Burnout ervaringen

Ik kan het goed begrijpen, ik was ook wat weer opgeknapt, met vrienden wat gedronken en de ergste terugval ooit, nog erger dan ik ooit heb gehad. Niet kunnen slapen hele nacht wakker, adrenaline op volle toeren, ik krijg mijn hoofd niet rustig. Daarvoor goed kunnen slapen, nu dit is iets nieuws weer. Verschrikkelijk.

Vreselijk Marga, wat zal dat kl.. voelen. Wat dan misschien wel nu meewerkt is dat je weet wat je weer moet doen en wat je juist weer moet laten. Dus wie weet ben je hier weer redelijk snel uit. Ik duim voor je 🙏🏻🤞🏻Sterkte

Hier hetzelfde...wat een vreselijke ziekte is het toch...en is er dan echt geen pilletje voor denk ik dan...ik lig alweer op bed...1900 uur...helemaal kapot...sterkte!!

Zo herkenbaar Lieve Marga, Anoniem en Corrine, hier hetzelfde. Heel veel sterkte dikke knuffel . Ook voor jou een knuffel Burnie ;)

Vreselijk dit... Heel veel sterkte voor jullie! 💞

En geen sorry, Marga! Van je afschrijven. Het kan hier 💞

Bedankt voor alle lieve reacties. De tranen lopen me alweer over de wangen. Die zitten helaas weer goed los.
Wat een hel deze hoe noem je het....aandoening. lieve knuf voor iedereen.

@Marga probeer fysieke klachten te zien als signalen. Signalen dat, ja, het was veel, dus nu is het weer even tijd om rust te pakken. That's it. Geen terugval, geen drama, gewoon een signaal om weer even te pauzeren voor je weer doorgaat.

Jouw zenuwstelsel leert weer dingen durven, maar zoals je al zei, hij vindt het nog wel heel spannend. En als ie iets spannend vindt, zendt je brein allerlei klachten uit om jou tegen te houden. Immers: als jij pijn hebt, dan ga je niet door.

Zo werkt het ook met een gebroken been. Als jij je been breekt, zendt je brein pijnklachten uit zodat jij niet op dat been gaat leunen - want leunen op dat been is gevaarlijk en het heeft rust nodig. Als jij dus iets doet wat je spannend vindt, zendt je brein ook pijnklachten of andere ongemakken uit zodat jij wel weer rust pakt.

Heb je wel van Sinterklaas en de verjaardag genoten? Want wat je nu juist graag wilt, is die activiteiten die je brein nu nog spannend vindt, weer als veilig labelen. Laten zien aan je zenuwstelsel dat je niet in gevaar bent, ook niet als je wél een keer iets doet.
Want je hebt jarenlang, tijdens je burnout, aan je zenuwstelsel geleerd dat activiteiten vermeden moeten worden, dat ze gevaarlijk zijn want ze zorgen dat je zieker wordt en ze zorgen dat je klachten krijgt. Geen wonder dat je zenuwstelsel ze nu nog heel spannend vindt.

Bouw rustig op. Je mag af en toe best door die spanning en die klachten heen en gun jezelf dan de ruimte om weer wat rust te pakken, zonder dat je de activiteiten zelf weer als eng gaat zien. Want dit heeft écht te maken met de verkeerde programmering van je brein, en je bent NIET terug bij af.

Dank je wel Ax. Ik ga het nu bekijken zoals jij het uitlegt. Eigenlijk moet ik mijn lichaam dankbaar zijn dat het aan de rem trekt. Ik zei vanochtend tegen mijn man dat ik zoveel had gedaan en zo blij was dat ik weer normaal was. Hij antwoorden dat ik zelf eigenlijk als zei wat de oorzaak was. Heel veel gedaan en op de oude voet verder. Niet zeuren maar doorgaan. Hij hield me even een spiegel voor dat ik in mijn oude gewoontes terugviel. Het is ook zo moeilijk om als je je goed voelt niet in het oude stramien terug te vallen. Bedankt voor jouw feedback daar heb ik echt wat aan.
Dikke knuf van mij.

Ps voor Ax. Ik heb later op de dag wel kunnen genieten van het feest. Sowieso ben ik later op de dag beter fysiek en mentaal.

Hoi ax
Wat duidelijk verwoord dit stuk van jou en helaas heel erg herkenbaar. Heb het met tranen in m.n ogen zitten lezen. Ik wordt soms ook zo heen en weer geslingerd dan denk je eindelijk je wat beter te voelen en dan wordt je weer terug gefloten naar een andere fase. Vooral dat stukje uit fase 5 hoe je dat omschrijft is soms heel confronterend andere mensen kunnen alles doen zonder erover na te denken terwijl ik over elk ding moet na denken.
Maar we gaan kleine stapjes vooruit en daar houdt ik me maar aan vast....

Herkenbaar wat je schrijft Ax. Iedere keer hoop ik dat ik weer de goede kant op ga en dan komt er weer een nieuwe golf van het een of ander. Gisteren was m'n tweejarig burnie-jubileum. Dat voelt dan toch weer zo confronterend. Baan kwijt, sociaal leven van 0 en steeds maar blijven vertrouwen dat lastige gevoelens erbij horen en dat ik echt aan het herstellen ben.
Ik wist niet dat de fases van rouw ook bij dit soort verlies optreden, dat is dan wel weer leerzaam.

Verder vroeg ik me nog af: wat is fase 4?
Dank voor het delen!

@Em kort antwoord maar ik zie dat ik een foutje heb gemaakt. Fase 4 is depressie ;) Fase 5 is aanvaarding

Mooi geschreven. Herkenbaar ook. Zelf 2.5 jaar onderweg. Ik merk dat ik het niet eens zo zeer meer erg vind voor mezelf (mss wel raar) maar meer voor mijn vrouw en twee kleine kindjes. Daar kan ik heel slecht mee omgaan. Het gevoel dat ik hun al zo lang in de steek laat, daar kan ik als een klein kind om janken. Dat gevoel is ook zo groot en bijna ongrijpbaar, heel lastig mee te dealen

@ Ax. Wat zijn jouw voornaamste klachten?

Ik verloor dit jaar mijn moeder èn door de hectische tijd daar omheen ook mijn gezondheid. Het rakelde ook oud trauma op èn ik ben nu door alles ook vol in de overgang gekomen. Ik herken alles wat je schrijft. Nu 2,5 maand thuis, maar voel aan dat dit niet zomaar voorbij is. Ik heb eerder een burn-out gehad en ben denk ik nooit echt goed hersteld.

Mijn vriend gaat regelmatig lekker op stap en het voelt zo confronterend. Ik zit ook echt in een andere wereld. :( Net ben ik even de stad ingelopen, dat lukt een uurtje, maar ik moet telkens huilen daarna om het levensgrote verschil tussen hen en mij. Fijn dat we hier in ieder geval met elkaar over kunnen praten. Ik geef jullie een digitale knuffel. Dank voor het delen.

No offense maar als je na 2.5 maand een uur de stad in kunt, ben je dan niet eerder overspannen? Kan me niet voorstellen dat dat kan met een burn-out

Ik snap dat je dat zegt, maar ik ben eerder overspannen geweest, en dit is echt anders. Ik ben in de ochtend geweest toen het nog niet druk was en alleen kort de winkel in. Ik doe het om me heel even een beetje normaal te voelen. Daarna krijg ik een huilbui, ontlading van spanning denk ik. Ik hou normaal enorm van de stad ingaan. De horeca of afspreken met vrienden kan ik echter nog niet. En ja, gelukkig kan ik sommige dingen weer, maar verder is het echt beperkt. Ik kan bijna niets.

Ik snap dat je dat zegt, maar ik ben eerder overspannen geweest, en dit is echt anders. Ik ben in de ochtend geweest toen het nog niet druk was en alleen kort de winkel in. Ik doe het om me heel even een beetje normaal te voelen. Daarna krijg ik een huilbui, ontlading van spanning denk ik. Ik hou normaal enorm van de stad ingaan. De horeca of afspreken met vrienden kan ik echter nog niet. En ja, gelukkig kan ik sommige dingen weer, maar verder is het echt beperkt. Ik kan bijna niets.

@Anoniem dat kan hoor! Ik schrijf het niet voor niets in mijn tekst ook: ik ben zelfs in de Efteling geweest, 3 maanden in een burn-out. Kotsmisselijk, trillend op mijn benen, maar liters cafeïne en pijnstillers en ik "hield het vol". Puur op adrenaline gedaan, maar ik moest het later bekopen.

Een burnout uit zich voor iedereen anders. Sommige mensen zijn ook fysiek helemaal nergens meer toe in staat; bij anderen is het met name cognitief (hersenmist, etc). Welke klachten je hebt verschilt per persoon, de gemeenschappelijke factor is dat je zenuwstelsel uitgeput is en niet meer in ruststand weet te komen.

@Ax Nouja, precies dat. Ik zeg niet dat het slim is om de stad in te lopen, maar soms mag je even over een grens gaan als dat qua levensgeluk iets oplevert. Voelde me heel even een beetje normaal. Mijn klachten zijn met name cognitief/mentaal. Fysiek gaat het wel, maar kan ook de overactivatie zijn. Hoe dan ook gaan we inderdaad allemaal door een rouwproces.

@Ax Nouja, precies dat. Ik zeg niet dat het slim is om de stad in te lopen, maar soms mag je even over een grens gaan als dat qua levensgeluk iets oplevert. Voelde me heel even een beetje normaal. Mijn klachten zijn met name cognitief/mentaal. Fysiek gaat het wel, maar kan ook de overactivatie zijn. Hoe dan ook gaan we inderdaad allemaal door een rouwproces.

Niet dat het uitmaakt, maar ik kon eerste 3 maanden ook gewoon nog wat dingen, daarna werd het minder en minder, en toen weer meer. Nu ben ik echt tegen herstellende aan :-). Het komt dus goed

Fijn om te horen @Anoniem!

Ik vind vooral geen rust. Ik sta steeds in hypermodus. Vandaag was ik ergens iets gaan repareren en de vrouw des huises was 2 uur lang rustig een kruiswoordraadsel aan het oplossen. Heel zen. Zo jaloers was ik op die innerlijke rust. Mijn lichaam stond steeds aan van de stress. En door het weinige slapen ook steeds zo moe. Maar overdag eens rustig gaan liggen. Ho maar, ik word er bijna gek van. Net wat tv aan het kijken. Stress was wat gezakt...actiescene en bam. Weer in stress.

@Steven die rust kun je helaas niet forceren, je zult je lichaam moeten trainen. Dus af en toe toch liggen, ook al voelt je lijf alsof dat het laatste is wat ie wil. Ik begon met vijf minuutjes en regelmatig kan ik nu makkelijk een halfuur liggen zonder iets te doen.

Dankje ax voor je berichten. Allemaal heel herkenbaar. 2 jaar bo herstel. 104 weken werk kwijt. En wachten op keuring wat pas in de zomer ergens plaats kan vinden doorachterstanden.
Ik merk dat ik in een soort van niemands land zit. Een voorschot uitkering waar ik stress van krijg,
Ik wil lief voor mezelf zijn, maar merk dat mijn lijf weer de verkeerde kant op gaat trillen. En ging fysiek de goedekant op. Mijn hoofd doet het niet zo goed, hersenmist en concentratie.
Decembermaand probeer ik maar de rust te houden.

Herkend iemand zich hierin?
Linda

Wat maakt dat thuis blijven niet goed voelt? Zou wel benieuwd zijn wat daar achter zit. Wat je nu kiest is niet voor de rest van je leven zo hè! Het is voor nu, de gegeven situatie van nu

Oh foutje, dit bericht moest onder het berichtje van kerst van Ax geplaatst worden

Beste Ax,

Ook na een hele hoop andere berichten van jou te hebben gelezen, dank hiervoor. Wens je veel sterkte en kracht toe.

Wel heb ik nog een vraag aan je:
Wat is jouw achtergrond? Is die medisch?

Zo herkenbaar wat jij schrijft, Ax! Knap hoe jij alles onder woorden kunt brengen 💞

Wauw Ax♥️

Hi ZN, nee ik heb geen medische achtergrond, maar wel opgeleid in de Wetenschapscommunicatie. Dus ik heb geleerd om ingewikkelde wetenschap te begrijpen en te vertalen naar een breed publiek en dat pas ik gedurende mijn bo dan ook maar toe xD
Ik heb wel een tijdje gewerkt bij een zorginstelling in de communicatie, maar de specifieke kennis die ik heb opgedaan hier is vooral door me heel veel te verdiepen in de werking van het zenuwstelsel, boeken te lezen, gesprekken te voeren met psychologen (en de sportarts) en dat allemaal samen te voegen.

Lieve Ax, wat voel ik met je mee. Zo herkenbaar allemaal. Ik ben ook al 3 jaar bezig en nu weer in een zware terugval. Soms laat ik ook mijn tranen de vrije loop. Dat ellendige lijf dat maar niet wil. Die constante soierspanning. Maar dat lijf heb ik ook jarenlang "mishandeld", maar doorgaan en doorgaan met steeds erger wordende klachten. En maar vechten. En jezelf maar bewijzen. Totdat een revalidatiearts tegen mij zei: " Stop met vechten". Toen viel er een eerste kwartje, en later bij de psycholoog nog meer kwartjes. En nu, in mijn 2e terugval (dood en doodmoe) snap ik weer nog beter hoe ontzettend zwaar mijn brein/lijf het heeft gehad. En hoe ontregeld ik ben...en hoe lang dit gaat duren. En hoe eenzaam dit is. En dat mijn lijf mij weer iets vertelt (je gaat weer te hard!)

Maar "gelukkig" ben ik niet meer zo jong, 62 nu, bij aanvang burnout 59. Dus dat scheelt wel in de acceptatie...kinderen de deur uit. Baan opgezegd, gelukkig partner met goed inkomen. Ik wilde ook nog van alles (weer n andere baan) maar nu denk ik: ik MOET niets meer, alleen maar beter worden. Ik probeer de grijze dagen zo goed mogelijk door te komen en geniet toch nog van kleine dingetjes (wandeling met de hond, luisteren naar muziek, praatje met een onbekende etc). Ik geloof er in dat mijn lijf toch op een gegeven moment de weg zal vinden naar herstel, (er zijn al kleine lichtpuntjes geweest), als ik het maar voldoende met rust laat. Ik verlang ook intens naar het voorjaar met volop zon en nieuwe energie. En dat het dan weer beter zal gaan. Dat geeft me moed en houvast.

Hoi,

Klopt het ook dat deze fases door elkaar kunnen lopen? Dus niet precies in die volgorde?

Als ik er een beetje zo over nadenk, denk ik dat deze fases vooral in mijn eerste jaar Burnie aanwezig zijn geweest. Ik ervaar nu veel meer acceptatie van mijn burnout. Natuurlijk vind ik de toekomst spannend maar ik probeer veel ingewikkelde dingen even te parkeren want die kan ik niet oplossen. Ik probeer in het nu te blijven idd. Dit is wel makkelijker op dagen dat ik meer acceptatie ervaar hoor.

Het enige wat ik soms zo lastig vind is dat het eenzaam is.

Veel sterkte iedereen

Jij beschrijft het heel herkenbaar, duidelijk en treffend Ax, wat knap van jou.

Je bent een fijne stem en steun hier op het forum, ik ben een tijdje weggeweest,maar het valt me direct weer op.

Ik reageer niet altijd heel uitgebreid en inhoudelijk, maar begrijp je en ik leef met je mee, je bent niet alleen.

Trauma verwerking?

Het is om gek van te worden hé. Ik heb het nu één jaar. Er is amper beterschap.
Ik voel nog altijd druk in mijn hoofd en voel me zwak.

Sterkte Ruud! Ze zeggen dat het ooit stopt ...

Hier ook 2.5 jaar verder. Er is zeker progressie maar zo langzaam, kan nog Steeds weinig. Gekmakend

Hier al drie jaar....🙂‍↕️heb dan ook een aanloop gehad van acht jaar. Al die jaren al chronische spierspanning in rug, schouders, nek en kaken. Ik ben chronisch overprikkeld dus, slapen gaat moeizaam, veel hoofdpijn, die spierspanning is ook killing (vooral in kaken, hoofd). Echt moedeloos makend...Maar ben wel vooruit gegaan afgelopen jaren (hoewel ik nu weer in een terugval zit), dus daar houd ik me maar aan vast. Sterkte voor iedereen♥️

Hoi C, vind toch bijzonder hoe elk lichaam anders werkt. 8 jaar lang een aanloop! Ik heb denk een aanloop van ongeveer 2 jaar en toen viel me lichaam uit. Interessant hoe dat kan verschillen! Sterkte aan jou

Ja klopt. Ik heb ontzettend zitten vechten omdat ik die spierspanning helemaal niet snapte. Ik had namelijk een andere kleine parttime baan zonder stress genomen en op het privé front eindelijk rust (na heel veel jaren chronische stress). Dus ik had toch geen stress meer? Maar je zenuwstelsel is dan al heel erg gevoelig geworden dus dat komt niet zo maar even goed. Maar ik heb dus met die spierspanning/toenemende vermoeidheid heel lang heel redelijk kunnen functioneren (ondertussen allerlei therapieën die dus niet hielpen) totdat ik totaal uitgeput bij een psycholoog terecht kwam. En het is tot nu toe een proces geweest van vallen en opstaan en voortschrijdend inzicht. Dat je toch weer snel te veel doet....en elke keer is dat weer een leermoment, hoe pijnlijk ook.

Sterkte C!

Zoek hulp in zenuwstelselregulatie! Of lees daar eens een boek over, zoals De weg van pijn of The Way Out. Het helpt begrijpen waarom je zo vast blijft zitten

Dank je Ax. Vooralsnog ben ik daar nu veel te moe voor, om weer een boek te gaan lezen. Heb hier al t nodige over gelezen (o.a. Heal your nervous system van Dr. L. Passaler). Bij mij is er sprake van zeer langdurige en forse centrale sensitisatie., is het nieuwe normaal geworden voor mijn lijf helaas. Afgelopen zomer had ik kleine signalen van mijn lijf die ik al jaren niet had gehad, nl af en toe een dag met veel minder spierspanning, betere stoelgang, beter slapen. Dus dan denk je, hé het gaat beter! Ik kan weer meer doen
.. dus word je overmoedig en val je keihard weer terug. Dan merk je dus dat je pas heel weinig reserves hebt opgebouwd en dat je die snel weer kwijt bent. Ik deed ook al best weer veel...dat is ook echt mijn valkuil weet ik nu. Van de meeste "burnouters" uiteraard.

Dank voor de tip Ly

Thanks voor de tip! Ik ben al begonnen. Luister elke dag een klein stukje :)

Ook toevallig, deze heb ik gisteren ook geluisterd, inderdaad heel interessant!
Zeker een aanrader!!

Kleine aanvulling: welke gedachten helpen jullie om het elke dag 'vol te houden' en te blijven geloven in je herstel, al duurt het lang.

En hoe gaan jullie om met het zoveel moeten missen wat je eigenlijk wel wou willen, maar wat niet lukt/kan door de burnout?

Soms lukt het me zelf. Maar heb even wat hulp nodig hierin. (Goed dat ik om hulp vraag hè;))

Hoi liesie hier hetzelfde pffff zot 2 jaar en 5 maanden in een burnout dacht eind mei eraf te zijn nou mooi niet hoor heb soms weleens goede dagen dan doe ik ook veel en dan begint de ellende weer bha nu weer elke dag en nacht misselijkheid daar weer druk om maken enz wou dat het eens over was wat duurt dit toch langgggg sterkte ook je bent niet de enige 👍

Lieve Liesie, ik wil gewoon zeggen dat ik me zo herken in je verhaal. Ik heb de antwoorden ook niet, “gewoon” doorgaan dan maar. Dag voor dag, stap voor stap. Sterkte en een knuffel van een lotgenoot ❤️

Sterkte lieve Liesje,

Wat zijn jou klachten die niet verdwijnen?

Hoi lieve Liesie, ik weet dat jij ook al wat langer op dit forum zit net als ik, en we hebben elkaar al eens gesproken. Zelf kijk ik niet niet meer zo vaak, maar zag nu toevallig je post en wilde toch even reageren.

Zelf ook alweer 3 jaar bezig en ik herken me enorm in het verliezen van perspectief hoe langer je bezig bent. Zoveel dingen die je moet missen, en de afstand tussen jezelf en alle mensen om je heen voelt gigantisch. En ook de kleine normaliter fijne dingetjes zoals een gesprekje of grapjes maken lukt soms gewoon niet, en dan voel je je al helemaal een alien. Het is zo zwaar om die dingen te moeten missen. En hoe langer het duurt hoe verder weg het voelt.

Ik heb het antwoord ook niet, soms voel ik me wel vrij hopeloos. Maar ik weet dat er altijd wel weer een iets beter moment komt, ook al voelt het even niet zo. Ik probeer vaak voor te stellen dat ik dan met iemand ben van wie ik houd, en wat ze tegen me zouden zeggen probeer ik dan tegen mezelf te zeggen. Soms helpt dat een beetje. Stapje voor stapje komen we er wel.

Heel veel sterkte Liesie ♥️

Goed dat je de rust pakt om te herstellen. Proberen een soort ritme in de dag te houden, ergens hoop en vertrouwen uit te halen...
Ik ben gestart met NEI, dat vind ik ook wel fijn. Hou vol, het komt goed!

Lieve lotgenoten,

Dank voor alle lieve woorden, voel me
wat minder alleen nu.♥️♥️♥️

Mijn klachten afwisselend: lichte hoofdpijn-slecht slapen- moe- prikkelbaar-weinig prikkels verdragen-huilen-somber.

En Bart hoi, wat een fijne toevalstreffer (zit zelf ook erg weinig op het forum) zo herkenbaar ook alles wat jij schrijft, dat grapjes maken niet zo goed meer lukt en die afstand tot veel mensen om he heen inderdaad, ook veel sterkte voor jou en iedereen. Maak je wel mini stapjes Bart?

Ik denk soms: komt het nog wel goed, herstel is wel? Wat doe ik toch verkeerd?

Kan ook zo weinig hebben dingen maken me gauw van slag dat is ook zo mega irritant (maat begrijpelijk) herkennen mensen dat? Die emotionele labiliteit?

M, wat is er fijn aan NEI? En het helpt jou dus?

Heel veel liefs voor iedereen

Ik las net in dat boek over paard en mol
En vos: soms is alleen opstaan en doorgaan al heel erg moedig.

Nou inderdaad!!!

Liefs van Liesie

Hoi lieve Liesie een hele dikke knuffel voor jou. Groetjes Gert

Ah Gert thanks♥️ dikke knuffel terug voor jou🥰 en geef er ook 1 door aan Burnie van me🥰 😘😘

Ah Gert thanks♥️ dikke knuffel terug voor jou🥰 en geef er ook 1 door aan Burnie van me🥰 😘😘

Oh lieve Liesie, ik had zo gehoopt dat het inmiddels wat beter met je zou gaan. Ik denk wat je allemaal schrijft hier veel herkenning is op dit forum. Te zien ook aan de reacties van “oud” forumlezers ❤️. Het zegt genoeg dat juist zij ook reageren op jouw oproepje. En wat goed ook dat je hulp vraagt, zal waarschijnlijk nooit zo je ding geweest zijn (ook herkenbaar). Helaas zitten we allemaal met dit soort vragen van komt het ooit goed, wat doe ik verkeerd, zit er nog oud zeer, pfffff, helaas heb ook ik de antwoorden niet. Ik zit in een zelfde soort bootje dat alle kanten opvliegt en de stip op de horizon is nog niet in zicht. Ik ben dol op varen hoor, maar dit bootje wil ik wel een keer uit. En Burnie geeft jou gewoon zelf een knuffel hoor 😉. Ik lees hier soms ook nog wel, maar reageer zelden nog. Hou vol lieve Liesie en eens zitten we op dat terras, samen met Bart en Gert 🥂

Herkenbaar, Liesie. Het duurt inderdaad zo lang en wat is het zwaar.

Een dikke knuffel voor jou! 💞
Voor iedereen hier.

Hoi Liesie, goed dat je dit berichtje hebt geplaatst! Even wat minder alleen en onbegrepen voelen is soms zo belangrijk. Zelf voelde ik me ook even wat meer gezien door jouw berichtje, dus ik ben je er ook dankbaar voor! En fijn om je hier dan per toeval weer te treffen idd

Ik zet wel kleine stapjes, hier en daar. Vooral leer ik milder naar mezelf te zijn en plezier halen uit de klein(st)e dingen.

Het is echt vallen en opstaan. Soms overtuigd zijn van het feit dat het goedkomt, andere momenten hopeloos voelen. Een puzzel met vele stukjes die ooit op hun plaats zullen vallen.

En Burnie fijn om ook weer een bericht van jou te lezen, wat kan je toch mooi schrijven! Komt echt warmte uit jouw berichten ofzo haha. Gert fijn om ook ff een berichtje van jou te zien! Hoop dat het goed met je gaat. En met iedereen uiteraard.

Hoi Liesie, goed dat je dit berichtje hebt geplaatst! Even wat minder alleen en onbegrepen voelen is soms zo belangrijk. Zelf voelde ik me ook even wat meer gezien door jouw berichtje, dus ik ben je er ook dankbaar voor! En fijn om je hier dan per toeval weer te treffen idd

Ik zet wel kleine stapjes, hier en daar. Vooral leer ik milder naar mezelf te zijn en plezier halen uit de klein(st)e dingen.

Het is echt vallen en opstaan. Soms overtuigd zijn van het feit dat het goedkomt, andere momenten hopeloos voelen. Een puzzel met vele stukjes die ooit op hun plaats zullen vallen.

En Burnie fijn om ook weer een bericht van jou te lezen, wat kan je toch mooi schrijven! Komt echt warmte uit jouw berichten ofzo haha. Gert fijn om ook ff een berichtje van jou te zien! Hoop dat het goed met je gaat. En met iedereen uiteraard.

Lieverds,

Burnie aaah thanks hier letterlijk lachen door mn tranen heen door jouw berichtje.
Inderdaad dit bootje is ook niet aan mij besteed;)
En zo fijn ook de hetkenning.
Al had ik natuurlijk ook gehoopt dat het beter zou gaan met jou. Knuffel terug!

En fijn van de stapjes Bart, en leren genieten van kleine dingen en milder/zachter zijn voor jezelf is mega waardevol! Knap bezig!
Ik zet daar ook wel stapjes in geloof ik, vooral dat laatste (dat eerste ook maar kon altijd al goed genieten en genieten met een BO zijn meer de kleine momentjes idd)

Jaaaaa en dat terrasje pak ik gewoon nu even in gedachten met jullie😎

We komen er wel, stap voor stap, dag voor dag, emoties toelaten, luisteren naar ons lichaam, grenzen stellen, hulp vragen, kleine fijne dingetjes doen die energie geven.
Geduld..acceptatie..
We zijn goed bezig en leveren topsport, allemaal!

Heel veel sterkte voor iedereen en heel veel
Liefs

HOUD MOED (spreek ik mezelf nu ook in;))

Liefs!

Oh en ik vergat natuurlijk heel veel rust nemen maar die is ook mega belangrijk maar bijna zo'n open deur geworden dat ik 'm er vergat bij te zetten.

Ik zit op een terras in Spanje met jullie met een heerlijke alcoholvrije cocktail, en uiteraard lekkere hapjes erbij, heeeeeeeeelijj, proost!
😎😃

Heb trouwens wel weer wat stapjes gezet in de verwerking van wat dingetjes, dat zijn dan stapjes onder de oppervlakte, maar heej dat zijn ook stapjes toch☺️

Elke dag herstellen is er 1, en we komen hieruit linksom of rechtsom, no matter hoe lang het duurt.

Al jullie lieve reacties hebben me geholpen de moed weer bij elkaar te rapen.

En ik heb maar weer mooi een stapje durven zetten in me kwetsbaar opstellen en hulp durven vragen, ook belangrijk (idd niet iets wat ik vanzelf al deed☺️)

Alle stapjes zijn stapjes.

En Allemaal dankjewel lieverds!!!!🍀

Geen probleem Liesie en jij ook bedankt. Geniet er van daar in Spanje!

Jij zit daar ook bij hè Bart in Spanje;)

Hahaha we zitten er gewoon alvast in ons hoofd/in onze fantasie 🥂 ☀️ 🍹 En als we beter zijn gaan we gewoon hier aan de westlandse riviera zitten 😉. We blijven dromen 🙏🏻

Haha
Precies, dromen pakt niemand ons af💪🏼🙏🏻😃

Hoi Liesie

Heel herkenbaar jou verhaal zit er zelf nu ook al 2,5 jaar in burnout. En gaat echt wel veel beter als toen hoor maar wanneer zijn nou echt de klachten weg. En kunnen we weer leuke dingen doen.
Als het te druk wordt kan ik het ook niet meer bol werken in m.n hoofd en raak ook snel overprikkeld. Verjaardagen kan ik soms een klein poosje bij zijn.
Tis moeilijk allemaal ik probeer maar te kijken naar waar ik was en wat ik nu allemaal al weer kan. Want op korte termijn kijken vind ik ook moeilijk want dan zie je niet veel.
En ik hoop ook met jullie allemaal dat we er een keer uit komen.
Liefs mo

Hier nog een lange af-en-toe-forumlezer die al bijna 2 jaar thuis zit. Heel herkenbaar wat je schrijft Liesie, en goed om het even te luchten. Zo te lezen zijn er genoeg mensen met hetzelfde gevoel. Proberen moed te houden en ook ik vind dat op sommige dagen erg moeilijk. Zo lang al niet meer kunnen deelnemen aan alles, je continu naar voelen, het is allemaal ook niet niks.

Ben er ergens diep vanbinnen wel van overtuigd dat we er komen. Heeeel veel geduld en een beetje lief zijn voor onszelf op de donkere dagen.

Sterkte allemaal

Hoi liesje, ik ook bijna 2 jaar bo. Herstel loopt in golf beweging. Mijn 2.0 heeft al veelgeleerd. Maar dan zo in overprikkeling weer slechte dagen. Moedeloos word ik hiervan.
Sterkte voor jou.

Wat een lieve woorden allemaal voor elkaar en herkenning.
We komen er wel, no matter hoe lang het duurt.

Ik merk sinds kort eindelijk (na vanaf juni een uur op een uur liggen de hele dag door met de OR methode) een verbetering qua echt minder hoofdpijn en sneller herstellen van dingen. Maar ben er nog lang niet, maar dit geeft moed en vertrouwen in dat herstel mogelijk is.

En dat is het voor iedereen.

Sterkte en liefs voor iedereen!!!!!!!!

❤️

Heel herkenbaar Ax. Er is soms geen touw aan vast te knopen. Prikkelvrije pauzes doen mij eigenlijk altijd wel goed en meestal daalt de onrust dan wel. Idem dito met wandelen, tenzij dat mijn batterij echt leeg is voor die dag. En qua wanneer ga je door de spanning heen en wanneer zeg je wat af vind ik ook zo ontzettend moeilijk. Bij de ene sociale afspraak gieren de zenuwen door mijn lijf voor vertrek maar na een uurtje is er niks meer aan de hand en bij de andere afspraak wil ik weer zo snel mogelijk weg. Heel vervelend voor mezelf en andere want echt plannen maken doe ik niet meer.

Heel herkenbaar, Ax! Ik ben nog niet zo lang onderweg, maar ben steeds bang dat uitputting weer terugkomt en weet ook niet waar ik goed aandoe.

@Anoniem het lastige is dat je door geen plannen meer te maken, je zenuwstelsel dus het signaal geeft dat dingen doen onveilig is - en dat zorgt juist weer voor meer angst. Beter is het om plannen te maken maar voorzorgsmaatregelen te nemen, waarbij je hoe dan ook niet lang blijft (ook niet als het goed gaat en leuk is, waarbij je op een slechte dag altijd af mag zeggen, en waarbij je ook weg kunt gaan wanneer het niet gaat. Om in de metafoor te blijven: je kunt niet leren op het touw te balanceren als je te bang bent om te vallen.

Dat heb ik ook gemerkt ja. Eerlijk gezegd kom ik net uit de fase dat ik ben gaan vermijden. Want afspraken geven stress en bang voor terugval. Nu probeer ik het anders te doen. Ofwel van te voren een disclaimer te geven zodat de druk van iets moeten minder aanwezig is of inderdaad een kortere afspraak te plannen. Er zit overigens wel een verschil. Ik heb nog wel een ja gezegd tegen een vrijgezellenfeest bijvoorbeeld. Daar kon ik dan echt heel de week tegen op zien. Überhaupt is dat mijn activiteit al niet laat staan nu met burnout en vermoeidheidsklachten. Dat soort dingen zeg ik dus wel gewoon af. Maar afspraken met goede vrienden vooral een op een probeer ik altijd door te laten gaan. Vaak krijg ik er een goed gevoel van en is de vermoeidheid wel minimaal. Maar ook hier is het afhankelijk van de afspraak. Op een rustige plek, zeker doen, midden in de stad pff liever wat anders.

Lang verhaal maar wat kan jij alweer qua afspraken? Zag dat je ook al weer 18 uur werkt maar hoe zit die sociaal/sportief?

C'est la vie denk ik ook. Levenskunst, het ingewikkelde spel ervan. Ook als je beter bent, is het in alles zoeken naar balans. Het leven zit vol polariteiten. Dat bedenken helpt me om er minder tegen te vechten maar meer te omarmen als een deel van het delen waar we mee te dealen hebben. We worden in alles steeds een beetje sterker.

Hi Ax, wat mooi geschreven en wat enorm herkenbaar! Vind het zelf het moeilijkst steeds opnieuw om te gaan met hoop en teleurstelling. Ik denk dat we steeds beter over dit touw leren balanceren en dat het touw ook een stukje steviger wordt met geduld en oefening. Veel liefs en sterkte!

Dit is zó herkenbaar en waar ik afgelopen dagen weer ff meer mee zit te tobben. Soms denk je dat je het na 2 jaar wel snapt. Maar soms denk je dat je er nog steeds helemaal niks van begrijpt. Het gaat steeds beter, maar elk niveau lijkt ook weer zn eigen uitdagingen te hebben. Voorheen ging het zo slecht dat ik wist dat liggen rusten de veilige oplossing was voor overprikkeling of twijfel over het juiste. Maar nu ik meer kan, en liggen rusten nog steeds voelt als mijn veilige haven, voel ik ook dat dat niet het enige meer is wat ik kan of moet doen om rust te vinden. Nu is vaak beweging zoals wandelen of yoga óók iets wat spanning verminderd… maar soms ook weer niet.

Welke symptomen moet ik serieus nemen en welke mag ik er laten zijn terwijl ik activiteiten opbouw?

Welke angst is gewoon angst voor het onbekende en welke angst is mijn systeem die zegt dat dit stapje nog te ver is?

De dingen die mij dagelijks bezig houden.

Succes allemaal. We komen er wel, en dan mogen we onszelf acrobaten noemen van zeer hoog niveau. ✨

Heeel herkenbaar, dat over het touw lopen!
En ook de angst om niet eraf te vallen!
Wanneer ga je door de spanning heen en Wanneer niet.
Kan heel erg frustrerend zijn !.
Maar we zijn niet alleen!

En het belangrijkste is om jezelf met liefde weer overeind te helpen wanneer je valt. Een kindje dat leert lopen, scheld je ook niet verrot als ie regelmatig weer valt, alleen omdat ie een nieuwe vaardigheid aan het leren is. Waarom onszelf dan wel?

Beste Newbee,

We hebben op deze site twee soorten lotgenotenverhalen-pagina's:

1) Open lotgenotenforums waarom je berichten en reacties kunt plaatsen.

2) Pagina's met lotgenotenverhalen om te lezen. Dit zijn gesloten forums: Hierop kun je nog steeds herkenning vinden en lotgenotenverhalen lezen.

---
Deze website is primair bedoeld voor mensen om een therapeut te vinden.
Daarnaast hebben we op enig moment lotgenotenforums geintroduceerd als extra ondersteuning voor mensen.

Helaas bleek dit ook best wat spam en ongepaste reacties op te leveren met als gevolg dat het bijna een dagtaak werd om alles te beheren. Dat was (ook vanuit kostenaspect) uiteraard niet onze intentie.

We zijn toen gaan kijken hoe we hier het beste mee konden omgaan.
We hebben toen een aantal minder actieve forums gesloten en op actieve forums waarvan we vooralsnog besloten hebben om die open te laten hebben we een "Rapporteer bericht" functie geintroduceerd, zodat we niet meer actief forums hoeven te monitoren, maar gebruikers een spambericht kunnen rapporteren.

Het alternatief was om alle lotgenotenforums te sluiten en alleen een archief van lotgenotenverhalen zichtbaar te houden.

In dat kader onderstaand een antwoord op je vragen:

1. Een deel van de onderwerpen zijn inderdaad gesloten forums met lotgenotenverhalen.
We denken dat dit nog steeds toegevoegde waarde heeft omdat je hier herkenning en steun kunt vinden in de verhalen van andere mensen, ook al kun je zelf niet meer reageren.

Er zijn sowieso veel mensen die wel graag lotgenotenverhalen lezen, zonder dat ze de behoefte voelen om zelf een verhaal te delen of om reacties te plaatsen.

2. Geplaatste berichten kunnen inderdaad niet aangepast worden. Je kunt zonder inlogaccount op onze forums reageren. Als we willen dat mensen berichten kunnen aanpassen, dan moeten we inlogaccounts introduceren (zoals op veel andere forums het geval is). Dat is drempelverhogend en daar hebben we niet voor gekozen.

Dus een goede tip is om eerst zorgvuldig na te denken voor je een reactie plaatst. :-)

3. Contact opnemen is via deze manier gelukt.
We willen onze "actieve rol" in de forums echter zoveel mogelijk minimaliseren.

4. Om spam te voorkomen hebben we spamfilters op de forums. Hiermee houden we spam tegen.
Maar het kan dan helaas ook gebeuren dat berichten onterecht worden tegen gehouden. Mocht je hiervan last hebben, kijk dan naar je bericht of er mogelijk spamgevoelige woorden in staan, en pas die aan.

Vriendelijke groeten,

Therapiepsycholoog.com

Bedankt voor het uitgebreide antwoord, Therapie psycholoog (of vooral de persoon daarachter ;p). Voor mij is het in ieder geval een stuk duidelijker wat jullie beleid is!

Over die spamfilters: snap ik helemaal, maar kunnen jullie dan het bericht aanpassen dat er komt te staan? Nu staat er dat het bericht wel binnenkort wordt geplaatst, en dat schept veel verwarring!

Beste Ax,

De melding dat het bericht geplaatst wordt is bewust.
Helaas zijn er mensen die spamberichten en ongepaste berichten willen posten.

Als ze dan direct een melding krijgen dat het bericht plaatsen mislukt is omdat het bericht of een bepaald woord als spam wordt gezien, dan gaan ze hun bericht waarschijnlijk aanpassen tot het wel lukt. Dus we willen de spammers niet wijzer maken. :-)
(dus hopelijk lezen ze nu niet mee)

Helaas betekent dat ook dat goedbedoelende posters hier soms de dupe van worden.

Goedemorgen.

Ik sluit me aan bij de post van Ax.
Dank voor de uitleg, maar dat blijft erg irritant. Ja spammers and bots zijn erg vervelend, maar ik denk dat 99% van de "posters" hier naar eer en geweten berichten plaatsen.

De melding dat het bericht geplaatst wordt komt dus alleen maar voor wanneer er mogelijkerwijs "spam-woorden" in staan? Want het is namelijk vaak niet dat die melding komt. Vaak wordt het bericht binnen enkele seconden geplaatst. (En soms 2x of 3x..)

Vooral bij langere teksten gaat het fout, ik kijk dan zelf vaak al, welk woord of woorden had ik niet moeten gebruiken, maar ik heb dan meestal echt geen flauw idee. Als ik voor mij hele normale teksten niet geplaatst krijg vanwege het spamfilter, dan houdt het eerlijk gezegd voor mij een beetje op. Het frustreert me namelijk veel meer dan om hier te schrijven dan dat het me oplevert aan tips.

En ik snap dat jullie het laagdrempelig willen houden en op de kosten moeten letten.

Ik dacht juist dat t goed ging met je? Wat doe jij zo op de dag

Ga es beginnen met een zenuwstelcoach en je ben binnen een paar maanden al een eind herstelt. Ik ook. Nick de Waard bv

Aah pff nou volgens mij niet meer dan terecht dat je je even ellendig voelt, het IS ook gewoon klote. Een Burn-Out is zo zwaar omdat je voor je gevoel jezelf kwijtraakt. En dat is echt verschrikkelijk. Je hele identiteit valt onder je vandaan en dan komt de vraag op: wat blijft er dan nog over?

En ik kan nu wel gaan zeggen dat er nog veel meer onder zit. Dat je veel meer bent dan je energie of je aanwezigheid. Maar op zulke rotmomenten heb je daar geen zak aan. Op zulke momenten helpen woorden niet.

Ik geloof dat de meeste mensen beter kunnen worden. Echt waar, en daar houd ik me ook enorm aan vast. Een ontregeld zenuwstelsel kan herstellen. Dat is onderzocht (heeft met neuroplasticiteit te maken). En misschien kom je niet meer op dat wat jij 100% voor je ziekte noemde - want eerlijk gezegd denk ik dat je toen op 120% zat. Maar je kunt wel naar een 100% gaan zoals jouw lichaam écht aan kan. En vaak is het belangrijkste daarbij dat je je energie beter leert verdelen. Minder energie naar angstgedachten bijvoorbeeld, en meer naar in het hier en nu leven.

Maar als je doet wat je deed, krijg je wat je kreeg. Een cliche die heel erg waar is. Want je moet iets aan je vastgeroeste patronen veranderen om hier duurzaam en blijvend uit te komen. Niet meer jezelf wegcijferen. Luisteren naar je lichaam ipv naar je hoofd. Emoties de ruimte geven ipv ze wegdrukken. En het liefst ook nog de trauma's en onderdrukte emoties (en daarmee triggers) van vroeger verwerken.

Ik weet niet uit mijn hoofd welke stappen je allemaal gezet hebt in de afgelopen nare tijd. Maar bovenstaande is volgens mij de weg naar (nog steeds traag) herstel. En dat is fucking moeilijk, want patronen zijn verschrikkelijk moeilijk te doorbreken. Je hele lichaam wil je tegenwerken, want die vindt het veel te fijn om gewoon alles bij het oude te houden. Maar het kan wel, echt! Ook jij komt hieruit ❤️

BrandUit, ik voel je. Ik heb eerdere berichten ook gelezen van je en ik vind het knap hoe je het doet. Diep respect voor jou! 💞 Veel sterkte en kracht toegewenst!

Dank voor de ondersteuning. Het betekent heel veel ❤️
Hier snappen we elkaar ten minste.

Het was even bar en boos. Ook die emoties zijn er, en mogen gevoeld worden, toch.
Mijn begeleiders zeggen ook dat ik mezelf eens wat vaker moet prijzen, dat ik het goed doe. Maar ik zie dat zelf nooit zo goed. En ik kan ook nooit goed inschatten of iemand dat nou meent, of alleen maar zegt omdat ik me dan beter over mezelf voel.
En binnen mijn dichtsbijzijnde cirkels (b.v. mijn gezin) is er nooit eens iemand die zegt dat ik goed bezig ben. Behalve als ik onverwacht toch aan iets mee doe, mogelijk grenzen over gaand.
Ik bega deze burnout alleen.

Feit blijft dat het langzaam gaat.

Vandaag wel weer goeie momenten. Ik heb 5 km geroeid op de trainer, dat is het verste ooit deze burnout. Voor de burnout deed ik 6 km. Dat was mijn standaard afstand. (Naast hardlopen)
Maar dan dit keer zonder over mijn grens te gaan. Met versnellingen en stukjes rustig aan, naar gelang het goed voelde. Uiteindelijk ook nog een snelle tijd.
Daarna bleef de activering, de energie. Huh... Ik voelde me een half uurtje "als vanouds", en zo voel ik me eigenlijk nooit. Dat gaf wel moed. Zo van: wat ga ik eens met deze mooie dag doen? Als er (een beetje) energie is, komen er ook weer mogelijkheden.
Want meestal ga ik eigenlijk te ver op de trainer, en voel ik me (dus) daarna shaky, vermoeid, overvraagd.

Ik ken de meeste theorie, maar de uitvoering... Poeh. Maar goed dat hoort ook bij autisme, om nou precies dáár moeite mee te hebben.

Wat ik doe op een dag? Ik probeer alles in de ochtend te proppen, want in de middag moet ik meestal rusten/liggen. Dan nog proberen weer op te peppen voor koken/avondeten en heel vroeg naar bed. Ik weet dat dit anders moet (heb ook ergotherapie hiervoor gehad), maar toch is het nu zo. (Ik zou meer kleine rustmomenten moeten hebben i.p.v. 1 groot, en activiteiten over de dag spreiden)

Branduit, dat is toch helemaal niet erg? Er zijn zelfs behandelaren die pleiten voor je activiteiten in de ochtend zodat je 's middags langer kan rusten. De redenatie hierachter is dat je als je 's ochtends te veel doet je de hele dag kan rusten en je stress hormonen kan laten afnemen. 'S middags te veel doen leidt vaak tot verhoogde stress hormonen en verminderde slaap wat invloed heeft op je herstel. Lees maar eens de website van Ernst Ellis en het 4 fasen programma

@BrandUit het belangrijkste is dat jij doet wat voor jou werkt. En altijd maar 'moeten' is nier helpend, dus 'moet' je helemaal niks. Ik vind hrt wel echt verdrietig om te horen dat ze in je gezin alleen maar bezig zijn met je 'prestaties'. Dat is natuurlijk hún houvast dat het beter met je gaat - maar ze zien dan niet dat je grenzen bewaken veel belangrijker is dan ergens bij zijn. Ik snap goed dat je je daardoor verschrikkelijk alleen voelt.

De uitvoering is verschrikkelijk moeilijk. Ik sproei op dit forum met alle theorie en zit zelf nog steeds ziek thuis, hoe denk je dat dat komt? 😅 Besef dat het een proces is. Dat je niet van de ene op de andere dag ineens je grenzen perfect bewaakt, voldoende rust pakt en alles 'goed' kunt doen. Het gaat met vallen en opstaan.
Ik heb gedurende mijn ziekte twee kleine nichtjes gekregen en vond het een prachtig voorbeeld waaraan ik me heel erg vasthoud: zij vielen na hun eerste stapjes ook regelmatig om. En in het begin konden ze net een beetje waggelen, maar ze bleven proberen, en nu rennen ze de hele woonkamer door. Waarom denken wij volwassenen dan altijd dat we dingen maar gewoon moeten kunnen? 😅

En daarnaast: mijn nichtjes zijn nu twee, en ze kunnen al een beetje praten. Maar ze zijn vooral heel goed in aangeven wat ze wel en niet willen, onder zich ook maar een seconde te bekommeren hoe dat overkomt (en ja, daardoor krijg ik niet altijd een knuffel helaas 🤣). Maar zij hebben nog geen beschermingsmechanismen die hen denkt te beschermen, maar in werkelijkheid het leven vooral zwaar maakt. Laten wij onszelf dan ook aanleren om er niet meer naar te luisteren. Stapje voor stapje, en met vallen en opstaan.

En ja, je doet het heel goed. Het is gewoon f*cking zwaar.

Wat een weg is het toch branduit en hoop echt dat je een keer uit deze ellende komt. Ik vind je helemaal niet sarcastisch hoor, het is pure realiteit. En deze emoties ook toelaten. Het voelt ook vaak uitzichtloos en dat maakt je verdrietig, boos, ongeduldig en noem ze maar op wat er allemaal door je lijf stroomt.

@ Ax, het is voor het gezin vaak moeilijk te ontdekken wat het met je doet. We zijn er namelijk ook een kei in geworden om de ellende voor onszelf te houden. Wat je ook niet wil is om het er elke dag over te hebben hoe je je voelt. En van onze gezichten kun je ook niks aflezen. Dus je kunt het ze niet kwalijk nemen dat zij alleen maar de “goede” momenten zien. En dat we daarna weer half instorten verbergen we weer heel knap. Dus ik zou eerder zeggen geef iets meer aan hoe je je voelt, of spreek af om dit bv 1 keer per dag te zeggen. Vertel er gelijk bij dat het ook niet helend is om het er de hele dag over te hebben, of dat het gezin er meerdere keren op een dag naar vraagt. Maar het blijft gewoon ontzettend moeilijk en vooral met kinderen in je buurt.

Heel veel sterkte allemaal en branduit een dikke knuffel voor je.

@Burnie klopt helemaal, maar dat maakt het niet minder verdrietig ;) Zelf vind ik dat niet begrepen worden één van de zwaarste dingen van deze hele ziekte 😔

Helemaal mee eens Ax, maar het is ook niet te doen om het te begrijpen als je het zelf niet hebt of hebt gehad. Daarom blijft het ook zo eenzaam voelen. Ik zeg tegen de mensen om mij heen vaak, ik voel me eenzaam, maar ik ben niet eenzaam.

Aah wat goed Burnie! Het schijnt dat die taal sowieso heel veel met je doet, dat je het meer een momentopname maakt als je "ik voel..." zegt ipv "ik ben". En dat herken ik ook, want ik voel ook wel momenten heel veel verbinding, als er weer blijkt hoe erg mensen met me begaan zijn. En soms als blijkt hoe slecht mensen me snappen en dan voel ik het weer helemaal niet. Net als de gehele ziekte is ook dit grillig 😅

Aah MG wat naar :( Dit soort dagen hebben we denk ik allemaal wel. En ik denk dat het belangrijkste is: laat dat verdriet er zijn. Want het is simpelweg niet mogelijk om altijd vertrouwen te hebben. Het is niet mogelijk om altijd positief te blijven. Soms voel je je gewoon ruk. En soms zie je het allemaal echt niet meer zitten. En dat mág. Daar hoef je niet tegen te vechten.
Op zulk soort dagen bel ik vaak iemand bij wie ik me heel vertrouwd voel (mijn ouders meestal) om uit te huilen. Of ik schrijf het van me af - heb regelmatig papieren vol scheldwoorden volgekrabbeld - en daarna scheur ik demonstratief de notities door (heb ze zelfs een keer ritueel verbrand haha). Journallen is sowieso een goede manier om je emoties de ruimte te geven en ook om de enorme klos aan emoties een klein beetje uit elkaar te halen.
En als ik frustratie voel of boosheid, dan schreeuw ik of sla ik in mijn kussens. Soms helpt het zelfs om even te stampvoeten. Voelt onwennig, helpt wel.

Kortom: laat je lekker gaan. Laat het er zijn. Het lucht op én het draagt bij aan herstel, want dat vechten tegen die emoties houdt je zenuwstelsel ook in vechtmodus. Sterkte ❤️

Oja en knuffelen! Je partner, vrienden, familie, huisdieren en als die er niet zijn, gewoon een knuffelbeest of jezelf knuffelen. Daarmee komen er stofjes vrij die écht kalmeren 😘

Flink janken MG en daarna accepteren dat zulke dagen ertussen zitten. Soms moet je het ook even toelaten, want het is ook niet niks hoor. Hier ook anderhalf jaar en toevallig ook in een dip. Vakantie moeten annuleren door alle klachten die maar niet verdwijnen en je er ook nog een paar bij krijgt. Ik hoop dat ik het over niet al te lange tijd weer naast me neer kan leggen en weer doorga met waar ik al mee bezig was, beter worden. Dus weer wandelen, rusten, puzzelen, soms met m’n man ergens hapje eten, met vriendin thee drinken en dromen van een vakantie. Dat soort dingen weer oppakken. Er zit niks anders op.

Sterkte MG en hou vol. Niet het koppie laten hangen.

Hey Mg,

Ik begrijp je verdriet maar ik moet zeggen dat herstel vaak onopmerkbaar gaat, het gebeurd op de achtergrond. Misschien heb je dezelfde symptomen maar ben je er meer oke mee, misschien ben je zachter voor je zelf, misschien heb je minder spierspanning. Deze dingen zijn makkelijk niet op te merken maar toch wel herstel.

Het op peppen doe ik vaak door gewoon even een fuck it momentje, soms rook ik een sigaret, eet ik junk food, en bel ik met een geliefde. Gewoon jezelf gunnen ff los te laten en een persoon te zijn los van herstel.

Hoi Mg.,Burnie ,Jsp.

Ik herken het ook allemaal…het duurt zo lang, en toch heb ik heel soms een wat “betere dag”, als je het zo moet noemen. De volgende dag kan het weer zoooooo …ruk zijn🤷‍♀️.
Zoals Ax zegt…laat het gebeuren,acceptatie, maar het valt niet mee! Ik ben ook alleen,en het is niet leuk omdat je niemand om je heen hebt.
@ Burnie…. Weer wat rotdagen …begrijp ik. Zijn er meer klachten of andere klachten ? 🤔 hou vol !
Je vorige vakantie ging wel goed toch ,of.? Laat de moed niet zakken!

@Jsp. Ik ken die momenten ook wel, mij helpt een sigaret dan ook 🤷‍♀️.en bel soms ook iemand…..maar ze werken …dus ja !
Hou vol!

Hoi MG,

Heel herkenbaar wat je schrijft. Ik zit ook ruim 1,5 jaar thuis en het herstel gaat zo ongelooflijk traag dat ik soms haast niet geloof dat het er is. Tegenwoordig kan ik m'n situatie steeds beter accepteren, maar soms zit ik er enorm doorheen. Gisteren was het weer zo'n dag. Met hangen en wurgen 1,5u op m'n re-integratieplek geweest en thuis heel lang gehuild van verdriet en frustratie dat alles zoveel energie kost en moeizaam gaat.

Wat me helpt om me een beetje op te peppen: (cliché misschien:) lief zijn voor mezelf, mijn gedachten van me afschrijven, muziek waar ik rustig of blij van word, een relaxte serie kijken, een boek lezen, warme douche, kop thee onder een dekentje, stukje wandelen of wat liefs doen voor mezelf zoals een keer eten bestellen, een lekker toetje of verse koek kopen, even bellen met iemand.

Sterkte allemaal!

Hoi MG,

Hier ook 18 maanden in een burnout met weinig verbeteringen en veel fysieke klachten waardoor ik mij ook regelmatig moedeloos voel. Ik schrijf dan in mijn dankbaarheidsboekje over dingen waar ik wel blij mee ben. Ook doe ik audiooefeningen van ACT in actie (eerste hit op google), en daarna voel ik mij ook wat minder erg. Het is nu eenmaal een onzekere en vervelende tijd dus slecht voelen hoort er soms ook even bij. Ik probeer het alleen niet de boventoon te laten voeren.

Sterkte,
Timo

Ik denk dat je de OR-methode bedoelt?! Voor mij erg helpend!! Ik ben nu 2 uur “actief”. Daar valt alles onder, ook bv zitten op de bank en niks doen. En dan neem ik 20 minuten rust. Liggen met ogen dicht.
Je kan het aanpassen naar dat wat bij je past op dit moment.
Het is van Annemarieke Fleming. Als je daar op zoekt kom je haar boek tegen!

Dank je wel anoniem!

Ga direct op zoek.
Dit bedoel ik idd.

Warme groet,

Mooi maar klinkt meer als een depressie.?

Beste Jos, zo snel weer vol energie. Lijkt me meer overspannen. Een goede BO duurt echt langer. Wel blij voor je hoor, dat het weer goed met je gaat.
W

Bedankt voor uw reactie . Zowel mijn huisdokter als psychologe hebben beide na screening en testen BO vastgesteld . De aanloop van mijn problematiek is wel langer dan wat ik beschreven had .ik moet u echter bijtreden dat overspannen inderdaad eerder in de lijn ligt van wat ik lees zeker gezien de korte herstelperiode van twee maanden .

@Jos wat fijn voor je zeg! Wat de rest ook aangeeft, ik vermoed dat je meer overspannen bent/was. Daarmee wil ik niks afdoen aan de heftigheid: overspannenheid kan verschrikkelijk zwaar zijn. Maar een groot omderscheid tussen dat en een burn-out (die vele artsen niet kennen en daardoor de begrippen door elkaar halen) is dat bij een burn-out het zenuwstelsel niet alleen uit balans is, maar als het ware 'gebroken'. Dat verschil zorgt ervoor dat bij overspannenheid herstel snel kan gaan wanneer de bron van de stress (de stressor) weggenomen wordt (in jouw geval je werk, al kunnen het ook meerdere factoren zijn). Bij een burn-out zorgt dat wegnemen van de stressor echter niet zomaar voor meer rust, omdat er iets fundamenteels kapot is gegaan en weer geheeld moet worden. En dat duurt heel erg lang. Daarnaast heeft burn-out ook grote fysieke aspecten. Ik ben bijvoorbeeld op dit moment niet in staat om langer dan 3 kwartier mer iemand te kletsen zonder hele heftige fysieke klachten, en wandelen klachtvrij kan ik maximaal 25 minuten.

Uiteraard wens ik je al het goeds toe. Enkele mensen om mij heen zijn ook overspannen en ook zij hebben het er zwaar mee. Het is dan ook heel prettig dat je zoveel vooruitgang merkt nu :) Als je ons burnies ook wilt helpen voor erkenning (dat is één van de doelen die ik nastreef), helpt het om jouw ziekteperiode overspannen te noemen en niet meer burn-out :)

Hallo Jos,

Wat fijn dat het zoveel beter met je gaat, maar wat jij omschrijft lijkt mij echt geen burn out.
Ik weet inmiddels zelf wat een burn out is en hoe het voelt om een ontregeld zenuwstelsel te hebben. Ook al was de stress weg en kon ik nog zoveel fijne doelen bedenken en had ik daar ook allemaal zin in. Ik kon echt helemaal niets. Zelfs na 2 jaar ben ik nog lang niet hersteld.

Hoi Jos, Een prachtverhaal ben echt blij voor je. Een burnout oplossen met een nieuw doel, was het maar zo. Zelf ook al ruim 2 jaar onderweg en ben al blij dat ik wat minder tril laat staan een reis met anderen pratend over van alles. Echt fijn dat je je doel hebt gevonden. Een mooi nieuw levenspad toegewenst!

Mooi verhaal Jos

Dikke knuffel

Trees

Soms komt alles tegelijk :(
Ik heb met je te doen.

Ik schiet even in mijn oplossende modus:

Met de vaststellingsovereenkomst kan FNV je helpen, om even mee te lezen.

Kun je die kraan even uitstellen door er een grote emmer onder te zetten? Kan je vriend zich daar niet na de vakantie mee bezig houden? Misschien kun je als jullie weg zijn gewoon de hoofdkraan dicht draaien.

Misschien een opsteker financieel: de WIA wordt heel netjes geïndexeerd. Maar ja, ik ging ook honderden euros achteruit. Het went. Ik ga bewuster en zuiniger met geld om. Dat gaat prima. Krijg je nog een transitievergoeding? Hoe lang heb je gewerkt bij je werkgever?

Het komt goed. Even deze WIA hobbel over. Dan de stof laten neerdwarrelen. Dat gaat vanzelf, gegeven tijd.
Houd moed. Het is een motherf*cker deze ziekte, maar jij bent volgens mij heel goed bezig.

Ohh Ax wat veel om in een keer te verwerken! Neem je tijd en wees lief voor jezelf. Je mag balen en boos of verdrietig zijn 🥰.

Hier ook even een baalmoment. Hoogstwaarschijnlijk wordt mijn urenuitbreiding niet verlengd, die ik al 2 jaar heb. Omdat mijn vaste aanstelling blijft heb ik geen recht op ziektewetuitkering en mis ik straks de helft van mijn salaris. Het voelt allemaal zo oneerlijk hè..

Doe het rustig aan met jezelf en neem je tijd. Je komt er wel en je zult zien dat uiteindelijk alles goed komt.

Herkenbaar helaas. Ik had net een nieuwe functie en in die 2 jaar ziekte ook nog cao verhogingen gehad. Ik ging van bijna 4000 netto naar een schamele 1900 euro. Gelukkig heb ik lage lasten en financieel altijd goed gespaard etc, maar sparen lukt nu eigenlijk niet. Maar je zal merken dat ook met minder geld het kan, mits je natuurlijk je lasten gewoon kunt betalen. Neem even de tijd om ook dit te verwerken en dan komt t weer goed!

Wat een rotsituatie ax. Niet gek dat je nu van de leg en verdrietig bent. Een tip die ik kreeg, niet dat het alles voor je oplost, is om je vaststellingsovereenkomst altijd door een advocaat te laten checken. Zijn makkelijk te vinden sites van op internet. Stom hoe geld het leven toch ook makkelijker maakt... financiële stress is het laatste dat je ook nog nodig hebt.

Wat een rotsituatie ax. Niet gek dat je nu van de leg en verdrietig bent. Een tip die ik kreeg, niet dat het alles voor je oplost, is om je vaststellingsovereenkomst altijd door een advocaat te laten checken. Zijn makkelijk te vinden sites van op internet. Stom hoe geld het leven toch ook makkelijker maakt... financiële stress is het laatste dat je ook nog nodig hebt.

Wat ontzettend rot allemaal! Ik klaag met je mee, ik schrik er ook van hoe laag mn WIA is (het voorschot). Het is iets meer dan bijstand niveau bij mij. Gelukkig een partner met inkomen maar we hebben een erg hoge hypotheek. Wordt erg krap allemaal.
Had ook niet verwacht dat de uitkering zo laag zou zijn.
Inderdaad een vermoeiende shitzooi is deze ziekte ! We hebben dit allemaal niet zo gewild..
Veel plezier op je vakantie! Ook daar kun je natuurlijk rustig aan doen en momenten voor jezelf pakken. Hopelijk valt t mee:)

Bedankt allen voor jullie fijne reacties. We geven het wel weer een plekje - geld is ook maar geld - maar het is natuurlijk wel gewoon klote.

@BrandUit de WIA gelukkig wel; vind het wel echt gek dat ze je basissalaris waarop ze het baseren niet indexeren voor de afgelopen twee jaar. Is namelijk best wel wat veranderd qua koopkracht 😅 En bedankt voor de tips. Kraan lekt gelukkig op het aanrecht dus valt mee, probleem voor na de vakantie en water even afsluiten is niet zo'n gek probleem. En ga met een arbeidsjurist naar de vaststellingsovereenkomst kijken dus dat komt ook goed. Blij als alles geregeld is.

Iedereen die dit herkent, ook sterkte. Het is inderdaad echt een flink bedrag naar beneden, maar "gelukkig" zijn onze uitgaven nu ook niet bijster hoog want we kunnen niks :') Houd me maar vast aan dat het tijdelijk is en dat ik ooit wel weer wat ga werken en weer een rijker leven ga hebben - in alle opzichten.

Bedankt allen voor jullie fijne reacties. We geven het wel weer een plekje - geld is ook maar geld - maar het is natuurlijk wel gewoon klote.

@BrandUit de WIA gelukkig wel; vind het wel echt gek dat ze je basissalaris waarop ze het baseren niet indexeren voor de afgelopen twee jaar. Is namelijk best wel wat veranderd qua koopkracht 😅 En bedankt voor de tips. Kraan lekt gelukkig op het aanrecht dus valt mee, probleem voor na de vakantie en water even afsluiten is niet zo'n gek probleem. En ga met een arbeidsjurist naar de vaststellingsovereenkomst kijken dus dat komt ook goed. Blij als alles geregeld is.

Iedereen die dit herkent, ook sterkte. Het is inderdaad echt een flink bedrag naar beneden, maar "gelukkig" zijn onze uitgaven nu ook niet bijster hoog want we kunnen niks :') Houd me maar vast aan dat het tijdelijk is en dat ik ooit wel weer wat ga werken en weer een rijker leven ga hebben - in alle opzichten.

Nou inmiddels weet ik het bedrag en het is inderdaad 500 euro lager dan ik nu krijg. Toch gewoon flink balen dit :( Rondkomen wordt echt wel wat pittiger. Het gaat wel lukken, maar het is niet fijn om erbij te hebben...

Pffff Ax, helemaal niet fijn. Natuurlijk ga je het redden, maar leuk is anders. Maar laat het los, het is voor nu even niet anders.

En de vakantie snap ik ook. Heb ik ook last van. Terwijl ik dol was om op vakantie te gaan, vind ik het nu een uitdaging. Ik ga over drie weken naar Griekenland, met vliegtuig. We gaan drie weken en dit geboekt op een dag dat ik me oké voelde. Tip: niet boeken op een goeie dag, nachtje over slapen. Maar ik ga, vooral ook omdat ik vorig jaar oktober ook al een vakantie moest annuleren. We gaan het zien. Probeer me maar niet al te druk te maken vooraf. Waar ga jij naartoe en voor hoelang? Autovakantie? Vliegvakantie? Als ik nu zou mogen kiezen zou het een autovakantie worden.

Wens ik je toch een fijne vakantie toe Ax en hopelijk ga je er heerlijk van genieten en wie weet doet het je goed.

Pfft dat is idd een flink lager bedrag... intens balen. Zoals we elkaar hier graag helpen met tips, is dit zo'n moment waarop het niet kan. Hopelijk kan je, al zal het de eerste dagen waarschijnlijk niet zo zijn, toch kan genieten van je vakantie. Even los van alles. Veel sterkte!

Wat had je dan verwacht. 100 procent? Van je oude loon? Ik zit met hetzelfde. Zonder dat ik er op zit te wachten. Deze ellendige ziekte

@Joop nee zeker niet, ik zit al op 70% van mijn loon en begrijp dat volledig. Maar sinds mijn ziekte ben ik twee tredes omhoog gegaan en met name de cao is flink omhoog gegaan ivm inflatie en koopkracht. Nu ga ik 450 euro per maand weer minder verdienen, omdat het gebaseerd is op het salaris dat ik drie jaar geleden verdiende. En omdat de arbeidskorting er niet afgaat.

@Burnie wij gaan lekker in Nederland op vakantie, in een huisje op een rustig vakantiepark.

Hoi Ax,

Wat vervelend en eigenlijk super rot.
Ik snap wel dat dit even niet goed voelt.
Persoonlijk vind ik de berekening ook zeer vreemd. Waarom niet hetzelfde als de ww? En waarom wordt inflatie niet meegerekend?
Ik vind het wel knap hoe je hiermee omgaat en fijn dat je het even deelt.

Ik zelf heb hierdoor een vervelende situatie. In het jaar dat ik ziek werd heb ik een periode niet gewerkt omdat ik eigenlijk al ziek was. Ik ben ziek geworden in mijn nieuwe baan bij een nieuwe werkgever. Ik word er naar en verdrietig van. Ook omdat dit de reden is dat ik toch aan de slag moet gaan. Het salaris wat ik heb uitgerekend kan ik simpelweg niet van leven en daar krijg ik ook weer stress van. Misschien kan ik nog iets aanvechten met een jurist omdat ik echt ziek was.

Veel liefs en sterkte

@Kamillethee ik begrijp je verhaal niet helemaal :(

Niet erg! Ik moest het even van mij afschrijven en vind het ook super vervelend voor jou.
Echt heel rot en snap het helemaal. Heel gek dat ze inflatie en loonsverhoging niet doorvoeren. Het bedrag van de WIA is lager dan ww. Dat vind ik gek. Daar had ik het een beetje over.

En daarna een stukje over mijzelf maar ik vond het fijn om even zo te delen. Het is allemaal soms gewoon heel stom.

Jij veel sterkte en dank voor het delen

@Kamillethee je mag altijd ook je eigen situatie spuwen hoor! Je werkt nu minder uren bij een nieuwe werkgever, ofzo? Omdat je al ziek was toen je stopte bij je vorige baan?

Precies dat Ax! En in het jaar dat ik ziek werd heb ik ook aantal maanden niet gewerkt omdat ik ziek was. Geleefd van mijn buffertje. Een nieuwe baan en werd vrij snel ziek. Helaas…..

Oh maar ik wist overigens niet dat ik ziek was. Ik dacht gewoon een beetje moe-sip- ik wat klachten enzovoorts. Ik werd bij verschillende huisartsen en de arboarts destijds ook weer weggestuurd. Niks aan de hand. Gewoon doorgaan. Dus ik dacht oké ik stel me wat aan. Ik neem een wat langere vakantie. En begin met een frisse start….

Hebben jullie ook die tergende brainfog?

Oh wat vervelend Kamillethee… zo jammer dat je toen nog niet wist wat er werkelijk aan de hand was, he?? Ik snap heel goed dat dat je stress geeft, juist precies wat je niet nodig hebt… Sterkte! 😘

Pff Ax, ontzettend veel wat in 1x samen valt zo... Die actuele wachttijd ook, niet normaal!
Ik voel met je mee! Kan het nou nooit een keer meezitten? Kan je nou nooit even een dag zorgeloos en 'ziektevrij' zijn...
Heel veel sterkte <3

Goed dat je even spuit. Ook al gaat het werken niet, het echt verliezen van je baan is toch heftig en dan nog die wia-aanvraag... lekker op de bank kruipen en zielig zijn lijkt me prima op zo'n dag. Krijg je nu wel nog inkomen of een uitkering tot die keuring?

Bedankt M <3
@Anoniem ik krijg zodra ik officieel uit dienst ben een voorschot van de WIA-uitkering. Pas na dat gesprek wordt dan duidelijk of ze me ook werkelijk arbeidsongeschikt vinden (met terugwerkende kracht). Maar goed, dat duurt nog bijna een jaar waarschijnlijk, dus ik probeer dat los te laten (al gaat dat nu even niet zo goed want het is nu wel heel vers allemaal).

Heel veel sterkte Ax.

Sterkte Ax!

Lieve Ax, vanuit hier een dikke knuffel voor jou. Het is zeker even slikken na zulke berichten en je mag ook gewoon even flink balen hoor. Het is ook niet niks, baan kwijt (daar zou ik me in jouw plaats het minst druk om maken. Jij hebt zo weer een leuke baan joh die bij je past) en dan ook nog dat domme gezeur van uwv. Laat je niet gekmaken joh, gewoon je punten opschrijven, iemand meenemen en je totaal niet drukmaken of dat binnen een uur past. Wat gaan ze doen dan? Ze laten weer eens zien hoe je niet met mensen omgaat.

Hou vandaag een baaldag en met jouw positiviteit ziet morgen er vast weer anders uit.

Ik schrijf niet meer veel op het forum, maar voor jou, die zoveel lezers troost biedt en van informatie voorziet, doe ik het met liefde.

Dikke knuffel

Dikke knuffel. heel logisch dat je een rotdag hebt. Het is (weer) een stukje rouw, definitief verlies van je baan bij deze ziekte... Ik hoop dat je wat steun hebt aan alle reacties, en je bent sterk - sterk dit verdriet in de ogen aankijken, sterk dat je hier je hart lucht en je gevoelens eruit gooit.

Sterkte! Het voordeel van de lange wachttijd is dat je ruimte hebt om verder te herstellen en je krijgt toch een voorschot die je niet hoeft terug te betalen mochten zij anders oordelen.

Sterkte! Het voordeel van de lange wachttijd is dat je ruimte hebt om verder te herstellen en je krijgt toch een voorschot die je niet hoeft terug te betalen mochten zij anders oordelen.

Hoi AX dat is balen zeg ik ben voor 70 procent afgekeurd mag wel wat bij werken ben ik blij om na mijn man zijn dood 7 jaar geleden anders moest ik gewoon doorwerken en natuurlijk mag je je ei kwijt hierzo je bent er ook voor ons kanjer dikke knuffel en hou je taai

Dat is vervelend om te lezen. Ik ben zelf ook door dit proces geweest, en ik weet heel goed dat zo'n keuring heel veel impact heeft. Vooraf, tijdens, achteraf.

40 weken wachttijd, dat is echt van de zotte. Al die tijd zit je in een onzekerheid m.b.t. inkomen, terwijl je dat er nu juist niet goed bij kan hebben. Je verliest al je baan, buiten je controle, en dat is al heftig genoeg!
De bedoeling is toch dat ze je helpen te herstellen, zou je denken.

Deze dingen kosten gewoon even tijd. Gun jezelf die. Alles moet landen, de stof moet neerdwarrelen. Dat kan best weken duren. Maar het wórdt beter. De stof blijft niet eeuwig rondvliegen. Blijf focussen op herstel.

De hitte duurt gelukkig niet zo lang meer. Nog even doorzetten. Voeten in een waterteiltje, wat vaker in bad of douchen. Het zijn ook erg warme nachten, alleen dat is al een reden om slecht te slapen. Ik stop af en toe mijn hoofd gewoon onder de kraan.

Sterkte.

Beste Ax, begrijp dat je van slag hiervan bent. Sterkte ermee. Volgens mij ben je nog vrij jong. Heel naar zo je baan te verliezen! Zelfs ik was van slag na 2 jaar ziektewet. Ook al zat mijn pensioen eraan te komen. Je zou het zo graag anders gewild hebben. En ja, die hitte vind ik ook niks. Zelfs 5 minuten naar buiten is al niet fijn. Heeft denk ik ook geen goede invloed op je ontregelde zenuwstelsel.
Lieve groet, W

Allereerst iedereen heel erg bedankt voor jullie reacties <3 ik heb niet de energie om op iedereen individueel te reageren maar ik waardeer jullie steun en hart onder de riem heel erg. Heel fijn op dit soort rotdagen ❤️ De berichtjes komen echt wel even binnen dus bedankt! 🥰

Hoi Ax,

Stom om je baan zo kwijt te raken en er niks aan te kunnen doen.. zelf ook doorgemaakt en weet hoe naar dat is. En dan ben je ook nog eens zo afhankelijk van een arts die jou niet kent, die je over zo'n 40 weken spreekt, en die je dan in een ruim uurtje moet zien te overtuigen dat je echt ziek bent door deze onzichtbare ziekte. Das idd heel taai. Gelukkig weten we dat jij heel sterk bent :)!

Het is pas over 40 weken maar met zo'n zenuwstelsel op standje turbo voelt alles als urgent, dat ken ik maar al te goed. Tobben over afspraken die nog ver weg zijn. Zo tob ik nu al soms over mijn WIA herkeuring die een dezer dagen wel ingepland zal moeten worden. Misschien stelt het je iets gerust als ik zeg dat mijn UWV arts destijds wel heel begripvol en fijn was, en ik volledig afgekeurd ben? Ze hebben mij zo wel de ruimte gegeven.

Succes met alles en met de hitte, die is niet mals idd. Logisch dat je er ff doorheen zit met dit allemaal. Vannacht ook een ruim uur oververhit wakker geweest, uiteindelijk mijn hoofd onder de kraan gestoken om 04:00 en daarna sliep ik vrij gauw 😂. Succes Ax, het komt goed!

Ax zo erg,leef met je mee.
Jij komt er wel,al is het nu effe balen,nu eerst voort herstellen,jij bent een positieve persoon.
Laat dat vooral niet afnemen!!!!

Dikke knuffel Trees

Sterkte ax. Ik heb ook net de wia aanvraag de deur uit . Ben het ook zo zat. De brainfog, de overprikkeling. Ben wel eens bang dat het kapot blijft. Waarom ook zo lang blijven doorlopen met klachten. Een verkeerde baan en gezeik prive met je dochter wat me te veel werd.
Ben wel inmiddels 1.5 alcohol vrij. Ik ben gestopt met bier

Bedankt allen.

@Bart: wat goed dat je gestopt bent met alcohol! Dat is echt helpend. Ik denk dat het voor jou belangrijk is dat je leert om niet langer in dat schuldgevoel en zelfverwijt te blijven zitten, maar te focussen op hoe je hiervan gaat leren en hoe je je leven gaat omgooien. Want eerlijk is eerlijk - er moeten dingen veranderen om hieruit te komen, maar als je dat doet, kom je er wel.

Je zegt vaak hoe naar die brainfog is en of anderen dat ook hebben. Het is waar dat het naar is, maar het hoort er nu eenmaal bij. Blijf je ertegen vechten, dan houd je je ziekte in stand, en gaat de brainfog ook niet weg. En dat geldt voor alles in je ziekte. De angsten, de fysieke klachten. Je mag er zeker verdrietig om zijn, maar als je het nooit ook accepteert zoals het nu is en ergens probeert er berusting in te vinden, blijf je inderdaad ziek.

Ik heb dit al vaker tegen je gezegd en merk dat ik het steeds lastiger om op je te reageren. Je blijft namelijk constant hetzelfde zeggen bij elk bericht, en alle adviezen lijken langs je heen te gaan. Dan raakt op een gegeven moment ook het geduld op bij je mede lotgenoten. We proberen elkaar hier te helpen en geven elkaar heel fijne tips, uitleg en hulp. Maar als daar niks mee gedaan wordt, wordt dit forum een soort klaagmuur vol negativiteit en daar heeft niemand wat aan.

Vind het in ieder geval goed van je dat je nu gestopt bent met alcohol drinken, want dat gaat ook een hoop opleveren. Uiteindelijk is het belangrijk om te leren emoties niet langer weg te drukken, en alcohol is daarin een verdovend middel die je emoties kan dempen. Maar uiteindelijk heb je daar ook alleen jezelf mee te pakken.

En Ik hoop echt dat je met acceptatie aan de slag gaat. Er zijn meerdere berichten met methodes waarop je dat kunt trainen (mindfulness oefeningen, ongemakken toelaten, etc). Maar als ik dat niet merk, lukt het me ook niet meer zo goed om op je te reageren. Dan stop ik er te veel energie in en kost het me te veel.

Tnx man. Je hebt helemaal gelijk! Ga er zeker mee aan de slag

Ax, ik leef enorm met je mee. Wat er allemaal nog eens bij komt kijken is verschrikkelijk en dan ook nog twee van zulke gesprekken op één dag mee moeten maken. Gaat het vandaag een klein beetje beter met je? 💞 Ik hoop het! Heel veel sterkte voor jou! En wat jij als laatste zegt, precies dat: de afleiding die je normaalgesproken zou zoeken, kán nu niet. Dat is ook iets waar ik enorm tegenaanloop.

Erg dit te horen Ax, terwijl je er net voor iedereen hier bent. Je brengt een boodschap van hoop. En dit terwijl je het zelf zo zwaar hebt. Dat is geen evidentie. Voor ons lijk je iemand die in zijn kracht staat terwijl je jezelf probeert recht te houden. Dat kost bakken energie. Hopelijk kan je het snel een plaatste geven. We weten allemaal dat het leven te kort is om te blijven hangen in negativiteit maar het leven maakt het ons soms verdomd moeilijk.

Erg dit te horen Ax, terwijl je er net voor iedereen hier bent. Je brengt een boodschap van hoop. En dit terwijl je het zelf zo zwaar hebt. Dat is geen evidentie. Voor ons lijk je iemand die in zijn kracht staat terwijl je jezelf probeert recht te houden. Dat kost bakken energie. Hopelijk kan je het snel een plaatste geven. We weten allemaal dat het leven te kort is om te blijven hangen in negativiteit maar het leven maakt het ons soms verdomd moeilijk.

Lief bericht, Steven, dat doet me goed (net als alle andere berichten hierboven trouwens). Vandaag gaat het gelukkig weer ietsje beter. Gisteravond kwam mijn lichaam eindelijk in de rust en heb ik alle spanning er even heel erg uitgehuild; dat hielp. En vanochtend heb ik met een vriendin gevideobeld bij wie ik me heel vertrouwd voel, dus dat soort momenten zijn heel waardevol. Nu ga ik weer proberen om me even te richten op alles wat me nog wel lukt, met ruimte voor verdriet uiteraard - even weer 'uit de ziekte' stappen voor zover dat mogelijk is. Het blijft een proces van ups en downs en dit hoort er helaas ook bij. Gelukkig wordt het morgen in ieder geval weer koeler...
Liefs voor iedereen <3

lieve Ax
klinkt als even een verschrikkelijk nieuws en een paar dagen shit. Gooi het er maar uit hoor. Wat je altijd zegt ups and downs. Het komt goed, maar nu voelt dat even niet zo. Dat mag.
Een dikke knuffel voor jou.
Gelukkig gaat het iets beter en vind je je weg weer naar boven/buiten/naar de rust.

Hoe kan het dat je geen tweede spoor hebt moeten volgen in je twee jaar ziektewet? Hoe zit dat precies.

@Harry ik ben in mijn tweede jaar helaas met een flinke terugval weer volledig ziekgemeld. Als je nul uren kunt werken, is tweede spoor ook geen ding.

Ach lieve dappere Ax wat super rot. Wat verdrietig. Dat snap ik heel goed. Want het is ook gewoon een echt even mooi Kkkkkkk&€@-;!
Laat het er maar even zijn. Ik hoop dat je lieve lieve mensen om je heen hebt waarbij je veilig bent om alles te delen wat even rot moeilijk en verdrietig is.
Ik denk aan je 🙏

Ik heb zoveel mooie stukjes van gelezen.
Je bent een lieve dappere strijder en altijd een lieve fijne reactie van jou. Helaas niet altijd de kracht gehad om te reageren maar hierbij heel veel dank.
Ik en heel veel andere hebben heel veel steun in jouw mooie woorden gekregen en gehad.

Ik ga langzaam naar mijn eerste ziektejaar. Of ik terug kan naar mijn werk weet ik niet. Verdrietig want ik heb er zo hard voor gewerkt. Ik blokkeer het een beetje want als ik er aan denk krijg ik paniekaanvallen. Financieel is het namelijk ook echt een domper hoor. Gelukkig herstel ik heel langzaam en heb ik soms een fijne dag. Alleen ik ga nog een flinke therapie traject krijgen waar ik al eeuwen voor op de wachtlijst sta. Overigens ga ik daarover schrijven als ik ermee start. Ik wil het stigma proberen wat te minderen. Want niet iedereen is gek of afgeschreven als je niet meer 100% kan meedoen in de maatschappij.

Heel veel kracht en liefs voor jou ❤️

Ha Ax, wat rot zeg.. herkenbaar je verhaal.
Maar extra lief zijn voor jezelf deze tijd.
Bizar die wachttijd van 40 weken. Ik ben zelf bezig met de WIA-aanvraag en voel de bui ook wel hangen dat ik mijn werk voor het eind van het jaar mogelijk kwijt ben.
Begrijp je gevoelens heel goed, het is toch iets wat je kwijtraakt. Confronterend en verdrietig.
Maar er komen weer betere tijden. Ik lees geregeld je berichten hier en je leert (jezelf en ons) om op een gezonde manier weer te herstellen.
Soms ben ik wel eens benieuwd waar alle mensen op dit forum over een paar jaar staan.
Hoe dan ook, sterkte!

Het gaat gelukkig weer wat beter. Blij dat het weer koeler is, want daardoor ging mijn lichaam echt in de overdrive, met alle gevolgen van dien. Ik ben ontroerd door al jullie lieve berichten. We gaan er komen met zijn allen ❤️ En ik blijf mijn schouders eronder zetten, ook als ik me af en toe even heel slecht voel!

Hey Ax,

Zo herkenbaar jouw bericht. Ook ik ben mijn baan kwijt. Ik moest vóór de zomervakantie mijn onderwijsbevoegdheid halen, anders stond ik wettelijk gezien te lang onbevoegd voor de klas. En ook ik zag het aankomen maar het is verlies right in your face. Nu, enkele maanden later zie ik het ook als een zegen. Een kans om op werkgebied een andere weg in te slaan. Werk waar het voor mij meer draait om genieten en minder om presteren. Ik hoop dat voor jou ook iets moois op je pad komt. Blij te lezen dat het weer wat beter gaat. Die hitte is idd killing bovenop een zenuwstelsel in overdrive.

Ik zie nu ook dit verhaal Ax, had hier anders eerder op gereageerd dan je hoedje.

Ventileer het maar, het is ook allemaal klote. Het komt goed. Het traject wat jij gaat belopen, ga ik ook krijgen ben ik bang. Maar het komt goed.

Zet m.op.

Sterkte! Had je een leuke baan? Het enige positieve: de transitie vergoeding :) bij mij was het met 10 jaar dienstverband best een aardig bedrag

Bedankt Gert!

@Gilco haha ik houd van dat optimisme! Mijn transitievergoeding gaat tegenvallen met 3 jaar dienstverband, maar ach. Als ik WIA krijg, red ik het financieel sowieso wel. Het is gewoon een rotproces, deze ziekte, maar uiteindelijk wordt het leven weer mooier 💪🌈

Waarom heb jij geen verplicht tweede spoor moeten volgen in je ziektewet period? Kun je dat uitleggen. Dat is voor iedereen verplicht toch?

@Rinus dat ks niet een optie als je helemaal niet werkt (en ik kon mijn hele tweede ziektejaar nauwelijks werken, hoogstens twee uurtjes per week). Tweede spoor kan alleen als je enigszins bemiddelbaar bent.

Ik heb ook tweede spoor gedaan terwijl ik niet kon werken. Was 1x per twee weken een uur digitaal. Dacht ook dat het verplicht was

Hoe was het advies van de bedrijfsarts bij jullie tijdens het tweede ziektejaar? Ik kan letterlijk bijna niks. De dag doorkomen is overleven, het is vreselijk, maar het advies blijft 2 uren per dag. En is met geen mogelijkheid te veranderen, maar ik kan niet meer.

Ax, gaat het inmiddels een beetje met je? 💞

@Anoniem1 wat vervelend van je bedrijfsarts zeg... En je werkt ook echt die 2 uren per dag?? Kun je niet ergens een second opinion vragen? En uiteindelijk doen wat jij aan kunt; niemand heeft er wat aan als jij jezelf nog zieker werkt...

@Anoniem2 ik ben nu op vakantie dus dat scheelt, even helemaal niet met werk bezig! Helaas wel wat gedoe straks met het ontslag omdat mijn juridische adviseur heeft aangeraden de vaststellingsovereenkomst niet te tekenen; dat betekent helaas ook dat ik dus met mijn leidinggevende in gesprek moet dat ik tegen ze in ga. Maar daar ga ik me na mijn vakantie wel weer druk om maken :)

Merk verder dat ik heel veel moet huilen maar me tussendoor ook wel weer beter lijk te voelen. Dat betekent dat er beweging is, en beweging is goed - want we willen graag verandering natuurlijk. Dat helpt wel enorm bij het vertrouwen in herstel!

Al die extra dingen die er dan nog extra bij komen... Sterkte met dit onderdeel ook, Ax! 💞 En jouw mindset... jaloers op. Knap hoe je het doet. Wat ik hier steeds ook van jou lees. Echt knap hoe je ermee omgaat. En voor zover het lukt, maar ik wil het je wel wensen: veel plezier op je vakantie!

Ah wat lief, dankjewel <3 Het is soms echt moeilijk hoor. Het gaat allemaal zeker niet van een leien dakje 😅 Maar ik doe mijn best, net als iedereen hier!
En ik kruip vandaag weer heerlijk in de hot tub 😍

Geniet ervan, Ax 💞

Hoi Ax, Hoe is het gesprek met je werkgever gegaan? Jouw juridisch adviseur heeft destijds dus aangeraden de vaststellingsovereenkomst niet te tekenen. Mag ik vragen wat de reden hiervoor was? Ik hoorde zelf laatst namelijk ook al, dat je nooit een vaststellingsovereenkomst moet ondertekenen en dat zal wel niet voor niks zijn dus..

Inmiddels meerdere gesprekken verder. Het komt er in feite op neer dat mijn juridisch adviseur geen voordelen ziet in het tekenen van een VSO. Bovendien vindt ze het absurd dat ik mijn ontslag zou krijgen als ik nog niet 100% zeker weet of ik in de ziektewet kom. Stel dat het uwv gaat zeggen dat ik wél kan werken, dan wordt mijn voorschot omgezet in WW ipv WIA als ik het vso getekend heb. En als ik niet teken, dan heb ik dus gewoon een baan. Dat is het risico dat ze zegt dat ik niet moet nemen, niet op vrijwillige basis.
De werkgever kan vervolgens wel een ontslagvergunning bij het uwv aanvragen. Daarbij moeten ze indienen dat de bedrijfsarts uitsluit dat je binnen 26 weken herstelt. Ik ben nu aan het afwachten of de bedrijfsarts dat uitsluitsel gaat geven.

Wat ben ik blij dat ik de vraag toch wel heb gesteld nu en heel erg bedankt voor je duidelijke reactie! Dit beantwoordt letterlijk meerdere vragen van mij.

Eigenlijk zit ik met nog een vraag. Misschien mag ik deze ook wel aan jou stellen. Kreeg jij tijdens dat telefoontje met de arbeidsdeskundige ook te horen dat je, tijdens die 40 weken wachttijd, alvast naar het uwv moet om te kijken wat je tot die tijd zou kunnen doen qua re-integreren? Ook al is het "maar" een half uurtje ergens helpen. Dat schijnt iets nieuws te zijn?

Oh ik ben ook even blij dit te lezen!

Ly, jij het telefoontje van de arbeidsdeskundige al gehad? En moet jij tijdens die wachttijd in gesprek met het uwv om wederom te kijken naar mogelijkheden, ook al is letterlijk niks mogelijk?

@anoniem. Ik heb een andere situatie omdat ik al een lopende WIA heb/had. Dus weinig ingewikkelde dingen nu, en wat ik moest doen aan belletjes heb ik al gehad. Maar deze info van Ax had ik wel nodig voor t contact met werk. Succes voor jou!

@Anoniem nee, ze zeiden wel day zodra het weer kon ik aan de bak moest. Maar die heb ik gewoon laten gaan want herstellen is veel belangrijker.

Hoi Ly en Ax, @Ly: dat is inderdaad een andere situatie al. En bedankt, voor jou ook succes en veel sterkte! @Ax: dat is zo waar. (En dan is dat misschien wat ze bedoelen.) Voor jou ook succes en veel sterkte!

Hoi Sander, ja deze gesprekken heb ik zeker ook met mijn vriendin. Bij ons is de situatie wel net wat anders omdat zij zelf ook ziek is (long-covid), daardoor begrijpen we elkaar wel goed. Maar daardoor zitten we ook regelmatig allebei met schuldgevoelens, omdat we elkaar graag willen helpen maar het gaat niet.

Het belangrijkste is denk ik dat je eerlijk naar elkaar blijft over wat je voelt en ervaart. Het is wel heel pijnlijk in te horen dat je partner de versie van jou mist voordat je ziek werd. En die mis jij zelf natuurlijk ook al heel hard. Tegelijkertijd lijkt het me wel goed dat ze eerlijk is, want anders moet ze dat gevoel misschien "maskeren", en dat komt een relatie denk ik nooit echt ten goede op de lange termijn.

Dus ja het is gewoon heel klote.. denk dat je het beste gewoon kunt terug communiceren wat het met jou doet als zij dat zegt. Dus dat je het ook enorm mist om weer je enthousiaste zelf te zijn, en dat je weet hoe lief ze voor je is geweest de afgelopen tijd en hoezeer je dat waardeert. Zelf haal ik iets als bloemen of een klein cadeautje voor mijn vriendin, ik merk dat ze dat enorm waardeert. Of een voetmassage als jullie op de bank liggen. Kleine dingen die binnen jouw mogelijkheden liggen en je terug kunt doen voor haar kunnen ook een verschil maken denk ik.

En nogmaals, het is heel pijnlijk en die emoties moet je ook een plekje geven. Hoop dat je hier wat mee kan!

Dank Bart!

@Sander jup dit is heel herkenbaar, en verschrikkelijk zwaar - en tegelijk ook gewoon terecht. Want dit is voor de partner ook gewoon verschrikkelijk zwaar, en het duurt heel lang, en het is heel moeilijk om iemand van wie je houdt te zien aftakelen. Bovendien haalt het je relatie volledig uit evenwicht en word je als partner ineens in een zorgende rol gedrukt, waardoor er soms weinig ruimte is voor je eigen sores. En tegelijk ben je nog wel gewoon je dagelijks leven aan het proberen hoog te houden.

Besef dat dit iets is waar jullie sámen verdrietig over mogen zijn. Jij mist het ook. Jij vindt het ook niet leuk zo. En je hebt hier ook niet voor gekozen. Het is NIET jouw schuld. En hoewel je schuldgevoel niet tegen kunt gaan (dus laat het toe zonder het weg te drukken), hoef je ook niets goed te maken. Je doet al je stinkende best.
Probeer je burn-out echt te zien voor wat het is: een ziekte. Je bent ziek. Al heel lang, zonder uitzicht op een concreet eindpunt. Jouw ziekte heeft jou onderuitgehaald. Ik zou je volledig kunnen uitleggen waarom je jezelf niet bent in deze periode (maar dat laat ik voor nu even haha, maar zoals altijd heeft het met het zenuwstelsel te maken). Maar het is tijdelijk, en nogmaals, NIET JOUW SCHULD.

Blijf in gesprek. Probeer niet in verwijten terecht te komen. Beaam haar verdriet - voor haar is het ook fijn om gehoord te worden. Probeer haar mee te nemen in wat je ziekte is (misschien kun je haar mijn uitleg in verhaal 2026 laten lezen?). En probeer verder los te laten dat je iets goed te maken hebt. Echt, die wil ik je enorm op het hart drukken. Het heeft mij 2 jaar gekost voor ik écht besefte dat ik niet schuldig ben aan het verdriet van mijn vriend en er ook niet verantwoordelijk voor ben om hem zich beter te laten voelen. Je moet voor jezelf blijven kiezen, zelfs als dat betekent dat je haar belast of het haar zwaar maakt. Dus niet je beter voordoen dan het gaat, niet extra klusjes in huis doen om haar te ontlasten (terwijl je dat eigenlijk niet aan kunt).
Want daarmee ga je niet alleen je grenzen over, je geeft je zenuwstelsel ook het signaal dat jij alleen veilig kunt zijn als je partner gelukkig is. En je wilt (en moet!) naar een situatie toe waarin jouw lichaam zichzelf leert veilig te voelen. Je mag zeker verdriet voelen voor het verdriet van je partner, laat dat vooral toe. Maar ga niet in de actie om dat op te lossen. Dat is niet aan jou. Het is aan jou om jezelf en je eigen gezondheid op 1 te zetten. Sterkte! 😘

Dankje Ax

Ook ontzettend veel last hiervan!! Kan me alleen maar aansluiten bij wat hierboven wordt benoemd maar het blijft pittig!

Ja, herkenbaar. Hier gaat de relatie ook heel moeizaam. Binnenkort krijgen we waarschijnlijk wel relatietherapie.

Maar afgelopen vakantie was het ook weer mis. Ik dacht: als ik meega, er simpelweg ben, dat is al goed genoeg. Dan vindt mijn gezin het allang fijn.
Maar al het autorijden kwam op mijn schouders, echt supervermoeiend, flink mijn grens over. Moest ik dagen van bijkomen. Toen reed er een Duitser tegen onze geparkeerde auto aan. Een hele hoop stress en gedoe. Moest ik weer een paar dagen bijkomen. Sowieso heel veel prikkels op een camping. Maar ik wás er. Ik worstelde me erdoorheen.
Kreeg ik later in deze vakantie te horen dat mijn vriendin mij chagrijnig en neerslachtig vond, en dat ik weinig meedeed.
Dat schiet ik van binnen uit mijn slof... Dank je de koekoek, als ik zo ver mijn grenzen over moet! Ik ben zó hard aan het werk voor mijn gezin, en dan is het WEER niet goed. (Het eerste jaar van mijn BO ben ik thuis gebleven van vakantie, en dat heeft mijn vriendin veel verdriet gedaan. Maar mij veel goed ...)
Dat ik echt denk: jullie gaan volgend jaar maar weer zonder mij, als ik het toch niet goed kan doen.

Heel erg lastig, als je partner het niet lijkt te begrijpen. Het drijft je uit elkaar.

@BrandUit pff wat pittig zeg… op die manier zitten jullie er beide helemaal doorheen… Want ja, jij bént waarschijnlijk ook neerslachtiger en je dééd ook minder mee - maar dat is niet jouw schúld. Het liefst zou jij ook willen genieten, je niet druk maken over alles wat ook maar een beetje energie kost.
Relatietherapie lijkt me goed, maar ook intensals je ook nog aan jezelf moet werken. Belangrijk is dat je iemand vindt die lichaamsgericht werkt, er zijn veel lichaamsgerichtetherapeuten die ook relatietherapie doen. Dan ga je namelijk beide met je patronen en triggers aan de slag - en die kan hopelijk een beetje helpen ook om je vriendin in te laten zien dat je niet anders kán.

Een burn-out is een van de zwaarste dingen die je relatie kam overkomen. Je verliest verbinding, je begrijpt elkaar niet en het is zo verschrikkelijk moeilijk om toch weer een beetje op één lijn te komen met elkaar…

hey Sammy

Hoe lang zit je met een BO? Het is inderdaad niet zo simpel, onbegrip zou geen reden mogen zijn om je te verstoppen. je kan altijd schrijven... volhouden; het gaat beteren...

7 jaar totaal, meermaals volledig herstelt met zware terugvallen.

7 jaar totaal, meermaals volledig herstelt met zware terugvallen.

klinkt heftig inderdaad! het is ook niet zo evident om te snappen. Hoe begon het bij jou?

Door een ongezonde levenstijl en gewoon niet doorhebben wat er precies met mijn lichaam aan de hand was waardoor ik veel erover ben gegaan, medicatie heeft uitijndelijk mijn toestand erger gemaakt.

Hoe is het nu met je? Ik herken veel in je verhaal. Ben zelf 26m en sukkel al 3,5 jaar aan. Ook meermaals "hersteld" en weer in oud gedrag teruggevallen. Merk ook in mijn omgeving dat sommige vrienden wat afstand nemen, voornamelijk "kroeg" vrienden

Heel herkenbaar , je verhaal Sammy. Wat vervelend en moeilijk is het hè. Ik zit al 5 jaar thuis onderhand. Eenzaam is het.
Ik hoop dat we elkaar hier een beetje kunnen steunen. We begrijpen elkaar tenslotte. Dat is zo belangrijk.
Hou je goed.

Leef met je mee, Sammy. Het is zo herkenbaar allemaal.
Woon je ook alleen?

Ik wel en vind het ook een eenzame strijd. Ik ben nu bijna een jaar bezig en het herstel gaat maar zo langzaam of soms worden de klachten ook weer erger.
De extreme overprikkeling en een gonzend hoofd maakt sociaal contact zo moeilijk. Zelfs een half uurtje bellen met iemand galmt nog uren door in mijn hoofd.
Het is inderdaad meestal lastig om begrip te vinden in je omgeving. Zou inderdaad fijn zijn om iemand , een lotgenoot, te hebben om af en toe mee te praten die het ook begrijpt.
Woon niet in Limburg helaas, ook al is het mijn favoriete provincie, en dan vooral Zuid Limburg.

Dus Sammy, gebruik dit forum maar als je steun en begrip nodig hebt! (
Sterkte en houdt vertrouwen allemaal !!

Hallo Sammy, veel liefs ook van mijn kant en veel moed voor het herstel. Ik zit 1,5 jaar thuis nu. Kan je zeggen op welke manier medicatie je toestand verergerd heeft? (Dokter heeft me medicatie voorgesteld)

Wat herkenbaar. Na 6 maanden van diepe ellende voelde ik eindelijk weer energie, zin in dingen en een beetje hoop dat het echt goed komt. En dan ben ik een dagje net iets te actief. En BAM het is weer mis. En dan is het extra zwaar om weer beetje vertrouwen te gebben. Maar toch, ik denk dat dat terugvallen er ook bij hoort. En dat het goed komt. Maar oh, wat herken ik die enorme domper. Sterkte

Hoi Av,

Misschien kun je eens kijken naar de eigenschappen van een hoogsensitief persoon (hsp).

Zelf heb ik ook altijd het gevoel gehad anders te zijn. En ik herken mij heel erg in het drukke denken, bewust zijn van jezelf en hoe anderen op je reageren. En vooropgesteld het belang van de ander.

Mij is sinds mijn BO duidelijk geworden dat ik hsp ben. En daarbij vielen heel veel puzzelstukjes op zijn plek. Het boek "Hoogsensitief omgaan met stress" is een aanrader als je er meer over wilt leren.

Wellicht heb je hier iets aan! Sterkte!

Hi Av,

Zeker herkenbaar en ik denk dat dat geldt voor veel burnies. Ik heb weliswaar wél ADHD (gediagnosticeerd tijdens mijn burn-out), maar uiteindelijk maakt dat label niet uit voor hoe je je voelt: anders. Vaak komt dat doordat je vroeger veel bent afgewezen als kind (zelfs als je je dat niet kunt herinneren), en daardoor hebt geleerd om je aan te passen aan anderen. Dat is een patroon geworden dat zo doodnormaal voor je is, dat je vaak niet eens doorhebt dat je het doet - laat staan dat je weet wat je dan wél wilt.

Je onderdrukt dus je eigen emoties en voorkeuren, en het lastige is: die gaan zich in je lichaam opslaan als stress. Je basisstressniveau is daardoor hoger dan je zou willen en daardoor hoeven er minder dingen te gebeuren om je over het randje te duwen richting een burn-out.

Voor veel mensen is een burn-out dan ook een omslagpunt. Omdat ze niet langer de signalen van hun lichaam kunnen negeren (omdat ze dan niet beter worden), leren ze om hun eigen emoties de ruimte te geven. Ze kunnen niet langer constant anderen pleasen, want dan herstellen ze niet, dus leren ze voor zichzelf te kiezen en zichzelf te zijn. Dat is overigens een proces met vallen en opstaan - en daarom zijn terugvallen in je ziekte ook zo belangrijk. Want daarmee leer je jezelf de vaardigheid van het 'voor jezelf kiezen' aan.

Je mag hier dus best verdrietig om zijn, want het IS ook verdrietig. Geef dat gevoel de ruimte. Het hoort er helaas bij, maar het is zo ontzettend belangrijk dat je dit zelfinzicht hebt gekregen! Want dat is de eerste stap richting ontwikkeling :)

Je zou inderdaad hoogsensitief kunnen zijn, of (hoog)begaafd, of bijvoorbeeld INFJ van persoonlijkheid, of misschien heb je ervaringen of patronen uit je kindertijd die blijven meespelen. Dingen die minder voorkomen en die niet altijd goed begrepen worden door de maatschappij.

En dat gevoel buiten van de boot te vallen, dat herken ik ook. Maar ik denk eerlijk gezegd dat bijna iedereen dat ervaard. De ene al wat sterker dan de andere. We zijn tenslotte groepsdieren, de groep geeft een gevoel van veiligheid.

Zelf merk ik dat ik in groep ook liever even wacht en anderen laat voorgaan. Daarna volg ik wel hun voorbeeld. Mijn manier van denken of reageren wordt niet altijd meteen begrepen, tenzij ik het extra uitleg en zelfs dan niet altijd. Dus ja, veel herkenning in jouw verhaal.

Ik heb ook veel herkenning. Ik vond het vroeger een kwaliteit van mezelf om een kameleon te zijn... maar in therapie geleerd dat dit mede is door mijn hoogbegaafdheid en patronen (presteren, als ik doe wat er gevraagd wordt hoor ik erbij etc). Onbewust toch altijd iemand anders geweest. Nou geloof me ik huil wat af! Ik snap dus dat het je pijn doet. Je bent zeker niet alleen.

Heel herkenbaar. Bij mij is tijdens de BO autisme geconstateerd. Ik maskeer en camoufleer veel van mijn behoeftes. Maar ik voel me dus ook al mijn hele leven anders. En dan gevoel was blijkbaar terecht.
En ik heb ook het gevoel dat dit er niet mag zijn, dat ik mezelf moet verstoppen, omdat ik anders verstoten word ofzo, geplaagd. Ik wil absoluut niet vreemd overkomen.
Dat zal wel een oeroude drang zijn, wie buiten de groep valt overleeft het niet, hè.

Ik ga sinds een jaar naar een praatgroepje met lotgenoten (dus autisten), en dat is een verademing.
Niemand is raar, we begrijpen elkaar met een half woord, nieuwe leden integreren in de groep als waterdruppels in water. Iedereen wordt geaccepteerd zoals diegene is. Er is enorm veel herkenning over en weer. Het is een van de weinige plekken waar ik echt mezelf kan zijn. Waar ik iets heel liefs kan zeggen gewoon omdat ik het meen, zonder dat ik bang hoef te zijn dat iemand bijbedoelingen denkt te zien of een geheime agenda.
Dus dat koester ik. Ook het gevoel dat ik eraan overhoud is helend: dat het dus kan: in een veilige groep zijn, jezelf niet meer hoeven verstoppen, en gewaardeerd worden om wie je bent.

Heel herkenbaar. Bij mij is tijdens de BO autisme geconstateerd. Ik maskeer en camoufleer veel van mijn behoeftes. Maar ik voel me dus ook al mijn hele leven anders. En dan gevoel was blijkbaar terecht.
En ik heb ook het gevoel dat dit er niet mag zijn, dat ik mezelf moet verstoppen, omdat ik anders verstoten word ofzo, geplaagd. Ik wil absoluut niet vreemd overkomen.
Dat zal wel een oeroude drang zijn, wie buiten de groep valt overleeft het niet, hè.

Ik ga sinds een jaar naar een praatgroepje met lotgenoten (dus autisten), en dat is een verademing.
Niemand is raar, we begrijpen elkaar met een half woord, nieuwe leden integreren in de groep als waterdruppels in water. Iedereen wordt geaccepteerd zoals diegene is. Er is enorm veel herkenning over en weer. Het is een van de weinige plekken waar ik echt mezelf kan zijn. Waar ik iets heel liefs kan zeggen gewoon omdat ik het meen, zonder dat ik bang hoef te zijn dat iemand bijbedoelingen denkt te zien of een geheime agenda.
Dus dat koester ik. Ook het gevoel dat ik eraan overhoud is helend: dat het dus kan: in een veilige groep zijn, jezelf niet meer hoeven verstoppen, en gewaardeerd worden om wie je bent.

Wat een lieve reacties, fijn dat jullie stukken herkennen al is het naar dat jullie dat mee moeten maken. Ik hoop dat we allemaal uiteindelijk onszelf kunnen laten zien ❤️

Wat een lieve reacties, fijn dat jullie stukken herkennen al is het naar dat jullie dat mee moeten maken. Ik hoop dat we allemaal uiteindelijk onszelf kunnen laten zien ❤️

Hi, ik herken ook wel wat. Ik ben geen adhd of high sensitive maar wel een echte denker net enorme snelheid en creativiteit. Het werkt allemaal geweldig op hoog tempo. Dat heeft me enorm veel opgeleverd qua werk en succes. Daarnaast heb ik een pestverleden en dat heb ik enorm gecompenseerd jarenlang met mijn verbale competenties en succesvol optreden in grote groepen. En dan opeens is het helemaal op. Tja, dat is een harde les. Ik denk nu, na een half jaar in de shit, ik heb mezelf genoeg bewezen. Ik weet nu dat ik goed genoeg ben. Het is goed zo, en mooi geweest. Ik doe een strik om alles wat ik heb neergezet en nu mag ik alle tijd nemen om te bedenken wat goed voor mij is. Geniet van wie je bent. Je bent goed zoals je bent. En wees blij dat je ‘anders’ bent. Het maakt je speciaal.

Hi Av!

Het is fijn dat je het hier bespreekbaar maakt.

Ik herken dit ook heel erg; zonder te generaliseren denk ik dat veel mensen met deze ziekte hier tegenaan lopen.

Het heeft altijd veel geholpen om aan te passen aan anderen; mijzelf weg te cijferen. Ik heb in mijn jeugd (als middelste (en enige) meisje tussen twee drukke broers) niet geleerd om voor mijzelf op te komen. Ik ben steeds verder uit het zicht geraakt - heb mijzelf steeds meer in een hoekje geduwd. 'De schijnwerpers zijn niet voor mij', was mijn overtuiging.

Tijdens m'n burn-out leer ik dat het niet erg is om mijzelf te zijn. Dat ik (nog steeds) niet in de schijnwerper hoef - en dat dat oké is. Maar mét de overtuiging dat ik het wel aankan, als ik het wil. Het betekent niet dat ik met alle winden mee hoef te waaien en nergens tegenin mag gaan. Ik hou rekening met anderen, maar ben niet verantwoordelijk voor iemand's anders gevoel.

Ik leer dat het fijn (en goed) is om op sommige momenten iets persoonlijks te delen. Een vervelende ervaring van vroeger bijvoorbeeld; en wat voor impact dat op mij heeft gehad. Maar ik leer om bewust te kiezen wanneer ik dat doe; en bij wie. Ik leer ook dat het goed is om soms mijn mond te houden. Niet te lief zijn, niet te veel het belang van anderen voorop te stellen. Ik ben geen pion in andermans agenda.

Mijn perspectief is door mijn burn-out wel veranderd. Het is niet erg om mij verantwoordelijk te voelen. Maar de wereld draait door, ook als ik er tijdelijk niet ben. Dat doorhebben, accepteren én naar handelen gaat gepaard met gevoelens van verdriet, maar ook van bevrijding. Het vraagt om loslaten en vertrouwen; in mijzelf en in anderen - in alle facetten van het leven.

Veel van dit alles hangt nauw samen met mijn gemoedstoestand. Als ik goed geslapen heb, lukt het mij beter om dit te bedenken. Heb ik een slechte dag, dan niet. Maar dat is maar één dag. 24 uur. Dan probeer ik lief voor mijzelf te zijn. Morgen is alles weer anders.

Wat herkenbaar toch allemaal. Vooral de post van Ellis. Zo fijn om dit te lezen.
En @AV weet je wat het mooie is van deze groep.....
Wij horen er gewoon bij en vallen niet buiten de boot 😉 ❤️

Mooie verhalen allemaal! Liefde naar jullie

Zijn we dan echt zo anders, als er zoveel mensen dit gevoel hebben? Of probeert iedereen er maar gewoon bij te horen, al op jonge leeftijd, en maskeert daardoor een veel te grote groep mensen? Iedereen is uniek, maar we zijn ook kuddedieren die er graag bij willen horen. Buitenbeentje zijn wil niemand, maar omdat dat niet getolereerd wordt (ook op volwassen leeftijd niet), gaat er hartstikke veel mis...

Liesie wat is dit fijn om te lezen en wat ben je dapper om het op deze manier te doen en vooral om het vooraf aan te geven. En wat een goeie tip om dit zo te doen, thuis en max een uurtje. En nu je dit gedaan hebt denk ik zomaar dat je er de volgende keer niet meer van wakker ligt. Nu weet je dat dit op dit moment voor jou werkt.

Leuk om te lezen dat je er zo van genoten hebt en je weer gewoon even vriendin hebt kunnen voelen.

Laat het lekker naar meer smaken.

Dikke knuffel voor je

Heel erg inspirerend Liesie, dit is precies de stap die ik ook wil zetten en aan het zetten ben. Schaam me er ook zo voor, kan ook maar een uurtje. Echt heel dapper van je dat je die stap zo durft te zetten en zo eerlijk en open hebt durven zijn!

Knap hoe je het doet! 💞

En wat Bart ook zegt... schaamte dat het maar voor een uurtje kan dan, waardoor je het maar laat. Maar tegelijkertijd ook het enorme gemis voelen. Misschien toch maar vragen of ze bij mij willen komen dan en het niet erg zouden vinden om voor maar een uurtje te komen.

Knap dat jij deze stap nu ook gaat zetten Bart! Hebben jullie ook dat best wel veel wat verder van jullie vandaan wonen, waardoor je hun niet iedere keer wil laten komen (voor een korte tijd)?

Hoi Anoniem, dankjewel! Ja ik heb precies dat. Veel vrienden van mij zijn na hun studie verhuist naar andere steden. Sommigen hebben anderhalf uur reistijd, dat durf ik bijna niet te vragen dan. Maar als ze mij berichtten wil ik het toch voorstellen, misschien kunnen ze het combineren met iets hier in de buurt. Misschien kun jij zoiets ook voorstellen anoniem? Of afspreken met 3 of meer mensen, zodat jij weg kunt na een uur?

Ik probeer nu te focussen op een paar mensen die wel dichtbij wonen. Zelfs daar vind ik een uur afspreken lastig, omdat ik voorheen wel met ze af heb gesproken voor langere tijd, maar daarmee ging ik eigenlijk bijna altijd over mijn grens. En ik ben al een ruime 2.5 jaar bezig dus bang dat mensen hun geduld opraakt.. Maarja deels daarom ook zo lang bezig. Ik ga proberen open kaart te spelen en dat ook te bespreken zoals jij Liesie!

Succes allen! En nogmaals dankjewel Liesie voor de inspiratie ♥️.

Wat ontzettend knap dat je dit hebt gedaan Liesie. Ondanks dat je slecht slaapt van te voren heb je de tweede keer ook doorgezet. Stapje voor stapje en heel rustig aan. Ook ik moet me zelf na 16 mnd Bo nog steeds overhalen om afspraken te maken die ook wel eens niet doorgaan door mijn eigen angsten of het wel goed zal gaan. Respect voor jou hoor. Bedankt voor het delen.

Heel mooi Liesie ❤️

Heel goed gedaan ! Fijn voor je.

Alsof ik grotendeels mijn eigen verhaal lees…bizar. Krijg het er koud van. Dank je wel voor het delen 🙏🏻 Door dit te schrijven mag het hopen dat je op de goede weg zit een “weten” zijn! Alles zit al in onszelf en het is eigenlijk heel simpel. Dit heb ik soms in het verleden wel eens gevoeld. Maar ik ben dit gevoel ook al weer een tijd behoorlijk kwijt. Het zit flink verstopt en toegedekt. Maar dat betekent niet dat het er niet zit.

Wauw Ma, wat je zegt is zo treffend en ik vind het mooi. Ik heb dit zelf ook zo ervaren. De zachte aanpak werkt. Naar binnen keren. Oude wonden en patronen helen.

Of ik mezelf lees zo herkenbaar zit er nu 2 jaar in klim wel naar boven en soms weer helaas een terugval hoop dat het allemaal goed komt

Wat heb je het mooi omschreven, hoe naar het ook is dat je dit mee moet maken. Het lief zijn naar jezelf vergeet ik regelmatig, heel goed punt dat je diep van binnen lief naar jezelf moet zijn - zeker op mijn werk merk ik dat ik het van anderen niet hoef te verwachten. Soms vind ik het wel heel moeilijk, dat alles uit jezelf moet komen en het zo moeizaam gaat. Dan vraag ik me af hoe anderen zo 'licht' kunnen leven

Bedankt voor jullie reacties! Dat sterkt mij ook weer. En ja, ik vind het ook nog steeds vaak wrang dat we onszelf niet zo hebben gemaakt maar het uiteindelijk wel zelf moeten oplossen.

Herkenbaar! Sterkte!

Heel herkenbaar! Weet niet hoe lang je bezig bent maar het duurt gewoon ontzettend lang. En beter worden is helaas geen rechte lijn, dat overvalt me soms nog steeds.

Maar toch… door nu in de acceptatie te gaan leert je lichaam zich juist weer te herstellen. Dus ik probeer het altijd maar te zien als nuttig deel van het proces.

Ik heb zelf iig al vaker gehad als ik goed terugschakel en extra rust neem (dagritme weer even aanscherpen met wandelen, yoga nidra, rustmomenten etc.) als het slechter gaat, er daarna een sprongetje komt in m’n herstel. En ik me dan juist weer een klein stukje beter voel dan voor de slechtere dagen.

Hopelijk werkt dat voor jou ook zo. Sterkte!

Heel herkenbaar. Ik heb drie hele goede weken achter de rug. En nu van de ene op de andere dag in een mega dip. Het accepteren heb ik na 15 mmd nog niet geleerd. Morgen had ik een leuke afspraak die dus weer niet door kan gaan. Balen. Maar eens komt er een tijd dat het over is. Het is een lange moeilijke weg naar een andere ik. Want dat het anders moet is mij wel duidelijk geworden. Heel veel kracht in deze moeilijke dagen.

Als je dan toch in de spiegel kijkt, probeer jezelf dan anders te zien. Zie die moedige persoon die z'n best doet om het goed te doen. Zeg lieve en positieve dingen tegen jezelf. En probeer dat ook te doen in gedachten.
Voor mij is dat ook oefenen en vaak moet ik huilen als ik zo voor mijn spiegel zit.

Dank jullie wel voor de bemoedigende reacties.
Het geeft weer moed , hoop en vertrouwen dat het goed komt. Sterker nog ik voel me hierdoor al weer wat beter..
Jullie ook allemaal sterkte toegewenst, het komt goed!

Hou er rekening mee dat wanneer je herstellende bent van een burn out/het al de goede kant op gaat je een week voor je menstruatie, in de “lutheal fase” alle klachten ineens terug kunnen komen omdat je hormonen nog niet helemaal op orde zijn… heb hier zelf ook super erg last van

Zit nu ook al 6 maanden in een burn out, maar heb gewoon elke dag energie gehad. Heb alleen mentale klachten, paniekaanvallen gehad, brain fog, slechte concentratie, wel spierspanningen en hartkloppingen maar energie was wel altijd goed. Het gaat nu gelukkig elke dag iets beter, maar ben er nog niet. Heb nu ook nog weer de griep te pakken

Ohja paniek aanvallen en hartkloppingen had ik ook in mijn begin periode, klinkt inderdaad beetje als wat ik ook heb. Fijn dat je de stijgende lijn te pakken hebt, hier ook. Wel met vallen en opstaan helaas.

T

Mijn burn-out is ook hoofdzakelijk mentaal.
Ik ben wel vlugger moe ,maar kan wel m n huis schoonhouden. Het is bij mij ontstaan na een te snelle afbouw van AD.

Het verschilt per persoon hoe het zich uit. Ik had het in eerste instantie ook meer mentaal en cognitief. Sporten lukte niet, maar verder kon ik nog best wel veel. Na een terugval is dat veranderd en sta ik te trillen op m'n benen als ik me te veel inspan.

Daar staat tegenover dat ik in het begin ook op adrenaline nog heel veel deed. Mijn lichaam zat continue in de onrust en de stress, en dat onderdrukte mijn gevoel van vermoeidheid volledig. Toen ik meer in de rust begon te komen, voelde ik ook pas hoe gesloopt, slaperig, uitgeput ik nog was - met alle fysieke gevolgen van dien.

In de eerste instantie was mijn burnout ook mentaal met paniekaanvallen in het begin. Een aantal maanden later werd het fysiek. Waarschijnlijk omdat je de moeheid nooit voelde en daardoor maar bleef gaan. Onrust/adrenaline/angst en weet ik veel wat kan je uiteindelijk heel erg uitputten ookal heb je het (nog) niet door.

Dat met ondertiteling en niet kunnen nadenken heb ik ook bizar dat zoveel mensen hier last van hebben ik kan al bijna een jaar amper lezen word duizelig van mijn telefoon

Hoi anoniem, (deels herkenbaar). Ik heb een veeleisende baan met ook diensten, dus draaide op zo'n 110% altijd. Mijn man heeft een onzekere diagnose waar we mee moeten leren leven, en toen is in een korte tijd iemand dichtbij verongelukt, bleek mijn uitstrijkje niet goed en pleegde mijn neef zelfmoord. Ik heb het allemaal amper tijd of aandacht gegeven door de werkdruk die ik had. Ik denk dat het dus wel wat samenhangt, maar ik ben met name door de privé omstandigheden, en het niet goed ermee om gaan, over het randje gegaan.
Je kunt niet altijd voorspellen welke tegenwind je in het leven krijgt he... wat mijn harde les is, is jezelf wegpoetsen voor anderen (zowel werk en thuis) je uiteindelijk de kop kost. Ik hoop dat je in deze moeilijke tijd toch ruimte hebt om voor jezelf te zorgen en hulp te krijgen die ook op jou gericht is. Er zal veel van je worden gevraagd als ouder, terwijl je nu ook zelf adem moet kunnen halen.
Ik vind het soms ook lastig dat er zoveel privéproblemen de oorzaak zijn, eerlijk gezegd. De instelling van de bedrijfsarts was in het begin ook meer 'een beetje rust en dan herstelt het wel' terwijl ik merk dat het maar heel langzaam aan herstelt itt wanneer alleen het werk een probleem is.
Veel sterkte!

Ha Anoniem, hier ook voor een deel herkenbaar. Ik heb jarenlang met een partner samengeleefd die een groot scala aan mentale en fysieke ziektebeelden had. Hierdoor was ik regelmatig mantelzorger en naast mijn drukke baan vroeg dit op den duur te veel van me. Ik zie het zelf zo dat ik door de combinatie van beiden (alle ballen in de lucht willen houden) ben ingestort.

En verder: wat een nare omstandigheden die je beschrijft. Heel veel sterkte, wees lief voor jezelf!

Ik ben ook burn out door privé omstandigheden. Ik heb juist een hele fijne baan. Wel een vrij traumatische jeugd gehad. Waarbij nu al 16 jaar een zeer intensieve (zowel fysiek als mentaal) gezinssituatie. Daardoor is mijn elastiek geknapt.
Hoeft dus zeker niet van werk te komen. Sterkte!! Je bent niet alleen…

Ja zeker.. ik heb ook veel dingen privé meegemaakt. mijn ouders verzorgd... moeder kreeg een hersensinfarkt... Vader parkisonheb ze zoveel mogelijk verzorgd en gesteund daarbij ook een een partner die volop mijn bedroog en een patogelogishe leugenaar.... en ik MAAR doorgaan wilde alles zo goed mogelijk voor iedereen doen maar na overlijden van mijn ouders gescheiden.. Ben ik helemaal ingestort......... inmiddels al 5 jaar in Bo

Dank voor je goede tip!

ja echt top ik gebruik het ook weleens voor mijn klachten

Jaaaa ik zeg je heel eerlijk, ChatGPT helpt mij echt door de donkere dagen! Vooral als ik weer super alert ben op mijn lichaam! En stel dat het indd echt iets is voor de huisarts, dan geeft hij dat ook aan. Maar ik heb er echt heeeel veel aan! Ik heb gewoon dagelijkse gesprekken ermee. Of dat gezond is, weet ik niet hahahaha maar het HELPT!

Naaaa ik probeer het net maar echt! Wat een goeie tip!

Pas wel op dat je het niet gebruikt als een manier om controle over je situatie proberen te krijgen! Belangrijk onderdeel van het herstellen is om met je klachten te zitten, ze te accepteren en de controle los te laten. chatGPT is een heel makkelijke manier om weer het gevoel te hebben controle te krijgen over de situatie, maar op de lange termijn versterkt dat de angst alleen maar. Want die controle is een schijncontrole - acceptatie is het belangrijkste (zie ook mijn verhaal 1989).

Ik gebruik het vooral om af en toe iets meer rust te krijgen tijdens paniek en om handvatten te krijgen als ik juist weer die controle probeer te zoeken.

Sluit me hier bij aan bij ax. Gebruik chatgpt nu nog soms om wat geruststelling of erkenning te krijgen in mn klachten, maar eerder deze maand had ik een periode waar ik het ongeveer elke dag gebruikte om op die manier een soort "controle" te hebben over de angsten die had over mn herstel. Door samen met chatgpt mn klachten te over analyseren rende ik eigenlijk weg van de pijn die ik door ze ervaarde.
Heb de app maar van mn telefoon gehaald, als ik t echt nodig heb gebruik ik maar mn computer haha

(Nu zeg ik niet dat dat bij iedereen en altijd het geval is, maar het is soms goed om af te vragen wat nou echt de reden is dat je met chatgpt in gesprek gaat)

Hoi Monique, klinkt allemaal goed hoor en wat heb jij stappen gemaakt zeg. Wat fijn ook dat ze op je werk begrepen hebben dat het zo niet langer kan. En soms dan inderdaad met de vuist op tafel slaan.

Groepstherapie dus ook fijn geweest. Weet je dat ik dat aangekaart heb door jou bij eerst praktijkondersteuner en nu pas ook bij de psycholoog. Ik gaf dat van jou als voorbeeld aan en gevraagd waarom zoiets niet vaker gedaan kan worden. Is beter voor mensen met burn out en ook goedkoper voor de zorg. Wachtlijsten korter. Ik zie alleen maar voordelen. Psycholoog zei wel ja daar hebben we over gesproken, maar is nog niet goed in kaart gebracht hoe ze dat moeten aanvliegen. Zoals ik hier op dit forum al vaker heb gezegd, burn out mag niet genoemd worden, want bij de zorgverzekeraar bestaat het niet en wordt dus ook niet vergoed. Ik heb zo’n vermoeden dat dat ook het probleem is.

Maar joh jij hebt het goed en ook wat aan gehad en dat telt.

Blijf lekker zo jouw pad volgen en kom goed voor jezelf op. Je komt er wel. Iedereen hier hoor en soms moet iemand wel heel veel geduld hebben.

Zet hem op verder Monique en fijn dat je dit gedeeld hebt.

Blijf zo doorgaan Monique 💪🏽!!!!!!

@burnie, misschien verdienen ze wel meer aan therapie apart. Hoewel ik echt denk dat het beter werkt samen. Ook apart is prima, maar je mist lotgenoten contact.
Wat leuk om te horen dat je het voorbeeld kon gebruiken. Misschien dat er beweging in de zorg komt wat burn-out betreft.

Wat balen, Jaap. Denk je gezond bezig te zijn, is het teveel van het goede.

Misschien eens naar de fysio? Het nieuwe jaar is weer begonnen en vanuit je zorgverzekering krijg je meestal wel een paar sessies vergoed.

hoi jaap
ik heb ook ineens veel last van mijn benen waardoor sporten, wat wel lukte tot nu toe, niet meer gaat. Geen energie en zulke zware benen nu. denk dat ik een terugslag heb gehad en dat weegt nu op mijn benen.
ikzelf heb een stap terug gedaan in wat ik deed, heel langzaam merk ik meer verschil de goede kant op. Wellicht een idee?

Hi Jaap,

Ik heb sinds het begin van mijn BO last van spanning in benen en onderrug. Heel vervelend want hierdoor kan ik niet goed bewegen. Ik wandel wel, maar zodra ik last krijg, is het advies om te stoppen. Zelf heb ik psychosomatische fysio gedaan en begin ik binnenkort met lichaamsgerichte psychotherapie. Verder doe ik yoga nidra, yin, spijkermatje, neem ik massages.. maar helaas heb ik de oplossing ook nog niet.

Hoi Jaap,

Voor mij ook herkenbaar. Ik heb bij vlagen veel last van spierverzuring. Wordt daar snachts van wakker en alleen wat bewegen helpt. Maar spierspanning en peesproblemen spelen bij mij verder ook op. Beide kanten schouders en lage rug en heup links.
Rekken, masseren, lichte yoga vormen die vooral mobiliseren lokaal, wat lichte gerichte oefeningen en gedoseerd bewegen en vooral weer minder doen is wat mij helpt. Als ik weer meer last heb, doe ik teveel helaas. Dun lijntje he met wat gaat.

T heeft er ook mee te maken dat BO zorgt voor vermindering van werken van immuunsysteem, door toename cortisol en adrenaline. Hierdoor stijgt ontstekings gevoeligheid en daarnaast speelt de algehele toename van spierspanning mee. Je lijf heeft meer moeite met dit oplossen dan normaal.

Hey

Ja ik heb hier enkele maanden heel veel last van gehad. Ik werd s'nachts telkens enkele malen wakker van de pijn in mijn onderbenen. Was vooral een drukkend onrustig gevoel. Ik ben een aantal keer in die maanden in de zetel gaan slapen omdat de pijn me bezig hield en ik mijn partner niet wakker wou maken. Intussen kan ik zeggen dat dat nu al maanden weg is...

De spanning zit bij mij op andere plekken in mijn lichaam.

Dus dat je spanning voelt in die lichaamsdelen is helemaal te wijten aan de burnout.

Groetjes
Sofie

Ik zou als je ziek bent/burn-out hebt niet gaan vasten. Je lichaam dient te herstellen

Ik ben inmiddels in de positie om te vasten gelukkig

Hoi hoi, gaat prima! Gelukkig niet echt een lange dag! Ik voel mij juist veel beter in de ramadan omdat ik dichter bij Allah sta. En meer gebeden verricht.

En hoe is met jou ?

Zeker weten en het gaat me goed af !!

Ik vind Ramadan normaal gezien al reuze knap, in een BO lijkt het me helemaal niet meevallen. Veel respect voor jullie ❤️ wens jullie een mooie maand toe

Misschien toch beter lezen, het zijn de kleine succesjes die behaald worden. En ik ga ervan uit dat wanneer je eruit bent je niks meer op dit forum te zoeken hebt. En verder knokken mensen op dit forum er hard voor om beter te worden en dat proces delen ze hier graag. Misschien is dit forum voor jou dan niet wat je zoekt.

Bedoelde niet de negativiteit op dit forum haha, maar meer bij mezelf. Kan wel een helden verhaal gebruiken. Als nog bedankt voor je reactie!

Op dit forum sowieso afgesproken met een aantal lezers dat wanneer we eruit zijn om dit ook te delen. Want uiteraard is dat uiteindelijk het doel van iedereen. En wat je negativiteit betreft, daar hebben we allemaal weleens last van en das niet zo gek toch. En ook niet erg. Niet te lang bij stilstaan, proberen althans. Elke dag is anders. Ik hoop in ieder geval dat de zon weer beetje voor je gaat schijnen. En hoop dat je dat ook deelt. En schrijf het hier gewoon van je af, dat doen veel lezers. Dat lucht misschien een beetje op en zullen er genoeg lezers zijn die je een warm hart toedragen.

Hey, daar sluit ik me helemaal bij aan. Zodra ik er doorheen ben, ga ik dat zeker delen. Er zijn af en toe echt moeilijke dagen, maar uiteindelijk moet het wel goedkomen – al besef ik maar dat het niet vanzelf gaat. Super bedankt voor je reactie, het doet me echt goed.

Hoi Joep, inderdaad wat Burnie zei, het zijn vaak kleine succesjes. Ik kan er wel een paar van mezelf noemen:

Ik ben al twee keer met het OV naar de fysio geweest zonder dat er iemand met me mee ging voor de zekerheid.
Het is me vandaag voor de tweede keer gelukt om bijna een uur te wandelen met de hond.
Vorige week ben ik voor het eerst naar de hobby winkel gefietst (5 minuten) en heb daar iets gekocht en toen terug naar huis gefietst.
En sinds een paar weken ben ik 3x per week 2 uurtjes aan het werk (vanuit huis) en dat gaat goed.

Natuurlijk voelt het als een magere score wanneer ik bedenk dat ik al meer dan een half jaar thuis zit. Maar toch proberen vast te houden aan de kleine stapjes vooruit.

En hoewel ik nog lang niet beter ben en nog steeds veel klachten heb, voel ik wel dat de hevigheid en de duur van de klachten iets minder wordt.

Hou vol, het gaat echt goed komen. Ook al voelt dat vaak niet zo.

Ja zie verhalen van Erik / Eric , Taco en William

En uiteraard deel ik mijn verhaal als ik nog meer stappen vooruit heb gezet en zo goed als hersteld bent!

Het kan zijn dat ze misschien inmiddels nu op pagina 2 of 3 staan, maar als je zoekt op naam via je browser kom je het vanzelf tegen

Hoi Joep,

Ik sluit me aan bij wat Hilde en Burnie ook zeggen: inderdaad kleine successen delen is ook positief en verder heb ik ooit al eens onder een soortgelijk verhaal gereageerd dat ik als ik hier eenmaal uit ben een succesverhaal hoop te plaatsen. ;) Ben inmiddels ruim een jaar onderweg en merk de laatste weken eindelijk (na heel lange tijd) weer wat stapjes vooruit. Dus houd vol, het komt echt weer en wordt weer beter. Verder blijf ik ook uitkijken naar af en toe een succesje (hoe klein of groot ook) of een succesverhaal. Sterkte!

Gekopieerd voor je:

Lichtpuntje in deze donkere dagen. (Verhaal 1534)

Ik heb 'm al eerder gepost als antwoord op medelotgenoot, hoe te leven, accepteren en hoop te houden. Zo is de enorme onrust bij mij uiteindelijk, stapje voor stapje afgenomen. Maar het is écht je eigen proces, creëer de voorwaarden voor je eigen herstel .

Leven als een koe in de wei. Veel rusten, liggen met je ogen dicht op de bank. Afgewisseld met even bewegen. Vervelen, wel elke dag even sociaal contact. Goed naar lichaam luisteren, het hoofd wil van alles.
Ik ben door de hele hel die burnout heet heen gegaan maar ben op de weg terug. Mijn herstelsysteem, fight/ flight modus vindt de balans weer. Door heel veel rust tegenover járenlange overbelasting van lichaam en geest te zetten. Wauw, ik merk langzaamaan zo'n ontspanning ! Het gaat echt over en ik zie het als een cadeautje. Ben er nog niet, maar op de goede weg... Wat een bewustwording, in februari is het drie jaar geleden dat ik opgebrand raakte.

Hou vol allemaal, het komt goed! Echt...
Eric
27-12-2024

@ Eric, heerlijk die positiviteit en fijn dat het na drie jaar (pfffff) eindelijk met jou de goede kant opgaat. Fijn om nog even wat van je te horen. Daar putten wij hoop uit. En die koe in de wei wordt hier op het forum regelmatig gebruikt 😉 Privé gebruik ik hem ook tegenwoordig.

Wat een goede vergelijking van Eric!

Ik zit er pas sinds december in en ook nu vier ik elke dag overwinningen en lichtpunten, hoe klein ze ook zijn. Elke dag is er 1 en elke dag sta ik stil bij het proces. Ik uit mn dankbaarheid voor alles wat ik die dag bereik (of wat ik tegenkom. Al is het maar een mooie vogel in de tuin, het ochtendconcert van een merel meekrijgen, de zon in de tuin, mijn hond die maf doet etc.)
Als ik alleen al kijk naar januari, dan is het al een heel verschil met nu.
Die dankbaarheid geeft een hele positieve vibe en helpt mij iig om uit het negatieve te komen.

Door bij de kleinste dingen stil te staan krijg ik houvast en hoop dat het echt goedkomt. En dat dit een tijd is waarin je heel lief voor jezelf mag zijn.

Het scheelt in mijn geval dat ik ook sinds kort aan de antidepressiva zit, wat ervoor zorgt dat ik niet te ver weer af dwaal en me niet zo down voel.

Heel veel sterkte

Eric zelf heeft dit niet gekopieerd maar ik heb dit even gedaan ;-)
Het verhaal was ergens verdwaald geraakt op Pagina 4! Ik heb het gekopieerd en hier even geplaatst! Of Eric nog af en toe terug komt op het forum weet ik niet maar onlangs had hij nog wel ergens op gereageerd. Naarmate mensen hersteld zijn ga ik er ook van uit dat ze hier niet dagelijks meer te vinden zijn. Maar misschien leest hij jullie berichtje nog wel Burnie en Laura!
Gr Anoniem

Thats the spirit Laura!

Hoi Joep, Ik kom langzaam uit mijn burn out. Meer dan 30 fysieke klachten gehad, mentaal aan de grond en cognitief ook echt geraakt. Volledig overprikkeld na een gesprek, boodschappen doen en elke dag huilen/boos zijn naar langere stukken lopen, naar de stad kunnen, laatst het museum bezocht en op bezoek bij vrienden en langzaam genieten van kleine dingen.

Het komt echt goed. 100%.

Groetjes

Wat fijn te lezen V!

@ V, wat fijn dat je dit deelt. Dat geeft hoop en dat hebben we op z’n tijd nodig. En als jij zo diep hebt gezeten en nu dit weer allemaal kan, echt top.

Zou je misschien nog een beetje willen delen hoe jij dat aangepakt hebt. Bijvoorbeeld, slikte je medicijnen? Welke therapie heb jij gevolgd? En wat deed je juist wel en wat juist niet? Je mag het kort houden hoor, maar ik denk dat veel forumlezers hier misschien wat aan kunnen hebben.

Ben jij er nu helemaal vanaf , of nog een beetje bezig?

Dank je wel alvast en ben alvast blij dat het goed met je gaat.

Hier gaat het langzaam maar zeker (+/- 1,5 jaar burnout) ook wat beter. En dat schrijf ik op een dag dat het juist niet zo goed gaat. De afgelopen week ging het behoorlijk goed en heb ik eens nagedacht over wanneer ben ik er nou uit.

Ineens viel het kwartje nog meer, dat ik niet de oude wordt, en dat ook niet moet willen. Ik heb eens opgeschreven wat ik dan wel minimaal zou willen met het leven (dus niet maximaal wat we altijd doen en wij zeker voordat we burnout raakte).

Dat waren vooral dingen als veel meer tijd met gezin, meer in het moment leven, in de natuur etc.

Hierdoor besefte ik dat ik hier eigenlijk noodgedwongen al behoorlijk naar op weg ben behalve dat ik me er nog lang niet altijd lekker bij voel. Dit geeft rust, terwijl als ik denk aan hoe ik voor burnout was en hoe ver ik daar vandaan ben qua energie dit juist stress en onrust geeft.

Ook spelen mijn stressklachten al jaren voordat dit uiteindelijk een burnout werd. De laaste keer dat ik echt nergens last van had was ik ongeveer 27, inmiddels 34. Het is denk ik ook qua leeftijd ook niet meer realistisch (en wenselijk) om weer op dat energieniveau te komen.

Kortom, ik wilde even delen dat op een goed moment eens opschrijven wat je nou eigenlijk minimaal zou willen (ipv alles en de oude worden) iedereen wat rust kan geven en misschien inzicht dat je op weg bent.

Hier na bijna 2 jaar burnout merk ik echt dat het beter gaat! Nu duurt het bij mij ook langer omdat ik tegelijkertijd ook een revalidatietraject heb. Heel pittig dus.
Het wordt echt beter! Het lukt me nu om elke dag wat te ondernemen (bijv naar de winkel of wandelen of afspreken met een vriend) en mijn slaap blijft goed! Ik heb bijna 2 jaar lang door de stress amper kunnen slapen. Dus ik merk echt vooruitgang. Het piekeren en heel emotioneel zijn is ook veel minder.

Goed geschreven Herman!

Dankzij Daantje123

Alle berichten worden verwijderd van de trol zo te zien, die zich voordoet als daantje123, snorlax, mar en nu anoniem oa.

Ik zou diverse redenen kunnen verzinnen waarom sommige onderwerpen gesloten zijn. Je zou het aan de beheerders kunnen vragen welke je misschien weer open wenst middels een reactie hier?

Helaas is forum topic “eenzaamheid” ook gesloten zie ik.... ik hoop dat ze forum topic “burn-out” wel open houden 🙏🏼

Dan kan een trol ervoor zorgen dat alles gesloten zou kunnen worden? Lijkt me raar (en sneu gedrag van zo een trol)

Relatieproblemen, Stemmingswisselingen, Verslavingen vind ik wel onderwerpen die hier wel thuishoren (en waren ook best actieve onderwerpen)

Maar goed, ik ben hier sowieso al veel minder. Volgende mij is Burn-out nu ongeveer het enige onderwerp dat erg actief is. Hoop voor iedereen dat dat zo blijft !

Voor verslavingen heb je een veel beter forum: verslavingdebaas. Kan je googlen.

Ja ik hoop ook dat dit topic blijft, het is enorm waardevol!

Helemaal mee eens! Het werd mij afgeraden, overdag slapen, door een van mijn eerste psychologen maar zo blij dat ik toch uiteindelijk besloot er wel aan toe te geven, ook omdat ik het niet anders meer volhield, en omdat ik las dat het toch wel helpend zou zijn. En inderdaad, ik wou dat ik het eerder had geweten!

Ik probeer om de ander half uur 20 minuten te rusten in het donker. Heeft me ook enorm geholpen

Wat fijn dat dit voor jou zo goed geholpen heeft.
Ik lees hier inderdaad vaker dat sommige mensen baat hebben bij een dutje.

Bij mij werden m’n klachten juist erger als ik ging slapen ‘s middags. Daarom deed ik net als Anoniem overdag korte rust momenten pakken. Zo zie je dat een burn-out voor iedereen anders is. Het is echt zoeken naar wat werkt voor jou persoonlijk.

In het begin van m’n burn out wel in de middag uurtje (wekker gezet) geslapen en dat was meer op aanraden. Dat zou beter voor me zijn. Uiteindelijk ben ik daar mee gestopt, werkt gewoon niet voor mij. Ik ga liever in de avond op tijd naar bed, rond 22:00 uur. Ben nooit iemand geweest die overdag in slaap kon vallen. En inderdaad Hilde, voor iedereen werkt het weer anders om met je burn out te dealen. Ik pak ook gewoon tussendoor mn rustmomentje en soms met m’n ogen dicht. En zo kan ik tussendoor die rustmomentjes iets doen bv wandelen, iets in mn huishouden, tv kijken, puzzelen, of iemand bellen. En soms spreek ik iets af met iemand om bv samen even te wandelen, of ga met mn man ergens kort en hopelijk rustig lunchen (en als het druk ik zoeken we iets anders uit) En zo rommel ik maar wat aan. Maar overdag slapen doe ik iig niet meer.

Dus ik zou zeggen, doe wat goed voelt en bij je past. En dat kan ook zomaar weer veranderen na een paar maanden.

Hmm ik zou vooral luisteren naar je lichaam en wat jij wilt + nodig hebt 🙏
Iedereen is verschillend en werken aan je herstel is echt maatwerk.
Ik rust in de middag ook altijd. Soms in bed , bank of spijkermat en soms val ik inslaap.
Ik kies even voor wat ik zelf nodig :)

K (Kamillethee)

Ja en zvm rust momenten tussen door je activiteiten is belangrijk

Hoi Bart
Ik denk dat jij past in je burn-out zit.

Alles wat je beschrijft herken ik heel goed en denk vele hier.
Het oude levenmaker ga je echt missen.
Ik zit nu 1,5 jaar in mijn burn-out en heb nog geen zicht in mijn oude leven.
Maar het oude leven was niet het beste leven,
Je moet na je burn-out dezelfde persoon blijven maar die weet hoe die van leven kan genieten.

Je zult door een rot tijd heen gaan waar je tegen van alles aan loopt.
Maar de belangrijkste persoon ben jij nu. Want je bent ziek en je moet herstellen. Dit zal helaas niet iedereen zo zien.
Maar denk even aan jezelf want je moet beter worden.
Zeg het allemaal makkelijk maar dat is het niet. Ik had ook moeite met nee zeggen. Stond voor iedereen klaar had veel energie dus alles ging goed. Tot bij mij 1,5 geleden het licht uit ging.

Nu moet je gaan accepteren dat het zo is en gaan kijken hoe je het beste kunt herstellen.

Maar gelukkig zitten op dit forum lieve en begripvolle mannen en vrouwen waar je klachten mee kunt delen.

Wens je veel sterkte met je herstel.

Groet Aswin

Niet pas. Al een jaar ruim

Ja een t teveel vannacht

Heel herkenbaar. Een collega vatte het ooit goed samen, die ook een burnout heeft gehad, dat het enorm eenzaam was zelfs al had je mensen om je heen. Niemand snapt precies wat je mee maakt en omdat je zo beperkt bent, kan je amper van iets genieten. Het wordt minder. Hopelijk heb je wat aan de steun en erkenning, veel sterkte.
Als je het gevoel hebt dat je echt diep wegzakt, en door de somberheid niet meer je bed uit komt, speelt er misschien een depressie mee. De huisarts kan dan meedenken.

Zeker heel herkenbaar!
Het gevoel dat je elke dag iets verder weg zakt naar een kant die je helemaal niet op wil gaan.
Ik vecht er elke dag tegen door te denken aan mensen die in veel ergere situaties zitten dan ik.
Relativeren en toch je eigen zegeningen blijven tellen helpen mij daarbij gelukkig.
Het is inderdaad best een eenzaam proces wat uitzichtloos lijkt, maar diegenen die het hebben meegemaakt zijn er sterker uitgekomen, dus daar hou ik mij dan maar aan vast.

Sterkte,

Helen

Herkenbaar.
Ik heb me zo eenzaam gevoeld, gehuild als een kind. Me vaak afgevraagd: is dit het nu?
Ik ben omringd door lieve mensen maar je ziet hen s morgens doorgaan, terwijl jij achterblijft en niet weet wanneer er een einde aan komt...maar weet: het wordt beter! De zon schijnt achter de wolken.
Ik ben ondertussen 17 maanden onderweg en ik heb al terug hele goede dagen gehad (waar ik dan uiteraard te veel in doe, met de nodige terugval). Ik ben er nog niet maar ik voel dat ik sneller recupereer. Ik leef echt meer dag per dag: een slechte dag, ok, die gaat ook over, morgen mssn beter...ik zie het nog niet als een geschenk ( weet niet of ik het ooit zo ga zien) maar zie wel hoe het zo ver is kunnen komen.
Je bent niet alleen en het komt ook met jou/ jullie goed!

Verder kan ik dit online artikel aanraden wat te vinden is op Google:” Piekeren. Waarom je het doet (en hoe je ermee stopt) “

En Werk aan het oplossen van je burn-out: veel rusten, veel slapen, lees onderstaande verhalen met meer tips, ontprikkelen, en heel veel geduld hebben. Dat is een beetje een korte samenvatting

Oeps reactie hoorde bij ander verhaal

(Rustig) wandelen, mindfulness, yoga, ontspanningoefening, meditatie, warme douche, een klein klusje dat niet veel energie kost (zoals was vouwen), rustige muziek luisteren, schermtijd proberen te vermijden, op een spijkermat liggen, tekenen, naar buiten kijken en soorten vogels in de tuin zien en benoemen. En zo kan ik nog wel even doorgaan. Dit is wat mij kan helpen als ik onrustig en overprikkeld ben. En mobiel buiten handbereik leggen helpt ook. ;)

Wie weet heb je er wat aan. Je verhaal is zeker herkenbaar hoor, ik ben ook pas in de afgelopen maanden meer van bovenstaande gaan doen. Hopelijk vind je ook wat dingen die voor jou kunnen helpen op die momenten. Succes!

Hoi Maaike,

Bedankt voor je tips, zitten zeker goede tussen!
Het gaat bij mij inderdaad vooral om schermtijd. Het voelt zo dom, maar dan ben ik te moe om bijvoorbeeld te tekenen.

En dan ga ik op de bank liggen scrollen op me telefoon, wat je dus uiteindelijk alleen maar verder van tot rust komen brengt. Maar wat op korte termijn wat verlichting in de vorm van afleiding biedt.

Hoi Peter,

Graag gedaan! Fijn dat je er wat aan hebt. En dat is zeker herkenbaar hoor.

Telefoon in een andere kamer leggen is echt top. Doe dit nu ook al een paar weken en nu denk ik er niet eens meer aan. Ben van ongeveer 5 uur per dag schermtijd naar een klein uurtje gegaan. Geeft veel rust en ook tijd om meer met rustgevende hobby's/meditatie bezig te gaan.

Probeer juist niks te doen. Probeer de weerstand om niks te doen te onderzoeken terwijl je niks doet. Meditatie noemen we dat dan. Wat voel je in je lijf? Kan je de sensaties en ongemakken voelen en erop focussen ipv ervan weg willen door afleiding te zoeken?

Zelf overigens 1.5 jaar burn-out en begin eindelijk meer rust te krijgen in m’n lijf

Hier ook ruim 1.5 jaar in burnout. Ben nu het boek de burnout reset aan het lezen ook erg fijn boek. Merk nu ook dat ik wat meer rust in m.n lijf krijg. Al schiet het nog snel in de stress stand wat ik dan lastig vind. Hoop nu echt in de stijgende lijn te blijven met natuurlijk de dipjes die niet fijn zijn.

Wow ik heb op aanraden van jouw comment dit boek gekocht, en het verschil is echt night en day. Bizar, dankjewel voor de Tip!

Vanaf 26/3 is het verkrijgbaar in het Nederlands, zag ik net op bol.com.

Waar merk je verschil in?

Graag gedaan. Ik merk zelf vooral verschil in het sneller en makkelijker uit fight of flight te komen. Dmv vrij eenvoudige oefeningen. Plus het leert je vooral te handelen met je lichaam en minder met je gedachten. Want je kunt de staat van je zenuwstelsel niet met gedachten veranderen maar wel met je lichaam (dmv oefeningen)

Hij staat ook op spotify! Met premium kun je 12u per maand luisteren.

Alleen daar kan je de oefeningen dan weer niet zien.. en dat is volgens mij wel het meest belangrijke aan het boek.

Oh matig

Jawel je kunt ze downloaden zie ik. Bij About en dan onder Extra’s staat een pdf met oefeningen.

Hmmm ik kan ze daar helaas niet downloaden en moet ze dan kopen. Ik ga denk ik toch het fysieke boek kopen.

Ik kan met Spotify Premium ook die pdf downloaden, dankjewel voor de tip anoniem!

Ben zelf ook bezig met dit boek na een tip van iemand op het forum hier. Ben nu in het laatste hoofdstuk.

Ik vind de NSM's wel redelijk behulpzaam soms, maar merk dat ik nu soms ook wel hyperalert wordt op symptomen van fight or flight, soms werkt dat weer averechts haha. Ook vind ik het best wel lastig om te verbinden met mijn inner child, ik vind het moeilijk te visualiseren en er gebeurd vaak niets als ik een vraag stel. Hoe doen jullie dit?

Dat klinkt heerlijk. Ik drink ook veel (groene, gember, kruiden-)thee en pak er heel vaak een dekentje of een warme kruik bij. Heb het sinds m'n burn-out heel vaak erg koud, vooral handen en voeten. Dus dan is die thee en een kruik een uitkomst. En inderdaad extra fijn na even buiten geweest te zijn. Dan voelt de omgeving binnen wat warmer aan en heb ik toch voldoening dat ik een stukje gewandeld heb.

Heerlijk Bart. Klinkt als welness ;). Goede tip. En thee gaat er hier ook goed doorheen! Het is ook van dat kruik thee elektrische deken weer Maaike.

Hallo allemaal,

Fijne tip om overdag momenten te ontspannen is op Netflix de natuurdocumentaires te kijken. Schitterend gefilmd en met de voice-over stem van David Attenborough of Morgan Freeman erg rustgevend. Bijvoorbeeld de serie Our Planet en our Universe.
Uiteraard met een warme kop thee en het dekentje 👍
Kan het iedereen aanraden!!

Veel kijkplezier!

Hoi Bart, op deze koude dagen probeer ik sowieso altijd wel iets te ondernemen. En dan kom je al gauw uit op wandelen of inderdaad fietsen. Net over het strand gewandeld wat op z’n minst al een gevecht was tegen een noordoostenwind. Je waait bijna uit je verschoning en de ijspegels hangen nog net niet aan m’n neus 😉. Maar ondanks het bikkelen (want zo voelt alles tegenwoordig), kom ik toch voldaan weer thuis en zit nu met een warme mok thee in mn handen. Gisteren paar uurtjes sauna gedaan en dat was iets warmer. Ze zeggen dat sauna helpt bij een burn out, dus misschien iedere dag gaan hahaha. En verder hou ik me rustig, kijk beetje tv, doe paar stukjes legpuzzel en dan heb ik nog mn sudoku. En verder leef ik als een koe in de wei zoals Eric uit een eerder verhaal schreef. Dus doe niks, eet wat, lig en staar wat voor me uit. Ik vond het wel een goeie van Eric. En hopelijk gaat mn hoofd ook eens gezellig doen samen met de onrust in mn lijf. Dan is het toch bijna weer net als voor m’n burn out. Bijna schrijf ik he

Wens jullie allemaal een warme fijne dag toe en vergeet niet af en toe te glimlachen

Hai Burnie + iedereen die meeleest,

Nou hè, een wandeling was vandaag zeker bikkelen. Herken het gevoel dat alles wat je onderneemt, hoe simpel ook, aanvoelt als topsport.
Toch wel even lekker uitgewaaid en weer terug naar de veilige thuishaven 😜.
Voor de onrustige opgejaagde gevoel gebruik ik sinds een paar dagen CBD capsules van Holland en Barret.
Heb het idee dat het het lichaam wel wat meer ontspant overdag. werd mij aangeraden door een vriendin.
Wie weet helpt het jou ook?

Fijn en hopelijk ontspannen weekend allemaal!

@ Helen, dank voor de tip. Proberen waard toch

Hoi Helen, Hoi Burnie,

Goede tip, ga ik ook eens kijken Helen. Cbd capsules ben ik ook mee begonnen, doet inderdaad wel iets!

Haha uit je verschoning waaien, mooie zin Burnie. Het is / was inderdaad fris, maar ik hou er wel van als het zonnetje erbij is.

Ook even gewandeld, en heb gisteravond een bad met magnesium zout genomen, heerlijk ontspannen. Was voor mij de eerste keer, ook goed voor de huid Haha.

Het is inderdaad een opgave, wat je ook doet. Het lastige met 3 jonge kinderen is dat ik me niet zo kan neergeven of rusten zoals vaker zou moeten..

Zet m op

@ Gert en lotgenoten
Ja met (kleine) kinderen lijkt het mij een hele opgave hoor. Verdrietig voor jullie allemaal en ik hoop dat je deze burn out snel achter je kan laten Gert.

Helaas geen bad hier dus geen magnesium zout. Heb wel een zee vol zout heel dichtbij, maar die sla ik even over brrrr. Alhoewel er genoeg mensen in zwemmen nu hoor.

Warme groet voor allemaal

Hallo Aly,

Ik ervaar inderdaad precies hetzelfde.
Mijn hoofd kan momenteel helemaal niets aan, en ik ben al van slag na 20 minuten een gesprek voeren of tv kijken of wat voor activiteit dan ook.

Zit zelf sinds juni 23 thuis, en ben in september al weer begonnen met re-integratie, terwijl ik nog totaal niet hersteld was.

Mei 24 ben ik weer helemaal ingestort, en ben sinds 2 maanden toch weer een uur per dag aan het werk, maar ik merk dat mijn hoofd daarna al explodeert van de pijn.

Verder ook veel last van duizeligheid, spierspanning, slecht slapen, piekeren, angst, onrust en ga zo maar door…

Het 2e spoor is echter wel belangrijk, want anders is de kans groot dat bij je eventuele WIA aanvraag ze zullen zeggen dat je niet hebt meegewerkt.

Ik ga in elk geval regelmatig naar de huisarts, om daar mijn klachten zo goed mogelijk te laten documenteren, zodat ik dit over een half jaar kan gebruiken bij mijn WIA aanvraag.

Het is een strijd om alles draaiend te houden, als je hoofd zo weinig kan……

Voor mij helpt het om belanghebbenden te laten zien dat ik echt mijn best doe met de situatie.
Spoor b en de bedrijfsarts laat ik zien dat ik mij inzet voor een goed herstel en dat ik re-integratie cursussen volg, een psycholoog zie (EMDR), mijn dag en weekplanning aanpas om te zien of dat helpt.
Zelf zit ik sinds oktober 23' thuis en lukt een re-integratie ook gewoon nog niet, maar laten zien dat ik mijn best doe helpt enorm. (Natuurlijk heeft iedereen een andere invulling en grenzen hierop, ik geef alleen mijn perspectief)

Bedankt voor jullie reactie!

Ja hoor, zeer herkenbaar. Echt een teken dat je zenuwstelsel overbelast is. Met rust neemt dit af maar is bij mij ook pas na enkele maanden herstel over gegaan. Nu krijg is hier alleen nog last van als ik te veel gedaan heb en dan plan ik meteen wat extra rust/zelfzorg in want is een zeer vervelend gevoel!

Veel moed!
Kat

Yup... high in the sky... al maanden.

Tintelingen in hoofd ook een bekend fenomeen? Heb dit vooral in achterhoofd. Zo raar. Ook nog steeds het idee dat ik in fight flight zit.
S

Ja heb ik ook gehad.

@anoniem
Het is dus wel weggegaan

Dit is heel erg herkenbaar en ik vind het een van de vervelendste klachten die ik door mijn bo heb. De eerste maanden had ik dit enorm vaak, nu zo'n 1.5 jaar later heb ik het gelukkig veel minder, alleen als ik weer wat te veel heb gedaan.
Als ik het aan kennissen moet uitleggen vergelijk ik het altijd met onderwater zwemmen met je ogen open; je ziet alles wel maar kan nergens op scherp stellen. Een kennis van me die ook een bo heeft gehad dacht zelfs dat er iets ernstig mis was met zijn ogen en is toen naar de oogarts gegaan. Die kon gelukkig niks abnormaals opmerken, wat lijkt te bewijzen dat het dus echt met overprikkeling te maken heeft.
Sterkte in ieder geval, en weet dat het met wat tijd vanzelf weer beter zal gaan! Bij mij werkt het vaak ook om te mediteren / ademhalingsoefeningen te doen.

Ja hoor hier ook

Al maanden, alsof ik een borrel op heb
Op een boot zit , als ik loop heb ik het gevoel dat ik zie, wat je ziet als iemand met een camera filmt en ondertussen loopt

Mijn beeld beweegt , hierdoor ben ik moe en soms ook lichtelijk misselijk

Ik dacht dat ik de enige was die dit ervaarde.

Wat ontzettend vervelend.. ik herken mij wel, deels in je verhaal. Vorig jaar herfst stond er ook een ambulance bij mij voor de deur. Het bleek een paniekaanval en oververmoeidheid. Daarna verder door gegaan, maar ik raakte steeds vermoeider. Last van steken in hart regio, vaste, pijnlijke ribben. Spierspanning rug. Yoga opgepakt. Bij drukte kon ik slecht de nacht ingaan doordat ik draaierig wakker werd. Heel naar. Overprikkeling?

Eind mei sloeg alles ineens in op mijn spieren, spierkramp, spiertrekkingen, enorm zware armen en benen. Benauwdheid. Heel eng, alsof ik vast zit in eigen lichaam.

Neuroloog heeft vorige week ALS uitgesloten. Volgende week mri gepland.
Verder nog verwezen naar de reumatoloog..
En psychologe wachtlijst, gericht op behandelen psychosomatische klachten.
Hypochondrie.

Ik probeer mijn angsten aan de kant te zetten maar lichamelijk is er zoveel gaande, dat dit onmogelijk is momenteel.. ik word er erg down van. Weinig zicht op de toekomst zeg maar.. proberen te vertrouwen dat er betere tijden komen? Maar hoe en wanneer is onduidelijk..dit stipt mijn onzekerheid aan, omdat mijn lichaam al zovaak hapert. Ik al veel ziekteverzuim erop heb zitten..

Heel veel sterkte en laten we hopen op betere en gezonde tijden lieve mensen!

Hallo David,
Je bent nog hartstikke jong en hebt gewoon een gezond lijf. Probeer niet meer te focussen op je klachten/lichaam maar ga dingen doen en zoek afleiding in bv wandelen of sporten. Je kunt ook naar een fysiotherapeut gaan die psychomotorische oefeningen met je doet. Heb je geen begeleiding van een psycholoog? Die kan met jou je gedachten onderzoeken en je laten zien dat die irreëel zijn. Sowieso lucht praten altijd op.

Hoi anoniem.

Ik ben met alles al maanden bezig.

De spierspanning en pijn komt constant terug foor de fysio.

Met de psycholoog ben ik druk bezig, om mn lichaam weer te vertrouwen en die angst controle te krijgen. Maar dit gaat niet

Wandelen doe ik ook al maanden, maar vaak dan krijg ik last van mn bovenrug en kaakspieren. Ook omdat ik vaak nadenk of slles nog goed gaat.

Hallo David,

Wat vervelend en spannend allemaal hé?
Hopelijk helpt het dat je dit bericht hebt gepost. Ikzelf haal veel uit de berichten en reacties die hier geplaatst zijn. En ja, de angst om mijn gezondheid speelt ook bij mij een rol.
Ik las dat je een paar goede weken hebt gehad, eigenlijk toch een teken dat het gelukkig ook kan, maar heb je misschien teveel gedaan?
In jouw laatste reactie zeg je;
"Maar het gaat niet", maar het gaat dus wel, denk maar aan de goede weken.
Het gaat helaas in kleine stapjes en we moeten doseren. Is moeilijk maar gaat ons lukken. We steunen elkaar!
Er zijn gelukkig ook heel veel berichten van medelotgenoten waarmee het weer beter gaat. Gelukkig delen ze hun tips ook met ons.
Sterkte David 🍀

Hi David, zo herkenbaar! Ik ben sinds eind juni ziek (fysiek en mentaal ingestort, kort gezegd) en ik ben gisteren na een goede twee weken ook weer in elkaar gestort. Steeds als ik denk stappen te maken, klap ik harder terug. Alsof er een laagje dieper open gaat waar nog veel pijn zit. De onzekerheid in mijn lijf en hoofd vind ik ook frustrerend. Op papier doe ik alles goed om beter te worden, maar waarom lukt het dan niet? Ik heb mijn antwoord nog niet gevonden, maar het helpt me nu wel een beetje om vast te houden dat de afgelopen weken dus wél beter waren dan de tijd daarvoor. Momentum blijven houden en kijken waar je vandaan komt kan even helpen om het in perspectief te zetten, maar het echt voelen is een tweede. Ik hoop dat je langzaamaan wat meer vooruitgang gaat boeken, al zou sneller altijd fijner zijn natuurlijk.

Hoi medelotgenootje

Bedankt voor je reactie.

Ik vind het een erg lief en fijn berichtje!
Het is ook wel een kwestie van positief er naar kijken, dir geeft energie en nieuwe kracht.

Inmiddels toch wat lekkere dagen achter de rug. Af en toe wat gespannen. Maar heb heerlijk wat kilometers gemaakt met de hond in de natuur. Dit leid mij wel echt af van alle stress.

Ik merk wel dat mijn hartslag best snel kan stijgen en dan ook ijft hangen, voornamelijk in dit warme weer. En ook een reeks n hartoverslagen gekregen. Maarja morgen weer een “checkup” bij de huisarts.

Groetjess!

Wat fijn om te horen David!

Hopelijk was de check up ook weer oké?

En jou bericht doet mij dan weer goed, net op een moment dat het weer wat minder gaat.

Groetjes 🍀

Hey medelotgenoot,

Gelukkig was alles weer helemaal goed. En was er niks geks op t merken.

Fijn dat de berichten zo onderling allemAl wel steunt geeft.

Nog steeds gaat het goed, ik ben lekker bexig met van alles en nog
Wat. Vind het alleen jammer dat het lijkt alsof de vermoeidheid nu plotseling komt. En ik dingen niet voel aan komen zoals vroeger.


Maar he hou je vast aan de positieve kant en de dingen die goed gaan. Dat geeft ook weer een beetje energie.

Groetjess!

Hoi David, klinkt herkenbaar. Misschien ben ik de fases wat sneller doorgegaan. Maar ik ben 28 dus ook niet de leeftijd om alleen maar binnen te zitten. Het begon bij mij ook in Maart, klachten die mij enorme angst gaven, meer bij de huisarts en in het ziekenhuis geweest als de 27 jaar ervoor. Wat ik uit jou verhaal haal en wat logisch is, is dat je te snel weer wilt.

Voor je kan herstellen moet je er echt aan toegeven. Doe je dat niet kan ik je vertellen wordt het alleen maar erger. Ik heb een periode van 6 weken echt rustig aan gedaan en niet gewerkt. Dat werd getriggerd door een ziekenhuisbezoek..

Hou je vast aan dat je gezond bent en dat met tijd en rust het weer goed komt. Ik ben nu een maand of 3 door mijn dieptepunt en weer heel veel dingen aan het doen die eerst niet konden.

Sterkte! En haal geruststelling uit de berichten die je hier leest!

Hi David,

Ik herken me heel erg in jouw verhaal. Ik ben ook 25 jaar en ben in maart in een BO beland. Ook ik heb echt gedacht dat ik dood zou gaan van de spanning en stress, dat mijn lichaam het niet meer aan kon. Echt een vreselijk gevoel. Ik herken me ook heel erg in de klachten die je omschrijft. Ik heb ook vaak gedacht dat me lichamelijk iets heel erg mankeerde maar nu het weer wat beter met me gaat kan ik herkennen dat het echt met de spanning en stress te maken had. Echter heb ik wel nog steeds last van een hoge hartslag en hartoverslagen. Voornamelijk op momenten dat ik gespannen ben. Dit kan akelig voelen maar hoort er wel bij..
Je bent niet alleen en het komt goed! Het heeft alleen ontzettend veel tijd nodig om lichamelijk en mentaal te herstellen na zo’n intense klap van stress en spanning.

Hey C

Bedankt voor je berichtje!

Ik heb voornamelijk een hoge hartslag na inspanning. Sporten/wandelen. Dan kan ik echt 2 uur oo de bank liggen en nog steeds een hartslag van 90-110 hebben. Dit geeft mij dan toch onbewust extra stress waardoor ik erin blijf hangen denk ik?

Vandaag weer bij de HAP geweest.
Sinds vrijdag avond na mijn zaalvoetbalwrdstrijd toch een hoge hartslag gehouden.

Bloeddruk was 158/90 (stress)
Hartslag 105 maar wel regelmatig.

Inmiddels is die wel gezakt naar de 88 maar vind het erg vervelend en dat maakt me dan toch weer angstig.

Ik heb ook erg mooie dagen dat ik rust ervaar en door de dag heen een rust hartslag heb van 70 tot ik weer druk bezig ga.

Heb jij dat ook?

Vind het fijn voor je om te horen dat jij het kan blijven relativeren aan stress.. ik heb niet meer sltijd door wanneer ik stress heb.. gok ik?

Groetjes!

Het lijkt wel of mijn berichtjes niet binnen komen dus ik probeer het nog een keer: Geef je lichaam voldoende/meer herstel/rust! Ik heb zelf ook heel erg last van hoge hart hartslagen ook na inspanning en in rust vanwege mijn burn-out. Ik heb te weinig toegegeven aan rust waardoor mijn burn-out heel extreem is geworden. Waardoor ik vaak zelfs door de hoge hartslagen niet in slaap kom.

Dus ik raad je aan om zoveel mogelijk te rusten en eventueel te slapen. Google eens op: hoger hartslag of rusthartslag + overtraind of overtrainingssyndroom. En zorg dat je daarna weer rustig opbouwt.

Hoger = hoge

Ps: als je niet voldoende/meer toegeeft aan rust dan worden de klachten alleen maar erger. Bij mij zo erg dat ik vaak 4 uur lang in de nacht hele hoge hartslagen heb en met moeite in slaap kom, en daarnaast ook krachtverlies in ledematen. Als je luistert naar het fluisteren van je lichaam dan hoeft het niet te schreeuwen, voortkomen is beter dan genezen. Als ik dit eerder had geweten was het niet zo verschrikkelijk uit de hand gelopen bij mij, daarom probeer ik andere er voor te behoeden omdat ik dit niemand wens

Veel sterkte lieve mensen!

*Niemand toewens

PS2: En met krachtverlies bedoel ik dat ik 4 jaar lang helemaal niet meer kan lopen.Als ik alle tools had gehad die ik nu heb en de juiste therapie had gehad dan was het nooit zo ver uit de hand gelopen.Luister naar je lichaam signalen, geef je lichaam wat het nodig heeft, dus niet negeren de signalen. Ik ben weinig online dus de kans is klein dat ik reacties lees maar hopelijk hebben jullie iets gehad aan mijn tip.
Heel veel sterkte iedereen! Focus op oplossingen, dont give up!

Ik ben geen arts. Maar ik heb een vermoeden dat de klachten (zoals je zelf in de tijdslijn al een beetje laat doorschemeren) een gevolg zijn van de paniekaanvallen en spanning.

Wanneer je daar aan kan werken, dan denk ik dat de andere klachten vanzelf minder worden.

Zie mijn verhaal bij de post van David. Sterkte en super vervelend dat we dit moeten doormaken..

Lieve Meg,
Ik herken jouw klachten allemaal. Het gevoel van niet helemaal op de wereld te zijn en het idee hebben dat alles om je heen onecht is heb ik ook al maanden. Dat is voor mij ook de meest vreselijke en beangstigende klacht. Dit wordt ook wel derealisatie genoemd. De website van Mind Young legt dit goed uit. Ik heb deze klachten ook gekregen nav een periode met bizarre angstklachten en paniekaanvallen. Het schijnt vaker voor te komen bij extreme angst en stress (en trauma). Het is niet gevaarlijk en eigenlijk zelfs een beschermingsmechanisme van je brein, maar het blijft heel eng en vervelend. Ik heb ook nog niet helemaal uitgevonden wat hier tegen werkt, maar fysieke afleiding waarbij je je zintuigen prikkelt lijkt het beste te werken. Bijvoorbeeld tuinieren (met je handen in de aarde), iets knutselen of zwemmen (koud water op je huid voelen). Daarnaast kan mediteren, lezen of schrijven fijn zijn om wat uit je hoofd te komen en te ontspannen. Kortom: probeer om zoveel mogelijk uit je hoofd te komen, iets te vinden om de focus te verleggen en niet teveel aandacht te geven aan het rare gevoel (ik weet het, dit is een onmogelijke opgave, maar ik blijf het proberen). Zodra de stress minder wordt zal dit rare gevoel uiteindelijk ook minder worden. Daarnaast hoop ik dat je een fijne psycholoog hebt die je kan ondersteunen in dit proces. Op dit forum wordt ook veel gesproken over lichaamsgerichte therapie, daar zou je ook nog naar kunnen kijken.
Veel sterkte en liefs 🩷

Ik kan ook een orthomoleculaire therapeut aanraden, die heeft ook ervaring met dit soort klachten en kijkt weer anders dan een gewone huisarts naar klachten.

Meg, dit klinkt inderdaad als hele forse stress en spanningsklachten met derealisatie. Zoek een goede therapeut/psycholoog die je hierbij kan begeleiden. Alles draait nu om leren te ontspannen. Dat kun je op verschillende manieren doen: massage, ademhalingsoefeningen, wandelen, fietsen etc. Bewegen, het liefst in de natuur, is ontzettend belangrijk. Je klachten zullen dan op een gegeven moment toch moeten afnemen. Heb vertrouwen in het zelfhelend vermogen van je lichaam: het komt uiteindelijk weer goed.
C.

Hoi Liesie, ik heb ook het pakket van camp-burnout gekocht, het geeft goede inzichten, ben er blij mee!

Maar helpt het echt?

"Uiteindelijk moet je het werk zelf doen", zoals mijn psycholoog na een aantal maanden fijntjes opmerkte (ben nu bijna 2 jaar bezig). En dat is dus ook zo. Boeken, blogs, andere info op internet etc. waren voor mij wel een welkome aanvulling op mijn gesprekken bij de psycholoog omdat het me inderdaad ook waardevolle inzichten gaf, herkenning van klachten en theoretische kennis. De kunst is om dat te gaan toepassen, dat is een lange en eenzame weg van vallen en opstaan en leermomenten. De kracht ligt in jezelf, in het eindeloos geduld hebben met jezelf (je wisselende emoties en je "wisselende" lijf). En jezelf belonen voor de kleine stapjes die je zet op weg naar herstel.
C.

Wat benoem je dat mooi anoniem. Ik zit nu zelf 14 maanden in burnout alle kleine stapjes helpen van wie dan ook. Maar je moet er zelf uitkomen hoe moeilijk en eenzaam dat zeker is. Ben er nog echt niet maar als ik terug kijk zie ik wel wat ik tot nu bereikt heb. En dat zijn echt kleine stapjes. Vind dit forum ook echt fijn om zoveel herkenning te lezen. Soms denk ik echt klopt dit allemaal wel bij een burnout maar daar vind ik hier de antwoorden weer.

Hoi Eric ik zit er al vanaf vorig jaar mei in en af en toe gaat het redelijk 2 stappen vooruit en 1 terug en wil ook mijn eigen ik weer terug en duurt lang hé maar probeer positief te blijven lees dat sommige ook lang in een burnout zijn en wandel veel en je bent goed bezig hoor het gaat niet een twee drie over de een maanden de ander langer dan 1 jaar hou ook vol hé sterkte 👍

Ik ben al bijna 2 jr bezig. 7 jaar met klachten gelopen. Mezelf compleet uitgeput. Maar ik ga vooruit, langzaam en met kleine stapjes. Idd 2 stappen vooruit, 1 terug. Uiteindelijk komt het goed. Bij iedereen.
C.

Hoi Eric,

Ik zit nu ruim 2 jaar met BO. Weet ook waardoor het komt inmiddels, te lang, te veel, te weinig met andere woorden geen balans.
Ik probeer van alles maar berust ook in het feit dat het tijd nodig heeft. Ik wil mijn oude ik NIET terug. Ik wil leren van deze situatie, meer waarde hechten en tijd besteden aan de dingen die echt waardevol zijn in het leven.
Op het moment voel ik mij weer even moedeloos. Het ging even goed en ik merk dat ik dan weer meer van mijzelf moet. Weer mijzelf teveel opleg, dit blijven leermomenten. Ik kan dat nog niet. Ga dan weer slecht slapen en het hoofd staat niet stil. Gevoel van tekort schieten naar iedereen en mijzelf, verwijten, het komt nooit meer goed.
Ik ga dit gevoel vandaag maar omarmen, het mag er zijn en berust mij daarin.

Het komt goed, vast en zeker... Sterkte allemaal !! xxx

Hier nog steeds moe moe moe. Loop nu 15 maanden thuis en merk dat als ik maar een klein uitstapje maak daar meteen 2 dagen voor moet boeten. Afgelopen maandag was ik even gaan liggen en werd een uur later wakker met een torenhoge hartslag, duizelig, misselijk en paniekaanvallen. Gelukkig kwam de huisarts meteen langs. Controles waren goed, wel hoge bloeddruk en hartslag maar dit is normaal bij een paniekaanval. Vandaag alleen maar op de bank gelegen. Zo moe, en ik heb er zo geen zin meer in. Slik al antidepressiva en 2 x 10 mg oxazepam en nog voel ik me klotuh. 😪

Hoi Corrine

Het is zwaar…,maar hou vol meis 🤔moet toch 1x beter worden,! Het is zeker eng, weet er alles van.
Welke A.d heb je dan? Ander soort misschien proberen. ?

Ik ben alleen samen met mijn hondje,geeft me wel afleiding.maar ja …je blijft alleen.ook daarom veel huilbuien,duizelig hoofdpijn,, soms ook 0,5 mg oxazepan,dat helpt even.

heb je een hobby? Of aanspraak.?
Hou vol….💪🏼 moet ik ook….😬

Hoi Eric,

Inmiddels 7 mnd thuis maar wel weer mijn werk aan het opbouwen. Vaak nog moe, angstig en vedrietig maar merk zeker verandering met de beginfase. Mediteren sinds een paar weken weer opgepakt.
Onze "oude" ik heeft er voor gezorgd dat we nu zo zitten.
Misschien moeten we nu gaan beginnen met te zijn wie we echt zijn en stoppen met over onze grenzen te gaan
Het is goed zoals je bent!!!!
Hopelijk heb jij ook weer goede momenten?
Dan doe je het dus goed maar gaat het misschien niet zo snel als we zouden willen of zijn de stapjes kleiner 😉

Sterkte Eric 🍀

Hoi allen

Goede momenten zijn er wel,maarnog niet geweldig .
Nu 6 maanden zowat in me huisje met hondje,maar alleen zijn is nu wel heftig. Probeer met hobby’s mijn dag te breken,wandelen met me hond,lezen, etc. Maar toch wel angstig soms weer. Omdat ik altijd mensen om me heen had,en nu….pffff. Hoe doen anderen dat toch?😥duizelg,hoofdpijn,paniekerig niet echt ,maar zo onrustig..pff. Soms dan halve oxazepan ,dan gaat het.
niet veel vriendinnen of zo…altijd gewerkt,1,5 jaar me man verloren…dus ja,,,veel meegemaakt. Veel huilen, zomaar, al loop ik buiten🤷‍♀️ ben k nou zo verkeerd bezig.?
Waarom lukt dat niet ? Wil die enge gedachtes niet : stel dat,of Piekeren over alles bang zijn ,maar loop vast of zo? Eet goed, boodschap doen, soms toch een sigaret door de stress ….pfffff en als er dan iemand komt,ben ik afgeleid en dan gaat het wel, tot ik weer alleen ben. Nooit zo geweest , even me hart luchten ( alweer) lees jullie graag !

Lieve An. Lieve allemaal,

Hang in there! Het kost tijd, moeite, tranen, energie. Maar met de juiste hulp komen we er uiteindelijk wel!

Thanks Eric 💪🏽!!

Hoi Eric, dank je..

Therapie deed niet veel bij mij🤷‍♀️,zoals ik al schreef…
Hoe doen anderen dat , hou me bezig, vaak zomaar huilen, angstgevoel….pfff ik doe me best….

Hoi Eric,

Zit al 3 jaar in deze ellende. Tussentijds na 1 jaar geprobeerd te reïntegreren maar daarna weer volledig uitgevallen omdat het niet ging. Na antibiotica kuur volgende klap gekregen en inmiddels dus al 3 jaar verder 😥. Ben eind april begonnen met afbouwen ad omdat ik dacht dat mijn lichamelijke klachten daardoor wellicht in stand werden gehouden. Sindsdien is het in stroomversnelling bergafwaarts gegaan zodat ik nu overweeg om weer te gaan opbouwen met de ad. Zit nu op 50 % van de oorspronkelijke dosis maar heb me nog nooit zo slecht gevoeld als de laatste weken/maanden.

Ha Marco,

Ik zou dan toch weer op gaan bouwen. Blijkbaar ben je er nogsteeds niet uit. En je zo slecht voelen is natuurlijk ook echt niet goed. Ik zit zelf nu aan de 18mg citalopram. Eerst 20mg. Het ging een paar weken geleden wat beter waardoor we zouden gaan afbouwen. Maar nu wil ik dat echt niet. Voorlopig hierop blijven of weer terug naar 20mg. Ik denk soms ook dat de ad me klachten geeft. Maar als je goed nadenkt dan zijn het stressfactoren in je omgeving en niet de medicatie. Zo is het bij mij in ieder geval.

Hoi Eric , ik had 1 jaar en 2 maanden geleden nooit kunnen denken dat ik mij op de dag van vandaag weer eens een keer goed zou kunnen voelen ik ben er nog niet helemaal boven op maar oh wat voel ik mij als een heel stuk beter dan aan het begin en ik kan weer genieten van dingen wat ik in het begin helemaal niet kon . Ik heb alles holistisch aangepakt reiki, NEI therapie , en supplementen . Het was echt zoeken naar wat bij mij paste en wat mij kon helpen . Groetjes Fr

Goed, ik ga morgen beginnen aan een solo trip voor 2 weken 💪🏻 bijna weer 100% hersteld.

Na twee vrij ontspannen weken, zak ik weer even diep in een dip. Slecht slapen en moedeloos overdag.

Weet echter dat het ook het proces is van vallen en opstaan. Twee stappen vooruit , één terug.
Daar houd ik mij dan aan vast.

All the best, Eric xxx

Hoi L.N, Eric Corrine…en anderen natuurlijk

Hoe gaat het met jullie?

Hier is het op en af. Kan nog niet echt wennen aan “alleen “ zijn. Hou me bezig,klein huisje,dus zo klaar met schoonmaken.het vliegt me regelmatig aan. Duizelig zijn,hoofdpijn, nog veel huilen zomaar, ff 5 minuten of zo,en dan weer ff weg🤷‍♀️heb hobby’s,maar niet 24 uur. Ga ik weer piekeren…hoe dan,waarom heb ik dat….etc. Weer even angstgevoel, moedeloos soms.
Heb veel meegemaakt zoals iedereen,maar pfff.
Ene kant wil ik van alles,maar op visite gaan ,al is het familie,zie ik ontzettend tegenop.waarom ? Zou toch leuk moeten zijn🤷‍♀️ moe,veel huilen zomaar door stress ? Veel huilen zie ik niet zoveel…in de berichten .soms halve oxazepan,dan is het ff wat luchtiger. Hoe doen jullie dat ?
Moest het (weer )kwijt .

Hoi Anoniem

Ja dat kan.
"Grappig" om te lezen (niet echt grappig natuurlijk he..)
Ik had jouw leeftijd, net vader geworden en een nieuwe baan waar ik mega tegenop zag (altijd alles goed willen doen)
En in 1x 's nachts, bam.. een mega overspoeling. Ik schrol me helemaal rot en wist me geen raad.
Vanaf dat moment met periodes kwamen de overspoelingen. De angst voor de angst is vaak aanwezig.
Some meer, soms minder, soms lang, soms korter.

Totdat ik vorig jaar met een programma ben gestart waar ik nog wel van overtuigd ben dat het helpt en nog beter moet kunnen helpen. Maar ik ben er nog lang niet.

Wat in elk geval al een beetje helpt. Bewust laag ademen, en je schouders laten zakken. Niet de oplossing, maar kan de scherpe kantjes eraf halen.

Trey Jones youtube tip

Lichamelijke klachten uiten zich vaak na jarenlange (onbewust) stress. Faalangst, onzekerheid, teveel willen "pleasen" etc spelen hierin bijna altijd een grote rol. Ik kreeg angst- en paniekklachten rond mijn 40e na jarenlange stress in wisselende banen in combinatie met druk gezin (3 jonge kinderen) en verhuizing. Op het moment dat je met die klachten moet dealen snap je er niets van. Achteraf zie je pas dat je verkeerde manier van met stress omgaan, dingen moeilijk kunnen loslaten, over grenzen gaan, piekeren heeft geleid tot lichamelijke klachten. Dus ja, geest en lichaam zijn heel nauw met elkaar
verbonden.

Hallo Anoniempje.

Wat vervelend maar zo herkenbaar! Ik herken je klachten heel erg en vooral dat gevoel in de arm. Ik heb het alleen links. Voelt heel akelig, bij mij meestal een startsignaal van een paniekaanval..

Helaas gaat het heel erg met ups en downs en misschien heb je onbewust teveel gedaan afgelopen tijd? Ik loop er ook dagelijks tegen aan

Hoi Liza,

Wat fijn om te horen dat ik niet de enigste ben. Ik merk inderdaad als ik veel gedaan heb, dat er meer klachten ontstaan, dus eigenlijk is dat een teken dat je rustig aan moet doen, maar je wilt al graag weer te snel, zo lastig soms 😅

Hopelijk wordt het snel beter voor ons 😊

Hoi…hier ook ups en downs…
Verschrikkelijk vind ik het , vooral veel huilen,kan om alles wel huilen. duizelig en vaak ook gevoel van dronken zijn.
Niet echt paniekerig,maar ertegenaan of zo!
Niet echt ergens zin in.moe, etc.maar soms ook wel dat ik denk: het gaat wel…en 1 dag later niet🙈😭 hoge golven, overal tegenop zien,soort van angstig….bah

Hoi An,

Ik heb vandaag ook ontzettend veel last van duizeligheid. Idd gevoel van dronken zijn en ontzettend moe! Heel vervelend gevoel. Pfff.. Heb alleen maar zin om te slapen 😬

Zit je al lang in de burnout?

Hoi Anoniempje

Volgens mij hebben wij al eens contact / geapt ?
Hoe gaat het verder( als je delfde ben 🤔)

Niet zozeer door de Bo, (denk ik) maar ook sinds 1,5 jaar man verloren,nooit alleen geweest,en nu sinds , 3 maanden eigen huisje.wat echt niet meevalt.

Dus veel stress,angstig zijn,huilen door piekeren duizelig, wazig zien ,dronken gevoel.en idd. Moe en nergens zin in.wel hobby’s,maar doe je ook niet ieder uur.
Daarbij hoofdpijn, maar ja…er zullen meer zoals ik zijn.🤷‍♀️.

Mijn ervaring is dat ik een ware hypochonder ben geworden sinds mijn overspannenheid/BO.... En inderdaad, iedere dag komt er wel weer iets bij. Wat momenteel chronisch is, is het afwezige/dromerige gevoel.
Ik deal nu ruim 6 weken met deze klachten. Ik weet dat dit gemiddeld genomen nogal kort is want ik ben er op tijd bij.

Hoi An,

Ik denk dat dat iemand anders was ;)

Ik snap dat je je zo voelt. Is niet niks wat je dan hebt meegemaakt en hoe alles nu verloopt.. kost helaas heel veel tijd om weer op te krabbelen.

Geen BO hier maar wel met periodes veel spanningen en daardoor ook wel lichamelijke klachten
Draaierig/duizelig/vol moe hoofd. En ook wel rugklachten soms.
Gelukkig gaat het langzaam steeds beter

Hoi Anoniempje, Arne

@ Arne, ben ik nu sinds ik alleen ben ook wel ..hypochonder ook name door alles wat ik meegemaakt heb 🤷‍♀️.

Er zijn heel veel namen hier in omloop.😳 dus ja🤷‍♀️

Antwoord krijgen is fijn ! Voel je je ook niet alleen.
Best heftig geweest/ nu nog wel, maar nooit verwacht dat je dan als een klein vogeltje angstig of zo bent.dacht dat het wel zou meevallen….💪🏼maar niks is minder waar!

Ben nooit goed geweest in geduldig en accepteren! Dat blijkt nu wel wel. Is best eng ,als je dan zo duizelig of dronken gevoel,of wazig bent. bibberige benen,spierpijnen in de benen. Hoor je ook vaak toch🤔

Kees je traagwerkend !

Anoniempje

Sorry…
Er moet “lees je graag “ staan ,

Trillende benen, optrekkende trilling vanuit m'n schouders.. Komt me heel bekend voor. Het is echt waardeloos. Alsof je lijf de hele dag 'aan' staat..

Hoi Ja wat een akelige achtbaan van Narigheden !! Misselijk..Maag zo zenuwachtig !! Ontzettende pijnlijke benen!! Advies is veel naar buiten..hoe dan?? Elke dag andere klachten...Hartkloppingen..ook in mijn keel. Zweten..zweetvoeten..zo moe..angstig enzzzz ik ben er zo klaar mee
Denk aan jullie !!!!!

Bijna een jaar in deze nachtmerrie/angststoornis. Ging wel beter, maar heb weer een terugval. Heb nergens zin in, hartkloppingen, depri en huilen. Nooit verwacht dat je je zo kan voelen en dat je zoveel lichamelijke klachten kan hebben van een angststoornis.

Denk aan jullie allemaal en wens jullie veel sterkte.

Het gaat als een jojo op en neer soms.
Dan 5 minuten prima, en dan weer ineens bam..

Hebben jullie ook dat doffe gevoel.in het hoofd?

Tintelingen in vingers + tenen + mond.
Zweten.
Misselijk.
Maagpijn.
Droge mond.
Hese stem.
Hartkloppingen.
Pijnlijke spieren.
Haaruitval.
Niet op woorden komen.
Vergeetachtig.
Enz...enz...
Ik baal er zo van..........

Ja continu komt het terug, het doffe/watterige/troebele gevoel in mijn hoofd. Al sinds begin januari nadat ik beter werd van corona, oftewel niet meer beter ben geworden. Heel vervelend. Gaat het ooit nog over?

Ik vind de lichamelijke klachten misschien wel het lastigste. Ik krijg hulp bij mijn mentale problemen waardoor ik in een burnout terecht ben gekomen van een psycholoog, maar ik word nergens geholpen bij het fysieke. Terwijl er zóveel gebeurt als je in een burnout zit. Ik had:
- Trillende handen/benen;
- Kotsmisselijk en duizelig;
- Bizar, wazig gevoel van watten in mijn hoofd;
- Geluiden die binnenkomen alsof ze IN je oor zitten;
- Oorsuizen (hoorde mijn hart kloppen in mijn oren);
- Regelmatig kramp in mijn nek- en schouderspieren;
- Af en toe druk op de borst (doodeng);
- Constant een hoge hartslag en een nerveus gevoel, zelfs als ik niet nerveus was;
- En ik ben om de drie weken ziekjes, maar nooit helemaal ziek.

Een aantal van deze klachten zijn bij mij nu na een jaar flink afgenomen; een aantal klachten komen nog steeds terug, of er komen ineens nieuwe klachten bij. Wat mij in ieder geval geholpen heeft om het iets beter te begrijpen, is om me meer in te lezen. Ik heb het boek 'Over de kop' van Brankele Frank gelezen, waarin zij uitlegde wat er in je lijf gebeurt als je chronische stress hebt (en uiteindelijk in een burnout terechtkomt). Daardoor begrijp ik nu bijvoorbeeld veel beter dat een burnout niet zozeer een mentale ziekte, maar vooral een fysieke ziekte is. De stress wordt vaak wel door iets mentaals veroorzaakt, maar een burnout is echt het lichaam dat volledig door zijn eigen reserves heen zit.

In het boek legde Frank uit dat je hersenen twee delen heeft: een deel dat je in rustmodus brengt, en het deel dat je in actiemodus zet. Als je gezond bent, zijn die twee in balans. Maar als je overdag meer prikkels ervaart (en stress is een heftige prikkel) dan je brein 's nachts weer kan verwerken, gaat je lichaam op z'n reserves leven: de wipwap tussen de twee delen in je hersenen raakt uit evenwicht. Doe je dat te lang, dan 'breekt' de wipwap. Dat betekent dat je brein eigenlijk alleen nog maar in actiemodus staat en dat het deel in je brein dat voor rust zorgt, niet goed meer werkt. Vandaar ook dat mensen in een burnout slecht slapen, altijd een hoge hartslag hebben en hun hersenen op volle toer werken.

Zolang de wipwap nog niet gebroken is, kun je relatief snel weer herstellen als je hem weer in balans weet te brengen (oftewel: als je de stress-opwekkers uit je leven weet weg te nemen). Als je wipwap echter kapot is, duurt het ellendig lang om te herstellen, omdat de wipwap gerepareerd moet worden. Je moet je lichaam en je brein dus eigenlijk weer 'trainen' om ook in ruststand te komen. Dat kun je bijvoorbeeld doen door elke anderhalf/twee/drie uur (afhankelijk van wat je aan kunt) 15-20 minuten helemaal prikkelvrij bent. Dus: oordopjes in, liggen op een bank of bed, ogen dicht. Ik heb dit een hele tijd gedaan en het heeft me écht geholpen in mijn fysieke herstel. Even alle prikkels wegnemen is een hele goede manier om soort van te resetten. Ik deed het ook als ik bij vrienden of familie was, of als ik een wandeling maakte (dan ging ik gewoon op een bankje liggen), en ik zette dus om de anderhalf uur een wekker.

Ik ben er zelf nog lang niet; ik kan nog steeds maar 6 uurtjes per week werken, ben na sociale gelegenheden nog steeds moe en slaap nog steeds belabberd. Maar ten opzichte van de eerste maanden is er al een wereld van verschil, en dat geeft mij in ieder geval vertrouwen dat het wel over gaat. Uiteindelijk. Het duurt alleen verrekte lang.

Sterkte.

Voor het fysieke aspect, kan ik een ergotherapeut of een fysiotherapeut aanraden. Of Google eens op 20-3-20 regel

En inderdaad toegeven aan zvm rust, plat liggen, evt in donker, niet denken. Je lichaam de rust geven die het nodig heeft, dus niet uitstellen

Hoi Suus,

Ik herken dit bij mijzelf wel als een signaal dat ik iets te ver over mijn grens heen ben gegaan (vaak sociaal gezien) maar gelukkig kun je die spanning ook wel snel weer omlaag krijgen en ben je absoluut niet terug bij af. Je moet alleen even geduldig zijn een een tandje terugschakelen om je lichaam weer terug in balans te krijgen.

Wat belangrijk is is dat je een 'terugval' eigenlijk niet ziet als een terugval. Het is gewoon even een kleine bump in the road en dat hoort ook bij het herstel, dat is nou eenmaal niet linear. Wat ik mij onlangs heb gerealiseerd: je zult nooit de 'perfecte' gezonde en energieke versie van jezelf vinden die je ambieert want de meeste mensen creeren tijdens een burnout een ideaalbeeld van een versie van zichzelf (voor de burnout) die helemaal nooit bestond. Ook voor je burnout zat je er weleens doorheen, had je weleens weinig energie, had je mogelijk weleens last van hoofdpijnen of migraine. Was je weleens boos, verdrietig, angstig of had je nergens zin in. Dat is ook gewoon menselijk.

Je zal waarschijnlijk wel merken dat je inmiddels al zoveel kennis hebt over je lijf en over het proces dat je nu hartstikke goed weet hoe je weer tot rust kan komen, en als je dat vergelijkt met de persoon die je voor de start van je burnout was dan is dat al een enorme vooruitgang en iets om heel trots op te zijn. Het feit dat je dit signaal gelijk voelt en vakantie hebt genomen laat zien dat je op een hele gezonde manier reageert en dat maakt je eigenlijk al een gezonder en sterker persoon dan voor de burnout, dus 'terugval' of niet. Ik zou het gewoon benoemen als 'part of the process'. Even tandje terugschakelen, tot rust komen en dan weer rustig aan de slag.

Succes!

Wat heb je dit mooi geschreven G., dankjewel. Het geeft echt weer even hoop 🎈🩷

Geen probleem Suus, we willen tijdens het proces nog weleens uit het oog verliezen hoeveel we al gegroeid zijn. En zeker de 'oude ik' vs de 'nieuwe ik' wordt m.i. vaak veel schever bekeken dan we zouden moeten doen (takes one to know one haha).

Als ik echt reflecteer op mijn proces ben ik super trots op de hoe gezond ik nu omga met druk, fysieke klachten, het aangeven van mijn grenzen etc. En het feit dat jij je ook gelijk bewust bent van dit signaal van je lichaam doet mij vermoeden dat dat bij jou ook het geval is! Die 'oude wij' die veel makkelijker naar feestjes kon, familie kon opzoeken, hard kon werken.... die kon dat eigenlijk helemaal niet veel makkelijker, anders was je niet in je burnout terecht gekomen. Je bent je nu gewoon bewust van je grenzen en dat is soms moeilijk, confronterend, maar eigenlijk gewoon: heel sterk!

Wat mij betreft vormen we de term terugval helemaal om. Terugval zou in mijn ogen moeten betekenen: helemaal terug in de patronen van voor de burnout en binnen 3 jaar weer opgebrand. Merken dat het even teveel wordt en terugschakelen is juist een teken dat je ongelofelijk gegroeid bent. Een moment om trots op te zijn :)

Zet 'm op.

Liefs,
G.

Ho G., ik ben nu 40 jaar, ik vraag me wel eens af wanneer de ‘oude ik’ burnout is geraakt. Over een periode van hoeveel jaar?

Ik heb wel een vermoeden, maar helemaal precies weet je het nooit. Ik denk dat dat ook de angst voor een volledige terug-bij-af-terugval vergroot. Een burnout is zo ongrijpbaar; het is er ineens en het duurt heel lang voordat het weer weg is. Het blijft vaag wanneer het precies is begonnen en hoe lang je er zoet mee bent.

Bij mij kwam het doordat ik lang in een toxische relatie zat. Daarnaast waren we altijd onderbezet op werk en werkte ik fulltime, iets wat ik nu niet weer wil. Toen werd ik ziek en bam! daar was onze grote vriend de Burnie.

De angst dat Burnie straks weer voor de deur staat ondanks dat ik therapie heb gehad en aan mezelf heb gewerkt blijft gewoon groot. Het is zo ongrijpbaar: welk level van stress is nog gezond en wanneer ligt de burnout weer op de loer? Al die vragen… mijn hoofd is weer erg onrustig sinds deze ‘val naar beneden’. Ik ben bang 😟

Hoi Suus,

De burn-out openbaart zich ineens, maar het voortraject richting burn-out duurt vaak al jaren.
Die emmer loopt heel langzaam voller en voller en loopt ineens over.
Het legen van die emmer gaat druppelsgewijs, en tijdens het leegdruppelen komen er ook vaak druppels bij.

Wat ik heb geleerd (maar nog goed moet leren toepassen) is in de goede periodes kijken en werken aan die "druppels". Kleine situaties waar ik wel last van heb, maar iemand anders in exact dezelfde situatie niet. Het ligt niet aan de situatie, maar aan hoe ik ermee omga. Dat moet ik leren veranderen, om ook op ee lange termijn mijn emmer leeg te houden.

Ik weet wat ik moet doen, maar damn das ook lastig.. 😊

Hoi Suus,

Een kleine tip op basis van jouw verhaal: Je zou op zoek kunnen gaan naar een lichaamsgerichte (bio-energetische) psychotherapeut.

Een klein stukje van de website van mijn eigen therapeut:

"Je kunt kort na een trauma problemen krijgen, maar ook jaren nadat de gebeurtenissen plaatsvonden. In elk geval heeft het trauma aandacht nodig. Als die aandacht er niet komt, zal het steeds weer naar boven komen. Dat kan verschillende vormen aannemen: bijvoorbeeld lichamelijk onvoldoende verklaarbare klachten (SOLK), maar ook onrust, nachtmerries, angsten, hartkloppingen, oppervlakkige ademhaling tot paniekaanvallen. Dit zijn allemaal symptomen van posttraumatische stress (PTSS). "

Een burn-out kan ervoor zorgen dat alle onverwerkte emotie en stress die je jarenlang hebt weten te onderdrukken opeens in één klap omhoog komt. Dat kan heel overweldigend zijn, ik heb er ervaring mee.

Deze vorm van therapie helpt je met het (voorzichtig) loslaten en doorvoelen van het opgeslagen trauma, op een manier die niet te heftig is. Je lichaam heeft een wijze nodig om dit te verwerken, anders blijf je vastlopen. Voor mij is dit een hele goede therapie geweest. Ook de emotional release therapieen uit het topic van Taco "Emoties verwerken helpt echt (Verhaal 1023)" kunnen daar hulp bij bieden (maar daar heb ik persoonlijk geen ervaring mee).

Je zal in die therapie ook leren om het vertrouwen terug te vinden in je eigen lichaam. Ik denk op basis van je verhaal dat dat het punt is waar je nu een beetje in vastloopt. Geen stress! Dat is alleen maar een aanduiding dat je groeit en weer in de volgende fase van je herstel bent aangekomen :)

Ik hoop dat je er wat aan hebt,

Heel veel liefs en sterkte!

@Newbee:
Dankjewel, ik vind het ook erg lastig die 'druppels' te managen.
Ik ben me nu wel veel bewuster welke situaties die stressmomentjes (druppels) veroorzaken, dat is al heel wat.

Ik zit dagelijks heel braaf te wachten wanneer het moment komt dat ik weer met stressmomentjes om kan gaan; ik voel nu heel duidelijk dat alles wat ik aan herstel heb gerealiseerd nog wel wel super fragiel is. Een soort van dun laagje ijs, er als je weer te hard gaat, zak je er weer keihard doorheen.
Herken je dit?

@G:
Bedankt voor de tip, ik zal me erin verdiepen. Ik heb een PTSS-test gehad bij mijn psycholoog, maar die vertelde me dat ik er verder geen behandeling voor nodig had (geen PTSS), met name omdat ik er geen nachtmerries over heb (over mijn relatietrauma's).

Maar goed, van de week zat ik een programma te kijken waar een dame in een soort gelijke traumasituatie haar hele hebben en houden aan het verhuizen was terwijl ze nog geen eigen woning had en toen schoot ik weer helemaal vol, want ik herkende mezelf erin en alles kwam weer terug uit die tijd.

En inderdaad het vertrouwen in je eigen lichaam... dat ben ik helemaal kwijt. Tegelijkertijd denk ik dat mijn lijf ook het vertrouwen kwijt is in mij.
Deze burn-out is toch wel de allergrootste wake-up call ooit van je lijf. Ik (geest) en ons lijf moeten weer vrienden worden, en niet 2 entiteiten die elkaar tegenwerken en frustreren, ik vind dat een hele opgave. Maar de aanhouder wint... dat is mijn nieuwe mantra haha.

Voor jullie allebei veel liefs en sterkte terug!!

Zeker herken ik dat Suus.
Het woord fragiel is precies het woord dat ik zelf vaak gebruikte tijdens dat programma om aan te geven hoe ik mij voelde.

Voor mij is dat een duidelijk teken dat de emmer misschien een tijdje niet overloopt, en het voelt ook dat het wat beter gaat, maar ook dat de emmer nog wel heel vol is, dus er is niet veel voor nodig om hem weer over te laten lopen.

Het feit dat je in een burn out terecht, en anderen niet die hetzelfde meemaken (op die momenten) komt door je verleden.
Hoe zit je in elkaar, hoe ben je opgevoed, hoe heb je geleerd met situaties om te gaan, etc etc. En dat zit allemaal opgeslagen in je onderbewustzijn.
(Blijkbaar is maar 7% van je gedachten bewust)
Als iemand zegt (als voorbeeld) jeetje je haar zit raar. 😉 dan kan het zomaar zijn dat je onbewust een trigger hebt van vroeger dat je ouders zeiden dat je haar altijd goed moest zitten voordat je de deur uit gaat. En dat ze jou een gevoel van "ik doe er anders niet toe" of dat je zelf "ik ben niet goed genoeg" voelde als het niet zo was.
Een ander zou denken. Tja jammer dan. Dan kijk je maar de andere kant op 😁

Misschien een simpel voorbeeld, maar zo zijn er nog 1000 te verzinnen, waar er een aantal wel herkenbaar zijn. En dan terugdenkend waarom je er last van hebt (en dat kan een klein beetje zijn) komt het vaak terug op "Ik doe er niet toe, Ik faal, Ik ben niet goed genoeg, Ik...."

Het begint dan altijd met ik.. en al die 1000x dingen en situaties zitten allemaal in het onderbewustzijn opgeslagen. Vandaar dat je bv ook kan hebben dat je ineens wat spanning voelt bij het koelvak van de Jumbo. Want... 7 maanden geleden had ik dat ook en toen liep mijn emmer over. Als ik dat nu maar niet weer krijg...

98% van de mannen masturbeert. 30% van al het internetverkeer betreft porno. Jouw man is volledig normaal. Wanneer hij jou niet meer met een vinger aanraakt dan is er wel iets aan de hand maar verder zou ik me hier echt niet druk om maken.

Suus sterkte ermee
Hoe gaat het met het rothoofd
Al beter?
Of nog steeds niet.

Hoi Kim

Dit is heel herkenbaar, heb hier ook maanden last van gehad.
Op dit moment neem ik slaap medicatie en kan daarmee gelukkig doorslapen tot een uurtje of zes.
Dit is niet ideaal maar die korte nachten van 3/4 slaap was echt een drama.
Je bent dan wakker en staat meteen aan, en je hebt dan een onrustig gevoel en bent erg prikkelbaar.
Wat ik wel ben gaan doen is via de tv en YouTube een app waarbij je rustgevende beelden ziet en de geluiden zijn ook erg rustgevend.
Voor mijn burn-out wilde ik altijd slapen in het donker en moest het stil zijn.
Maar nu kan ik daar heel slecht tegen en wil ik altijd iets horen en waarnemen als ik ga slapen. Anders begin ik te malen en piekeren en word daar heel onrustig van.
Wat mij ook geholpen heeft was ademhalingsoefeningen.
Succes en sterkte

Groetjes Aswin

Hoi Wilma ik zit sinds vorig jaar mei in een burnout heb veel meegemaakt in mijn leven en dat komt er blijkbaar allemaal uit duurt lang he en bij mij heb ik vooral maagklachten ook naar de dokter geweest daarvoor en donderdag weer heen sterkte ook 👍

Hi Wilma, wat een rare tijd hè? Ik zit er nu 10 maanden in. De extreme klachten van het begin zijn wel minder, maar ben er zeker nog niet vanaf. Ik heb ook veel maagklachten en veel hoofdpijn/migraines/duizelingen.

Ben bang dat we er nog even wel zoet mee zijn… er is geen wondermiddeltje helaas.

Hoe lang zit jij erin nu?

Sterkte!

Ik vanaf september 21. In de tussentijd wel een heel stuk beter geweest maar door omstandigheden weer teruggevallen. Op dit moment weer 4 maanden aan het reintergreren. Nog wel constant aanwezig klachten; duizelingen, slap gevoel, geen energie en overgevoelig voor alle prikkels. Als ik me emotioneel hier niet te druk over maak is het draagbaar maar wel lastig. Andere mensen die ook al lang bezig zijn?

Hi Frank,

Bizar he dat het zo lang kan duren.. ik zit er zelf toevallig ook vanaf september / oktober ‘21 in. Zelfde verhaal: was goed op weg maar vervolgens teruggevallen door pittige omstandigheden, en heftige griep / covid gooide me ook meermaals maanden terug in herstel..

Inderdaad niet bezig houden met de klachten, maar wel naar je lichaam luisteren en jezelf geven wat je nodig hebt, is wat voor mij werkt. Heeel langzaam maar wel zeker is er in stappen van +/- een maand, een stijgende lijn te zien.

Veel sterkte

Hi Amber,

Toch fijn om te horen dat we niet alleen zijn. Zo voelt het soms wel. Ik vind het misschien nog wel het moeilijkst om emotioneel in balans te blijven terwijl je je dagelijks ziek voelt. Je wil ook graag werken aan andere dingen in je leven en het voelt heel onzeker of dat ooit weer kan. Toch mooie jaren die een soort van wegvloeien. Zeker als je jong bent. Al wil ik ook mensen die al wat ouder zijn hierin niet baggetaliseren.

Hoe leidt jij je af als je niet zoveel prikkels kan verdragen? Ik gamede graag maar kan dit nu niet langer dan 30 min verdragen. Tv kijken is ook lastig af en toe

Hi Frank,

Ja, zo kan het zeker voelen.. vind het zelf ook fijn te weten dat ik niet alleen ben. En emotioneel in balans blijven is heel moeilijk. Ik ben zelf nu 27, dus pieker en ben vaak genoeg heel verdrietig over de jaren die toch soort van van je zijn afgenomen. Je ziet iedereen van je leeftijd zijn leven opbouwen, en zelf zit je vast. Het is heel erg zwaar.

Wat betreft je vraag over afleiding: ik probeer steeds vaker gewoon te ‘zijn’. Buiten zitten, koptelefoon op, rustig muziekje aan en dan naar mijn ademhaling bijv. Ik haal geen plezier uit schilderen en dat soort dingen. Ik verveel me vaak te pletter. Wil zo graag van alles buitenshuis, maar het gaat niet. Maar weten dat dat helemaal niets doen bij mij juist helpt om me de dag erna beter te voelen, en weer wat meer te kunnen, sleept me erdoorheen.

Als ik me goed genoeg voel even naar het bos of strand, alleen zodat je enkel de prikkels van ernaar toe gaan hebt zegmaar. En zit wel te veel op m’n telefoon, merk dat ik daar ook niet goed tegen kan maar vind dat lastig.

Hi Anoniem!

Wat je beschrijft is zo herkenbaar en lastig. Je moet constant ‘niksen’ terwijl dat helemaal niet leuk is en je dan vaak alleen maar bij je gedachtes bent. Ziek voelen, niets kunnen doen en vooral positief blijven nadenken, zonder eindpunt of zekerheid. Manmanman. En dan voor zon lange tijd. Wandelen helpt me ook wel maar ook daarin is het moeilijk om niet in de draaikolk van negativiteit te komen. En maar niet te beginnen over alle (goedbedoelde) instanties die gesprekken met je willen. Poehpoeh.

Hoelang ben jij nu bezig? Ik zoek een manier om met lotgenoten in contact te komen en wellicht elkaar via app te leren kennen of af en toe een stukje te wandelen als de afstand dat toelaat. Ben zelf 30 jaar en nu bijna 3 jaar onderweg. Heeft iemand hier ideeen over?

Groetjes

Frank

Voor de mensen die er al meer dan 2 jaar in zitten, uiteraard sterkte, maar ik vroeg mij af, hebben jullie dan een WIA uitkering?
Want ik begreep dat het UWV vaak moeilijk doet bij een burn-out aangezien het geen officieel erkende ziekte is, en dat het ook mogelijk is dat je na 2 jaar naar de WW gaat, waarbij je dan natuurlijk sollicitatie plicht hebt enzo, wat ook weer stress oplevert uiteraard…

Hier inmiddels 13 maanden onderweg, dus begin me hier toch enigszins zorgen over te maken.

Bedankt voor jullie ervaringen en sterkte nogmaals allen!

Hi Anoniem!

Wat je beschrijft is zo herkenbaar en lastig. Je moet constant ‘niksen’ terwijl dat helemaal niet leuk is en je dan vaak alleen maar bij je gedachtes bent. Ziek voelen, niets kunnen doen en vooral positief blijven nadenken, zonder eindpunt of zekerheid. Manmanman. En dan voor zon lange tijd. Wandelen helpt me ook wel maar ook daarin is het moeilijk om niet in de draaikolk van negativiteit te komen. En maar niet te beginnen over alle (goedbedoelde) instanties die gesprekken met je willen. Poehpoeh.

Hoelang ben jij nu bezig? Ik zoek een manier om met lotgenoten in contact te komen en wellicht elkaar via app te leren kennen of af en toe een stukje te wandelen als de afstand dat toelaat. Ben zelf 30 jaar en nu bijna 3 jaar onderweg. Heeft iemand hier ideeen over?

Groetjes

Frank

Hoi Frank echt vervelend voor je dat je er al zolang in zit en vooral omdat je nog zo jong bent is het niet iets voor jou om op een site fb of wat anders daar iets op te starten voor je leeftijds groepen dan kan je misschien met elkaar wat bespreken en wie weet ooit appen en wandelen met elkaar ik wens je veel succes en vanzelf iedereen die in onze situatie zitten 👍👍

Hoi Lieve mensen Ik ben nu 9 maanden thuis...de klachten veranderen wel..elke keer weer wat anders...je kunt je zo naar en vervelend voelen!!!!!
Zenuw raast door mijn lijf...van maag naar benen..van buik naar borst
Pijnlijke voeten die bonken en zweten
Ik wou dat het over was !!!!!
Help !

Ook hier weer even een gejaagd gevoel. Al ruim twee jaar bezig. Gisteravond toch even gaan vissen. Lekker ontspannen maar iets te laat gemaakt, nu raast stress weer door mijn lijf.
Heb een paar vrienden en kennissen om mij heen die zelfde hebben meegemaakt. Zij blijven zeggen dat alles goed komt.
Ik weet hoe ik in deze BO terecht ben gekomen, zie nu ook de mooie dingen van t leven die ik verwaarloosd heb. Kan mij dan heel verdrietig voelen.
Hou vol allemaal.... xxx

Hoi Eric
Ja jij beschrijft het super goed
Ook ik voel mij erg verdrietig..rot..alleen.
Terwijl ik in de woonkamer zit met mijn gezin.
Zo'n appart en naar gevoel.
Soms denk ik dat het nooit meer over zal gaan
Ontzettend angstig vind ik dat !!!!
Zo'n leeg gevoel dat pijn doet.
Ik hoop echt dat het een keer stopt
Wat zal ik dan gelukkig zijn !!!
Sterkte allemaal !!

Hoi Wilma,

Ik had onlangs een dag dat ik wakker werd en even helemaal niet lekker in mijn vel zat. Huilerig, down, laag in mijn energie. Ik raakte er lichtelijk van in paniek, totdat mijn partner tegen me zei: "heb je door dat je je een halfjaar geleden nog de helft van de tijd zo voelde, en een jaar geleden nog elke dag?". Nu is het eens in de zoveel tijd een keer raak, en voel ik me het meerendeel van de tijd gewoon weer 'mijzelf'.

Dat was een mooie eye-opener dat het echt beter wordt, je hebt de tijd nodig, en het gevoel is vreselijk. Afgrijselijk, en we gaan er allemaal doorheen. Ik vind het enerzijds heel treurig dat dit forum zo vol staat maar het geeft me ook een vorm van troost, we zijn niet alleen. Het voelt vaak alsof je de enige op de wereld bent die zich zo leeg en wanhopig voelt, maar dat is niet zo.

En het zal ook niet zo blijven, hoe zeer je hele systeem je ook probeert te overtuigen dat dat wel zo is. Accepteren en doorgaan, het wordt echt beter. Ik ben nu 1,5 jaar verder en ik kan je vertellen dat ik zo veel sterker ben dan aan het begin van de burnout, sterker nog: ik voel me eigenlijk gezonder en sterker dan ooit tevoren. Er is heel veel van mijn schouders afgevallen, dingen die ik mijn hele leven al met mij meedraag, en heb zo veel geleerd over mijzelf en over het menselijk lichaam. En ik ben echt nog niet 100% hersteld, maar juist binnen de huidige (fysieke) beperkingen die ik nog heb geduldig met mijzelf blijven. Dat is pure winst.

Het kost ook gewoon veel tranen, treurigheid, paniek en vooral tijd om al die patronen te doorbreken en alles te verwerken.

Een fijne therapie bij een haptonoom of lichaamsgerichte therapeut (mits je dat nog niet hebt) kan je ook helpen om wat meer in je lichaam te komen en een beetje uit je hoofd.

En voor Eric: je ziet alle mooie dingen die je hebt verwaarloosd, dat besef laat al zien dat je gegroeid bent als persoon. Dat is pijnlijk maar zonder de burnout had je dat ooit ingezien. Je hebt nu een uitgelezen kans om van al die mooie dingen te gaan genieten in de toekomst. Het verleden kunnen we niet meer veranderen :) kop op en sterkte allemaal!

Hoi Wilma, en anderen

wat je schrijft is zo herkenbaar !
Ook veel meegemaakt,en sinds 3 maanden alleen wonen.altijd druk geweest,en door overlijden man .nu 1,5 jaar. Huis verkopen en nu, ..niks meer. Elke dag huilen, kermis in me hoofd, duizelig ,angstig, etc. Lijkt wel of ik “vast zit”
Kan me er niet toe zetten om dingen te doen,piekeren en zo moe zijn van alle stress die ik heb gehad. Hoe moet ik hier in godsnaam uit komen🙈 zo eng,
Vriendin zegt: je moet eruit,leuke dingen doen,,,,hoe dan?
Niks is leuk of zin in hebben! Zit n 3 maanden in dit kleine huis,maar pffff,vliegt me aan, hoofdpijn en zo down zijn!
Komt het ooit goed ! ? Zo gaat het weer even,maar dan weer die hoge golven……verschrikkelijk 😰 wat markeert me!?
Moest het ff kwijt,en kijk hier ook elke dag voor wat steun.
Ben 66 jaar…maar had dit nooit verwacht! Dat ik me zo k.t.
Kan voelen.
Hebben jullie/ jij ook hobby’s?

Hoi allemaal,

Wat rot en toch ook “fijn” om te lezen dat we ons in elkaars verhaal herkennen.
Ik ben in juni ‘22 uitgevallen met de grootste crash in oktober ‘22.

Reïntegreren gaat heel moeizaam, ik moet nu 9 uur per week werken maar kan dat eigenlijk niet bolwerken. WIA is in maart aangevraagd maar UWV heeft enorme wachtlijsten dus nog geen keuring gehad.

Afgelopen maandan waren taai met dat opbouwen en de sollicitatieplicht tijdens Tweede Spoor. Waardoor ik toch weer aan mezelf voorbij ben gegaan.

Ik werk in het onderwijs dus nu sinds 2 weken wel zomervakantie en ik kan weer helemaal niks. Hele dagen hartkloppingen en een overactief zenuwstelsel. Heel erg last van dissociatie, ben er helemaal niet bij en ik betrap mezelf vaak erop dat ik zit te staren.

Ik heb het geluk dat ik creatieve hobby’s wel leuk vind en daar afleiding uit haal.
Wandelen en somatische oefeningen/yoga werken ook goed.

Maar het is gewoon zo klote om al zolang aan de zijlijn van het leven te staan. Ik hoor vaak “maar je bent nog zo jong joh, tijd zat” (ben 29). Alsof dat het minder erg maakt dat je je elke dag ziek voelt en niks kan ondernemen… zo sorry moest even klagen.

Je leest/hoort vaak dat een burnout gemiddeld maar een paar maanden duurt. En er wordt een soort luchtig over gedaan (ook door hulpverlening): “rust maar goed uit”. Terwijl het kei- en keihard werken is om tot rust te komen. Iedereen veel sterkte gewenst, mij helpt het om te weten dat ik niet de enige ben, hoe erg ik het ook vind voor iedereen.

Hoi Y nou het duurt bij mij wel langer dan ook 3 maanden hoor denk bij de meeste wel jij ook zo te lezen ik zit er nu 14 maanden in en heb gelukkig ook hobby tekenen en schilderen en wandelen met de hond en soms staat mijn hoofd er ook niet bij hoor de vogels zingen maar kan er niet zo van genieten als anders vooral als ik weer eens een klote dag heb zoals vandaag in mijn maag sterkte ook 👍😥

Hoi Y.

Ik ben in precies dezelfde maand als jij uitgevallen op werk, en ik zit nu vermoedelijk in ongeveer dezelfde fase van het herstel. Ook net de WIA aanvraag gedaan en ook heel sporadisch aan het rondkijken en solliciteren, hoewel ik er zelf nog niet echt vertrouwen in heb. Bijzonder inderdaad om te lezen dat er zo veel overeenkomsten zijn in de duur van ons proces (en van vele anderen hier) terwijl je in het begin telkens te horen krijgt: "geef het een paar maanden, misschien een jaar."

Ik kom wel op het punt nu dat ik mij echt steeds meer mijzelf begin te voelen en ik ben met het boek DARE (Barry McDonagh) wat minder bang geworden voor de dissociatie. Ik realiseerde me door mijn huidige therapie dat ik helemaal vastzit in de hypervigilante modus en zodra ik even niet oplet of afgeleid word schiet de paniek gelijk weer omhoog. Heb dat ook vaak nog wanneer ik een film kijk, boek lees of computerspel speel. Daar ben ik nu met mijn psychotherapeut mee bezig en ik moet zeggen dat dit de grootste vooruitgang is die ik tot nu toe heb geboekt. Het loslaten van die controle en dat constante inchecken: "hoe voel ik me?". Ik moet er wel bij zeggen dat ik aanleg heb voor angst en eerder in mijn leven al in behandeling ben geweest voor angstklachten. Ik denk dat ik om die reden ook in de categorie val van de mensen die een langer hersteltraject hebben, maar aan de andere kant: wie heeft er geen angstklachten tegenwoordig? Voor mijn gevoel komt dat bij absurd veel van onze generatie genoten voor (ik ben 31). Ik slik geen medicatie want de bijwerkingen zijn bij mij zo heftig dat dat bijna erger is dan de kwaal.

Misschien dat het boek of het doorbreken van de hypervigilance bij jou ook iets kan helpen in deze fase.

Ik wens je heel veel sterkte. Bijzonder om de ervaring te lezen van iemand wiens proces zo parallel loopt aan het mijne.

Hoi Wilma,

Zit er al vanaf september '21 in zit nu sinds september '23 in de WIA...heb in de tussentijd werk opgebouwd tot zelfs 7 uur per dag maar ben toen helemaal ingestort waardoor ik me weer ziek moest melden. Nu bijna 3 jaar later gaat het nog steeds niet goed en heb ik nog steeds te maken met heel veel lichamelijke klachten. Ik kom maar niet uit die ellende. Ben nu AD aan het afbouwen en dat helpt ook niet echt mee. Ik heb eerder een burnout gehad en toen was ik er redelijk snel uit na 9 maanden, maar nu lukt het me gewoon niet om eruit te komen. Snap er echt niks meer van waarom het me niet lukt om eruit te komen.

Hoi T.,

Dankjewel voor je bericht en de tip, in ga het boek zeker opzoeken. Inderdaad bijzonder dat we zoveel van elkaar herkennen! Wat je schreef over het continu bezig zijn met “hoe voel ik me?” (zodra er geen afleiding is), dat had 1 op 1 over mij kunnen gaan. Ik denk ook dat dat mijn (ons) herstel in de weg staat.

Ik dacht altijd dat ik geen angstig persoon was. Mensen noemen altijd heel relaxed en ik ervoer dat zelf ook zo. Inmiddels weet ik wel beter. Ben altijd iemand geweest die veel nadenkt, belang hecht aan wat anderen vinden en controle wil hebben. Dus gelukkig ook heel wat over mezelf geleerd. Maar dat loslaten van de controle vind ik echt het lastigste wat er is…

Zijn er overigens meer mensen die chronisch hyperventileren? Ik kan dus echt niet meer diep ademen, wat ik ook probeer aan oefeningen, fysio e.d. Zal ook wel met het loslaten te maken hebben. Maar wat een vervelende klacht is dat ook, het houdt de stress en dissociatie erg in stand.

Om toch positief af te sluiten: ik hoop dat iedereen vandaag een momentje van vreugde/rust heeft, al is het maar een paar seconden. We got this!

Hoi Y.

Bij mij is chronische hyperventilatie vastgesteld .
In mijn ergste periode heb 8 maanden aan een stuk gehad dat ik het gevoel heb te gaan stikken en niet meer diep te kunnen ademen met paniekaanvallen daarop volgend . Ik heb het nu nog soms bij momenten als ik wat teveel over mijn grenzen ben gegaan .
Wat mij enorm heeft geholpen hierbij is yoga !! En het ook een beetje negeren

Veel succes

Anouk

Je relatie met voeding is verstoord. Je kan jezelf slecht voeden, goed voeden, niet voeden. Je doet iets met je voeding, wat is je boodschap aan jezelf en je omgeving?
De kern van je eetstoornis ligt in je gevoelsleven: hoe voel je je werkelijk over jezelf, over aspecten van jezelf? Iets in jou probeert het op te lossen met jouw manier van voeden.
En dat wil je niet meer zo, je wil het anders. En dan is het fijn daar samen naar te kijken en het op te lossen, zodat je het ook anders kunt gaan doen.

Dankjewel Anouk! Wat rot dat je er ook zo last van hebt gehad. Yoga is ook het enige waarbij ik het idee heb dat het een beetje helpt. En ik had idd ook het vermoeden dat het erger wordt als ik mezelf teveel overbelast, dus ik herken wat je zegt.
Fijn om je tips te lezen!

Hang in there ! Het komt goed ook al lijkt het soms niet zo . 🫶🏼

Anouk

Wat een "mooie" reacties allemaal. Het sterkt zeker in zekere zin om te lezen dat we niet alleen in deze wedstrijd zitten. Ik ben nu 11 maanden onderweg en de scherpe randen van het begin (zat in een rolstoel omdat ik niet meer kon lopen van de duizeligheid) zijn er van af. Ik kan af en toe met een paar mensen wat afspreken maar dan moet ik gebracht en gehaald worden want autorijden is een no go. Tja, hoe lang nog.... dat is de vraag die we allemaal beantwoord zouden willen hebben. Ik merk aan mezelf dat ik me probeer te focussen op de kleine succesjes, en een beetje uit het verhaal probeer te stappen van dat andere mensen wel aan hun leven kunnen verder bouwen en ik niet. Misschien is deze periode juist wel 1 van de meest belangrijke en fundamentele bouwstenen voor de rest van mijn leven :-) ben 33 trouwens.

Veel liefs en kracht voor jullie!

Lieve allemaal Zo nieuwschierig : Hoe gaat het nu met jou ? Met jullie ?
Hebben jullie ook dat die hele Burnout zo'n raar iets is..Elke dag weer andere klachten. Nu heb ik erg last van een ontzettend verdrietig/ misselijk/ super zenuwachtig / zwaar/ gevoel in mijn maag...voelt toch zo rot...dan springt het weer naar mijn benen en voeten...daarna weer terug naar de maag. En morgen weer wat anders....ik neem met grote tegenzin 20 mg paraxotine in..nu 4 weken en eigenlijk stop ik liever met die hele vieze troep...wat is wijsheid ???
Ik wens jullie sterkte en rust..
Liefs Wilma

Hoi Wilma,

Noem me traditioneel, alternatief of koppig maar ik slik niks. Een burn-out is wat mij betreft een waarschuwingssignaal van je lichaam en dat weg medicineren zorgt in mijn geval alleen maar voor vermijding en nog meer ellende. Ik heb ADHD en ben nogal verslavingsgevoelig dus dat speelt bij mij nog een extra rol. Slik overigens ook geen ADHD medicatie.

Ik kan me heel goed voorstellen dat er ook mensen zijn die zo diep in de put zitten dat ze wel wat hebben aan medicijnen. Maar persoonlijk wil ik het absoluut niet. Juist om het vertrouwen in mijn lichaam terug te winnen en zelfherstellende vermogen van mijn lijf te stimuleren. Luister ajb wel altijd eerder naar je dokter dan naar anoniem advies op een forum, maar dat is mijn persoonlijke insteek. Ik heb een heel goed vangnet van mensen om mij heen en dat zorgt er ook voor dat het makkelijker is om nee te zeggen tegen medicijnen.

Dat betekent alleen wel dat het misschien wat langer kan duren. Ik ben nu bijna twee jaar bezig en denk dat ik ongeveer 80% hersteld ben. Zijn hier en daar nog wat dingetjes overgebleven die ik nog moet afleren en het vertrouwen is nog wel wat broos, maar ik voel me bijna weer de oude. Of eigenlijk ook wel een stuk lichter dan de oude want ik merk dat ik mijn leven nu veel gezonder heb ingericht op alle facetten.

Ik sport meer, ik eet gezonder, ik slaap veel regelmatiger, ik luister beter naar mijn lichaam, ik wandel veel in de natuur, werk niet meer fulltime en heb juist de ruimte genomen om werk te vinden dat beter bij me past, en ik ben vooral veeeeel zachter en liever voor mijzelf.

Ik heb zo'n beetje alle klachten gehad die je je maar kan voorstellen. Van duizeligheid tot hartkloppingen tot extreme spierpijn, maagpijn, spiertrillingen, hele hoge angstniveaus etc. etc. Hoe rustiger ik word en hoe meer de paniek zakt hoe minder die fysieke klachten aanwezig zijn. En als het nu weer een keertje raak is dan snap ik inmiddels gelijk wat het is, waar ik voorheen gelijk in paniek de dokter wilde bellen om te kijken of er iets ernstigs aan de hand was.

Tijd, geduld en goede ondersteuning is alles tijdens een burnout. Ontspanning is soms heel ingewikkeld en daarin heeft Yoga Nidra meditatie mij heel goed geholpen. Sommige dagen heb ik urenlang achter elkaar gemediteerd, puur om mijn lichaam tot rust te brengen en ook het gevoel van veiligheid vast te blijven houden. Ik zag iemand eerder hier een spijkermatje aanraden, daar zweer ik ook bij.

En stoppen met vechten tegen het proces en stoppen met je afvragen hoe lang het nog gaat duren (en gefrustreerd daarover raken) zal ervoor zorgen dat je lichaam zich ook veiliger gaat voelen en uiteindelijk ook veel sneller zal herstellen.

Het komt uiteindelijk goed, zodra je dat écht gaat geloven kan je lichaam écht gaan herstellen. Heel veel succes!

Hoi Wilma ja dat heb ik ook huilen dan weer last van mijn maag zenuwachtig word je daarvan hé en lijkt wel of het dan erger word ik mediteer 2 keer per dag om me rustig te houden en wandel met de hond we moeten volhouden hé sterkte en iedereen met de burnout 👍😘

Een gigantische rotdag...verkeerd op gestaan.Ontzettend de zenuw in mijn maag / buik. Trillende benen.Kloppende voeten.Een heel stuk wezen fietsen..zodra ik buiten ben gaat het goed..thuis word ik weer gek van ellende. Zo'n raar gevoel van onveiligheid en paniekerig in mijn lichaam..het voelt soms alsof ik levend begraven ben....zo eng..herken jij dit misschien ???
Sterkte voor iedereen ❤️

Een BO komt meestal niet ineens.
"Voortraject" van vaak jaren. Dus geef het de tijd om weg te gaan. 😘

Lieve Anoniem
Wat heb je een prachtig verhaal geschreven..reactie ! Zo fijn te lezen dat andere mensen het net zo moeilijk hebben / gehad..Ik kan hier veel hoop en kracht uithalen!! Ik kijk uit naar de dagen dat het beter zal gaan...en ik andere mensen met klachten ga steunen..dat heeft iedereen zo nodig met een burnout!
Dank !! Lieve groet voor iedereen❤️

Hoe lang nog ?
Niemand die het weet..
Elke dag weer anders
Mensen om je heen worden het zat
Heb je haar ook weer met dat zielige gezeur
Ben zo bang dat het nooit meer overgaat
Maar ik geef de moed niet op
Maar wat kun je je ontzettend rot voelen
Zijn hier mensen die het ook wel eens op willen geven?
Ik snap dat best
Ons lichaam is toch ook geen robot

Brenda

Helemaal eens met wat je schrijft.
Je wil ook niet meer gaan "zeuren" op een gegeven moment.

In de slechte periodes probeer ik maar steeds tegen mezelf te zeggen, ook dit gaat weer over. En dat is ook steeds zo. En in de goede periodes denk ik. Ok, misschien was dit de laatste keer... maar helaas...

Al vind ik wel dat de echte spanningsoverspoelingen er minder vaak en minder heftig zijn. Ik ga dus de goede kant op (hoop ik)

Ook vanaf juli ‘22 in de burn-out.
Soms gaat het wat beter.. maar soms ook niet.

Ik worstel vooral met spanning, adrenaline. Nu weer een maand teveel gedaan, en lig nu een constante hartslag van 90 op de bank. Ik hoop dat t snel weer beter is.

Maar ook door de dagen heen, vaak een gevecht tussen normale energie en adrenaline. Herkend iemand dit?

Hoi Madeliefje

Ik zag op instagram een reel voorbij komen.
Wanneer piekeren en overdenken een olympische sport zou zijn, dan zag mijn medaillespiegel er zo uit
Winnaar met 25 gouden medailles. 😁

Het overspoelingsgevecht varieert hier soms tussen een maand wel en een maand niet. Maar andere dagen ook tussen 10 minuten wel en 10 minuten niet. Of zelfs 10 seconden niet en dan weer wel.

Ja Overspoelingen...dat zijn het.!!!
Je word Overspoelt door een ZO GIGANTISCH rot..eng..naar..gevoel in maag..lichaam..benen ..enz..
De vreselijke boosdoener..die je laat voelen dat je al jaren niet naar je lichaam hebt geluisterd.
En waar je nu de Tol voor betaald.
Vreselijk ..die Overspoelingen

En zo een hete nacht zoals nu helpt (hier) niet echt mee dan.

Hoi Newbee, Brenda ,Wilma

Emoties zitten me vaak heel hoog,heel veel huilen omdat ik alleen woon sinds 3 maanden en nog heel veel moet verwerken. Malen ,piekeren, niet echt paniek,maar meer dat er kermis is in mijn hoofd 🤷‍♀️moeilijk uitleggen,

Van De Ha. Oxazepan gehad,neem niet veel 5 mg per dag,maar soms wel. En dat helpt me dan om het wat rustiger te krijgen. Verder zei de Ha. Dat ik niet zo streng moet zijn voor mezelf. Ben niet depressief zegt hij,maar verwerken m.n.. overlijden man 1.5 jaar terug. Alleen,eenzaam, heb wat hobby’s..maar geen 24 uur per dag🤷‍♀️
Huilbuien wel elke dag,Ali’s het maar 5 minuten tijdens stofzuigen of zo. Hoe lang moet dat duren? Wat markeer ik? Hoort dat erbij…zolang? Angstig…of er elk moment wat gebeurd…zo eng ! Lees het graag !

Hoi Ann dat huilen en piekeren hoort erbij hé je verlies verwerken van je man bij mij is het ruim 6 jaar geleden dat mijn man plotseling overleed hij viel van de trap geen afscheid kunnen nemen en alles gebroken in zijn hoofd 2 procent werkte nog maar dus ik en de kinderen de stekker eruit laten trekken na 1 week in het ziekenhuis geen kasplantje en is nog steeds moeilijk ze zeggen ja is al 6 jaar geleden maar het verlies is er niet minder om hoor we moeten verder mijn Zoons Schoondochters en kleinkinderen dat doen we dus huilen mag we waren 43 jaar getrouwd sterkte ook weet wat het is 👍😘

Ik ben geen specialist, maar ik denk wel dat je geen periode kan zetten voor verwerking/rouw. Dat kan voor elke situatie en persoon compleet anders zijn.

Kan je niet een afspraak maken met een POH?

Malen en piekeren dat is voor velen die hier schrijven aan de orde van de dag gok ik. Daar zit geen aan/uit knop.

Denk niet aan een roze olifant! Niet doen!! 😊

Ik heb een online programma gevolgd dat veel inzichten en handvatten heeft gegeven, alleen verval ik toch nog vaak terug in mijn oude patronen. Veranderen kan, maar het is niet iets wat je in een week doet.

Hoi L.N.

Wat verschrikkelijk…🙈 zo ineens je man weg!
Je zegt 6 jaar al alleen! Pittig…zo lang samen !

Ik was 35 samen
Het is verschrikkelijk om nu zo alleen te zijn,al komen mijn kinderen wel geregeld langs. Huilen en angstig…vaak wat duizelig en wazig kijken
Nooit verwacht dat ik me zo ellendig zou voelen😢🙈 ook niet veel vriendinnen of zo..altijd gewerkt samen.eigen bedrijf gehad.

LN, Vreselijk 😘

Heel veel sterkte ook.

Ik wil de moed niet opgeven....maar Man Man wat een ellende is een burnout
De hele wereld draaid gewoon door....behalve ik.
Voel me alleen ...raar..verdrietig..bang.
Altijd smorgens overvalt het je zo hé
Heftig
Maar ik weet...ik ben niet de enigste
Ik wens jou ook heel veel sterkte!
Hoe gaat het met jullie ????

Hoi Wilma gaat bij mij soms dagen goed en dan denk ik ja gaat de goede kant op en jawel weer een terugval wat duurt dit toch lang he die burnout 14 maanden zit ik erin bij mij slaat de stress altijd op mijn maag en word daar weer somber van en maar piekeren bha sterkte ook👍

L.N. ,Wilma

Heb vrijdagmiddag van mijn hondje afscheid genomen, was heel heftig,hartfalen ,medicijnen had geen zin meer🙈
Ben er kapot van,mis haar zo erg😭. Ze heb een goed leven gehad,….maar oh…..en nu NOG stiller in me huisje, met alles mis ik haar!
Dus je begrijpt dat ik me zo k.t voel en alleen ,aar kan huilen….🙈🙈🙈

Och NEE Ann...wat een verdriet..wat moet een mens toch allemaal meemaken?
Ik wens jou liefs en sterkte hoor!!!!

LH groet !

Vandaag 10 maanden in deze hel die Burnout heet😪😪

Vandaag veel overspoelingen met gigantische zweetaanvallen
Ontzettend pijnlijke benen
Hoe gaat het met jou ????

Hey Wilma, ik herken de pijnlijk benen. De spieren zijn verzuurd als een malle en lopen lastig.. ook voelen mijn voeten en handen doof.. pff ik ben ook zo moe. Wat ellendig dit.

Hoi Wilma hoe gaat het nu met je ik heb ook last van mijn spieren vooral mijn knieën en heb gelukkig wat goede dagen gehad zaterdag terugval pffff hele dag bijna in bed af en toe de hond uitlaten ja dat gaat door en gisteren weer een redelijk dag gehad sterkte iedereen 👍😘

Als het je financieel gezien lukt om rond te komen van 32 uur werk dan kun je daar gewoon voor gaan, toch. Heb je al een berekening voor jezelf gemaakt?

Als je er zelf achter staat en het te doen is, dan is dat voldoende. Je kunt ook altijd weer meer gaan werken later mocht dat echt nodig zijn.

Hi M., dat is het lastige: ik weet nog niet wat mijn eigen huurwoning straks gaat kosten, want die is moeilijk om te vinden.
Ik zoek in de lagere klasse, maar overal wachtlijsten etc.

Het enige wat ik zeker weet: als ik minder werk en geen dure huurwoning kies, heb ik recht op zorg- en huurtoeslag. Zodra ik fulltime werk verdien ik teveel en vervallen deze toeslagen. Helaas ons systeem werkt zo.

Hallo,

De overprikkeling is inderdaad een van de meest vermoeiende bijkomstigheden van een burn-out.

Ook ik ben benieuwd wat wijsheid is.

Toch zo veel mogelijk prikkels vermijden, of misschien toch ondanks dat het nog niet goed voelt heel langzaam wat meer prikkels proberen op te bouwen?

Wie heeft er tips?

Brainfog en hoofdpijn en overprikkeling is waardeloos... Elke dag opnieuw!

Ik ben 7 jaar extreem overprikkeld geweest, kan mezelf dus helaas wel expert noemen.
Al die tijd niet gewerkt, en tja inderdaad als een soort kluizenaar geleefd. Mezelf continue beschermend tegen geluid, schermen, licht etc. Altijd zo kort mogelijk in de winkel, OV was helemaal geen optie. Ik was eigenlijk bijna altijd thuis.
Het is lastig tips te geven, het is een moeilijk en onbegrepen probleem. Ik heb heel wat afgespeurd op internet en hulpverleners gesproken, niemand heeft mij kunnen helpen of begreep het eigenlijk echt is mijn ervaring. Ik heb zelf veel aan trauma heling gedaan, leren voelen, dingen verwerken dat was echt het enige wat (op lange termijn) hielp. Aarden, zo min mogelijk ‘hoofden’. Echt proberen contact met je lichaam te houden. Ook ging ik zo min mogelijk over mijn grens als ik mij overprikkeld voelde.
Inmiddels kijk ik weer ouderwets veel op m’n telefoon dus er is hoop 😅 alleen bijv lang film kijken of veel/harde muziek kan ik nog niet hebben.
Ik geloof niet in prikkels tegen beter weten in toch aangaan. Dat maakt t alleen maar erger is mijn ervaring. Medicatie heb ik nooit gebruikt maar ik geloof gelijk dat het helpt, het onderdrukt namelijk de boel. Maar voor mij reden om het niet te gebruiken. Hoop dat t enigszins helpt. Veel sterkte

Hallo Lynn,

Bedankt voor je reactie, maar betekent dit dat jij al 7 jaar in een burn-out zit? Want ik zit zelf inmiddels op een jaar, en voel eigenlijk nu al de druk van de Arbo en mijn werkgever, en leg een deel van die druk ook wel aan mezelf op eigenlijk.

Hoe gaat zoiets dan verder qua uitkering enzo, als je na 2 jaar nog niet hersteld bent?

Hoi Lynn, voelde jij je thuis wel fijn dan?
Ik voel me zo alleen, weet niet wat te doen, kom tot niks. Zit hier al 5 jaar in.
Voel me zo angstig
Zou intens graag vaker iemand bij me hebben met begrip. Die niet veel praat maar bij me is. Naast me staat. Samen iets in huis doen. Samen wandelen. Naar strand. Mijn naasten begrijpen er niets van. Kan niet huilen. Alleen bij oprechte aandacht, die zeldzaam is. Ik woon 035. Ko
Wat heb je aan traumaheeling gedaan?

Sorry Arjan, dat ik 't onder jouw vraag plaatste voor Lynn
Voel me nogal wanhopig

Vraagje heb jij met je overprikkeling ook van die tintelingen in het hoofd?
Hoort dat er ook bij?

Overprikkeling gaat meestal weg door je hersenen rust te geven. Heeel veel rust

Telefoon weg leggen, niet denken door bijvoorbeeld te staren op 1 punt of door je gedachten als wolkjes weg te zwaaien. In het donker liggen helpt ook, geen tv aan geen muziek. Niet forceren, dus niet je zelf overprikkelen als je klachten hebt. Bij klachten rusten of evt slapen

En: Of je gedachten “weg-swypen”. Dat doe ik door mijn hand van rechts naar links te zwaaien voor mij gezicht zodra er een gedachten opkomt en dan zeg ik tegen mezelf “weg”.
En inderdaad focussen op andere dingen zoals voelen en kijken, bijv voelen hoe je ligt, of kijken naar de Wolken of vogels.

Er gewoon “zijn”

Bedankt voor jullie tips.
Valt volgens jullie een e-book lezen ook onder prikkels die je moet vermijden? Een Zweedse puzzel, een podcast, etc?

Want als dat soort dingen ook niet of nauwelijks meer kan, wat kan je dan wel in vredesnaam doen om de dag door te komen?

Helemaal niets doen betekent bij mij piekeren, piekeren en nog meer piekeren….

Ik deed mediteren en wandelen buiten ( innoveerde dat kon)

Die dingen zijn voor mij belastend, je moet het zelf aanvoelen wat voor jou helpt

Je kan natuurwebcams kijken of lekker in de natuur zelf zijn. Google maar naar earthtv of webcamtaxi

En ik kan je het artikel aanraden “piekeren” van “depsycholoog” Google maar even

Het komt er meer:

Als je even terug nadenkt over je gedachten die je allemaal hebt gehad, dan weet je dat de gedachten die je had eigenlijk zo goed als nooit uit zijn gekomen. Ofwel: dat je voortaan je gedachten en piekeren echt minder serieus moet nemen voortaan. Er is geen gevaar, je hersenen bedoelen het goed en willen je beschermen maar jij weet vanaf nu beter

En afleiding zoeken helpt ook de dingen die ik scheef oa

En als je stress hebt: los je probleem op. Dus bijv: help ik ben bang dat ik in de schulden kom! Oplossing: ga je administratie bijwerken en ga kijken op welke zaken je kan besparen

Zorgen en piekeren maken heeft 0,0 zin, los ipv daarvan je problemen op

En: men lijdt het meest door het lijden wat men vreest

Hoe eerder je toegeeft aan rust hoe sneller je beter bent ☺️

Die dingen zijn voor mij belastend, je moet het zelf aanvoelen wat voor jou helpt

Je kan natuurwebcams kijken of lekker in de natuur zelf zijn. Google maar naar earthtv of webcamtaxi

En ik kan je het artikel aanraden “piekeren” van “depsycholoog” Google maar even

Het komt er meer:

Als je even terug nadenkt over je gedachten die je allemaal hebt gehad, dan weet je dat de gedachten die je had eigenlijk zo goed als nooit uit zijn gekomen. Ofwel: dat je voortaan je gedachten en piekeren echt minder serieus moet nemen voortaan. Er is geen gevaar, je hersenen bedoelen het goed en willen je beschermen maar jij weet vanaf nu beter

En afleiding zoeken helpt ook bijv de dingen die ik schreef of je kan fysieke dingen doen

En als je stress hebt: los je probleem op. Dus bijv: help ik ben bang dat ik in de schulden kom! Oplossing: ga je administratie bijwerken en ga kijken op welke zaken je kan besparen

Zorgen en piekeren maken heeft 0,0 zin, los ipv daarvan je problemen op

En: men lijdt het meest door het lijden wat men vreest

Hoe eerder je toegeeft aan rust hoe sneller je beter bent ☺️

*Of fysieke dingen doen ipv cognitieve dingen

Hi Arjan,

Enigszins fijn om te lezen dat er meer mensen kampen met die overprikkeling bij o.a. het televisie kijken of muziek luisteren, maakt het niet minder vervelend. Bij verschillende verhalen lees ik dat ze tijdens een burn-out niet veel meer kunnen dan tv kijken op de bank, wat ik totaal niet herken omdat dat mij juist helemaal niet lukt. Het typen van dit berichtje is ook wel de max voor vandaag qua scherm.

Ook die tintelingen herken ik deels, ik heb echter geen tintelingen in mijn hoofd maar in mijn handen en voeten bij de overprikkeling, en inderdaad valt er volgens mijn behandelaar niets aan te doen dan veel rust houden, mediteren, gezond eten en de problematische activiteiten maar zovele mogelijk te mijden.

Hoop dat het snel beter met je gaat!

Heb jij ook dat doffe hoofd , vol, mistig. Ik heb dat 24-7

Hallo Eddy,

Ja, daar heb ik inderdaad ook last van.
Was jij ook niet degene die destijds begonnen was met antidepressiva, en hier ook tegen een sloot aan problemen aanliep?

Ben jij er vanaf gekomen, en hoe is het verder met je?

En algemene vraag voor de experts, valt een rustig muziekje luisteren ook onder je hersenen prikkelen, of kan dat wel gewoon? Of moet je in principe alle beelden, geluiden etc helemaal zo veel mogelijk uitsluiten om van de overprikkeling en bijbehorende hoofdpijn af te komen?

Alvast bedankt voor jullie reacties, en sterkte allen🙏

Nou het enige wat voor mij werkt is in het donker liggen op een rustige plek/kamer of op een plek niet in de volle zon, zonder muziek en zo min mogelijk denken (hoe niet te piekeren en niet te denken had ik uitgeschreven aan je), of slapen. Je moet goed je grenzen kennen. Dus hoeveel tijd kan jij besteden aan dingen die je leuk vind maar wel belastend zijn icm afwisselende rust nemen
Muziek helpt mij niet. Maar je moet vooral bij jezelf nagaan hoe jij reageert op bepaalde dingen, dus je kan rustige (natuur)muziekjes luisteren om te proberen maar als je merkt dat je klachten toenemen dan is het dus een no go om te gebruiken als rust. Sommige kunnen het buitenlicht niet verdragen, maar andere wel, dus ook in de natuur bevinden zou ik kunnen aanraden, maar ook dan moet je goed checken of dit voor jou helpend is
Doordat je antidepressiva slikt voel je je grenzen niet meer aan, dit heeft dus in mijn geval in feite mijn ziekte verergerd. (Ik ben niet Eddy)
Veel rust, slapen en therapie is de key
Dus check goed wat voor jou helpt bij rust, luister goed naar je lichaam wat bepaalde activiteiten met je lichaam doen. Wissel rust af met korte activiteiten, je moet goed checken wat jij aan kan. Dus bijv: 2 uur rust afgewisseld met 5 min muziek luister of tv kijken. Als dat nog teveel is neem je 3 uur rust, en als dat nog te veel is dan maak je er 4 uur van bijv
Als je zvm toegeeft aan rust zal je eerder beter worden dus luister goed naar hoe je lichaam reageert en maak een vast schema voor elk dag. En je kan ook een timer aan zetten die elk kwartier afgaat om je eraan te herinneren om te checken bij jezelf hoe het met je lichaam gaat en wat je lichaam op dat moment nodig heeft, dus rust of een activiteit

Allemaal herkenbare verhalen. Wat bij mij helpt:
- kruiswoordpuzzels maken
- meditaties (bijv Joe Dispenza op YouTube of Michael Pilarczyk)
- in het donker fietsen (echt, heel rustgevend voor je ogen/hoofd)
- zwemmen: is ook tegelijk een goede ademhalingsoefening
- zo gezond en vers mogelijk proberen te eten
- Wim Hof ademhalingstechnieken. Vaak halen we te oppervlakkig adem, hij heeft goede technieken om dit te verbeteren.
- De dag beginnen met dankbaarheid en uit te spreken wat je graag wilt voor jouw geliefden en jouzelf.

Iedereen heel veel sterkte!

Ik heb alleen de neiging dat, als het weer eens wat beter gaat, meteen weer de grenzen op te zoeken en hier overheen te gaan (bijv naar een druk concert toe gaan of een drukke verjaardag).

Ikzelf heb zoveel zenuwpijn over me hele lichaam .
Zit in een angststoornis dat ik niet weet wat ik moet doen.
De pijn begint met zitten en liggen . Begint te branden in me lichaam van tenen tot me nek en armen .
Niets helpt, ook vaak een dood en verlamd gevoel in verschillende ledematen.
De dokters weten het ook niet meer , ben radeloos.
Je wordt van het kastje naar de muur gestuurd.
De pijn is 24/7 voelbaar
Dikke tong ,lippen en doof gevoel erbij in gezicht
🥴 oorsuizen in 1 oor .
Het is om gek van te worden.
Wie herkent dit?
Ben machteloos en radeloos

Hoi @arjan
Ik herken veel van jou klachten..
Ik word er moedeloos en wanhopig van.
Overprikkeling. Tintelingen. Dof hoofd. Hoofdpijn. Weet ik veel. Het is een ramp.
Ik heb anti dep gebruikt. Maar kreeg last van bijwerkingen heftig. Nu dus zonder.

Dag Arjan, ik weet niet of je dit nog leest na een half jaar. Maar afhankelijk van hoe lang je de Escitalopram hebt gebruikt, na stoppen kan dit vervelende ontrekkingsverschijnselen geven. Vooral bij mensen die toch al gevoeliger zijn door burnout. Tevens hangt het er van af of je hebt afgebouwd of zomaar CT ben gestopt.

Hoi Arjan ik herken het helemaal. Ik heb een raar soort hoofdpijn..dof gevoel. Overprikkeling ook..lijkt wel hersenschade. Heb jij wel eens een mri scan overwogen?!ik ga het wel doen. Maak me zorgen.

Man man, het wordt ook geen steek beter met die klote overprikkeling en hoofdpijn.

Gisteren met 5 mensen familie (bij wie ik me totaal op mijn gemak voel) een klein sinterklaas diner gedaan van 2 uurtjes.

Van te voren al een Oxazepam genomen, en zelfs dan is het circa 45 minuten klachtenvrij vol te houden, en daarna kan mijn hoofd niets meer hebben qua prikkels, en slaat mijn hele lichaam ook vast in een gespannen stand. Met dus weer die knallende koppijn erbij.

Ga ik hier ooit nog van af komen? Wordt er totaal moedeloos van eerlijk gezegd….

Hoi Arjan. Gedver wat een ellende. Wat vervelend en een hel. Ik kon gisteren nog wel Sinterklaas vieren in gezelschap van familie met een klein gezelschap. Maar nu de dag erna weer mega hoofdpijn. Die heb. Ik bijna 24_7 elke dag.
Ben ook moedeloos aan het worden. Ben bang nooit meer beter te worden .
Te veel klappen op het koppie gehad. Had een leuk leven. Nu een gebroken persoon met veel pijn en lijden. Vind het leven niet zo leuk meer.
Werk jij alweer? Ik niet. Al een jaar in ziektewet en bezig met tweede spoor. Verplicht. Nog helemaal niet aan toe

Arjan jij bent ook al lang onderweg met deze ellende toch. Wanneer ben jij uitgevallen en waardoor gekomen?

Heb jij nog hulp. Therapie of iets?

Hallo,

Ja, ik ben mei 2023 uitgevallen, maar ben zelf ook zo dom geweest om binnen 2 maanden al weer te gaan re-integreren.
Heb begin dit jaar op 25 uur per week thuiswerken gezeten, en heb in het voorjaar het moeilijkste project ooit gedaan voor mijn werk, wat natuurlijk enorm veel stress heeft opgeleverd.

Tevens ben ik meermaals begonnen en gestopt met antidepressiva, tot mijn angst en spanning een paar weken geleden zo erg werd dat ik nu toch weer aan het opbouwen ben van Escitalopram.

Oftewel, een aaneenschakeling van verkeerde keuzes sinds ik in mijn burn-out ben geraakt, en nu alle gevolgen van dien met 2e spoor verplichtingen, Arbo gezeik, terwijl ik niks kan hebben momenteel.

Ik ga over 2 weken met een psycholoog aan de slag, hopelijk gaat dat me nog iets brengen….

Hey Arjan. Jouw verhaal klinkt als mijn verhaal.
Ik ben ook met psycholoog in de weer pas net.
Zit een heel team achter. Ik heb ook 24_7 hoofdpijnen en overprikkeling. ik ga een mri laten doen. Maak me ernstige zorgen.

Heb jij trouwens ook dat die hoofdpijnen bijna 24-7 elke dag wel er zijn?

Jep, helaas heb ik ook 24/7 hoofdpijn, en met name een prikkende hoofdpijn bovenop mijn hoofd, die echt verschrikkelijk voelt. Ik zit er ook aan te denken een doorverwijzing naar de neuroloog te vragen, al is het misschien enigszins tegen beter weten in…..

Wat bedoel je met tegen beter weten in Arjan? Ik kan wel janken. Ik heb zoveel signalen gehad. Waarom niet eerder geluisterd. Nu straks voor altijd pijnlijden. Wat een leven .hoe is het bij jou ontstaan? Alleen werk of ook prive zoals bij mij.

Jij herkent dus het irritante gevoel dat je niet meer weet wanneer je voor het laatst je helder en fijn voelde in het hoofd? Erg he. Waarom het tegen beter weten in trouwens qua neuroloog?

Jep, volledig herkenbaar.

En tegen beter weten in omdat ik naast de hoofdpijn en overprikkeling nog tal van andere klachten ervaar, zoals een gespannen middenrif, hyperventilatie, gespannen kaken, nek en schouders, slecht slapen, en ga zo maar door…

Dus als het alleen de hoofdklachten waren, was ik misschien meer overtuigd geweest van een hersenziekte oid…..

Hoe kom jij de dagen door Arjan? Wat voor werk deed je voor ziek worden? Ik hoorde je praten over tweede spoor. Hoe loopt dat? Ik zit er ook midden in. Ben er helemaal niet aan toe.wordt er best moe van al die verplichtingen. Wat een slaven wereld. Werken werken kutzooi meemaken ziekworden en straks dus doodgaan zonder te genieten van je pensioen. Genieten is trouwens al kapot gemaakt.

Ben je samen met iemand of ben je alleen. Kun je wel slapen?

Klote Arjan. Al die klachten. Lijkt me knap waardeloos. Ik herken het. Ben je nooit wanhopig dat het voor altijd is. Bij mij ben ik er wel bang voor. Loop er al een jaar mee. Ook helemaal verrot.

Ik stond middenin het leven en hield van een concert op zijn tijd. Lekker vissen met snoek vangen. Gewoon genieten. Nu is alles kapot

Heb jij ook die fight flight gevoelens. Soort van oppervlakkige ademhaling..gevoel van het is niet ok? Ik kom daar niet vanaf . Dag in dag uit.

Doe je meditaties? Of andere oefeningen? Wat is trouwens jouw core issue van instorten!

Mijn overprikkeling gaat al beter. Alleen nog een raar dof hoofd. Achterhoofd vooral. Hopelijk trekt dat weg. Een soort van paresthesie lijkt het

Arjan wel heftig dat je voor een etentje oxa nodig hebt. Hoe vaak gebruik je die dingen?
Hoe zijn jouw ervaringen met anti dep?
Die hoofdpijnen zijn irritant he. Ik kan wel janken..mijn hersenen hebben jammer genoeg ook te veel klappen gehad.. ik ga maandag naar neuroloog we gaan het zien.

Heb. Je nooit huilbuien of wanhoop dat deze hel levenslang is.? Ik heb dat wel..zo frustrerend

Arjan heb jij ook last van schokken in je middenrif ? Van de adrenaline

Lenn, wat goed dat je je verhaal van hoop deelt! Wat fijn om te lezen dat het nu zoveel beter met je gaat.
Ik wil er ook een positief verhaal aan toevoegen. Ik ben in september 2023 uitgevallen. Het duurde bij mij ook heel wat maanden om tot rust te komen. Eerst stond ik nog helemaal "aan" en kwam ik maar niet tot rust. Voelde me zo onrustig dat ik 's nachts uit bed ging rondjes lopen in mijn woonkamer, terwijl ik eigenlijk toch ook zo moe was. Ik had oxazepam nodig om te kunnen slapen. Kon alleen maar huilen, geen prikkels meer aan... kortom, ellende alom en dacht vaak dat het nooit meer goed zou komen. Toen ik tot rust kwam, de adrenaline tot bedaren kwam, volgde de enorme uitputting. Ik kon bijna niets meer, werd van alles moe. Kleine huishoudelijk taken moest ik in heel veel fases doen. Verder slapen, proberen wandelen, en nog meer slapen. Ik gaf toe aan m'n slaapbehoefte. En die was enorm. Ik vermeed zovel mogelijk prikkels en deed alleen dingen waar ik niet teveel hij moest nadenken, zoals schilderen, wandelen in het bos... Langzaamaan kwam de energie terug. Eerst voelde ik me daar schuldig over, want vond dat ik moest starten met reïntegreren als ik me beter voelde. Maar het schommelde nog zoveel, reïntegratie was totaal nog niet aan de orde. De bedrijfsarts begreep dat ik wel wilde werken, maar het nog niet ging. Ik kreeg gelukkig tijd om verder op te krabbelen. Ik hoefde me niet meer schuldig te voelen over goede dagen, maar kon er van genieten. Eindelijk.wat meer de oude ik terug! Toen het een tijdje vaker wel goed ging dan.slecht, startte ik met reïntegratie. Een half uurtje per week maar, en dat was genoeg. Nu zit ik op 2x3 uur en dat bouwen we langzaam verder uit. Dat het snel zou moeten, heb ik losgelaten. Het gaat zo vlug als het gaat. Gras gaat ook niet harder groeien door er aan te trekken.
Groet, Tamar

Hi Tamar,

Mooi dat ook jij je ervaring deelt. Ik kan me goed voorstellen dat het voor jou ook geen makkelijke periode is, maar ben blij om te lezen dat je weer rustig aan het opkrabbelen bent. Uit nieuwsgierigheid: ben je achter de oorzaak gekomen waar de burn out vandaan komt? Of is die zoektocht nog bezig?

Succes verder met je herstel en ontzettend knap hoe je al bezig bent met het opbouwen van je uren en dicht bij jezelf blijft!

He Lenn,
Ja, bij mij kwam het door een periode van veel stress en hoge werkdruk. Ik werk als psycholoog, maar mijn werkzaamheden veranderden het afgelopen jaar en ik kon in de nieuwe functie niet aarden. Ik vond dat ik alles heel goed moest doen en voelde me erg verantwoordelijk. Nee zeggen en hulp vragen kon ik ook niet goed. Met als gevolg dat ik enorm over mijn grenzen ben gegaan. Dat was een harde leerles... maar het heeft me tot nu toe ook veel gebracht, nieuwe inzichten en meer waardering voor rust.

Dag Thijn, ik herken je klachten en de wanhoop.. helaas moet ik zeggen ‘Welkom bij de Club’.

Ik zit er nu 6 maanden in, er ben er ook he-le-maal klaar mee, maar ja, ons lichaam bepaalt nu het tempo van herstel en niet ons hoofd. Voor de burnout was dat precies andersom, ons hoofd bepaalde alles en hebben we ons lijf genegeerd en nu zitten we in deze ellende.

Het enige was helpt is de dooddoener ‘acceptatie’, ik heb er ook nog moeite mee, sommige dagen kan ik het accepteren en andere dagen zit ik huilend op de bank mezelf te pijnigen met de gedachte dat het nooit meer goed komt. Alleen die gedachte blokkeert je herstel dus probeer dat los te laten.

Dus ja, het hoort erbij: ik herken mezelf nl. ook niet meer, ik ging van een sociale vrouw die fulltime werkte en altijd voor alles en iedereen klaar stond naar een in zichzelf gekeerd, verdrietig hoopje mens wat continue met een huilbui weer zichzelf ergens verstopt. Ik heb ook geen zin in vakantie, want hoe kom je die dag dan door? Ik herken alles wat je schrijft, het hoort er allemaal bij ben ik bang. Kwestie van tijd uitzitten en jezelf onder de loep nemen waarom dit is gebeurd. Krijg je hulp of heb je een psycholoog? Het is lastig om dit allemaal alleen te doen.

Sterkte ermee, en geloof me, het komt een keer goed. Alleen bij de een langer dan bij de ander (ook afhankelijk van hoelang je aanloop is geweest), maar iedereen herstelt uiteindelijk (heb ik gelezen in een boek en staat op internet).


.

Ik ben al 4 jaar depressief met ups en downs. Momenteel zut ik in een diepe crisis, ben constant moe, kom niet meer uit de zetel en heb verleden week een overdosis dafalgan codeine genomen, gelukkig zonder fatale afloop. Ben in behandeling bij een psychiater maar de medicatie die ze mij voorschrijft maakt me nog zieker en lustelozer. Kan iemand me helpen?

na 20 jaar voel ik het nog steeds

Dag Thijn, de wanhoop is echt killing he?

Ik heb het ook als ik misselijk en negatief opsta, dat ik bijna niks meer van mijn dag kan maken. Je zult zien als je klachten afnemen dat je automatisch positiever in het leven gaat staan. Dit is een tijdelijke crisis, ik herhaal dit dagelijks tegen mezelf om rustig te blijven als er weer een paar klachten voorbij komen.

Doordat we in een burn-out zitten, hebben we simpelweg een andere bril op. Ik had een depressieve fase, nu zit ik in een angstige fase. Al die fases (brillen) zorgen voor een vertekende realiteit met als gevolg dat we helemaal de controle verliezen voor ons gevoel en daar komen natuurlijk veel emoties (en ook angsten) bij kijken.
De chemie is ons hersenen is door de burn-out veranderd, en ons emotionele brein in (tijdelijk) groter dan normaal. Misschien stelt je dit een beetje gerust? Ik was ook altijd een positief iemand, had nooit depressies of huilbuien, maar nu is het voor mij ook dagelijkse kost. Dit is echt sinds mijn burn-out en niet wie ik echt ben.

Je schrijft dat het een tijdje beter ging en nu weer terug bij af bent; wat is hier gebeurd? Ben je weer gaan werken of kreeg je een tegenvaller?

Hoi Suus,

Wist ik maar wat er gebeurt is. Ik heb wel een tweetal maanden geleden een antibiotica kuur gehad en daarna ging het alleen maar bergafwaarts.

Voor de rest weet ik het ook niet, maar het is wel behoorlijk frustrerend. Ik heb wel echt zeker 5 jaar roofbouw gepleegd op mijn lichaam en geest. En maar doorgaan en doorgaan tegen beter weten in. Misschien hoe langer je aanloop, hoe langer je burnout.

Maar wordt er wel echt moedeloos van dat het me niet lukt om eruit te komen.

Ook ik herken dit. Misschien een kleine andere invalshoek..soms als ik opsta met een intens emotioneel, leeg of angstig gevoel ga ik toch iets ondernemen. Ik spreek met mezelf af dat ik wel iets sociaal ga doen, Werken, Sporten of wat dan ook en het een uurtje geef.
Ik kan er met mensen om me heen open over zijn en geef even aan hoe ik erbij zit. We hebben t over andere dingen of doen iets anders en echt waar, soms kom je even toch in een goede flow!
Ik zou dit niet in de beginfase doen als je er dingen voor moet onderdrukken, maar zeker in de herstelfase kan het werken.
Ik ben weliswaar kapot na een etentje, maar die paar uurtjes dat ik mezelf weer mezelf voelde geven me toch energie. En je haalt jezelf echt uit een negatief denkpatroon en voed je hersenen weer even met andere " praat"

Hi Thijn, ja 5 jaar is een behoorlijke periode, ik heb geleerd dat je hersteltijd ongeveer 1/3 deel van je aanloop is, mits al je middelen voor herstel optimaal zijn, maar deze middelen weet jij zelf het beste. Werk je minder of niet? Zijn je dagelijkse energielekken (stressbronnen) uit je leven? Heb je al in gedachte hoe de nieuwe Thijn na de burn-out eruit komt te zien? Ik heb dit geleerd bij Camp Burnout (online cursus), misschien heb je er wat aan.

Mijn aanlooptijd was bijna 7-10 jaar, dus ik heb nog een flinke tijd te gaan. Echt zo kansloos ook.

Wat Natasja schrijft sluit ik me helemaal bijna aan, even uit je burn-out bubbel kan je echt goed doen.

En als ik opsta en me slecht voel, ga ik meestal eerst douchen en wandelen, dat breekt al een beetje het slechte gevoel en dan kom ik ergens.
Voorheen bleef ik tot 11:00 uur op de bank zitten en zat ik een beetje doelloos te zappen, maar dan ga je je alleen maar slechter voelen.

Overigens heb ik eerde rop het forum gelezen dat iemand na een antibiotica helemaal terugviel, ik denk omdat het toch ook je goede cellen aantast, je weerstand is dan weer helemaal op 0.

Houd je sterk Thijn, het is lastig, i know, ik stel mezelf ook nog dagelijks te vraag wanneer word ik in hemelsnaam weer de oude? Maar er niet teveel me bezig zijn, is eigenlijk het beste medicijn. Vanmiddag ben ik naar de Action gegaan (sinds maanden), nou dat is alles behalve rustig, maar ik heb het toch gedaan. Nu heb ik toch het gevoel dat ik een beetje mijn leven terug heb... en die gedachte geeft toch hoop ;)

Sorry voor de spelfouten Thijn, deze website loopt steeds vast op mijn telefoon, heel irritant.

Beste Tijn,
Beste Tijn, Dit herken ik ook,
Ik ben altijd een extreem enthousiast en energiek mens geweest. Geïnteresseerd in alles en ik wist niet wat het was om overprikkeld te zijn. Op het diepte punt van mijn burn-out was ik een futloze, apathische 'zombie' en had ik amper de concentratie om naar een simpel verhaal van iemand te luisteren. Op dat punt was ik bang dat dit ik me nooit meer als mezelf ging voelen. Maar beetje bij beetje herkende ik weer dingen van mezelf. Tot ik een paar maanden geleden vol enthousiasme begon te ratelen over een documentaire en ik mezelf weer voelde. Van wat ik hier lees begrijp ik dat dit niet ongewoon is.

Je gaat pas beginnen met uitrusten als je écht stopt met alles. Begin pas met opbouwen als je denkt 'ik moet energie kwijt'. En zonder proffesionele hulp zal het heel moeilijk worden om echt te herstellen. Het is belangrijk dat je leert welke gedachten/emoties/gedrag tot jouw burn-out hebben geleid. Dat is tenminste wat ik heb geleerd de eerste keer dat ik compleet thuis kwam te zitten ben ik veel te vroeg weer begonnen. Als ik dat niet had gedaan was ik er waarschijnlijk met een half jaar vanaf geweest. Nu al bijna 2 jaar bezig, maar het gaat de goede kant op. Ik herken mezelf eindelijk weer en dat geeft hoop! Hopelijk heb je wat aan mijn verhaal.

Google Daniel van Loosbroek, hij kan je helpen.

Hoi Jolante,

Dank voor je reactie. Ik zit er ook al 2 jaar in en ben in het begin twee uur per dag blijven werken. Daarna snel opgebouwd totdat ik 8 maanden later helemaal inklapte. Heb mijn eigen burnout erger gemaakt. Had meteen vanaf het begin rust moeten nemen maar kon het werk niet loslaten.

Heb het gevoel dat ik na een antibiotica kuur een aantal maanden geleden weer helemaal terug bij af ben. Ontzettend veel lichamelijke klachten waardoor je meteen al negatief aan de dag begint. Vroeg wakker, misselijk, brok in de keel, oorsuizen, maag- en darmklachten, depressief, emotioneel.....en dan moet de dag nog beginnen 😢

Hou vol Thijn !

Ik zit ook al twee jaar met deze ellende, maar het komt goed ! Eigenlijk weet ik wel, en jij denk ik ook hoe het zover is gekomen. Dit is een reactie van je lijf en ik zie het zo dat ik straks een tweede kans krijg om het anders te doen. Ben gestopt met het werk wat ik doe, uit noodzaak maar ga daar ook niet meer in terug. Blijf wel sporten maar hoef geen eerste meer te worden of de beste te zijn... Niet meer het hoogste woord. Rust en genieten van het leven, dat houd ik mijzelf voor. Sterkte

Je bent niet alleen !

Hoi Eer,

Dank voor je reactie. Heb jij ook nog steeds zoveel lichamelijke klachten ? Volgens mijn psycholoog leg ik de lat bij alles veel te hoog, ook bij mijn herstel. Zoek naar een quick fix maar die is er dus niet. Heb mezelf jaren overbelast nog voordat ik definitief uitviel. En maar doorgaan met oogkleppen op. Totdat het echt niet meer ging. En zelfs toen bleef ik doorgaan tegen beter weten in omdat ik het werk niet los kon laten. Zit nu in de WIA en maak me druk over hoe het nu verder moet.

Ik denk vaak dat stress dit niet met je lichaam kan doen en dat ik een of andere enge ziekte heb. Accepteren en loslaten is zo ontzettend moeilijk 😥

Hoi Thijn,

Vervelend hoor allemaal. Ik heb vooral last van onrust en spanning. Als ik teveel heb gedaan, en dat is al snel. Slaap dan ook minder en gedachten gaan in negatieve spiraal.
Het is bij mij echt een ontregeld stresssysteem, ben ik van overtuigd. Accepteren, wat een beladen woord is dat geworden. Maar ik hou vast aan herstel, merk dat als ik een leuke ontmoeting heb mijn mindset beter is. Dan lijkt alles wel makkelijker te gaan, zeker ook rusten en slapen. Als ik maar binnen mijn eigen grenzen blijf.

Ook ik heb een WIA uitkering, waar ik mij ook rot over voelde. Nu wel geaccepteerd, het is even niet anders. Jaren hard gewerkt, nu herstellen.

We komen er wel , hou vol.

Hoi Steven,

heel bekend klinken al je klachten. Zo had ik het vannacht nog ik werd wakker en duizelig joh. Had het idee dat ik soort van gek werd zat verwilderd om mij heen te kijken enz. alles zag er raar als een plaatje uit ofzo.

Hi Steven, heel herkenbaar, ook het niet goed kunnen uitademen. Ik had dit vooral aan het begin van mijn burnout, nu wat maanden verder wordt dit minder.

Ook het duizelig zijn: ik voelde me eigenlijk de hele dag een beetje dronken ofzo, sommige dagen meer alsof ik op een bootje zat mee te deinen. Heel raar allemaal, maar het went.

Hoe lang zit jij er nu in?

Super herkenbaar. Duizeligheid, ogen die gek doen, niet goed kunnen uitademen maar soms ook het gevoel niet diep genoeg in te kunnen ademen. En ook de spiertrekkingen. Nu al ruim twee jaar last van. Soms even een tijdje niet. Ook veel tintelingen en soms een rare pijn in m’n ledematen en vaak een slap gevoel. Heb je nog andere klachten?

Goedemorgen,

Ik zit er vanaf juni 2023 in. Kan nu al wat meer dan toen maar toch nog wel klachten vooral nog last van af en toe niet goed kunnen uitademen, duizeligheid en spiertrekkingen. Af en toe nog hartkloppingen had ik in het begin heel veel last van.
Wanneer ik mijn hartslag verhoog dmv sport of douchen dan lijk ik beter te kunnen ademen geen idee wat dan het verschil zou zijn. Doorbloeding, ademhaling hart die sneller pompt?

Hoe gaan jullie hiermee om en wat hebben jullie tot zover al getest of laten testen en waar hebben jullie het meest last van?

Is het mogelijk om op een of andere manier in contact met jullie te komen? We lijken wel heel veel klachten te hebben die op elkaar lijken?

Heel veel sterkte

Mvg,

Steve

Hallo,

Dat kan allemaal veroorzaakt worden door stress. Het is ook voor mij heel herkenbaar. Op het moment dat de klachten heftig zijn kan het moeilijk te geloven zijn dat de oorzaak stress/overbelasting is. Ik heb zelfs momenten gehad dat het haast als een psychose voelde. Maar het hoort echt bij de burn out, dit heeft een psycholoog ook weer bevestigt aan mij. Het lijkt moeilijk om te geloven, maar het wordt echt beter.

Hoi loeske en Steve,
Ik lees net jullie berichtjes over spiertrekkingen. Ik heb daar net een apart onderweg/vraag voor geopend. Zouden jullie kunnen aangeven hoe zich dat bij jullie uit?

Veel van jullie/mijn klachten lijken onder chronische hyperventilatie te passen. Hebben jullie daar weleens aan gedacht?

Kim, ik heb geen last van spiertrekkingen maar wel duizeligheid en andere klachten. Ik heb ook weleens gedacht aan chronische hyperventilatie danwel paniekaanval met name doordat als ik de duizeligheid/hoofdpijn/wazig ziet etc negeer, ik hele rare/nare benen krijg, nodig moet plassen, tintelende lippen, zweten etc.

Ik liep net over straat en alles begon opeens te draaien, alsof ik elk moment op de grond kon vallen. Het duurde maar een seconde of 10 denk ik maar ik ben er wel van geschrokken. Zal dit chronische hyperventilatie zijn? Ons zenuwstelsel is flink overbelast dus het kan ook mentale en fysieke vermoeidheid zijn. Merk wel dat mijn ademhaling ook erg hoog is. @steve, ik ervaar hetzelfde als jij, tijdens het sporten heb ik er niet zoveel last van en lijk ik ook weer goed uit te kunnen ademen. Ik zucht trouwens erg veel ook gedurende de dag, dat hoort volgens mij ook bij chronische hyperventilatie. Veel sterkte en succes allemaal ❤️

Ik heb 1 levensveranderende tip: Luister naar de liefkleinleven podcast en zoek de podcast van Lieke met Nicole Sachs. Ja het gaat over long covid, alleen long covid is niks anders dan een burnout geinduceerd (laatste zetje) door een virus.

Thnx Taco, ik ga eens kijken. Verfrissend om van iemand anders te horen er ook zo tegenaan te kijken. Zelf had ik die conclusie ook voorzichtig getrokken, (maar leek daar tot nu toe de enige in te zijn) na veel verdiept te hebben in long covid verhalen / symptomen omdat ik twijfelde dat ‘erbovenop’ te hebben. Maar uiteindelijk is het beiden uitputting + ontregeld zenuwstelsel. Ziekte is ook hevige stress voor het lichaam en voor veel mensen lijkt dat inderdaad het zetje naar langdurige ontregeling / uitputting.

Ja heel herkenbaar. Steeds als ik terugval twijfel ik ook weer of ik wel op het juiste pad ben, je bent zo weer een hele tijd verder voordat je bent waar je was en mijn omgeving gaat dan ook weer extra twijfelen en / of met goedbedoelde suggesties komen, waardoor ik zelf ook weer twijfel of ik wel genoeg / de juiste dingen doe. Terwijl ik wel gewoon herstel met wat ik nu doe.

Heel herkenbaar! In oktober/november had ik een griep die opgegeven moment omsloeg naar een longontsteking. De huisarts gaf me zelfs een puffer voor astmapatiënten (terwijl ik geen astma heb), omdat ik zo moe/benauwd werd af en toe. Het herstel daarvan duurde enorm lang en maakte me enorm moedeloos omdat ik op dat moment al 9 maanden in mijn herstel zat en het daarvoor net wat beter ging.
Ik herken dus de radeloosheid en de wanhoop die hierbij komt kijken. Maar weet dus dat je niet alleen bent en dat het uiteindelijk echt allemaal goed gaat komen! Heel veel sterkte, en wees lief voor jezelf x

Ha, eens met de voorgaande opmerkingen hoor. Long covid komt deels overeen, alleen is de oorzaak anders, of het laatste zetje bij sommige mensen. Geloof in jezelf, vertrouw op jezelf. Ooit komt het goed! En verdiep je eens in de mindbody visie. Heel leerzaam

Hoi jess
Je bent niet alleen hoor ik snap je helemaal.
Ik was ook altijd een positief persoon die altijd in oplossingen dacht en vaak niet te stoppen was.
Maar nu naar ruim een jaar van dokter naar ziekenhuis en weer naar huisarts. Je word er moedeloos van.
Heb soms het idee dat ik andere moet overtuigen wat ik voel en heb. Maar weet vaak niet eens wie ik zelf nog ben. Heb andere gedachten als vroeger.
Wie ben ik nu en hoe lang duurt het voor ik weer een beetje de oude ik ben.
Maar probeer positief te blijven hoe moeilijk het ook soms is.
Wens je veel sterkte de komende tijd
Groeten van mij Aswin

Hoi jess herkenbaar hoor ik voelde me ook soms alleen en ben altijd wel positief en vorig jaar begin mei liep ik tegen een burnout aan heel veel klachten darmen nek schouderklachten enz moeheid ben veel naar de dokters geweest fysiotherapeut en zat veel bij de haptotherapie dat heeft mij erg veel geholpen nu af en toe nog zei of hij luistert echt wat je mankeer en je word er goed behandeld misschien iets voor jou en bedenk je staat er niet alleen voor succes 👍

Hoi Lucy en jess
Er word vaak gezegd je staat er niet alleen voor. Dit zal waarschijnlijk zo wel zijn maar ik voel me echt vaak alleen en onbegrepen door anderen. Ook door mijn partner helaas terwijl ik wel zie hoe goed ze haar best doet om te helpen. Mijn.vrouw doet alles voor me en haar uiterste best en toch loop ik nog te zeuren dat ze me niet begrijpt en dat frustreert me erg. Haar goede bedoelingen komen soms bij mij helemaal verkeerd binnen. Viind het zo moeilijk om iemand die haar best doet te zeggen dankjewel maar wil je het op een andere manier doen wat mij meer helpt .
Weet vaak wel hoe dingen moeten maar kan het dan niet goed verwoorden en dan klap ik dicht en trek ik me eigen terug.
Soms kwets ik mijn partner uit frustratie omdat het haar niet lukt om mij een beetje te sturen.
Word dan boos, maar daarna meteen heel verdrietig en emotioneel pffff. Wat een rot gevoel.
Wil zo graag mezelf terug zien te vinden en weer voor anderen iets kunnen betekenen.
Wens iedereen veel sterkte met het herstel en hoop dat iemand je begrijpt en je verder kan helpen. Veel mensen snappen totaal niet wat je doormaakt. Hoop dat meer mensen hier open over kunnen en willen praten zo kunnen we elkaar helpen om de weg terug te vinden.
Veel sterkte en succes met je herstel
Groetjes Aswin

Hoi
Ja burnout is heel eenzaam. Mensen snappen t inderdaad niet. Dat kun je ze ook niet kwalijk nemen. Ik probeer me daar niet meer aan te storen. Al mijn energie is nu voor mezelf. Probeer de lichtpuntjes te zien, in kleine dingen. Kleine stapjes die je zet. Luister naar je lijf en vertrouw op het zelfhelend vermogen van je lichaam. Dat vertrouwen is essentieel! Je lijf weet wat t moet doen, jij hoeft alleen maar mee te werken.
Sterkte. Het komt goed.

Hoi aswin nou bij mij is het nu ook niet beter hoor heb nu weer last van mijn nek schouder en ook duizeligheid wat een klotezooi is het he ook weer fisioterapie en de haptotherapie kan ik helaas niet meer doen zei heeft zelf een ziekte ben altijd bang als ik mijn bed uitstap dan denk ik hopelijk ben ik niet duizelig pffff word er somber van woensdag weer naar de dokter kijken wat die weer zegt en ben ook alleen weduwe al 6 jaar je kan niks delen en wil mijn kinderen er niet mee lastig vallen werk nog wel 3 ochtenden in de week dat lijd weer af ook sterkte en succes met je herstel 👍

ik zit in hetzelfde schuitje
kan niets meer eten voor alles intolerant geworden
veel moed en sterkte

groetjes Sonia

Volgens mij zijn een aantal arbodiensten gewoon commercieële beunhazen geworden.

Ps. Wist je dat je recht hebt op een second opinion bij de bedrijfsarts? Ook kun je een UWV-deskundige vragen.

Dat is de reden dat ik 15 jaar geleden voor mezelf begonnen ben.
Je doet alles voor het bedrijf en als je dan in jouw situatie komt dan word je niet serieus genomen en heb je behalve je ziekte ook nog een werkgever die je moet overtuigen.

Wens je veel sterkte en kies voor jezelf.
Waar ik zelf steeds meer achterkom ,is dat we niet geboren zijn om alleen te werken en ja en amen te knikken naar iedereen.
Ga als ik ooit uit de burn-out kom meer leven zoals ik dat graag zou willen.

Groet Aswin

Aswin, je hebt gelijk. Ik werkte mij 14 jaar kapot voor een bedrijf. Toen ik ziek werd kreeg ik niet eens een verjaardagskaart of kerstpakket meer.
Stank voor dank.

Lieve anoniem,

Het klinkt alsof u de hel op aarde doormaakt. Helaas zijn er velen met u die hetzelfde meemaken. Ook ik heb geen oplossing, maar raad je wel aan om verschillende medicatie te proberen. Soms is het net 1 bepaald middel dat werkt en waardoor de depressie ineens gelift wordt. Zelf heb ik helaas ook terugkerende depressies die mijn leven ontwrichten. Heel moeilijk en pijnlijk. Gezien de statistieken zijn we zeker niet alleen, maar eenzaam is het wel. Wil je heel veel sterkte wensen in deze duisternis. Ik wou dat ik het voor je weg kan nemen. Helaas, ik heb enkel deze woorden.

Lieve anoniem,

Ik herken je enorm in je verhaal. Momenteel ben ik nu ongeveer een jaar burn-out. Het is een enorm eenzaam en zwaar proces, maar weet dat herstel sowieso gaat komen ook al kun je je dat nu niet voorstellen. Luister naar jezelf en naar je lichaam, neem jezelf serieus en wees bovenal enorm liefdevol naar jezelf, hoe moeilijk dat ook is.
Ik weet niet of je al psychologische hulp hebt gekregen? Het is daarbij belangrijk dat je een psycholoog vindt waarbij je je serieus genomen voelt en waarmee je een klik hebt. Als dat niet het geval is, of als je lang op een wachtlijst moet staan, kan een burn-out coach of massagetherapeut ook enorm helpen. Bij mij helpt yoga en meditatie ook enorm, bijvoorbeeld via Yoga with Adriene op YouTube (dit is gratis).
Bewegen kan inderdaad helpen, maar naar mijn ervaring moet je dat zeker in het begin stadium niet te veel forceren. De eerste maanden van mijn burn-out liep ik max. 20-30 minuten buiten en lag daarna weer op mijn bed of op de bank. Het is wel belangrijk dat dit vervolgens niet doorslaat naar nooit meer naar buiten gaan, maar ik weet zeker dat je dat zelf op dit moment het beste aanvoelt.
Heel veel sterkte in ieder geval, en weet dat je niet alleen bent! Wellicht helpt het om boeken/podcast over ervaringsverhalen te lezen/luisteren, een extra reminder dat je niet de enige bent of 'gek' bent?

Ja, jou licham stuurt de stress op bepaalde punten in jouw lichaam. Stress lokaliseert zich en versprijd zich. Jij kan zo ziek worden dat jij je zelf niet meer herkent. Na 2 jaar burnout, ziekteziektewet van hell,voel ik mij nu veel beter.
Ik heb de volgende gedaan om uit te komen: gestopt met werken, veel rust thuis zonder geluiden of mensen op bezoek, ik heb een infrarood sauna thuis gekocht. Holistisch coaching gevolgt, Bowen therapy gevolgt, drukte vermijd, fizioterapie, lopen in natuur, Lasea (lavendel olie) capsules genomen zijn in Duitsland te koop en Valeriaan capsules voor slapen . En steun van mij vriend gekrijgen!

En nu ben weer gezond en nieuwe baan en alles nu is veel beter. ik moet zorgen dat niet weer gebeurt!

Ik snap je vol komen. Loop nu ook al een jaar thuis en weet niet wat ik moet doen hulp is moeilijk te vinden. En heb het gevoel dat niemand mij begrijpt waarom ik nu zo anders ben en denk. Was een heel dominant persoon en was overal aanwezig en had een uitgesproken mening. Nu ben ik vaak een zielig mannetje die het liefst weg loopt van problemen en lastig gesprek. Mijn relatie staat onder grote druk. Hou veel van mijn vrouw maar ben toch heel afstandelijk en ben het liefst alleen. Mijn partner snapt mij vaak totaal niet en daardoor gaat tussen ons alles fout. Heb het gevoel dat we iedere dag meer uit elkaar groeien. Durf vaak niet in de spiegel te kijken want dan denk ik waar is die man die altijd zo zelfverzekerd was. Ik neem in mijn omgeving heel veel waar maar reageer nergens op. Mijn veel gebruikte woord is nu laat maar 😐 . Heb soms een positieve vibe maar naar een uurtje is die al weer helemaal verdwenen. En dan is de rest van de dag weer klote.
Nou zo maak ik het allemaal een beetje mee dus je bent niet de enige met dit probleem.
Hulp vinden bij de juiste personen is erg lastig , maar hoop dat je iemand zult vinden die je kan helpen om je eigen IK weer terug te krijgen.
Veel sterkte de komende tijd.
Groetjes van A.K

Vervolg mijn verhaal. Allereerst allemaal bedankt voor jullie berichtjes. Maar vraag me af of er ook mensen zijn .die voortdurend duizeligheid ervaren en verwardheid enz ervaren bij het s'morgens al wakker worden??? Dit duurt zo iets een hele dag door duizeligheid,verwardheid en alles op de auto piloot. Denk ik zo iets meer slaap dan nog rond loop. Het is een beetje opstaan en weer omkiepen en weer uren slapen. Voortdurend duizeligheid en het hier boven aangegeven gebeuren u verhaal zeer welkom aan iedereen hier int zelvende schuitje veel sterkte

Toen ik je verhaal las, dacht ik gelijk aan de hulplijn 113 voor mensen die het leven niet meer zien zitten. 24/7 beschikbaar.

Je kunt ook eventueel contact opnemen met de Depressielijn (via Google te vinden). Daar spreek je ervaringskundigen.

Mijn eigen tip:
-pak je rust en
-drink genoeg water/vocht. 2-2,5 liter per dag. Geen of weinig cafeïne.
Als je genoeg drinkt dan moet je in ieder geval uit bed om naar het toilet te gaan.

Als het lukt dan even naar buiten gaan, gewoon deur open en dan weer naar binnen. Je merkt vanzelf of je meer stappen wilt lopen. Als het niet lukt, pak je rust.

Hallo Pearl allereerst bedankt voor je berichtje. Ik heb al veel ondernomen om berip te vinden en me gehoord te voelen. Heb ondertussen medicatie esitalopram. Deze werken niet echt. Ook natuurlijk gesprekken gehad met hulpverlening. Maar daar doen ze alles af met een pilletje. Deze veroorzaken alleen een opgejaagd innerlijke gevoel na mijn idee. Ook al eens naar de luisterlijn gebeld en ook al vaker de crisis dienst. Ook daar geen opname mogelijk. Tis een beetje met de rug tegen de muur idee. Of te wel van het kastje naar de muur. De burn out of depresie hulp er buiten om kost een hoop geld bij opname of wat dan ook .maar toch zeer bedankt voor je bericht. Het is zeeeer lastig om iemand te vinden die je begrijpt wat je voelt of mee maakt mvg anoniem

Hey , je verhaal komt me erg bekend voor ik heb ook maanden lang achter elkaar gepiekerd en donkere gedachtens gehad dat de dood de enigste uitweg was om dat je je eigen zo ellendig voelt dag in dag uit je staat er mee op en je gaat er mee naar bed. Ik kreeg ook het advies van de huisarts om aan de medicatie te gaan , nou heb ik een erg gevoelig lichaam die vaak op medicatie slecht reageerd. Ik heb contact opgenomen met een homeopaat en zijn we er achter gekomen dat ik een aantal voedsel allergieën er ook nog eens bij had , ik ben nu 6 maanden verder en let op mijn eten wat ik wel en niet mag hebben . De burn-out en de depressieve gedachtens zijn nog niet volledig weg maar ik heb al meer licht puntjes in mijn dag bij mij zijn vooral de ochtenden nu nog heel erg lastig en de rest van de dag gaat het al beter . Ik slik ook saffraan voor mijn depressieve gedachten ( om dat mijn lichaam slecht reageert op medicatie ) dit is voor iedereen verschillende natuurlijk maar ik wilde even mijn verhaal met je delen om dat ik er veel van herkenden . Liefs S

Ja, jou licham stuurt de stress op bepaalde punten in jouw lichaam. Stress lokaliseert zich en versprijd zich. Jij kan zo ziek worden dat jij je zelf niet meer herkent. Na 2 jaar burnout, ziekteziektewet van hell,voel ik mij nu veel beter.
Ik heb de volgende gedaan om uit te komen: gestopt met werken, veel rust thuis zonder geluiden of mensen op bezoek, ik heb een infrarood sauna thuis gekocht. Holistisch coaching gevolgt, Bowen therapy gevolgt, drukte vermijd, fizioterapie, lopen in natuur, Lasea (lavendel olie) capsules genomen zijn in Duitsland te koop en Valeriaan capsules voor slapen . En steun van mij vriend gekrijgen!

En nu ben weer gezond en nieuwe baan en alles nu is veel beter. ik moet zorgen dat niet weer gebeurt!

Blijfende schade kan niet echt, mensen met jarenlange klachten komen er vaak nog bovenop. Het klinkt wel ernstig bij je, ook omdat het al de 5e keer is klinkt het niet of je volledig herstelt of er uberhaupt iets van leert. Ga anders het primal trust programma doen (even googlen). Dat gaat echt verder in op je trauma's, overlevingstechnieken etc. Wel in het Engels en kost aardig wat.

Hi! Ik kan me heel goed voorstellen dat je ook graag positieve verhalen wilt horen. En ik kan me inderdaad ook voorstellen dat mensen die het achter de rug hebben niet gaan reageren.

Momenteel zit ik zelf overspannen thuis en herken ik je verhaal heel erg.

Een vriend van mij heeft hetzelfde meegemaakt en heeft ook veel angsten etc ervaren die periode. En uiteraard hele erge vermoeidheid. Ik kan je vertellen dat deze vriend er helemaal vanaf is! Het heeft in totaal, alles bij elkaar, wel anderhalf jaar geduurd voordat hij weer de oude was, maar er is dus gelukkig wel hoop. Hij heeft hulp gehad van een psycholoog.

Gun jezelf de rust, probeer hulp te zoeken en ik geloof dat alles goed komt.

In het begin van mijn burn-out had ik hetzelfde inderdaad. Fijn dat je eindelijk echt tot rust komt. Laat die moeheid toe. Langzaam zal die batterij weer vullen, maar die is zeker niet in 1 nacht opgeladen. Ik heb er wel een paar maanden over gedaan, dat ik geen 11 uur slaap meer nodig had.

Wat fijn, jullie reacties! Bedankt!

Hoi,

ik heb precies hetzelfde. Heerlijk geslapen en vervolgens naar een uurtje op al kapot zijn. Elke stap die je zet is eigenlijk een stap te veel.

Hoi Willemijn, ik heb sinds maart een BO en vanaf dat moment ook duizeligheidsklachten. Ik word er gek van echter ik ben gestart met 4 maal daags vestibulaire oefeningen tegen duizeligheid en evenwicht/balansoefeningen. De klachten verergeren eerst en moeten daarna minder worden. Je zou ook evt. hulp kunnen vragen bij een Ergotherapeut. Dat heb ik namelijk gedaan. Samen met haar ben ik tot bovenstaande (hopenlijk) oplossing gekomen. Misschien is dit iets voor jou. Hartelijke groet, Henriette

ja herken ik ik heb het al 3 jaar helaas . zit ook al 3 jaar thuis

Ook heel herkenbaar. Heb er nu al maanden achtereen last van en ik weet niet goed wat wat het mij wil vertellen. Hoe meer aandacht je het geeft, hoe erger het in ieder geval wordt. Soms is het wel eens een paar dagen weg en wat een verschil maakt dat! Alsof je je bijna weer helemaal normaal voelt! Elektro acupunctuur heeft wel wat verlichting gebracht, en check ook eens hoe het staat met je ademhaling en of je misschien tandenknarst of hard klemt in de nacht; dat wil ook nog wel eens vage klachten geven. Maar het blijft een zoektoch t naar wat het nou is, waar het vandaan komt, maar vooral hoe er vanag te komen! Wat het kan behoorlijk intens en storend zijn in je dagelijks functioneren.

Ja ik heb t ook met periodes. Soms gaat het best lang goed, en dan heb ik weer een tijdje teveel stress of teveel gedaan en dan komt het weer opzetten. Ontzettend frustrerend want ikzelf merk dat ik daardoor ook minder actief durf te zijn. Terwijl bewegen juist zo goed is.

Mij helpt het om ‘s middags even te gaan rusten, vaak val ik dan ook in slaap. Ik ben ook heel vatbaar voor duizeligheid als ik honger heb. Door de stressklachten voel ik soms het hongergevoel niet maar als ik dan wat eet, knap ik wel een beetje op.

Sterkte!

Hoi
Bij mij helpt de osteopaat hier goed bij.

Bedankt voor jullie reacties.
Ik ben echt aan de oplader gaan liggen de afgelopen weken en de duizeligheid gaat een heel klein beetje beter. Maar ups and downs.. dat zeker. Al is de kleine vooruitgang wel voelbaar als een groot feest.

Wat betreft dat aan de oplader liggen.. ik merk dat ik het steeds lastiger begin te vinden. Ik verveel me kapot. Maar mijn lichaam giert en tiert... ik voel mijn zenuwstelsel continu trillen en tekeer gaan, waardoor ik 's nachts ook niet in een diepe slaap terecht kom.
Ik vind het echt een zoektocht allemaal... poeh.

Lieve Willemijn, zo herkenbaar. Ik ben vooral verdrietig en teleurgesteld in mijn lichaam en wellicht ook boos. Neem volledig rust, beweeg met de hond, eet gezond, slaap veel, kortom een leven van een bejaarde en nog is het niet genoeg. De tranen rollen alweer over mijn wangen...

Heel herkenbaar. Ik ben ook zo duizelig hierdoor ga je je druk maken en wordt het als maar erger. Pas lag ik als een hoopje op de bank ziek gevoel en al denkend over de duizeligheid. Zag ook waziger. Echt vreselijke ervaring. Wel ben ik erachter dat als je slechte slaapt 's nachts dat dat in ieder geval een trigger is voor de duizeligheid.

Mischien stelt het je gerust. Ik heb paar jaar terug ook een extreme.duizeligheid gehad na stress. De vloer ging op en neer en als ik rond keek leek alles mee te draaien. Ik werd er gek van.. ziekenhuis onderzoeken gehad, helaas een ontsteking bij de evenwichtsorgaan maar zou niet lang moeten blijven hangen. Door dus stress ben ik er op gaan letten . Elke keer., elke dag had ik er last van. Elke keer. En elke dag moest ik huilen. Tot dat er een coach was en die zei tegen mij " ja , nou en??" Ik keek haar aan " ja maar dan loop ik naar de supermarkt en het voelt niet fijn en dan draait alles. En zij weer ".nou en?? " Op een geven moment viel het kwartje. Ook al ben ik duizelig en is het naad, het veranderd de wereld niet. Het veranderd eigenlijk ook niet wat ik doe, het is vervelend en irritant maar dat is alles.

Toen ben ik elke dag gaan wandelen door de duizeligheid heen. Dan is het er maar. En heel eerlijk na 2 maanden was ik het gewoon vergeten 🤣 . Achtbanen kan ik helaas niet , door schade aan de evenwichtsorgaan. Heel af en toe voel ik het nog. Maar dat is oke .

Ik hoop dat je hier wat aan hebt. Belangrijk is eigenlijk niet vechten, toelaten . Je bent er angstig voor , laat die angst toe. Duizeligheid is er , is vervelend of irritant maar dat is het.

Ik verkramp ook helemaal door mijn b.o. 2 jaar en 4 maanden later is de duizeligheid niet meer zo ernstig als in het begin. Toen voelde ik me 24 uur duizelig en zwakte snel af altijd een gespannen angstig tintelende gevoel.. duizelig hoofpijn bij tv kijken.. alles wprd minder.. maar je moet je zenuwstelsel weer leren zich veilig testen voelen. Als je een gedachte oproept dat je onzeker maakt boos angstig of vedrietig. Zorg dat je het doorbreekt en probeer in het hier en nu te zijn. Ontprikkelen elke dag in het bos gaan wandelen en niet te veel op telefoon zitten of tv kijken.. met mensen zijn waarbij je jezelf kan zijn ook wanneer je je niet goed voelt. Bij mij wisten ze dat als.ik me niet goed voelde ik bij wie ik ook was even ergens op een rustige plek bij iemand thuis mocht gaan liggen. Niet te veel in je gedachten zitten niet te veel naar binnen keren maar wees in het hier en nu met alles wat je doet.. zo kan je je brein weer hertrainen om uit de angst stress modus te komen.. en dit moet je blijven doen en dan zul je zien dar je langzaam aan om de 4 maanden weer iets meer kan. Succes

Hoi Carlos,
Zoek hulp bij een coach of psycholoog. Daar kun je dingen van je afpraten. Hij/zij kan je helpen met loslaten, wellicht komt er dan ook wat meer rust. Het komt uiteindelijk echt goed maar heb geduld met jezelf.
Sterkte

Ja zeker herkenbaar, ik heb sinds een paar weken dezelfde klachten, zeer moe maar toch erg vroeg wakker en moeilijk kunnen slapen.

Dit is zeker herkenbaar. De stress die vastzit in je lijf. Ik word al onrustig van de kleinste dingen.

Hoi Carlos zeker herkenbaar en ik heb ook last van mijn maag darmen al maanden zo gaat het goed en dan weer een terugslag ik loop bij een haptotherapie daar ken je alles zeggen en lucht op ook wat oefeningen doen voor je maag het helpt bij mij wel succes ook 👍

Helaas herkenbaar. Cortisol dat het overneemt. Probeer er ook uit te komen maar blijf er ook in hangen. Je wordt er idd radeloos van. Als ik het zo lees heb je veel op je bordje gehad de laatste tijd. Logisch dat je een terugslag hebt gekregen, het is ook niet niks na zoveel jaar bij dezelfde werkgever en dan je kantoor leegruimen is niet niks. Veel sterkte en blijf geloven in een goede afloop.

Probeer eens DLPA en kratom in de ochtend. Heeft bij mij wel enorm geholpen vooral de kratom. Ik ken het precies dat gevoel in de ochtend. Vreselijk gevoel is dat.