Burnout ervaringen

Wat fijn dat je er weer snel doorheen bent Alma. Dank je wel voor je berichtje en let goed op jezelf, zodat je er niet nogmaals in terecht komt.

Dankjewel Burnie, zal ik zeker doen. Voor jouw ook al het beste gewenst

Dank u

Hoi hier ook 2 jaar burnout en merk nu ook de laatste maanden dat het steeds wat beter gaat. Kan weer een poosje naar verjaardag of iets met de kinderen doen. Geeft positieve energie en nog meer moet om door te gaan. Al is deze warmte nu wel even heel pittig dat is iets waar ik nog echt niet tegen kan en voor heen wel.

Nog één warme dag, dan een heerlijke onweersbui.
🕺

Echt fijn voor jullie hoor en dat wens je iedereen toe. Genieten maar weer

Echt fijn voor jullie hoor en dat wens je iedereen toe. Genieten maar weer

O, wat fijn Alberto! Dit soort berichtjes geven ons allen weer de kracht om door te gaan 🙏
Gelukkig mag ik ook schrijven dat het met mij ook de goede kant opgaat 🙏

Ik ook veel last van de hitte. Zorgt voor toename van angst..

Veel water drinken.

Deze hitte is niet goed voor m n zenuwen.
Ik ben ook meer angstig.

Nog 1 dag volhouden!

Hoi Jacoba

Lees net je bericht….ook ik heb veel last van de hitte🙈
Heb nu een aircooler…dat helpt wel. Dat angstige heb ik ook wel weer wat. Hoe kan dat . Heb ook de paroxetine 20 mg, met soms 5 mg oxazepan. Helpt wel…maar uiteraard niet helemaal.
Hoeveel mg heb jij dan .? En werkt het ?

Nou..Lees je graag…nog even vol houden 💪🏼

Hoi An, ik las op internet dat de hitte invloed heeft op ons zenuwstelsel. Dus in ons geval heel weinig prikkels opzoeken
Ik gebruik 40 mg paroxitine en 3x 0,5 alprazolam. Xanax.
Ik zit in een moeilijke tijd want ik verwacht deze maand een oproep voor bevolkingsonderzoek darmkanker.
Al met al rustig aan doen qua prikkels.
We blijven super gevoelig.

Hoi Jacoba

Ja..die hitte is zeker erg. Alprazolam is ongeveer het zelfde als oxazepan.? Of niet.? Als het je helpt is dat ook ok. 🤷‍♀️
Heb jij door de paroxetine ook dat je meer zweet ,en wat wazig bent?

Ik heb de uitnodiging ook laten doen…en ook ik was er bang voor.
Heb het toch opgestuurd ( brievenbus) Maar ze hebben niks gevonden. Nu over 2 jaar weer.
Heb jij klachten dan? Ga er maar vanuit dat het goed is. Ik snap dat het stress geeft…,maar je kan het beter wel laten doen!
Ik weet dat je ertegenop ziet….maar voor de zekerheid doen!
Ik lees je graag !

Hoi An, ik zweet verschrikkelijk veel,ook van de paroxitine. Echt wazig ben ik niet.
Alprazolam is een broertje van oxazepam maar dan wat zwaarder.
Ik probeer de moed erin te houden.
Nu gaat bij ons de temp. buiten al zakken, heerlijk!

Oh..ok ,dus ook door de paroxetine.ben gelukkig niet de enige dan🙄.
En ja..gelukkig word het minder warm. Is niet goed voor ons.🤷‍♀️

Laat je niet gek maken, gedachtes mogen er zijn,hoeft niet gelijk erg te zijn. Laat maar weten van het darmonderzoek !
Laat maar weten…als je dat wilt.!
Les je weer , en niet druk maken 🤔

oke maar hoe komen we ervanaf haha

Goed uitgelegd Ax, dank je wel.

Dit herken ik zo erg! Inderdaad, wat er tegen doen?

Zorgen dat je zo weinig mogelijk in de "push and crash" komt (dat je te veel doet en daar weer van moet bijkomen), dus prikkels weinig opzoeken. Vooral bij lage prikkels je zenuwstelsel leren dat je veilig bent, door niet met je angsten mee te gaan. Grensbewaking. En acceptatie dat het nu een periode zo is - als je je weer meer veilig gaat voelen, wordt ook dít beter.

Herkent iemand ook het oorsuizen tijdens die overprikkeling?
Bijvoorbeeld bij gesprekken, ook als dit maar met 1 persoon tegelijk is of tijdens een telefoongesprek?
Het duurt daarna best weer even voordat dat suizen dan weer stopt, soms wel een paar uur of wsoms een paar dagen.
Je merkt het eigenlijk pas als je omgeving weer stil is.
Wie heeft een tip om dit enigzins tegen te gaan? Ik heb het dan dan niet eens over sociale activiteiten, maar gewoon de dagelijkse kleine gesprekjes in en om het huis.
Blijft een lang heftig eenzaam proces, helaas pffff.

Mijn moeder heeft het ook en ze gaat haar zenuwstelsel resetten. Kijk eens bij Nick de waard.

Hier vast een beginnetje voor je bingo: ik ben nog-net-twintiger. Binnenkort 30, dus ik zou er wel onder vallen. ;)

Ik ben net 28 en zit helaas sinds 4 maanden in een burn out..

28 hierooo

Hi,
Hier ook 28 👋

24 hier

Ik ben net 28 en zit nu een jaar in een burnout.

Ik ben net 24, nu 6 maanden onderweg (gestart op mn 23e)

23, sinds kort in een burnout, ongeveer een maand.

Ik was 27 toen ik BO raakte, nu net 30. Moet er wel bij vermelden dat ik achteraf bezien echt al ongeveer 10 jaar best wel ernstige BO klachten had die ik negeerde of onderdrukte met medicatie en andere middelen. Dus zal dan ook wel een tijdje duren voordat ik herstel helaas.

Heftig Bart. En hoe voel je je nu? Nog veel last van angst of is dat wel al verdwenen?

Hier 5 jaar sinds eerste keer overspannen, toen was ik 28. Nu burnout sinds 5 maanden, klachten zijn in die 5 jaar alleen nooit helemaal weg geweest zijn we achter gekomen.

BO begon toen ik 27 was ben nu 29 🙄

Hier ook 27 toen het begon en nu 28.

Voor iedereen wel echt heftig op deze leeftijd. Vind het lastig om mensen om je heen zoveel te zien doen ook, en stappen maken. Maarja.. t is nu niet anders.

Voel me fysiek nog steeds erg slecht, nog wel veel angst. Mentaal wel stukken beter, en kan de klachten beter accepteren nu. Dat brengt ook een soort rust. Werk nog niet maar kan wel een uurtje sociaal doen of half uurtje wandelen.

Alleen veel aan het klooien (geweest) met medicijn opbouwen en weer omdat het uiteindelijk averechts werkte, dat afbouwen geeft ook weer veel angst symptomen.

28-jarige, nu ruim anderhalf jaar in Burn-Out 🥳🥳

Ik zit ook in Team Twintiger met mijn 28 levensjaren! Nu ruim anderhalf jaar ziek. Enige voordeel van deze leeftijd: we gaan levenslessen leren die we de rest van ons leven bij ons dragen <3

Ac = Ax haha. Typfoutje ;)

Hier ook een 28-jarige. Ik zit nu 11 maanden in burn out. Wel echt heel diep gezeten en soms nog steeds momenten.

Hoe ver zijn jullie allemaal? Ik werk op dit moment weer wat. Ik kan weer makkelijk naar de supermarkt of in het OV. Half uurtje lopen lukt bijna altijd wel. En af en toe spreek ik een avondje met vrienden af. Wellicht heeft iemand er iets aan die aan het begin van zijn of haar bo zit! Het wordt echt beter! Ben benieuwd naar de rest. De succesverhalen .

1 jaar en 6 maanden verder ik ben 28

Ik ben nu 5 maanden burn out en net 29

Ik ben nu wel al in de 30, maar liep er op mijn eind 20ste al tegenaan, maar zag en begreep de signalen niet

Hier ook 28 en nu 5 maanden onderweg :(

Ik ben 28 en nu net een jaar thuis 🙃

Veel 28’ers.

Hier ook een 28 jarige. 7 maanden bo

Echt bizar om te lezen dat meerendeel van deze reacties rond 27/28 is. Vind dat zo bizar!

28 en 5 maanden onderweg. Ik vind het een hele lastige leeftijd. Voor mijn gevoel gaat iedereen verder met zijn leven en mijn wereld staat stil. Kinderen, trouwen, carriere maken etc. Valt me zo tegen hoe weinig ik nog steeds kan en hoe weinig rust er in mijn lichaam komt. Vraag mij ook vaak af hoe ik straks ooit weer in het "normale" leven terug moet komen.

Sterkte en succes aan een ieder die dit leest!

28 en 5 maanden onderweg. Ik vind het een hele lastige leeftijd. Voor mijn gevoel gaat iedereen verder met zijn leven en mijn wereld staat stil. Kinderen, trouwen, carriere maken etc. Valt me zo tegen hoe weinig ik nog steeds kan en hoe weinig rust er in mijn lichaam komt. Vraag mij ook vaak af hoe ik straks ooit weer in het "normale" leven terug moet komen.

Sterkte en succes aan een ieder die dit leest!

Hoi Blue, ik voel je zo erg. Sterkte

Dankjewel Sander. En goed om te lezen dat jij weer wat dingen kunt doen op 11 maanden! Dat geeft hoop! Succes!

Op mijn 22e de eerste BO van 2 jaar en daarna zijn de klachten onbewust nooit weggegaan. Toen op mn 27e de 2e burn out, ben nu 29 en heb door griep een post virale vermoeidheid bovenop de burn out gekregen... Dus die twintiger jaren mis ik volledig... 🥲 We komen hieruit mensen!!

Heftig Leonie, je komt hier ongetwijfeld enorm sterk uit vandaan! Zelf ook mijn twintiger jaren kwijt eigenlijk aan angst, overspanning en burnout. Weet hoe pijnlijk dat soms voelt. Sterkte!

Zo herkenbaar wat jullie zeggen Leonie en Bart. Járen van je leven kwijt, waardoor je leven er nu ook anders uitziet dan dat van andere leeftijdsgenoten. Maar inderdaad, we gaan hier sterker uitkomen! En we gaan in het vervolg andere keuzes maken door wat we hebben meegemaakt en hiervan leren. Onze jaren komen nog!!

Jaren kwijt inderdaad anoniem, het is een pijnlijk besef. Soms voel ik me ook een beetje schuldig als ik post over dat ik al 2.5 jaar bezig ben, ik wil jullie niet pessimistisch maken haha. Maar anderzijds weet ik dat ik het zelf ook fijn vind als ik lees dat er ook anderen zijn die er wèl al lang mee bezig zijn. Het is allemaal mogelijk blijkbaar. Ik heb gewoon heel erg veel moeite met accepteren en loslaten, altijd al gehad.

Daarnaast speelt bij mij een sterk minderwaardigheidsgevoedook een grote rol, te maken met het verleden. Voel me constant schuldig omdat ik niet meer vrienden of mijn oma kan appen of kan afspreken etc. Maar stapje voor stapje kom ik er, met veel spartelen en terugvalletjes helaas, maar die horen er bij. En ik merk nu al dat ik zoveel milder naar mezelf ben, dat op zich is ook al vooruitgang.

Thanks Bart en klinkt alsof je echt mega goed bezig bent. Wees trots op jezelf!!

Dankjewel Leonie, fijn om te horen 😌

Dankjewel Leonie, fijn om te horen 😌

Je niet schuldig voelen Bart. Je maakt ons niet pessimistisch. Bij iedereen duurt het proces zolang het duurt, door allerlei verschillende factoren. Het is niet te versnellen, we moeten het aangaan en er doorheen. De één is ook langer doorgelopen met de vele klachten dan de ander. Dan duurt het ook weer langer voordat je er bent. En als je dan ook nog dingen meemaakt, die je proces enorm vertragen...

Dat schuldgevoel naar je naasten herken ik. Maar eigenlijk doen we voor onszelf iets heel goeds: luisteren naar ons lichaam. Als het had gekund, hadden we ze wel (meer) gezien. (Zelf ben ik ook al wat langer onderweg.)

En daar geloof ik ook in: stapje voor stapje (en inderdaad met terugvallen) gaan we er komen.

Veel sterkte en kracht toegewenst!

Officieel net iets te oud - maar mijn burn out begon net twee weken na m'n 30e. Nu zo'n 8 maanden bezig. Heftig om te zien dat er zo veel jonge mensen zijn! Zelfs 23/24, daar schrik ik wel van. Ik hoop dat onderzoek hiernaar verder vorm krijgt en dat het lukt om jongeren in de toekomst actief te waarschuwen. Maar aan de andere kant, ik ben zelf wel eens door mijn omgeving op signalen gewezen en heb dat allemaal afgedaan als onnodige bemoeienis.

Ondanks dat ik er enorm van baal dat mijn hele leven stilligt, lukt de acceptatie steeds beter omdat ik inzie dat dit voor mij onvermijdelijk was. Geen kwestie van of dit wel zou gebeuren, maar wanneer. Het geeft mij gelukkig (nu) iets meer richting in het leven. Ik had geen idee wat ik wilde, door de rust en regelmaat die ik nu kan inbouwen kan ik goed reflecteren en nadenken over wat ik zelf wil qua werk, wat ik belangrijk vind, wie ik om mij heen wil hebben, etc. Veel sterkte en succes allemaal!

Hoi Ellis, 100% herkenning in jouw verhaal.bizar. Sterkte Ellis.

Nu 28 en al bijna 5 jaar onderweg

Wow ik schrik van de hoeveelheid reacties! Als 28 jarige, met niemand in mn omgeving die een bo heeft, dacht ik dat ik wel behoorlijk 'jong' zou zijn nog. Ondanks dat ik natuurlijk liever niet had gehad dat jullie hier op reageren, toch blij dat ik niet alleen ben.

Dat herken ik wel M. Op mijn werk alleen een paar ‘oudere’ werknemers met een BO maar niemand van in de twintig. Bij mij begon het ook op mijn 28e (ben inmiddels 29). Voelt inderdaad iets minder alleen zo

Bij mij op 19 jaar ... . Echt vreselijk, want niemand begrijpt dit.

Zijn er twintigers die open staan voor contact? Ervaringen, tips en inzichten delen met elkaar? Ik ben te vinden op Discord: Blue181224 💙

21 (bijna 22) en ruim een jaar onderweg. Er zijn dingen in mijn leven die bronnen van stress zijn, maar die niet zo '123' op te lossen zijn. Dat maakt het zo lastig.

28 toen het begon, hele heftige Pfeiffer overheen gekregen (ook POTS diagnose gekregen, vermoed dat dat door de Pfeiffer en burn-out is) en nu inmiddels 29 en 9 maand verder. Heb voor de POTS propranolol gekregen en dat werkt ook tegen angstgevoelens, dat is oprecht heel fijn. Geen hoge hartslag meer en een stuk minder vermoeid.

Wel meeega last van overprikkeling, dat ik dit bericht kan typen is een wonder haha.

Het scheelt een hoop als die angst minder is he? Dan komt de verminderde overprikkeling vanzelf :)

Inderdaad, Ax! De overprikkeling en hoofdpijn is hierdoor ook al een stuk minder. Ik dacht steeds “ik wil m’n hele hoofd laten botoxen” zodat die spierspanning er eindelijk eens uit is. 😂

3 dagen weg geweest met man en vrienden.
3 heerlijke dagen, al waren ze niet zonder klachten. Toch fijn dat ik het gedaan heb.

Wat fijn branduit en lekker nagenieten van zo’n topdag. Is je van harte gegund hoor na zo’n lange tijd. En vandaag iets minder, het is dan maar zo. Maar die mooie dag pakken ze je niet meer af.

@ Jacoba, soms toch iets ondernemen en soms tegen beter weten in. En het gekke is soms als je iets onderneemt je toch minder klachten hebt. En of het de volgende dag dan goed of niet goed uitpakt, das ook wisselend.

Wat fijn om te horen dat je zo’n goede dag hebt gehad BrandUit! Dat geeft inderdaad vertrouwen dat het dus écht nog kan en dat je uiteindelijk steeds meer van dit soort dagen gaat krijgen 😃. De tuin waar je werkt klinkt ook echt als een heerlijke plek. Met een kopje kruidenthee in het gras klinkt zo ontspannen🌿. Dankjewel voor het delen van dit positieve bericht, het geeft mij ook weer wat hoop.

Geweldig!!

Ik denk dat de meesten met allemaal klachten automatisch wel gelijk naar de huisarts gaan, tenzij ze al gelijk denken "Oh dit is een burnout". Belangrijk om het wel altijd te laten checken. In sommige gevallen kan er echt wel wat anders aan de hand zijn. Bij mij was overigens mijn bloeddruk ook iets verhoogd 150/80 geloof ik, maar niet ernstig. Niet zo hoog als die van jou in ieder geval. Dit bleek vorige week wel weer lager en normaal te zijn.

Sluit ik mij 1000% bij aan Burnie!
Goed dat je het hebt laten checken. Het forum vervangt geen diagnose of hulp van hulpverleners zoals de huisarts/psycholoog

Blijf het vooral in de gaten houden Anna, of koop zelf een bloeddrukmeter. Het is meer als waarschuwing bedoeld. Ik dacht bij mijn klachten ook oh hoort erbij, maar niks is minder waar. En ik vergat erbij te schrijven vermoeidheid.

Goed onder woorden gebracht, Burnie 👍!
Naar je huisarts gaan is naar mijn mening ook de 1e lijn die je moet nemen.

Oeiii, dat is idd een hele hoge bloeddruk. Hoop dat je de rust kan vinden zodat ie lager wordt.
Met ademhalings oefeningen kom je vaak al een heel eind, tenzij je de oorzaak inmiddels weet.
Of heb je direct al medicijnen gekregen?
Arme jij, weer iets erbij, pffff het houdt ook niet op bij jou, hè?
Sterkte en beterschap!

En uiteraard sterkte lieve Burnie, hopelijk heb je wat tips mee gekregen vanuit de HA om je bloeddruk te verlagen

Dank jullie wel en we zien het wel weer. Ik heb medicijnen gekregen zodat het zo snel mogelijk naar beneden gaat.

Goedzo 🫶🙏🏼 X Rodha

Je hebt helemaal gelijk hoor Burnie. Goed om dat nog even te benoemen.
Mijn huisarts zei ook nog dat ik altijd laagdrempelig een afspraak mocht maken tijdens m’n BO.
En zo te horen heel goed dat je bloeddruk nagekeken werd. Daar moet je niet te lang mee rondlopen. Heb je nu medicatie?

(Ik snap de vraag van mensen soms wel of iets herkenbaar is. Soms kan dat rust geven en een BO heeft nou eenmaal een hele trukendoos aan klachten. 😎
En dan zijn er nog een hoop mensen met hypochondrie en angsten die weer niet per se geholpen zijn met iedere week een bezoek aan de huisarts.)

Kortom: bij twijfel kun je al helemaal tijdens een burn-out laagdrempelig je huisarts erbij betrekken denk ik zo. 🙂

O, ik zie nu dat je hebt gereageerd dat je medicatie hebt gekregen. Hopelijk doet dat snel z’n werk. Sterkte Burnie!

Ik bedoelde Goedzo als in: fijn dat je medicatie hebt gekregen ervoor. En hopelijk zijn er nog dingen in je levensstijl die je kunt aanpassen die kunnen bijdragen aan het verlagen van je hoge bloeddruk X Rodha 💟

Als mensen elke week bij de huisarts zouden zitten dan weet ik zeker dat de huisarts ze uiteindelijk ook doorverwijst naar een psycholoog ivm angst/hypochondrie, indien er geen fysieke oorzaak is gevonden voor de klachten. Om maar een voorbeeld te noemen: als de dokter zegt: er is na onderzoeken geen kanker zichtbaar op scans. En de persoon komt elke week terug bij huisarts omdat hij of zij toch bang is dat ze of hij het wel heeft, dan zal de huisarts deze persoon uiteindelijk echt doorverwijzen naar een psycholoog.

Hey Burnie topper,

Dat was even schrikken!

Maar groot gelijk, bij twijfel niet inhalen, vertrouwen is goed, controle is beter dat zie je maar weer.

Knap snel op, hoop dat medicatie helpt

Hoi Burnie topper,

Hoegaat het nu met je?

Knuffel!

Hey Gert, het gaat ietsepietsie beter. Bloeddruk iets omlaag door uiteraard medicijnen. Maar nog steeds te hoog hoor. Heeft ongeveer 2 weken nodig om z’n werk te doen. Vervelend is het wel. Maar ook hier kom ik wel weer doorheen. Zo zie je maar, je zet alles gauw weg onder kopje klachten bij bo en dan is het wat anders. Wat ook niet ongevaarlijk is. Maar we bikkelen weer door.

Jij je ogen nog na laten kijken? Brilletje nu? 🤓

Hopelijk zijn jouw dagen weer wat beter geworden en kun je samen met je kids van het paasweekend genieten ☀️ 🐣

Fijn weekend kanjer

Hey Burnie topper!

Fijn dat het weet ietsje beter gaat, dat is goed nieuws. Rustig aan blijven doen hé!

Ja duurt vaak even, maar fijn dat het lijkt te werken, dat kan jij, want je bent een bikkel.

Haha jazeker, kan 'm over 3 weken ophalen. Had er al 1,maar er was wel wat veranderd in sterkte, en krijg nu varifocus.

Dagen zijn sinds vandaag iets beter. Gaan we doen, sta er alleen voor, partner is een week naar Gran Canaria;). Pittig maar komt goed.

De tweeling gaat morgen en zondag naar schoonouders, en ik ga met de oudste nachtje naar de camping.

Zet m op en niet teveel paaseieren eten niet goed vd bloeddruk. Grapjeeee.

Neem iemand mee!! En zet alles op papier, al je klachten. Vooral níet doen alsof het allemaal wel meevalt!

Ik sluit me helemaal aan bij anoniem
Doe je zelf niet beter voor dan je je voelt

Geef aan wat je aankan en wat niet
Je kan ook altijd vragen of je therapeut mee wilt

Even een voorbeeld: Stel je wandelt 2 uur per dag met klachten omdat je vindt dat dat moet van jezelf 2 uur per dag lopen, ook al weet je dat het veel te veel is en niet bijdraagt aan je herstel, maar in feite kan je bijv maar een kwartier wandelen zonder Klachten dan geef je aan dat je maar een kwartier kan wandelen binnen je grens, dus niet die 2 uur benoemen. Ik hoop dat je snapt wat ik een beetje bedoel te zeggen met dit voorbeeld ☺️

Of ander voorbeeld, je kijkt 2 uur tv met (enorme) klachten, maar in feite kan je maar 5 minuten kijken voordat je overprikkeld raakt. Dan geef je aan dat je 5 minuten tv kan kijken zonder klachten. Of als je al klachten hebt aan het begin en nog meer toenemen na 5 minuten tv kijken, dan benoem je dat zo.

Sommige mensen gaan heel heel erg over hun grens heen. Alleen het uwv denkt dan hè ze kan wel 2 uur tv kijken terwijl in feite is dat helemaal niet zo omdat je alleen maar meer je herstel belemmert ermee met wat je deed. Dus brengt goed in kaart wat je echt aan kan ipv wat je wilt dat je aankan of van jezelf of van je therapeut moet bijv

Ik hoop dat ik het een beetje duidelijk heb uitgelegd….

Sorry C, ik was vergeten mijn naam erbij te zetten, maar de bovenste reactie is van mij, Pien. Dikke knuffel!

Eerste reactie is van Pien
En de twee erna van mij

Dank jullie wel, ik zal jullie tips ter harte nemen, en ga denk ik vooraf een en ander op papier zetten, zodat ik het niet vergeet te benoemen.

Mochten er nog andere mensen tips hebben, ze zijn welkom! 🙏

Hoi C., ik zag je vraag voor mij in je vorige topic net (Bart hier). Zie dat je al hele goede tips heb gekregen en sluit me er bij aan.

Ik had zelf ook een lijstje gemaakt met mijn klachten en wat ik ongeveer kan op een dag. Dit vond ik wel fijn aangezien ik door de hersenmist anders een groot deel zou vergeten te benoemen. Ook schaam ik me vaak snel wanneer ik mijn klachten benoem, dit lijstje hielp me om het toch wel te benoemen. Ik vond het wel wat ongemakkelijk om dit lijstje er bij te pakken, ik was bang dat hij zou denken dat ik het allemaal van tevoren maar verzonnen heb ofzo.. maar hij vond het heel normaal en begreep het volkomen.

De bedrijfsarts wilde ook weten wat ik ongeveer doe op een dag, en ik benoemde ook de vele rustmomenten die ik elke dag neem. Destijds ging ik elke twee uur even liggen. De rustmomenten zou ik ook zeker benoemen. Je kan op je werk immers niet elke 2 uur gaan liggen, over het algemeen.

Ik ben zelf volledig afgekeurd, de arbeidsdeskundige kon geen functies vinden die ik met mijn belemmeringen kon uitvoeren. Dit heeft me wel een stukje rust gegeven, ik hoop dat het voor jou ook goed uitpakt.

Veel succes met je gesprek!

Fijn je aanvulling Bart aan C. En gelukkig ben je juist gekeurd op basis van je belastbaarheid, net als ik

Ja, daar ben ik ook dankbaar voor! Het is nu nog steeds niet makkelijk, en het gaat een stuk minder snel vooruit als ik had gehoopt, maar het is een stuk minder zwaar dan toen ik mezelf nog forceerde om toch nog iets te werken omdat je "van op de bank zitten ook niet beter wordt hè". Niet het juiste advies voor iemand met een burnout. Of tenminste erg onvolledig 😡. Sorry, wordt er nog een beetje pissig om haha.

Niet achterom kijken, op dat moment leek jou dat het beste om te doen, je weet nu steeds beter wat wel en niet werkt, je leert ervan, dat is wat telt! Je gaat er komen

Dankjewel anoniem! Ben ook niet (meer) pissig op mezelf hoor, maar om goedbedoelde maar verkeerde adviezen die ik destijds kreeg van mensen. Maar inderdaad, het is nu in het verleden en het gaat goedkomen!

Graag gedaan! Ja ik begrijp totaal je frustratie, maar vaak is het onwetendheid van anderen, maar vast met de goede bedoelingen vaak weer. Zelfs bij huisartsen bijv merk je dat ze niet altijd goed weten hoe ermee om te gaan met een BO, ook al bedoelen ze het goed en willen ze je beter maken.
Daarom is dit forum ook zo waardevol om van elkaar te leren, ik hoop echt dat dit voor altijd blijft bestaan.

Ja precies, het is ook denk ik niet helemaal te begrijpen als je het zelf niet hebt meegemaakt. Tenzij je er heel veel aandacht aan besteedt om er over te leren, maar daar hebben bijvoorbeeld huisartsen niet echt tijd voor denk ik. Het is inderdaad heel fijn om hier herkenning te vinden, weten dat je niet gek bent, en dat het echt mogelijk is dat je van dat gesprekje van 15 minuten toen je al moe was een nacht heb wakker gelegen 🤯

Ja leren van ervaringsdeskundigen is heel belangrijk voor het herstelproces
Dat geldt niet alleen voor burn-out maar ook vele andere ggz problematieken

Bedankt voor jullie aanvullingen, wordt gewaardeerd.
Ervaren jullie misschien ook een iets meer stijgende lijn nadat de druk van 2e spoor, Arbo, UWV en werkgever er niet meer is?

Ik merk aan mezelf dat dit best wel veel stress en onrust aan mij geeft, dus ik hoop wat grotere stappen te kunnen maken als dit voorbij is?

Ja dat geeft een prettig gevoel omdat je namelijk dan nog meer ruimte en tijd hebt om je te richten op je herstel

Dus ja dat heeft dus kortgezegd een positieve invloed.

Ik ben even benieuwd of jullie ook een heel groot medisch dossier hebben aangeleverd om in de wia te komen. Ik ben er nu mee bezig, maar hoor ook dat je niet snel een volledige wia krijgt als je 'alleen maar' een burn out hebt. Hoewel ik wel steeds wat beter word, kan ik nog steeds niet werken. Ik heb ook niet het ziekenhuis plat gelopen en er zijn ook geen stoornissen vastgesteld.

Ik zou aan het uwv vragen wat ze nodig hebben van jou voor het keuren

En verder alles opvragen van huisarts en waar je therapie hebt gevolgd

Goedemorgen C., Ik weet niet of je nog op dit forum zit, maar heb je de keuring inmiddels gehad en hoe is dit gegaan? Hoe heb je dit ervaren en wat heb je uiteindelijk voorbereid? Hoe reageerde de verzekeringsarts hierop? En wat voor vragen krijg je eigenlijk?

En A. Hoe heb jij het uiteindelijk gedaan qua medisch dossier?

Alvast bedankt (mochten jullie dit ook nog lezen)

Ik heb alles opgestuurd wat ik had. Ook heb ik een eigen verhaal er aan toegevoegd. Ik ben nog afwachtende. Eind mei zit ik op 2 jaar.

Ik heb alles opgestuurd wat ik had. Ook heb ik een eigen verhaal er aan toegevoegd. Ik ben nog afwachtende. Eind mei zit ik op 2 jaar.

Bedankt voor je reactie. Goed bedacht trouwens, dat je je eigen verhaal ook hebt toegevoegd. Waarin je dan bijvoorbeeld zette waarom het niet is gelukt? Een beetje je eigen visie erop? Of een eigen complete klachtenlijst ofzo? Of zelfs alvast het bovengenoemde (wat hoelang lukt en wat dus niet lukt enzo)? Fijn dat ik dit hier kan vragen en fijn je reactie A. Je hebt dus ook nog geen oproep gehad van dan en dan heb je ongeveer een keuring?

Weet jij ook wanneer spoor 2 stopt? Op jouw officiële einddatum of pas wanneer je de keuring hebt gehad?

Hallo allen,

Ik ben nog steeds in afwachting van een uitnodiging voor de keuringsarts, mijn ziektewet loopt nog tot 9 juni.

Ik heb al wel een lijst gemaakt met al mijn klachten, dit ziet er ongeveer zo uit, waarbij ik dus al mijn beperkingen, medicatie en specialisten die ik bezocht heb benoemd heb.

Verder heb ik een behandelplan van de psycholoog en een brief van de neuroloog, en een medicatie overzicht van de apotheek.

Het lijkt me sterk dat met zo’n lijst, waarbij ik ook diverse pogingen heb gedaan tot re-integratie en 2e spoor heb doorlopen, ze mij klakkeloos naar de WW sturen.

Mocht dit wel gebeuren, ga ik uiteraard bezwaar aantekenen….

Somatische symptoomstoornis
Gegeneraliseerde angststoornis

-Hoofdpijn, (vaak icepack op hoofd)
-Overprikkeling (TV kijken max 20 minuten klachtenvrij, daarna wazig zicht, duizelig, onrust)
-Duizeligheid
-Max 15 minuten fysiek actief, daarna rust nodig
-Middenrif gespannen / lage rugpijn
-Linkerflank al 2 jaar pijnklachten
-Hersenmist
-Concentratie 20 minuten klachtenvrij
-Vergeetachtigheid
-Hoofd niet stil te krijgen / dwangmatig piekeren
-Angst
-Door t minste of geringste helemaal van slag
-Druk op ogen / wazig zien na inspanning
-Hyperventilatie / kortademigheid
-Oorsuizen
-Hartkloppingen
-Slapeloosheid
-Extreem gespannen kaken
-Nekpijn
-Schouderpijn
-Ontlasting niet goed
-Lichte slaapapneu

Quetiapine (antipsychotica)
Fluoxetine (antidepressiva)
Escitalopram (antidepressiva)
Aripiprazol (antipsychotica)
Amitriptilyne (antidepressiva, hoofdpijn)
Mirtazapine (antidepressiva, slapen)
Oxazepam (rustgevend, overprikkeling)

Ademhalingscoach
Huisarts
NL PSY (psycholoog en psychiater)
Praktijkondersteuner (POH GGZ)
EPP (psycholoog en psychiater)
Manueel therapeut
Echo buikklachten
ACNES onderzoek (chirurg)
Hoofdpijndossier huisarts
Neuroloog (MRI hersenen)
Slaapapneu onderzoek
Bloedonderzoek 3x
Psychosomatische fysiotherapie
Kaakfysio
Haptotherapie
Mindfulness training
Osteopaat
Chiropractor

Ik heb idd mijn verhaal geschreven over hoe alles is verlopen en waar ik allemaal tegen aan liep en wat mijn klachten zijn.

Ik heb afgelopen week telefoon gehad van het uwv dat de wachttijd 9 maanden is.

Hallo,

Ik ben zelf ook benieuwd naar de vraag die eerder al werd gesteld, wanneer stopt het 2e spoor?

Ik mag toch hopen dat dit op de laatste dag van de 2 jaar ziektewet is, en niet pas als je daadwerkelijk je WIA keuring hebt gehad ofzo?

Wie kan hierop duidelijkheid geven?

Alvast vriendelijk bedankt 🙏

Bij mij stopte mijn tweede spoor traject toen mijn 2 jaar ziektewet stopte en ik de WIA inging, van mijn tweede spoor coach begreep ik dat dit altijd zo is. En je krijgt een voorschot op je WIA als je nog geen keuring hebt gehad voordat je ziektewet afloopt. Ik maakte me ook enorm druk om de keuring maar die viel uiteindelijk reuze mee, de arts was erg begripvol.

2de spoor stopt idd bij 2 jaar ziekte. Ben ik zo blij mee, was totaal niet wat ik nodig had om te herstellen. Veel te veel.

Ik ben ook erg blij dit te horen, dat betekent voor mij nog iets meer dan 3 weken dat 2e spoor geneuzel doorstaan.

Bedankt voor jullie bevestiging. 👍

Nou, ik ben zojuist gebeld, dat ik begin juni mijn gesprek heb met de verzekeringsarts en een medisch specialist.

Raak nu al in de stress, maar goed, zat er een keer aan te komen natuurlijk.

Mocht iemand nog verdere tips hebben of een hart onder de riem, alvast hartelijk bedankt 😉

Nog even een vraagje voor degenen die de WIA keuring al gehad binnen, krijg je de uitslag hiervan direct na het onderzoek?

Zo niet, hoe lang duurt dit ongeveer?

Alvast bedankt weer! 🙏

Hoi C.

Je krijgt de uitslag niet direct maar tijdens je afspraak met de arbeidsdeskundige, welke volgt op het gesprek met de arts. Weet niet meer hoe lang er na het voor mij was, maar niet meer dan een week volgens mij.

Veel succes met je gesprek, zo te horen ben je goed voorbereid en dan komt het wel goed!

Mijn tips voor het gesprek met de verzekeringsarts: Houd er alsjeblieft rekening mee dat alles wat je doet/kunt op een dag in tijd zal worden omgezet in belastbare uren. Dus zodra je zegt dat je een uur per dag wandelt, de verzekeringsarts dit ziet als een uur per dag potentieel werk.
En benoem ook dat je beperkingen zowel fysiek als mentaal zijn. Een Burnout wordt vaak gezien als puur een mentale beperking. Fysiek werk wordt dan wel als mogelijk gezien.
Mijn partner kreeg advies om 30 uur per week licht fysiek werk te doen, terwijl ze momenteel tot 7 uur heeft opgebouwd. Wij gaan hier uiteraaard in tegen bezwaar.

Hoi,

Dat vind ik best heftig om te lezen partner van BO-er. Hoe kan dat?

Misschien zijn er mensen hier met een WIA die hier wat meer over willen/kunnen vertellen?
Er staat maar bar weinig qua uitleg online over dit soort dingen. Zelf ben ik iemand die altijd alles verkeerd of niet goed kan uitleggen. En vertellen hoe het is en eerlijk zijn? Ja, natuurlijk. Maar dat ik een half uurtje kan wandelen betekent niet dat ik belastbaar ben? Of zie ik het dan verkeerd?

Ik heb ook niet de luxe om iemand mee te nemen naar het gesprek terwijl ik doodsbang ben.

Het heeft bij mij vijf jaar geduurd voordat iemand mij serieus nam (huisarts-leidinggevende- bedrijfsarts) en dat het echt niet goed met mij ging. Inmiddels zit ik al langere tijd thuis met een BO en trauma en ga ik richting WIA. Ik hoop dat iemand begrijpt hoe bang ik ben geworden dat ik weer niet serieus word genomen.

Alvast super dank

Nou, ik schrik hier idd ook wel van.
Ik kreeg bij mijn uitnodiging de melding dat er ook een medisch verpleegkundige bij is, is dit bij meer mensen het geval geweest?

Hoi Ano,
M'n reactie werd niet gepost op 1 of andere manier, dus ik probeer het nog een keer.

Wij waren compleet verrast toen we het oordeel kregen te horen van de verzekeringsarts(VA), en begrijpen het nog steeds niet.
Het maakt ons erg verdrietig en boos om zo niet begrepen te worden. Wellicht hadden we het gewoon niet getroffen met de VA, want het gaat vaak ook echt wel anders.

De VA vraagt o.a. hoe het met je gaat, welke klachten je hebt, of je in behandeling bent psycholoog/therapeut, medicijngebruik, en of je een dag wilt omschrijven. Hij vult adhv het gesprek zelf de FML lijst in (google "nieuwe FML lijst" 12 pag pdf). Bij ons bleek deze achteraf niet goed ingevuld, er stond bijvoorbeeld in dat m'n vriendin een hoog handelingstempo aan kan, wat echt niet klopt. Hij bleek de beperkingen vooral te zien als iets mentaals, dus 30 uur fysiek werk vond hij blijkbaar passend ?? Onbegrijpelijk! hopelijk wordt ons bezwaar wel serieus genomen.

Mijn advies is, maak een lijstje van je klachten en ga daarbij uit van je slechtste dagen/weken. (Houd de FML lijst erbij) Zet voor jezelf ook alvast een dag op papier ( bijvoorbeeld max. 30 min lopen, daarna 2 uur rusten etc.) Met medische gegevens die jouw verhaal onderbouwen sta je ook een stuk sterker (huisarts,therapeut, psycholoog...). Zoek ook echt wel professionele hulp bij verwerken van trauma!
Tot slot (sorry lang verhaal) verbaasde het mij ook dat het percentage waarin je wordt afgekeurd puur een geldkwestie is. Stel je verdiende €3.000,- met een kantoorfunctie (die je nu niet meer kunt uitoefenen), en de VA beslist dat je wel schoonmaakwerk kunt doen waarmee je €1.500,- kunt verdienen, dan wordt je voor 50% afgekeurd. Terwijl iemand die €15.000 verdiend en hetzelfde oordeel krijgt, dan maar 10% kan verdienen en dus voor 90% wordt afgekeurd. Niet helemaal eerlijk als je het mij vraagt.

Maar goed, probeer ondanks alles wel echt de moed erin te houden, want het wordt uiteindelijk echt beter! De weg naar herstel is gewoon errug lang.

Haha passende benaming die FML lijst. (Fuck My Life lijst)

Nou, ik zat al volledig in de rats over de aanstaande keuring, maar met zulke berichten wordt het er niet beter op.

Maar wel goed om vooraf te weten dat zij er zo tegen aan kijken, al snap ik dan weer niet waarom de meesten hier met een burn-out wel gewoon een afkeuring van 70% of meer hebben ontvangen.

Ligt dat dan puur aan hoe schappelijk de verzekeringsarts is?

Nou, ik zat al volledig in de rats over de aanstaande keuring, maar met zulke berichten wordt het er niet beter op.

Maar wel goed om vooraf te weten dat zij er zo tegen aan kijken, al snap ik dan weer niet waarom de meesten hier met een burn-out wel gewoon een afkeuring van 70% of meer hebben ontvangen.

Ligt dat dan puur aan hoe schappelijk de verzekeringsarts is?

Ja, de ervaringen lopen erg uiteen van wat ik online kan vinden. Is voor ons ook de eerste keer dat we ermee te maken hebben.
Wat ook aan te raden is is een rechtsbijstand. Die gebruiken we nu voor het bezwaar én om de VSO na te laten kijken van haar (ex-)werkgever.

Ja, de ervaringen lopen erg uiteen van wat ik online kan vinden. Is voor ons ook de eerste keer dat we ermee te maken hebben.
Wat ook aan te raden is is een rechtsbijstand. Die gebruiken we nu voor het bezwaar én om de VSO na te laten kijken van haar (ex-)werkgever.

Vreselijk dit allemaal! Niet fijn om te lezen en dat jullie dit nu meemaken. Hadden jullie die rechtsbijstandverzekering al jaren? Of hebben jullie die recent pas afgesloten? En dan vergoeden ze alles?

Mag ik jou wat vragen A?

Jij geeft aan een verhaal geschreven te hebben over hoe alles is verlopen en waar je allemaal tegenaan liep en deze te hebben meegestuurd.

Is jouw traject apart verlopen?

Zou ik mogen vragen waar ik aan moet denken bij dat je zegt ik heb opgeschreven hoe alles is verlopen?

Denk je dat het helpend is je verhaal alvast te doen bij het doen van de aanvraag ipv wachten op de keuring? Ik zit hier nu ook aan te denken dit maar te doen. Ik kan nu op het moment van het doen van de aanvraag vrij weinig. Dit berichtje sturen vraagt al veel van mij. En de visie van de arbo was tot nu toe steeds....... anders

Veel vragen van mij. sorry.

Hallo Anoniem,

Ik heb ongeveer hetzelfde gedaan, bij de WIA aanvraag kan je op gegeven moment aangeven of je het eens bent met het oordeel van de Arbo, daar heb ik mee ingevuld, waardoor je de mogelijkheid krijgt om een aanvullende verklaring in te vullen.

Hoop dat dit je helpt….

Hallo anoniem,

Bij mij is er wat betreft re integratie veel fout gegaan. Dit heeft mij zeker herstel gekost. Van mijn werkgever uit is er erg weinig gedaan aan de re integratie en vanuit de arbo werd er veel beloofd, maar niks gedaan. Ook werd er veel druk op re integratie gelegd. Ik herstelde hierdoor niet. Ik heb gewoon alles beschreven, mijn klachten, hoe alles verliep en wat het met me deed.
Ik heb inmiddels bericht gekregen van het uwv. Op grond van mijn verhaal en wat ze konden zien in het verslag, had ik een derde ziektejaar kunnen krijgen, maar in overleg met het uwv besloten dit niet te doen. Aangezien mijn belastbaarheid nog erg laag is en een derde ziektejaar een herhaling van het 2de ziektejaar zal zijn met alle verplichtingen. Ik ben inmiddels net de 2 jaar gepasseerd en de verwachting is dat ik een half jaar moet wachten voor ik een oproep ga krijgen. Dus tips voor de gesprekken met het uwv vind ik ook fijn om te krijgen.

Pffff, wat een lange wachttijd.
Hoewel ik er erg tegen op zie, ben ik blij dat ik over 2 weken aan de beurt ben, dan kan ik dat ook weer van me af zetten…

Ik zal mijn ervaringen hier t.z.t. delen…

Hoi C en A,

Dankjulliewel voor jullie reacties met voor mij goede info erin!

C ik snap dat je het ergens dan ook wel weer fijn vindt om er over 2 weken vanaf te zijn, hoe vreselijk spannend het tegelijkertijd ook is. Ja graag. Houd ons maar op de hoogte van alles. Dankjewel en heel veel succes alvast!!

Goed om te weten dat je bij de aanvraag ook nog dingen kunt invullen.

A had jij jouw verhaal hier dan ook ingevuld? Of had jij jouw verhaal toegevoegd in die envelop, bij je medische dossier? Je hoort wel eens dat ze dit niet doorlezen van te voren? Ik was nog wel benieuwd hoe jij dit gedaan hebt.

En A gelukkig hoefde je niet nog een jaar door. Misschien wel dankzij jouw verhaal dus.

En in die envelop moet dus het medische dossier. Of hadden jullie ook medische dingen gezet in de digitale aanvraag?

Ik heb echt alles in de envelop toegevoegd. Het was een heel dik pakket.

Medische gegevens
Gegevens bedrijfsarts
Mails
Mijn eigen verhaal.

Alles waarvan ik vond dat het belangrijk zou kunnen zijn.

En ik ben heel benieuwd naar jouw ervaringen C. Ik hoor het graag. Ik wens je alvast heel veel succes toe! Hopelijk valt het wat mee.

Hoi A,

Had je de medische gegevens bij de huisarts opgevraagd? Tot hoever in jaren of maanden ging je terug?

En mails? Aan wat voor een soort mails moet ik denken?

En je eigen verhaal in de zin van hoe en wanneer klachten zijn ontstaan en het verloop ervan?

Dank 😊

Wat zijn er veel hier, die in dezelfde fase zitten en geen idee hebben wat te doen, waar goed aan te doen. Wat krijgen we dus eigenlijk slechte begeleiding? En wat fijn dat we hier hulp kunnen krijgen. Bedankt daarvoor. Fijn om deze verhalen te lezen en tips te krijgen. Ik ben ook bang voor de keuring... straks krijgen te horen dat je niet afgekeurd wordt, terwijl je letterlijk (wederom) bijna niks meer kunt door alle klachten en het toch maar doorzetten. Zelfs bang zijn voor het doen van de aanvraag. Bang dat je "te weinig" hebt gedaan in hun ogen en nog langer door moet... want zelfs dat kleine beetje voor spoor 2 (wat je normaal gesproken als heel weinig zou zien en nu al teveel is) lukt mij al niet meer. En bang zijn, dat je niet met een burn-out afgekeurd wordt... en ga zo maar door. Wat er allemaal wel niet bij komt kijken nog.

Hoi Ano

Recente medische gegevens van de afgelopen 2 jaar. Kun je gewoon opvragen daar waar je bent behandeld. Plan psycholoog bijv.

Idd eigen verhaal over klachten, waar je tegen aan liep, wat wel/niet heeft geholpen. Ik heb geschreven wat ik graag kwijt wilde aan UWV en niet terug was te lezen in de aangeleverde documenten.

Dankjewel weer A!!

In de envelop toevoegen dus en ze lezen dit bij de aanvraag dus blijkbaar wel.

C jij had alles ook in de envelop gedaan, wat dus is gelezen?

En je wordt na het indienen van de aanvraag door hun gebeld? Wat wordt er dan besproken?

Hallo,

Ik heb niks per post opgestuurd, mijn werkgever heeft nagenoeg alle documenten ingestuurd, behalve het medisch dossier, deze heb ik zelf digitaal geüpload.

En zoals ik al zei, in de laatste stappen van de digitale aanvraag kan je aangeven of je het eens bent met het actueel oordeel etc, dus daar heb ik NEE ingevuld, waardoor een 1000 tekens voor tekst beschikbaar komen waarin je toelichting kan geven.

Ik heb zelf wel verslagen van neuroloog, psycholoog etc in mijn map zitten, welke ik mee neem naar de keuring….

Hoi C,

Dankjewel voor je uitleg! Super!

En nogmaals heel veel succes over 2 weken!!

Bedankt, en graag gedaan.
Ik zal na mijn gesprek mijn ervaringen zo goed mogelijk delen….

Wat ik trouwens begreep van een bekende van me, die dacht na het gesprek “deze arts begrijpt mij helemaal”.

Vervolgens 6 weken later de uitslag, en werd gewoon naar de WW gestuurd. 😕

Dus denk dat ik van het gesprek zelf niet al te veel conclusies moet trekken…..

Hallo Partner van BO-er, Vreselijk dit allemaal! Niet fijn om te lezen en dat jullie dit nu meemaken. Hadden jullie die rechtsbijstandverzekering al jaren? Of hebben jullie die recent pas afgesloten? En dan vergoeden ze alles?

Hallo Partner van BO-er, Vreselijk dit allemaal! Niet fijn om te lezen en dat jullie dit nu meemaken. Hadden jullie die rechtsbijstandverzekering al jaren? Of hebben jullie die recent pas afgesloten? En dan vergoeden ze alles?

Hallo Anoniem,
Wij hadden de rechtsbijstand afgesloten in het eerste ziektejaar, dus we hadden hem al ruim een jaar. Volgens mij moet je ook minimaal een jaar verzekerd zijn om in aanmerking te komen voor juridische hulp. Bij ons wordt dit volledig vergoed.

Update over onze situatie: Ons bezwaar wordt door de medisch adviseur (via rechtsbijstand) gezien als redelijk, maar het zal het uiteindelijke oordeel wss niet veel veranderen. We lopen ook het risico om er nog slechter uit te komen!
Omdat we geen extra medische stukken kunnen aanleveren bij ons bezwaar, staan we niet sterk. We hadden alles al aangeleverd bij de wia aanvraag.
We hebben dan ook besloten niet verder te gaan met het bezwaar en ons voorlopig neer te leggen bij het besluit. Hopelijk geeft dat wat rust, want dit hele proces is erg stressvol voor m'n vriendin.

Conclusie, M'n vriendin werkte 32 uur in een kantoorfunctie, het oordeel van de arts is dat ze wel 30 uur licht fysiek werk kan doen (??) Dit komt bij haar uit op een 60% arbeidsongeschiktheid (dit wordt berekend adhv wat je kunt verdienen).
Ze heeft de afgelopen 15 jaar gewerkt , dus is gelukkig verzekerd van 15 maanden WIA (70% van laatste loon). Na die 15 maanden wordt dan van haar verwacht dat ze 30uur werkt (i.e. dat ze het geld verdient van 30uur licht fysiek werk). Dan volgt het toetsingsmoment. Als ze dan niet minimaal 50% van dat geld verdiend, zal de uitkering worden aangepast naar 70% van het minimum loon ipv het laatst verdiende loon.
Op dat moment kunnen we alsnog in bezwaar gaan. Daar houden we dan ook rekening mee met het leveren van extra medische gegevens etc. We leggen zoveel mogelijk vast voor als het zover is.

Gelukkig hebben we nu wél een fijn contactpersoon bij het UWV, die ons een beetje de ruimte geeft. We hebben over een maand of 3 contact met hem over hoe we het dit jaar verder gaan aanpakken.

Ik wil iedereen veel sterkte wensen in het hele ziekteproces! Alle respect voor jullie, ik weet hoe zwaar het allemaal kan zijn.

Echt heel erg bedankt voor je update. Heel duidelijk wat je schrijft.

Ik wens jullie ook heel veel sterkte toe en een goed herstel voor je vriendin!

Hartstikke bedankt voor je update. Alles is inderdaad zo stressvol en dan komt dit er ook nog bij voor jullie. Heel veel sterkte voor jullie ook! Bedankt!

Nou, ik heb vanochtend mijn gesprek voor de WIA keuring gehad…
Eerst een gesprek van ruim een uur met een medisch verpleegkundige, waarin ik ruim de tijd kreeg om mijn klachten uiteen te zetten, en zij een begripvolle indruk maakte.

In het laatste deel kwam de verzekeringsarts zelf erbij, en die kwam al vrij snel tot de conclusie dat licht lichamelijk werk voor mij niet onhaalbaar zou moeten zijn, terwijl hij het grootste deel van het eerdere gesprek niet eens had meegekregen.

Een volledige afkeuring gaat het dus niet worden, maar zoals ik het een beetje begreep van de verpleegkundige is de kans groot dat ik wel deels wordt afgekeurd, en aangezien ik 21 jaar bij mijn werkgever heb gewerkt, ik dan blijkbaar recht heb op 21 maanden een betaling van 70% van mijn loon.

Als dit blijkt te kloppen ben ik voor nu tevreden, dan heb ik in elk geval ruim de tijd om aan mijn verdere herstel te werken.

Ik zal het even laten weten als de definitieve beslissing ontvangen is…..

@Partner van BO-er, (of anderen die het weten)

Als ik zo terug lees komt dit enigszins overeen met hoe het bij jullie is verlopen?
Ik ben af en toe de draad een beetje kwijt, dus klopt mijn bovenstaande aanname?

Alvast bedankt.

Ik heb mijn aanvraag net ingediend! Wat een werk was het (vooral omdat ik zelf ook nog informatie mee wilde sturen), maar ik ben klaar :)

Hoi C.
Het klopt inderdaad dat je met jouw werkverleden recht hebt op die 21 mnd, mits je de WIA uitkering krijgt natuurlijk. Zo te lezen zal dat wel het geval zijn :)
Als je al van de VA te horen hebt gekregen dat licht fysiek werk haalbaar is, dan zal dat wss in het oordeel ook naar voren komen (schoonmaakwerk, assemblage werk oid).
(Vind het trouwens belachelijk dat schoonmaakwerk gezien wordt als 'licht' fysiek werk, maar goed.)
Wij kregen het pas te horen in het vervolggesprek met de arbeidsdeskundige maar wellicht krijg je het eerder toegestuurd.
Bij ons was het gesprek met de VA telefonisch, dus dat medische onderzoek waren bij ons alleen een paar vragen.

Ik hoop dat het allemaal positief uitpakt voor je!

Hoi Partner van BO-er, Die 15 maanden die je vriendin heeft gekregen, is ze dan vrij van solliciteren? En dat geldt ook voor de uren die ze is goedgekeurd voor licht fysiek werk? Die 30 uren hoeft ze niet per direct te werken, maar pas na die 15 maanden? Hoe zat dat gedeelte van je uitleg precies?

Hier ben ik ook benieuwd naar.
Ik ben zojuist kort gebeld door de arbeidsdeskundige, die aangaf dat ze ook mij op 30 uur licht fysiek werk hebben ingeschat, maar dat ik gezien het inkomensverlies wel in elk geval recht ga hebben op een WIA uitkering.

Gezien mijn arbeidsverleden van 21 jaar bij dezelfde werkgever, gaat dit dan inhouden dat ik sowieso die 21 maanden 70% ontvang, ongeacht of ik al weer solliciteer of re-integreer?

Op dit moment krijg ik ik met moeite mijn eigen huishouden voor elkaar, dus heb ook al kort aangegeven dat ik op dit moment simpelweg niet in staat ben om te werken.

Maandag heb ik een gesprek met details, dus mocht er hier nog geen duidelijkheid zijn, zal ik dat proberen te geven….

Huh, 30 uur?! Maar C... Wat vreselijk!! Hoe kunnen zij jou hierop inschatten? Was jij al flink wat uur aan het werk dan? En wat voor officieel contract had jij, 30 uur?

Die 21 maanden waar jij het over hebt, geldt dat voor alleen het aantal jaar bij je huidige werkgever of geldt dat gewoon voor je hele werkgeschiedenis? Dat ook je werkgevers en dus de werkjaren van hiervoor worden meegenomen?

Huh, hoe dan inderdaad?! Hoe moet jij dit gaan doen.

Houd je ons op de hoogte? Veel succes maandag en veel sterkte ook!!

En inderdaad, ik ben ook benieuwd of je die maanden dan wel sollicitatieplicht hebt en of al wel moet werken dus.

Wat deed jij bijvoorbeeld voor werk en/of spoor 2?

Ik wacht idd komende maandag even af, maar ga sowieso niet re-integreren of iets dergelijks, ben inmiddels op het punt dat ik mijn gezondheid boven alles stel, en als het me maandag niet bevalt ga ik dus bezwaar maken, tenzij ik gegarandeerd die 21 maanden 70 procent van mijn loon ontvang zonder re-integratie…

En nee, ik was al vanaf mei november 2024 niet meer aan het re-integreren, dus geen idee hoe ze aan die 30 uur komen 🙈

Jeetje, ik vind dit zo raar. Schrik hier gewoon van... Wachten we maandag inderdaad even af en hoor dan graag van je. Veel sterkte en rustig aan de komende dagen!!

Hi C,
Wat vervelend om te horen. Het is echt onbegrijpelijk en zo oneerlijk hoe het uwv oordeelt. Wij weten ook niet hoe ze aan de 30 uur komen. Wellicht omdat ze geen fysieke beperking zien in een BO.

Voorzover ik weet heb je een loongerelateerde uitkering en een loonaanvullende als het om WGA gaat.
De loongerelateerde is gebaseerd op het arbeidsverleden. Hier heb je gewoon recht op volgens mij, of je nou solliciteert of niet. Bij m'n vriendin is dit 15 jaar en dit is bij haar omgerekend naar 15 mnd loongerelateerde uitkering. Er is zover wij weten geen plicht tijdens deze periode, maar er wordt wel verwacht dat ze in die periode werk zoekt. Wij gaan vanaf augustus samen met het uwv kijken naar hoe ze eventueel kan reintegreren.
Na deze 15 maanden wordt er gekeken of ze recht heeft op de loonaanvullende uitkering. Dit is gebaseerd op het oordeel (30uur licht fysiek werk). Als ze op dat moment niet minstens 50% daarvan verdiend, wordt ze weer gekort. Er wordt dan gekeken of ze recht heeft op een vervolguitkering. Dit is veel lager dan de 70% van je laatste loon.
Hoe het precies zit kun je googlen: " uwv, wga, loongerelateerde en loonaanvullende uitkering" .
In het gesprek met de arbeidsdeskundige zul je het ook precies te horen krijgen.
Zet alvast wat vragen op papier ter voorbereiding. Wij werden nogal overvallen doordat we het oordeel toen pas te horen kregen.
Heel veel sterkte in ieder geval aankomende maandag!

Hi,

Bedankt voor je uitleg en moeite die je hierin steekt 👍

Het lijkt trouwens wel of ze gewoon een standaard hebben gemaakt voor iemand met burn-out, zo van “nou, die gaat dan maar lekker 30u per week fysiek werk doen”.

Ach, ik ben inmiddels toch op het punt beland dat al krijg ik geen geld meer van ze, ik niet ga werken zolang ik me nog zo slecht belastbaar voel.

Ik heb gelukkig vrij veel spaargeld, dus zou zonder inkomen als t moet nog 2 jaar kunnen overleven 😆

Niet dat dat mijn bedoeling is hoor, maar wel prettig voor mezelf om dat idee in mijn achterhoofd te hebben….

Ik ga afwachten wat er maandag uit komt, en zal sowieso aangeven dat ik eerst 3 maanden volledig met rust gelaten wil worden….

Bedankt voor je fijne uitleg, Partner van BO-er!

En C, heel veel succes vandaag!

Klinkt inderdaad als een prettige gedachte, dat je nog wat spaargeld achter de rug hebt eventueel.

En je hebt wel gelijk. Werken terwijl je zo weinig belastbaar bent, werkt niet. Dat hebben we de afgelopen tijd wel ondervonden.

En je re-integreerde vanaf november al niet meer en toch een advies van 30 uur? Ik snap hier ook niks meer van. Wat deed jij voor spoor 2 dan? Maakte je daar wel veel uren dan?

Nogmaals succes voor nu/straks!

Nou, ik heb gisteren het gesprek met de arbeidsdeskundige gehad, en ben voor 50,94% afgekeurd.
Als ik het goed begrepen heb ben ik tot april 2027 verzekerd van 70% van mijn brutoloon, en zal ik over een aantal maanden regelmatig in contact moeten met een re-integratie coach, maar zolang ik er zo slecht voor sta zal die niet veel met me aan kunnen…..

@C sta je achter de woorden van de arbeidsdeskundige? Heb jij ook het idee dat je halve dagen kunt werken?

In principe wel verder met re-integreren dus. Pittig!! Maar wat jij zegt, ze kunnen niets met je nu.

En alsnog de uitslag van 30 uur licht fysiek werk gekregen? En aan wat voor werk moest jij denken?

Jeetje C... Was het verder wat een oké gesprek?

Typ van je af als je iets kwijt wilt hierover. En wil je er liever even niks meer over kwijt, dan ook niet reageren op mijn berichtje.

Sterkte met alles!!

Nou, ik maak me er eigenlijk niet meer zo druk om hoor, aangezien ik garantie heb op bijna 2 jaar 70% van mijn bruto loon.

Zolang ik me nog zo voel als nu kan ik simpelweg niet werken, en dat zal ik de medewerker van het UWV ook uitleggen zodra die contact met me opneemt.

Ik ga de komende maanden eerst proberen enigszins van de zomer te genieten, voor zover mijn beperkingen dit toe laten….

Wat een mooie gedachte C!

En zo is het wel. Goed dat je je grenzen aan blijft geven.

En geniet ze deze zomer, voor zover dat inderdaad lukt, maar het is je gegund!

Hoi mensen,

Ook ik zit in de aanvraagprocedure WIA. Op 23 juni had ik een gesprek met een arts en eergister kreeg ik de rapporten & FML binnen en ik schrok me rot! Ik ben in maart ‘23 in een zware crisis beland en met als gevolg een lang herstel met depressie en overprikkeling/vermoeidheid/emotioneel tot op de dag van vandaag. Ik heb mijn verhaal uiteengezet en deze is ook feitelijk terug te lezen in het medische rapport. Voorbeelden: Na een wandeling van 30 minuten áltijd rust, huishoudelijke taken in etappes van 30 uur. Boodschappen en soms laten bezorgen als ik een zwaardere dag/dagen heb.
M.a.w. Ik red me redelijk, maar daar houdt het ook mee op.
Nu kreeg ik dus dat verslag waarin staat dat ik 4 x 4 uur zou kunnen werken. De 5e dag staat gereserveerd voor therapie. Hoe dan?!
En ook hier zou het dan om licht fysiek werk moeten gaan, waarbij ik binnen die 4 uren wel steeds rustmomenten nodig heb (wat betekent dat ik alsnog 6 uren elders ben).

Ik maakte me niet zoveel zorgen voor het gesprek, want ik dacht op basis van mijn verhaal is het toch logisch dat ik niet kan werken? Blijkbaar kun je beter de hele dag in je nest liggen, want dan ben je tenminste ‘bedlegerig’.

Nou ja, welkom in de ‘verzorgingsstaat’ Nederland. Het voelt voor mij alsof ik geen bestaansrecht heb, als ik niet werk. Voel me echt genaaid door het systeem. Ook angst dat ik straks niet rond kan komen (heb geen partner én geen spaargeld).

Ik wacht nu op telefoon van de beoordelend arts, zal kijken of er nog wat menselijkheid te vinden is bij het UWV.

🤷🏼‍♀️

* haha 30 uur = 30 minuten

Waaaatt Z dat is absurd... Hoe kunnen ze denken dat dat werkt?? Alsof je alleen maar werk in je leven hebt. Als jij het nu net voor elkaar krijgt om je huishouden te runnen, hoe denken ze dan dat je vier halve dagen erbij kunt werken?? Dit moet toch bedacht zijn door iemand die echt helemaal niks snapt van de ziekte...

Wat naar. Je kunt in protest gaan, gelukkig... Zeker doen!!

Jeetje, Z... alweer iemand... En wat jij zegt: hoe dan? En dan krijg je nog het gesprek met de arbeidsdeskundige binnenkort?

Maar welk bedrijf kan nou werk aanbieden van 4 uur, met pauzes tussendoor zodat je kunt rusten?En welk bedrijf wil iemand hebben die dát al niet eens kan? Zijn werk niet goed doet door ziekte, etc.

Wat waren jullie contract uren? Krijgt iedereen hetzelfde aantal uren, maar dan niet in hun eigen, oude baan, maar in licht fysiek werk?

Mijn laatste baan was 24 uur. Ik heb vandaag een uitgebreide brief van mijn behandelaar gekregen waarin deze verklaard dat ik nog niet kan werken. Ik merk dat dat even rust geeft, zodat ik met wat meer steun bezwaar kan maken.
Het UWV maakt er al een lange tijd een potje van, maar blijkbaar is dat nog niet opgelost.

Fijn dat je deze uitgebreide brief hebt gekregen. Fijn die rust even. En sterkte verder!

Pffff, nou ik werd zojuist gebeld door Achmea, de verzekeraar van mijn werkgever, dat zij bezwaar gaan maken tegen de WIA beslissing.
Volgens de medewerker die ik sprak is dat standaardprocedure, om het UWV te toetsen of ze mij wel op de juiste manier hebben gekeurd of niet.

Er is dus een kans dat ik voor een herkeuring zal moeten gaan, terwijl ik dacht dat ik dit eindelijk een beetje achter me kon laten en aan mijn herstel kon gaan werken.

Zijn er meer mensen bij wie dit het geval is geweest, en zo ja, kunnen jullie wat kennis en ervaring hierover delen?

Alvast heel hartelijk bedankt. 🙏

Ik moet nog naar de keuring, maar mijn werkgever gaat ook standaard in bezwaar blijkbaar..

Wat gek C. en zo niet leuk. Ik kan mij heel goed voorstellen dat je eerder dacht dat je het eindelijk een beetje achter jou kon laten zo en dan nu deze onzekerheid weer. Want dat is dit eigenlijk. Dat dit dus ook al mogelijk is. Aan de laatste anoniem: weet jij ook waarom een werkgever dit zou doen?

A. ben jij ook nog wel eens op dit forum? Hoe gaat het nu met je? En heb jij na die 2 jaar gemakkelijk een voorschot kunnen aanvragen van je wia? Toen is alles omtrent spoor 2 ook gestopt? Of blijf je dan bij de plek waar je re-integreerde, totdat je de keuring hebt?

Hoelang duurde het bij jullie voordat jullie een telefoontje kregen van het uwv met de beslissing (na datum aanvraag wia)?

Aanvulling in diezelfde post over mijn gevoel er nooit meer uit te komen, dit is t voor de rest van mijn leven. Al die gedachten gaan weg, heus.

Het idee en gevoel er nooit meer uit te komen, is heel herkenbaar. Ik heb zelfs een moment gehad dat ik dacht dat het leven geen zin meer had, wat doe ik hier nog als iedereen om mij heen doorgaat. Direct heb ik mijn psycholoog, familie en vriendenkring van deze gedachte op de hoogte gebracht. Het is niet zo dat ik daadwerkelijk een einde wilde maken aan mijn leven, maar ik schrok wel van deze gedachte. Uitspreken van deze gedachte naar mijn dierbare, behalve mijn dochter uiteraard, heeft lucht gegeven. Ik ben geen persoon die makkelijk hulp vraagt, maar doe het alsjeblieft. Je bent sterk als je hulp vraagt. Let erop om van beter worden niet weer een opgave, werk te maken, dat is ook niet helpend. Accepteren dat het nu zo is, lastig hoor, maar echt essentieel. Rust, slapen (lastig in t begin), op de bank liggen, vervelen en dat bewust zijn, beetje bewegen en eraan toegeven. Pas toen dit mij lukte, voelde ik langzaam meer energie. Ik wandel, zwem en roei nu weer rustig aan en dit geeft vertrouwen . Ga na elke activiteit rusten, dikke siësta om te merken weer verfrist wakker te worden. Blij weer met de dag. Morgen zie ik wel weer verder.

"Als je minder denkt, kun je veel meer dan je dacht "

Hou vol lieve mensen, het komt goed ! xxx

Hallo Erik,

Wat fijn om te horen dat je weer beter bent geworden.
Werk jij inmiddels ook al weer, of wordt dat de volgende stap?

En die rustmomenten die jij noemt, luisterde je dan een muziekje of een podcast ofzo, of echt volledige stilte?

Want ik merk namelijk dat mijn hoofd doorslaat in piekeren als het volledig stil is…

En heb jij ook veel yoga/ mediteren/ etc gedaan, of gewoon puur alleen maar aan t rusten geweest?

Bedankt voor je antwoord alvast….

Heel fijn om te horen Eric, ik ben heel blij voor je en het stemt me hoopvol.

Fijne dag vandaag. Groetjes Gert

Wat een fijn bericht! Fijn voor jou Eric!
En dit bericht geeft weer hoop!
Geniet ervan Eric en bedankt voor het delen.
Groetjes een medelotgenoot

Ik werk niet, zit in de WIA. Heb vreselijke moeite gehad om ook dat te accepteren. Vrijwilligerswerk geprobeerd, want ik moest erbij horen. Werken, functioneren.
Uiteindelijk rust en ruimte om mij heen kunnen creëren, duurzaam herstel als enige inzet. Dan pas kan ik weer denken aan werk.

In t begin luisterde ik naar rustige muziek, ook omdat ik veel piekerde. Maar uiteindelijk komt het lichaam en het hoofd alleen tot rust als je NIETS doet. Liggen op de bank, met je ogen dicht. Heel lastig in t begin !!

Yin yoga nidra heeft mij ondersteund bij het bewust worden van mijn gedachten, mijn gedachtestroom. Ik mediteer 's ochtends en 's avonds. Ik heb veel ademwerk gedaan. Goed leren ademen, door je neus. Je middenrif gebruiken, dat is je grote ademhalingsspier. Nu kijk ik uit naar de momenten van meditatie en ervaar ik veel meer rust.

Dit is mijn weg, mijn proces van bewustwording en rust vinden. Probeer jezelf niet teveel in de weg te zitten, heel lastig allemaal !!

Maar het komt allemaal goed.

Dankje, Eric. Soms word je er inderdaad moedeloos van. Ik wil zo graag van mijn duizelingen af. Mijn (ex) manager gaf me nota bene de beste tip: hij zei je wil zo veel, en ook zo veel niet (symptomen), het enige wat je kunt doen is: accepteren. De hakken uit het zand.
Laat dat nu ook het moeilijkste zijn, om te doen.
Maar het geeft wel de meeste rust, als het lukt.

Zodra ik weer een beetje energie terug voel, ga ik het als een idioot uitgeven. Proberen even te leven als vanouds, even proeven aan een normaal bestaan. Even weer energie voor een hobby die al maanden stil ligt.
Maar terug naar oud dat gaat helemaal niet. Dat heeft me gebracht waar ik nu ben. Ook een lastige om te accepteren.
Dus vaak weer de deksel op de neus.
Met energie wordt ook geregeld mijn hoofd heel druk, hebben jullie dat ook?

Ik ben ook dikke 2 jaar onderweg. Net in de WIA. (Traject vol stress)
Ik wil zo veel, maar kan weinig. Het hele gezin lijdt eronder. Oók als ik mijn grens overga om hen tegemoet te komen. Zo lastig.

Ik heb ook een diagnose ASS erbij gekregen, en ik zit (te) veel in mijn hoofd, ik probeer het cognitief op te lossen, zoek veel informatie op.
Ik heb moeite mijn grenzen aan te voelen. En ook, als ik ze al voel, ernaar te handelen.

De laatste tijd helpt yoga om uit het hoofd te komen. Dat ontspant. Vaak is er ook een kleine meditatie bij. Heerlijk. Ik weet al jaren dat meditatie mij goed doet, maar toch blijft het lastig een goede effectieve manier en plek ervoor te vinden. Vaak doe ik een meditatie liggend, begeleid (Spotify), maar dat haalt het niet bij het effect van gewoon zitten en jezelf begeleiden. En dan echt even de stilte te ervaren, al is het maar 2 seconden. Welke techniek gebruik jij?
Yoga komt voor mij het dichtste bij meditatie, omdat je er zo van in het hier en nu komt.

Rustige muziek draai ik ook heel veel en vaak. Maar écht rustig. Ik heb er ook stukjes tussen met alleen regengeluid, en die vallen niet eens zo heel erg op 😅

Bij mij komt de echte ontspanning nog even niet. De duurzame, die onder je huid gaat zitten. Ik heb nog veel zorgen en angsten, bijna dagelijks. En symptomen, echt de gekste dingen. Maar ook alweer anderhalve maand geen Oxazepam gehad.

Ik hoop vanaf januari weer in een ritme te komen. Ik ga wel 2 ochtenden in de week naar een tuinderij, al een half jaar, waar ik op mijn eigen tempo en voorwaarden mag meehelpen/werken. Ik heb daarvoor een indicatie van de gemeente gekregen, via het buurtteam. Dat is wel een uitdaging, ik ga al snel weer "rennen" en me te veel inzetten. En ook daar voel ik mij grenzen niet goed aan. Maar het is een prachtige omgeving. Een oefentuin. Lekker buiten.

Ik heb het vooralsnog niet lastig met de WIA. Verbazend, maar wel fijn. Ik vind het wel soms een beetje vreemd qua identiteit, wie ben ik eigenlijk als ik geen baan meer heb?

Uhm ik vergeet dus telkens mijn naam erbij te zetten, omdat je op dit forum niet bent ingelogd. BrandUit dus ⬆️

Wat goed om te horen Eric dat het beter gaat met jou ik zit nu 16 maanden in een burnout valt niet mee heb ook wel redelijke dagen en dan weer terugval en mediteer nu veel yoga nindra tithaanse muziek rustgevend met de fluit en de natuur op de achtergrond wandelen met de hond en nog geen zin in mijn hobby tekenen ik pieker ergggg veel denk dan aan de vele ziektes pfffff en voel van alles en ga veel op de bank liggen rusten ik hoop dat ik ooit weer eens mezelf kan zijn en dat ik er ook weer ben voor andere mensen doe wel vrijwilligers werk bij de Zonnebloem maar blij voor jou en iedereen sterkte met alles 👍

Hoi BrandUit,

Ik zou graag met je delen wat en hoe ik het allemaal doe, het uit willen schreeuwen wat helpt en niet helpt. Maar omstandigheden en persoonlijke aard zijn van invloed op je eigen herstel.

Radicale acceptatie en veel rust, rust en rust. Afgewisseld met gedoseerd, bewegen. Creëer je momenten van rust. Voel wat je gedachten/ angsten met je lichaam doen. Probeer dan diep in te ademen een aantal keer en word je bewust van je ademhaling. Ga je ademhaling tellen en laat de angst/ gedachten gaan. Durven te voelen was een openbaring voor mij. De focus op de ademhaling een manier van omgaan met deze gevoelens. En bewustwording, wie ben ik nu eigenlijk. Loodzware maar, voor mij noodzakelijke reis.

Hou vol iedereen, het komt goed xxx

Hallo Eric,

Fijn om te horen dat er vooruitgang in zit.
Heb jij ook met een psycholoog gesproken, en weet jij of dit verlangd wordt bij je WIA aanvraag?

Sterkte allen! 🙏

Hallo Eric,

Wat een fijn bericht om even te lezen. Ik ben wel benieuwd of je weer aan het werk bent. Zo niet, hoe heb je het voor elkaar gekregen om de tijd te krijgen om te herstellen? Bij mij ligt er namelijk veel druk op de reïntegratie, terwijl ik zelf aanvoel dat ik de rust nodig heb die jij beschrijft.

Bedankt voor het delen Eric! Fijne bevestiging dat dit de juiste methode is

PS2: echt super waardevol deze info, moet er bijna traantje van laten! Ben hoopvol en blij voor jou dat je de goede kant opgaat

En Een shoutout aan deze website, waar we onze ervaringen en tips kunnen delen met elkaar! Heel waardevol, dank daarvoor 🙏🏼☺️
Dat het nog zo lang mogelijk mag blijven bestaan zodat we elkaar kunnen blijven helpen. Iedereen verdient een gezond en gelukkig leven! Ook aan iedereen bedankt voor alle tips en ervaringen! ☺️🙏🏼

Welke producten nam je hier vooral voor Thomas om tot meer zout inname te komen?

Ik eet heel veel zout, dus helaas. Maar de juiste voeding is heel belangrijk

Hoi Susan,

Ik ben nu zo'n 15 maanden zoet en ik kan je vertellen dat het echt beter wordt!

Ook ik ben er nog niet helemaal en heb nog weleens een terugval maar de meeste dagen voel ik mij eigenlijk wel gewoon prima. Leer steeds beter te vertrouwen op mijn lijf, kom steeds meer onder de mensen. Ja het duurt best een tijd. Het bedrijf waar ik werkte is failliet gegaan en ik ben ziek uit dienst gemeld waardoor ik ook geen druk heb gehad om te vroeg te gaan reintegeren. Ik denk dat het vooral heel erg belangrijk is dat je de tijd neemt en jezelf ook de rust en tijd gunt. En het is belangrijk om je niet te gaan identificeren met de klachten, de klachten zijn een tijdelijke hobbel, een signaal van je lichaam dat je dingen anders moet gaan doen. De klachten zijn niet je nieuwe realiteit, alleen maar een zetje in de juiste richting. Wees ook vooral niet boos op jezelf of op je lichaam, je lichaam probeert je alleen maar te beschermen.

Ik zit op het punt dat ik er bijna dankbaar voor ben en ook voel dat ik hier beter uit ga komen dan hoe ik hiervoor mijn leven had ingericht.

Wat mij hier goed bij heeft geholpen zijn drie boeken: DARE van Barry McDonagh, Hope and Help for your Nerves van Claire Weekes en vooral Over de Kop van Brankele Frank (een Nederlandse neurobioloog die zelf twee maal een burnout heeft gehad).

Daarnaast vind ik persoonlijk het beeld dat veelal in de media en soms zelfs hier geschetst wordt dat het herstel een aantal maanden tot een jaar duurt niet realistisch. Dit is natuurlijk heel persoonlijk maar ik ken genoeg mensen die zeker wel 2 jaar bezig zijn geweest, al dan niet langer. Dat wil niet zeggen dat je je in die hele periode zo slecht voelt als in het begin maar het kan best nog even na echoën, vooral het fysieke aspect van de angst en het trauma van de burn-out dat je lichaam moet zien te overwinnen.

Een therapie die gericht is op terugkeren in- en vertrouwen op je lichaam in plaats van zo vast te zitten in je hoofd/gedachten kan daarbij goed helpen. Bijvoorbeeld bij een haptonoom, ergotherapeut of zelfs een psychotherapeut die zich meer bezig houdt met somatische klachten.

Ik wens je heel veel sterkte, houdt hoop dat het echt beter gaat worden!

Hi Susan,
Je vertwijfeling is geheel begrijpelijk. Vooral als de BO lang duurt.

Niet vreemd dat je dan gaat piekeren of je echt wel een keer beter wordt.

Met het er niet meer tegen vechten is al een hele stap. Dan geeft onbewust rust in het hoofd, zodat herstel bevorderlijk is.

Het gaat uiteindelijk echt wel over. Het verschilt per persoon hoe lang dat duurt.
Heb je een BO met extreme vermoeidheid, doffe hoofdpijnen en een wereldvreemd afwezig gevoel?

Of sta je zogezegd 'aan' met een sterke overprikkeling die continu je emoties beïnvloeden? Dat is de hyper-burnout.

Heb je coaching?
Slik je (al) antidepressieva?
Heb je een vast dagritme? (Hoe beperkt dat ook mag zijn)
Eventueel traumaverwerking?
Ontspanningsoefeningen en ademhalingsoefeningen?
Gebruik je iets om de spanningen te temperen?
Andere wijze van aanpakken?
Stukjes wandelen(?)
Kun je lezen/schrijven/tekenen?

Ben zelf 2x goed hersteld van BO waarvan de eerste zeer zeer heftig was. Het herstel duurde toen bijna een jaar. De tweede keer 5 maanden.

Ben er nu toch weer ingetuind. Ik kreeg andere signalen binnen dan de vorige 2 BO's. Nu de hyper-BO ondergaan. Begon vorig jaar mei en was t/m eind van het jaar redelijk aan het herstellen. Achteraf toch weer te snel aan het werk gegaan en in februari dit jaar ging het licht uit.

Ik zal je de details besparen. Maar...ook hier zal ik van herstellen. Bepaalde dingen moeten in de toekomst drastisch anders om niet weer in dezelfde valkuilen te lazeren.

Wie ik trouwens ook spreek: er zijn (inmiddels) zoveel mensen die een stevige BO hebben gehad en tocht echt allemaal hersteld zijn. De oude jij komt echt wel weer terug. Vatbaar zul je altijd blijven voor een BO zolang je bepaalde structuren in je leven niet veranderd.

Misschien zijn die structuren inmiddels veranderd en dat kostte moeite. Wellicht is de BO daar nog uit voortgekomen.

Bij de een duurt het herstel gewoon wat langer dan de ander. Geloof nog steeds in de oude Susan. Die komt echt wel terug als je maar wel de juiste handvaten weet te vinden en ook vast te houden.

Tijdens mijn eerste BO wou en kon ik niet geloven ooit beter te worden. De therapeut zei van wel en ik moest niet zo eigenwijs zijn. Geheel duidelijk. Dat ben ik eigenlijk nooit meer vergeten wat hij toen zei. De beste man had zóóó gelijk.

Na de eerste 2 BO's kon ik weer werken, wandelen, duiken, motorrijden, plezier maken, reizen, enz. Gewoon weer normaal als de oude ik functioneren.

In ruimtes met veel ongecontroleerde drukte heb ik wel wat meer overprikkeling overgehouden. Ben daar liever niet dan wel, maar geen vluchtneigingen o.i.d.

Het gaat goedkomen. Echt waar. Het duurt alleen zo verdomde lang. Niet aftellen is mijn devies. Ondergaan met de juiste hulp en handvaten.

Heel veel sterkte en zelfvertrouwen!

Als je nog vragen hebt dan verneem ik dat wel.

(Overprikkelde) Cactus ;-)

Cactus ik heb de hyper burnout
Hoe geneest dat?
Wat.een hel..
Medicijnen helpen die goed of doen die niks?
Ik merk.weinig.vooruitgang.
Gaat die hyper een keer over ik vermoeidheid variant of is de.burnout gewoon weg een keer. Wat is jouw ervaring??

Ik zit nu 17 mnd in burnout, in t begin duidelijk vooruitgang (mede door energie opbouw in zomer). Sinds eind febr een terugval, ook nog gezondheidsprobleem erbij waarvoor 2 weken geleden operatie. Dus hiervan moet ik ook weer herstellen. Daarbij heb ik een bo met veel pijnklachten/ hoge spierspanning die nu ook weer verergeren. Kortom, dit is heel pittig. Ik probeer niet te lang te blijven hangen in negativiteit, of slachtofferdenken. Dat helpt je niet vooruit. Ik blijf vertrouwen op mijn lijf en de kracht van het zelfherstellend vermogen. Hoop in de komende maanden weer een stapje vooruit te zetten. Wat mij goed helpt is elke dag wandelen, muziek luisteren waar ik van opknap. Ademhalingsoefeningen, op mijn yogamatje liggen.
C.

Hoi Aswin,

Wat ongelooflijk herkenbaar is jouw verhaal. Ik had leiding over een bedrijf met 40 mio omzet. Zelf van 0 opgebouwd in 24 jaar. Stond midden in het leven, was zelfverzekerd, creatief, ondernemend enz.

Inmiddels door het bedrijf als vuilnis aan de kant gezet en in de WIA terecht gekomen. Tijdens mijn 2 jaar ziekte twee keer tot 7 uur per dag opgebouwd maar weer teruggevallen door de wil om terug te komen. Kon niet loslaten. Dus het is niet zo dat ik 2 jaar thuis heb gezeten. Stank voor dank.

Nu is er niks meer van me over en ben ik zoals jij omschrijft een zielig mannetje geworden die alles uit de weg gaat en het liefste thuis op de bank ligt. Nauwelijks nog sociaal leven, onzeker, durf niets meer, bang voor alles (vakantie, winkelen, bezoek familie etc), nergens zin in en ga zo maar door. Ik ben het tegenovergestelde geworden van wat ik ooit was. Veel mensen begrijpen mij ook niet, ik begrijp mezelf niet eens. Denk ook vaak dat ik aan het doordraaien ben. Artsen, psychologen, werkgevers, familie, vrienden, etc. weten vaak niet wat het inhoudt. Ik zeg altijd, je weet het pas als je het zelf meegemaakt hebt ! Dat merk je ook als je met iemand spreekt die er zelf middenin heeft gezeten.

Sterkte en we moeten idd maar blijven hopen op betere tijden.

Erik

Ja ik ook in verleden goede baan gehad bij verschillende supermarkten. Maar altijd door mijn eerlijkheid en mening te geven, nooit een stap verder gekomen en als lastig persoon werd gezien die kritiek had op de organisatie. Ben toen voor mezelf begonnen en heb dit jaren met plezier gedaan maar doordat mijn vrouw arbeidsongeschikt werd moest ik steeds meer werken om een leuk leven te kunnen blijven leven. En nu na zoveel jaar krijg ik de rekening gepresenteerd dat ik geestelijk en lichamelijk gesloopt ben. Wil niemand hier een schuld aan geven want ik weet nu hoe ik dingen anders had moeten aanpakken. Maar achteraf is dit gemakkelijk te zeggen.
Ben nu na een jaar vechten met huisarts en allerlei andere doktoren op een punt gekomen dat ik hulp ga krijgen.
Moet er dit jaar mee beginnen en hoop dat ik bij de juiste mensen terecht ben gekomen die mij begrijpen. Ik heb mezelf voorgenomen dat 2024 het jaar is dat ik mezelf weer ga terugvinden. Dus ik blijf hopen en geef niet op. Ben altijd een vechter geweest maar ik snap steeds beter mensen die dit zelfde overkomt en ook nog sucaiaal gevoelig zijn voor een moeilijke keuze staan. Wat nu wie helpt mij.
Had je mij 10 jaar geleden dit verteld en dat ik nu op een sites als dit zou vertellen, dan zou ik je voor gek verklaard hebben want ik was ook altijd hard voor mezelf en anderen.
Ik kon de wereld aan en hielp mensen om me heen met van alles. Ik was een soort alleskunner die niet kapot te krijgen was.
Wat ik in toch in mezelf vergist met wat er allemaal gebeurt is de laatste 2 jaar.
Heb nog steeds moeite om soms in de spiegel te kijken en mezelf te zien.
Heb soms gelukkig een opleving en dat voelt heel goed aan en geeft me hoop.
Hoop dat jij ook momenten krijgt waar je weer je oude ik zult vinden. Want daar doen we het voor en zo kunnen we hopelijk weer ergens van gaan genieten.
Wens je veel sterkte en blijf volhouden 🙏
Groet Aswin

Hallo Erik heel herkenbaar hoor ik zat vorig jaar begin mei tegen een burnout aan en had altijd veel energie was even goed te werk dat lijden me af en met mijn gezin kon ik er goed over praten ze snapte het mijn man zijn dood had in niet kunnen verwerken en nu na 5jaar komt alles eruit de dokter adviseren mij een psycholoog maar ik zat bij de haptotherapie dat helpt heelllll goed ze snappen wat je bedoeld en krijg echt goede behandelingen nu gaat het redelijk bedenk wel 2 stappen vooruit 1 terug alles heeft zijn tijd nodig succes en je staat er niet alleen voor 👍

Ja jij bent in burn-out. Ik was daar ook. Nu niet meer. Ik ben begonnen met holistisch coaching dan stoppen met werken dan bowen therapy en nu ben veel beter. Maar jij komt ook uit . Wat de doctor jouw geeft of abo arts zegt helpt niet wordt alleen eerger.

Hoi Aswin , dit klinkt zo herkenbaar als ik jou verhaal lees . Ik ben 6 maanden geleden in een burn-out terecht gekomen van de een op de anderen dag was het er , ik wist me geen houding te geven en wist totaal niet wat mij overkwam . Ik kom helemaal niks meer. Ik kwam in de ochtend uit bed en ging op de bank liggen en het enigste wat ik kon was een kop thee voor me zelf zetten meer kon ik niet ik was lichamelijk en geestelijk helemaal op heel de dag een gejaagd gevoel en me lichaam was op. Wandelen lukte me niet naar de supermarkt gaan was een hel , zo veel prikkels veel mensen muziek geluid ik kon er niet tegen en keerde snel weer op richting thuis . Thuis veel paniek aanvallen gehad bijna elke dag . En dan krijg je het advies je moet iets ondernemen iets gaan doen wandelen of fietsen dit ging bij mij niet dus ik dacht echt ik word helemaal gek en je voelt je nutteloos en alles is op die momenten gewoon helemaal kut. Maar ik kan je wel vertellen naar maten de tijd word het echt beter ik ben nu 6 maanden verder en ik ben er nog lang niet maar ik heb echt al meer licht puntjes momenten dat ik wel kan genieten van dingen en ook zeker dingen kan doen , voel ik me goed ga ik wandelen of zwemmen en is het even druk in mijn hoofd ga ik puzzelen , naar de supermarkt gaan lukt ook weer als ik een goede dag heb . Dus wat ik wil zeggen is hoe uitzichtloos het er soms uit ziet en ook al voel je zelf niet dat er verbetering in zit die zijn er echt maar het heeft gewoon tijd nodig . Hartelijke groet S. 26 jaar

Hallo S
Fijn om te horen dat het ooit beter gaat worden. Maar zo voelt dat nú helaas niet.
In de ochtenden ben ik nog wel eens een klein beetje positief maar voor 12 is dat al weer 100% omgeslagen in een sombere gedachte over alles.
Wat ik wel merk, doordat ik wat vaker thuis ben dat het mij iets meer rust geeft. Geen prikkels van buiten af. Thuis altijd meteen mijn Bluetooth box aan en muziek luisteren. Voor mij een goede afleiding om niet te veel aan al die 1000 klusjes die ik moet doen.
Daarom zou ik zo graag even een paar weken niks willen doen en veel alleen willen zijn.
Maar dit kan helaas niet omdat ik voor mezelf werk en mijn vrouw is afgekeurd. Dus ik moet alleen het gezin onderhouden. En dat frustreert me steeds vaker.
Mijn partner is heel lief voor mij verzorgt me heel goed. Maar soms gaat ze daar te ver in, voor mijn gevoel.
Heb dan het gevoel dat ze me als een kind behandeld en dat voelt zo onprettig. Word daar ook snel geïrriteerd van. Terwi de bedoeling zo goed is.
Zou veel liever zien dat ze me wat beter zou begrijpen. Vol steeds meer dat we van elkaar af groeien. Terwijl we dit jaar 25 jaar getrouwd zijn.
Dit doet me pijn en raak er gefrustreerd van omdat ik er geen invloed op heb. Het gebeurt iedere dag weer opnieuw.

Vind wel fijn dat hier met anderen je gevoel kunt delen. Want voel me vaak zo onbegrepen en eenzaam.
Groet Aswin.

Hoi Aswin,

Hier een vrouw die een tijd terug een hele pijnlijke break up heeft gehad, mede doordat mijn vriend (bleek achteraf) alles opkropte in plaats van uitsprak. Terwijl ik daar altijd juist vanuit openheid op aanmoedigde / ruimte voor creëerde.

Nu zeg ik niet dat jij dat doet. Maar misschien kun je het proberen te communiceren aan je vrouw? Dat je haar en alles wat ze voor je doet enorm waardeert, maar dat het jou zou helpen als ze zus of zo anders aan zou pakken. Vanuit je eigen gevoel in eerlijkheid, vanuit liefde en respect aangeven wat het met jou doet. Op die manier kun je vanuit verbinding samen kijken naar hoe het misschien wat anders kan.

Ikzelf had dat enorm gewaardeerd en zie dat mensen regelmatig uit elkaar groeien omdat ze niet praten.

Sterkte

Hallo Aswin,
Het is mijn ervaring dat de buitenwereld helemaal niet snapt waar je doorheen gaat. Ook mijn eigen partner snapt t amper. Ze denken dat je alleen maar moe bent terwijl het veel verder gaat dan dat. Je hele systeem is ontregeld. Dat zorgt voor fysieke klachten maar ook voor stemmingsklachten zoals somberheid, lusteloosheid etc.
Ik heb zelf zsm hulp gezocht bij psycholoog, zij leggen dingen uit en geven tips en advies (o.a over dagstructuur). En zij snappen jou wel vanuit hun ervaring met burnout cliënten. Dus ik zou zeggen, zoek hulp!

Hoi Aswin,

Hier een vrouw die een tijd terug een hele pijnlijke break up heeft gehad, mede doordat mijn vriend (bleek achteraf) alles opkropte in plaats van uitsprak. Terwijl ik daar altijd juist vanuit openheid op aanmoedigde / ruimte voor creëerde.

Nu zeg ik niet dat jij dat doet. Maar misschien kun je het proberen te communiceren aan je vrouw? Dat je haar en alles wat ze voor je doet enorm waardeert, maar dat het jou zou helpen als ze zus of zo anders aan zou pakken. Vanuit je eigen gevoel in eerlijkheid, vanuit liefde en respect aangeven wat het met jou doet. Op die manier kun je vanuit verbinding samen kijken naar hoe het misschien wat anders kan.

Ikzelf had dat enorm gewaardeerd en zie dat mensen regelmatig uit elkaar groeien omdat ze niet praten.

Sterkte

Hoi anonieme vrouw

We proberen iedere dag veel te praten / communiceren en ene moment begrijpen we elkaar maar dan even later niet meer.
Ik denk dat in mijn prater alles zo vaak veranderd dat ik er zelf gek van wordt.
Het ene moment ben ik rustig van binnen en hèb beetje overzicht wat ik wil gaan doen. Maar paar uur later ben ik weer onrustig en chaotisch en snel geïrriteerd.
Dat zijn dan de momenten dat ik me terug trek en een oxazepan neem. Weet dat dit niet de oplossing is maar op dat moment voor mij wel een noodzakelijk iets.

Ik krijg vanaf begin februari hulp gelukkig. Dan heb ik mijn eerste afspraak bij een psycholoog via pro persona.
Maar de weg hier na toe was een hel.
Moest het eerst zelf begrijpen, toen heb ik echt mijn huisarts moeten overtuigen dat er iets niet goed was. Ben eerst door verschillende artsen in het ziekenhuis onderzocht omdat zei dacht dat het iets lichamelijks was. Toen dat na 8 maanden niet bleek kreeg ik eindelijk een doorverwijzing.
Moest nu eigenlijk ook weer 6 maanden wachten, maar door veel telefoontjes en hoop frustratie kan ik gelukkig nu over paar weken in behandeling.
Hoop echt dat het gaat werken. Wil weer wat positiever worden op mezelf en het leven.

Groet Aswin

Hi Aswin,

Dat wisselvallige ken ik inderdaad heel erg.. je bent dan echt jezelf niet en communiceren is dan haast niet te doen. Ik werd zelf ook een hele tijd bijv super boos en geïrriteerd van alle communicatie die dan op dat moment te invasief was ofzo. Bijna niet uit te leggen. Komt vgm door alle op hol geslagen hormonen in je lichaam als gevolg van de burn-out. Had ook ontzettend veel woede / agressie met tijden, andere momenten voelde ik me super zen en kalm. Je snapt echt niet wat er met je gebeurt.

Naarmate je herstelt word dit beter, stabieler. Maar het is een lange weg. Fijn dat je hulp krijgt. Als ik je 1 tip mag geven, vanuit eigen ervaring en wat ik bij anderen ook zie: zorg voor innerlijke acceptatie en overgave van je situatie. Is ontzettend lastig. Maar blijven vechten / je verzetten / alles met je hoofd proberen op te lossen, maakt juist dat je vast zit. Switchen van je hoofd naar voelen. Acceptatie, van jezelf en de situatie maakt je innerlijke rust creëert en dat is je basis voor herstel.

Liefs en veel sterkte
Amber

Hoi Amber
Bedankt voor je lieve berichtje. Het geeft me een gevoel dat ik niet alleen deze klachten heb. Soms denk ik heb iets heel zeldzaams want ik spreek niemand in het dagelijkse leven die deze klachten herkent.
Dat ik het moet accepteren is een hele goede. Ik weet dat het zo is en dan accepteer ik het gewoon, maar zijn van die momenten dan voel ik me herboren en dan daar dan totaal bij stil sta en weer snel over mijn grens ga.
En dan later weer veel spijt van want dan voel ik me weer lichamelijk en geestelijk helemaal brak.
Zeg altijd ben net onkruid ik kom altijd terug en daar blijf ik voor gaan.

En het steunt me veel om hier met anderen dit te kunnen delen.
Groet Aswin 🙏

@Amber, wat verwoord jij het mooi! Acceptatie is idd de sleutel maar dan moet je eerst tot rust komen. Dat kan lang duren. Bij mij ongeveer klein jaar. Ben nu ook evenwichtiger, in het begin ook woede aanvallen en huilbuien. Vooral omdat je je zo onbegrepen voelt. Ik berust nu in het feit dat mijn wereldje klein is en ik niet kan werken. Dit is wat mijn lijf nu nodig heeft. Maar dat stoppen met vechten moet je dus ook leren. Daar kan een psycholoog goed bij helpen.

@anoniem,

Ja, daar heb je helemaal gelijk in! Het is makkelijker gezegd dan gedaan.. en veel onbegrip ook inderdaad. Bij mij heeft dat ook lang, zeker een ruim jaar geduurd. Ook omdat ik eerst nog best veel kon voordat ik totale uitputting bereikte. Het duurde vervolgens nog een ruim jaar om alle signalen / grenzen van m’n lichaam te leren herkennen. Wellicht had dit met een psycholoog of coach sneller gekund, soms baal ik van mezelf dat ik dat niet heb gedaan. (Was na slechte verhalen bang om verkeerd geholpen te worden).

Mooi dat je je helemaal kunt neerleggen bij het feit dat je wereld nu klein is. Die switch maken is lastig.

Amber

Hi Aswin,

Fijn dat je er wat steun en herkenning uit kunt halen. Het voelde voor mij ook heel lang alsof ik hier alleen in zat, niemand uit mijn omgeving begrijpt het. Zelfs mijn broer die zelf ggz psycholoog, en zijn vrouw die huisarts is, dachten niet dat de klachten die ik allemaal had bij burn-out kon horen. Ik heb zelf super veel onzekerheid en onbegrip over mijn eigen situatie gehad ook. Het is ook gewoon een eenzame weg die je aflegt. Maar weet dus dat je niet alleen bent, en je bent niet gek. Wat je beschrijft is, in elk geval voor mij, herkenbaar. Het uit zich ook bij iedereen weer wat anders, afhankelijk van onder andere de ernst bijvoorbeeld.

Het is ook verwarrend.. Op de momenten dat je je goed voelt ga je vol moed er tegenaan, omdat het op die momenten lijkt alsof je gewoon oké bent. Dan later komt de klap weer omdat je (blijkbaar) toch weer over je grenzen ging. Duurde bij mij ook een hele tijd om hier balans en acceptatie in te vinden. En ik ben er ook echt nog niet uit, maar gaandeweg leer je. Hopelijk kan de psycholoog je hier zoals anoniem ook aangeeft, goed bij helpen.

Sterkte en groeten

Wat mij trouwens wel heeft geholpen, is de training aanschaffen van Meulenberg. Wil absoluut geen reclame maken, maar vind het zelf fijn om daar te kunnen sparren met / verhalen te lezen van lotgenoten en daar zitten ook coaches in waar je vragen aan kunt stellen + online training. Wellicht heeft iemand er iets aan.

Hoi Amber/Anoniem

Heb eigenlijk nog een vraagje,

Weet niet hoe andere het doen. Maar ik heb ook nog verplichtingen die ik dagelijks moet doen. Ik moet elke dag bijna ook werken, soms een paar uit en dan weer iets langer.
Dit kost me soms zoveel dat ik helemaal brak thuis kom.
Ik weet wat de psycholoog straks gaat zeggen dat ik moet stoppen met werken. Maar dat is niet zo heel makkelijk omdat ik voor mezelf werk en verplichtingen heb naar anderen mensen toe.
Weet niet of jullie ook werken ? Maar als je thuis bent en je hebt nog jonge kinderen zul je daar toch ook naar om moeten kijken.
Je kunt wel wat uit handen geven maar er blijft altijd wel dingen wat je zelf moet doen of verantwoordelijk voor bent.

Heb soms moeite met een dag structuur te maken omdat dingen moeten ?

Hoe doen jullie dat ?

Groetjes Aswin

Hi Aswin,

Dat lijkt me ontzettend lastig en daar kan ik geen antwoord op geven, maar wellicht kan de psycholoog je daar wel bij helpen. Zou afwachten wat hij/zij te zeggen heeft. Misschien is het voor jou niet nodig en kun je met de juiste begeleiding gedoseerd blijven werken / verantwoordelijkheden blijven doen. Je hebt geen verzekering voor arbeidsongeschiktheid als zelfstandige? Wellicht kun je contact opnemen met je gemeente / sociale dienst om te kijken of en welke hulp mogelijk is.

Ikzelf heb na mijn studie meerdere jaren fulltime gewerkt, waarvan de laatste 1,5 in het buitenland. Vlak nadat ik terug ben geremigreerd en een nieuwe baan was gestart in NL, raakte ik hierin en ben ik gestopt met werken omdat het niet meer ging. Lang verhaal kort: Ik bleek financieel nergens recht op te hebben door de emigratie. Heb vervolgens een hele tijd van mijn spaargeld geleefd, en uiteindelijk in de bijstand terecht gekomen. ‘Gelukkig’ ben ik nog vrij jong (toen 25, nu 27) en kon ik nadat ik mijn woning op heb moeten zeggen, terug bij mijn ouders wonen. Ik heb dus vrijwel geen verantwoordelijkheden meer momenteel.

Hoi Aswin,

Ik heb hetzelfde. Werk ook nog maar kom ook kapot thuis. Soms begint het al aan het begin van me werkdag. Doodmoe, allerlei lichamelijke klachten. Maar toch geen mijn psycholoog aan zolang het lukt probeer het vol te houden. Het is goed om structuur en afleiding in je dag te hebben. Als je thuis gaat zitten ga je nog meer in je schulp zitten wat er voor kan zorgen dat het alleen maar moeilijker wordt. Mocht werken op een dag echt heel moeilijk gaan kijk dan of je kan regelen om wat eerder weg te gaan o.i.d.

Hoi Amber

Fijn dat je nu op financieel vlak geen druk hebt. Maar om toch weer naar je ouders terug te moeten is niet altijd even makkelijk lijkt mij. Je zult vast hele lieve ouders hebben maar je bent toch een beetje van je privacy kwijt. En je moet toch soms met elkaar rekening houden omdat je samen in een huis woont.
Maar als jullie dat goed lukt, mogen jullie daar trots op zijn.

Of ik een ziekte wet verzekering heb afgesloten. Nee heb ik nooit gedaan. En als ik zou stoppen zou ik andere mensen in de problemen. Zijn beetje van elkaar afhankelijk.
En daarbij ik heb ooit 25 jaar geleden door een foute keuze bij de gemeente moeten aankloppen. En dat was toen zo vernederend en slecht geregeld dat ik heb gezegd dat gaat me nooit meer gebeuren.
En helaas de maatschappij vraagt steeds meer van ons en daar moet je soms in mee.

En heb wel een buffer opgebouwd maar die begint zo nu ook al beetje minder te worden. En was eigenlijk voor over paar jaar bedoeld.

Luister wel graag muziek en luister echt van alles. Van hiphop naar klassiek, hits jaren 80/90, hardstyle Hollands enz.
Dit geeft me veel steun. vaak muziek waar ik totaal niet bij me past beetje carnaval/feestmuziek. Maar kan dan in mijn eentje een feestje bouwen.
Terwijl ik altijd op feestjes heel rustig en saai persoon kan zijn.

Maar ik blijf hier lezen en kijken want het voelt fijn dat je even met een ander over je dagelijkse stomme dingen kunt praten.

Las dat jij pas 27 bent en daar schrik ik best van dat op zo jonge leeftijd al dit moet meemaken. Dacht is meer een probleem van mannen en vrouwen die hele lange tijd met oogkleppen hebben geleefd.

Maar het zou fijn zijn als mensen hier elkaar kunnen helpen en steunen dat ze er toch door deze klote periode heen komen.
De meesten mensen weten niet waar we het over hebben.
Groetjes en hoop dat het bij jou ook beter wordt.

Aswin 🙏

Hoi Lieke

Las dat jij ook dagelijks druk bent met verplichtingen. Weet niet of je ook een baan hebt maar ook al ben je huisvrouw en hebt kids dan word er toch een beroep op je gedaan. Huisvrouw of huisman is toch ook een job. Komt van alles bij kijken en je hebt vaak ook nog een partner maar die kan niet alles in zijn eentje gaan doen. Kan wel wat taken overnemen maar niet alles.
En je kunt je kinderen niet aan hun lot overlaten.

Ik kan mijn eigen tijden een beetje indelen omdat ik eigen baas ben. Maar moet wel rekening houden met mijn klanten.
Ben wel iemand die hier makkelijk over kan praten en daardoor hebben veel klanten hier begrip als ik het net iets anders doe.
Maar er moet helaas toch geld verdient worden ,anders heb ik er een grote last bij.
Want krijg je geldzorgen dan heb je meteen een groot stress probleem erbij en dat kun je nu net even niet gebruiken.

Maar 3 stappen voor uit en 2 achteruit en dan weer 3 vooruit. En zo komen we er hopelijk weer uit.

En wat mij heel veel helpt. Ik zit vanwege mijn werk veel in de auto en luister dan naar boeken. En heb nu een paar boeken van mensen die ook een burn-out gehad hebben en hun verhaal vertellen. Waar ze ook allemaal tegen aan lopen. Dit word vaak op een leuke manier voorgelezen zodat het heel prettig luisteren is.

Wens je wel veel sterkte de komende tijd.

Groet Aswin

Hoi Aswin,
Ik ben na een jaar ziektewet gestopt met werken (had maar een klein parttime dienstverband) in overleg met mijn partner. We kunnen het wel een tijdje zonder mijn inkomen stellen. En kinderen volwassen en de deur uit. Ik moet zeggen dat het mij enorm veel rust geeft dat er nu geen bedrijfsarts/werkkring meer is die mij onder druk zet. En het werk vond ik al lang niet meer leuk (verschrikkelijk zelfs) dus ik kan nu al mijn energie in mijzelf steken. Maar ik realiseer mij dat dit een luxe positie is...
Lijkt mij ook erg moeilijk voor jou als zelfstandige om je rust te nemen.
Muziek luisteren is idd heel goed, doe ik ook veel, vooral als ik me depri/alleen voel, fleur ik altijd van op!

Hoi anoniem,

Ik lees dat je nu niet meer werkt. Ik weet hoe bedrijfsartsen kunnen zijn om iemand weer te laten werken. Sommige zijn er zo mee bezig om iemand weer snel weer aan het werk te krijgen, dat ze het probleem alleen maar daardoor kunnen verergeren.
Maar dat jij nu de luxe hebt om thuis te zijn lijkt me wel heel fijn. Je kunt je terugtrekken wanneer je lichaam en geest daar behoefte aan heeft.
Maar voel je soms niet helemaal alleen en eenzaam. Klink raar je moet rust nemen maar ik merk dat ik soms toch even fijn vind als er iemand bij me in de buurt is. Ja ike emoties gaan alle kanten op dan wil je dit dan wil je dat. Alles om maar een bepaalde rust te vinden.
Ben echt een muziek liefhebber en luister normaal van alles. Maar veel muziek zit toch emotie in en dan krijg ik weer gedachtes.
Maar luister nee veel feestmuziek, van die stomme meezingers. En dat had je me 2 jaar geleden niet hoeven te vragen, want dan had ik je gezegd nee die muziek komt er bij mij niet in.
Ben geen feestbeest en ook nooit geweest maar dit maakt me nu wel zo vrolijk dat ik er geen genoeg van krijgen. Heb een lieve hond en die zit me wel eens aan te kijken of ik wel helemaal in orde ben.

En boeken luisteren van bekenden Nederlanders die ook dit meegemaakt hebben vind ik veel steun in.

Heb vandaag gezegd als ik hier uit ben, dan ga ik een feestje geven met mensen om me heen die belangrijk voor me zijn geweest.
Veel mensen zullen dan versteld staan want ik was nooit van feestje of verjaardagen.

Wens je veel sterkte en blijf positief
Groet Aswin

Hoi Aswin
Ik voel me soms wel alleen maar daar kan ik goed mee omgaan. En we hebben ook een hond, begin elke dag met een wandeling van 3 kwartier/uur. Ik sport 2x per week (pilates) in een kleine groep. Daarnaast spreek ik af en toe af met vriendin voor lunch of film. Maar dat is altijd dubbel: gezellig maar daarna ben ik wel weer doodmoe.
Ik heb nog een lange weg te gaan (prognose herstel 2-3 jaar, ben nu 15 mnd bezig) maar deze fase is precies wat ik nu nodig heb: alleen maar rust/stilte en niets meer moeten. Ik moest mn hele leven zoveel van mezelf namelijk. En deed niet de dingen die bij me pasten.
Ik wens jou ook veel sterkte. We komen hier sterker uit.

Hoi Anoniem

Fijn om toch te horen dat het na al die tijd toch iets beter met je gaat en af en toe iets kunt ondernemen. Die fase zit ik helaas nog niet. Heb soms wel het idee om iets te doen maar als het moment daar is klap ik helemaal dicht.
Ja altijd maar dingen moeten dat is iets wat me ook steeds meer tegen gaat staan.
Onze maatschappij legt steeds meer druk op ons. Nu ik de 50 gepasseerd ben en de laatste jaren al verschillende bekenden van mijn leeftijd zijn overleden ben ik meer erover na te denken om meer te gaan genieten ipv altijd maar werken.
Ik wens jou ook veel sterkte en hoop dat je de komende tijd nog meer zult herstellen.

Groet Aswin

Hoi Aswin,

Je verhaal is voor mij heel herkenbaar. Ben nu 53 en heb jarenlang met die oogkleppen op maar gewerkt en gewerkt in een baan die ik niet aankon. Gezin verwaarloosd en maar 80 uur per week werken, zelfs in het weekend en op vakantie. Zolang het leuk is en je plezier hebt in je werk gaat het nog wel, maar toen kwam een jaar of 5 geleden veel frustratie om de hoek kijken. Is een lang verhaal dus bespaar je dat. Na 2 jaar frustratie door nieuwe CEO ben ik in elkaar geklapt. Maar ondanks dat bleef ik toch een paar uurtjes per dag vanuit thuis werken. Bedrijfsarts vond het prima en begon snel de uren op te schroeven terwijl ik aangaf dat ik er nog niet aan toe was. Na een paar maanden helemaal in elkaar geklapt. Binnen twee jaar kon ik er niet uitkomen en mijn contract werd beëindigd. Daarna in de WIA terecht gekomen. Heb altijd gezegd dat ik hier nooit in zou komen en kon me niet voorstellen dat iemand burnout kon geraken en nu zit ik er zelf in.

Jouw situatie lijkt me erg moeilijk. Ik begrijp de situatie, maar denk toch hoe moeilijk ook dat je een keuze moet maken. Zo doorgaan en denken dat je er op een dag vanzelf uitkomt gaat vrees ik niet gebeuren. Je lichaam schreeuwt om rust. Amber schreef hier over accepteren en er niet tegen blijven vechten en niet proberen alles met je hoofd te beredeneren. Daar heeft ze helemaal gelijk in, maar mij lukt dit nog steeds niet goed.

Ben nu 2.5 jaar officieel ziek, maar ben er nog steeds niet uit. Soms gaat het een week of twee goed en dan klap ik weer helemaal in elkaar. Waarom dat steeds gebeurt kom ik maar niet echt achter. Denk wel dat ik de situatie nog steeds niet kan accepteren

@Amber, je omschrijft dit perfect:

Als ik je 1 tip mag geven, vanuit eigen ervaring en wat ik bij anderen ook zie: zorg voor innerlijke acceptatie en overgave van je situatie. Is ontzettend lastig. Maar blijven vechten / je verzetten / alles met je hoofd proberen op te lossen, maakt juist dat je vast zit. Switchen van je hoofd naar voelen. Acceptatie, van jezelf en de situatie maakt je innerlijke rust creëert en dat is je basis voor herstel.

Je hebt ook helemaal gelijk. Mij lukt dit echter nog steeds niet na 2.5 jaar. Kan het maar niet accepteren en loslaten op een of andere manier. Blijf er tegen vechten en probeer nog steeds met mijn hoofd te beredeneren waarom ik in deze situatie zit.

Heb jij een tip hoe het jou wel gelukt is ?

Hoi Bert,

Super rot dat ook jij er al zo lang in zit.. Ik geloof dat het wel nodig is om te gaan onderzoeken, diepgaand, waarom je hier in zit. Dat kan van onverwerkte trauma’s, tot uit verbinding met je lichaam en daardoor geen grenzen aanvoelen en nog vele andere oorzaken hebben, vaak een combinatie van meerdere dingen. Mij hielp het om mijn hele leven na te lopen, alle emotionele gebeurtenissen te gaan doorvoelen, en alles er met radicale liefde en acceptatie voor jezelf te laten zijn. Daarvoor zul je voelen en denken moeten combineren. Als dat zelf niet goed lukt (sommige mensen zitten teveel op slot bijvoorbeeld, zeker als man zijnde is dat denk ik soms nog lastiger door maatschappelijke normen) kan een goede therapeut daar wellicht bij helpen. Zelf denk ik dat lichaamsgerichte therapie / somatic experiencing daar waardevol in kan zijn. Geef je onderdrukte emoties in elk geval gehoor..

Mindfulness, mediatie en het boek ‘de helende kracht van acceptatie’ heeft mij geholpen meer in acceptatie te komen. Niet enkel voor deze situatie, maar heb eigenlijk een hele mindset shift gemaakt. Leren loslaten. Van weerstand naar acceptatie. Het leven is veel te leuk en te mooi om al je energie te besteden aan dingen die jou geen energie geven. Dat mag je eigenlijk gaan herontdekken, genieten van de ‘simpelere’ dingen.

Helaas is het proces en de oorzaak voor iedereen anders, waardoor ik geen gouden tips kan geven maar wellicht heb je er iets aan.

Accepteren dat het nu zo is, vertrouwen en echt geloven dat het beter wordt en goed komt (ontzettend moeilijk, zeker na terugvallen) en je grenzen leren aanvoelen en die streng bewaken. Zacht en liefdevol naar jezelf zijn en je eigen ‘beste vriend’ worden als het ware. Dat is waar het denk ik een beetje op neerkomt, voor mij momenteel althans.

Als je steeds terugvalt komt dat mijns inziens omdat er of nog teveel stressfactoren zijn (intern of extern, kan dus ook onverwerkte trauma zijn), of omdat je je grenzen toch niet genoeg honoreert. En die liggen soms zo belachelijk laag dat het ook hartstikke moeilijk is om daar helemaal aan toe te geven, maar het is wel de enige manier om eruit te komen.. en vanuit die 0 lijn dan heel voorzichtig opbouwen met laagdrempelige dingen, wandelen, 1 op 1 afspreken met iemand, net wat voor jou fijn en haalbaar is.

Heel veel sterkte

Hallo Bert

Ja accepteren is het juiste woord. Dit probeer ik ook maar door bepaalde invloeden van buiten vind ik het soms moeilijk.
Ben al 30 jaar met mijn vrouw samen hebben veel meegemaakt. Mijn vrouw heeft lichamelijk de laatste jaren veel meegemaakt. Het begon met een kapotte evenwichtsorgaan gevolg niet meer stabiel kunnen lopen niet meer werken. Daar veel spanningen over gehad van hoe verder. Toen kwam er borstkanker met allerlei problemen die jaren veel spanningen hebben gegeven. Daarna kreeg ze een lichte hartaanval wat als een bom binnenkwam.
Al deze jaren heb ik gewerkt en in de achtbaan van ziekenhuis bezoeken van mijn vrouw gezeten.
Nu sinds 2 jaar is bij ons meer rust in huis.
Toen dacht ik zo nu kunnen we even bijtanken van de afgelopen jaren en toen zij mijn hoofd en lichaam boem.
Maar nu loop ik veel tegen onbegrip van mijn vrouw aan. Ze weet wat ik een burn-out heb.
Ik luister de laatste tijd veel boeken. Dit geeft me een bepaalde afleiding. Nu heb ik ook boeken over burn-out geluisterd en heb mijn partner ook laten luisteren om haar een beetje bewust te maken hoe ik soms me voel en denk.
Maar nu loop ik regelmatig tegen een vrouw die mij niet begrijpt. Ze is zorgt heel goed voor mij, maar ik mis het gevoel dat ik er nog bij hoor.
Ze weet dat ik soms met moeite de deur uit ga om te werken. En dan hoor alleen haar zeggen zo slecht geslapen maar ik ben wakker.
Vind het moeilijk om het te beschrijven. Het is een gevoel wat ik dan heb.
Wil haar niet als de een boeman laten overkomen maar vaak voel ik me niet begrepen en dat doet me heel veel pijn.
Ik mis dan iemand die me beschermt en een warm gevoel geeft.
Heb hier al heel vaak over gesproken met haar en dan is het 1 of 2 dagen gezelliger.


Sorry moest dit even kwijt. Wil niet als een zeur overkomen maar kan soms met niemand dit gevoel delen.

Groet Aswin

Helaas heel herkenbaar. Ben zelf 25 jaar getrouwd en vader van 4 kinderen. De situatie zorgt voor veel spanningen binnen het gezin en zeker ook binnen de relatie. Mijn vrouw is mijn "geklaag" onderhand helemaal zat en onze relatie staat op hoogspanning. Voel me zelf ook wel schuldig dat ik nu in deze situatie verzeild ben geraakt.

Mensen begrijpen niet in welke situatie je zit. Familie, partner, vrienden, (bedrijfs)artsen, werkgevers, opdrachtgevers, en zelfs psychologen. Ik zeg altijd je weet het pas als je het zelf meegemaakt hebt. Dus kun je ze iets kwalijk nemen ? Het is gewoon vreselijk moeilijk. Ik voel me ook vaak niet begrepen. Je kunt beter een been breken, dan zien mensen tenminste wat er aan de hand is !

Ik zit de hele dag thuis dus wordt er vanalles van je verwacht wat je niet waar kunt maken. Probeer zoveel mogelijk te doen, maar lukt vaak gewoon niet. Dat brengt spanning met zich mee...

Ik denk dat wat je meemaakt eerder standaard is dan uitzondering. Hoe langer het duurt, hoe moeilijker het wordt.

Hoi Bert

Zou bijna willen zeggen fijn om te horen dat andere dit ook voelen en last van hebben. Maar ik zou het niemand gunnen om zo met je partner door het proces heen moet.
Snap dat het voor de vrouw ook niet makkelijk is maar ik heb heel lang mezelf aan de kant gezet ( dit met liefde en plezier gedaan) om maar het gezinsleven door te laten gaan. Maar nu moet ik echt aan mezelf gaan denken. Maar dit voelt voor mij zo egoïstisch en zo ben en wil ik niet gezien worden.
Wil haar ook niet steeds met mijn gezeur en gemopper lastig vallen. Soms sla bijna op tilt van allerlei kleine frustraties.
Kan me gelukkig goed beheersen kwa agressie want dat wil je zeker niet.
Heb hier in het veel therapie voor gehad en kan gelukkig daar nu mijn vruchten van plukken.
Soms zie je op die klote tv van verschrikkelijke familie drama’s en dan denk ik had dit voorkomen kunnen worden.
Het zullen niet allemaal mensen met burn-out klachten zijn maar de maatschappij legt wel een hoge druk bij mensen neer.

Ik roep nu soms dat ik thuis weg ga en dan ergens aan mezelf wil gaan werken.
Ergens waar geen stress is en je dag rustig kunt doorlopen.
Ja helaas een ideaal plaatje wat niet uitvoerbaar is omdat ik me nog plichtgetrouw voel voor mijn vrouw, ouders en kinderen.

Maar zo door gaan lijkt me ook geen goede oplossing. Sta altijd voor tips open omdat ik toch hier een uitweg in wil vinden.

Tot slot wat mij ook echt verbaasd van mezelf dat ik dit hier deel met anderen. Ben nooit zo open geweest naar anderen.
Maar we zullen volhouden en het gaat goed komen.
Hoop doet leven
Groet Aswin

Precies wat ik voel. Ik ben ook constant bang voor iets in m'n hoofd al zegt me gezonde verstand dat er niks is. Ik functioneer goed, heb m'n goede dagen enz

Heel herkenbaar. Vooral die zware ogen en derealisatie is vreselijk. Ook hier m'n flinke ups en downs.

Klinkt heel herkenbaar, ik zit ook sinds de zomervakantie thuis. Ik heb de volgende lichamelijke klachten gehad:

- Maagkrampen. Ongeveer twee maanden last van gehad. Meerdere malen voor ziekgemeld, elke keer als ik weer ging werken kwam het weer terug. Ik ben getest op een maagbacterie maar dat was negatief. Maagkrampen zijn verdwenen toen mijn zomervakantie begon.

- Tintelende pink/ringvinger en het gevoel dat het tussen mijn schouderbladen helemaal vast zat. Meerdere fysiobehandelingen voor gehad. Ik heb soms nog last tussen de schouderbladen, maar geen last meer van tintelende vingers.

- Niet in slaap kunnen komen, wakker worden en niet meer kunnen slapen en/of heel onrustig dromen. Hier heb ik de afgelopen maanden weinig/geen last meer van.

- Constante oorsuizen, een vervelende piep maar het valt wel te negeren. Ik heb er nog steeds last van maar het lijkt af en toe wel minder te worden.

- Vaag gevoel in mijn hoofd. Het is niet echte duizeligheid, maar het voelt gewoon wazig. Hier heb ik nog steeds last van, maar niet meer zo erg als eerst. Op goede dagen heb ik er minder last van en soms heb ik momenten dat het even weg lijkt te zijn. De afgelopen weken heb ik er wat meer last van maar dat komt denk ik door de hele dagen binnen zitten (vanwege het weer). Ik heb twee maanden geleden bloedonderzoek laten doen via de huisarts maar dat was allemaal prima.

- Last van mijn ogen. Vooral het gevoel dat de spieren rond mijn ogen verkrampen/gespannen zijn. Dit gevoel krijg ik voornamelijk als ik in een drukke winkel/omgeving loop. Ook zie ik een soort televisieruis als ik naar een licht oppervlak kijk (bijvoorbeeld als ik naar de lucht kijk) of als het helemaal donker is. Aan het begin had ik soms het gevoel alsof alles ongefilterd mijn ogen binnen kwam, als ik bijvoorbeeld in een supermarkt liep. Daar heb ik nu geen last meer van.

Alleen het wazige gevoel in mijn hoofd houdt me nog bezig. Ergens blijf ik de angst houden dat ik een hersentumor heb, ook al zegt mijn gezond verstand dat het onzin is. Ik blijf tegen mezelf zeggen dat ik geen andere klachten heb zoals hoofdpijn, wegvallend zicht, echte duizeligheid etc. Ook lees ik veel verhalen van mensen die hetzelfde gevoel hebben en dat het er echt bijhoort, maar toch blijf ik last houden van dat stemmetje in je achterhoofd. Vooral op dagen dat ik me wat minder voel, en daardoor ga ik alleen maar meer letten op hoe ik me voel (wat het niet ten goede komt). Klinkt dit herkenbaar?

Hoi Teun,
Ik herken me erg in je verhaal en je klachten. Ook zo’n dag gehad een paar maanden geleden dat ik tijdens een wandeling zo’n heftige aanval kreeg en niet wist hoe ik thuis ben gekomen.
Bij mij is de derealisatie en angst het ergst als ik overbelast of overprikked ben of teveel te doen of aan mijn hoofd heb.
Ik zie het als een seintje dat ik me weer even terug moet (mag) trekken en meer mag rusten, meer mag slapen enz.

Ben nu al ruim 1,5 jaar aan het herstellen van BO en het blijft steeds hetzelfde patroon. Teveel doen = teveel stress = toename klachten. En angst, paniek, gevoel gek worden enz ook allemaal meegemaakt. Als ik een slechte dag heb, moet ik mezelf er ook actief aan herinneren dat er niks mis met me is behalve dat ik een BO heb. Op goede dagen kan ik binnen mijn mogelijkheden best veel en voel ik me niet angstig meer.

Wat ik hiermee wil zeggen is: probeer het te laten komen zoals het komt. Dat is verschrikkelijk moeilijk, als iemand dat tegen mij zei kon ik ze ook wel slaan. Maar het is echt zo. Hoe meer je je bezighoudt met de klachten, hoe meer je ze in stand houdt. Neem elk signaal van je lichaam serieus en voel je niet schuldig als je niks doet of slaapt.

Anyway, veel sterkte en houd moed, het wordt echt met de tijd beter.

Ik maak momenteel precies hetzelfde mee, maar onthoud dat deze gevoelens van duizeligheid, hardkloppingen en slappe spaghetti benen niks anders zijn dan stress signalen. En hoe eng het ook lijkt, je lichaam is geprogameerd jouw in leven te houden en zal er dan ook alles aan doen je te helpen. Een periode van stress is vervelend en vermoeiend maar stress is uiteindelijk een meganisme dat je moet helpen in gevaarlijke situaties dus niks om bang voor te zijn.

Ik schrijf dit ook voor mezelf want het is soms moeilijk te geloven dat de dingen die je voelt niet gevaarlijk zijn.
Zelf heb ik ook last van paniekaanvallen (wat denk ik gebeurde toen je buiten liep) en voor mij heeft het boek D.A.R.E van Barry McDonagh heel erg geholpen vertrouwen te krijgen in dat soort angst situaties, dus dat is zeker een aanrader.

Veel sterkte nog en neem de tijd, genezen van angst en BO is mogelijk alleen duurt gewoon een tijdje

Klinkt raar, maar ik vind het fijn om dit allemaal te lezen. Vooral dat veel mensen die derealisatie en dat rare wazige gevoel in hun hoofd zo herkennen.

@Anoniem precies dat heb ik ook. Met mijn gezonde verstand weet ik dat er niks is andere krijg je zoals je zegt ook andere klachten zoals niet kunnen lopen, erger wordende hoofdpijn, slecht zien enz. Maar toch blijft die nare gedachte inderdaad hangen. Maar aan de andere kant als het echt dat is dan gaat het niet de ene dag beter en de andere dag minder.

Hebben jullie ook dat je als je lang en gespannen met iets bezig bent zoals puzzelen dat je hele zere moeie ogen krijgt. En dat gekke gevoel in het hoof. Na even zitten werd het minder. Dit heb ik ook met autorijden soms gaat het super goed en de andere keer lijkt het wel of ik het niet kan verwerken ofzo.

Ja zeker, paar keer gehad ook met (bord)spelletjes spelen. Ineens was de focus op en ging het allemaal totaal langs me heen. Ik heb er het meest last van als ik me te lang/intensief focus op een gesprek. Ik heb inmiddels geleerd om dan gewoon rustig te stoppen met wat ik aan het doen ben, het gesprek af te ronden (aangeven dat ik voel dat ik overbelast raak) en te gaan rusten of iets te doen dat minder intensief is. .

Teun, je moet begrijpen dat je energiereserves uitgeput zijn. Die kun je alleen weer opbouwen door je energie te doseren: kleine klusjes doen en dan weer rusten. Van elke inspanning heb je weer hersteltijd nodig! Het zal steeds iets beter gaan als de tijd vordert maar kom wel uit je hoofd! Maak korte wandelingen, doe n boodschapje etc, lees n stukje krant. Richt je aandacht naar buiten, zo ben je niet meer zo met jezelf bezig en zul je je ook beter gaan voelen. Ik ben nu ook 15 mnd bezig en het gaat al n stuk beter dan in t begin. Maar heb nog lange weg te gaan. Ik geloof erin dat het goed komt, een positieve mindset is superbelangrijk.

Herkenbaar!!

Ook hier herkenbaar! In december begonnen met DARE en dat heeft mijn herstel een enorme boost gegeven. Kan het iedereen aanraden die vast blijft zitten na 1-2 jaar thuis zitten.

Mooi dat je dit deelt. Een burn-out is heftig maar geeft ook zoveel inzichten. Carrière is niet belangrijk. Je leert echt genieten van de kleine dingen.
Ik zelf ben ook gelabeld met angststoornis (door de huisarts) maar het is mijn overbelaste zenuwstelsel. Gelukkig heb ik een hele fijne therapeut welke allemaal lichaamsgericht werken.
Ik lees nu veel over trauma die opslaat in je lijf, nervus vagus ect etc.

Elke narcist zou eens goed bij zichzelf ten rade moeten gaan hoeveel onherstelbare schade ze aangericht hebben.
Ik weet waar ik over praat.
Ik heb geen medelijden met ze want hun verdediging is bijna altijd een slachtoffer rol. Ik ga niet iedereen over één kam scheren dus wens ik je veel succes en sterkte.

Ik vind je verhaal heel 'verfrissend' om te lezen. Ik ben zelf burned out en had te maken met een narcistische ex. Inderdaad ook van het type verborgen narcisme.

Ik weet daarom ook van dichtbij hoe iemand met narcisme zich stuk kan lopen in situaties. Hoe leeg en kwetsbaar een narcist kan zijn, maar een bepaald gedrag en gedachtepatroon heeft ontwikkeld waarin er steeds nieuwe voeding moet komen. Als dit jaren duurt, met daarin veel leed (vooral om zich heen) dan is loopt je voorraad langzaam leeg.

Ik laat nu even achterwege hoe schadelijk de impact was op mij.

Je verhaal delen hier is zeker iets waarvan ik hoop dat mensen zich herkennen. Er is te weinig bekend over narcisten terwijl dit een groeiende diagnose is. Narcisten laten zich niet diagnosticeren.

Ik wens je veel succes en bedankt voor het delen. Veel kracht en groei gewenst op je innerlijke reis.

Gewoon even benieuwd: Hoe weet je dat het geen autisme, maar narcisme is?

Hi Ariso,

Dit herken ik (totaal) niet. Wel ervaart iedereen uiteenlopende klachten die allemaal met het zenuwstelsel te maken hebben. Als je googled op zenuwstelsel en ogen, dan zie je dat er verbanden zijn. Het zou mij dus niets verbazen dat de reactie die jij ervaart hiermee verbonden is. Bij mij beginnen vanaf de ochtend verschillende spiergroepen in mijn gezicht te trillen, ook dit heeft alles met het zenuwstelsel te maken.

Ik heb niet alles gehad maar hoort wel bij een ernstige burnout. Dat je na 1 jaar nog steeds geen TV kan kijken is wel extreem, dat kon ik na een aantal maanden mondjesmaat wel weer, zodra de angst een beetje wegzakte. Eet je genoeg? Neem eens wat himalyan zout in water 2x per dag en magnesium in de ochtend en avond (tauraat). Succes.

Toevallig vandaag heb ik er ook last van. Druk achter ogen. Trillende oogleden. Vermoeide ogen.
Voor mij een teken dat ik rustig aan moet doen. Heb namelijk niet zo lekker geslapen.

Concentreer je niet teveel op de klachten. Het hoort erbij. Je lichaam probeert te herstellen. Maak je je veel zorgen over de klachten? Je klinkt wat in paniek. Dat is ook niet helpend voor het herstel.

Dank voor jullie reacties! Ik weet wel dat ik jaren ben doorgegaan terwijl ik al uitgeput was door meerdere chronische ziektes met dagelijks pijn &vermoeidheid. Ook op het werk en in huis met 2 kleintjes.. in november viel ik in een diep gat met heel veel lichamelijke klachten waaronder de oogklachten (begon met oogklachten). Veel klachten zijn inmiddels iets minder maar mijn diverse oogklachten dat blijft nog flink aanhouden. Dit maakt mij dan weer angstig dat het toch iets anders kan zijn.

Heb je niet ook veel nekspanning? Ik heb ook veel last van mijn ogen .. bij mij is er ook dagelijks een te hoge spanning rond me nek schouders hals kaken ogen .. de duizeligheid heb ik als.ik rechtop tv kijk .. of na drukke plekken ga of te veel ben aan t doen. Vorig jaar was et erger.. zit er nu 22 maanden in. En tv kijken zorgt nogal voor dat mijn systeem zich aanspant daarom kijk ik alleen in de avond tv.

Ik herken alles. Loop al 3 jaar zo rond. Gelukkig nu ook af en toe wat betere dagen.

Ik herken vooral de vermoeide ogen en ik heb ook last van druk en steken in mijn ogen sinds mijn burn out. Ik droeg en draag geen bril maar kreeg ineens last van wazig zien en bij het volgen van een plotselinge beweging werd ik helemaal niet goed. Toen ik opkeek van mijn dashboard in de auto was alles voor misschien maar een seconde ineens wazig maar het was genoeg om mij een paniek aanval te bezorgen (levensgevaarlijk)

Een jaarlang tripjes naar de oogarts leverde natuurlijk niks op behalve paniekaanvallen in de onderzoeksstoel. Zet maar een bril op zeiden ze toen. Waardoor ik vervolgens meerdere keren ben flauwgevallen. Geen symptomen die een oogarts kent dus ze wuiven het weg ookal zit jij met knallende pijn, huilend in tegen over ze.

Door een burn out raken ook de spieren in je ogen gestresst en verkrampt. Een bril opzetten zorgt ervoor dat je ogen op een onnatuurlijke manier moeten kijken en dat zorgt alleen maar voor mwer stress op je ogen. Ik heb onderzoek gedaan op internet en kwam erachter dat vitamine A het herstel proces van je ogen kan helpen. Ik heb dit met mijn mesoloog besproken en die heeft mij toen kabeljauwlevertraan aanbevolen waar vitamine A in zit en wat je lichaam goed opneemt. Dit heeft mij enorm geholpen en na de eerste week voelde ik al verlichting in mijn oogklachten. Let wel op met vitamine A omdat het wel gevaarlijk kan zijn voor mensen met hartklachten of aandoeningen. Misschien (sowieso) verstandig dit te bespreken met iemand die er verstand van heeft voordat je zomaar vitamine bij slikt

Ik slik dit nu 4 maanden en merk al wat meer rust in mijn ogen. Ik kan nog steeds niet lang achter de computer werken en volg ook de regel van 15/20 minuten scherm en dan even weglopen. Ik doe ook nog vaak palmeren of een doek over mijn hoofd waardoor alles donker is en dan even 15min zo liggen om mijn ogen even de rust te geven. Ik hoop dat je hier misschien iets mee kan. Sterkte!

Hoi! De oogklachten herken ik! Ben ook erg overbelast de afgelopen jaren door perfectionistisch te zijn als moeder en op het werk. Tijdens stressvolle periode in december 6 jaar geleden ineens extreem lichtgevoelige ogen gekregen met extreem wazig zien. Mijn ogen haakten zowat af. Nooit klachten daarvoor gehad. Met zonnenbril in de woonkamer en in de auto. Lampen en zelfs stoplichten deden pijn aan mijn ogen. Kon op het werk niet meer naar computerschermen kijken, licht van mobieltje alleen laag zetten. Werd misselijk van scrollen op mobieltje. Pijn aan mijn ogen, vlekjes voor de ogen.
Wist niet wat er was. Huisarts, oogarts, niemand wist waardoor het kwam.
Tip van iemand gekregen om naar Oogbalans in Berlicum te gaan.
Door de stress waren mijn oogspieren verkrampt en hoe meer ik onder stress probeerde te kijken hoe erger het werd. Ik kreeg oogoefeningen om de ogen te ontspannen.
En het werkte, 8 weken later waren mijn klachten 70% verbeterd! Het kost wat, maar ik was wanhopig. En heel blij dat het geholpen heeft.
Helaas niet meer volledig hersteld, maar hier kan ik mee leven!
Wie weet is het ook iets voor jou!

Ik snap precies wat u bedoelt.
Heb hetzelfde en kan u alleen maar medeleven betuigen,
Ik snap je volkomen!
Vrgr steven.

Ooooh wat je schrijft is zo herkenbaar. Sowieso alles wat hierboven beschreven staat. Maar ook het vicieuze cirkeltje van angst en paniek omdat ze zicht zo belemmerd wordt door de druk achter de ogen en constant trillende oogleden. De huisarts raadde een oogmeting aan maar ik weet gewoon dat het te maken heeft met een ontregeld zenuwstelsel ten gevolge van overspanning en eventuele bijnieruitputting.
Soms heb ik betere dagen en dan hoop ik er vanaf te zijn maar dan ineens is het er weer en word ik bang. Zeker omdat mijn rechteroog ‘pijnlijker’ en waziger is dan het andere oog waardoor ik gelijk paniekgedachten heb dat er iets achter dat ook drukt. Maar als ik me beter voel na een goede nacht heb ik veel minder last….pfffff om gek van te worden. Sterkte iedereen!

Dit klinkt als visuele burnout. Ik heb t ook momenteel. Bel het oogzorg centrum Zwolle en vraag naar de lijst met neuro visueel therapeuten. Zij kunnen je een lijst geven om te kijken of er iets bij je in de buurt zit.
Waarschijnlijk zijn jouw ogen door je burnout uit balans en daardoor ontstaan deze klachten. Door de klachten blijf je ook doodmoe.
Zou zeker je ogen laten checken door een functioneel orthoptist die kan kijken hoe lang je ogen iets vol kunnen houden. Zij kunnen je ook oefeningen meegeven om te herstellen.

Succes

Goedemiddag, zijn er nog mensen actief actief bij deze topic? Herkent iemand de onrustige ogen vooral met slapen? Een soort licht-gevoel alsof je net op je telefoonscherm hebt gezeten-kleurtjes en patronen. Ik word er erg angstig van ben bang dat ik daardoor niet meer in slaap kan komen. Is het bij iemand beter geworden?

Goedemiddag, zijn er nog mensen actief bij deze topic? Herkent iemand de onrustige ogen vooral met slapen? Een soort licht-gevoel alsof je net op je telefoonscherm hebt gezeten-kleurtjes en patronen. Ik word er erg angstig van ben bang dat ik daardoor niet meer in slaap kan komen. Is het bij iemand beter geworden?

Goedemiddag, zijn er nog mensen actief bij deze topic? Herkent iemand de onrustige ogen vooral met slapen? Een soort licht-gevoel alsof je net op je telefoonscherm hebt gezeten-kleurtjes en patronen. Ik word er erg angstig van ben bang dat ik daardoor niet meer in slaap kan komen. Is het bij iemand beter geworden?

Hoi Karin, lichtflitsen in je gezichtsveld zijn normaal en heb ik ook gehad. Dit had ik tegelijkertijd met brainzaps (schokjes in mijn hoofd). Die lichtflitsen gingen snel weer weg, maar die schokjes in mijn hoofd duurde een aantal maanden. Maar sommigen hebben wat langer last van die lichtflitsen.

Edit; in die tijd had ik ook veeeel moeite met inslapen, maar het werd gelukkig beter naar mate deze klachten afnamen

Heb ik ook last van gehad.. is inmiddels stukken minder geworden.. maar begrijp je helemaal je gaat van alles denken... ik zit inmiddels 5 jaar in Bo heb nog wel regelmatig zeren ogen... heb wel mijn ogen na laten kijken en nu een bril dat verlicht wel iets.. Weet wel dat spanning heel goed op je ogen kan slaan.. hoop dat je er wat aan heb en je gerust stel.... het is nou eenmaal een verschrikkelijke ziekte Bo...... Heel veel sterkte ❤️

Heb ik ook last van gehad.. is inmiddels stukken minder geworden.. maar begrijp je helemaal je gaat van alles denken... ik zit inmiddels 5 jaar in Bo heb nog wel regelmatig zeren ogen... heb wel mijn ogen na laten kijken en nu een bril dat verlicht wel iets.. Weet wel dat spanning heel goed op je ogen kan slaan.. hoop dat je er wat aan heb en je gerust stel.... het is nou eenmaal een verschrikkelijke ziekte Bo...... Heel veel sterkte ❤️

Volg het programma van prof. John Sarno, David schechter, Howard schubener.
Dit kun je doen bij breinmedicijn, stichting emovere, emotie als medicijn.
Het is allemaal onbewuste spanning die nooit geuit is geworden en heet TMS of MBS syndroom

Hallo,

Ik herken jouw verhaal. Veel sterkte… accepteren is al een hele grote stap. Ook nooit gedacht dat dit me ging overkomen.
Nu een 8-tal weken in burn-out.

Groetjes

Wat fijn dat dit forum er is,beste anoniem zo herkenbaar alles wat je schrijft zelf ook burnout na alle signalen te hebben genegeerd totdat het lichaam het overging nemen STOP!!!nu al een jaar bezig met accepteren dat ik burnout ben of te wel herstellende ik heb vooral dat mijn hoofd aan staat net als een tv alles komt binnen vreselijk!!en ook ruis in mijn hoofd het is er steeds,ik heb besloten het te omarmen en aan mezelf te werken en niet meer weg te lopen niets anders is nu ff belangrijker dan Jij,begonnen met sporten 1 x in de week psycholoog om traumas te verwerken zodat het uit mijn systeem gaat het dient mij niet meer!!

Hi,
Ik ben ook een psycholoog met een burn-out… erg lastig… sinds begin 2020 overbelast geraakt op werk, werd erg ziek door Corona (mogelijk speelt long COVID ook een rol), mijn relatie liep super slecht (ik had altijd een meer zorgende rol en kon dit niet meer vervullen, dus er ontstonden allerlei problemen). Sindsdien niet meer fit geweest. Ander werk geprobeerd maar dat lukte ook niet. Was al overbelast en het hele systeem met werkdruk was me ook te veel. Heb me in de zomer 2021 ziek gemeld. Relatie is ook kapot gegaan, hier veel in te verwerken gehad en nog steeds. Heb last van chronische hyperventilatie, continue spanning, inwendig trillen, angst, slecht slapen, piekeren, somber, onzeker. Ik ben ondertussen bezig om voor mezelf te gaan starten en dit geeft me wel positieve energie. Probeer ook op de goede dingen te focussen ipv alleen op wat er nog niet goed gaat. Maar acceptatie is soms nog altijd lastig. Houd alsnog vaak een masker op. De oude zal je nooit meer worden maar dat zou ook niet goed zijn. Ik vergelijk mezelf altijd met hoe ik me vroeger voelde maar dit is daarmee ook niet helpend. Ik hoop dat met mijn nieuwe doel, de droom die ik altijd al had, ik me een nieuwe, fijne zelf ga voelen.
Wat mij helpt is dansen, zingen, in beweging komen. Los komen van dat verkrampte. In je lichaam komen. Huppelen over straat, haha…
Ik voel wel dat dit uiteindelijk alleen maar leidt naar waar ik mag zijn. Hopelijk is dat voor jou ook zo. En dan kunnen we straks mensen alleen maar beter helpen! ❤️

Beste anoniem, hoe gaat het nu met jou? Zelf geen BO maar een familielid, help hem met samen wandelen en praten.

Hi Wim, heel herkenbaar. Je ademhaling staat in vecht en vluchtstand. Foutief.... Je moet het gaan temmen door ademhalingsoefeningen te gaan doen. Als je het echt goed wilt doen dien je dat 3/4 x 10 min per dag te doen. Je zult zien dat het snel verbetert. Wat betreft de ademhalingsoefeningen; leer de Buteyko methode. Op internet is terug te zien wat dit inhoud.

Bedankt voor je reactie. Inderdaad doe ik al een half jaar diverse ademhalingsoefeningen die ook zeker werken. De Buteyko methode helpt ook, maar geven mij tegelijkertijd heel paniekerige gevoelens, een uurtje nadat ik het gedaan heb. Het gevoel alsof m'n lichaam heel erg van slag is dat m'n ademhaling ineens 'goed' is, kan het niet anders uitleggen. Daarom zag ik hier na twee keer proberen vanaf, maar misschien moet ik door die fase heen, want van m'n ademcoach hoor ik ook al veel goede verhalen over die methode.

Ja! Doorheen gaan! Het is inderdaad een fase en het is het totaal waard om door een periode van ongemak te gaan. Je zult je daarna veel beter voelen!

Heel herkenbaar dit

Hoi Wim, hoe gaat het met je?

Hier hetzelfde! Al een jaar bezig en gelukkig zijn dan de paniekaanvallen en de hersenmist gestopt. Maar inderdaad in het begin veel angstklachten gehad en kon nog geen simpel spelletje als ganzenbord spelen. Die hersenmist gaat vanzelf weer weg als het wat rustiger wordt, zelfde geldt voor de paniek.

Dankje voor je reactie. Ben je nog niet uit je burnout? Wat ervaar je nu dan. Wat voor een klachten heb je nog?

Ik heb dat ook. 2 jaar geleden is er ook iets geknapt bij mij in mijn hersenen voor mijn gevoel. Ik ben ook nog steeds herstellende van een absolute shitshow van een burn out.
Na 2 jaar kan ik nog steeds niet normaal een dag doorkomen zonder om de zoveel tijd even mijn ogen te moeten sluiten om de prikkels te verwerken. Ik zie wel een stijgende lijn maar het gaat heel erg langzaam. Ik hoop dat je snel weer wat beter voelt. Ik probeer het te accepteren en mijn leven zal voor altijd anders zijn.

Ik schreef dit in nov 2021. Vandaag aug 2022. Ik moet zeggen dat ik de hersenmist niet meer heb wel andere klachten zoals duizeligheid.. spierspanning op de ogen niet goed tegen licht kunnen. Loop vaak met zonnebril op. Nogsteeds inspanning met ontspanning moeten wisselen, schokjes door me hoofd zijn jniet meer zo heftig en overprikkeling. Is iets minder. Kan weer uiteten wel met wat klachten als onstabiel gevoel door me hoofd. En moet et echt heel rustig aan doen. En de spanning laag houden. Ik had gehoopt dat ik na 1 jaar weer kon werken, maar dat is nog niet gelukt ben nog steeds volledig ziek. Nog snel moe van koken. Pff ja heb wel wat stappen gemaakt.. angstgevoel ook echt een stuk minder. Maar ben er nog lang niet.

Herkenbaar! Ook in mijn hoofd is iets gebeurd / geknapt waardoor ik in een burn out depressie terechtgekomen ben. Heb een constante piep en tinteling aan de rechterkant van mijn hersenen. Als het heel erg is, dan gaat het gepaard met veel negatieve energie en emotie. Rust, rust, rust. Ben 8 maanden verder, maar ben er nog lang niet bovenop. Veel sterkte!

Hi! Hier het zelfde verhaal! Loop al 3 jaar rond met de zelfde klachten ( tintelingen in mijn hersens, ook kan je het vergelijken met een soort elektrische schrok. Ook veel angst gehad in mijn begin periode van de burn-out

Na 40 jaar kom ik met jou verhaal iets dichter bij wat mij overkwam toen ik 18 jaar oud was. Bij mij was het geen stroomschokje maar een stroomschok. Zag letterlijk gewoon een blauwe flits in me hoofd. De hersenmist herken ik evenals de druk op de oogspieren. Als ik liep kreeg ik in de hersenen een slingerend gevoel. Ik was dus niet aan het slingeren. Met sporten ben ik hier vanaf gekomen. Zo nu en dan bestaat nog steeds het gevoel dat ik geen besef van mijn omgeving heb. In de jaren daarna wel veel druk op het hoofd gehad. Concentratie was minder. Wel normaal kunnen studeren en nog steeds van de schaakcomputer kunnen winnen. Maar ik merk tot de dag van vandaag dat ik iets mis.

Ik ben zelf compleet overprikkeld geraakt door een burnout. Maandag na een afspraak (van 1 uur) was ik helemaal kapot. Toen ik ging liggen en bijna in slaap viel, droomde ik van een ballon die knapte en ik voelde toen ook een knal in mijn hoofd. Ik lig grote delen van de dag plat met iets op mijn ogen om zo weinig mogelijk prikkels te krijgen.

Probeer veel te sporten en hersentrainingen te doen. Moeilijk op te pakken maar met opbouwen lukt het je wel. Het spoedigt je herstel.

Ik heb vooral een heel naar gevoel in de buik

Ja, dat herken ik. Ik ervaar het als een wat dronken gevoel. Alsof mijn ogen hey niet goed doen.

Herkenbaar! Ik dacht dat ik hier de enige in was. Bij mij gaat het soms een week goed, dan weer een week duizelig. Leer er nu mee om te gaan

Hoi,
Geen idee van wanneer dit bericht us maar ik ben benieuwd hie lang het duizelig zijn/deinend gevoel heeft geduurd? Dit herken ik heel erg en is erg beangstigend.

Hoi Kim,

Ik heb dit gevoel nu na een jaar nog steeds dagelijks.

Hi kim! Ook hier na een jaar nogsteeds duizelig en alles een beetje vaag zien. Voelt als een soort onwerkelijkheid.

veel last van overprikkeling en rare hoofd gevoel en somber wakker worden
Dit gaat op een neer soms weken goed en dan ineens weer geheel bij af gevoel.
Trillerig en angstig gaat dit ooit over loop er al 10 maanden mee .
Gevoel van wanhopigheid .
Veel therapie gehad en deze zeggen dat het erbij hoort maar is erg lastig dit te accepteren.

Gr.
Nico

Hallo, ik herken heel erg wat jullie allemaal beschrijven. Ik ben 20 jaar en heb sinds 9 maanden elke dag last van vage klachten. Ook ik dacht dat ik de enige was die hier last van heeft. Ik heb al meerdere onderzoeken in ziekenhuis gehad: ct scan, oogarts, neuroloog en kno arts maar telkens hebben ze niks kunnen vinden, maar toch houd ik de klachten hebben al bijna 9 maanden. Prikkende pijnlijke ogen, Oorsuizen, dronken gevoel alsof de omgeving beweegd. Het lijkt alsof ik er extra last van heb als ik het drukker heb gehad. Ik ben op dit moment radeloos ik kan niemand vinden die mij kan helpen met deze klachten. Hebben jullie misschien tips? Zijn jullie er vanaf gekomen? En hoelang heeft dit geduurd?

Groet, Isa

Hi Isa,
Wat naar voor jou en goed dat alles onderzocht is.
Lijken mij overbelastingsklachten. Hsp-ers hebben hier vaak last van.
Studeer of werk je? of ligt dat even stil?

Ik heb hier ook last van gehad - nog steeds - maar veeel minder. Ik hoorde dat accupuntuur hier tegen helpt, k heb nu 4 sessies gehad en moet je zeggen dat ik me echt veeeeeel beter voel dan een maand terug.

Nog steeds een raar hoofd maar veel minder, ik kan nu wandelen en fietsen en licht en geluid verdragen.

Op dit moment ligt werk en mijn studie stil. Ik hockeyde ook op hoog niveau maar dat gaat ook niet meer. Het lijkt alsof het door inspanning verergerd wordt.

Groet, Isa

Heel fijn om te horen dat acupunctuur heeft geholpen. Ik ga dit zeker proberen. Zijn er nog meer mensen bekend met deze klachten die nog tips hebben? Ik wil er zo graag vanaf komen.

Ik kan je hier moeilijk echt een antwoord op geven. Zelf heb ik al jaren burn-out klachten. Ook ik heb moeite met concentratie, overzicht houden en mijn geheugen. Omdat ik nog stress-klachten heb vind ik dit ook niet gek. Maar je leest op internet inderdaad dat je er nog lang last van kan houden.
Hopelijk gaat het over een tijdje beter. Ik vraag het mezelf ook wel eens af wat het nog kan doen.
Liefs

Ik herken het helemaal. Stress brengt me veel te snel in tilt-modus. Hyperfocus is verdwenen. Verschillende dingen tegelijk regelen is chaos organiseren. Geheugen is een zeef... Ik hoop nog steeds om opnieuw even bij de hand, stevig, duidelijk, georganiseerd en beheerst te worden als voordien, maar na 4 jaar ben ik nog steeds een schim van mezelf. Ik denk er soms aan om een uitvoerende job te zoeken en zo de confrontatie met de chaos in mijn hoofd niet meer te hebben.

Dank voor het delen. Herkenbaar. Hoelang heb je er over gedaan?

Herkenbaar! Wanneer veranderde dit bij jou?

Hoi beide, Lastig. Ik zit nu zelf op 1,5 jaar herstel. Ongeveer na 10 maanden kreeg ik weer energie en denk na 14 maanden dacht ik: wow, veel klachten weg. Ik werk ook weer en dat gaat goed. Maar niet aan vasthouden hoor. Bij iedereen is het verschillend! Maar weet dat het beter wordt!

Welke klachten heb je nu nog wel en in welke mate?

Hoi N,

Ik heb nu nog last van:

- Hartkloppingen. Soms lichtelijk soms wat erger. Met name in nacht als ik even wakker wordt of in ochtend als ik wakker wordt.

- En slapen gaat vaak goed. Maar af en toe heb ik nog dat ik laat inslaap of opeens klaar wakker ben rond begin nacht. Maar ik slaap voor de rest vaak 8-10 uur. Denk ongeveer 1 x in de 2 weken dat zoiets heb, maar heb er geen angst meer voor!

- soms nog bij veel doen. Dat beelden lichtelijk voorbij komen in avond. Maar echt in veel mindere mate dan eerst.

- Heel af en toe komt een andere klacht; overprikkeling of nachtzweten langs, maar dat is dan ook maar 1 dag/nacht.

Een aanvulling; ik word vaak nog wel een aantal keer wakker. Kan even niet herinneren of ik dat voor mijn burn out ook had. Maar ooit geleerd dat 1-3 x kort wakker gezond is.

Dankje voor de info🙏

Heb je ook periodes gehad dat je dacht weer even de oude te zijn en dat ineens de klachten weer terugkwamen?

Had je ook soort van opvliegers warmte aanvallen in de vorm van een gloeiend gezicht? En merkte je dat bij jou de klachten liggend wat meer afnamen qua duizeligheid en hartslag versnelling?

Weer mooi en duidelijk uitgelegd Ax. Maar desondanks blijft het moeilijk om de juiste balans te vinden. Ik vind m’n fysieke klachten lastig om mee om te gaan. Wanneer ga je naar de pijn toe en wanneer juist niet. En accepteren doe ik wel, maar soms ben ik ongeduldig en wil uiteraard graag dat het een keer over gaat.

En een goede mind body specialist vinden is een behoorlijke uitdaging. Uiteraard vinden ze zichzelf allemaal goed en zo verkopen ze het ook. Vind dan maar eens de juiste.

En wat blijf jij ook altijd positief zeg, ik vind dat bewonderenswaardig. Dat zwaar en eenzaam herken ik ook. Wens ik jou alvast heel veel succes toe met je volgende traject en hoop dat dit nog meer voor je gaat betekenen. Dank je wel voor het delen.

@Burnie je kunt met de meeste mensen wel eerst een gesprek hebben. Althans, dat heb ik wel gehad met de mensen bij wie ik misschien een traject wilde volgen. Bij stressortherapie heb ik er twee gesproken en nog iemand die meer in de hoek van Sachs en Sarno zit. Daar kun je wel al beter op baseren of het past!

Ik vind het nog steeds jammer dat het geen onderdeel is van de reguliere gezondheidszorg. Ik denk dat als je alle therapie soorten bij elkaar optelt, dat je wel redelijk ver kunt komen, maar geen enkele psycholoog begrijpt je fysieke klachten en daar vult mind-body wel echt een gat.

Weer een mooi en helder geschreven bericht @ax. Ook wel grappig ik dacht dus ook altijd, eigenlijk mn hele leven dat ik nooit angsten had of kende. Misschien heb ik dit me zelf ook wel aangepraat of is het me echt niet opgevallen. Momenteel is mijn enige angst nog dat ik bang ben om overprikkeld te raken door sociale contacten of bezigheden. Zeg vaak tegen mezelf: Het ergste wat er kan gebeuren is dat je overprikkeld raakt, je gaat er niet dood aan😅. Misschien een beetje simpel maar dit helpt mij wel echt.

Is het uiteindelijke doel om weer on rustig hoofd te hebben zodat je dan pas echt herstellen kan? Dat je zeg maar alles op orde hebt?

Hey Ax,

Mooi geschreven! Herken mij weer eens ontzettend in je verhaal! Wat fijn dat je voelt dat er iets verschoven is! Hopelijk biedt het volgende traject ook veel! ❤️🔥

Ik ben zelf begonnen met paardencoaching en ondanks dat ik sceptisch was, werkt het wel echt! De kudde paarden kijken niet maar mn glimlach en leuke outfit maar voelen daadwerkelijk wat er (onbewust) in mij omgaat en leggen in no time mijn angsten, pijn en emoties bloot zonder dat ik mij er zelf bewust van was! Erg pittig en intensief maar merk ook echt dat er wat veranderd nu!

Ooit komen we er wel! En het gevoel dat er al iets verschuift is een cadeautje!

Bedankt Ax voor jou bericht. Ik heb verschillende soorten (trauma) therapie gehad en heeft mij wel goed geholpen. Mijn zenuwstelsel en lichaam is eindelijk tot rust gekomen en toch blijft de klacht van hersenmist en vermoeidheid aanwezig.
Door deze klachten, al bijna 2,5 elke dag aanwezig zijn, kan ik mij niet verder ontwikkelen of terug te integreren op werk. Ik kan de prikkels niet aan.

Dus ondanks ik mijn verleden naar mijn idee voldoende heb geaccepteerd en verwerkt, mijn zenuwstelsel en lichaam tot rust zijn gekomen. Ik na jaren eindelijk goed slaap blijven de klachten wat enorm frustreert!

@Anoniem leven zonder angst is niet mogelijk haha. Iedereen heeft angsten, dat is ook hoe het lichaam geprogrammeerd is. Het gaat om er op een gezonde manier mee omgaan. Jouw instelling is precies hoe je eruit komt: door die klachten anders te leven. Angst is een emotie, opgewekt door je zenuwstelsel, hormonen, etc. Het is je brein die er vervolgens hele nare gedachten aan koppelt in de hoop controle te krijgen. ;)

@Ly nee de weg naar herstel is volgens mij drieledig: rust en activiteit afwisselen om je zenuwstelsel te trainen om te switchen; emoties, angsten en trauma’s onder ogen komen en verwerken, zodat je zenuwstelsel minder getriggerd wordt; en je lichaam in de veilige modus brengen door toch te leven, zelfs met de beperkingen en klachten die je hebt, en weer te leren genieten. Dus vooral niet wachten met leuke dingen, hoe klein ook, doen voor je beter bent, maar binnen je grenzen zoeken naar wat er wél kan, met uiteraard wel ruimte voor rouw en verdriet.

@M ik had nog nooit van paardentherapie gehoord! Maar als het je helpt om je emoties werkelijk de ruimte te geven, dan snap ik dat het helpt :) Uiteindelijk wil je leren wat de signalen van je lichaam zijn en daarnaar leren luisteren, ipv ze weg te drukken (klachten, emoties, zijn allemaal signalen). Dus ik kan me voorstellen dat dit een mooie manier is om daar meer bewust van te worden. Ik heb zelf met journallen angsten van mezelf blootgelegd die ik niet kende, zelfde idee maar een heel andere methode, denk ik!

@Nel wat vervelend dat je blijft steken :( Het is wel precies waar veel mensen vast blijven hangen die uiteindelijk toch bij mind-body terechtkomen. Want het is precies het stuk waar de reguliere GGZ dus niks mee doet - de fysieke klachten en wat daaronder zit. Het helpt iig al heel erg als je oefent met die klachten niet met frustratie, maar met nieuwsgierigheid te benaderen: wat wil jouw lichaam je vertellen? Daarmee leer je je zenuwstelsel al dat die klachten in ieder geval niet gevaarlijk zijn of iets wat je echt weg moet hebben. Want zelfs als je bewuste angsten minder hoog zijn, kan je zenuwstelsel nog steeds uit evenwicht zijn. Slechts 5% van alles wat er in je brein gebeurt, is bewust - de rest is allemaal onbewust. En op dat onbewuste niveau kan er nog wél veel spelen.
Ik wil helemaal niet zo’n prediker zijn van de mind body benadering (daarom ook dit eerlijke verhaal hierboven), maar in jouw geval kan het je echt iets opleveren, dat ben ik heel sterk van overtuigd. Om datgene wat er onbewust vastzit, naar het bewuste te krijgen en zo je zenuwstelsel nog een stap verder te reguleren. Dat betekent niet dat je klachtenvrij wordt, maar dat je klachten leert zien als: hee op mijn onbewuste niveau zit er weer iets vast, dus ik pak even mijn rust, ik check bij mezelf in en laat dat vervelende toe. En daardoor worden je klachten wel minder belemmerend en kun je weer leven. Weet wel dat het geen quick fix is, maar een intens proces, want al die emoties zijn niet leuk. Maar als je al trauma gerichte therapie hebt gehad, weet je daar alles van ;)

Dankje voor je reactie Ax! Op onbewust niveau heb ik ook al hulp gehad, ik ben onder hypnose geweest om mijn onderbewuste te laten weten dat alles oké en prima is en sinds dien is echt alles veel minder geworden alleen blijven de boven genoemde klachten aanwezig helaas.

Voor de lichamelijke klachten, verdiep je eens in de benadering van Ernst Ellis. Hij beweert dat veel klachten bij een burnout een gevolg zijn van overprikkeling en heeft een duidelijke manier gevonden om dit te voorkomen en zo je herstel te bevorderen

@Anoniem, het is helemaal aan jou wat goed voelt, haha. Ik ben zelf iemand die graag snapt hoe dingen in elkaar zitten en volgens mij komt hypnose meestal niet bij de diepere laag die echt nodig is voor dit soort processen (anders zouden we gewoon allemaal onder hypnose gaan en volledig herstellen). Nogmaals: het is aan jou en ik ga hierna ook niet verder proberen je mee te nemen of overtuigen. Ik wil alleen delen waarom ik denk dat een andere aanpak echt heel waardevol kan zijn. Helaas in meerdere reacties, want anders wil ie niet plaatsen.

“Weg van de Pijn” vind ik interessant, omdat het laat zien hoe sommige emoties vast kunnen komen te zitten en later invloed kunnen hebben op hoe je lichaam reageert. In dat boek – en in veel andere – wordt beschreven hoe dat werkt.

Dat is inderdaad net zoals als Gabor Mate,

Wanneer acceptatie plaats vindt zullen de klachten verminderen

Dat is inderdaad net zoals als Gabor Mate,

Wanneer acceptatie plaats vindt zullen de klachten verminderen

Voor zover ik het bij mezelf herken, leert een lichaam heel vroeg al aan welke emoties prettig voelen en welke als te intens ervaren worden. Bij mij draait dat vooral om het gevoel van alleen achterblijven. Voor een jong kind is dat ergens heel begrijpelijk: je bent afhankelijk van de mensen om je heen, en dan voelt nabijheid gewoon als iets dat je nodig hebt.

Later in het leven kan het dan gebeuren dat je systeem automatisch reageert in situaties die een beetje lijken op dat oude gevoel van mogelijke afstand of verlies van verbinding. Dat gaat meestal zonder dat je er bewust mee bezig bent. Iets in het nu raakt aan iets van vroeger, en je lichaam zet zich meteen een beetje schrap. Bij mij uit zich dat soms in overprikkeling, een druk hoofd of andere lichamelijke signalen.

Op zulke momenten lijkt mijn lichaam prikkels sneller te scannen op “dit voelt oké” of “dit voelt minder oké”. En als oude emoties nog intens aanvoelen of niet goed verwerkt zijn, lijkt dat beoordelingssysteem soms sneller aan te slaan dan strikt nodig is.

In veel vormen van hulpverlening wordt dit deels meegenomen, maar niet altijd die diepste laag waarin deze patronen al ontstaan zijn. Dingen uit de allervroegste fase van je leven spelen vaak mee, ook wanneer je ze zelf niet bewust kunt terughalen, maar die worden niet meegenomen in therapie.

Zo las ik laatst een artikel over een baby die meerdere keren dezelfde handeling moest ondergaan. Hoewel baby’s geen bewuste herinneringen hebben, reageerde hij de tweede keer al onrustig toen hij op de plek aankwam, en de derde keer was hij in blinde paniek voordat er iets gebeurde. Een duidelijk voorbeeld van hoe vroeg ervaringen kunnen worden opgeslagen.

Lichaamsgerichte begeleiding kan ook helpend zijn. Dat heb ik zelf nog niet gedaan, maar ik kan me voorstellen dat ik dat in de toekomst misschien nog probeer. Het helpt je om even uit het denken te stappen en meer af te stemmen op wat je lichaam aangeeft.

Dat boek gaat vooral over chronische lichamelijke pijn helaas niet over zenuwstelstel

@Ax Heet de therapievorm waar jij nu recent komt BMR?

Vaak leer ik meer van jou @ax dan van welke psycholoog of therapeut dan ook. Heel erg bedankt en doe zelf ook lekker rustig aan, en je hoeft niet overal op te reageren he;)

@Tom dat is zeker waar. Ga nu ook weer even offline van deze site. Ben iig blij te horen dat je wel iets aan dit soort teksten hebt :) Nu weer focus op de mooie dingen in het leven!

Interessant! Komt overprikkeling niet juist voort vanuit de hersenen, dat ze te lange tijd teveel cortisol hebben moeten verwerken? Of heeft dat met het zenuwstelsel te maken?

Anoniem dat is wel een intressant iets wat je hier typt. @Ax weet jij hier meer over?

@Anoniem voor zover ik weet heeft dat allemaal met elkaar te maken; cortisol wordt aangemaakt als je stress ervaart, maar bij chronische stress gaat je cortisol basisniveau omhoog. Volgens mij is die verhoging in eerste instantie een gevolg van overprikkeling en niet per se een oorzaak. De reden dat je vervolgens steeds sneller overprikkeld raakt, heeft vooral met de overalerte staat van je zenuwstelsel te maken - maar het brein is onderdeel van het zenuwstelsel ;) Je brein filtert die prikkels normaliter, maar bij overalertheid gaat ie elke prikkel beoordelen op ‘gevaarlijk’ of niet.
Het is wel zo dat bij de eerste ontregeling je zenuwstelsel volledig uitgeput is. En daardoor zijn je cortisolwaarden dus te hoog. Dus het heeft allemaal met elkaar te maken en beïnvloedt elkaar.

Mooi verhaal weer Ax! En zo is het zeker, achter elke klacht zit een emotie. Ik ben er nu al bijna 2 jaar mee bezig en eigenlijk klachtenvrij behalve als er weer even een emotie omhoog komt. Soms vrij heftige klachten als de emotie heel groot is.
Zo had ik 2 weken geleden echt dat oude ‘crash’ gevoel wat ik al een half jaar niet har gevoeld. Ik moest 1,5 uur flink voelen en huilen en er kwamen heftige dingen omhoog. De dag erna stond ik vrolijk 1,5 uur lang 100% te trainen in de sportschool.

De kracht van mindbody is echt enorm, het is niet mentaal want emoties zijn fysieke energiesystromen in het limbisch systeem! Ik heb ondertussen verschillende programma’s en technieken gevolgd en geleerd en wil langzaam ook mensen gaan helpen als mindbody coach. Mocht iemand vragen hebben, twijfel of je klachten wel mindbody zijn, stuur me een DM op IG: @chronischvrij

Dikke knuffel iedereen, er komen écht betere dagen, hoe diep je ook zit 🙏🏼

Joh, dat ontladen dmv huilen, trillen en klappertanden herken ik! Vaak voel ik het opkomen. Word ik dizzy en onrustig. Ik weet dat er dan iets uit moet. Soms dient een emotie vanuit het verleden zich dan ook ineens aan, en dan laat ik die komen en verzet me niet meer.

Wat mooi Ax. Is dit een particulier traject?

Ik ben zelf ook gestart met trauma yoga en shaken meditatie. Dat is het schudden zoals jij beschrijft. Voelt een beetje gek en onwennig in het begin maar het is zo fijn. Idd een soort ontlading. Trauma yoga is ontzettend fijn en bijzonder. Komt een beetje overheen met wat jij beschrijft.

Yes particulier, heb daarvoor 1,5 jaar ACT gedaan via de GGZ (dat helpt me nog steeds maar het is ietsje minder moeilijk als je het zenuwstelsel begrijpt). @mentaalwelmetbel is een fijn Instagram account om te volgen (:

Klopt ik volg haar ook! Heel fijn account. Soms een beetje confronterend maar heel helder en duidelijk uitgelegd.

Act lijkt me heel mooi. Die ga ik onthouden en meenemen.

Ben je al begonnen met dit traject?

Goed bezig Ax
En wauw wat kun je het goes uitleggen/verwoorden.
Idd juist 'erbij blijven en ermee zijn' helpt
En van die mantra's helpen mij ook.

Wat ook fijn is: ik doe mijn rustmomenten op de warmte van wen stoov, lekker warm on ontspannend en vergroot gevoel van geborgenheid en veiligheid🔥

Huilen werkt bij mij ook ontladend.kan ik gelukkig goed;)

En ben begonnen met NEI therapie maar wil bog niemand iets aanraden als ik niet zeker ben van het effect (wat er wil lijkt te zijn maar gezien het zo wisselend is wil ik dit nog een wat langere tijd merken)

Wel kwamen er dingen uit de NEI therapie van lang geleden en zelfs generationeel trauma. Dat is nu behandeld en de lading is ervan af gehaald (het werkt eigenlijk ongeveer hetzelfde als EMDR)

Zijn er mensen die het fijn vinden als ik over een tijdje laat weten wat mijj ervaringen zijn met NEI en wat voor positieve effecten ik merk?

Liefs

@Kamillethee yes nu een week ;) Veel van wat ik al weet overigens, maar wel fijn om ondersteuning te hebben zodat ik niet steeds in mijn hoofd blijft hangen. En ik denk dat ACT het dichtste in de buurt komt van zenuwstelsel regulatie van alle dingen, maar nog net een paar dingen mist. Dacht er laatst sowieso over na: eigenlijk is de optelsom van al die therapieën zo'n beetje zenuwstelselregulatie, maar helaas wordt het niet samengevoegd met die kennis en daar lopen veel mensen die bij de ggz lopen tegenaan. Maar het is dus wel alsnog helpend, zeker als je het zélf aan je zenuwstelsel kunt koppelen.

@Liesie vooral delen, toch? Vanuit je eigen ervaringen. Ik heb nog nooit van NEI therapie gehoord haha. Wat zijn er toch veel opties... En bedankt voor het compliment ook trouwens (:

@Ax; welke dingen mist ACT dan nog volgens jou? En welke therapieën schaar je dan onder die optelsom?

@J ACT mist dat er ook emoties in je zenuwstelsel vast kunnen zitten die niet langskomen als je ze niet bewust omhoog trekt, en die emoties houden wel je zenuwstelsel in de verkramping. Je zenuwstelsel en brein hebben door gebeurtenissen uit het verleden namelijk kei- en keihard gewerkt om die (specifieke) emoties weg te drukken. Dus door ‘simpelweg’ te voelen wat zich aandient (zoals ACT dat wil), blijven die weggedrukt. En dat gebeurt allemaal onbewust (slechts 5% van wat er in het brein gebeurt is onbewust) en houdt je zenuwstelsel dus in de sympathische stand (‘aan’), want zolang die weggedrukte emotie(s) nog als gevaarlijk wordt gelabeld door jouw onbewuste brein, blijf je steeds getriggerd worden.

En qua uitleg:
ACT zit op het toelaten van ongemak en emoties, en voor jezelf kiezen, en natuurlijk op mindfulness (leven in het hier en nu) en defusie (gedachten niet als waarheid zien). En op acceptatie, dus niet meer strijden, wat je lichaam uit de vechtstand haalt. [1/5]

Schematherapie kijkt naar de automatische reacties in je systeem, die voortkomen uit je verleden. En hoe je die patronen kunt doorbreken. Dit zijn eigenlijk gewoon de automatische reacties die er in je zenuwstelsel opgeslagen liggen; [2/5]

Bij EMDR haal je de lading af van trauma’s. En daardoor wordt je zenuwstelsel minder snel geactiveerd in het hier en nu; [3/5]

CGT zit op een andere kijk op het situaties, door ze heel bewust als minder gevaarlijk te gaan labelen en zo meer in de veilige modus te komen; [4/5]

En PMT is gericht op het lichaam en meer op het voelen. Daarnaast zijn andere lichaamsgerichte therapieën steeds meer in opkomst, en dat is fijn, want al het bovenstaande is cognitief (behalve misschien ACT) terwijl het in de kern gaat om meer voelen en juist minder denken. [5/5]

Kon het niet in 1 reactie plaatsen door de spamfilter, maar goed, bij dezen alsnog de info :’)

Ja graag, Liesie! Je mag je ervaring dan zeker delen. 💞

Iemand op dit forum ook bekend met Body Stress Release?

En interessant topic, Ax! Bedankt weer voor het delen van je kennis 💞 En pas tegelijkertijd goed op jezelf!

Ax heb je weer een relatie trouwens? Mss loop ik heel erg achter of heb ik dingen verkeerd opgelagen maar dacht dat je relatie uit was gegaan.

@Liesie haha nee dat was iemand anders denk ik ;) En nu is het weer even klaar met het delen inderdaad, weer even terugtrekken in mijn eigen bubbel :p

Oh haha sorry iets ingevuld denk ik/verkeerd onthouden.

Same here ga weer even ontforummen maar fijn om weer even te delen met elkaar!

En zal over een tijdje wat delen over NEI als ik er wat meer over te delen heb.

Liefs

@Ax, fijn zeg je overzicht! hoe kun je die emoties dan omhoog eruit trekken? En wat heeft je zenuwstelsel dan wel nodig?

Ik zit met een situatie met mijn huisgenoot en ik vraag me of ik dit met ACT moet benaderen (want mijn zenuwstelsel reageert overdreven) of dat ik toch iets anders daarin nodig heb

Een situatie waar ik veel stress bij ervaar, bedoelde ik

@Ly in het boek ‘Mind your body’ adviseren ze journalspeak; journallen is voor mij ook wel echt een manier waarop ik de emoties omhoog krijg, zeker als ik me heel getriggerd voel over een specifieke situatie. Daarmee haal je ook het deksel van het emmertje waarin al je vroegere emoties vastzitten, zet je die op een kiertje.
Daarna en daarnaast gebruik ik meditaties of oefeningen waarbij ik bewust met mijn aandacht bij de pijn of het ongemak in mijn lichaam blijf. En ik doe een oefening dat de ‘emotie reset’ heet, waar ik om de 5 seconden hardop zeg welke emotie ik voel. Deze is best lastig soms, maar als ik een emotie werkelijk voel, begin ik vaak te huilen wanneer ik ‘m hardop zeg; en dan laat ik hem er zijn. Met die twee oefeningen blijf je juist meer uit het verhaal, waar journallen soms kan zorgen dat je juist te veel in het verhaal blijft hangen.
Misschien schrijf ik in de toekomst nog wat meer over dat spreekwoordelijke emmertje, wanneer ik er ruimte voor in mijn hoofd heb.

ACT is een hele mooie om te dealen met dingen in het hier en nu. En een zeer goede basis om altijd weer op terug te vallen; soms ga ik de stappen in mijn therapie weer helemaal bij langs.
Emoties toelaten is echt veel meer zenuwstelsel-gericht. Want het is echt die combinatie: in het hier en nu anders met dingen dealen om je zenuwstelsel signalen van veiligheid te geven; en onderdrukte emoties uit het verleden ruimte te geven om te laten zien dat je die kunt dragen. Dus mind-body kan je ook helpen, maar het verschilt wel per methode en per therapeut hoe goed ze zijn en dat maakt het lastig. Maar goed, dat geldt voor ACT ook.

@Ly in het boek ‘Mind your body’ adviseren ze journalspeak; journallen is voor mij ook wel echt een manier waarop ik de emoties omhoog krijg, zeker als ik me heel getriggerd voel over een specifieke situatie. Daarmee haal je ook het deksel van het emmertje waarin al je vroegere emoties vastzitten, zet je die op een kiertje.
Daarna en daarnaast gebruik ik meditaties of oefeningen waarbij ik bewust met mijn aandacht bij de pijn of het ongemak in mijn lichaam blijf. En ik doe een oefening dat de ‘emotie reset’ heet, waar ik om de 5 seconden hardop zeg welke emotie ik voel. Deze is best lastig soms, maar als ik een emotie werkelijk voel, begin ik vaak te huilen wanneer ik ‘m hardop zeg; en dan laat ik hem er zijn. Met die twee oefeningen blijf je juist meer uit het verhaal, waar journallen soms kan zorgen dat je juist te veel in het verhaal blijft hangen.
Misschien schrijf ik in de toekomst nog wat meer over dat spreekwoordelijke emmertje, wanneer ik er ruimte voor in mijn hoofd heb.

ACT is een hele mooie om te dealen met dingen in het hier en nu. En een zeer goede basis om altijd weer op terug te vallen; soms ga ik de stappen in mijn therapie weer helemaal bij langs.
Emoties toelaten is echt veel meer zenuwstelsel-gericht. Want het is echt die combinatie: in het hier en nu anders met dingen dealen om je zenuwstelsel signalen van veiligheid te geven; en onderdrukte emoties uit het verleden ruimte te geven om te laten zien dat je die kunt dragen. Dus mind-body kan je ook helpen, maar het verschilt wel per methode en per therapeut hoe goed ze zijn en dat maakt het lastig. Maar goed, dat geldt voor ACT ook.

Dank voor je uitleg! Ik vind het nu vooral heel lastig om te bepalen of ik een gesprek erover aangaan nodig heb om wat te luchten en te begrijpen wat er speelt, andere perspectieven er op te zien, zodat ik er makkelijker mee om kan gaan, of dat het vooral mijn zenuwstelsel is die zo ontregeld is en daardoor schreeuwt dat er nu iets moet gebeuren, terwijl ik eigenlijk geen energie voor gesprekken heb. Maar het triggert me nu zo enorm heftig, en het ontneemt me ook het vertrouwen dat ik zonder een gesprek of even hulp hierin er wel uitkom en verder kan herstellen (dat het mijn herstel belemmert zeg maar).
Ik zou even een lijntje met mijn vorige therapeut kunnen leggen (tot 1 dec staat mijn dossier nog on hold) of ik moet dus focussen op rust/ACT, en de angst en onzekerheid over hoe ik dan herstel leren verdragen. Die ACT route is best nieuw voor me, dus geen idee wat me dat over een tijdje zou kunnen brengen.

Nou ja, even mijn twijfel. Geen idee of je zin/energie hebt er iets over te zeggen.

Zeker jsp. Goede tips en ook goed uitgelegd.

Dankje. Wat voor angsten heb je het over in jou situatie?

@anoniem Voornamelijk fysieke angst klachten maar het varieert. Ik gooi het allemaal onder de burnout/ontregeling paraplu. Hecht voor mezelf niet veel waarden aan wat voor angst, angst is angst.

Dank! Heb ik wat aan

Mooi gezegd Jsp. Jij ook sterkte

Wat je zegt resoneert heel erg met me. Wij werden door de burnout gedwongen om delen in onszelf aan te kijken waarvan we niet wisten of durfden te zien dat ze er zaten.

Grappig, ik ervaar dit ook zo. Het is een proces en elke dag is er weer 1. Elke stap is er weer 1. Ik ben nog niet eerder zo diep gegaan en had eerder ook niet zo diep gegraven in mezelf. Je leert echt zoveel.

Grappig, ik ervaar dit ook zo. Het is een proces en elke dag is er weer 1. Elke stap is er weer 1. Ik ben nog niet eerder zo diep gegaan en had eerder ook niet zo diep gegraven in mezelf. Je leert echt zoveel.

Mooi geschreven! Kun je ook nog voorbeelden geven van patronen die je verandert en hoe je dit doet? Ik denk dat bij mensen met een burn-out veelal zelfde patronen schuil gaan. Natuurlijk verschilt dat wel wat maar we putten ons allenaal uit klaarblijkelijk door ons doen en handelen

@A pfoe ik schrijf regelmatig een lijst van al mijn "regels" op: dingen die ik van die stem in mijn hoofd moet. En die dan bewust doorbreken. En die verschillen wel echt per persoon, dus die kun je het beste voor jezelf uitzoeken.

Mijn regels gingen van heel groot ("ik mag niet falen") tot heel klein ("ik moet elke avond douchen"). Het doel van het doorbreken is niet dat het een nieuwe regel wordt (ik douche bijvoorbeeld nog steeds regelmatig in de avond), maar om je wat flexibeler te maken.

Momenteel zitten mijn regels vooral in mijn herstel: ik moet door mijn buik ademen, ik mag niet meer op mijn mobiel scrollen, ik moet elke dag een klein stukje wandelen, ik mag niet om bevestiging vragen, zulk soort dingen. Op zich goede strevens maar zodra het een regel wordt, zit je weer vast in controle - en daarmee houd je je ontregelde zenuwstelsel in stand.

Het doorbreken van patronen en regels begint eigenlijk bij alles waar je merkt dat je je een beetje oncomfortabel voelt. Voor mijn therapie heb ik bijvoorbeeld ook mijn handen in een bak yoghurt gestopt, omdat dat vreemd voelde. Ik heb een irritante ringtone ingesteld omdat dat vervelend was. En dingen die je ietwat spannend vindt, maar niet voor regelrechte paniek zorgen.

Het gaat erom dat je je zenuwstelsel leert dat ongemak er mag zijn, en dat het niet direct betekent dat je onveilig bent.

Nou twee keer een bericht getypt en die wordt gewoon niet geplaatst.. Stom

Wel grappig dat ik in mijn herstel ook herken dat ik in oude patronen verval terwijl ik denk goed bezig te zijn. Zo werd mijn yoga nidra sessie ipv een ontspannen sessie ook iets dat ik eigenlijk nu iedere middag van mezelf moet doen. Ook wanneer het niet goed voelt. Dat was voor mij ook wel even een eye opener! Zelfs fijne of goede dingen kunnen niet altijd helpend zijn. Wat wil je lijf?? Daar naar leren luisteren. Dat is de kunst! En dan wel in het achterhoofd: voelt het niet goed omdat het nu niet past of is het vermijding?
Ik mag de yoga nidra nu best een dagje overslaan van mezelf als het niet goed voelt 😉

Hoi R, wow ik heb precies hetzelfde. Ook met een meditatie voor het slapen gaan. Bizar eigenlijk he.

Ja hè als je er over nadenkt is het eigenlijk te bizar voor woorden. En eigenlijk zelfs een beetje lachwekkend zoals we onszelf “programmeren” en afgedwaald zijn van ons natuurlijke gevoel. Ik probeer steeds meer vanuit mijn gevoel en niet vanuit mijn hoofd te leven. Alleen dat hoofd schreeuwt zo hard en het gevoel fluistert zodat ik het nog steeds vaak niet hoor 😉

@R daarom helpt het mij heel erg om te begrijpen dat dat niet komt omdat wij zwak zijn ofzo, maar omdat onze hersenen zo geprogrammeerd zijn. Alles wat bekend is, is “veilig”, en je zenuwstelsel wil je tegen gevaar beschermen. Dus zelfs als je comfortzone helemaal niet comfortabel of fijn is, wil je zenuwstelsel je er toch inhouden.

Ik heb verhalen gelezen van mensen die diep ongelukkig waren, en zich helemaal oncomfortabel voelden als ze zich ineens níét ongelukkig voelden. Want ongelukkig was de status quo, dat was veilig, en geluk niet. En heb dat zelf ook: als ik me na mindere periodes weer wat beter ga voelen, beschouwt mijn lichaam dat ook als eng en probeert het me weer terug in dat nare gevoel te trekken.

Daarom is het zo belangrijk af en toe weer even je eigen regels bij langs te gaan. Want op automatische piloot worden “goede dingen” heel snel weer regels. 1x per week even bij jezelf inchecken: waarom doe ik wat ik doe? Is dat omdat ik het wil, omdat het goed voor me is, of omdat ik het weer van mezelf moet?

Hoe oud ben jij Sander en hoe lang ben jij nu onderweg?

HoI R, ik ben 29 en 14 maanden onderweg. Jij?

@Ax dat herken ik inderdaad ook. Veel onveiligheid gekend zelf en daardoor is dat hoe paradoxaal ook waar je elke keer weer in terecht komt. Maar het doorzien is al de belangrijkste stap!

@Sander. Ik ben 47 en 9 maanden onderweg.

☀️🧘🏼😅 Dank je wel 🫶🏻

<3<3<3

Zeer herkenbaar, ik ben er ook echt van overtuigd dat mijn ‘denken’ mee aan de basis ligt van de burn out. En vooral het steeds denken toekomstgericht, wat zorgt voor zorgen, mijn perfectionisme waardoor ik (schijn) controle wil houden op zaken die nog moeten komen,…. Ik heb net boek gelezen: de kracht van het nu. Sommige stukken zijn voor mij iets te spiritueel maar dit boek heeft wel echt mijn ogen geopend over hoe mijn brein me ook wel wat ‘in zijn macht heeft’. Ik herken er zoveel in dat ik het ook wel een openbaring vind om tot de kern van mijn burn-out te komen.

Groetjes, Kim

Goede Tom. Ik ga hem kopen.

@kim je klinkt een beetje als mij hahah, is het boek De kracht van nu een aanrader?

@Sander zeker doen! Het is ook maar een boekje van 100 bladzijden, ik weet zeker dat het je goed doet. Soms weet je iets maar besef niet, dit boek doet je eigenlijk iets heel simpels beseffen waar je heel veel aan hebt!:)

@anoniem: ik vind het een aanrader omdat het echt omschrijft waar ik op botste en ik a een tidjdje opzoek was naar de basis van mijn burn-out. Ik was gefocust op mijn perfectionisme, mijn werkdrang,… en heb daar begeleiding rond uitgezet maar dit boek liet alles wat in elkaar vallen van puzzelstukjes en kreeg ik zicht op vanwaar die mechanisme kwamen. De eerste helft van het boek vind ik een aanrader, de tweede helft wordt me soms wat te spiritueel, maar dat is uiteraard voor iedereen anders. Het is voor mij wel een boek waaruit ik wat dingen genoteerd heb om af en toe te kunnen nalezen, en het boek lees ik zelf binnen enige tijd terug.

Dankje voor de tip Tom! Ik denk (haha) inderdaad dat dit een groot probleem is. Zelf merk ik dat de momenten dat ik weer erg in mn hoofd zit, en dat hoeft niet eens piekeren te zijn, maar veel analyseren, ik ook weer vermoeider en humeuriger raak.

Ik ben nu bijna een jaartje onderweg met de BO/Overspannenheid.
Laatste 1,5 maand ging redelijk stabiel en ook veel minder spanning / onrust in
het lichaam en hoofd maar nu ineens deze week alweer een paar dagen meer nerveus en
licht in hoofd. Daar krijg je weer een behoorlijke dip van :-(
Ik werk nu 3 dagen op de zaak 8 uur en 2 dagen thuis ca. 3 uurtjes per dag.
Tja.......ga ik nu te snel? Dacht dat het nu alleen een stijgende lijn zou zijn maar ineens
weer een paar stappen terug.
Herkennen jullie ook dat chaotische denken/voelen en voel je je ook opgejaagd?
Ook in de nacht wakker worden na dromen/slapen en dan de benen en borst/rug helemaal
nat. Wat blijft het een rot iets.

Klopt M, ik merk dat dus ook heel erg, vorige week(en) zat ik zo veel in mijn hoofd, ik konniet eens een normaal gesprek voeren met een vriend die even koffie kwam drinken, kwam gewoon niks aan en was vermoeiend. Nu ik dit boek bijna uit heb voel ik me zo veel relaxter. Net koffie gedronken met mijn moeder en nergens last van. Soms fijn om even een ander inzicht in iets te hebben door iemand dit dit goed uit kan leggen, ik wil nog niet te vroeg juichen maar denk dat dit boek bij heel veel gaat brengen en helpen in mijn herstel.

Tom

Dankjewel Tom. Ik heb het boek net gekocht. Ik zat de afgelopen weken ook weer extreem in mijn hoofd. Verschrikkelijk is het. Ben benieuwd.

Heel herkenbaar! Ik leef in mijn hoofd. Het raast ook nu zo vaak. Gek word ik er van! Het boek spreekt me enorm aan. Dank je wel voor de tip Tom! Het grote nadeel is alleen dat ik dus niet goed kan lezen. Ook luisteren is nog ingewikkeld. Ik krijg er een naar en raar hoofd van. Zo frustrerend, want nu kan ik het boek dus niet lezen. Luisteren en lezen kan zo helpend zijn en juist dat kan ik nog steeds niet (ben al 7 maanden onderweg). Ik denk ook juist dat het lezen dan nu slecht voor me is… Ik ga kleine stukjes toch maar proberen.

Hoi, dat vele denken herken ik. Maar dat is volgens mij juist een symptoom dat je zenuwstelsel ontregeld is en aan blijft staan. Het geeft dan allemaal rare signalen aan je hoofd, zoals piekeren. En anders denken helpt vaak maar even. Dat is wat ik bij ACT heb geleerd. Het is de kunst het er te laten zijn en het niet te serieus te nemen. Dit is wel heel lastig hoor, maar het kan je soms wel wat lucht geven.
Groet, W

Ik ben het boekje ook gaan lezen. Het gaat soms wat kort door de bocht, maar ik lees het met plezier. Ben pas net begonnen. Het verhaal (of koan) over de monnik en de boot vond ik wel mooi en herkenbaar. (Omdat ik heel gevoelig voor geluidprikkels ben)
Even een grapje tussendoor, nu we het over monniken hebben: youtu.be/TFbhu2ihXts?si=lFBrCgOdwUU62wrO

De kleine experimentjes werken ook wel goed. Het blijft gelukkig lichte kost, geen hersenkraker.

Ik denk 😀 ook dat het denken vaak de oorzaak, of in elk geval deels de oorzaak is van BO, angst, paniek.

Ik ben na een tip die ik hier heb gelezen begonnen aan de podcast van "life coach aan zee" op Spotify
Ik vind deze heel erg fijn en helpend.

Mijn eigen valkuil is dat ik vooral luister wanneer ik in een negatieve periode zit. Dus ik gebruik de podcast vooral en te vaak als strategie om zo snel.kigelijk uit de mindere periode te komen, terwijl ik ervan overtuigd ben dat je een structurele verandering in je denken gaat maken door er vooral aan te werken in de periodes dat je je goed of beter voelt.

Maar ik vind die podcast erg fijn.

Anne, ik ben het hier ZO mee eens en ik deel je frustratie VOLLEDIG. Het is ongelofelijk dat veel huisartsen en psychologen je zelf niet voldoende kunnen helpen of naar passende hulp kunnen verwijzen terwijl die er echt wel is. Dan ook nog het probleem dat burnout geen officiële diagnose is. Het is echt ongelofelijk verdrietig dat het systeem nu zo in elkaar zit, omdat het in mijn optiek (en mijn ervaring) juist burnout herstel in de weg zit.

“Wist ik maar alles wat ik nu weet in week 1 van mn burnout” denk ik vaak…

Heel herkenbaar je verhaal!!! Dikke knuffel en alle goeds!

Herkenbaar! 💜

Beste lotgenoten,

Het klopt wat je Anne schrijft. Iedereen met burnout staat er alleen voor. Wanneer een POH uit de geestelijke gezondheidszorg komt, levenservaring heeft en zich verdiept in jou en de laatste ontwikkelingen op het gebied van burnout, heb je geluk. Een POH kan dan net zoveel als een psycholoog.

Ik geloof niet dat mijn huisarts op burnout was gekomen, hooguit op overspannen. Je mag per consult namelijk maar één kwaal bespreken. Echter, mijn PMO-arts heeft naar het totaalplaatje gekeken en de diagnose burnout vastgesteld. Dat is mijn geluk, want bij de arbodienst word je stevig aan de tand gevoeld en probeert men je anders aan te praten. Hier word ik nog steeds boos en verdrietig van. Pas wanneer je met een onderzoeksrapport komt, verandert de toon.

Als je burnout bent, is het al een hele uitdaging huishoudelijke taken uit te voeren en thuis te functioneren. Dat gaat gewoon niet. Een hulpverlener zoeken en erheen gaan, kost ontzettend veel energie. Échte hulp zou veel schelen.

Ik wil iedereen veel sterkte toewensen met het zijn/haar proces.

Heel herkenbaar! Hier ook poh en psycholoog bezocht.
Maar ook de bedrijfsarts die totaal geen weet heeft van een burn out en hoe hiermee om te gaan. Ik heb de gekste adviezen gehoord. Inmiddels ben ik bijna 2 jaar verder en weet ik Inmiddels ook steeds meer over een burn out. Maar nog steeds merk ik dat, hoe duidelijk ik mijn verhaal ook vertel en hoe goed ik inmiddels weet wat ik nodig heb, dat dat volgens alle protocollen en procedures niet wordt geaccepteerd. Maar gelukkig geeft mijn lijf heel duidelijk aan wat het nodig heeft en durf ik daar steeds beter naar te luisteren.

Heel herkenbaar! Hier ook poh en psycholoog bezocht.
Maar ook de bedrijfsarts die totaal geen weet heeft van een burn out en hoe hiermee om te gaan. Ik heb de gekste adviezen gehoord. Inmiddels ben ik bijna 2 jaar verder en weet ik Inmiddels ook steeds meer over een burn out. Maar nog steeds merk ik dat, hoe duidelijk ik mijn verhaal ook vertel en hoe goed ik inmiddels weet wat ik nodig heb, dat dat volgens alle protocollen en procedures niet wordt geaccepteerd. Maar gelukkig geeft mijn lijf heel duidelijk aan wat het nodig heeft en durf ik daar steeds beter naar te luisteren.

Met luisteren maar ons lichaam, op een doordachte manier tegengas geven wanneer dat nodig is, reflecteren over hoe het zover heeft kunnen komen, tips van lotgenoten, leren van onze fouten, komen we er wel. 💪
Het heeft alleen tijd nodig.

Ha, je haalt me de woorden uit de mond, Anne. Ik kan me echt boos maken over hoe weinig er bekend is over een burn-out. Terwijl er dus eigenlijk wél heel veel bekend kán zijn over een burn-out, maar daar weet gewoon bijna niemand iets van - zelfs zorgverleners als de huisarts en bedrijfsarts niet. Je komt al heel snel bij een psycholoog terecht die je dan 'gegeneraliseerde angststoornis' als label geeft, terwijl je angsten voortkomen uit je burn-out en niet andersom. Ik heb op dit forum een uitleg gegeven wat een burn-out is en doet met je lijf en hoofd (verhaal 2026, zal 'm binnenkort voor nieuwkomers weer even omhoog bumpen). Maar dat verhaal heeft me anderhalf jaar aan onderzoek gekost, net als jij uit boeken, artikelen, internet, sparren met andere burnies en natuurlijk mijn eigen ervaringen. En als ik het dan hier plaats, en ik zie hoe blij mensen er mee zijn dat er eindelijk een uitleg is voor wat ze doormaken, wordt die frustratie weer iets groter. Want waarom moet ik, een mede-burnie die helemaal geen expert is op dat gebied anders dan dat ik het zelf heb meegemaakt, dat uitleggen? Waarom is het niet algemeen bekend in een maatschappij waar ze het steeds vaker over een 'burn-out epidemie' hebben? Dan zou je toch zeggen dat ze beginnen met: wat is een burn-out eigenlijk?

Helemaal mee eens Anne, het is een gezoek en een gevecht. En dat terwijl je de energie er niet voor hebt. Mijn ervaring is dat er weinig kennis is over een burn out. Buiten dat er weinig kennis is bestaat een burn-out ook niet bij de zorgverzekeraars. Een psycholoog zal om die reden ook nooit de diagnose stellen dat je een burn-out hebt, want anders worden de rekeningen niet betaald. Bij mij is SSS de diagnose geworden (somatische symptoomstoornis) Ik zei al bij de psycholoog, geef er maar een naam aan. En vervolgens hebben we het tijdens mijn bezoeken dan weer wel over burnout. Dus tja. Ook bij de huisarts komt er weinig erkenning en al helemaal geen adviezen.

Ik zou op dit forum veel lezen. Hier komt veel voorbij wat de mogelijkheden zijn. Zelf ga ik naar een psycholoog en naar een psychosomatische therapeut.

Het vervelende wat me eergisteren is overkomen is dat de huisarts nav mn klachten de diagnose gewijzigd heeft van burn-out (zo staat het natuurlijk niet in mijn dossier), naar post covid. Dit na ruim een jaar. De diagnose is nu gesteld ahv mijn klachten. Maar ook heb ik klachten niet die weer vaker voorkomen bij een burn-out. Bv paniekaanvallen/angsten, maar ook vaker depressie. Heel verwarrend is het allemaal wel en dat komt gewoon omdat huisartsen geen tijd of zin hebben om goed te luisteren en om door te vragen. Het lijkt wel totaal onbekend terrein voor ze. Wat jammer is, omdat burnout steeds vaker voor gaat komen in de toekomst.

Maar het blijft een gevecht en zo zonde van alle energie. Het zou mooi zijn als om te beginnen de huisartsen een plan klaar hebben liggen en met duidelijke adviezen komen. Want zoals ik uit vele verhalen hier lees leggen we uiteindelijk allemaal dezelfde route af.

Maar zet hem op allemaal en zorg dat je krijgt wat je nodig hebt. Laat je niet aan de kant schuiven.

Ik had overigens een heel verhaal geschreven vanmorgen over de diagnoses, maar is om een andere reden niet geplaatst. En geen puf meer om dat weer te doen.

Inderdaad allemaal heel herkenbaar.

Advies krijgen (van een arts) zoals je moet gewoon een beetje gaan sporten en dan komt je energie direct terug. En dat op een moment dat je zo diep zit dat ingaan tegen dat advies al te veel energie kost.

Ik vind dit een interessant gesprek. Bij mij kwam de huisarts toen ik voor de tweede keer uitviel op werk met dat ik burn-out gerelateerde klachten heb. Ik kreeg advies om naar een psycho somatische fysiotherapeut te gaan en/of bv haptonomie te proberen. Toen begon het balletje te rollen. Hier dus wel goede ervaring. Moet ook gedeeld worden :-)

Ik had ook een heel lieve huisarts en via het werk met een sneltraject bij de psycholoog gekomen, dat was fijn. Ik merk wel dat ik vroeg in het traject echt al te veel gesprekken had over oude patronen, daar kon ik toen nog helemaal niks mee. Het zou idd mooi zijn als er een objectieve plek was waar je hulp kan opzoeken samen met je huisarts

Absoluut herkenbaar ja, ik kan me daar ook zo over verbazen (en frustreren). Voor een ziektebeeld dat zo ontzettend veel voorkomt en alleen maar toeneemt lijkt niemand te weten welke hulp het best past of niet. Verder sluit ik me aan bij veel andere reacties. Zo te lezen lopen we daar allemaal tegengaan en modderen we soms maar wat aan omdat niemand de antwoorden lijkt te hebben.

Herkenbaar! Bij onze praktijk geen eigen huisarts dus de ene maand het verhaal doen bij de een en de volgende maand weer bij een andere huisarts. Ook praktijkondersteuner ging na 1e gesprek ergens anders werken. 12 weken wachten op psycholoog en in de tussentijd laten ze je bungelen… voelt heel eenzaam en moeilijk omdat je zelf geen idee hebt.

Zo te zien ben ik niet de enige. Aan de ene kant fijn deze erkenning, maar wel echt matig dat dit een duidelijke probleem is onder vele...
Wat ik vooral eigenlijk het slechtst aan dit alle vind, is dat je hierdoor vaak het gevoel hebt dat je eigen verantwoordelijkheid is om beter te worden. En tot een zekere hoogte ligt herstel in je eigen handen, maar het gebrek aan sturing zorgt er dan voor dat je mogelijk snel jezelf gaat verwijten of in de stress schiet als je geen vooruitgang ziet. En dit belemmert vooral herstel.

Heel herkenbaar. Helaas.
Veel verder dan "rust maar even uit" komen de hulpverleners niet. Omdat bij mij ook een diagnose ASS is gesteld, heeft de hulpverlening ook heel veel hierop gefocused.

Maar dat gevoel dat niemand lijkt te weten hoe of wat, dat je er maar alleen in blijft, is heel herkenbaar. Veelal worden de symptomen bestrijd. (Oxazepam bij angst, bètablokker bij hartkloppingen, AD bij depressieve klachten)
Of krijg je inderdaad een ander label wegens de symptomen. Maar het heeft geen zin aan angst te werken als een onderliggende BO deze in stand houdt.

Al heb ik inmiddels een CSR coach, die wél lijkt te weten wat er speelt, die veel ervaring heeft met BO en snapt hoe te helpen.
Deze is echter na 2,5 jaar (!!) ziek zijn pas in beeld gekomen. En dan ook nog per toeval, want ik ben bij haar gekomen om aan andere dingen te werken (rouw en verdriet). En toen bleek zij ook veel te weten van burn-out.

Nu hoor ik steeds vaker "psychosomatische fysiotherapeut". Wordt dat vergoed?

Psychosomatische fysiotherapie valt gewoon onder fysiotherapie. Vaak zitten er een aantal behandelingen in een basispakket en als je aanvullend hebt heb je meer behandelingen. Hoeveel is per verzekering anders.

Voor mij ook zo herkenbaar! Ik herken de frustraties en machteloosheid van zo graag geholpen willen worden maar toch het gevoel hebben dat de professionele hulp uitblijft. Ik ben zelf in december al bij de POH geweest en het heeft uiteindelijk een paniekaanval en volledige werk uitval moeten kosten wilde ze me doorverwijzen naar de GGZ (2 maanden later...). Voordat er bij de GGZ een plekje was heeft ook weer ruim twee maanden geduurd (en dan heb ik het alleen nog maar over de intake) en ondertussen ben ik weer een maand verder en sta ik nog steeds te wachten om ingedeeld te worden bij een psycholoog. Het voelt ontzettend ontmoedigd en je voelt je erg 'alleen' in de zoektocht... Ondanks alle steun van vrienden.

Ik ben uiteindelijk zelf naar een psychosomatische fysiotherapeut gegaan maar na 4 sessies komen we nog steeds niet verder dan de bodyscan en ook zij geeft aan me niet verder te kunnen helpen totdat ik met een psycholoog aan t werk ga. Wel lees ik veel positieve reacties erover hierboven. Wat hebben jullie er verder aan gehad/uit gehaald?

Wat doe je allemaal bij een psychosomatische fysiotherapeut? Wat houdt dat precies in? Aan wat voor oefeningen moet ik dan denken? En dit helpt dus eigenlijk bijna het beste bij burn-out, als ik het zo lees? En hoeveel behandelingen krijg je daar ongeveer? Helaas niet geheel vergoed bij een basispakket dus. Dat is wel jammer.

Hoi anoniem,

Ik heb drie sessies bij een psycho somatische fysiotherapeut gehad. Waren wel helpend, maar na 3 sessies vond ik het wel genoeg. Die sessies gingen over een bodyscan, neuriën bij als je ademhoog zit en als je overprikkeld bent in een omgeving je focussen op 1 geluid. Ook legde zij dingen uit over je remslaap en kreeg spierontspanningsoefeningen. Dit een beetje.

Psycholoog helpt mij veel meer op weg. Iedereen zo zijn voorkeur.

Heb nu ook drie sessies pas gehad bij de psychosomatische fysio. Bij zijn het vooral ook oefeningen geweest hoe je meer bewust bent van de stress in je lichaam en hoe je jezelf meer kan ontspannen en kalmeren in momenten van stress. Verder heeft die van mij nog tips gegeven hoe ik mn belastbaarheid kan verhogen door meer gestructureerd mn dagen en herstel aan te pakken. Dit laatste is voor mij vooral helpend geweest gezien ik niet zo goed wist wanneer ik wel of niet de vermoeidheid moest opzoeken.

Mag ik jou vragen hoe jij dit aanpakt? Wanneer je het wel op moet zoeken?

Bedankt voor je antwoord, anoniem! Opdrachten als de bodyscan en neuriën, tellen etc. ken ik ook al. Die spierontspanningsoefeningen, zijn dat de TRE oefeningen en het shaken of yoga oefeningen?

Ik lees ook nu pas M haar antwoord en na 4 sessies dus eigenlijk niet verder te komen dan een bodyscan en niet verder geholpen te kunnen worden (nog) en eerst naar een psycholoog te moeten.

Het is dus ook maar net wie je treft, lijkt het bijna. De CRS coach van BrandUit🔥 lijkt wel een fijne. Waarschijnlijk door het stukje "ervaringsdeskundige". Ik merk en hoor dat ook wel over psychologen. Wanneer zij theoretische goed weten hoe het zit, maar (gelukkig voor hun) geen ervaring ermee hebben, kunnen ze je soms ook minder goed helpen, lijkt het. En adviezen geven zelfs (goedbedoeld) die niet voor iedereen goed werken of zelfs averechtse werken.

Het laatste is dus wel interessant voor jou geweest dus anoniem. Hierboven wordt de vraag ook al gesteld, maar wanneer moet je het wel en wanneer moet je het niet opzoeken dus? Of echt een aanvoel-dingetje? Luisteren naar je lichaam en de eventuele gedachten die erbij komen op dat moment?

Hai, anoniem van hierboven over wanneer je wel of niet de vermoeing moet opzoeken (Anne trouwens, waa mn naam vergeten haha). Het is iets waar ik nog steeds een beetje mee aan t oefenen ben met behulp van mn fysio, maar het houdt het volgende voor me in:

Te ver gaan tijdens een activiteit dat het leidt tot overprikkeling of oververmoeidheid is een duidelijk signaal (kan gebeuren, is gewoon een teken dat je het volgende keer wat korter moet houden of de activiteit niet moet doen/andere vorm geven). Verder is het gevoel van afkeur of geen zin hebben in iets (terwijl je dat anders mogelijk wel zou hebben) ook vaak een teken van dat het te veel is.

Maar soms kan je ook "te veel doen" en komt de klap pas later (in de avond of de volgende dag). Ik ging soms bijv sporadisch 45 min tenissen. Iets wat op het moment wel lukte en leuk was, maar savonds was ik vervolgens zoo moe dat ik alvast maar relatief vrij vroeg in bed ging liggen. De dag daarna had ik niet alleen spierpijn, maar ook een algemeen vermoeid gevoel. Dat is blijkbaar ook een teken van "te veel".

Ik deel nu mn dagen gestructureerd in (bijv 2x 20min wandelen, 1 (sociale) afspraak, schoonmaken, boodschappen en koken). Als het meerdere dagen lukt om z'n dag vol te houden zonder kapot te zijn savonds/vroeg naar bed willen, breidt ik ze uit (2x 30min wandelen bijv). Het is prima om moe te zijn na inspanning (en rust daarna te nemen), als je maar niet je energie voor de dag ermee hebt opgemaakt.
Het is dus een beetje een aanvoeldingetje (hoe voel je je savonds en de dag erna), maar wel op een gestructureerde manier.
Hierdoor weet ik beter hoe ik mn weken moet indelen en ervaar ik ook meer rust en zelfvertrouwen in de dingen die ik onderneem.

(Ik neem trouwens dat gestructureerde niet als preciezie werk. Twee dagen in de week freestyle ik mn dag naar wat goed voelt, om zo niet een dwangmatig/stressend gevoel erbij te krijgen)

Wow dankje Anne voor deze duidelijke uitleg. Toch blijf ik het moeilijk vinden: ik ging vorig week vrijdag naar een verdediging van een master. Ik had drie goede nachten achterelkaar. Merkte uiteindelijk wel dat het iets te veel was en ik had weinig gegeten en voor bo persoon best laat thuis (10 uur). Volgende dag echt van die extreme vermoeidheidsvlagen. Dus te veel. De dag erna weer prima en ging ik moederdag vieren, maar daarna weer erg moe en sindsdien heb ik nu een week met veel wakker worden en andere irritante klachten die ik vaak sporadisch had, maar nu dagelijks aanwezig. Nu weer agenda even helemaal leeggeveegd. Je hebt hier verder niks aan haha, maar ik probeer ook echt naar m’n gevoel te luisteren en die keuzes voelde goed. Maar achteraf..

Ahh ja snap je wel goed hoor Sander, soms is er moeilijk een touw aan vast te knopen. Over dat weinig eten, dat is bij ook altijd een killer als ik dan dingen ga proberen te ondernemen dus ik probeer nu door de dag heen veel te snacken als ik niet weet hoe laat ik ga eten.
Misschien kan je proberen langzaam toe werken naar zulke afspraken? Dus eerst wat kleinere sociale afspraken uitproberen en zo langzaam naar wat uitgebreidere gaan? En anders sws een rustdag of twee na een "intense" afspraak. Ik ben altijd de dag dat ik naar de psycholoog ga echt kapot en soms ook nog de dag erna, maar dat is iets waar ik gewoon rekening mee hou.

Dank voor advies Anne. Ik heb nu ook even met mezelf afgesproken vandaag: doordeweeks een keer naar mn ouders en in weekend 1 sociale afspraak. We komen er wel

Hoi burnie, waarom kreeg jij post covid als diagnose en niet burn out?

Hoi anoniem, ik heb pas vorige week de diagnose gekregen van post covid. Ruim een jaar weet ik niet beter dat het een burnout was. Ik kreeg nu de diagnose post covid omdat mn huisarts vindt dat mijn klachten meer die kant op wezen. En dan met name benauwdheid, soms in de ochtend schor en praat dan liever niet, vaak in combinatie met een soort van slijm wegkuchen. Eind 2023 had ik covid en begin 2024 begonnen mijn klachten met extreme vermoeidheid en hoofdpijn, schouder en nekpijn. Maar eerlijk gezegd neem ik het niet zo nauw met de laatste diagnose. Het zorgt wel voor verwarring, want ja burn out of pos covid vraagt om een andere benadering. Dat maakt het moeilijk. Ik heb al eens aangegeven (meerdere keren overigens) van is het niet post covid en dat wuifde mn huisarts weg en zei, zou kunnen, maar ga gewoon door met wat je doet voor burn-out. Er zijn veel overeenkomsten trouwens qua klachten met deze twee en het zal niet de eerste keer zijn dat er een verkeerde diagnose gesteld wordt. Uiteindelijk is er voor beiden geen onderzoek waaruit blijkt dat je 1 van de 2 hebt.

Ondertussen ga ik naar ergotherapie en heb ik een afspraak gemaakt met een fysiotherapeut die zelf long covid nog heeft, of heeft gehad.
De psycholoog waar ik kom gaat nu kijken of ze het behandelplan na het horen van deze diagnose moet aanpassen.

Het maakt het er allemaal niet makkelijker op iig.

Ik had er een heel verhaal van gemaakt eerder deze week, maar is niet geplaatst. Meer omdat de lezers van het forum misschien zelf ook de link kunnen leggen met corona en vlak daarna klachten die ook lijken op een bo

Hoi! Heb ik ook gehad. Heb de eerste maand alleen maar kunnen slapen, hier aan toegeven en gewoon rusten/liggen/slapen.

Dit herken ik helaas heel erg en is vreselijk. Douchen is een opgave. Zitten lukt niet maar hangen wel, dus dat doe ik vooral. 8 minuten lopen lijkt ook nog ver weg. Ik krijg er angst van maar heb vertrouwen dat het goed gaat komen. Heb dit al een keer eerder gehad en toen is het ook gelukt. Succes en houd moed en vertrouwen!! Groetjes.

Herkenbaar. Met 2 min lopen begonnen en loop nu 1 uur. Het komt goed ❤️

Heel herkenbaar!! In het begin kon ik alleen maar liggen en hangen. Daarna nog maar net naar het einde van de straat. Nu loop ik 2x ruim een half uur. Inderdaad accepteren dat het is wat het is en vertrouwen hebben. Het komt echt goed!

Dank voor jullie reactie's! Het lijkt me wel fijn als je kunt slapen overdag. En Leonie het is voor mij helaas ook niet de eerste keer. Maar je vergeet toch hoe het is of kan zijn weer.

@ma, ja apart is dat he... Ondanks dat je het al zo vaak hebt meegemaakt blijft het verdraaid moeilijk. En inderdaad lijkt het mij zo fijn om overdag te kunnen slapen, dat lukt mij helaas ook niet. Heb wel het idee dat je er niet heel angstig onder bent? Klopt dat? Knap hoor.

Het ga je goed medelotgenoot.

Goed bezig Medelotgenoot, en leuk dat je het even laat weten. Succes met alles!

Heel verstandig!!! Ik wens jou een prachtige toekomst toe <3
Veel liefs Rodha en wie weet tot ooit!

Vanuit hier een berichtje,
Ik heb bij nader inzien toch ook besloten om pas terug te komen op het forum zodra ik volledig beter ben. Ik merk dat zvm rust nog steeds heel belangrijk is, en onbewust zat ik toch te vaak op het forum vanuit nieuwsgierigheid mee te lezen.

Ik ben heel heel dankbaar voor alle tips die ik heb gelezen en de steun onder elkaar!

Zodra ik meer beter ben, ben ik weer in staat om mensen te helpen op het forum maar tot die tijd ben ik offline

Het ga jullie goed lieve mensen! ❤️

Alle liefs en wie weet tot ziens
X Rodha

Is een beschermingsmechanisme van het tegen overprikkeling bij een BO

Van het brein*

Precies wat anoniem hierboven zegt. Dit noem je ook wel derealisatie. Hoort we helaas bij en het wordt echt minder! Had er erg last van en nu is het veel en veel minder

Heb je vooral meer rust gehouden S?

Ja derealisatie of depersonalisatie noemen ze het ook wel, ik zelf: rust en ontspanning en slapen, en geduld hebben

Heb denk 4 a 5 maanden heel slecht geslapen (3 a 4 uur gemiddeld, wel een nacht 20 helemaal niet). Toen veel medicatie gehad (oxazepam/lorazepam). Ben dit nu aan het afbouwen al maanden. Maar bij elke afbouw slaap ik weer even een tijdje 4 a 5 uur dan loopt het weer wat op naar 6 uur en dan probeer ik wat er af te halen weer. Merk dat mijn brein doodop is, alleen mijn lichaam nog echt. Probeer alles zo goed mogelijk te accepteren en los te laten. Maar echt mezelf voel ik me sinds ik hierin zit niet meer

Hoi Anoniem,

Ja, veel rust. Duurde even voordat ik dat accepteerde. Therapie en acupunctuur hebben mij geholpen. Hiernaast meditatie, yoga nidra, ademhalingsoefeningen en shake it off’s.

En andere bericht (ook anoniem): Ik slik zelf nu mirtazipine (AD) voor slapen. Veel beter dan die pammetjes!

Dank je wel S. Moet meer gaan rusten en geduld hebben. Doe wel al acupunctuur en meditaties

Ik wil eigenlijk helemaal af van de pammetjes over tijd en dan zonder medicatie. Zit na 4 maanden op 1/3 ongeveer van mijn max. Wil op deze hoogte eerst weer wat beter slapen en dan weer een stapje proberen.

Voelt ook een beetje alsof je te veel gedronken hebt ofzo. Echt heel erg vermoeiend.
Ik ondervind het voornamelijk buiten met heel veel prikkels en verkeer en mensen.

Heb hier ook last van sinds een terugval. Naar gevoel, heb het vooral als ik veel alleen ben en veel aan t piekeren ben. Al 1.5 jaar burn-out en hiervoor niet gehad dus weer iets nieuws blijkbaar

Heb dit ook al maanden. Probeer rustiger aan te doen. Maar voelt gewoon raar aan. Alsof je het niet helemaal volledig meemaakt ofzo

Soort van overleven hè

Hebben jullie hier continue last van? Bij mij is het buiten veel erger dan thuis

Heb hier ook last van! Geen idee hoe ik er weer. Voelde me een paar maanden terug ineens een aantal dagen helder. Maar is nu weer erger. Probeer het te accepteren, maar ben er heel veel mee bezig… loslaten is moeilijk

Hoi Juul, ja vind ik een hele goede vraag. Hier denk ik de laatste tijd ook regelmatig over na. Hetzelfde geldt voor CVS/ME, wat eigenlijk hetzelfde is als long-covid.

Ze geven inderdaad aan dat het verschil zou zijn dat mensen met een burn out ook niet meer willen, maar wat is "willen"? Ik denk dat het probleem bij zowel mensen met long covid, cvs en burnout is dat iets "willen" wordt verward met je verplicht voelen om iets te doen. Deze verplichting komt dan weer voort uit bijvoorbeeld een strenge innerlijke criticus, een trauma of dwanggedachten.

Weet niet of dit klopt uiteraard, maar dat is mijn theorie. Voor mij is een deel van de les van deze burnout ook onderscheid leren maken tussen wat ik nou echt wil, en wat mijn automatische piloot mij verplicht te doen. Zo heb ik het eerste anderhalf jaar van mijn burnout bijvoorbeeld elke ochtend een rondje gelopen, ongeacht hoe ik me voelde. Want dat zou goed zijn voor mijn herstel, dus "wilde" ik het. Lees: ik voelde me verplicht. Want ik moest uiteraard zo snel mogelijk herstellen. Uiteindelijk ontdekte ik dat juist dit gedrag mijn herstel in de weg zit.

Nu gaat het beter maar doe ik soms nog steeds dingen die eigenlijk contraproductief zijn voor mijn herstel. Soms betrap ik mezelf opeens, kom ik weer bij zinnen ofzo en vraag ik me af wat ik in hemelsnaam aan het doen ben hahaha.

Toevoeging: uittwaar

Nog een kleine toevoeging: uiteraard willen we ook allemaal weer de dingen doen die we leuk vonden, dus blijf je die soms ook proberen. Ook al is het eigenlijk te veel voor je. Ik denk dat dit ook bijdraagt. Je "wilt" dan wel, maar als je echt goed aanvoelt wat je lichaam vraagt dan weet je dat je het niet echt wilt. Dat is mijn ervaring tenminste.

Goede. Ik loop met hetzelfde beeld. En ik ben het met je eens dat ook met een BO je gewoon wil. Das nou net 1 van onze valkuilen... willen ondanks dat t lijf sputtert.

Ik ben nu 9 maand onderweg en heb me fysiek al sterker gevoeld dan nu. Ook bij kwam de vraag is het long covid? Uiteindelijk ben ik gaan terug denken aan het ontstaan vd problemen en dat was toch echt stress. Dus dan denk ik BO, met dat elk virus meespeelt, en mijn lijf gewoon hapert. Dat frustreert me zeer zeker, omdat het ook al beter is gegaan. Toch teveel doen, virus, tijd vh jaar... je weet t nooit helemaal.

Je krijgt bij allebei ook t zelfde advies. Rusten en inspannen ver onder je oude niveau en met een lage hartslag. De sportartsen hebben hier een richtlijn voor.

Maar eens ik twijfel ook nog steeds, bij elke vermoeidheid.. is het toch geen long covid, me of Pem...

Take care

Maar is een burnout niet ook een ontregeld zenuwstelsel? Ik wil ook graag maar mijn lichaam niet. Volgens mij geven BO en longcovid dezelfde klachten. Maakt het dan nog uit wat je hebt? In beiden gevallen moet je het zenuwstelsel kalmeren.

Ik denk inderdaad ook dat het niet uitmaakt wat je hebt, de aanpak is hetzelfde. Je kan dus ook tips voor mensen met Long Covid gebruiken denk ik.

Via long COVID sites heb ik de “20-3-20 regel” gevonden op internet, die ik toepas voor mijn BO. Mijn ervaring is dat mensen met een BO veel te graag willen en daardoor over hun grens heel erg zijn gegaan fysiek/cognitief (niet mentaal) dus hun hersenen hebben overbelast. Ik wil nog steeds heel graag maar mijn lichaam en hersenen zijn dermate cognitief en fysiek overbelast dat het niet mogelijk is.
Ik heb ook een CVS behandeling gehad voor mij BO omdat er geen BO behandeling bestond via die behandelaar maar dat heeft mijn BO alleen maar heel erg verergerd. Dus dat raad ik echt af voor een BO. Voor long covid zou het dus schijnbaar wel helpen.
Wat ik wel aanraad is ergotherapeut en een psycholoog die gespecialiseerd is in BO en in bijvoorbeeld een andere diagnose die ervoor heeft gezorgd dat je in je BO terecht bent gekomen, bijvoorbeeld autisme of bijv een verslaving om maar iets te noemen.
Ik zie veel gelijkenissen dus maar het enige wat ik niet heb is longklachten zoals covid. Ik heb ook nooit covid gehad. Was al BO voordat covid bestond.
Als je mentaal niet wilt en daardoor niet kan, ook al kan je iets fysiek wel dan is dat eerder een depressie.

Je moet het zien als volgt; als je een spier overbelast, heeft het rust nodig. Doe je dit niet dan krijg je een blessure en kan je het helemaal niet meer gebruiken zolang je geen 100% rust langdurig geeft aan de spier.
Hersenen zijn spieren, alles is eraan gekoppeld. Als je geen rust plant loop je dus een blessure op ofwel overprikkeld, en als je daar ook niet naar luistert, raak je BO.

Ik heb weinig verstand van long covid dus kan daar weinig over schrijven. Maar wel over BO zoals ik heb gedaan. Als je longcovid hebt gehad weet ik niet of je klachten van long covid komen of dat het een BO is…. Maar als je doorgaat met wat je deed tijdens een BO en geen rust neem dan nemen je klachten alleen maar toe kan ik je vertellen

Dus kortgezegd het enige verschil is dat ik niet kortademig ben met mijn BO, en mensen met longcovid wel. (Ik weet namelijk 100% dat ik geen covid heb gehad). Alleen ik heb wel hyperventilatie gehad aan begin van mijn BO maar dat voelt anders dan kortademig. Ik had al voor corona een BO daarom weet ik dat het geen longcovid is.

En de hyperventilatie ging samen met enorme paniek aanvallen. Dat lees ik ook niet terug bij long covid

“Onze eerste reactie is dan om te proberen het lichaam bij het hoofd
te trekken, dus om tóch door te gaan. Dat kost heel veel energie”
Dat is gelijk aan de CVS behandeling die ik had gehad. Opbouwen ook al heb je klachten. Helaas verergerde dit mijn BO klachten met alle gevolgen van dien…..

Ohja en boodschappen laat ik bezorgen, dat scheelt veel

Hoi Ch
Ik zit nu zelf ook 1,5 jaar in mijn burn-out. Wat ik lees herken ik mezelf helaas erg in. Ben wel iets ouder dan jou 54 maar heb de zelfde klachten.
In de ochtend heb ik vaak veel ideeën voor de dag om te gaan doen, maar naar 1/2 uurtjes kom ik er dan weer achter dat er veel meer in zit. Ben dan totaal leeg.
Heb dan vermoeide benen en het gevoel dat ik helemaal opgebrand ben. Mijn hoofd wil nog van alles doen maar mijn lichaam niet.
Ik word hier vaak gefrustreerd van, want nu wil ik eigenlijk weer iets doen maar laat mijn lichaam me in de steek.
Dan zit ik erna weer als oud mannetje op de bank of bed om uit te rusten. En dan weer te piekeren hoe kom ik hier uit en wanneer word het beter.

Wens je veel sterkte met je herstel.

Groet Aswin

Luister naar je lichaam maar probeer ook eens. ik ben zelf ook erg zwart wit en heb uit angst heel veel gelaten. Maar juist door eens te proberen kan je vertrouwen tanken en mocht het niet gaan, dan ga je naar huis. het heeft erg veel tijd nodig en elke piekergedachte is er eigenlijk een teveel. Ik geloofde nooit in het woord acceptatie, maar daar komt alles wel op neer.

Ik ben zelf na een half jaar thuiszitten weer zo goed als vollledig aan het werk maar heb nog altijd keen dag zonder klachten gehad. En elke dag is het zoeken naar de juiste balans. Het weekend teveel gedaan? Dan doordeweeks platgezegd op de blaren zitten.

Proberen, accepteren en je grenzen aangeven. Gaat het niet, dan heb je het toch geprobeerd. Gaat het wel, winst voor je zelf.

Dankjewel Eric, mooi geschreven en zeer herkenbaar.

Ook ik heb mezelf verloren in overmatig sporten om gevoelens uit het verleden te vermijden en om te voldoen aan een bepaald (oppervlakkig) schoonheidsideaal. Ondertussen moest mijn studie (eerste jaren), werk en sociaal leven ook perfect zijn. Ik moest voor iedereen klaarstaan, en nooit nee zeggen.

Hoewel mensen merkten dat het niet zo goed ging zei ik dat het "slechts" een slaapprobleem was, en daar was ik ook echt van overtuigd. Ik hield voor zowel anderen als mezelf de schijn op dat het goed met me ging, maar van binnen was ik altijd angstig, moe, boos of verdrietig.

Om te copen gebruikte ik regelmatig zowel voorgeschreven als zelf verkregen drugs, zowel oppeppers als downers om weer te kunnen slapen. Ergens was ik zelfs een beetje trots dat ik op deze manier kon "winnen van de natuur". Dit heb ik zo'n 9 jaar volgehouden, tot het echt op was.

Inmidels ervaar ik net als jou soms voor het eerst in mijn leven echte rust en acceptatie. Een gevoel van warme berusting, ook als ik me slecht voel. En soms even niet, en dat is ook oke. Dit moest ik even kwijt allemaal, hoop dat het oke is, ik wil jouw verhaal niet hijacken.

Dag Vesuvius,

Fijn dat je soms ook die echte rust en acceptatie ervaart. Warme berusting, mooi hoor.
Goed dat je verhaal even van je afschrijft, kan inzichten/ troost geven voor anderen. Dankje

Het komt goed, lieve allemaal xxx

Hi Eric,

Ik zie je vaak op het forum. Wist je dat er een discord app bestaat? Is echt mega fijn en mensen kunnen hier hun verhaal kwijt, tips met elkaar delen en dergelijke. Wellicht heb je er ook behoefte aan! Neem dan vooral een kijkje. Instructies voor de discordgroep vind je in een van de verhalen op dit forum.

Dan wil ik nog even tegen je zeggen; dat je volgens mij al hartstikke goed bezig bent. Het is een zwaar en eenzaam proces, maar het feit dat je al zo diep bent gegaan en dit al bent gaan inzien, maakt je al zo sterk. Je gaat jezelf in ieder geval niet meer vergeten! Ook intensief sporten tot bijna obsessief komt ergens vandaan. Het goed willen doen, laten zien dat je sterk bent, het hoort er allemaal bij. Het is niet erg, maar een copingmechanisme. Nu ben je je er bewust van en daar mag je trots op zijn. Ga zo door!!

Heel herkenbaar. Ben u zelf ruim anderhalf jaar verder en heb heel sporadisch nog dat ik wazig zie. Op gegeven moment had ik het idee dat m'n hersenen biet meer wisten hoe ze moesten lezen. Denk bijvoorbeeld aan kolommen of rijen tekst. Ook veel moeten knipperen om überhaupt scherp te kunnen zien..

Dat heb ik ook! Ik krijg steeds meer energie maar mijn zicht wil maar niet herstellen. Ik ben nu ruim een jaar aan het herstellen. Ik ben in het ziekenhuis uitgebreid onderzocht, maar ze konden niks vinden. De huisarts zegt dat het dan waarschijnlijk 'gewoon bij mij past'. Ik hoop dat het binnenkort weggaat. Hebben jullie al geprobeerd om minder activiteiten te doen waarbij de ogen zich moeten inspannen? Misschien dat ik dat ga proberen.

Ik heb hier ook erg last van na ander half jaar en dit maakt dagelijkse dingen zoals autorijden, naar de winkel gaan, etc. erg vermoeiend en een obstakel. Ik heb het idee dat mijn hersenen weer aan alles moeten wennen, alleen moet ik dit opbouwen, of rusten zodat dit weg gaat. Iemand hier ervaring mee?

Ik heb dit ook vooral met lezen en vooral dingen lezen wat onder elkaar staat en dan moeten doorlezen en ondertiteling van een film lezen vind ik vrij lastig, overigens heb ik vaak als mijn telefoon pak alsof alles draait en als ik was probeer te lezen ik het zelf hardop lees maar het blijft niet plakken. Zijn er mensen die dit hadden bij wie het over is gegaan?

Ik heb t ook, en t was bij de momenten van opleving die ik gehad heb (2x 1-2maanden) helemaal weg. Volgens mijn coach is het cognitieve stuk van de burnout het laatste wat weer bijtrekt, dus gewoon vertrouwen blijven houden!

Dankjewel voor je bericht. Wat bedoel je met opleving? Ben je daarna weer terug gevallen?

Fijn om te weten dat het cognitieve stuk het laatste is wat hersteld dan kan ik dat een beetje los laten

Heb ik ook... is denk ik de overprikkeling van je zenuwstelsel.

Ik ben ook nog snel duizelig, overprikkeld en heb sneller last van hoofdpijnen, zit er nu 1.5 jaar in.

Ik hoop dat dit nog helemaal wegtrekt, maar niemand kan dat bevestigen. Kwestie van tijd uitzitten.

Voor iedereen die dit leest, het brein neemt een loopje met je omdat je zenuwstelsel ontregeld is. Kijk eens bij Breinmedicijn of Breinfijn programma of Dr sarno en zo heb je er nog een aantal. Daar wordt zo prachtig uitgelegd hoe je brein je zo ziek kan maken en je eigenlijk voor de gek houdt.

Wazig gevoel, watten in hoofd, veel staren, afwezig voelen. Duizelig, deinend gevoel, onwerkelijk gevoel, licht in het hoofd.
Het is een mechanisme van je brein om je te beschermen; je bent overbelast geraakt en om nog verdere overprikkeling / overbelasting te voorkomen kan derealisatie optreden. Zie het als signaal dat je tot rust moet komen.
Heb het in drukke periodes ook vaak. Probeer prikkels te verminderen en ga lekker naar buiten, dat helpt

Hoi Art, tijdens mijn burnout heb ik ook zeker last van derealisatie gehad. Tijdens het wandelen bijvoorbeeld leek het net of ik er niet echt liep. Ik liep wel buiten maar de wereld om me heen was raar. Ook wel eens gehad dat ik net de deur uit was en dan dacht heb ik alles wel aan.. Als ik iets opschreef kon ik ook dat gevoel hebben dat ik het niet schreef. Apart hè en ook wel angstig. Later
kreeg ik druk op m'n hoofd en die maakte ook dat de wereld om me heen raar was. Nu aan het einde van m'n burnout is dat allemaal weg gelukkig. Wel heb ik nog steeds druk op m'n hoofd, maar dat wordt langzaamaan minder. Hoop dat dat ook nog helemaal over gaat. Wat merk jij?

Hoi Art, tijdens mijn burnout heb ik ook zeker last van derealisatie gehad. Tijdens het wandelen bijvoorbeeld leek het net of ik er niet echt liep. Ik liep wel buiten maar de wereld om me heen was raar. Ook wel eens gehad dat ik net de deur uit was en dan dacht heb ik alles wel aan.. Als ik iets opschreef kon ik ook dat gevoel hebben dat ik het niet schreef. Apart hè en ook wel angstig. Later
kreeg ik druk op m'n hoofd en die maakte ook dat de wereld om me heen raar was. Nu aan het einde van m'n burnout is dat allemaal weg gelukkig. Wel heb ik nog steeds druk op m'n hoofd, maar dat wordt langzaamaan minder. Hoop dat dat ook nog helemaal over gaat. Wat merk jij?

Ik heb eigenlijk alles wat Anoniem ook opnoemd. Daarnaast het idee alsof ik in een droom leef, heel gek allemaal. Na hoelang is het bij jou wat beter geworden?

Hoi Art,
Helaas herken ik deze klacht ook. Ik heb er inmiddels zo’n 8 a 9 maanden dagelijks last van. Soms heb ik het idee dat het iets minder is als ik heeeeel rustig aan doe. Ik ervaar het als een heel onwerkelijk gevoel, alsof ik er niet helemaal bij ben en de wereld langs me heen gaat. Daarnaast ook het gevoel dat ik niet verbonden ben met mensen om mij heen, bijvoorbeeld ook niet met mijn vriend. Heel naar, eng en gek gevoel. Aan het begin was het ook visueel. Licht kwam anders binnen en voorwerpen leken soms groter.
Ik hoop ook heel erg dat de derealisatie weg gaat bij ons.
Sterkte 🫶
Liefs N

Komt me ook heel bekend voor. In de behinfase van mijn burn out kwam geluid en licht en ook me eigen stem heel anders binnen. Ik wil graag weten wat er voor nodig is om dit te stoppen, hoelang kan dit duren?

Tips

Ik ben zelf ook benieuwd of meer mensen (continu aanwezige) derealisatie klachten herkennen en misschien tips hebben of geruststellende verhalen dat dit minder wordt als je verder bent hersteld. Het is zoiets naars…

N.

Ik heb het ook dagelijks, N. Wat voor klachten ervaar jij? Ik ben heel wazig in me hoofd alsof ik in een droom leef.. kan t niet anders uitleggen

Alsof ik droom

Denk ruim een jaar last van gehad als het niet langer was…..wanneer ik buiten liep was het alsof in in een luchtbel liep. Zo wanhopig dat ik iedereen maar gedag ging zeggen om maar het gevoel te hebben connectie te hebben met de buitenwereld. Zo’n eenzaam gevoel gaf het mij… niemand geen therapeut die zij dat dit erbij hoorde en hoe het heette totdat ik op dit forum er meer over las. Heb hier geen last meer van dus het gaat weg op den duur. Nu zou ik zeggen geef je er maar aan over, het is nu eenmaal zo niet tegen vechten wordt het nog erger

Ging het op een gegeven moment van zelf over

Ja het gaat vanzelf over. Ik heb huilend over straat gelopen zo’n onwerkelijk angstig gevoel. Je wil misschien controle hierover maar dit is naar mijn idee wat je lichaam zelf moet herstellen. Zorg wel goed voorjezelf goed eten, structuur, genoeg slaap maar op dat laatste heb je ook geen invloed, zelf zit ik weer in een periode van slecht slapen en dan lijkt het of je weer een stap terug doet. Wat een proces … mensen hebben er geen notie van, gewoon vaak niet uit te leggen

Trok het geleidelijk weg

Zolang je teveel blijft vragen van jezelf of dat externe dat doen, baas, bedrijfsarts, casemanager, het tweede spoor blijf je hangen …. Dit alles gaf mij zoveel druk dat ik maar niet uit die angsten en het vechten kwam . Achteraf denk ik dat ik veel duidelijker had moeten zijn maar op dat moment weet je het gewoon niet meer. Je hebt het gewoon nog nooit meegemaakt. Ik voelde me vaak alsof er een bus over me heen was gereden al m’n spieren deden pijn.
Ik zit nu in rustig vaarwater en voel me herstellen de angst /paniek het onrustige ben ik over het algemeen kwijt, maar heb vaak gedacht dit wordt gewoon mn dood. Ben er wel achter dat je lichaam heel veel aankan.
Het gaat zeker over ……..vertrouw in het eigen herstel van je lichaam, sterkte ik ben er ook nog niet

Leek het alsof jullie aan het dromen waren of wat? Want ik lees veel verschillende dingen over derealisatie

Ik had het idee dat ik in een soort luchtbel zat. In eigen wereld terwijl je opzoek bent om daar juist uit te komen. Vechten dus en dat werkt niet. Iedereen gaat door en zelf verdrink je bijna in eigen wereld, beangstigend allemaal. Ik heb heel diep gezeten nu 2,5 jaar verder en dit stukje van burn-out ben ik kwijt ……Het komt goed maar duurde lang, in mijn geval dan .

Ik heb er ook last van en dat gaat samen met chronische spanningshoofdpijn

Zou me niks verbazen als die spanningshoofdpijn voortvloeit uit angst, waardoor je spieren rondom je nek en hoofd gaan aanspannen…..met angst bedoel ik hoe je erover denkt. . Probeer het te accepteren zo van dit hoort er nu gewoon “even “bij, geef het geen podium in je hoofd want dan komt het almeer op de voorgrond. Sterkste hoor een dood vermoeiend proces.

Hoi Henk,
Bedankt voor je bericht, geeft hoop inderdaad. Ik ben nu 2 jaar onderweg, ben nog niet eens halverwege mijn herstel. Maar ik ga wel vooruit (ook al is het dan zeer traag). Verwachte herstelduur 2-3 jaar gemiddeld. Psych gaf ook al aan dat ik rekening moest houden met "restschade" maar ben met 70-80% al blij! Het moeilijke van bo vind ik de eenzaamheid, en t gevoel dat je aan de zijlijn staat. Maar ik houd de moed erin, en heb geaccepteerd dat t nu is zoals het is. Heb genoeg dingen in mijn leven om dankbaar voor te zijn🙏🏻en weet dat het goed gaat
komen.
C.

Geef niet op Henk, je hebt duidelijk nog veel trauma opgeslagen van vroeger waardoor je vecht en vluchtstand vrij snel aan gaat. Ook jij kan 100% herstellen als je dat diepe deel aan gaat kijken. Succes!

Bedankt voor de positieve woorden. Mijn 'knap'-moment was minder heftig; ik heb aan de bel getrokken toen ik mijn werkdagen nog maar tot 1 uur volhield. Daarna wel nog eerst door een dieper dal gegaan voor ik weer opkrabbelde.

Nu een jaar later gaat het gelukkig wel weer wat beter, al ben ik er echt nog niet. Toch vind ik de berichten dat mensen tot 80% komen en daar stokken, confronterend. Ik zou graag daar weer willen zitten (want daar ben ik nog lang niet), maar als 28-jarige de rest van mijn leven op 80% van mijn energieniveau blijven hangen, dat vind ik wel heftig...

Hoe ga jij daarmee om, Henk? Of anderen die hetzelfde ervaren?

Beste Ax,

Kijk, ik ben inmiddels 66 jaar oud. Toen de burnout zich manifesteerde was ik 62.
In de regel heeft iemand van 28 nogal wat meer veerkracht dan iemand van 62.
En er is geen mens gelijk. En iedere burnout is ook weer anders heb ik wel geleerd.
Belangrijk is om naar jezelf te kijken en jezelf te leren kennen.
Ga je niet met een ander vergelijken. Jij bent jij en het is jouw worsteling. En jij komt er weer uit. Moed houden en positief blijven.

Groeten van Henk

Hoi Ax,
Ben t eens met Henk. Toen ik een zware burnout kreeg (na jarenlange pijnklachten en slaapproblemen door zeer hoge spierspanning) was ik 59. Nu ben ik 61. Inderdaad is op die leeftijd je energieniveau lager dan dat van een 28-jarige. Maar iedereen is anders, en herstelt anders en in zijn/haar eigen tempo. Zeker als je nog zo jong bent kun je er van uitgaan dat je 100% herstelt. Zeker als je geen hele lange aanloopperiode hebt gehad voorafgaand aan je burnout (dus heel lang roofbouw hebt gepleegd op je lichaam).
C.

Ik vind die percentages ook altijd lastig te interpreteren. Als voor mijn BO 100% was dan wil ik daar niet meer naar terug. Ik stond alleen maar aan, nam de rust niet om te genieten. Sociale leven verwaarloosd, niet meer op vakantie. Alleen maar werken onder hoge spanning en hard trainen. Uitgeput in slaap vallen. Dat was meer dan 100% anders had ik mijzelf niet opgebrand.
Ik ga voor duurzaam herstel met mee kwaliteit op alle levensvlakken. Voor mij is het een loodzwaar maar nodig leerproces om dit te bereiken. Een bewustwordingsproces waarbij alle emoties voorbij komen. Deze mogen er zijn, gevoeld worden en een plek gegeven worden.
Ik zeg dit nu terwijl ik mij toch erg naar voel, eenzaam en stuurloos. Accepteren blijft een dagelijkse uitdaging. De ochtenden zijn voor mij t ergst.

Hou vol allemaal xxx

Bedankt voor jullie reacties. Ik hoop inderdaad dat mijn lichaam veerkrachtig is en verwacht dat ik hieruit ga komen. Ik ben het met jou eens, Eric, dat de burnout ook een eyeopener is. Ik heb me in een jaar tijd ontwikkeld op een manier waar ik eigenlijk wel heel trots op ben, zeker in een periode die (zoals we allemaal weten hier) ongelooflijk zwaar is.

Ik ben er dan ook nog steeds van overtuigd dat ik hier sterker uit ga komen. Niet meer de oude ik, maar een veerkrachtigere, ontspannener versie van mezelf die zichzelf beter begrijpt. Ik heb nu al geleerd om mijn piekergedachten minder de overhand te laten krijgen, om inderdaad meer rustmomenten in te bouwen en om beter mijn grenzen aan te geven. Mede daardoor en door een ADHD diagnose is mijn zelfbeeld verbeterd, ik begrijp nu beter waarom bepaalde dingen mij niet of moeizaam lukten en hoe ik in een burnout terecht ben gekomen.

Misschien is het inderdaad oké om niet naar de volle 100% te gaan, als je veel beter leert om je energie zo in te zetten dat het beter bij je past. Minder dingen doen die je uitputten (zoals enorm veel druk op jezelf leggen) en meer dingen doen waar je blij van wordt. En inderdaad de nodige momenten van rust inbouwen.

Ik hoop echt in de toekomst naar een duurzame manier van leven te gaan. Gezien mijn energieniveau nu nog niet eens op 50% zit, is het eerst nog zaak om te herstellen.

Hoi S

Ja ik heb er ervaring mee.
Ik vind het een goed programma, maar het is ook hard werken. (Aan jezelf) En daar ven ik nog steeds mee bezig.

Het is niet zo dat je een aan/uit knop aangereikt krijgt, of dat je in 2 weken overal vanaf bent

Mee eens, je moet er wel hard voor werken. Wat ik al eerder bij sommige verhalen heb geplaatst is dat bij Bureau Breinfijn heel mooi informatie wordt gegeven waarom je je zo voelt en dat je veel aha momenten zult ervaren. Voor veel mensen reduceert dit al veel klachten of geeft veel herkenning en vaak opluchting. Voor mij bracht het programma geen herstel, maar kanttekening is dat ik al 40 jaar zeer zware klachten ervaar en al alles heb geprobeerd en wel het idee heb dat de theorie achter bovenstaand zelfhulpprogramma eindelijk het pad is dat ik moet inslaan. Breinmedicijn is een ander zelfhulpprogramma dat een beetje hetzelfde idee is, maar met een iets andere insteek. Ook Dr Sarno was al een pionier op dit gebied. Kort samengevat heeft het allemaal met je brein te maken die weer terug moet naar een veilige modus en al die jaren al een loopje met je neemt. Als je het allemaal zal lezen, zal er veel duidelijk worden en achteraf is het eigenlijk ook logisch, geen rare zweefverhalen.

Geldklopperij Ankie lijkt wel de eigenaar sluik reclame

Haha was dat maar waar, als je goed gelezen hebt, zie je ook dat het mij niet geholpen heeft en ik ook naar een concurrent verwijs, dan zou ik niet zo goed zijn in mijn vak. Ik kom hier ook maar om afleiding te zoeken en dacht te helpen. Uiteraard mag je er zelf mee doen wat je wilt.

Heb net een 'live' webinar gevolgd, en onder een andere naam de volgende 'live' webinar. Het is precies hetzelfde programma. Wat een scam, zo voel ik me als 'klant' niet echt serieus genomen. Vandaar dat de chat op privé staat, ze noemt dan gewoon dingen op die mensen altijd wel opnoemen in de chat.

Ik heb steeds meer spanningsklachten/ fibromyalgie last van hoofdpijn, nekpijn, schouderpijn, bil en dijbeen klachten begon eerst links en nu ook rechts en doof gevoel onder de voet. Waar zou ik meer baat bij hebben, no stress programma of dr. Sarno pijnreset methode.

Ik weet het niet hoor, wel hun site gelezen. Zelf vind ik het lastig om coaching te zien als oplossing van je problemen rondom burn out. Zelf ooit in mijn buurt naar intake geweest. Alles heel professioneel, mooie omgeving, fijn gesprek. Het zou 5 maanden in beslag nemen en er werd ook een hormoontherapeut en massage ingezet. Dus behandeling door 3 personen. Fijn intake gesprek en dacht nou die snapt waar ik tegenaan loop. En toen kwam het financiële plaatje, 7000,00 euro!!!! voor hele “behandeling” van 5 maanden. Vroeg nog wel, en als het niet heeft gewerkt? Maar zo moest ik niet denken natuurlijk en erin geloven hmmmm. Niet gedaan uiteraard. Wel 8 keer psycholoog gehad vanuit het werk, maar ook dat is de vraag wat heeft dat nu daadwerkelijk toegevoegd aan mijn herstel. Vooral in kaart gebracht wat zijn de signalen, wat zijn mijn valkuilen en wat dan te doen. En soms werd er besproken hoe je op een andere manier naar het proces kon kijken. Dus naar mijn mening is het opletten geblazen met wie je in zee gaat, er zitten veel ervaringsdeskundigen tussen die zichzelf coach zijn gaan noemen. Er is een wildgroei aan coaches die slim inspringen op de alsmaar groeiende hoeveelheid mensen die te maken krijgen met een burn-out of de voorloper overspannen zijn.

Zelf ga ik nu naar een praktijkondersteuner bij de huisarts in afwachting op een plek bij psycholoog ggz (dit wordt vergoed door zorgverzekeraar), wachttijd minimaal 10 weken. En ik doe dat meer om even van me af te praten, dat is op z’n tijd ook fijn.

Zelf zit ik ook 10 maanden in dat proces en het gaat ook bij mij wisselend. Blijf naar je goede momenten kijken en die zijn er vast als je terugdenkt aan hoe het in het begin was. Heb geduld en vertrouwen.

Sterkte en het komt goed, dat zeg ik ook elke dag tegen mezelf.

Hallo, ik heb vorig jaar kalmeer je zenuwstelsel gedaan en ik vond het heel verhelderend en leerzaam. je moet wel zelf ervoor gaan en je tijd eraan willen geven. kosten vielen erg mee, eenmalig

Hoi Taco, wat geweldig om te lezen en fijn dat je dit met ons wilt delen. Ik heb gister gereageerd op jouw andere topic "emoties verwerken werkt echt" zou je daar misschien op kunnen reageren? Ik ben sinds kort aan hetzelfde proces begonnen en het voelt als het juiste, wel erg pittig.

Thanks!

Ik heb gereageerd Wouter, wat mooi dat je al zo diep in het proces zit. Het kan dat je klachten tijdelijk erger worden, dit omdat het 'mindbody' symptomen zijn en als je je diepe emoties in gaat dit beschermingsmechanisme sterker kan worden (tijdelijk). Daar moet je even doorheen.

Het zou wel fijn zijn als dit forum een login zou hebben, dan zou je meldingen kunnen krijgen als iemand reageert. Nu heb ik geen idee.

Ik heb gereageerd Wouter, wat mooi dat je al zo diep in het proces zit. Het kan dat je klachten tijdelijk erger worden, dit omdat het 'mindbody' symptomen zijn en als je je diepe emoties in gaat dit beschermingsmechanisme sterker kan worden (tijdelijk). Daar moet je even doorheen.

Het zou wel fijn zijn als dit forum een login zou hebben, dan zou je meldingen kunnen krijgen als iemand reageert. Nu heb ik geen idee.

Hi Taco,
Wat enorm fijn dat je hersteld en dat met ons deelt!

Progressie heeft idd tijd nodig. Neem dat ook en maak gebruik van de (vele) zinvolle handvaten die er zijn om er doorheen te komen.

Dank voor het delen en je adviezen!

Had je eerst onrust en allemaal andere klachten? Daarna moe?
Of ben je alleen moe?
Hoor graag wanneer die overgang is geweest qua maanden

Hoi Eddy,

Ik heb in de aanloop naar mijn burn-out last gehad van heel veel klachten. En daar ver aan voorbij gelopen. Slecht geheugen, over grenzen gaan, piekeren, paniekaanvallen, hartkloppingen, duizelig, wazig, onrust.

November ben ik uitgevallen. En nu op het moment heb ik vooral zware vermoeidheid, hoofdpijn, slecht geheugen en last van angst. Ook ben ik er met mijn hoofd niet bij.

Begin februari was het heel erg toen kon ik alleen nog maar liggen, kon ik weinig prikkels verdragen. Dacht ik dat ik dood zou gaan. En had ik oxazepam standaard nodig om in slaap te kunnen vallen. Nu ben ik dit aan het afbouwen. Gaat nog moeilijk moet ik zeggen. Slapen gaat beter, maar slaap wel licht. En ik probeer nu iedere dag even te wandelen. Ook heb ik antidepressiva wat ik nu gebruik.

Ik ben in oktober uitgevallen.
Nu nog altijd in de aan stand. Heb die extreme vermoeidheid nog steeds niet..
Paniek valt mee.. wel gehad.
Vooral brainfog, hoofdpijn, aanstaan, onrust.
Kapot gevoel.
Vraag me af dus wanneer die vermoeidheid eindelijk eens toeslaat..ben kapot van het aan staan.

Bij mij was het een verandering in mijn situatie. Eigenlijk mijn grootste trigger voor mijn langdurige stress die wegging. En toen kwam er heel veel vermoeidheid.

Aah ok. Een positieve verandering denk ik zo? Kwam door een verandering qua een stressfactor die wegviel?
Ik heb het probleem dat ik mijn stress factor niet makkelijk kan wegnemen.
Ik hoop elke dag weer op verbetering.

Heel herkenbaar! Vooral dat je niet weet hoe lang je in deze fase blijft is zo frustrerend.

@eddy iedere situatie is natuurlijk anders, maar ik ben in mei uitgevallen met paniekaanvallen en heel veel angst, maar amper last van vermoeidheid. Functioneerde echt op adrenaline en nu sinds 2 maanden ben ik letterlijk een zombie. Constant moe moe moe! En ergens hoop ik dat het een goed teken is en je nu mag gaan herstellen, maar geloof mij dit is soms ook zo zwaar.

Ben wel benieuwd of mensen al uit die extreme vermoeidheid fase uit zijn en wat dan volgt…

Het wordt gezegt dat de vermoeidheid fase de laatste fase is naar echt opladen.
Ik ben benieuwd hoe het voor jou voelde die omslag..hoe ervoer je dat?
Van adrenaline cortisol junkie naar vermoeidheid?
Hoe gaat dat precies? Is dat halverwege de dag ineens of gelijk in de ochtend.bijvb?

@Eddy
Bij mij is het mijn scheiding. Wat wel zwaar is geweest toen de knoop werd doorgehakt. Maar voor de toekomst zie ik het wel als iets positiefs. Het was geen goede situatie meer. Al helemaal niet toen ik uitviel.

Ik vind het lastig om mijn trigger te vinden.
En als ik denk dat ik het weet vind ik het lastig om daarmee af te rekenen.
Ik zie mn dochter niet meer. Wil me niet meer zien. Ik heb haar 15 jaar opgevoed met liefde.

Vooral die knikkende knietjes en dat doffe hoofd elke ochtend en die aan stand. Ik ben er zo klaar mee..wanneer kapt dat een keer...

Wat naar voor je Eddy. En pijnlijk. Zit je wel bij een psycholoog om erover te praten?

Ja maar helpt geen flikker.. vindt haar niet zo erg goed. Ze luistert niet echt.
Groet
Eddy

Ik heb ook zo’n soort gelijke situatie met mijn zusje. Wij zijn door de jaren heen uit elkaar gegroeid en ik wil die band weer opnieuw opbouwen. Na meerdere pogingen lukt dat nog altijd niet. De afstand is groot. En dat doet mij ook pijn. Blijft een moeilijke situatie. Maar soms probeer ik het los te laten. Al blijft zoiets toch aan je hangen. Omdat dit niet is wat je zelf wilt. Mijn psycholoog heeft ooit aangegeven om een brief te schrijven. Is dat misschien iets voor jou? @Eddy

@eric ja een brief schrijven is een goed idee idd. Dat speelt al langer in mijn hoofd.
Ben alleen bang dat het niet veel zal uithalen. Even wat anders. Ben jij nooit bang dat al die klachten blijvend zijn? Vooral dat doffe hoofd elke dag maakt me angstig. Heb ook veel te veel stress gehad afgelopen jaar. Plus die paniekaanvallen en stuk derealisatie en verwardheid maakt me best wel eens angstig. Werkt niet echt mee aan herstel.
Hoe ervaar jij dat in jouw proces?
Denk je alweer aan daten of totaal niet mee bezig?
Toen mijn relatie destijds uitging vanwege het vreemdgaan en de dna test met een niet biologische dochter ben ik een jaar vrijgezel gebleven en toen ging het wel weer kriebelen. Eerste jaar vond ik alle vrouwen kuthoeren die onbetrouwbaar zijn en vreemdgaan.

Dat snap ik. Maar misschien is het wel een fijne eerste stap. Ook om je gevoel van je af te schrijven. Misschien zet het wel iets in beweging. Je kan ook aan de psycholoog vragen of je het samen kan opstellen.

Ik vind mijn vermoeidheid vooral heel vervelend en beangstigend. Ik ben zo moe. Dat ik me soms wel eens afvraag hoe mijn lichaam het volhoud. Volgens de huisarts ben ik gezond en is dat echt de burn-out. Alleen zulke vermoeidheid heb ik in mijn leven nog nooit zo gevoeld.

Verder ga ik zeker nog niet daten. Eerst herstellen. En als ik hersteld ben wil ik eerst lekker gaan genieten.

Heel begrijpelijk.
Zou ik ook doen.
Ik ben vooral benieuwd wanneer die vermoeidheid erin hakt.
Voor nu alleen nog een kak hoofd
Voelt kapot.
Probeer er niet te veel aan te denken.
Hoop dat het elke dag wat beter gaat.
Vooral ook op het gebied van alle andere klachten.

Heel begrijpelijk.
Zou ik ook doen.
Ik ben vooral benieuwd wanneer die vermoeidheid erin hakt.
Voor nu alleen nog een kak hoofd
Voelt kapot.
Probeer er niet te veel aan te denken.
Hoop dat het elke dag wat beter gaat.
Vooral ook op het gebied van alle andere klachten.

Sterkte Eddy

Ben zelf ook doodop van alle klachten. Niet zo zeer in vermoeidheid, maar ben er zo klaar mee. Elke dag hoop ik op een wonder. Het heeft tijd nodig zeggen ze. Echt dit proces is zo zwaar. Dit kan je echt alleen begrijpen als je het zelf hebt meegemaakt. Voel me ook continu aan staan en veel energie. @eddy ieder lichaam is natuurlijk anders. Ik heb bijvoorbeeld gelezen dat je twee verschillende soorten overspannenheid hebt. Namelijk de hypo (doodmoe) en de hyper (continu aanstaan) variant. Wellicht heb je net als ik de laatste. Echter, er wordt wel geadviseerd het net zo rustig aan te doen als bij de hypo variant. Je bent namelijk wel opgebrand, maar vooral lichamelijk. Je autonome zenuwstelsel is in de war en komt niet meer uit de flight or fight zone. Erg vermoeiend, vooral mentaal. Denk jij dat een vermoeidheidsfase echt nodig is? Kunnen we niet ook herstellen vanuit deze positie? Ik ben zelf nu een halfjaar overspannen.

Groetjes!

@amber dat zou goed kunnen. Maar het is wel mateloos irritant
Hoe kom je daar uit.
Jij een idee?

@eric wat is jouw visie

Ik heb geen idee. Ik heb ook het opgejaagde, het aan staan en dergelijke gehad. Ik weet wel dat alle klachten die we hebben allemaal onder een burn-out vallen. En zou adviseren proberen je rust te nemen ook al voelt het onmogelijk. Starten met mediteren, yoga, wandelen, power-naps. Proberen je zenuwstelsel rust te geven. En vooral niet vechten tegen de symptomen die we ervaren. Het accepteren dat het zo is. En vertrouwen op herstel.

@eric
Werken de ad goed? Geen last van bijwerkingen ? Hoe werkt dat voor jou?

Ik gebruik het nu 3 weken. Heb wel last van bijwerkingen. Maar ze vallen me nog wel mee. Sta goed in contact met de huisarts dus bij vragen kan ik altijd bellen en ga er ook wekelijks langs. Ik moet zeggen dat ik me wel beter voel dan 3 weken terug. Maar hoe goed het uiteindelijk gaat werken ga ik pas echt na 6 weken merken. Er hangt een grote taboe op anti-depressiva. Maar het kan mensen wel echt ondersteuning geven.

Ah ok fijn dat het helpt.
Is de vermoeidheid pas gekomen na het gebruik van de ad?
Of was die er al ?
Wat heb jij zelf gedaan om dat omslag punt te bereiken naar je vermoeidheid?

Die vermoeidheid is erin gehakt toen ik wist dat ik ging scheiden. Ik zit momenteel namelijk ook niet thuis. Maar bij mijn ouders die mij hebben opgevangen. En ik merk dat dat ook veel rust geeft omdat mijn ex-partner mij aan het werk wilde zetten. En mij niet de ruimte en rust gaf om te herstellen. En ook een onderdeel was van mijn stress.

Bij mij is het lastig. Ik kan overal.hen gaan om tot rust te komen..echter voelt het overal hetzelfde
Mijn stress factor is min dochter. Heb haar 15 jaar opgevoed en ze wil me niet meer zien. Ze is erachter gekomen dat ik niet haar biologische vader ben.
Dus ik kan mijn stress emmer heel moeilijk echt legen. Het is een levende mentale hel waarin ik ben beland.

Hi Eddy en Eric, jullie persoonlijke situaties zijn wel erg heftig zeg. Heel begrijpelijk dat dit echt een plekje moet krijgen en jullie over het randje heeft geduwd. Persoonlijk weet ik de kern van mijn probleem niet. Dat frustreert mij heel erg. Ik heb wel 10 maanden met partner bij mijn ouders gewoon vanwege ons nieuwbouwhuis, ons oude huis verkocht wat veel stress opleverde, meer dan 40 uur per week werken, een drukke baan en best een reistijd. Waarschijnlijk is dat toch teveel geweest, maar natuurlijk niet te vergelijken met jullie situatie. Bij mij is het echt als klap gekomen. Ik had niks door. Was overdag naar werk en daarna naar vrijwilligerswerk een uurtje en kwam thuis en zat in de tuin (was zomer) en ineens was daar de paniekaanval, echt vreselijk en blinde paniek. Vanaf hier is bij mij alles begonnen. Ik heb ook al zoveel gedaan; onderzoek in het ziekenhuis/cardiologie, borsten laten checken in het ziekenhuis, kinelogie, osteopaat, hypnotherapie, orthomoleculaire therapeut, meermaals bloedprikken, meditatie, yoga, wandelen, alleen maar leuke dingen doen en ga zo maar door. Ik kom er gewoon niet uit. Hoe lang zitten jullie in deze rat race? Zou zo graag weer klachtenvrij willen zijn.

Lijstje van mijn klachten:
- 3x paniekaanval gehad begin van de overspannenheid
- Hartkloppingen
- Steken borst en beurs gevoel
- Veels te veel en hoog ademen
- Keelpijn, druk op de keel, samengeknepen gevoel
- In het begin amper eten, nu juist veel honger
- Spierpijn en steken bovenrug
- Door alle klachten angsten ontwikkelt

Ben nu aan het kijken voor cognitieve gedragstherapie. Hebben jullie daar ervaring mee?

Qua tips, lastig te zeggen. Ene dag voel je je goed om erop uit te gaan en de volgende dag bagger. Plus iedereen is anders. De balans is belangrijk, maar zo moeilijk.

@Eddy
Dat lijkt me ook zo zwaar voor je. Ik hoop dat je psycholoog je kan helpen. En als de psycholoog niet voldoende doet zou ik naar de huisarts gaan en het bespreken en doorverwezen worden naar iemand anders. Het is zo belangrijk om goede steun te krijgen.


@anoniem
Ik kreeg mijn eerste paniekaanval juni 2023. En ik ben tot eind oktober doorgelopen met mijn klachten. Toen even geprobeerd weer te werken en toch weer uitgevallen. Logisch ook als er niks veranderd. Ik kan inmiddels ook een hele lijst opnoemen aan klachten die ik heb ervaren. Vanaf juni 2022 heb ik iets traumatisch meegemaakt wat voor mij de start van mijn achteruitgang was. Ik zou cognitieve gedragstherapie zeker aanraden. Is heel fijn om bij een psycholoog je verhaal te doen en daar samen naar te kijken en lering uit te halen.

@eric
Wat goed en vooral fijn voor je dat je de scheiding los kan laten en dat je vermoeidheid eindelijk kunt toelaten.
Ik wacht er nog steeds op.
Elke dag weer hopen dat het anders voelt en dan weer elke keer teleurgesteld worden.
Pfffff.
Was er maar een quick fix. Maar die bestaat niet..
Dit noemen ze burnout met.complexe rouw.

Was er inderdaad maar een quick fix! Zo vaak geroepen dat als er een pilletje bestond om het beter te maken dat ik die gelijk zou innemen.

Ik hoop voor je dat die dag gaat komen Eddy. Hoe was je dag vandaag?

Hoi Eric
De dag was best ok.
Even wat anders. Jij had het over een traumatische ervaring. Is dat iets buiten de scheiding etc?
Hoe leeg jij je stress emmer trouwens en wat merkte je qua verschil met gebruik medicijnen..
Ik voel me elke dag. In de ochtend het meest ellendig. Angst. Slappe benen etc.
Ben er zo klaar mee.

Hoi Eric
De dag was best ok.
Even wat anders. Jij had het over een traumatische ervaring. Is dat iets buiten de scheiding etc?
Hoe leeg jij je stress emmer trouwens en wat merkte je qua verschil met gebruik medicijnen..
Ik voel me elke dag. In de ochtend het meest ellendig. Angst. Slappe benen etc.
Ben er zo klaar mee.

Hoi Eric,

Ik heb een soortgelijke situatie. 3 maanden geleden de relatie verbroken met mijn ex waarmee ik nog wel samen woon. Eerste maand was fijn, want de verwachtingen en spanningen waren er af, maar nu heeft ze geen respect en begrip meer voor mijn burnout en is het omgeslagen in haat en kwellen. Ik word de hele dag door afgezeken, bekritiseert, de grond in getrapt en bekogeld met een lading to do's en hoe oneerlijk het wel niet allemaal is voor haar. Hierdoor sta ik continue aan omdat het een te stressvolle omgeving is en ga ik toch nog over m'n grenzen met hier en daar dingen te doen voor het huis om het verkoopklaar te maken. Ik ben deze tijd gigantisch achteruit gegaan en herstel maar niet van m'n terugval. Ik heb nu eieren voor m'n geld gekozen en een chalet gehuurd als tijdelijke woonruimte, hier trek ik eind van de week in. Ik verwacht dat ik uit de fight/flight mode kom, intense vermoeidheid ga ervaren maar wel eindelijk de rust en ruimte ga vinden ok weer uit de terugval te komen (10e maand burnout waarbij ik afgelopen zomer weer even zulke goede weken heb gehad dat ik ook naar feestjes kon gaan, daarnaast heb ik ook buiten de terugvallen om 3-4x per week goede krachttraining kunnen doen (ik deed voor mn BO wedstrijden dus mn lichaam was wel wat gewend, ik raad dit niet voor iedereen aan)), hier houd ik maar aan vast want momenteel zit ik zo diep dat ik tegen het depressieve aan zit.

Take care iedereen en kies in welke omstandigheid dan ook voor jezelf op dit moment!

Acceptatie is stap 1 zeggen ze, maar wat is dat moeilijk zeg. Je wil erop uit, dingen ondernemen, maar ondertussen weet je niet of je het aan kan en wil je thuis blijven. Bang om de klachten erger te maken. Bij mij gaat het met vallen en opstaan. Soms denk ik he ik ben er weer en op andere momenten ben ik het weer zo zat. Vind het vooral heel lang duren allemaal, maar het hoort er waarschijnlijk bij.

@Eric, dank voor je tips en het delen van je ervaring omtrent cognitieve gedragstherapie. Ik ga hier achteraan. Hopelijk helpt het mij het vertrouwen in mijn lichaam terug te krijgen. Ik leg vooral veel focus op mijn hartslag en ademhaling, daardoor sta ik meteen 'aan' in de ochtend. Daarentegen val ik wel snel in slaap en slaap ik ook vaak door. Overigens gebruik ik geen medicatie en ben ik momenteel ipv 40, 24 uur aan het werk.

@Eddy @Wouter, veel sterkte, het is een hel af en toe en weet dat je niet alleen bent. Het is een zware periode, maar hopelijk kijk je er ooit dankbaar op terug. Je leert jezelf wel echt dubbel en dwars kennen door zo'n proces.

Zeker waar @amber
Het is zeker een hel. Zeker als het kapot aanvoelt in je hele lijf en hoofd. Hoe vertrouwen houden. Elke dag is een werkelijke hel en als ik hier op het forum lees houden die klachten lang aan. Fijn vooruitzicht niet echt
Ik ben strijd zo zat ik ben zo kapot zo moe. Maar mijn lijf blijft maar in de fight freeze stand en wil niet meer terug naar normaal..
Begin wanhopig te worden. Ik wil me weer voelen als voorheen. Kan wel janken, boos worden, schreeuwen.. maar het is zinloos

@Eddy
Ik ben er toen achtergekomen dat mijn ex-partner in een langere periode vreemdging. Dat was heel heftig voor mij toen ik erachter kwam. Vervolgens alleen gewoond en in relatie therapie gegaan. Wat was dat een klap. Ik vermijd nu alle stressbronnen. En de medicatie zorgt ervoor dat ik blijer ben, meer energie heb en minder angstig ben. Daar ben ik ontzettend blij mee want heb het echt nodig.

@Wouter
Herken ik zo erg! Dat is zo zwaar. Mijn ex-partner kon er ook niet mee omgaan. Ik kan alleen maar zeggen dat je er heel goed aan doet om weg te gaan. Take care voor jezelf! En als je hulp kan inschakelen doe dat vooral. Ik vond de vermoeidheid toen ik daarin kwam echt ontzettend zwaar. En ben blij dat ik zelf steun heb.

@Amber
Zou ik zeker doen. Ik heb/had ook veel focus om mijn hartslag en de hartkloppingen. Mijn arts gaf aan dat het goed is om te leren dat ons hart klopt en we niet angstig hoeven te zijn om dit te voelen. Doordat we niet goed in ons vel zitten leggen we heel snel de focus op zulke dingen zoals een hartslag. Omdat we ons niet fijn voelen. Vond ikzelf best logisch klinken. Als je lekker in je vel zit ben je daar ook veel minder mee bezig natuurlijk.

Voor mij is er nu een nieuwe klap bijgekomen.. Mijn werkgever gaat me uit mijn functie zetten. Man man wanneer houdt het een keer op! Ben boos, verdrietig en gelijk opgefokt.

Mijn ex vrouw ging vreemd en liet mij een dochter na die niet biologisch van mij bleek te zijn. Kwam ik na vier jaar achter.
Nu is ze ouder en er zelf achter gekomen via een kennis. Nu wil ze me niet meer zien nooit meer. Ik ben gebroken en kapot.

Heel pijnlijk Eddy. Als je je zo radeloos voelt zou ik kijken of er meer opties zijn. Ik wil het je niet aanpraten. Maar misschien is medicatie ook iets voor je. Je zou eens met je psycholoog of huisarts kunnen praten erover. Kijken wat zij vinden.

Hoi allen..
Hoe gaat het hier met iedereen?
Nog positieve opbeurende verhalen?
Of niet...
Groet
Eddy

Hi Eddy,
Ik moet zeggen dat ik merk dat het met mij steeds een beetje beter gaat. Voelt heel onwerkelijk en ook merk ik dan nu een beetje hoe naar ik me heb gevoeld.

Hi Eric
Komt dat door de medicijnen?
Of zijn er andere factoren die meehelpen?
Werk je trouwens of ziektewet.

Hoor graag meer van je..groet
Eddy

@eric
Ik zit in de 5e maand en het is nog niet echt erg lekker. Sommige goede momenten maar ook zeer slechte met angst, opgejaagd gevoel, hoofdpijn etc.
Het is waardeloos...wanneer stopt dit?

De medicijnen werken zeker. Ik merk dat me dat positiever heeft gemaakt en ik beter om kan gaan met tegenslagen of hevige emoties. Ik ben niet afgevlakt erdoor. Voel juist dat het negatieve minder zwaar weegt. En dat maakt me blijer.

Ook werkt het mee dat ik in scheiding lig en weet dat ik uit elkaar ga. Maar als ik dan een mail binnen krijg vanwege de verdeling van de spullen ed. Dan ben ik gelijk weer negatief en loopt mijn hele dag in de soep. Ben blij als dat afgehandeld is.

Ik zit in de ziektewet. Ik kan het niet opbrengen om te gaan werken.

Ik denk dat de klachten pas minder gaan worden als je een ander pad voor jezelf gaat bewandelen. Ik denk dat dat ons heeft gebracht in de burnout omdat we in situaties terecht zijn gekomen waar we uit moeten zien te komen.

Hoi Eric
Wat fijn voor jou.
Ik ga ook proberen meer los te laten.
Kijken of het helpt.
Ik heb alleen wel echt het gevoel dat ik een totaal andere man geworden ben en ook het bange idee dat dit voor altijd blijft. Voel me een schim van de persoon die ik was voor de crash..
Soms zou ik wel eens graag nieuwe hersenen willen hebben. Die van mij doen het niet.meer.goed.
Ik heb echt soms het idee van moet ik hier echt mee verder.elke.dag opnieuw? Pfff
Wat een hel

Groet eddy

Hoi Eddy,

Ik denk dat je jezelf weer terug gaat vinden en dat het nu meer de angst en het negatieve stemmetje is die die gedachte maakt en jou zo over jezelf laat voelen.

Het maken van een andere mindset is moeilijk maar je kan voor jezelf ook leren hoe je anders kan kijken naar je gedachten. En ze ook niet altijd te geloven!

@eric
Ja je zult wel gelijk hebben. Maar als je al die klachten ervaart maakt dat je moedeloos en wanhopig.
Nog frustrerender maakt het dat ik veel eerder hulp had moeten zoeken en eerder had moeten stoppen met werken.
Ik ben gewoon blijven doorgaan terwijl ik allang op was en gesloopt.
Dat zal ik mijn hele leven mee nemen dat gevoel en die herinnering.

Eddy

@Eric, fijn om te lezen dat je stappen aan het maken bent eb het iets beter gaat. Ook fijn dat ik wat erkenning in jou verhaal kan vinden

@eric @eddy, wat is gebeurd is gebeurd en kunnen we niet meer terugdraaien, we hadden het in die zin allemaal anders willen aanpakken als we er nu op terugkijken, maar helaas. Het enige wat we kunnen doen is accepteren, loslaten en verwerken. Uiteindelijk leren we hiervan en komen we er sterker uit, ookal is het een lange weg. Wat belangrijk is, is hoe moeilijk dan ook, iets te doen met de stressfactoren/zorgen die er nu nog zijn, hoe moeilijk de beslissingen rondom deze dingen ook zijn. Het is tijd voor een volledige schone lij en een nieuw begin Dit is wat ik er vooral uit geleerd heb en mogen ervaren tot nu toe

@Eddy
Dat snap ik ook. Het voelt ook uitzichtloos. Voor mij voelde het op een begeven moment zo dat ik dacht dat dit het einde van mijn leven was. Omdat ik zo in de put zat. En nog steeds kunnen de angsten me bekruipen al is dat wel minder geworden. Keep your head up! En houd vol.

Ik vind ook dat als je al ziek bent en voelt dat het niet meer gaat maar toch door blijft gaan ook laat zien wat voor een doorzettingsvermogen je hebt. En dat is een eigenschap die echt niet iedereen heeft en waar je ook wel trots op mag zijn als ik het zo bekijk. Hieruit kan je ook lering halen dat je eerder voor jezelf moet kiezen en eerder een halt toe moet roepen. Maar het laat ook een andere kant zien.

@Wouter
Mooi gesproken. Hoe is het verder met jou?

@Eric
Nog steeds slecht, dit is toch wel de slechtste periode van mijn 10 maanden burnout. Ondanks m'n terugval toch nog dingen aan het huis gedaan om het verkoopklaar te maken. Vandaag zijn er foto's gemaakt van het huis dus eindelijk kan ik dit hoofdstuk met 1,5 jaar in de verbouwing zitten en alle omstandigheden rondom afsluiten. Echter heb ik hierdoor afgelopen week wel een paar x zo diep gezeten dat ik s'ochtends tegen het depressieve aan zat en m'n lichaam volledig opgebrand, kan alleen maar op bed liggen etc. Ik slaap al 5 weken slecht, ik word steeds rond 3-4uur in de nacht wakker en doorslapen lukt niet meer. Ik zou morgen naar m'n tijdelijke woonruimte gaan, maar dit red ik niet qua energie. Ik hoop dit weekend een klein beetje op te laden nu er een last van m'n schouders is en dan na het weekend te verkassen. Op dit moment begrijp ik m'n klachten en kan ik zeggen "it is what it is" maar als ik echt zo diep zit, dan zie ik door de bomen het bos niet meer, ben ik onzeker en kan ik niet meer relativeren. Herkennen jullie dit laatste?

Knap van je Wouter dat ondanks alles je je wel inzet en ervoor gaat. Je moet ook wel, maar toch je doet het wel. Heb je ook hulp, iemand die je kan helpen verhuizen? Ik was zelf vandaag op kantoor aan het werk. Het werk gaat wel goed, maar blijf toch die spanningsklachten houden; spierspanning, keel, warm, tintelingen, hartkloppingen. Blijf ook een zere borst houden, alsof het beurs is. Ook m’n ribben en borstbeen aanraken is gevoelig. Maakt me weer angstig, vreselijk is het. Ene moment denk je eraan en is het er weer. Zou toch fantastisch zijn als we allemaal ooit van die klachten af zijn en weer vol in het leven kunnen staan.

@Wouter
Heel begrijpelijk ook weer. En ik vind het onwijs knap hoe je je toch blijft inzetten. Ikzelf heb enorme angst gecreëerd dat als ik voor me gevoel te veel doe dat dit tegen me gekeerd word. Ik hoop zo voor je dat je je rust krijgt in de tijdelijke woonruimte. En dat je het kan gaan afronden. En je meer positieve energie gaat krijgen. Voor mijzelf merk ik opzich wel een stijgende lijn in mijn blijdschap. Alleen mijn klachten zijn er zeker nog. Dus dat vind ik er zo moeilijk aan. Wanneer gaat dat echt beter worden. Het voelt als een lange weg die ik nog moet begaan.

Ik had vanochtend al uitgebreid gereageerd maar helaas is het niet geplaatst, dus even opnieuw;

@amber @eric bedankt voor jullie reacties, echter denk ik dat inzet/doorzettingsvermogen in een burnout niet beloond moet worden, dit is wat we ten aller tijden moeten zien te voorkomen natuurlijk, helaas toch even gedaan. Zelf heb ik ook angst om teveel te doen (en terecht, want het uit zich direct weer in allerlei klachten), het is dan ook belangrijk om deze klachten serieus te blijven nemen en liever te vroeg op de rem te trappen dan te laat, als we elke dag een beetje energie kunnen besparen aan leuke/minder leuke dingen dan komen we er wel!
Ik heb een huishoudelijke hulp en ik ga haar vragen om te helpen met de verhuizing, gelukkig is het al gemeubileerd en hoef ik in die zin niet veel mee te nemen, maar toch. Best ironisch gezien ik 10 jaar geleden nog in een tussenjaar zelf verhuizer ben geweest, paar jaar later actief begonnen met sporten (van 74kg naar 102,5kg gegroeid) en tot een paar maanden voor m'n burnout nog stenen aan het tillen was in sterkste man wedstrijden, maar nu hulp nodig heb voor een paar lullig doosjes. 10 maanden burnout later inmiddels teruggezakt naar 95kg en hoger vet percentage dan ooit, ik moet dit loslaten en accepteren maar vind het erg moeilijk. Zo zal bij jullie ook wel op bepaalde manieren je trots zijn beschadigd vanwege de burnout.

Wat mij vooral helpt om positief te blijven zijn in de ochtend en avond dankbaarheid meditaties, en vooral kijken naar welke dingen wel even fijn waren/goed gingen op de ellendige dagen ipv de focus te leggen op wat niet ging.

@eric

Hoe gaat het met je?
Ik zag in een andere post over hoofd klachten dat jij ook last had van een mistig gevoel,brain fog, hoofdpijn had.. wat had je nog meer voor spanningsklachten?
Wat merk je nu als grootste voordeel met de medicijnen?
Hoe zie je de toekomst? Ga je een andere baan zoeken? Heel wat anders doen?
Wanneer weten we eigenlijk dat we weer hersteld zijn. Er staat een jaar voor pfffff.
Zooo lang. Hoe houd jij hoop?

Groet eddy

Hoi Eddy,

Ik heb heel veel klachten gehad. Zal ze allemaal even op een rijtje zetten.

Hartkloppingen, paniekaanvallen, maag en darmklachten, vergeetachtigheid, labiel, slechte concentratie, derealisatie, verward, heel erg moe, verstijfde nekspieren, hoofdpijn, overprikkeling, brain fog, slecht slapen, piekeren, wazig zicht.

De medicijnen zorgen ervoor dat ik wat lekkerder in me vel zit en me minder angstig voel en ik merk ook dat ik minder pieker en er beter door slaap. Als ik tegenslagen heb zijn deze minder heftig. Merk dus dat ik dingen positiever bekijk.

Ik merk dat ik naar mijn idee heel veel dingen aan het verwerken ben psychisch. Ik ben veel aan het dromen. En er komen allerlei herinneringen voorbij. Misschien omdat ik nu meer rust heb? Of combinatie met medicatie?

Ik heb bedacht om me werk even links te laten liggen. En me op mezelf te focussen. Als het beter met me gaat wil ik wel gaan reïntegreren bij me werk. Dan kan ik kijken wat ik ervan vind dat ik mijn positie als manager kwijt ben. En anders ga ik rustig zoeken naar een nieuwe baan.

Ik probeer dingen positief te zien. Als ik angstig word of neerslachtig probeer ik die gedachten om te draaien en uit te kijken naar verbetering.

Ik loop ook bij een psychosomatische fysiotherapeut. Die helpt goed met inzicht krijgen in stress, piekeren, gedachten etc.

Hoe is het met jou? Heb je hier iets aan?

@eric
Dank Ja zeker kan ik daar wat mee.
Lukt jou het loslaten beter nu qua de scheiding? Of ben je bang dat de stress alles kapot gemaakt heeft? Ik heb zelf wel eens het idee met de klachten dat je er nooit meer vanaf komt. Geeft wel eens wanhoop. Die hoofdpijn met brainfog is zo eng. Probeer er niet aan te denken maar niet altijd makkelijk. Ik loop wel bij poh ggz en ga naar een haptonoom binnenkort. En we gaan op zoek naar een betere psycholoog qua trauma hulp.Heb jij nog een tip qua loslaten? Hoe doe jij dat? Loslaten van je stressfactor en je klachten?
Hoor het graag
Groet
Edwin

Ik ben niet bang dat de stress alles kapot gemaakt heeft. Ik ben opgelucht dat ik ga scheiden. En dat die last weg is. En daarbij hoop ik dat het steeds een beetje beter zal worden voor me.

Ik snap dat je er negatief naar kijkt. Dat deed ik ook. En heb ik zo nu en dan ook nog. Maar ik denk dat het juist beter werkt om positief te kijken naar de dag wat juist wel lukt. Denk dat mijn antidepressiva daar ook aan bijdraagt.

Vind het goed van je dat je meer hulp bent gaan zoeken. Voor jou is het natuurlijk moeilijk wat er is gebeurd. En ik denk dat je dat niet los kan laten zonder de nodige hulp erbij. Dus ik denk dat trauma therapie je daarbij kan helpen om het te verwerken.

Ik heb geen tips voor loslaten. Had ik die maar!

Ben wel benieuwd naar de haptotherapie die je gaat doen.

@eric
Goed om te horen. Jij kunt een boek sluiten. En een hoofdstuk afsluiten.
dat geeft rust denk ik zo.
Ik heb het probleem dat het boek open blijft staan en niks kan afsluiten.
Ik zou niet weten hoe.
Ik zal een manier moeten vinden om mijn dochter even op een zijspoor te zetten voor nu. En wie weet wel voor altijd.
Ik ben er kapot van gegaan..stapsgewijs gebeurd totdat er geen weg terug meer was..ook blijven werken nog een tijd met paniekaanvallen onderweg naar huis van werk. Pas thuis komen te zitten toen het licht helemaal uitging.. had er ook nog een bruiloft tussen zitten. Daar zag ik mijn dochter voor het eerst weer eventjes kort
Paar dagen daarna ging het licht dus uit voor mij en kwam alles eruit.

Leuk he😠
Groet eddy

Ha Eddy,

Ik voel met je mee en het lijkt me ook moeilijk en zwaar voor je. Heb je steun in je omgeving?

Probeer vast te houden dat je hier uit gaat komen met de benodigde hulp die je gaat krijgen.

Voor mij ga ik verder ook nog in therapie om mijn huwelijk te verwerken. Dingen die ik heb meegemaakt hierin. Ik sta op de wachtlijst bij een psycholoog.

Het is gewoon klote allemaal. Dat mag ook gezegd worden. We moeten volhouden en erop vertrouwen dat het beter gaat worden en goed gaat komen. Dit is een periode uit ons leven waarin we heel veel leren en onszelf beter leren kennen, waardoor we als we beter zijn, ons zelf meer waarderen, het leven meer waarderen en misschien wel de keuzes gaan maken die we eerst niet durfden. Proberen positief te blijven, hoe moeilijk het ook is.

Vandaag zelf weer last van heel sterk ruiken en gek hoofd. Beetje zwaar/doffig gevoel.

@eric ja ik heb wel steun in mijn omgeving maar je moet er zelf doorheen die donkere tunnel. Vooral die angsten. Wat een afschuwelijke emotie is dat . Tot een jaar geleden totaal geen last van.. nu is alles om me heen qua de wereld eng..
Wel iets minder dof hoofd vandaag..komt vast omdat de angsten nu 100 procent losgaan. We zullen het morgen weer.zien.
Straks mediteren en slapen en dan morgen weer nieuwe dag met nieuwe kansen. Eric sterkte met de psycholoog en je verwerking.

@amber vervelen dat doffe hoofd. Zo herkenbaar. Hoe is jouw situatie eigenlijk ontstaan? Wanneer ging jouw licht uit?
Gebruik je medicijnen? Heb je hulp?
Hoe gaat jouw omgeving ermee om? Hulp of bezorgd?

Groet eddy

@amber.

De angsten zijn heel intens. Bang om wat ernstigs te mankeren en het geloven en de acceptatie dat dit soort (lichamelijke) klachten echt door een burn-out kunnen komen is soms moeilijk te geloven/accepteren. Ik heb mijn situatie eerder hier opgeschreven, maar zie dat er per ongeluk 'anoniem' bij staat ipv mijn naam. Is het bericht van 3 maart. Bij mij is de klap in de zomer gekomen. Was overdag naar werk en in de avond vrijwilligerswerk gedaan en ineens toen ik thuis kwam in de tuin een paniekaanval. Vanaf dat moment ging het bergafwaarts. Wist niet meer waar ik het zoeken moest, herkende mezelf niet meer. Van iemand die vrolijk is, enthousiast en avontuurlijk was ik ineens een klein muisje geworden. Gaat echt al wel een stuk beter hoor, maar de angst is er nog steeds en op sommige dagen zit ik er echt doorheen. Zit zelf 6 maanden nu in deze periode. Medicatie heb ik niet gebruikt wel heel veel andere dingen geprobeerd, zie mijn berichtje ook van 3 maart. Heb wel vaak getwijfeld hoor om medicatie te gebruiken, maar wil het toch eerst zelf proberen. Weet de precieze kern van mijn overspannenheid niet en dit heeft me heel vaak gefrustreerd en ik bleef daardoor maar dingen opzoeken (ook Google), uitzoeken en hulp zoeken. Heb me er nu meer bij neergelegd en neem vooral meer rust en doe minder therapieen, etc. Waarschijnlijk een samenloop van omstandigheden en mijn jeugd (gescheiden ouders en pestgedrag). Woon nu inmiddels met mijn partner in ons nieuwe huis en heb veel steun van hem. Verder vinden heel veel mensen het lastig te begrijpen en vinden ze het ook moeilijk om ermee om te gaan. Ik weet soms zelfs niet eens hoe ik me moet voelen, dus kan het hen ook niet kwalijk nemen. En eerlijk gezegd, ik dacht dat je vooral heel moe zou zijn als je burn-out bent, maar al die gekke lichamelijke klachten. Had geen idee, jij wel? Snap nu pas hoe intens dit is en volgens mij begrijp je dit alleen 100% als je het zelf hebt meegemaakt.

Hoi allen

Even een vraagje.
Hebben jullie ook dat gevoel van dat je hele leven overhoop is gegooid en alles totaal anders aanvoelt?
Ik voel me zo beroerd daaronder? Alles komt heel anders binnen ook. Heel eng.
Ik had een goed leven en deed leuke dingen naast werk en was energiek.
Nu het idee dat je nooit meer dat gevoel terugkrijgt.
Hoe kan een samenloop van omstandigheden alles totaal kapot maken en waarom gaat iemand er zo verkeerd mee om? Ik mis het.
Zijn er mensen al verder in het proces en die mij een hart onder de riem kunnen steken?
Groet eddy

Ha Eddy,

Dat heb ik zeker.

Bij mij valt de scheiding ook zwaar. Ben echt helemaal op. En we zijn nu per mail alles aan het regelen. Maar ze wilt het maximale eruit halen. Wat ook weer energie kost omdat ik het er niet mee eens ben. Heb een slechte dag vandaag. Lig op de bank uitgeteld. Pfff. Zou bijna zeggen veel geluk met de centen.

Hoi Eric
Zwaar lijkt me dat..ik heb ook een scheiding meegemaakt en gezeik verkoop huis dat was nadat ik erachter was gekomen dat ze vreemd was gegaan en later kwam daar nog bij dat ik erachter kwam dat mijn dochter niet biologisch van mij was..achteraf denk ik wel eens was ik maar een totaal nieuw leven begonnen en had ik kind en moeder maar aan de kant gedaan. Denk dat het achteraf beter was geweest. Maar goed dat kon ik niet en nam verantwoordelijkheid voor mijn het meisje. zeker omdat zij er ook niet om gevraagd had. Maar nooit gedacht dat er een situatie zou ontstaan dat ik haar kwijt zou raken..zij hield me destijds in de scheiding overeind. Dus als zij dus nu wegvalt uit mijn leven blijft er weinig Eddy over.
Misschien niet handig dat je zo kwetsbaar opstelt en afhankelijk bent van je kind. Ook nooit verwacht zo in te storten. Is dat naief? Ik vind het werkelijk waar schokkend zeker als ik nu terugkijk naar de afgelopen maanden en het feit dat ik me nog steeds waardeloos voel. Ik probeer het meer van me af te zetten zo goed en zo kwaad als het kan.
Maak me alleen zorgen met dat doffe hoofd en alle andere klachten dat er echt iets stuk is.
Waarom loopt een mens te lang door met klachten alvorens hulp te zoeken?
Normaal ga je toch ook met griep thuis blijven. Waarom loopt een mens nog door als hij al paniekaanvallen heeft?
Als ik eerder gestopt was dan was het nu minder erg geweest. Ik kan wel janken!

Eric

Nog even een aanvulling.
Heb jij ook dat gevoel van dat je gewoon even niet meer weet wie je bent, wat je kunt etc?
Lijkt wel of hersen delen gekrompen zijn en andere groter geworden zijn.
Het werkt iig niet meer gewoon voor me. Maar meer tegen.
Ik ben echt te ver gegaan
Ik ben zo bang en wat baal ik.

Uit je verhaal klinkt vooral je goedheid. En je had het natuurlijk zelf nooit kunnen weten dat zij niet jouw dochter is. En daarin ook nooit kunnen bedenken dat ze jou niet meer hoefte te zien. Dat moet je jezelf niet kwalijk nemen. Tuurlijk hadden we dingen anders kunnen doen. Ik ook. Maar dat is allemaal achteraf gezien. De keuzes zijn gemaakt omdat je dacht dat die de beste keuze voor je waren. Op dat moment.

Ook het doorlopen met klachten begrijpelijk. Ik heb precies hetzelfde gedaan. En zit net als jij met de gebakken peren.

Ik heb wel gehad dat het voelde alsof mijn innerlijke stem niet meer luid voelde voor mezelf. Zo in de war dat ik die ook niet meer goed kon volgen voor mezelf.

Ik merk wel dat ik mezelf meer een soort van terug aan het vinden ben maar dat komt meer doordat ik mezelf ben kwijtgeraakt in mijn huwelijk.

Ik heb gelezen dat er een krimp in de hippocampus optreed bij langdurige stress. Maar dat dit zich wel weer herstelt bij herstel. Dus uitgaan van het positieve!

Eric je hebt gelijk ook.
Dat herstel moeten we dan ook maar op hopen. Maar het voelt elke dag of ik uit elkaar getrokken wordt. Die pijn.
Steen op de maag, slappe benen, dof hoofd, angsten, verwardheid ook gehad.
Ik vind het eng allemaal Erik.
Het is slopend.
Heb jij je medicijnen vooral voor de.paniekaanvalen? Hoe heftig waren die?
Was dat alleen hyperventilatie of echt van die zware blackout paniekaanvallen?
Jij zit nu bij je ouders. Hoe bevalt dat?
Groet
Eddy

@Eric, vervelend dat de scheiding zwaar valt en dat het op die manier moet... dit kost veel energie die je waarschijnlijk niet hebt.

Zoals je weet zit in hetzelfde schuitje, ik heb eergister de financieel adviseur laten langskomen en alles laten vastleggen in een extra overeenkomst zodat er op geen manier gedonder kan komen. Gister ben ik naar m'n tijdelijke woonruimte verhuisd, deze 2 dagen kostte ook teveel energie maar heb wederom weer even doorgezet, vanaf nu ga ik niet meer over mijn grenzen heen. Vanochtend werd ik wel weer met veel spanning wakker, ik had verwacht/gehoopt dat dit weg zou zijn gezien ik uit de stressvolle omgeving van de narcist ben, maar het zit waarschijnlijk toch al aardig onderhuids. Daarnaast lees ik het bij iedereen terug ongeacht de situatie, dus zal het ook wel met de burnout te maken hebben.. ik wens jullie een fijne dag!

@Eddy
Mijn antidepressiva werkt vooral op angst, het zorgt voor meer rust, beter slapen, minder piekeren en een demping van hevige emoties. Moet zeggen dat het wel fijn is het zorgt ervoor dat ik minder in de put zit. En tegenslagen makkelijker op te vangen zijn.

Doordat ik minder angstig ben heb ik ook minder paniek.

De paniekaanvallen die ik heb gehad waren vooral met hartkloppingen, hyperventilatie, huilen, trillen, slap worden en niet lekker worden. Mijn lichaam gaf daardoor aan dat het te veel werd. 1 keer was het dusdanig erg dat mijn hart razend snel ging. Voor m’n gevoel wel 200. En het voelde alsof die zo me borstkas uit kon springen. Daar was ik echt heel erg door in de paniek. Ook een keer ‘s nachts gehad. Toen ging me hart ook tekeer. En spande al me spieren samen. En dacht ik dat ik een hartaanval kreeg. En ik niet meer kon lopen. En toen heb ik de spoedeisende hulp gebeld. Duurde toen 3 kwartier voordat ik rustiger werd.

Als ik nu teveel doe dan merk ik ook dat mijn geheugen het niet meer opslaat. Uberhaupt slaat het al weinig op. Maar dan al helemaal niet meer.

Merkte van de week ook dat ik hoger in me ademhaling zat. En een hogere hartslag had. Lichte hyperventilatie. Dus dan weer goed om te mediteren.

Het is fijn om bij mijn ouders te zitten. Ze ondersteunen me. En halen de zorg weg dat ik voor mezelf moet zorgen. Boodschappen, koken, wassen. Ook fijn om mensen om je heen te hebben waar je ook gesprekken mee kan voeren en steun kan vinden.

@Wouter

Slim dat je dat hebt gedaan. Ik ben zelf alles tot nu toe via de mail aan het regelen. Nog geen behoefte om rond de tafel te gaan. Gaat te veel energie kosten.

Het duurt wel even voordat dat ook weer gaat normaliseren voor je. Ook de overgang naar een andere plek brengt ook weer onrust en stress met zich mee. En daar zal ook weer een paar dagen overheen gaan voor je daaraan gewend bent en het goed voor je voelt denk ik zo.

En je zal ook dingen moeten verwerken en een plekje gaan geven.

Hoi Eric

Hoe is het ermee
Heb jij ook een werkgever die alweer bezig is met een reintegratie traject?
Of totaal niet. Wat is daarin wijsheid?
Ik ben wel met wat therapeutisch werken bezig nu. Maar is meer ter afleiding.
Voor de rest kan ik nog niks aan. Ben ook bang dat ik me voor altijd zo blijft voelen..
Wereld komt ook zo raar over en ben een schim van de persoon die ik was. Er lijkt geen einde aan te komen.

Groet eddy

Hoi Eddy,

Het ging weer wat minder. Was over me grenzen heen gegaan. Ik kreeg paniek en hartkloppingen. Vanmorgen lage bloeddruk. Is nu gelukkig weer beter.

Vanmiddag weer gesprek gehad. En dat heeft wel weer een beetje lucht en energie gegeven. Positieve mindset. Ik vind het namelijk zo zwaar allemaal.


Ik ga voorlopig nog niet reïntegreren. Eerst de scheiding afronden wat heel veel energie vraagt. En dan kan ik met mijn werk gaan kijken. Reïntegreren en dan kijken of ik nog wil blijven. Maar eerst met het ene opgelost zijn voor ik me op het andere kan focussen. Anders dan ga ik helemaal ten onder.

Je zal je niet zo blijven voelen wanneer je stappen gaat zetten! Daar geloof ik in! Voor mij is het ook loodzwaar. Maar we moeten er doorheen!

Ik weet het anders ook niet wat een nog betere oplossing is.

Hoi Eric.
Je benoemde ook verwardheid als klacht en brainfog toch? Hoe uitte die verwardheid zich bij jou?
Ik heb het gehad na stoppen met alcohol.
Eddy

Bij mij was dit meer in vergeetachtigheid zijn. En dan denken dat ik iets had gedaan maar dat had ik niet gedaan.

Ben ook dingen vergeten. Wat ik me niet meer goed voor de geest kan halen. Zoals dingen die zijn besproken.

Hoi.erik
Heb jij met je paniek aanvallen ook al angst voor de angst of ga je nog overal naartoe?
Ik probeer zoveel mogelijk rust te houden en ga alleen af en toe wandelen of fietsen.
Had jij ook van die spierspanning of beter gezegd een overbelast zenuwstelsel
Gevoel te trillen van binnen etc

Hoe ziet jouw komende tijd er.verder uit?

Hoi Eddy,

Ik heb ook angst voor de angst. Soms werkt het wel om dan toch iets te doen. Zodat je merkt dat je over je angst heen stapt. Doe alleen echt niet te veel. Ik ga 1 keer per dag de deur uit. Zeker nog niet te veel. Ik word dan gelijk teruggefloten door mijn lichaam. Dan krijg ik gelijk een slap gevoel in mijn armen, benen en borst. En begin ik paniekerig te worden.


Ik heb geen last van spierspanning gehad. Wel knopen in spieren in me nek als je dat bedoelt? En wat bedoel je met een overlast zenuwstelsel? Ik had wel in het begin last van adrenaline. Dus dat ik het gevoel had dat ik een marathon kon lopen. Terwijl ik echt kapot was.

Verder heb ik aankomende week afspraak met de arbo arts. Ga voorlopig nog niet werken. Eerst weer terug keren naar huis. En weer zelf boodschappen doen, koken etc.

Wat ik wel doe wekelijks is met iemand afspreken. Even 1 op 1 met iemand even bijpraten. Geeft mij hele fijne positieve energie. Laat me echt goed voelen. Dat houd ik zo’n 2 a 2,5 uur vol. En dan daarna weer rust nemen. Misschien ook iets voor jou Eddy? Of doe je dit al? Belangrijk voel ik wel om een beetje onder de mensen te blijven.

Hoe loopt het nu bij jou?

Hoi Eric
Ga je dan terug naar het huis van jou en je ex?
Ik bedoel met zenuwstelsel trillen/beven.
Angst voor de angst heb ik ook.
Welke ad gebruik jij?
Hoe probeer jij je lichaam te ontspannen?
Nog veel last van hyperventilatie en paniek?
Welke klachten nog meer?

Met mij is het heel wisselend
Van betere dagen naar hele slechte.
Ik kan er geen pijl op trekken.
Ik kan ook lastig de trigger eruit trekken en oplossen. Daar moet ik een oplossing voor bedenken.het is niet even van een probleem a opzij schuiven voor oplossing b
Heb jij een tip op advies voor mij?
Hoe leren loslaten.
Ik doe aan meditatie.

Groet
Eddy

Hoi Eric
Heb jij niet te maken met wet poortwachter en reintegratie?
Qua koffiedrinken etc om op te bouwen?
Mijn werkgever is daar wel erg pusherig in.
Niet heel fijn.
Jij hebt zeker het geluk van een vaste baan.
Groet
Eddy

Ja daar blijf ik wonen.

Ik kan soms wel eens last hebben van trillen. Maar meer in de vorm dat ik me ook slap voel erbij.

Ik gebruik citalopram.

Ik ben op een dag vooral veel aan het rusten. Ga iedere dag wel even erop uit. Of afspreken met mensen. Of naar afspraken met de praktijkondersteuner bijvoorbeeld. Of ik ga wandelen. En verder doe ik zo nu en dan meditatie. Doe ik dutjes.

Heb nu sinds donderdag geen last meer gehad van paniek. Dus daar ben ik blij mee.

Ik heb geen idee wat je het beste kan doen om te leren loslaten. Ik denk dat een psycholoog je daar het beste bij kan helpen! Lijkt mij ook erg moeilijk.

Ik heb inderdaad te maken met de wet poortwachter. En ik zit in vaste dienst. En zo lang ik me niet goed voel ga ik niet werken. Een werkgever mag je ook helemaal niet verplichten tot langskomen. Alleen de arbo arts gaat daarover. Zou dat ook aangeven bij de arbo arts als je daar een afspraak hebt.

Hoi Eric
Ah ok. Dat is mooi. Dus je ex partner gaat elders wonen.
Lekker in vaste dienst. Dan kun je 2 jaar ziek blijven. Ik heb slechts een jaar contract. Dus dat wordt ziekte wet denk ik.
Reintegratie lukt nog niet.
Ben je niet vooral teleurgesteld op jezelf dat juist jou deze ellende is overkomen?
Ik vind het vooral rot. Ik had een leuk leven. Nu alles weg. Ik ben zo bang dat dit blijvend is en dat ik idd ook aan de ad moet. Hoop dat te vermijden maar geen idee of het gaat lukken. Elke willekeurige gebeurtenis die onverwachte is en ik sta gelijk aan. Duurt weer even voordat dat zakt. Zo irritant.
Belastbaarheid is drama.. na 5 maanden burnout. Ik baal er zo van. Acceptatie pfff
Zit soms tegen randje van paniek. Wel van die doem gedachtes zoals bang om controle te verliezen of gek te worden... Idiote stomme gedachten.

Ik mediteer ook elke avond voor het slapen. Is mijn line of defence. Als dat ooit wegvalt dan ben ik de sigaar.

Ik ben mijn hersens zo zat.
Wat een waardeloos dna. Of heb ik gewoon pech met mijn levenspad.
Ik mis goede coping stijlen.
Nu zit ik met de gebakken peren en met gebrande hersens.

Wat baal ik

Groet
Edwin

Ha Edwin,

Het heeft mij wel uit de diepste put geholpen de ad. Het is voor mij zeker een hulpmiddel maar moet nog steeds me shit oplossen. Wat mij de stress geeft.

Ben zo blij als ik eruit ben. Had me ex dit ook meer gegund. Ze gaat lekker verder met haar leven en ik zit inderdaad zoals jij zegt met de gebakken peren. Heel vervelend om dat zo te zien.

Wat voor jou denk ik wel helpt Edwin is dat je misschien gaat proberen dingen wat minder angstig te gaan zien. Voor mij werkt de ad daar goed bij. Maar je blijft dan in zo’n negatieve spiraal zitten en angst kost ook energie.

Hi Eric en Eddy,

Hopelijk hebben jullie vandaag een goede dag. Persoonlijk lijkt het bij mij wel of de aan stand iets gaat liggen. Merk echt dat ik veel spanning op mijn bovenrug en schouders heb gehad en dat ik nu juist mega spierpijn heb. Herkennen jullie dat? Helaas nu ook geveild door een griep/verkoudheid. Zal wel komen door het verminderde immuunsysteem. Ook nog wel last van hartkloppingen en keelpijn/dichtgeknepen gevoel. Hoe gaat het bij jullie?

Hoi Amber,

Heb ik zelf geen last van. Ik merk dat als ik de aan stand heb dat ik vol met adrenaline zit en me hartslag wat hoger ligt. Ik ga dan wel juist me rust pakken. Zodat me lichaam zich kan kalmeren.

Ik heb vandaag een wat mindere dag. Gesprek gehad met mijn werkgever. Wel goed verlopen. Maar er komt nu veel vermoeidheid uit. Toch spanningen voor gehad.

Van hartkloppingen heb ik zeker nog wel last. Maar zeker het meeste nog wel ook vermoeidheid. En wat wazig voelen. En slap. Maar merk wel verbetering.

Hoi amber
Hoe heb je die aanstand uit gekregen
Kun je me een tip geven?

Eric helpen de ad ook bij onrust bij jou of alleen op de angst.. ik wordt zo moe van die aanstand.
Waar werken de medicijnen goed voor?

Hoi Amber,

Heb ik zelf geen last van. Ik merk dat als ik de aan stand heb dat ik vol met adrenaline zit en me hartslag wat hoger ligt. Ik ga dan wel juist me rust pakken. Zodat me lichaam zich kan kalmeren.

Ik heb vandaag een wat mindere dag. Gesprek gehad met mijn werkgever. Wel goed verlopen. Maar er komt nu veel vermoeidheid uit. Toch spanningen voor gehad.

Van hartkloppingen heb ik zeker nog wel last. Maar zeker het meeste nog wel ook vermoeidheid. En wat wazig voelen. En slap. Maar merk wel verbetering.

Dank Eric voor je reactie. Klinkt inderdaad als een intensieve dag. Wel fijn om te horen dat het gesprek goed is gegaan. Hoe vervelend het ook is, het kost echt mega veel tijd. Fijn als ze je die tijd willen en kunnen geven.

Eddy, ik denk dat het per dag verschilt. Ben er zelf nog lang niet hoor. Veel pijn in m’n lichaam. Spierpijn en af en toe gekke handen. Alsof ik de niet kan bewegen, maar ik kan ze wel bewegen. Denk dat die aan stand meer gaat liggen als ik me erbij neerleg. Ik was continu aan het vechten van dit klopt gewoon niet die klachten, maar hoe meer je denkt laat het er maar zijn hoe meer je dus ook moe bent. Kan overigens ook zijn dat ik nu moe ben van de griep/verkoudheid. Heb wel een keer gelezen dat je een hypo en hyper burn-out/overspannenheid kan hebben. Heb je daar weleens over gelezen? Hyper is continu aan staan, maar moet je wel behandelen als de hypo variant. Dat betekent, rust nemen.

@Eddy
Dan zou je beter voor een oxazepam oid kunnen vragen. Die werken meer tegen spanningen en onrust. Mag je alleen niet te lang gebruiken.

Antidepressiva werkt meer voor me emoties, betere slaap, minder piekeren, minder angst

Wat heb je met werk afgesproken?
Ben benieuwd. Qua reintegratie etc.
Wat doet jouw bedrijfsarts?
Groet
Eddy

Ik sta nu voor de komende maand weer 100% ziek gemeld. Ik heb over 4 weken een afspraak met mijn werkgever weer. En een telefonisch gesprek met de arbo arts. En dan gaan we weer verder kijken

Hoi erik
Jij bent toch ook vanaf oktober november uitgeschakeld?
Is de werkgever bij jou makkelijker en symphatieker..

Groet eddy

Helpen de ad bij jou ook voor je paniek en eventuele drukke hoofd?

Ja mijn werkgever gaat er wel goed mee om. Misschien het voordeel dat ik een vrouwelijke werkgever heb. Ze heeft ook geen keus. Je mag je werknemer ook helemaal niet pushen om te komen werken. Dat is niet goed voor het herstel.

Werken ze wel bij. Piekeren en angst voor paniek dan vooral. Maar mijn hoofd kan soms ook nog te druk zijn hoor met allerlei gedachten. Dan doe ik een meditatie.

Hoe gaat het met iedereen? Vind het wel leuk om het contact een beetje te houden.

Hi Eric, zeker goed om elkaar te contacten. Met lotgenoten praten over de situatie is erg hulpzaam. Soms is het zo eenzame strijd. Ben vandaag weer op pad geweest winkel in en boodschappen gedaan. De klachten zijn iets minder aanwezig, maar nog wel zo af en toe hartkloppingen en een dichtgeknepen keel gevoel. De griep is gelukkig wat meer gaan liggen. Laat toch zien dat je lijf gezond is en het immuunsysteem goed werkt. Hoop dat de stijgende lijn door zet, maar je weet hoe het gaat. Kost heel veel tijd. Hoe gaat het met jou?

Hi Eric, zeker goed om elkaar te contacten. Met lotgenoten praten over de situatie is erg hulpzaam. Soms is het zo eenzame strijd. Ben vandaag weer op pad geweest winkel in en boodschappen gedaan. De klachten zijn iets minder aanwezig, maar nog wel zo af en toe hartkloppingen en een dichtgeknepen keel gevoel. De griep is gelukkig wat meer gaan liggen. Laat toch zien dat je lijf gezond is en het immuunsysteem goed werkt. Hoop dat de stijgende lijn door zet, maar je weet hoe het gaat. Kost heel veel tijd. Hoe gaat het met jou?

Hoi Amber,

Gaat bij mij ook langzaam aan de goede kant op. Ik probeer iedere dag wel even de deur uit te gaan. Als ik me goed voel zeker. Merk wel wanneer ik teveel heb gedaan dat ik teruggefloten word door mijn lichaam. 2 uurtjes echt wat doen of socializen is voor mij wel de max. Wil soms zo graag gewoon weer alles kunnen doen. Maar goed wie niet hè.

Knap dat je boodschappen ook doet. Is dat niet enorm zwaar om te doen? Ook met de prikkels die dan allemaal binnen komen? En het nadenken erbij.

Groetjes

Hoi Eric
Vraagje. Heb jij ook last van brainfog?
Hoe is het verder?
Qua de scheiding etc.

Hi Eric,

Fijn om te horen dat je ook goede dagen hebt. Het wisselt zich heel erg af merk ik. in het begin was het een tijdje slecht en dan weer wat beter en nu kan het echt per dag verschillen. Heb jij dat ook? Ik kreeg het gisteravond toen ik in bed ging liggen weer benauwd. Gelukkig wel in slaap gevallen en vanochtend stond ik weer gejaagd op met hartkloppingen. Waarschijnlijk afgelopen weekend teveel gedaan. Boodschappen doe ik vooral op de momenten dat het wat rustiger is en dan haal ik ook meteen veel, zodat ik niet te vaak naar de supermarkt hoef. In principe kan je boodschappen ook thuis laten bezorgen, maar het liefst ga ik wel dagelijks de deur uit om toch het ritme een beetje aan te houden. Een lijstje maken met spullen die je wil halen is wel aan te raden. Ben je vaak sneller en gerichter bezig. Misschien helpt het ook om oordopjes te dragen. Ik moet zeggen dat ik eigenlijk sinds m'n bo meer in mijn eigen wereld zit. Let niet meer altijd zo op de mensen om me heen. Wellicht helpt dat ook qua prikkels. Ach ja, soms weet je ook niet zo goed wat nou wel of niet handig is. Het blijft een proces.

Hoe gaan jouw dagen? Geniet je een beetje van het zonnetje?

Groetjes!

@Eddy
Met mij gaat het steeds een beetje beter. Ik ben zo blij dat ik in scheiding ben. Vandaag gaan we onze spullen verdelen. Daar zijn we nu over uit met elkaar. Verder zie ik nu ook gedrag terug van haar wat mij blij maakt dat we uit elkaar zijn. Ik krijg woorden naar me hoofd dat ik een kleuter ben, kinderachtig, ik word uitgelachen. Alleen maar goed om uit elkaar te zijn.

Ik merk dat het steeds een beetje beter gaat. Ik ga me steeds meer helder voelen. Ik kan 2 uurtjes ongeveer iets doen. Het wordt allemaal steeds een beetje makkelijker. Vandaag wel wat vermoeider. Maar dan neem ik gewoon meer rust. Ik luister goed naar mijn lichaam.

Hoe is het met jou? Zijn er al vorderingen voor je?

Hoi Amber,

Herkenbaar hoor. Ik heb de afgelopen nachten dat ik niet zonder mindfullness in slaap kan komen. Mijn hoofd is dan zo druk. Richting de avond merk ik dat ik sowieso meer last van klachten krijg. Vermoeidheid, soms hoofdpijn, af en toe oorsuizen.

Ik snap ook wat je bedoeld met in je eigen wereld zitten. Ik heb dit zelf ook. Ik kon wel eens mensen tegen komen voordat ik echt mijn BO had. En ze riepen mij dan. En ik zat in me eigen wereld en hoorde het gewoonweg niet. Normaal heb ik dit nooit.

Het gaat steeds een beetje beter met mij. Ben daar onwijs blij mee. Ik voel heel goed wanneer de grens bereikt is. Wanneer ik rustig aan moet doen. Ik begin ook meer te merken wanneer anderen over mijn grenzen heen gaan en ben daar nu ook mee bezig om voor mezelf meer op te komen. Dus positief!

We komen er wel! Het is een belangrijk leerproces.

Hoi Eric
Goed om te horen.
Ik heb wisselende dagen.
Heb wel een dof hoofd wat lang aanhoudt. Probeer meer rust te nemen dan overdag.
Verder ga ik binnenkort maar een nieuwe psycholoog met ACT. Acceptance therapie of zoiets. Ik merk wel dat ik cognitief wel geraakt ben. Weet ook niet goed wie ik ben en wat ik wil. Dat is de krimp van de frontale cortex. Amygdala heeft de leiding qua angst en opgejaagd gevoel..meestal in de avond wordt het beter en ik doe dan aan meditatie. Verder heb ik wekelijks contact met de huisarts en de praktijkondersteuner.
Ik maak me best soms een beetje zorgen dat het zo lang duurt voordat de stress uit je lijf is. Heb ook af en toe trillen nog in armen. Dan neem ik ook extra rust en dan komt de vermoeidheid naarvoren. Maar het duurt allemaal zo lang..

Ha Eddy,

Ik snap dat het lang duurt en dat het soms kan voelen alsof er geen einde aankomt. Maar probeer de moed erin te houden dat het beter wordt.

Ik ben zelf ook onder behandeling bij een therapeut die werkt met ACT. En moet zeggen dat is echt wel fijn en ondersteunend. Ook werkt deze therapeut coachend. En je krijgt veel meer inzichten ook in stress. Zeker een goede dat je daarheen gaat.

Heb ik ook allemaal gehad. En nu het eindelijk wat beter wordt merk ik dat ik mezelf aan het terug vinden ben. En bij jou gaat dat ook gebeuren Eddy. Vertrouw erop! Soms voelt het voor mij gek om me meer mezelf te voelen, soms vraag ik me af of dat door de AD komt. Maar ik voel me wel sterker worden. En dat is heel fijn.

Goed dat je zoveel steun hebt! Probeer ook het positieve erin terug te zien.

Ik had dat ook, toen zei de huisarts tegen mij dat ik al mijn lichaam de rust aan het geven was. En toen ze dat zei schrok ik daarvan omdat ik me daar helemaal niet bewust van was. Zo ver zat ik in mijn angst en piekergedachten.

Hoi erik,

Morgen nog een gesprek met de huisarts over eventueel medicijnen. Kijken wat ze er van vind. Wilde eigenlijk ook een doorverwijzing hebben naar een psychiater voor een grondige diagnose.
Ik ben alleen wel echt eens bang dat mijn lichaam de stress maar blijft uitdragen elke dag. Wordt er wel eens moedeloos van. Iedere avond met mediteren en slapen hoop ik dat het de volgende dag weer wat beter is geworden.
Vooral qua spanningsklachten

Wel bijzonder dat jij ook een act psycholoog hebt. Wat is daar het grote voordeel aan? Hoe gaat dat precies in zijn werk?

Nog een aanvulling.
Eric heb of had jij ook last van een brainfog en spanningshoofdpijn hoofd? Ik vind dat nog het meest vervelende samen met de onzekerheid of je ooit nog weer beter wordt. Pff wat een klote zooi.
Hoe voel jij je er nu onder dat je pillen bent gaan slikken? Voorheen was je een heel ander mens. Doet het geen pijn?
Voor mijzelf wel. Voorheen stond ik midden in het leven.
Nu een schim van die persoon.
Het is werkelijk waar shokking.

Vanaf gisteren en vandaag weer is de dodelijke vermoeidheid erin gekomen..voel me gesloopt en leeg. Is dit een goed teken?
Maar ben tot niks in staat.
Lig op de bank lam en uitgeschakeld .

Hopelijk een goed teken... Maar ook zwaar.
Ik baal. Wat een waardeloze ziekte.

Eddy

Hoi Eddy

Lijkt mij alleen maar prima om naar een psychiater te gaan. Als jou dat helpt in je herstel zou ik dat zeker doen.

Ik denk dat je niet angstig moet proberen te zijn. Angst kost ook heel veel energie. En er zijn mensen die 2 jaar een burn-out hebben gehad. En zo ver zijn wij nog niet. Het is makkelijk praten. En dat weet ik ook. Maar probeer soms je gedachten niet te laten overheersen.

Bij mijn act therapeut wordt ik vooral gecoached in de onderwerpen die ik benoem. Ik krijg tips mee wat ik met situaties het beste kan doen. Ik heb uitleg gehad over stress, pijn en lijden, gedachten, regels die we onszelf opleggen. Dat soort dingen. Het is interessant omdat je het dan in het dagelijks leven gaat herkennen.

Ik heb nog steeds last van brainfog. Wordt wel al steeds minder. En af en toe last van spanningshoofdpijn nog.

Ik ben wel blij dat ik medicatie ben gaan slikken. Eerst zag ik er tegenop. Maar nu voelen de dingen allemaal wat minder zwaar en emotioneel. En dat zorgt ook weer voor ruimte en het geeft me een duwtje in me rug. Ik slik het nu bijna 8 weken. En merk echt een positieve verbetering. Ook voel ik me sterker en weerbaarder worden.

Bij mij is de zware vermoeidheid wel de ommekeer geweest en zit ik nu weer in de stijgende lijn. Ik hoop voor jou ook.

Sterkte.

Hoi Eric
Goed om te horen qua stijgende lijn.
Heb je al weer idee qua werk? Of doe je dat rustig aan?
Vraagje jij gebruikte de ad voor je angst klachten toch?
Merk jij daarmee dat alle angst weg is? Hoe moet ik dat voor me zien.
Ik hoop eigenlijk dat mijn hersenen het zelf weer kunnen oppakken. Alleen merk ik er weinig van nog. Dat frustreert best. Ik mis hoe ik was van de afgelopen jaren. Ik heb gewoon de balen ervan..
Ik merk dat ik compleet ben vastgelopen nu en kan niet verder.
Probeer wel wat qua werk op te pakken vanuit huis. Maar lukt nog niet echt best.
Binnenkort weer contact met de bedrijfsarts.
Vandaag bij huisarts geweest. Psychiater geen meerwaarde. We houden het bij huisarts, praktijkondersteuner en de psycholoog ACT binnenkort.
Groet
Eddy

Hi Eddy,

Nee aan werk wil ik nog even niet denken. Eerst wil ik zelf nog iets meer aansterken voordat ik alweer ga werken. Ik hoop misschien in mei daar iets mee te gaan doen. Maar ik wil niet te snel gaan.

Klopt ja. Citalopram is voor een betere stemming, betere slaap, minder piekeren en angstklachten. Mijn angst is er wel door geminderd. Ze zijn er nog wel de angst gedachten, maar ik word er minder hevig angstig van. Alles is wat minder heftig qua emotie en gevoelens.

Ik heb dat ook gehoopt en wilde het zonder medicatie doen. Totdat ik echt de bodem van de put bereikte en ik ook niet eeuwig meer oxazepam mocht blijven gebruiken. Dus toen dacht ik het wel nodig te hebben.

Ik ben benieuwd voor je Eddy hoe het gaat uitpakken met ACT.

Hoi Eric en allen

Even een reality check.

Hebben jullie ook sochtends last van hoog cortisol?
In de ochtend ben ik een stuiterbal en pas rond de middag zakt dit weer af.. schijnt normaal te zijn.. maar omdat het.bij ons burnout mensen de stofjes van slag zijn qua cortisol etc hebben wij er meer last van..ben benieuwd wie dit herkent?
Ben ook benieuwd hoe het weer is hersteld en wie daar een geruststellend antwoord op heeft..

Hi Eddy, veel mensen hebben er last van als ik de reacties lees. Een verhoogd cortisol is in veel gevallen de boosdoener. Als ik jou verhalen zo vaker lees zie ik wel dat je heel erg op zoek bent naar antwoorden. Een oplossing vinden voor het in jouw ogen probleem. Want dit kan toch niet zomaar? En deze klachten dan moet er toch wel wat aan de hand zijn.?Begrijp me niet verkeerd, maar ik snap je volkomen. Ik was ook continu en nog wel eens opzoek naar antwoorden. Acceptatie is moeilijk, maar wel stap 1. Ik zit nu zelf 7 maanden in deze hel. Heb heel veel geprobeerd en alles hielp voor even, maar ben nog steeds niet van de klachten af. Ik ga nu psychische hulp zoeken. Je hoofd maakt je namelijk gek en daardoor krijg je ook die klachten. Ik kan het ook niet geloven, maar ik ga het wel proberen. Jouw therapie start binnenkort toch? Hopelijk kan diegene je uitleggen wat de, op wetenschap gebaseerde, oorzaak is van deze verstoring. En vergeet niet juist de mensen die dit overkomt zijn te lief, hoog verantwoordelijkheidsgevoel, controle, perfectionist, etc. Hoop echt voor jou dat je wat meer rust kan vinden en hou vol!

Hi Eddy,

Ik heb daar geen last van. Ik heb wel last van vermoeidheid, veel piekeren, daar word ik ook een beetje angstig van en kan het mij weerhouden van iets te ondernemen. Maar ik merk nu juist wanneer ik iets ga doen dat dit ook heel goed voor me is. Ik verzet me gedachten. Ik merk dat ik het wel gewoon aankan. En word daardoor ook positiever. Wel nog regelmatig hartkloppingen. En ook zeker mindere dagen dat ik niks wil ondernemen.

Voor mij heeft de acceptatie heel erg gewerkt. Je accepteert dat je ziek bent. En dan kan je je er ook aan toegeven.

Sterkte. Ook voor Amber!

Hoe is het met iedereen?

Hi Eric, hoe is het nu met jou? En met Eddy? Ik lees al een tijdje met jullie mee en ben benieuwd hoe het nu met jullie gaat. Hier nu 2,5 maand burnout met extreme angsten en paniek. Eindelijk afgelopen week wat goede dagen gehad en zelfs weer wat blijdschap gevoeld. Gister de fout gemaakt wat glazen alcohol te drinken en vandaag heel erg duizelig, watten hoofd en angstig. Ik vermoed door de alcohol dus dat moeten we maar niet meer doen. Zijn er ook mensen die uit een burnout zijn gekomen en ons een hart onder de riem kunnen steken?

Groetjes E

Lieve allemaal, ik zit in exact hetzelfde.

@Eddy :

Alles wat jij omschrijft heb ik ook. De angsten zijn zo gekmakend dat ik soms onder een bus zou willen rennen. En alles wat zwart is en maar blijft.. Aan iedereen om me heen vraag ik bevestiging of dit nog wel goed komt. Tuurlijk zeggen ze dan. Maar zelf heb ik de hoop verloren. Ik heb geen zin in wat ook en doe liefst helemaal niks. Qua vriendschappen leid ik inmiddels een internetleven, want wil niemand zien. Ook omdat ik me schaam dat ik er nu ineens heel slecht uitzie en een schim ben van wie ik was. Ik schaam me kapot. Ik wil in bed onder dekens en niks. Waar ik me dan weer vreselijk lig te voelen want slapen lukt niet. Ik zou liefst van deze aardbol verdwijnen, zò erg is het.

groetjes, Chantal

Hoi E & iedereen die meeleest!

Ik moet zeggen dat ik uit mijn burn-out aan het komen ben! Ik ben zelfs weer aan het denken over mijn reintegratie. Ook ga ik nu starten bij een psycholoog bij een goede instantie van de GGZ. Alles besproken wat ik allemaal heb meegemaakt de afgelopen 6 jaar. Dit was voor mij wel een beetje de start van mijn opgestapelde problemen. En voor mij kwam de druppel die de emmer deed overlopen zo’n 1,5 jaar geleden om in een burn-out te komen. Voor mijzelf was dat best confronterend om te horen toen ik alles bij elkaar vertelde. En ook vrij logisch dat ik zo onderuit ben gegaan. Aanstaande donderdag gaan we het behandelplan bespreken. En krijg ik ook te horen of ik nu een angststoornis heb of een paniekstoornis. En of ik ook aan depressie geleden heb. Als ik nu terug kijk weet ik het wel al een beetje.

Het is echt een ontiegelijke zware reis geweest. Zei laatst tegen een andere therapeut waar ik ook heb gelopen dat ik nu ook ga inzien dat ik ook echt veel aan het leren ben door deze zware burn-out.

Ik ben er zelf nog niet maar het gaat zeker beter dan voorheen. Met de juiste zorg en hulp komen we er! Dus geef niet op!

Hi E en Chantal,

Geef niet op! Geloof me ik snap jullie volkomen. Het is een hel, verschrikkelijke pijn/klachten, mentale aspecten waar je geen idee van had. Echt het hoort er allemaal bij en laat je niet gek maken door wat anderen zeggen. Er is geen vaste route om met je burn-out om te gaan. Iedereen ervaart het anders en klachten kunnen bij iedereen anders manifesteren. Ik herken ook het depressieve Chantal, had er ook geen zin meer in. Maar er zijn ook heel veel mooie dingen in het leven, probeer je daar aan vast te houden. Ik zit er nu 7 maanden in en het gaat langzaamaan beter. Soms heb ik zelfs dagen dat ik denk he ik ben er weer, maar zoals nu weer een dag dat ik denk nee ik ben er nog niet. Geloof me dan zit ik er ook weer doorheen. Weet dus dat je niet alleen bent. Dit soort gesprekken voeren helpt ook en laat het zeker weten mochten jullie specifiek nog wat willen weten.

@Eric, fijn dat het de betere kant met je opgaat. Jij bent ook al een flinke route aan het bewandelen, maar ooit op een dag zeg ook jij wat heb ik veel geleerd over mezelf.

Ook voor jou Amber. En onze mede lotgenoten. Sterkte en veel kracht voor iedereen.

Hallo allemaal,

Tijdje geleden dat ik weer wat van mij heb laten horen, het zijn nou eenmaal lastige tijden met veel ups en downs.
Ik moet zeggen dat ik mentaal sterker ben dan ooit, ik overzie alles meer, begrijp dingen (gevoelens e.d.) meer en kan het beter plaatsen en loslaten. Ik heb een enorm verruimd bewustzijn t.a.v. voorheen. Mijn energie is ook met ups en downs maar over het algemeen een stukje lager dan paar maanden geleden, het is dan ook een erg bewogen tijd geweest met beëindigen relatie, huis afmaken en verkopen en verhuizen.
Afgelopen dagen verkoudheid met koorts gehad (nog steeds) en hierdoor weer volledig energieloos, een blokje om wandelen was alweer teveel. Ik ben zelfs in het rood geschoten doordat ik 20 minuten te lang door gegamed heb terwijl m'n lichaam eigenlijk aangaf dat ik beter kon gaan rusten, dit resulteerde gelijk in verhoogde cortisol met spanningsklachten en adrenaline wat weer resulteerde in een slapeloze nacht (uiteindelijk halve oxazepam gepakt in toch paar uur te slapen, dit doe ik verder niet). Gister zo intens vermoeid en energieloos dat ik merkte dat er weer negatieve gedachten en angsten opkwamen (komt het nog wel goed etc, ik ben hier ook maar alleen, wat als er wat gebeurd etc etc) toch lukt het mij om dit uiteindelijk weer te relativeren (wat ik voorheen minder kon en mijn dag bepaalde) en het zelfs in een geluksgevoel om te zetten. Het lukt mij de laatste tijd om doormiddel van dankbaarheid en aan leuke dingen denken de geluks hormonen zo sterk op te roepen dat ik letterlijk Yes! roep en half aan het juichen ben en echt geniet op die momenten. Deze momenten zijn grotendeels bepalend voor mijn dag. Ik moet zeggen dat ik sinds mijn burnout ook veel intenser kan genieten van dingen, dit kon ik voor mijn burnout niet op dat niveau.
Ik ben er nog niet, en terwijl ik dit typ heb ik er ook weer een nacht opzitten van maar 4,5 uur slaap (ik hoop dat ik nu nog even 1 of 2 uurtjes pak), maar we blijven stappen zetten en ons best doen! Groetjes

Toevoeging;

Vandaag is toch wel weer heel pittig, de koorts lijkt nu aardig voorbij te zijn maar heeft wel alle energie uit mijn lichaam gezogen, ongekend.
Ik blijf toch het gevoel hebben dat ik dan naar buiten moet, het zonnetje in en/of blokje om wandelen om weer op energie te komen. Of om een zelfhulpboek dat ik aan het lezen ben, verder te lezen/online cursus breinfijn verder moet volgen vandaag om nuttig te zijn en aan mijn herstel te werken, terwijl ik hier niet echt de energie voor heb/voel, dit blijft toch wel een innerlijk gevecht. Weer de hele dag op de bank en in bed zoals afgelopen dagen heb ik wel gehad, maar het lijkt erop dat er niet veel anders opzit.
Ik sportte op hoog niveau en ik zie mijn lichaam alleen maar krimpen en het vetpercentage toenemen, het blijft toch erg lastig om eraan toe te geven dat sporten de laatste tijd niet lukt.

Hi Wouter,

Wat geweldig nieuws! Hoe is je dit gelukt? Door rust te nemen? En wat waren jouw klachten? Ik had eerst een hele angstige fase en nu een meer depressieve met rare gedachten en gevoelens die alle kanten op schieten. Ik vind het loodzwaar pfff.

Blij dat jij je stukken beter voelt!

Dag Wouter,

Wat fijn voor je. Ik herken mezelf heel erg in jouw verhaal. Ik denk dat we qua herstel een beetje op hetzelfde punt zitten. Ik denk zelf dat het misschien toch nog wel goed is voor je om net even dat dagje rust te pakken. Soms werkt te hard aan je herstel werken ook weer averechts. Uiteindelijk komen we er wel.

Wat voor mij werkt bij een slechte nacht is om meditatie aan te zetten. Ik merk dat ik dan sneller in slaap val en ook dieper slaap dan wanneer ik dit niet doe.

Succes!

@amber, bedankt voor je bemoedigende woorden. Hoe was bij jou de eerste fase, waar had je allemaal last van? Ik heb vooral veel mentale klachten: angsten, rare gedachten die ik niet kan volgen, veel herinneringen die omhoog komen (herkent iemand dit?), derealisatie, paniekaanvallen, me onveilig voelen maar niet precies weten waarom. Soms heb ik een goede dag en ben ik maar een uur in paniek in plaats van uuuren. Maar ik vind het loodzwaar en heb af en toe het gevoel gek te worden. Ik twijfel dan ook om te starten met medicatie, dit heeft mij in een ver verleden ook goed geholpen dus misschien moet ik daar weer aan beginnen.

Wat fijn dat het met veel van jullie beter gaat! Ik ben wel nog erg benieuwd naar hoe lang de verschillende fases hebben geduurd. Ik merk dus nu voornamelijk angst door hoge cortisol maar het lijkt na 10 weken wat meer om te slaan naar (extreme) vermoeidheid. Is dit een bekende overgang? Ik hoop het want ik ben liever moe dan angstig.

@eric, ik volg je al een tijdje en ik vind het geweldig om te lezen dat het zoveel beter gaat.

@eddy, hoe is het nu met jou? Ik zie je niet meer op dit forum.

Veel succes allemaal!

Hoi E,

Ben ik ook zeker blij mee! Al gaat het nog echt wel met ups en downs. Vandaag had ik weer zo’n baal dag. Dan voel ik me hopeloos en ben ik alleen maar aan het denken aan de tijd dat ik me weer goed zou willen voelen. Voel me ook echt geremd nog en ik voel me dan zo somber.

Wat je zegt over opkomende herinneringen heb ik ook. Heel erg. De huisarts zei mij dat dit normaal is omdat er dan meer ruimte vrij komt in de hersenen. Ik herinner me allemaal gebeurtenissen van vroeger die ik ook totaal weggestopt had voor mijn gevoel. Of niet meer wist.

Bij mij was het op een begeven moment ook omgeslagen naar extreme vermoeidheid. Ik kon echt niks meer en daar werd ik ook weer angstig van. Toen aan de AD gegaan mede voor mijn angst. En heb nu nog wel vermoeidheid maar niet meer zo extreem als toen.

@Amber
Weet dat er heel veel mooie dingen in het leven zijn maar vooral nu dat ik die weer ga zien. Het is levend niet leven zeg maar. Alles gaat aan me voorbij en het is alsof ik niet besta. Rationeel weet ik alles, maar mijn brein drijft me tot waanzin 😞

@E
Die angsten.. het is idd niet te doen. Mijn cortisol maakt overuren. Hartkloppingen om niets. En zo gejaagd. Doodmoe -want slaap niet- en ondertussen kapot zijn. Maar zodra ik mijn ogen sluit begint het malen en dat maakt me gek! Ook lijkt het wel alsof ik er niet bij ben, brainfog en derealisatie. Herken jij dat ook?

Ik wilde dat ik niet zo’n pleaser was…. Zelfs nu ik zo aan de grond zit doe ik het nog. En na jarenlang te zijn leeggezogen van stress èn dat pleasegedrag wat energie kost ben ik nu op punt zero. Dieper dan dit kan niet. Blij ook positieve verhalen te lezen hier, elk lichtpuntje zou ik aan willen grijpen om de hoop te bewaren die ik niet meer heb.

@amber, bedankt voor je bemoedigende woorden. Hoe was bij jou de eerste fase, waar had je allemaal last van? Ik heb vooral veel mentale klachten: angsten, rare gedachten die ik niet kan volgen, veel herinneringen die omhoog komen (herkent iemand dit?), derealisatie, paniekaanvallen, me onveilig voelen maar niet precies weten waarom. Soms heb ik een goede dag en ben ik maar een uur in paniek in plaats van uuuren. Maar ik vind het loodzwaar en heb af en toe het gevoel gek te worden. Ik twijfel dan ook om te starten met medicatie, dit heeft mij in een ver verleden ook goed geholpen dus misschien moet ik daar weer aan beginnen.

Wat fijn dat het met veel van jullie beter gaat! Ik ben wel nog erg benieuwd naar hoe lang de verschillende fases hebben geduurd. Ik merk dus nu voornamelijk angst door hoge cortisol maar het lijkt na 10 weken wat meer om te slaan naar (extreme) vermoeidheid. Is dit een bekende overgang? Ik hoop het want ik ben liever moe dan angstig.

@eric, ik volg je al een tijdje en ik vind het geweldig om te lezen dat het zoveel beter gaat.

@eddy, hoe is het nu met jou? Ik zie je niet meer op dit forum.

Veel succes allemaal!

@Amber
Weet dat er heel veel mooie dingen in het leven zijn maar vooral nu dat ik die weer ga zien. Het is levend niet leven zeg maar. Alles gaat aan me voorbij en het is alsof ik niet besta. Rationeel weet ik alles, maar mijn brein drijft me tot waanzin 😞

@E
Die angsten.. het is idd niet te doen. Mijn cortisol maakt overuren. Hartkloppingen om niets. En zo gejaagd. Doodmoe -want slaap niet- en ondertussen kapot zijn. Maar zodra ik mijn ogen sluit begint het malen en dat maakt me gek! Ook lijkt het wel alsof ik er niet bij ben, brainfog en derealisatie. Herken jij dat ook?

Ik wilde dat ik niet zo’n pleaser was…. Zelfs nu ik zo aan de grond zit doe ik het nog. En na jarenlang te zijn leeggezogen van stress èn dat pleasegedrag wat energie kost ben ik nu op punt zero. Dieper dan dit kan niet. Blij ook positieve verhalen te lezen hier, elk lichtpuntje zou ik aan willen grijpen om de hoop te bewaren die ik niet meer heb.

@Amber
Weet dat er heel veel mooie dingen in het leven zijn maar vooral nu dat ik die weer ga zien. Het is levend niet leven zeg maar. Alles gaat aan me voorbij en het is alsof ik niet besta. Rationeel weet ik alles, maar mijn brein drijft me tot waanzin 😞

@E
Die angsten.. het is idd niet te doen. Mijn cortisol maakt overuren. Hartkloppingen om niets. En zo gejaagd. Doodmoe -want slaap niet- en ondertussen kapot zijn. Maar zodra ik mijn ogen sluit begint het malen en dat maakt me gek! Ook lijkt het wel alsof ik er niet bij ben, brainfog en derealisatie. Herken jij dat ook?

Ik wilde dat ik niet zo’n pleaser was…. Zelfs nu ik zo aan de grond zit doe ik het nog. En na jarenlang te zijn leeggezogen van stress èn dat pleasegedrag wat energie kost ben ik nu op punt zero. Dieper dan dit kan niet. Blij ook positieve verhalen te lezen hier, elk lichtpuntje zou ik aan willen grijpen om de hoop te bewaren die ik niet meer heb.

Hoe is het met Eddy? Heb hem al een tijdje niet meer gezien op het forum.

Gegroet,

Zoals al eerder omschreven gaan de dagen/weken bij mij met ups en downs, zo ook mijn nachten. Soms slaap ik een aantal nachten goed, nu is het weer even minder omdat ik toch weer stress ervaar rondom de afwikkeling van mijn oude huis en de verdeling/verhuizing van de spullen waar ik eigenlijk weinig energie voor heb. Het lukt mij hier en daar wel om boodschappen te doen en soms wat kleine activiteiten te ondernemen. Ik vraag mij af of de vermoeidheidsfase nog komt, of ofdat ik deze toch mondjesmatig al heb gehad. Kan niet wachten totdat alles rondom het oude huis afgesloten is en dus ook het laatste lijntje met mijn ex, dit zal vast meer rust geven.

@E, ik heb eerder mijn verhaal gedeeld in dit gesprek, maar het gesprek is onderhand wat lang geworden, dus ik deel het nog een keer. Nogmaals je bent niet alleen! Ik ga nu zelf ook weer door een wat moeilijkere periode.

Persoonlijk weet ik de kern van mijn probleem niet. Dat frustreert mij heel erg. Ik heb wel 10 maanden met partner bij mijn ouders gewoon vanwege ons nieuwbouwhuis, ons oude huis verkocht wat veel stress opleverde, meer dan 40 uur per week werken, een drukke baan en best een reistijd. Waarschijnlijk is dat toch teveel geweest, maar natuurlijk niet te vergelijken met jullie situatie. Bij mij is het echt als klap gekomen. Ik had niks door. Was overdag naar werk en daarna naar vrijwilligerswerk een uurtje en kwam thuis en zat in de tuin (was zomer) en ineens was daar de paniekaanval, echt vreselijk en blinde paniek. Vanaf hier is bij mij alles begonnen. Ik heb ook al zoveel gedaan; onderzoek in het ziekenhuis/cardiologie, borsten laten checken in het ziekenhuis, kinelogie, osteopaat, hypnotherapie, orthomoleculaire therapeut, meermaals bloedprikken, meditatie, yoga, wandelen, alleen maar leuke dingen doen en ga zo maar door. Ik kom er gewoon niet uit. Hoe lang zitten jullie in deze rat race? Zou zo graag weer klachtenvrij willen zijn.

Lijstje van mijn klachten:
- 3x paniekaanval gehad begin van de overspannenheid
- Hartkloppingen
- Steken borst en beurs gevoel
- Veels te veel en hoog ademen
- Keelpijn, druk op de keel, samengeknepen gevoel
- In het begin amper eten, nu juist veel honger
- Spierpijn en steken bovenrug
- Door alle klachten angsten ontwikkelt

Ben nu aan het kijken voor cognitieve gedragstherapie. Hebben jullie daar ervaring mee? Update: ik ga als het goed is binnen nu en 3 weken naar therapie/psycholoog. Dat duurde even, maar ben erg benieuwd wat daar uit gaat komen en ik hoop ook houvast en kracht. Momenteel nog last van hartkloppingen (niet meer zo erg als eerst), keelklachten (dichtgeknepen gevoel) en hoge rugpijn.

Lang verhaal, maar het helpt mij ook altijd enorm om te weten dat ik niet de enige ben.

Hoe gaat het nu met jou? En met Chantal?

Hoi Lisanne,

Wat een vervelend gevoel. Ik kan me hier wel iets bij voorstellen. Ik herken de gevoelens, echter komt dit (bij mij) niet door een lage hartslag maar door een gevoel van acute overprikkeling. Dit zorgt bij mij voor een gevoel van flauwvallen. Heb je je hartslag op zon moment wel eens gemeten? Ik ben benieuwd wat je hartslag op zon moment is. Jouw gevoel kan namelijk te maken hebben met overprikkeling, en niet met een lage hartslag. Het is heel begrijpelijk dat je met deze gevoelens denkt dat je hartslag of bloeddruk laag is. Maar dit hoeft niet zo te zijn.

Groeten

Ik had aan het begin een lage hartslag in rust, zo'n 45-50 in de avond terwijl m'n conditie niet zo mega goed was. Nu is die 70 in rust, veel gezonder. Herken het bijna flauwvallen ook wel.

Ik snap precies wat jullie bedoelen, erg vervelend. Ik heb ook een lage hartslag bij stress. Een schrikkerig gevoel of dat je hart ermee stopt. Een dof gevoel.

Heb dat ook vaak als ik oververmoeid ben en weer niet kan slapen, schrik dan zovaak voordat ik überhaupt in slaap val.
Herkennen jullie dit ook?

Ontzettend herkenbaar ik heb soms ook het idee vooral op momenten van opgejaagd gevoel of mijn hart heel traag gaat.

Voor mij ook erg herkenbaar! Ik merk het vaak pas op als ik even bewogen heb en dan ineens ga zitten dan voel ik het traag bonzen zeg maar en dan gaat het na een paar tellen weer goed. En ook wel eens als ik gewoon stress of ergens heen moet en me moet voorbereiden (want ik haat feestjes en druktes sinds ik een bo heb - vlug hoofdpijn en wazig door teveel prikkels) dan slaat die heel sloom voor een poosje tot dat ik weer rustiger word

Oh, heeft iemand hier nog last van? Ik heb zo raar gevoel op men borst en een mega lage hartslag. 40-60 hele tijd daar tussen en voel het ook op men borst, duizelig! Heb al keer uitgebreid onderzoek gehad, was alles goed qua hart! Maar eerst had ik hoge hartslag en nu al tijdje een hele lage! Wie o wie heeft dit maak me enorm druk!

Ja, herkenbaar. Volgens mij gebeurd dat gewoon doordat je in de vecht/vluchtmodus komt, en je hartslag onregelmatig gaat slaan.

Echt burn-out gerelateerd, en dus waarschijnlijk verdwijnt als het beter gaat.

Kan je een trage of lagere hartslag hebben in een burn out? Ik lees altijd dat mensen hartkloppingen hebben of dat hun hartslag heel hoog is, ik heb juist het tegen overgestelde

Ik heb dit ook wat betekend dit

Ik heb dit ook, een lage hartslag in rust. 50-60. En dan heb ik geen goede conditie.
Voel mezelf dan ook echt niet prettig en slap op de benen.
En bij inspanning, voornamelijk traplopen dan schiet m'n hartslag omhoog.
Ook heb ik met regelmaat een onregelmatige hartslag.

Dus een BO gaat ook gepaard met lage hartslag ?
Ik heb me hartslag nooit in de gaten gehouden ben al langer dan half jaar thuis sinds een paar dagen let ik erop hij zit tussen de 60 en de 80 als ik iets actiefs doe kan die wel rond de 100 schieten

Ik herken dit ook, ging jullie hartslag bij activiteit wel omhoog

Ik herken dit ook! Kan een overbelast zenuwstelsel samen gaan met een normaal of lage hartslag?

wat is jullie hartslag in rust mijne tussen de 60 en de 75

Goedemorgen,

Ik heb hier ook een tijd last van, sinds kort een apple watch en dit bevestigd het inderdaad.
Hartslag in rust rond 50 en af en toe zakt hij naar 42 en heb ik het gevoel flauw te vallen. Ook heb ik het idee dat mn hartslag niet boven de 130 komt tijdens sport. Is de burn-out gerelateerd? Maak mij er best zorgen om

Hi Michel, Ja heb ik ook. Hartslag is enorm laag . 44 als ik op een stoel zit. En bij sporten ook ca 130. Fit ben ik niet dus stress schiet in mijn keel. Krijg binnenkort een fietstest en een 24-uurs meting van mijn hart. Ben benieuwd. Nu weet ik ook niet of we de smartwatches moeten vertrouwen,

Ik heb sinds kort een horloge die mijn hartslag meer tijdens rust, mediteren en lopen/hardlopen. In rust tussen de 65 en 75 en tijdens lopen schiet ie dan weer na de 125/130 wat me ook niet normaal lijkt voor gewoon rustig wandelen.

Ik denk dat het niet goed is om altijd maar heel de dag door je hartslag te meten.
Maar je zou het beste dit even kunnen kortsluiten met je huisarts als het vaak laag is.
En ik weet niet of die smartwatches betrouwbaar zijn. Je kan 30 seconden tellen hoe veel hartslagen je hebt en dat vermenigvuldigen met 2 keer, dan klopt het 100% (de uitslag van het aantal hartslagen per minuut bedoel ik).
Ik heb zelf zo’n situratiemeter gekocht. Maar het is niet nodig om 24/7, alle dagen van de week je hartslag te meten. Luister naar je lichaam, hoe voel je je, en voel je je vaak naar, dan even huisarts bellen

Saturatiemeter*

Door het continue te meten kan je jezelf stress aanpraten, waardoor je misschien het gevoel krijgt flauw te vallen.
En het is niet waar, een hartslag onder de 50 is juist gezonder taco.
Google maar naar het artikel : Link tussen hoge hartslag in rust en risico op vroege dood. Is een AD artikel.
Als je uitgebreid onderzoek hebt gehad en je hart is oké, dan is er geen enkele reden meer om je nog druk te maken erom.
En op de website van Hartstichting kan je zien wat een normale hartslag is. En ook vragen stellen hierover middels de chat.

Heb het even gekopieerd: Wanneer je hartslag lager is dan 60 x per minuut:

Raadpleeg je arts wanneer je:

je duizelig voelt;
je zwak voelt;
de neiging hebt om flauw te vallen.

Wat kan je arts doen?

Ondervind je geen of weinig last, dan is er geen behandeling nodig.

Bij meer uitgesproken klachten word je doorverwezen naar een hartspecialist.

Dus ofwel een hartslag onder de 60 is gezonder tenzij je er klachten van ondervindt, dan huisarts bellen. En niet steeds je hartslag elke minuut meten want dan maak je je zorgen om niks als je angstig aangelegd bent

Dit heb ik de afgelopen tijd ook. In rust opzich geen abnormaal lage hartslag (60-75) maar deze was altijd aanzienlijk hoger en ik ben ook absoluut niet fit dus daardoor is hij niet gezakt. Bij inspanning schiet hij ook nogal omhoog en dan maximaal 160 bij stevig wandelen (en angst) maar meestal rond de 145. Saturatie is verder eigenlijk altijd rond de 96% als ik mijn smartwatch moest geloven, wat ook normaal zou moeten zijn. Maar de hartkloppingen en de schrik bij de snelle daling als ik in slaap val doen me constant twijfelen. Het is dan net alsof mijn hoofd en mijn lichaam niet tegelijk in slaap vallen. Zodra mijn hartslag dan snel daalt maar ik nog volop aan het piekeren ben dan schrik ik weer wakker. De smartwatch heb ik een paar weken geleden maar af gedaan want daar maakte ik mezelf helemaal gek mee en eerlijk gezegd gaf het ook meteen meer rust. Ik voel deze dingen nog wel maar heb niet de extra stress van het meteen checken of het te zien is op de watch

In rust opzich geen abnormaal lage hartslag (60-75) ? Dat is een hele hele normale hartslag 😉

Goed dat je het hebt afgedaan je smartwatch! Eens in de zoveel tijd checken of 1-2 x per dag is prima maar het moet niet iets obsessiefs worden, ik zegt niet dat jij dat deed hoor maar ik schreef het even in z’n algemeenheid

Als je lichaam moe is maar je hersenen overuren draaien door piekeren of overprikkelend dan krijg je die schommelingen, niks ernstigs, probeer te ontspannen.

Overprikkelend=overprikkeling

Het was bij mij op een gegeven moment wel redelijk obsessief ja🤭. Ik kan in ieder geval iedereen die dit leest aanraden om je smartwatch toch eens af te doen, ook al is het eerst maar een dag of zelfs een paar uur. Niet dat de zorgen dan verdwijnen maar het is even een prikkel minder.

Als je je zorgen maakt kan je altijd de huisarts even contacten. Als hij aangeeft dat er niks ernstig is dan is er niks aan de hand en kan je zonder zorgen voortaan slapen :-)
Zorgen verandert niks aan de situatie dus zorg dat je je angsten tackelt door een oplossing te vinden voor je piekeren. Door bijv de huisarts te bellen kan je het wel uitsluiten als je je enorm zorgen maakt.

Het wel uitsluiten = het eea uitsluiten

Toen ik net burnout raakte was mijn bloeddruk 150 en hartslag iets van 48. Nu prima 122 en hartslag 65. Ik ben geen dokter maar volgens mij is bij een hoge bloeddruk een lagere hartslag "normaal". Een hoge bloeddruk is niet goed maar dat komt door stress en we zitten ik burnout.

Het is natuurlijk altijd goed om te testen maar ik denk dat nadat je uit de mega stress fase komt je bloeddruk en hartslag meestal ook wat normaler worden.

Een tekort aan KALIUM kan oorzaak zijn van een TRAGE HARTSLAG,,,,,Ook HOESTEN blijkt de hartslag te vertragen ...Een banaan levert KALIUM op....AH heeft nu ZOUT waarbij het NATRIUM is vervangen door KALIUM ...

Ik had al een lage hartslag. Na mijn burnout is deze nog lager geworden. Als ik inspanning heb geleverd dan gaat hij in rust nog verder omlaag (rond de 40). Teken dat ik nog rustig aan moet doen. Hartfunctie is gecontroleerd, ook bij inspanning en die was goed. Niet te veel focussen op lichamelijke klachten, maar wel naar je lichaam luisteren.

Dit hoort bij PEM of POTS…Check even Google

Hi J,

Klein detail... Er zijn 1,3 miljoen Nederlanders die burnout zijn.

En nee, niemand had ooit verwacht dat ik zou instorten en ook ik heb mensen gesproken waarvan ik dacht 'huh? Jij ooit burned-out geweest?'. Het is eigenlijk gewoon een hele burgerlijke ziekte als je het zo bekijkt.

Accepteren dat je burn-out bent is sowieso stap 1. Dus leg je daar nou maar gewoon bij neer. Misschien is koppigheid wel een van je valkuilen ;-)

Cheers,
Frank

Hoi J,

Ik zou zeker niemand hier aanraden om zijn blogs te lezen. Sterker nog eigenlijk moeten die blogs verwijderd worden. Acceptatie is belangrijk maar sorry het helpt echt niet om blogs te schrijven waarin je een graf fotografeerd en thriller horror verhalen verteld . Ik vraag dus ook echt af of hij wel duizend procent hulp heeft gezocht opallerlei vlakken in die 6 jaar. Maar goed mijn mening lees dit niet als je bezig bent met je herstel!!

Lotte, je haalt eruit wat je eruit wilt halen natuurlijk.
Zo was het voor mij wel een "eye-opener" om te lezen dat niets doen bij mij geen niets doen was. Ik keek TV en had terwijl nog mijn telefoon in de hand, en dacht dat ik goed aan het rusten was op die manier (ik ben toch geen klusjes aan het doen?). Nee, rusten is alle prikkels laten varen en gewoon bestaan. Zo heb ik herontdekt hoe rust eigenlijk hoort te voelen want anders bleef ik gewoon non-stop opgejaagd.

Ik heb ook veel blogspot can kakikhebeenburnout gelezen. Dan ging et weer de goede kant op dan ging hij weer bergaf. Ik herken in beide wat jullie zeggen soms maakte het mij ook heel erg emotioneel alsof.het mijn verhaal was en aan de andere kant gaf die inderdaad goeie tips zoals het ontprikkelen en niks doen. Ik heb de eerste jaar ook veelste veel continu op me tel gezeten en gezocht welke ziekte ik had .. en voelde me altijd opgejaagd gespannen pijnlijke ogen noem maar op. Daarin begrepen dat je voor je herstel complete rust nodig hebt

Die blog moet je laten liggen, allemaal nutteloze meningen van die man die hij voordoet als feiten, helemaal van het padje af.

Ik merk ook dat ik soms onrustig word als ik die blog van kakikhebeenburnout lees.. bijvoorbeeld dat stuk dat hij gaat verhuizen, ik lees dat hij alles alleen heeft gedaan. Ik zou daar echt veel meer hulp bij vragen, zeker als je in een burnout zit.
Sommige blogs van die man vond ik wel leerzaam en heb ik echt wat aan gehad. Het echt rusten inderdaad. Ik ga nu 3 keer per dag een halfuur liggen in donkere slaapkamer. Mn ademhaling en hartslag komen dan tot rust. Ik merk echt dat sinds ik dit doe, ik beter slaap in de nacht. Nu heb ik ongeveer 1 slechte nacht per week.
Maar acceptatie doet zoveel inderdaad! Ik zeg het nu ook steeds meer naar andere mensen. Vaak benoem dat ik 3x per dag in een donkere kamer lig en dan komt er wel meer begrip merk ik.

Blog kak ik ben burnout is fake en een hoax

@anoniem, is dat zo ja? Is dus gewoon broodje aap?
Ik heb ook mn twijfels bij sommige dingen hoor, uit die blog.

Ik krijg een duimpje. Wilt u ook reageren? Alstublieft? Ik voel mij zo ongelukkig!

Dag Patrick,

Ik herken me in uw verhaal. Slecht slapen, piekeren, schuldgevoel, moe, geen eetlust. Ik ben nu bijna 3 maand thuis van mijn werk. Ik voel me heel eenzaam en alleen. Soms denk ik dat ik in een depressie zit. Ben al bij een psychotherapeute geweest maar ga volgende maand bij een psycholoog. Ik neem alprazolam maar ook weinig effect. Ben nu ook begonnen met Zaffranax. Een goed herstel gewenst.

Bedankt voor uw reactie! Het is een geruststelling te lezen dat alle nare symptomen toch wel vaak ook bij anderen voorkomen. Dat voelt minder alleen.
Ik wens u ook een voorspoedig herstel!

Hoi,

Heel erg herkenbaar. Ik heb hetzelfde patroon: voel ik mij 1 procent beter? Dan doe ik direct teveel en val weer terug. Daar zit ook de valkuil en het is eerst accepteren en nog meer rust nemen… steeds terugvallen duurt alleen maar langer…. Stapje voor stapje…. Alsof je een baby bent die opnieuw alles moet opbouwen… zo kijk ik ernaar en dat werkt….
Ik ben bijna 2 jaar verder, maar had vorig jaar een heftige terugval dus kon weer opnieuw beginnen. Dat heeft mij geleerd om mij niet meer te laten pushen door anderen.

Het is jouw leven en jouw lichaam…. Nu even nog wat stappen terug voor herstel is beter dan maanden blijven hangen…

Hoe gaat het nu met jullie?

Beste Patrick,
Angst is een slechte raadgever.
Zo kom je in een vicieuze cirkel terecht.
Zoek daarom afleiding.
Ik moest dat ook leren tijdens mijn angststoornis.
En aan allen hier wil ik zeggen dat een hoge hartslag op zich niet gevaarlijk hoeft te zijn. Ik ging dan vaak even rennen door het bos ofzo. Als je dan stopt voel je jou meestal beter. Zelfs een achtbaan kan rust geven. Je moet er juist in stappen en naar voren willen met die kar. Ik heb het wel over een angstoornissituatie. Ik heb sinds kort ook BO. Na mijn hartoperatie kreeg ik een enorm hoge hartslag door paniek. Ik was bang dat het gevaarlijk was. Achteraf gezien was het denk ik eerder nuttig sport.
Nooit jezelf bang maken dus.
Dit zijn natuurlijk mijn ervaringen en ik ben dus geen arts. Let niet te veel opjezelf. En elke angstaanval gaat weer over. Dus waarom zou je er bang voor zijn? Grote kans dat ze verdwijnen.

Zeer herkenbaar Patrick, ik zit thuis vanaf begin november 2022.
Vreselijke hel. Iedere dag lichamelijke pijnen en angsten. Soms heb ik nu n paar dagen dat t goed gaat maar de angst voor terugval is groot. Dat zorgt weer voor nieuwe onrust..pff. de wanhoop begrijp ik totaal van jou. Maar t komt goed. Veel mensen lijden hieronder erg genoeg. Wat mij helpt is ademtherapie. Daar word je zen van. En tevens verwerk je veel.
Sterkte!!

Ja hoor, dat is normaal. Heb ik ook gehad, of paniek.
Nu wazig zien, en afwezig voelen .raar gevoel in lichaam, heb jij dat ook?

Ik hoor van mensen uit mijn omgeving die ook een burnout gehad hebben zeggen dat dat gevoel wel 1 jaar kan duren maar met herstellen wel minder word. Maar ik heb inderdaad ook raar gevoel in me hoofd. Vandaag was et wat minder met wandelen maar nog altijd aanwezig hoop ook dat et gauw wegtrekt.

Herkenbaar
Is wel minder maar vooral de hoofdklachten het grootste probleem.
Dof hoofd, hoofdpijnz brainfog.
Een grote ellende en dat 24-7.
Groet

S

Ik herken dat rare gevoel in mijn hoofd ook. Wazig zien, beetje zweverig, hetgeen wat je ziet niet op kunnen focussen.. Ik merk dat het echt minder erg is als ik er niet meer bezig ben en het dus accepteer ;). Maar ja he, makkelijker gezegd dan gedaan want ik blijf veel momenten hebben dat ik me er onwijs aan erger en het dus niet accepteer. Ik zou willen dat daar een knopje voor bestond ofzo, een knopje met acceptatie erop..

Tegen mij zeiden ze (psychologen) dat het normaal is en voornamelijk in het begin van je burn out voorkomt. Mijn bedrijfsarts (toen nog in opleiding) dacht zelfs dat ik een obsessieve compulsieve gedragsstoornis had. Ik wist zelf dat ze het mis had, want ze kende niet het hele verhaal. En mijn psycholoog, die wel het verhaal kent, was met mij eens. Vooral omdat ik het daarvoor nooit had.

Mijn eigen dwanggedachten kwamen trouwens voort uit om controle te krijgen op de situatie. Ik had enorme behoefte aan structuur en duidelijkheid. Mijn hersenen waren gewoon op. Ik kon geen veranderingen aan of onvoorspelbaarheid.

Welke dwanggedachtes heb jij?

Ik ken dit niet maar weet wel dat Pieter Frijters er een hoop YouTube filmpjes over heeft gemaakt!! Ik vond ze heel interessant...zou eens kijken, misschien heb je er wat aan. Hij heeft ook een boek geschreven over angst en dwang etc...

Mijn klachten zijn anders, meer van neurotische aard. Ik wil precies weten wat er gaat gebeuren en kan slecht tegen onverwachte veranderingen. Mijn psycholoog heeft toen uitgelegd dat door mijn burn-out dat ik informatie moeizaam verwerk en veel behoefte heb aan structuur.

Heb je die dwanggedachtes kunnen bespreken met een professional?

Hallo Anne,.bedankt voor jouw tip

Hallo Pearl, ik had in de zomer een ander soort dwang die niet zo lang duurde als deze keer. Ik heb geen hulp. Wil ik voorlopig ook niet ik wil alleen maar rust en hoop houden dat alles goed komt

Hallo Pearl, is de dwang vanzelf gestopt bij jou?

Hoi pearl,

Helemaal herkenbaar. Ikzelf ben ook al een poos burn-out en deze gedachten gaan over alle bekende thema’s. Ze zijn hinderend, angstaanjagend maar toch zie ik er geen diepere betekenis achter. Psych zei dat dit vanzelf over gaat. Alle tests gehad, kwam niks uit. Helaas een symptoom van de burn-out. Pas was het een poosje weg, of heel zwak. Maar na wat stresserends zijn ze er weer. Huisarts geeft aan dat de oorzaak spanning /stress is. Ik heb hoop op herstel maar dit kan soms verlammend werken… ik was hiervoor er ook niet mee echt mee bekend.. natuurlijk heeft elk mens weleens hinderende gedachten maar met een gezonde balans dringen deze gedachten zich niet continu aan je op is mijn conclusie. Je moet er wel doorheen…

Hoe gaat het nu met de dwang Theo?

Hoi,
Het gaat goed gelukkig. Ik had nooit gedacht dat ik zover zou komen. Verdwenen nog niet helemaal maar ik heb goede moed. Het is kennelijk een gevoeligheid van me en onthoud dit : een BO Is een turbo op al je zwakheden. Naarmate het herstel vordert verminderen de klachten. Ben bijna 2 jaar bezig .. Maar ik zie licht aan het einde van de tunnel. Heb lang getwijfeld om medicatie te nemen maar ben er nu wel een beetje over uit dat dit de oplossing niet is in mijn geval. Als het een op zichzelf staande diagnose geweest was lag het anders voor me. Stress en onbalans kunnen nu eenmaal voor vreemde (angstaanjagende) klachten en gedachten zorgen. De balans hoop ik stukje bij beetje meer te vinden om ook zo in balans te blijven. Dit blijft een zoektocht, als ik dat in kaart had was ik nooit zover gekomen denk ik. Tips: niet teveel op internet zoeken, gedachten / beelden laten wat ze zijn hoe vervelend ook en geenszins toegeven aan compulsies. Hier heb je wel grip op namelijk.

Hallo allemaal,

Inmiddels ben ik nu 2 maanden op weg met een zware depressie.
Ik voelde hem niet echt aankomen.
Tijdens mijn depressie zijn ook nare dwanggedachten ontstaan,
Gelukkig word mijn grootste angstgevoel onderdrukt met een medicijn.
Verder word gedacht dat mijn depressies te maken hebben met de mogelijkheid dat ik add zou kunnen hebben.
Hier wil ik mij graag op laten testen, ik hoef niet perse de stempel, maar dit zou in mijn geval veel kunnen verklaren over alles, mijn manier van denken.
LTO3 gebruik ik nu een week in combi met antidepressiva. Dit voelt wat rustiger.
Het geen waar ik veel aan denk en wat ook zo is voor jullie allemaal is de zin: ik ben ik en niet mijn gedachten.
Sterkte voor iedereen die met een depressie worstelt. We komen hieruit, allemaal!

Beste mensen,
Denk dat heel veel mensen in het begin van hun BO benzodiazepines gebruiken om te slapen en/of rustig te worden. Geloof mij, die kunnen de klachten versterken. Tussentijdse ontwenning (dus tussen de dosis door) kunnen je laten denken dat je gek aan het worden bent. Ook andere slaapmedicatie kan dit veroorzaken. Het afbouwen zorgt eveneens voor vervelende klachten. Kijk hier dus mee uit en gebruil het niet, of zo min mogelijk.

Ik ben het daar niet mee eens. Benzo’s en slaapmedicatie hebben mij juist erg geholpen om weer op te kunnen krabbelen uit een enorm diep dal. Een burnout is een proces van vallen en opstaan en die terugvallen elke keer zijn erg zwaar. Dankzij medicatie ben ik er toch doorheen gekomen. Ben er nog niet helemaal maar wel een heel eind op weg inmiddels.

Lijkt op mijn verhaal. Sterkte.

Hoi Nicolette,

Ik merk dat je al verder bent dan ik. Voor mij zijn verjaardagen op de middag al een winst. Ik denk dat je het al heel goed doet wanneer je überhaupt een festival alleen al overweegt. Als jij vooraf al het gevoel krijgt van het word me teveel dan denk ik inderdaad dat daar je grens ligt.

Ik herken me ook wel in dat onbegrip. Ik denk dat het gewoon lastig is voor mensen inschatten. Als we zelf al amper weten wat goed voor ons is. Dit zal je ongetwijfeld vaker hebben gehoord... Maar zie het allemaal als winst! Wees trots dat je je met die ene vriendin hebt afgesproken.. en wijn..! Weet dat alcohol ook weer een extra tik is op het herstellende lijf. En die nacht daarna nog een fuif... Probeer of, of te doen en niet en,en. Ik moet er niet aan denken om naar een festival te gaan.. XD al die mensen al dat lawaai! Anyway je bent al heel ver! Blijf doseren, en zoek de grens op wanneer je ook weet dat als die grens bereikt is je kan terugtrekken. Lijkt me lastig op een festival.

Ik ken dat en een brandend hart. Stress resten denk ik. Sterkte!

Ja ik herken dat zeker. Het heeft echt te maken met angstaanvallen.

Zeker herkenbaar! Heb het zelfs afentoe als ik rustig in bed lig…ineens steken en zweet breekt me dan uit, hartkloppingen….rustig blijven, adem halingsoefeningen willen nog weleens helpen en als het echt niet anders kan neem ik een oxazepam of echt slaap pil als het savonds in bed is…sterkte

Wat vervelend dat je in deze situatie beland bent. Gelukkig voel je je al iets beter. Komt dit door de medicatie ?
Welke gebruik je als ik vragen mag ? En hoe gaat het met slapen ?

Liefs

Ook ik heb teveel meegemaakt,ook mede door ziekte.
Heb nu een flinke Bo. Sinds 6 maanden of langer.
Heb van de Ha. Ametriptelyne 25 mg gehad,dacht even dat het ging, maar toch niet ,malen angstig,overal tegenop
Zien ,veel huilen zomaar etc. Veel spierpijnen in bovenbenen en kuiten🤷‍♀️angrtig weer.
Nu certraline 25 mg gehad,vanavond mee beginnen.zie ertegenop , nergens zin in,en alles is teveel! Ben ook zo moe.
Veel doe k niet, maar huishouden,boodschappen doen,
Hoop ook dat iemand het herkend, ben ook sinds 9 maanden mijn man kwijt,dus ja , alles is heftig.
Nu dan wisselen van Ad. Ben nu 65 jaar, maar vind het zo niet leuk. Wil me gewoon iets beter voelen,en niet altijd de beren op de weg.😢
Ik hoop dat iemand reageert!

Wat fijn dat je hulp gezocht hebt M. Dat is inderdaad een goeie stap! Ik ken natuurlijk de therapeut niet bij wie je bent (misschien behandeld hij/zij dit ook), maar denk ook aan voedingsstoffen te kort. Als je veel stress hebt, heeft je lichaam veel magnesium nodig. Extra Magnesium is geen overbodige luxe. Ook vitamine D3 te kort kan extra stress veroorzaken. Als ik je een tip mag geven zou ik een bloedonderzoek doen. Dan weet je precies wat je wel en niet te kort hebt.

Succes!

Geplaatst door Nicolette

Psychodynamisch therapeut: EMDR, Systemisch therapie, Hypnotherapie, Ademtherapie, Relatietherapie, in Zwolle

Ook online therapie

Bekijk profiel Stuur bericht

15 jaar geleden was ik “op” .
Ik bleef zeggen dat het geen burn-out was maar iets anders. Het voelde alsof in door een badje met stroop liep ipv water. Mijn benen wilden niet en ik was zoooo moe.
Door de Arboarts naar een biologisch medisch centrum gestuurd en daar werd bloed, urine en ontlasting onderzoek gedaan.
Bleek ik een vitamine B12 tekort te hebben en maakte ik geen bijnierschorshormoon aan .
Na prikken met B12 knapte ik heel snel op.
Wellicht kan je je bloed etc eens laten checken.

❤️❤️❤️

❤️ zorg goed voor jezelf Ax, pas dan kun je anderen helpen. Neem de tijd die nodig is. Je hebt sowieso al veel betekend voor heel veel forumlezers hier.

😘

Goedzo, Ax. Pas goed op jezelf! 💞
Precies wat Burnie zegt.

Moedige keuze Ax! Heel veel liefs en ik gun je dat je stapje voor stapje weer 'goed kunt gaan ademen'. Dankjewel voor al je input, was mega fijn!

En mocht je nog willen delen waar je je kennis over het zenuwstelsel vandaan hebt gehaald om zo meer van je ziekte te leren, lijkt me dat fijn om te weten! De kennis ligt inderdaad niet voor het oprapen en dan ga ik ook verder zelf op speurtocht;)

😍😘

❤️

Bedankt allen ❤️ @Lynde basis zit in het boek “Over de kop” van Brankele Frank. Ook De Burn-Out Reset heeft een heel deel over het zenuwstelsel. Ik heb het boek “Mind your body” van Nichole Sachs gelezen, ik heb een boek over ACT gelezen (Voluit leven) en over schema therapie (Patronen doorbreken). En ik ben begonnen in “De weg van pijn” en “Hoe het lichaam onthoudt wat je zelf vergeten bent”. Daarnaast veel artikelen over het zenuwstelsel online en ook bij alles waarvan ik dacht “hoe zit dit?” opzoeken haha (niet per se aan te raden, want dan kom je dus enorm in analysemodus). Heb daarnaast contact (gehad) met lotgenoten die er ook mee bezig waren en ik heb nog twee masterclasses gevolgd (eentje van Lianne Blacquire, de andere van CSR). En dan nog de info van de psycholoog en de sportarts en de bedrijfsarts, en ik heb de Mind Body Reset gevolgd van MarikenCoacht waar dat hele zenuwstelsel-verhaal nog een keer duidelijk uitgelegd werd. En dat eigenlijk allemaal aan elkaar geknoopt. Ik mis dus ook echt nog literatuur die dat totaalplaatje geeft, vandaar dat ik er ook zelf mee was begonnen met delen :’)

Ik vind de mind-body boeken vrij ver gaan in hun theorieën, maar je kunt er wel veel van leren. Zij hebben het echter voornamelijk alleen maar over onderdrukte emoties en hun impact op fysieke klachten, en ik vind dat je dan nog steeds het totale plaatje mist. Maar het kan natuurlijk wel helpen.

Hoi Ax,

Een dapper besluit ❤️
Goed dat je even voor jezelf kiest.
Ik snap je trouwens helemaal!
Blijf je nog wel hier actief?
Denk goed aan jezelf

@Kamillethee nee ik moet helaas echt even helemaal uit die hulpmodus stappen! Dus ook hier kom ik vanaf morgen voorlopig niet meer :( Ik wil iedereen wel heel veel sterkte en liefde toe wensen, het is nogal wat waar we doorheen gaan met z'n allen ❤️

Wat goed zeg Ax, dat je voor jezelf kiest. Dat is heel belangrijk.

Verstandig besluit dan Ax, begrijp ik helemaal. Dankjewel voor alle adviezen en informatie. Hoop van harte dat je herstel nu zal versnellen, klinkt als een goede zet. Zelf ga ik ook weer even van het forum af, wens iedereen het beste!♥️

💞

I feel you! Liefs voor jou in je verdriet!

Dit mag er ook zijn hè Av. Net wat je zegt, we moeten al zoveel. Vorige week ook mijn 2e verjaardag in deze sh*t, daar wordt geen mens vrolijk van. Goed dat je het hier lekker van je afschrijft. Sterkte en we duimen dat er niet een 3e verjaardag onder deze omstandigheden gevierd moet worden. 🤞🏻🙏🏻🥂

Goed dat je het deelt Av. Heel herkenbaar wat je vertelt.
(Hier ook bijna m’n tweede verjaardag tijdens burn-out, confronterend.)
Sterkte en wees lief voor jezelf!

Happy burstday 😉