiger. Uiteindelijk was het een prima dag op het werk. Thuis op de bank sloeg de angst opnieuw toe maar nam dit redelijk snel weer af.

De laatste paar dagen heb ik dus redelijk wat stemmingswisselingen ervaren, maar ik heb het gevoel dat er een stijgende lijn zit, zeker vergeleken met de eerste vijf dagen van de kuur.

Update
Sinds gisteren na 9 dagen escitalopram opgehoogd van 5 naar 10mg. Dat hakte er even zwaar in. Voelt alsof bijwerkingen weer even opnieuw herstarten. Viel ook wel te verwachten na een ineens dubbele dosis. Hoge hartslag, misselijk, duf hoofd en angstiger dan dagen ervoor. Eerste nacht was zwaarder dan dagen ervoor en in de ochtend een oxazepam moeten pakken om enigszins rustig te voelen weer. Besloten medicatie voortaan in de ochtend te gaan pakken en even als tussenstap naar 7,5 mg te gaan. Hopelijk slaap ik dan beter door in de nacht. Het is echt even doorbijten en verlang naar de dag dat het dragelijker wordt maar die gaat komen hoe dan ook. Zometeen mag ik me ook bij bedrijfsarts gaan melden. Benieuwd wat die ervan vindt. Hou vol als je in de opbouwfase zit nu! Je lichaam kan meer aan dan je denkt.

Hoi Pascal,

Ik heb het idee dat we een beetje in hetzelfde schuitje zitten. Wat is de reden dat je na 9 dagen escitalopram verhoogd naar 10mg? Voel je al enige verbetering of laat dat nog bij jou op zich wachten? Hou vol en sterkte.

Groetjes,

S

Hoi S,
Ik moest verhogen volgens voorschrift van huisarts. 5mg is een lage dosering zodat de bijwerkingen niet te heftig zijn. 10mg is de basis dosering voor de meeste mensen begreep ik. De verhoging is pittig. Heel mijn lijf staat aan en ben mega nerveus al de hele dag. Hoop echt dat dit snel voorbij gaat. Ik merk nog geen verbetering want huisarts zei dat het 6 tot 8 weken kan duren voordat het echt aanslaat.
Groet,
Pascal

Even als tip van mij, vraag de huisarts om voor een paar weken Oxazepam te mogen gebruiken, dit kan een wereld van verschil zijn tijdens de opbouw, al is het dan uiteraard nog steeds geen pretje…..

Ik heb het medicijn voorgeschreven gekregen voor ernstige stemmingsklachten tijdens mijn cyclus. Ik ben ik februari gestart en aanvankelijk heel positief, enige bijwerkingen waren gapen, moeheid en een beetje hoofdpijn. Nu sinds vorige week heb ik diverse klachten die ik eerst niet kon verklaren. Als ik het nu opzoek vallen ze onder de bijwerkingen van citalopram (5 mg):

Pijn in benen
Trillende linkerarm
Trillingen in mijn rug
Niet door kunnen slapen
Nachtelijk plassen
Niet meer in slaap kunnen komen
Piekeren
Levendige nachtmerries
Hoofdpijn
Wazig zien
Hersen mist

Nu reageer Ik vaak slecht op medicijnen, balen dat het nu zo naar boelt nadat ik zo goed van start bem gegaan. Ik voel me mentaal wel minder zwaar dus het is een lastige afweging om te bepalen wat deze mentale rust mijn waard is ten opzichte van de problemen die het veroorzaakt.

Succes allemaal met het gebruik, hopelijk zijn en blijven jullie ervaringen beter.

Dag 11

Ik heb lang in bed gelegen en ben uiteindelijk opgestaan met redelijk veel angst. Daarna had ik mijn therapiesessie met mijn behandelaar, waarin weer veel is besproken. De rest van de dag heb ik voornamelijk op bed gelegen. In de avond voelde ik me beter en heb ik nog een game gespeeld op mijn pc. Ik heb 30 mg oxazepam genomen en ongeveer 5 uur geslapen.

Dag 12

Ik moest vandaag werken en had daar eigenlijk zin in, maar op het moment dat ik wilde vertrekken sloeg de angst weer toe. Toch ben ik naar mijn werk gegaan en zoals meestal werd het na een paar uur beter. Toen ik thuis kwam had ik een gesprek met iemand die mij begeleidt bij mijn klachten. Er werd gezegd dat het gebruik van SSRI’s het herstel van onderliggende klachten mogelijk in de weg kan zitten, wat me wel aan het denken heeft gezet en wat stress gaf, maar het was verder een goed gesprek.

Daarna ben ik naar mijn ouders gegaan en daar gebleven. Deze dag had ik veel angst. Ik heb 40 mg oxazepam genomen en ongeveer 5 uur geslapen.

Dag 13

Ik werd redelijk vroeg wakker en had nog veel angst in mijn systeem. In de ochtend had ik ook last van derealisatie en ben ik een rondje gaan wandelen. Daarna knapte ik wat op. Ik heb mijn vriendin opgehaald van het station en later zijn we samen nog even de stad in geweest.

Ik heb 40 mg oxazepam genomen en ongeveer 4 à 5 uur geslapen.

Dag 14

Vandaag merkte ik dat de bijwerkingen aan het afnemen zijn. De onrust werd minder en ik had meer zin in de dag. Ik heb de dag uiteindelijk rustig doorgebracht op de bank met mijn vriendin, terwijl we films en series hebben gekeken. Het was een dag met weinig angst, wat erg prettig was.

Ik heb 30 mg oxazepam genomen en lekker geslapen, ongeveer 8 uur.

Dag 15

Vandaag merkte ik dat mijn eetlust weer redelijk is teruggekeerd. Ook voel ik me minder suf en duf van de citalopram, waardoor ik het nu meer in de ochtend of middag ga innemen.

Het gevoel is dat de angst langzaam aan het afnemen is en dat ik de eerste positieve effecten van het middel begin te merken.

Ik ben bezig met het afbouwen van de benzodiazepines. Vanaf dag 18 mag ik nog maar 10 mg oxazepam per dag gebruiken. en vanaf dan stoppen.

Wat een topper ben jij S! Heel knap doorgezet zeg💗

Ik ben vanaf vandaag ook 7 dagen verder met het innemen van citalopram. Ik merk dat mijn angst en onrust is toegenomen en vind het nu wel echt heel zwaar.. Gisteren ook hevige paniekaanvallen gehad. Ik vraag me af of dit normaal is of niet?

Ik ben vanaf vandaag ook 7 dagen verder met het innemen van citalopram. Ik merk dat mijn angst en onrust is toegenomen en vind het nu wel echt heel zwaar.. Gisteren ook hevige paniekaanvallen gehad. Ik vraag me af of dit normaal is of niet?

Zeker een normale bijwerkingen. Dit neemt terug af, je lichaam vraagt wat aanpassing aan de medicatie. Het is echt ff doorbijten de eerste weken maar daarna na het bij mij ook achteraf af.
Veel succes en moed!

Fijn om dit zo te lezen want was namelijk bang dat ik hier niet meer uit ga komen. Ik merk wel dat ik in de nachten wakker word rond 3-4 uur met veel spanning en zenuwen en erna moeilijk weer in slaap kom. Ik neem de medicatie in de avond in. Is het dan verstandiger om dit overdag in te nemen?

Mij is verteld het juist na het ontbijt te nemen

Ik neem het ook in samen met mijn ontbijt. Men huisarts zei dat je het best ‘‘s avonds neemt als je er heel moe van wordt. Ik werk de eerste twee weken na een paar uur altijd erg moe maar dat is ook verdwenen. Best even bespreken met je huisarts wanneer je dit het beste inneemt, is voor iedereen wat anders afhankelijk van bijwerkingen enzo

Misschien dan idd even overleggen met mijn huisarts. Ik word er niet perse heel moe van, de eerste dagen wel echt maar nu niet meer. Enige bijwerkingen die ik nu heb, zijn misselijkheid, wakker worden in de nacht, verminderde eetlust en erg veel angst/spanning. Vooral die laatste vind ik erg zwaar.. maar nog even blijven doorzetten denk ik

Hoi Anoniem A,
Ik weet wat je doormaakt. Al jouw bijwerkingen heb ik ook gehad en nog meerdere. De eerste 4 weken zijn hard en iedere dag had ik ermee willen stoppen. Je voelt je zo beroerd en ellendig dat je denkt dat het nooit goed zal komen. Ik kan maar een ding zeggen: HOU VOL! Leef per dag en zorg dat je als het echt te zwaar is oxzazepam in huis hebt om in te nemen. Ik zit nu aan het einde van week 5 en neem nu sinds 3,5 week 10mg escitalopram in. Sinds 3 dagen geleden ben ik herboren en het ging van de ene op de andere dag beter met me. Spanningen en angsten nagenoeg weg. Depressie in mijn hoofd grotendeels voorbij. Ik voel weer meer vreugde en maak weer plannen voor de toekomst. Denk zelf alweer over een vakantie na met mijn kinderen wat een maand geleden mij direct een paniekaanval gaf. Ik ben benieuwd hoe meer het nog verbeterd want huisarts gaf aan dat het 6 tot 8 weken duurt om volle effect te krijgen. Ik krijg ook ACT groepstherapie ernaast wat voor mij goed lijkt aan te slaan. Heb vertrouwen. Deze medicatie werkt echt goed voor veel mensen maar moet je tijd gunnen. Je hersenen zijn nu even helemaal soort van op tilt door de verhoogde serotonine en dat moet weer rustig worden. Zet door en knok want de uitbetaling komt echt. Geloof daarin en put daar hoop uit.

Sinds mijn vorige bericht had ik het idee dat het redelijk goed ging. In week 3 merkte ik een lichte verbetering en dat leek zich voorzichtig door te zetten. De bijwerkingen namen ook af. Gezien de omstandigheden voelde ik mij best positief en over het algemeen redelijk goed.
Ik had iets te vieren en ben met mijn vriendin naar een terrasje gegaan. Daar heb ik echter veel te veel gedronken, in totaal denk ik zo’n acht glazen alcohol. Op het terras en later op de avond voelde ik mij nog prima, maar de volgende ochtend voelde ik mij erg slecht. Het leek alsof mijn angsten weer flink waren toegenomen. Dit hield ongeveer een week aan, waarna het langzaam weer beter ging.
Mijn advies zou zijn, drink geen alcohol tijdens het gebruik van dit medicijn. Als je er toch voor kiest om te drinken, doe dit dan met mate en bij voorkeur pas wanneer de werking van het medicijn stabiel is.
Aan het einde van week 4 en het begin van week 5 ben ik op vakantie gegaan. Eigenlijk had ik er helemaal geen zin in, maar alles was al geboekt en mijn vriendin wilde graag gaan. Bovendien dacht ik dat ik mij thuis waarschijnlijk ook niet goed zou voelen, dus heb ik besloten toch te gaan, in de hoop dat het misschien mee zou vallen.
De eerste dagen had ik door alle nieuwe prikkels behoorlijk veel last van angst en heb ik redelijk wat lorazepam gebruikt. Na verloop van tijd ging het gelukkig beter en heb ik er, toch nog enigszins van kunnen genieten.
Inmiddels zit ik op dag 35 en merk ik dat ik rustiger ben geworden. De angst en onrust zijn afgenomen. Mijn sombere gevoelens zijn nog wel wisselend aanwezig, maar ook daarin lijkt langzaam verbetering te komen. Sinds de angst is afgenomen, ben ik wel erg moe. Ik hoop dat mijn lichaam nu aan het herstellen is en dat mijn energie later weer zal toenemen. Hopelijk zal dit de komende tijd verder stabiliseren.
In vergelijking met de periode vóór de behandeling gaat het duidelijk beter met mij.
De afgelopen tijd heb ik dagelijks vrij veel lorazepam gebruikt. Ik hoop dat ik daar op korte termijn weer vanaf kan komen.
Momenteel gebruik ik 10 mg citalopram en ik overweeg om de dosis te verhogen. Volgende week heb ik een afspraak met mijn huisarts. Een verdubbeling naar 20 mg voelt voor mij wat rigoureus, omdat ik al wel verbetering merk. Ik vraag me af of er mensen zijn die 15 mg citalopram gebruiken en wat hun ervaringen daarmee zijn.

Hoi S, gebruik je citalopram of escitalopram? Want 10mg citalopram staat gelijk aan 5mg escitalopram en dat is een startdosering voor de 1e 10 dagen. Normaal zou je dus op 20mg citalopram (=10mg escitalopram) moeten zitten want dat is de voorgeschreven therapeutische hoeveelheid.

Hoi Pascal,
Wat fijn om te lezen dat je nu echt effect merkt! Ik hoop dat dit ook zo zal blijven voor je en dat het alleen maar beter zal gaan. Ik zit nu op dag 16. De laatste 3-4 dagen leek het wat “stabieler” te gaan. Ik was ook een aantal dagen vrij dus mogelijk dat het daarmee te maken had. Vandaag daarentegen merk ik dat die onrust en paniek weer heel extreem aanwezig is. Ik neem dan idd een oxazepam in als ik merk dat het te veel wordt. Ik lees dat je ook benoemt dat 10g citalopram een startdosering is en je na 10 dagen zou moeten ophogen.. ik zit ook op 10g maar heb van mijn huisarts niks over meegekregen. We zouden na 4 weken wel even evalueren

Eigenlijk merkte ik op het moment dat ik mijn vorige bericht schreef al verbetering van mijn klachten. Vanaf dat moment is het echt gaan werken. De angst is verder afgenomen en ook de depressieve gevoelens zijn minder geworden. Het middel lijkt dus wel echt iets voor mij te doen. Ik heb weer zin om dingen te doen en sociaal te zijn. Dat is erg fijn om te merken.

Omdat de klachten wel zijn afgenomen maar ik er nog steeds redelijk veel last van heb, ben ik vandaag begonnen met een verhoging van 10 mg naar 16 mg citalopram. Dit heb ik in overleg met mijn huisarts gedaan. Omdat ik al effect voelde van de 10 mg, maar in het begin ook best veel bijwerkingen had, hebben we besloten om met druppels te verhogen naar 16 mg om te kijken wat dat doet.

Ik merk nu wel dat mijn lichaam weer wat “aan” staat, maar de bijwerkingen zijn gelukkig niet zo heftig als tijdens de eerste dagen op citalopram. Ik voel me wat futloos en de angst is een klein beetje toegenomen. Ik heb vaker gehoord dat bijwerkingen bij een verhoging meestal minder heftig zijn en sneller afnemen, omdat je lichaam al gewend is aan het middel.

Hopelijk geldt dat ook voor mij 😊

Heel veel sterkte iedereen, en hou vol.

@Pascal Fijn dat jij wel veel effect voelt. hoe gaat het nu met jou?

Ik gebruik dit nu zelf 4.5 week 10mg omdat ik maar niet uit mijn burnout kwam. Op dagen is mijn mood beter en energie ook, maar de fysieke angstklachten zijn bij mij toegenomen. Veel druk op borst en onrust in lichaam. Ik merk verder in mijn hoofd weinig veranderingen, nog steeds kom ik vaak in negatieve spiraal. Ik hoop echt dat het gaat helpen maar begin er logischerwijs aan te twijfelen.
Slaap is ook niet geweldig, vroeg wakker en moeite met doorslapen.

Anderen die vergelijkbaar proces doormaakten?

Hallo AS,

Het duurt doorgaans 6-8 weken voordat je brein zich volledig heeft aangepast, dus probeer door te zetten als de bijwerkingen niet al te ernstig zijn….

Hoi S,
Nadat ik 2 dagen echt een high had is het daarna toch weer afgenomen. Laatste week was lastig en weer wat angsten en piekeren maar wel minder dan voorheen. Vooral als ik alleen ben komen deze klachten terug. Grootste probleem is nu depressieve gevoel en emotioneel afvlakking. Ook libido is laag. Ik ben nu bijna klaar met week 7. Huisarts had 6 tot 8 weken voorspeld. Maandag gesprek met huisarts en misschien moet dosering wel omhoog richting 15mg escitalopram.

Hoi Pascal,

Zelf merk ik ook dat de angst inmiddels wat beter te managen is, maar dat de depressieve gevoelens nu meer de overhand hebben. Ik heb ook begrepen dat vaak eerst de angst afneemt en daarna pas geleidelijk de depressieve klachten minder worden.

Wel fijn dat je zelf al verbetering merkt. Want alles is meegenomen.

Ik zit nu ook op ongeveer 7 weken citalopram en ik zit nu op dag 4 van de verhoging van 10 mg naar 16 mg en ik merk gelukkig dat de bijwerkingen een stuk milder zijn dan bij de start. Ik voel me nog niet geweldig, maar ik functioneer wel redelijk. Ik ga nog naar werk en naar sociale afspraken/events.

Vergeleken met de initiële start had ik daar toen echt geen zin of energie voor, dus dat zie ik wel als een positief teken.

Ik zit nu inmiddels op dag 30. Ik merkte dat het een aantal dagen ‘goed’ leek te gaan. Ik zat beter in mijn vel en de angsten waren niet zo extreem aanwezig. Wel bleef het slapen nog steeds een probleem waarbij ik altijd heel vroeg in de ochtend wakker werd en moeite had om weer door te slapen. Gisteren echter weer een tegenslag meegemaakt en de angsten zijn weer heel extreem aanwezig waarbij ik weer met veel zenuwen, buikpijn en spanning rondloop.. ik had met de huisarts afgesproken dat ik nu nog op 10 mg citalopram blijf omdat het 4-6 weken kan duren voordat het begint in te werken. Mocht ik erna nog niks merken, gaan we ophogen. Volgende week vrijdag hebben we weer een afspraak staan maar ik merk tot nu toe helaas nog niet veel verandering gezien ik bij de eerste beste tegenslag weer zo extreem reageer.. dus waarschijnlijk gaan we dan ophogen naar 15 of 20 mg. Het is wel echt zwaar inderdaad en soms ook wel bang dat het niet gaat werken bij mij

Ik ben benieuwd of je nog steeds antidepressiva slikt en of je er al aan denkt om ze af te gaan bouwen?
Ik heb net als jij nog veel last van angsten die blijven hangen.
Ik slikte escitalopram 10 mg en daarna 5 mg, maar ging afbouwen naar 4 en 3 mg en kreeg daarna helaas weer m’n angstklachtwn terug, dus heb nu besloten weer op te bouwen naar 5 mg en daar voorlopig bij te blijven.

Hoi Emma,

Wat naar is dat he.

Ik gebruik nog steeds sertraline 100mg. Eventueel afbouwen ga ik pas over een jaar bekijken, na voldoende tijd stabiel geweest te zijn. Dit in overleg met de huisarts.

Danique

Wauw Danique, wat fijn om zo’n positief verhaal te lezen. Ik had ook veel last van fysieke klachten, niet slapen en veel angst. Ben nu na een jaar vrijwel hersteld. Ik begin snel weer met mijn studie, die moest ik helaas pauzeren terwijl ik bijna klaar was. Door combi van privéomstandigheden, weinig vrije tijd door een verhuizing, bijbanen, studie etc is het mij teveel geworden. Op alle vlakken liep ik tegen problemen aan die ik niet kon oplossen. Ik voel mij inmiddels erg goed en idd net als jij voel ik mij zelfs veter dan de jaren ervoor.
Ik ben erg benieuwd hoe het gaat zodra ik mijn studie oppak. Ook twijfel ik of ik het daarbij moet laten of dat ik er ook bij kan werken zoals ik eigenlijk altijd deed. Ben beetje bang voor een terugval nu ik echt een heel jaar thuis nodig had om te herstellen. Hoe denk jij over het oppakken van verplichtingen? Wat doe je om geen terugval te krijgen bijvoorbeeld?

Wat super dat het zoveel beter met je gaat! Geweldig. Wat betreft weer dingen oppakken, wat mij nog steeds helpt vanuit mijn coaching is de zin 'na inspanning, komt ontspanning', dus wat je ook weer op wil pakken prima als dit is wat je wil, maar na inspanning komt ontspanning. Eerst heel klein, later in wat grotere 'blokken', en bv iedere 2 weken een vast evaluatiemoment voor jezelf met bv iemand die je vertrouwt, of de POH ofzo, waarin je even kort langsloopt hoe het gaat, of je iets moet bijstellen of niet. Als je klachten krijgt kun je die voor jezelf ook labelen als signalen, op basis waarvan je bij kunt sturen. Terugval maakt het snel zo zwart wit en negatief, signalen geeft meer richting aan een behoefte. Want terugval is het nooit, je weet altijd meer dan de dag ervoor.

groetjes Danique

Hebben jullie ook last van een duizelig gevoel op drukke plekken et gevoel je evenwicht te verliezen samen met spanningsklachten.. hoe meer prikkeld hoe erger de duizeligheid gespannen spieren

Wat fijn om een positief verhaal te lezen. Ik zelf merk ook dat ik blijf schommelen. Zo slecht als ik ben geweest ben ik nooit meer gelukkig, maar die angstklachten blijven. Ik ben ook aan het overwegen terug naar de huisarts te gaan voor evt. antidepressiva. Hadden jullie veel last van bijwerkingen daarvan?

Dank voor je reactie Danique! Ik heb nog steeds therapie elke 2/3 weken. We gaan niet meer in op de burnout, de oorzaken zijn bekend en ik heb ermee leren omgaan. Ook ben ik inmiddels hersteld. Ik ga nu nog omdat ik een zeer heftige bloedtraumafobie heb sinds ik klein ben. Maar toch vraagt hij me wel hoe het gaat qua herstel dus houdt hij vinger aan de pols. Dat is heel fijn!
Verder merk ik dat hoe meer ik herstelde, hoe minder ik bezig was in mijn hoofd met ziek zijn. Deels positief, maar signaleren en evalueren blijft heel belangrijk. Die momenten neem ik nu vaak door even op dit forum te scrollen of blogs/youtubevideo’s te bekijken van lotgenoten. Helpt mij heel erg om even stil te staan bij mijn eigen herstel

@J ik heb bij sertraline in het begin wat bijwerkingen gehad, maar behapbaar en zo goed als over gegaan

@danielle: fijn :)!

Dankje voor dit positieve verhaal! Dat doet me erg goed, lucht op en bied een perspectief!