Burnout ervaringen

Hoi Anoniem,

Dit is zooooooo herkenbaar je lichaam gaat op zo'n moment gewoon in de ankers voor je. De spanning voor het concert was waarschijnlijk gewoon teveel gevraagd nog op dit moment.

Ik had als kind zijnde (rond mijn 11 jaar) altijd last gehad van mijn kaak spieren. Ik heb een beugel gehad voor een jaar of 4 ongeveer en altijd werd mijn kaakpijn genegeerd door de doktor en nu 20 jaar later heb ik nauwelijks last van mijn kaak maar zijn de pijnen verder getrokken naar mijn hoofd, achter de ogen en gezicht, nek hals, oren bovenrug, armen onderug en bovenbenen (heb zelfs wazig zicht en vertigo) en het voelt als een bijholte onsteking.. een ergere vorm ervan. Kan dit nou echt door TMD veroorzaakt worden? Iemand tips of ervaring ? Aub? Dit alles door de kaak????

Dit heb ik ook! Ontzettend herkenbaar!!! Je denkt bijna dat het iets lichamelijks is. En ergens is het dat ook, want ons lichaam gaat op de rem voor ons. Ik heb niet echt een tip ik wordt ook gek als ik het heb. Wie heeft wel tips of kan zijn ervaringen delen?
Samen staan we sterk toch?

Herken alles en dit was op mijn dieptepunt ook zo.
Wellicht kan je je echt een keer uitgebreid laten onderzoeken bij een cardioloog..kan je uit ervaring vertellen dat zelfs dat niet volledig geruststelt, maar je kan je lichaam wel leren kennen. Dus je gaat steeds meer snappen wat voor enge sensaties je echt uit paniek kunt krijgen.
Daarnaast kan je kijken of emdr voor de paniekaanvallen bij jou aansluit.
Ik heb er goede ervaringen mee

Hoi Natasja,

Ik ben inderdaad naar een cardioloog geweest en alles was prima. Maar zoals je zegt zelfs dat stelt niet gerust. Als het aan mij lag had ik al 80x bloed geprikt, hersenscans gehad enz. Dat kan gewoon niet maar ja. Had jij ook last van een gek dof hoofd alsof je er niet ben ofzo helemaal afwezig raar wazig gevoel?

Ik herken mij zo in jullie verhalen. Vreselijk is het.
Ik heb ook een soort dof raar gevoel in mijn linkeroor. Beetje alsof er water in zit en dat niet constant, maar af en toe van die korte momentjes. Ik heb hier nog niemand over zien schrijven. Wie heeft dit ook?

Oooh bah alles is zo herkenbaar
Dat met me oor heb ik ook wordt door weer angstig van
Heb de kno arts al bezocht je raad het al niks te vinden

Absoluut een gek gevoel in mijn hoofd. Ik heb met momenten op m'n eigen hoofd getikt omdat ik t idee had dat ik er niet meer was. Soort watten matrix duizelig gevoel. Heel lastig uit te leggen.
Ik kan het nog steeds weleens hebben. Ook weleens een gevoel wat je in je buik hebt als je een glijbaan afgaat, maar dat in m'n hoofd ofzo. Echt bizar.
Mijn angstaanvallen zoals jij omschreef konden echt uuuuuuuuuuren aanhouden nu begint dat wat korter te worden en het is zelfs ook weleens dagen weg. Tips die ik heb opgevolgd;

Edmr therapie
Massage therapie
Somatische oefeningen
Dag in blokken verdelen met echt rust ertussen ( geen tv tel)
Meditatie en ademhalingsoefeningen
Krachttraining
Je hoofd leeg schrijven
Afleiding dmv spelletje, kleuren
Gedurende de dag korte rek en strek oefeningen

Mijn man is afgelopen 3 januari 2021 overleden aan corona. Hij lag 3 mnd op de ic.
We waren 35 jaar bij elkaar en 28 jaar getrouwd. Ik ben 52. Heb wel 2 kinderen maar die zijn al volwassenen. Het is pas 11 dagen geleden . Intens verdriet en leegte voel ik alleen nog maar.

Ja hoor dat mag. Ik heb 2 jaar geleden een dodelijk ongeluk aanschouwd. En eigenlijk kreeg ik al vrij kort daarna angstige klachten en lichtere paniekaanvallen. Het heeft zo gesluimerd zonder dat ik doorhad dat ik daar eigenlijk trauma had opgelopen. Vanaf de zomer werden m'n hartkloppingen en paniekaanvallen steeds heviger en zocht ik het in de medische hoek. In november kon ik op mijn werk echt niet meer op m'n woorden komen en ben naar huis gegaan. Vanaf daar stortte ik eigenlijk in en kreeg hevige burnout klachten. Echt het zwarte gat zeg maar voor een aantal weken.
Ik ben vrij snel weer begonnen met opbouw van werk ( binnen 4 weken) omdat ik ook plezier haal uit m'n werk en mijn klachten daar niet vandaan komen.
Ik kan echt al veel meer dan november, maar het is nog elke dag hard werken met goede en zeker ook hele pittige dagen!

Vanmorgen stond ik op uit bed en voelde me wat licht in mijn hoofd. Niks bijzonders op zich. Ik liep naar de badkamer en werd niet lekker, begon te zweten en werd duizelig. Ik ging op de grond zitten en werd vervolgens erg misselijk en kreeg braakneiging. Hoefde uiteindelijk niet te braken. Mijn hoofd begon te suizen en mijn lijf te tintelen. Later verkrampte mijn lijf, mijn handen gingen vreemd staan door de verkramping en mijn spraak werd slecht, waarschijnlijk door verkramping tong? Dit proces duurde ongeveer 15 minuten, waarna mijn lichaam weer ontspande en mijn spraak ook weer goed werd.
Ik heb zo’n ‘aanval’ een aantal jaren geleden ook gehad. De huisarts dacht toen aan een koorts stuip, omdat het toen gebeurde terwijl ik ook wat ziek was. Nu is daar echter geen sprake van. Mijn broer, die ambulancechauffeur is, heb ik hiernaar gevraagd en hij denkt aan een hyperventilatie aanval. Ik heb zelf niet het idee dat ik angstig was, een paniekaanval had of hyperventileerde, maar het kan natuurlijk wel.
Mijn vraag is of er hier mensen zijn die dit herkennen en/of mee gemaakt hebben.

Ja heftig hé!
Ik had zelf geen idee dat het daardoor kwam. Ik kreeg steeds angsten en achteraf zie ik wel de linken met het ongeluk, maar toen niet. Bij mij gaf de psycholoog aan er direct wel een emdr aan te wagen en ik moet zeggen dat dat direct erg hielp. Er kwamen beelden omhoog die ik me tot dat moment niet meer bewust kon herinneren. Dus dat heeft zeker bijgedragen aan het herstel.
Alleen krijg ik ook nog niet echt de uitknop gevonden. Om het minste geringste kan m'n lichaam toch nog paniek aannemen, terwijl m'n hoofd dat niet meer zo voelt.
Dat is wel echt een langer proces dan ik had gehoopt.

Heel veel sterkte ook gewenst! Zorg voor goede hulp voor jezelf

Hebben jullie ook zoveel last van jullie spieren erbij pijnlijke boven rug schouders nek enz.. ? Ben ook vaak duizelig wazig zicht soms gevoel te verkrampen als ik te veel gedaan heb

Herken het allemaal zo...word er gek van. Sinds 8 maanden loop ik thuis en nog steeds veel klachten. Vooral de hoofdpijn, duizeligheid en misselijkheid vind ik lastig. Elke dag weer...heb therapie voor angststoornis maar vandaag lukte dat ook niet, voelde me zo beroerd, naar huis gegaan, bed in en 3 uur geslapen. Doe je teveel of te weinig er is altijd wat. Ben het echt zoooo zat.

Ik het ken het ook, nu een 8 maand thuis van het werk, ik word soms gek van mezelf, soms gewoon uit het niets, mijn hart dat overslaat of kloppingen en daarbij ook duizelig en gevoel van wegvallen.
Soms loop ik de hele dag zo rond, het is zo vermoeiend, ook heel veel spierpijnen in bovenrug en precies band rond borstkas. Ik wil zo graag terug de oude zijn, nooit paniek, nooit stress,... Ik heb zoveel plannen in het leven, maar mijn lijf wil soms niet mee. Ook al onderzoek gehad bij de cardioloog, heb nu opnieuw gebeld voor afspraak gewoon omdat ik echt niet zeker ben.

Wat ik hier vaker lees in verschillende topics zijn dat dit soort klachten onder burnout symptomen worden genoemd. Nu kan ik niet voor een ander spreken natuurlijk, maar mijn ervaring is dat dit ook echt angst paniek symptomen zijn.
Paniekstoornissen gaan vaak hand in hand met burnout achtige klachten. Wanneer je deze niet goed behandeld met de juiste zorg kan je ( denk ik) lang wachten tot ze vanzelf weggaan. Je lichaam blijft namelijk in angst zitten en komt niet tot rust.
Ik heb deze echt tot in extreme vormen allemaal gehad en nu ook wat verder ben in het verwerken van mijn angsten merk ik dat de echte burnout klachten ook anders en milder aanvoelen

Wat ik ermee wil zeggen is; zoek goed uit wat de oorzaak is want als je ergens angst voor hebt verdient dat de aandacht zodat het opgelost kan worden en je lichaam ook daadwerkelijk kan gaan rusten

Hoi Natasja,

Dit is zeker waar wat je zegt. Ik heb een burnout maar inderdaad met een angststoornis. Vooral die rare wereld heb ik heel erg. Alsof ik niet echt ben of de wereld niet echt is. Hierdoor kan ik amper buiten lopen. Hoe deed jij dit?

Ik heb zelf best veel therapie gehad. Emdr en regressietherapie. Om te beginnen was emdr erg helpend om de angel eruit te halen. Nu ging het heftigste bij mij om een eenvoudig trauma ( ongeluk) dus dat schijnt emdr wat vlotter te laten verlopen.
Toen ik iets of wat kon dempen in de heftigste angst ben ik intensief bezig geweest met de acceptatie en vertrouwen op je lichaam. Ik ben echt letterlijk begonnen met 3 squads in mijn woonkamer en angst daarna want hoger hartslag. Nu doe ik weer krachttraining en loop op de loopband ect.
Het is zo lastig in een berichtje uit te leggen want het is zo'n veelzijdig proces met ups en downs. Maar toch is de sleutel denk ik jezelf gaan loskoppelen van je angst reacties. In alle zachtheid naar jezelf praten. Ik raakte helemaal in paniek door de derealisatie, maar ging gewoon zitten en zei tegen mezelf dit ben ik niet, dit is tijdelijk, ik geef hier niet aan toe. Rust nemen en vertrouwen dat het weer overgaat want dat gaat het!!

Herkenbaar wat er hieronder allemaal beschreven wordt. En inderdaad is de angst die erbij komt kijken niet helpend! Je komt in een vicieuze cirkel terecht. Hoe je daar uitkomt is een persoonlijke ontdekkingstocht. Zoek naar wat stress geeft (hier liggen diepe kernovertuigingen aan ten grondslag) en naar wat écht ontspant. En probeer de focus van alle vreemde, vage lichamelijke klachten af te halen. Want die focus zorgt voor een alerter systeem! Een moeilijke opdracht maar het is wel een kern in je herstel!

Wat ook belangrijk is, is wel te gaan wandelen met angst met trillende benen en duizeligheid en gevoel flauw te vallen.. doe het liever op een rustige plek leer je lichaam weer te ontspannen door te gaan lopen. Leer je hersenen en zenuwstelsel dat angst er mag zijn ga mee met de golf van angst.. je valt niet flauw.. bouw het langzaam op en leer je lichaam te vertrouwen. Zo begin je langzaam aan weer draag kracht te krijgen.. ik heb heel diep in b.o gezeten kon niks meer door de heftige spierspanning en angst. Maar toch ben ik elke dag met al mijn klachten gaan lopen en soms was het moeilijk soms heb ik gehuild dat et niet lekker voelt om je zo raar in je lichaam en hoofd te voelen.. maar geloof me het komt goed daag jezelf uit en heel belangrijk laat de golf van angst op je af komen zonder er iets van te vinden.. zo leer je je zenuwstelsel weer opnieuw te herstellen

Helaas zo herkenbaar dit verhaal. Ik zit zelf al 2 jaar in deze ellende en sinds een tweetal maanden lijkt het alsof ik weer helemaal terug bij af ben. Heb toen een antibiotica kuur gehad maar geen idee of dat er mee te maken heeft.

Heftig hé

Ik slaap ongeveer twee a drie uurtjes
Inslapen geen probleem maar door slapen
Sta dan weer met zenuwen kut gevoel op
En dood moe sta soms letterlijk te tollen op me benen

Ik heb echt van alles geprobeerd

Hoi P
Ik heb ook slaapproblemen, vooral inslapen een drama: inderdaad soms 3 uur wakker liggen voordat je inslaapt. 2 uur later weer wakker etc. Ik heb gelukkig ook betere nachten, daar houd ik me maar aan vast. Je moet t accepteren, hoe moeilijk ook. Als ik weer eens lang wakker lig ga ik er soms uit om wat te lezen in de woonkamer. Maar daar heb ik ook niet altijd zin in. Ik zorg wel dat ik elke dag minstens half uur wandel. Buitenlucht en beweging is heel belangrijk.

Hoi Patrick

Ik ken je je probleem helaas veel te goed. Ben nu al een tijdje in mijn burn-out en word met de dag slechter. Soms een kleine opleving maar die is dan maar heel kort.
Iedere avond word ik onrustig omdat ik naar bed moet. Ja klinkt raar ben moe maar op bepaalde manier zegt mijn hoofd dat ik niet wil slapen.
Als ik dan toch naar bed ga slaap ik het liefst alleen. Soms denk ik dat ik gek begin te worden.
Zit nu veel thuis en doe bijna niets meer.
Krijg binnenkort wel hulp maar of dat iets word weet ik niet.
Ik loop persoonlijk nog thuis met dingen die ik wil uitspreken en verwerken. Maar als ik dit doe geeft dat veel onrust binnen de familie omdat ik met dingen weet van dierbare mensen om mij heen. En als ik ga praten dan zal mijn relatie op het spel komen te staan.
Hou veel van mijn vrouw maar zit in lastige positie en kan er met niemand over praten.
Dit spookt ook iedere avond door mijn hoofd en ben continu mijn gedachten op iets anders te zetten. Word er soms gek van.
Dus ben vaak blij als de klok weer op 6 uur staat kan gelukkig de dag weer beginnen.
Heb ik een beetje afleiding.
Als je een oplossing vind voor je probleem dan hoor ik dat graag.
Veel sterkte met je slapeloze nachten.
Groet Aswin

Hoi Aswin,

Mijn eerste burn-out in 2015 heeft zo’n zes maanden geduurd. Ik ben daar toen volledig uitgekomen, ook al dacht ik dat het nooit over zou gaan. Daar trek ik me dan ook aan op in mijn tweede burn-out nu. Nu heb ik helaas slaapproblemen, wat ik bij mijn eerste burn-out niet had. De vreemdste klachten wisselen zich af, zoals bij de eerste, maar die slaapproblemen vind ik persoonlijk het engst.
We moeten erop focussen dat dit ook ooit zal beter worden, ook al is dit niet evident.
Ik hoop voor jou ook op een snel herstel.

Groetjes,

Vreselijk niet slapen, hier al sinds de zomer. Werkelijk alles geprobeerd en mits inslaap- en doorslaappillen slaap ik soms enkele uurtjes. Vroeger dommelde ik wel eens in bij een film maar ook dat gebeurt nooit meer. De wanhoop nabij, kan sinds kort ook niet meer werken. Verschillende dokters geweest al, kunnen niets meer doen dan wat ze al voorschrijven. Dit kan toch niet? Bang dat ik op de duur echt helemaal doordraaien zal, ben er niet ver van af ondanks mijn hulpkreten al maanden.

Dat heb ik ook heel erg ik wordt daar heel angstig van jij? Dit schijnt normaal te zijn bij een burnout.

Zoek afleiding. Ga iets bouwen of sporten. En het mag ook leuk zijn. Vaak helpt dat.

Heel herkenbaar. Hoe gaan jullie ermee om?

Zware vermoehijd duizeligheid verwardheid
En ja idd overleven per dag .een lijst aan klachten. Blij ik weer naar mijn bed kan .maar aan iedereen natuurlijk succes. En hopelijk gaat het jullie beter

Ik herken dit. Dit is de depressieve fase van de burnout. Ik ben daar net doorheen maar het is afschuwelijk! De tip is accepteer het rot gevoel des te eerder is het weg.

Ik herken het helemaal!!! Gelukkig gaat het bij mij steeds beter, maar wat is het zwaar! Maar heb geduld!!! Echt waar het komt goed. Accepteer dat je er midden in zit en neem zo veel mogelijk rust.

Hoi Eef,

Heel erg bedankt voor je reactie!
Knap dat je er doorheen bent gekomen. Ik vind het vreselijk. Het is niet dat ik een einde aan me leven wil maken, maar het is ook niet dat ik zin in het leven heb. Ik leef echt met de minuut. Wat je zegt accepteer het is denk echt een goede. Alleen hoe?
Ik blijf in de vicieuze cirkel zitten en constant denken o nee ik voel me rot o nee ik heb rot gedachten enz.
Echt drama!
Heb je tips?

Mijn tip is: laat het allemaal maar gebeuren. Je voelt je rot, maar geloof mij.ik heb 10 maanden onrust paniek en een brein gehad wat alleen maar kon denken. Er komt een punt dat dit minder wordt. Je moet er echt doorheen. Als je het qua prikkels kan handelen probeer een meditatie en buitenlucht en douchen deed mij 'goed', ook al heb je geen zin. Luister naar je gevoel mocht je daar bij kunnen. Maar vooral laat het er zijn, je hebt toch geen controle. Het is je overkomen en je komt er overheen.. ik ben er zelf nog lang niet maar heb het punt acceptatie en het er laten zijn gevonden. Probeer niet te vechten tegen je gedachtes. Ze zijn er nu eenmaal.
Vertrouw vertrouw vertrouw.

Heel erg bedankt voor jullie tips ik ga het zeker proberen.
Maar het is zo lastig. Gisteren bijvoorbeeld heel de dag zat ik al een beetje in de paniekmodus alles voelde eng de wereld voelde onwerkelijk (alsof je in een droom leeft of niet echt bestaat). Vervolgens krijg ik om 5 uur ineens een dikke migraine aanval en gelijk slaat de angst toe. Was bang voor allerlei ziektes en had echte angstgevoelens. Rond een uur of 8 werd de migraine wat minder. Rond 11 uur me bed in en hup daar was de paniek weer voelde alsof ik verdween van de wereld. Doodeng! Mijn moeder kwam toen bij me zitten en poosje gepraat. Na half uur was ik rustiger en kon ik eindelijk slapen. Mijn brein staat 24/7 aan, ben ik aan het fietsen en afwezig (voelt alsof de wereld anders is dan normaal) hup daar is de paniek weer. Vind het zo knap dat jullie dan kunnen denken accepteren en vertrouwen. Want de paniek is er hoe blijf je dan rustig?

Dag Jo, ook ik heb dit punt gekend. Recentelijk voor kerst. En het accepteren is idd het toverwoord, maar wat is accepteren. De tegenhanger is dat je dit gevoel weg wil hebben, er angst bij voelt, wat als t niet meer weggaat. Ik weet nog mijn eerste gedachten: nu ben ik dus depressief en dat gaat miss nooit meer over.
Wat mij hielp was zeggen tegen mezelf: oké daar zit je dan, onder in de put. Ik vind daar niks van! Als het kan, ga gewoon liggen desnoods de hele dag ( ik had 2 weken nodig). Ik bedacht me dat m'n lichaam enorm moe moest zijn en daarom er letterlijk niks bij kan hebben. Tegen jezelf zeggen oké ik hoor je, er is nu niks meer mogelijk dan rust. Dit is ook wat er feitelijk aan de hand is. De koek is op, je lichaam sluit zich voor elke prikkel af. Als je dat gaat inzien en accepteren krijg je weer van die kleine lichtpuntjes. Die helpen je te herinneren dat het fijne gevoel weer terugkomt. Tevens raad ik je aan, als je dat nog niet doet, om een fijne therapie te starten. Emdr of wellicht een goede massagetherapie.

Alles wat je benoemd is herkenbaar. Echt het is verschrikkelijk. Ik dacht ook dat het niet over zal gaan, maar zoals ik al zei je moet er doorheen. Je brein is op hol geslagen en mentaal ben je op 0. Alles wat je nu denkt is niet waar, maar voelt heel echt. Acceptatie is heel lastig als je in die fase zit dus ja. Laat het gebeuren. Acceptatie komt gedurende het proces vanzelf.. Probeer je zelf enigsinds vast te houden aan reacties dat het minder wordt en over gaat. Het is heel zwaar i know. Je mag me even mailen als je wilt. misschien kunnen we contact hebben via de app : inez_333@hotmail.com

Ik heb ook gedacht dat het nooit over zou gaan, maar langzaam gaat het beetje bij beetje beter. Mijn tip: let op je ademhaling. Met een goede ademhaling kun je je al zoveel rustiger in je hoofd voelen. Ik heb heel veel gehad aan de filmpjes van Heleen Ytsma op youtube, misschien kan het jou ook helpen.

Hebben jullie ook brainfog en het watten gevoel in combinatie soms met hoofdpijn ?
Tesamen met het gevoel wat jullie beschrijven is het een hel. En je voelt je zo eenzaam. De wereld draait door en wij zitten in de shit. Echte shit.
Sterkte mensen. Pfff wat een hel.
Groet eddy

Beste lotgenoten, check even website/Youtube kanaal van Nick de Waard. Hij is een ervaringsdeskundige en weet precies waar hij het over heeft. Ik heb eerst de gratis masterclass gevolgd en heb nu besloten de 6-wekelijkse cursus te volgen (niet duur). Hij geeft je zoveel inzichten en tools om weer te kunnen ontspannen en angsten los te laten waardoor je lijf weer in de ontspanning gaat ipv deze vervelende spanningsstand. Ik kan nu al wat beter slapen en pieker wat minder overdag en ben pas net begonnen. Wellicht een tip 🩷

Doen jullie het allemaal zonder antidepressiva?

Hoor het graag.
Groet.eddy

Okay, ik heb inwendige aambeien, soms voel ik druk als ik een windje moet laten. Ook na fietsen kan ik soms een raar gevoel hebben daar. Maar bij mij staat het los van burn-out. Kwam het misschien vanuit je onderrug?

Dit komt mogelijks van je bekkenbodemspier, ikzelf heb deze klachten recidiverend. Je voelt precies een prop als je zit of soms steken van de anus tot in het geslachtsdeek

Dit heet spastische bekkenbodem, google maar even. Goed op te lossen met kinesitherapie, die wel wat minder aangenaam is.

is het overgegaan?

ik heb het nu ook, maar dokters hebben geen ernstige oorzaak gevonden gelukkig. waarschijnlijk door stress ofzo denk ik dan, ik hoop wel dat het overgaat

Het is niet over, maar ik ga naar een gespecialiseerde bekkenbodemcentrum. Waarschijnlijk is het overspanning in dit gebied samenhangend met andere spanningen in lichaam

Ik heb deze klachten nu al zo'n negen maanden, vreselijk vind ik het. Komt ook door de stress, en de burnout. Zou het vanzelf overgaan als de onrust weg is?
Ik hoop het.

Hoi ik heb dit nu ruim 3 weken veel druk op de blaas veel plassen pffff dokter geweest urine goed en hij kon niks vinden inwendig onderzoek gehad geen verzwakking nou hopelijk is het de stress en gaat het over 1 keer heb alle lichamelijke klachten wel gehad van de burnout 15 maanden lang nu sterkte ook👍

En Gabrielle ook sterkte ermee wat een rot gevoel hé

Hoi,

Hwwl herkenbaar al klachten. Ik ben ook doodmoe kan niet genieten of door de dag heen zien. Ook heel bang dat ik allerlei ernstige ziektes heb iets in me hoofd me hart, bang dat ik gek wordt, nooit meer de oude wordt enz. Kortom alsof ik me eigen verhaal leeft.
Ik heb 1x oxazepam op maar hierdoor loopt je eigenlijk van het probleem weg je kan het beter ervaren en er mee om leren gaan dat iets slikken en zodra het uit is gewerkt constant weer terugvallen.

Bedankt voor je berichtje
Het is dodelijk vermoeiend zie soms echt geen oplossing meer

Maar ooit wordt het beter zeggen ze

Ik heb hetzelfde niet dat ik dood wil maar wel zoiets waar doe ik het nog voor af en toe.

Heb jij ook paniekaanvallen?

Oxepam heb ik een tijdje gehad, vanwege zware hyperventilatie. Het werkt goed maar ik ging in een hele korte tijd van 1 tablet naar 2, En ik kreeg er niet meer vanwege verslaving ofzo. Heb het uiteindelijk toch zelf moeten doen en heeft een anderhalf jaar geduurd (chv ontwikkeld) en soms denk ik wel eens dat ik iets ergs mankeer, maar dat komt door de burn out waarschijnlijk.

Ik heb inderdaad paniek aanvallen
Nu weer last van tintelingen in me schedel
Ik denk dan op ze minst dat ik iets ergs heb

Dood wil ik ook niet hoor maar soms weet ik echt niet hoe ik het op moet
lossen
Kom weinig buiten

Ik heb hier ook last van, kwam vanuit het niets. Zweten, spierpijnen, snelle hartslag, gevoel van flauwvallen noem het maar op. Ziekenhuis onderzoeken gehad waar niets uit kwam. Ook gesprekken met een psycholoog gehad. Nu een jaar verder en sinds 3 weken aan de citalopram. Het piekeren over wat ik zou mankeren is wel minder aan het worden. De lichamelijke verschijnselen zijn nog wel aanwezig, maar worden lijkt het wel minder. In de afgelopen 3 weken nog wel een heftige paniekaanval met hyperventilatie gehad

Pff heftig hé

Heb je dat met je schedel ook gehad ?

Ik heb hier ook last van, kwam vanuit het niets. Zweten, spierpijnen, snelle hartslag, gevoel van flauwvallen noem het maar op. Ziekenhuis onderzoeken gehad waar niets uit kwam. Ook gesprekken met een psycholoog gehad. Nu een jaar verder en sinds 3 weken aan de citalopram. Het piekeren over wat ik zou mankeren is wel minder aan het worden. De lichamelijke verschijnselen zijn nog wel aanwezig, maar worden lijkt het wel minder. In de afgelopen 3 weken nog wel een heftige paniekaanval met hyperventilatie gehad

Ik herken jullie verhaal ook heel erg. Bij ieder pijntje of plekje wat ik voel denk ik dat ik iets heel ernstigs heb. En dat ik dood ga. Ik heb een paar dagen geleden een enorme paniekaanval gehad. Ik kon niet meer op mijn benen staan. Zweten, branderige ‘hete’ benen, hartkloppingen, bang om flauw te vallen, huilen. Sindsdien heb ik wankele benen en pijntjes in mijn lijf. Ik heb inmiddels ook een uitgebreid bloedonderzoek gehad, was allemaal goed, behalve infectie. En dat klopt, volle holtes waarvoor ik nu antibiotica slik. Duizeligheid kan ook door medicatie komen. Maar dat gevoel in mijn benen had ik daarvoor al. Herkennen jullie dit ook? Dat ‘hete’ branderige gevoel in je benen? Ik heb dat ook regelmatig gewoon als ik in bed lig.
En wat bedoelen jullie met onderzoeken in ziekenhuis gehad?

Ik heb een ct van me hoofd gehad niks op te zien

Die branderige benen heb ik ook sinds kort blijf iedere keer kijken waar het nou vandaan komt
Het is echt wel zwaar

Hi Taco,

Zo ontzettend klote hé als je op de goede weg was en dan weer zo wordt teruggesmeten.. herkenbaar voor mij. Is het een idee om misschien een lagere dosering of een andere minder sterke antidepressiva te nemen zodat je wel een steuntje hebt, maar alsnog je grenzen aanvoelt? Ik heb zelf sinds kort 10 mg citalopram en ben er rustiger door, maar voel ook nog goed genoeg hoe het echt gaat zeg maar. (Dat was ook mijn angst om er mee te starten).

Sterkte en liefs

Hi hier een beetje zelfde situatie gisteren weer gestart met 25 mg sertraline,na een paar vervelende dagen van angst (weer)
Ik was bijna 3 mnd volledig gestopt maar naar een paar stressvolle dingen herkende ik het gevoel weer,ik ga nu niet wachten totdat het weer erger word en ik helemaal terug bij af ben..

Hoi Taco,
Nee, je zit niet op nul. Alhoewel dat soms wel zo lijkt helaas (na een 3 uur durende lunch met vriendin ook total loss maar ik weet dat ik over mn grenzen ging). Dus: accepteer de consequenties van je gedrag. Je hebt nu gewoon wat meer hersteltijd nodig. Accepteer dat wat er is....het wordt weer beter.
C.

Het gaat veel beter! Ik had dit de 23e geschreven en 24e/25/26 gewoon kerst gevierd en mezelf tot rust bedaard. Gezegd dat ik veilig ben en dit aan kan.

Hoe is et nu met je taco? Ik ga vandaag stoppen met citalopram 10mg.. hoefde njet af te bouwen volgens de dokter .. slik et pas 8 maanden.. wel voelde ik me eindelijk beter kon wel mijn grensen nog voelen.. maar door zwangerschap moet ik stoppen

Je moet wel afbouwen anoniem, niet naar die huisarts luisteren. Die snappen niks van medicatie. Het ging weer beter, alleen vanacht iets minder geslapen.

Ik schrik daarvan dat een huisarts zegt dat afbouwen niet nodig is. Kwalijk hoor. Ik heb nu een jaar escitalopram gesilt en ben een maand of twee geleden begonnen met afbouwen van 10mg naar 5mg (druppelltjes). Ik ben volledig klachtvrij. Toch ga ik nog even verder op 5mg en echt de tijd nemen voor verdere afbouw. Vooral die laatste deuppels schijnen belangrijk te zijn. Je lichaam moet toch de tijd krijgen eraan te wennen. Liever wat meer tijd nemen dan te snel. In 1x na 8 mnd lijkt me echt riskant.
Fijn om te horen dat het weer beter gaat Taco.
Ik ben zelf gelukkig weer volledig aan het werk en kan inmiddels zeggen dat ik er echt doorheen ben. Het is me wat een burnout, echt heftig, maar het gaat over! Achteraf ook blij dat ik met antidepressiva ben begonnen.

Ik ben ook bezig met het afbouwen van Escitalopram. Heb het 2 jaar geslikt, eerst 15 en daarna ruim 1,5 jaar 10 mg.
Helaas heb ik niet veel baat gehad met de Escitalopram.
Ik bouw heel langzaam af met druppels en zit nu alweer 2 maanden op 5 druppels (5 mg).
Het liefst zou ik weer een druppel minder willen nemen maar ik ben bang dat ik weer meer klachten zoals onrust en slapeloosheid krijg. Aan mijn huisarts en psych heb ik niet veel. Volgens hen kan ik gerust sneller afbouwen. Wat is wijsheid denk je en hoe gaat het nu met je?
Overigens vind ik dat afbouwen van 10 mg Escitalpram naar 0 in 3,5 maand wel erg snel is. Heel veel sterkte!

Hai, al 30 jaar, zonder dit medicijn had ik een vreselijk leven gehad. Er is niets engs aan, het gaat je helpen!

Hoi Corrine, dank je wel…

Wat is een paar weken .? Slik sinds 7 december 10 mg, en ik voel wel wat, maar…. Veel huilen en spanning.hoofdpijn vind het eng, de 1 zegt dat het met 14 dagen goed is,de ander dat het 4 - 5 weken duurt ,! 😳moet er niet aan denken !

Slik jij veel ? Duurde het bij jou ook zo lang ?
Kerstdagen vind ik ook niet geweldig🙈
Soory voor het klagen….maar pfff …vind het pittig, en dan wil de Ha. Misschien naar 20 mg ,

Dit is geen klagen maar vragen. Bij mij hielp het vrij snel maar ben sinds 2 weken na 30 jaar verhoogd van 20 naar 30 mg en dit ga ik nu een beetje metken. Geef het een kans, als je na 2 maanden nog niets merkt dan kun je altijd nog overstappen op een ander ad. Ik slik vanwege mijn burn out die veel angst en paniekaanvallen met zich meebracht ook nog oxazepam. Die ben ik nu aan het afbouwen. Tip: begin daar niet aan en als het toch moet, dan niet langer dan 2 a3 weken. Dit afbouwen is echt heel vervelend. Ik hoop dat je hier aan hebt enne deze dagen zijn voor ons verschrikkelijk, hele ritme en structuur weg. Daarom vertrekken wij vandaag naar een huisje in the middle of nowhere en komen 3 januari pas weer terug als allea voorbij is. Succes enne vragen mag ..en klagen ook!

Sterkte

Hoi Corrine

Dank voor je antwoord !

Nog niet veel zin in iets…,doe dagelijkse dingen,boodschappen etc. Maar geen : joh wat leuk ,laat ik dit doen of dat! , lamgeslagen soms! En ik voel wel wat van de 10 mg, maar niet juppie, voel me geweldig.het gaat …maar 🙈

Nooit depressie en angst gehad, maar nu….pfff
Kan me zomaar aanvliegen,veel huilen, moe zijn. Veel meegemaakt,o.a. Mijn man verloren.
Beren op de weg bij alles…,
1 of 2 x per dag 0,5 mg oxazepan,soms maar 1x.
Duizelig vaak, je weet dat je recht loopt,maar lijkt niet zo ! nooit is het stil in me hoofd, eng. 😢
Ben de enige niet ! Maar toch.

Je hebt gelijk dat je ff eruit gaat! Rust …! Zou ik ook wel winnen, maar ….🤷‍♀️
Enne dank je wel !

Corrine, helaas is het ontwijkingsgedrag, het pakt je onderliggende probleem niet aan. Er liggen overtuigingen, overlevingspatronen en trauma’s ten grondslag aan je burn-out. 30 jaar anti depressieva = 30 jaar je problemen ontwijken.

Hoi Corrine

Ben nu 4 weken bezig met 10 mg, afgelopen 3 dagen geen
Halve 0,5 mg oxazepan nodig gehad, positief dus,

Maar vandaag wel weer halve genomen🤷‍♀️het schommelt , is dat goed ? Is het na 6 weken pas optimaal?
Met veel stress ook .
en zoals het nu is,wil ik dat zo houden, denk ik 🤔 Word
angstig als ik het lees als ik ooit? Afbouw.
Lees het graag !

Hai, na 6 weken is het volgens de artsen wel merkbaar. En geen oxazepam meer nodig is ook een goed teken. Natuurlijk is het fijn als je helemaal geen medicijnen hoeft te slikken maar soms is het gewoon niet anders om weer vreugde te krijgen en te voelen in het leven. Dus...nu niet bezig zijn met afbouwen maar eerst weer beter worden.

Fijne jaarwisseling en hou vol!

Liefs,
Corrine

Hoi Corrine
Ik doe mijn best !

Dank je wel…en je hebt gelijk.
Maar soms dan, dat het me aanvliegt,en dus huilen.
En dan zie ik het ff niet meer zitten 🤷‍♀️🙈 beren op de weg ..zeg maar ! Het is wat als je alleen bent !pff

Ook jij fijne jaarwisseling !

Corrine, Hoi…ben ik weer !

Gespannen, trillen, angstig of zo, moe…
Wat is dit toch?wil huilen,maar lukt niet🤷‍♀️😢.
Is 10 mg toch te weinig ? Nu sinds 7 december bezig 🙈.
Drukzijn in je hoofd….van alles en nog niks door je hoofd ! toch halve oxazepan net genomen ,pfff
Herkenbaar ?

10 mg is best een lage dosis, standaard is 20 mg. Maar ik zou het wel met je arts bespreken. Omdat er ook sprake is van een burnout kan ondersteuning op zware momenten van oxazepam goed werken. Ook daarbij is 5 mg een erg lage dosis. Wees niet te streng voor jezelf maar probeer eerst de rust en de bodem te bereiken alvorens je weer gaat proberen te klimmen. Dit lukt nu gewoon niet alleen op wilskracht als je middenin een burnout zit. Lief zijn voor jezelf en he niet schuldig voelen dat je op dit moment even medicatie nodig hebt. Het duurt lang maar het komt goed!!! Liefs, Corrine

Corrine

Ik bespreek het zeker a.s. 4 januari bij de Ha.
Ik weet ook dat 10 mg vrij weinig is,maar omdat ik er heftig op reageerde begon de Ha. laag..dus 10 mg.
En ben zo bang dat ik de controle verlies als ik hoger ga.dus 20mg. Zeker omdat ik hier al moeite mee heb…lijkt het!
Lees hier ook vaak dat mensen zich al (snel ) beter voelen, maar …na 4,5 weken is het IETS beter. En zo voelt het ook wel ,ben wat rustiger .
Zal tijd nodig hebben, wil te snel denken.

Afgelopen 2.5 jaar veel gebeurd , wil ik hier niet allemaal zeggen, burn-out of overspannenheid 🤷‍♀️? Heb mijn Ha. Nooit gezegd ! Al weet hij alles wel.
Morgen weer een nieuwe dag…ben de enige niet …
Dank je wel !

Hoi Corrine
Ff gebeld met de h.a., uitgelegd ,
blijf nog ff op 10 mg. 2 of 3 x halve oxazepan nemen dan.
Misschien duurt het bij wat langer,nu pas 4,5 weken, ik reageer er heftig op ,zei de Ha.🤷‍♀️hoewel ik me wel iets beter voel, hoe kan het ?

Heb wel veel trillende benen, en zo moe. Paniek is het niet echt, maar overal tegenop zien.angstig. Draaierig door angstig zijn denk ik. En niet oké dag even heftig. Pfff
Word er nerveus van ! Sorry voor het klagen 😢

Je moet ook niet vergeten dat je een burnout hebt. Dus de paroxetine en de oxazepam maken het iets draaglijker maar de extreme vermoeidheid gaat er niet mee weg. Ik loop 5 maanden thuis en kan nog steeds bijna niets. Kleine stukjes lopen met de hond, even naar de supermarkt en veel slapen. Rusten en het lichaam ontzien. Het is en blijft een helse reis....ik zie het af en toe ook even niet meer zitten en weet dan ook niet of ik ooit weer beter wordt. We blijven hopen...fijn avondje!

De Ha. Heb nooit gezegd dat he een burn-out is 🤔 heb er ook nooit naar gevraagd eigenlijk. Overspannen is het zelfde zeiden kennissen 🤷‍♀️
Ik ga nu zo’n 2x oxazepan nemen, dat zal beter gaan hoop ik !

Ik hoop voor jou ook dat het beter word . We zijn niet alleen, maar zwaar is het wel !en hier lezen helpt mij ook !
Dank je wel !

Hoi.
Ervaar jij, dat als je wakker word, gelijk de stress voelt ,onrustig bent en wat zweet . Neem de paroxetine rond 9 of 10 uur na 1 snee brood 🤔. Ook herkenbaar .
Neem nu dus 2x halve oxazepan,! Ochtend en later in de middag, ze werken zo’n 3-4 uur !…

Ben ik weer…
Verschrikkelijke dag, huilen,net geen paniekaanval, zweten,droge mond, moe 🤷‍♀️ word er zo bang van.om 10 uur halve oxazepan genomen ,doet wel wat . Heb boodschappen gedaan,maar ging niet geweldig ,trillen maar….wat is dat toch.
Is heel veel gebeurd sinds 2 jaar , maar lijkt wel of het nu soms erger word. Ben ook verder alleen ,heb wel kinderen,maar ook die zijn druk,
Echt vrienden heb ik ook niet,ik moet het zelf doen,
Voel me ook niet goed genoeg om een knutsel of kaart middag of wat ook heen toegaan.kan het gewoon niet. Zit zo vast. In me hoofd,liefst niks doen…spelletjes op i-pad,tv ,of zoiets diamant painting doe ik ook wel. Maar het vliegt me zo aan..angstig ,
A,s. 10e januari naar Ha. Dan toch naar de 20 mg denk ik ,want zo is het wel heel erg.
Herkenbaar .
Moest het ff kwijt ,

Soms is medicatie de enige remedie om tot rust te komen. Elke keer stoppen en weer opnieuw beginnen heeft zo weinig nut. Overleg met je huisarts en volg zijn advies op. Het is niet erg om even afhankelijk te zijn van medicijnen daar zijn ze voor. En er niet bang voor zijn. Sterkte!!!

Dank je Corrine,
Je hebt gelijk …dan maar 20 mg ! is niet anders ! Zonder teveel bijwerking hoop ik…🙏 woensdag de afspraak !

Zit jou ophoging er nu goed in 🤔? Ik hoop het voor je !

Ik herken het probleem heel goed. Gebruik al heel lang antidepressiva maar nu iedere dag zo onrustig gevoel van binnen. Die onrust/angst/huilbui komt iedere dag terug.
Heb gemerkt dat oxapan dat gevoel weg neemt. De eerste keer dat ik het gebruikte was op het recept van mijn vrouw.
Nu gebruik ik dagelijks 2 x 10 mg en dat gaat goed. Probeer het altijd zolang mogelijk uit te stellen maar eind van de middag heb ik zoveel prikkels gehad dat ik blij ben dat ik ze kan nemen. Omdat mijn onrust erg groot word en alle emoties alle kanten op gaan.
Maar nu komt mijn grootste probleem ik heb vorige week aan mijn huisarts een nieuw recept gevraagd. Maar deze was met vakantie en de vervanger durfde er niet aan. Met de rede dat ze me nog niet kent. Mijn hele dossier staan op hun computer. Ze kunnen mijn hele geschiedenis lezen.
Dus met veel telefoontjes kreeg ik met pijn en moeite 2 oxapan van 10mg voorgeschreven. En moest ik de dag erna weer terug bellen voor eventuele de volgende dagen. Mijn huisarts is nog tot 9 januari op vakantie en ik kan geen kant op.
Dit hele gedoe kost mijn zoveel energie dan ik nu weer helemaal op ben en het liefst ergens alleen wil zijn. Voel me erg ongelukkig en niet gehoord terwijl ik zo hard bezig ben om weer beter te worden.
Voel me dan zo alleen in de wereld staan dat ik denk kom ik hoor zo ooit nog uit.
Weet heel goed medicatie niet de oplossing is. Maar ik moet toch werken om financieel niet in problemen te komen. Ben zelfstandige en mijn partner is jaren geleden afgekeurd. Dus heb altijd een druk om te moeten werken . Dit deed ik vroeger met veel plezier maar op dit moment vaak met tegenzin omdat ik weet dat ik daarna veel last heb van lichamelijke klachten.
Veel vrienden en familie snappen niet wat ik voel en denk en daar krijg je dan ook weinig steun van omdat ze het niet begrijpen.
Ben heel blij dat ik niet suïcidaal gevoelig ben want dan word het soms heel moeilijk om te overleven.
Veel sterkte iedereen de komende tijd.
Aswin

Hoi A,

Het gevoel van ogen opendoen en de stress voelen is hier heel herkenbaar. Hopelijk gaat dit ook nog voorbij.

Grtn
K

Hallo vraagje ik gebruik al heel lang Venlafaxine eerst 150 mg en nu 75 mg.
Heb al meerdere keren hiermee te stoppen maar is me nooit gelukt. Maar ik twijfel al een tijdje of het nog wel optimaal werkt. Zit ik met een burn-out en lees dat veel mensen hier paroxetine gebruiken.
Heeft iemand hier toevallig ervaring om over te stappen van venlafaxine naar paroxetine.

Aswin

Beste Aswin, ik heb gedurende 16jaar 20mg paroxetine genomen. 4maanden geleden naar 10mg. Ging na een dikke maand slechter. Terug naar 20mg en al 8wkn aan het vechten om terug stabiel te geraken. Het is een fantastisch middel maar de start en of opbouw is voor mij een zeer zwaar traject. Ik hoop nog elke dag op de dag dat ik me terug goed voel. Ik hou vol

Hoi Corrine
Hoe gaat het .?

Als ik in de ochtend halve oxazepan neem,gaat het redelijk,nog wel snel gedachtes door je hoofd en daardoor wat duizelig,angstig. 🤷‍♀️ik denk teveel🤔geloof ik.
Doe wel dingen,maar heb geen vol agenda .hoeft ook niet
Meer.
Vriendin zegt : doe wat, ga eruit,doe wat, ! Heb er geen zin…ben ik nou zo gestoord? Lijkt wel of er een kronkel in me hoofd zit, die er niet uit wil😢
Er is elke dag wel iets te doen,maar heb niet veel fut.lezen,spelletje,tv, is prima.
Morgen naar de Ha. Voor overleg naar 20 mg,volgens mij is het NET NIET genoeg🤷‍♀️ anders zou ik toch wat meer fut hebben ? En zo ga ik malen…waarom ben ik zo.alles op de automatische piloot.
Soms lees ik hier dat het in ene keer beter / geweldig gaat,
Gaat ook wel wat beter en toch ook rustiger ben, maar dan weer huilbui , trillen etc. Word er zo moe van ,!
Ff van me afschrijven 🙈

Zit in precies het zelfde schuitje

Ik kom ook niet buiten durf ik niet

Hoi Corrine, misschien lees je me nog wel !

Bij de Ha, geweest,en het word toch 20 mg. Neem ik rond 10 uur na 1 snee brood .
En 3x halve oxazepan per dag. Voor de angst en stressen.

Ook omdat ik nog teveel stress moet ondergaan omdat ik ook een huurhuis moet vinden …etc.
Dus hoop ik op NIET teveel bijwerkingen van de verhoging
Van 10 naar 20 mg🙈. Lijkt wel of ik niks meer kan hebben 😢maar wil het wel een kans geven ,hoop dat het toch beter word met dit🤷‍♀️ zoals ik hier soms lees !
Nog suggesties?
Alvast bedankt weer !

Hai, je zult niet heel veel last hebben van bijwerkingen aangezien je al gewend bent aan 10 mg. Probeer het een paar maanden, geef het een kans! En de oxazepam als ondersteuning. Ik zit nu op 30 mg seroxat en ben de oxa aan het afbouwen, 5 mg per week en dit is goed te doen. Maandag start ik met de das therapie van 16 weken. Hoop dat het me dat gaat brengen waar ik al zo lang naar op zoek ben....rust en geluk. De moeheid is er nog wel helaas maar dat kan nog maanden duren. Slaap nog rteeds elke middag....hou vol!!!

Hoi Corrine
Ik probeer het ook gewoon op de 20 mg ,!zoals je zegt,ben al 6 weken gewend🤷‍♀️🙏 volgende week weer ff op controle bij de Ha.

Seroxat is toch hetzelfde als paroxetine. ? Of niet?
Oxa afbouwen…hoe doe je dat dan? 0,5 mg 1x per week ?Kan dat wel, ? Wist ik niet ! Doe je best !

Ik hoop dat het lukt voor je ! Gewoon de therapie doen ,en afwachten dan ! Ik hoop dat het rust geeft voor je !
We zijn niet alleen hé ! Ik lees je weer !

Hoi A ja seroxat is hetzelfde als paroxetine
Alles kun je afbouwen zeggen ze. Maar in de praktijk is het toch een stuk moeilijker. Gebruik al 20 jaar verschillende antidepressiva en heel vaak proberen af te bouwen maar nooit gelukt.
Nu met de burn out is het allemaal nog veel lastiger en oxazepan geeft mij tijdelijk even bepaalde rust maar het is iedere keer maar tijdelijk helaas.
Iedere dag een gevecht met mezelf om weer normaal te kunnen worden en te kunnen gaan genieten van dingen. Nu is alleen overleven naar de volgende dag en heel soms een kleine opleving. Maar positief blijven en hopen dat het goed komt.
Sterkte ermee.

Hai Aswin, hier hetzelfde hoor, wat een gevecht en iedereen maar roepen je moet het 'gewoon' accepteren. Was het maar zo eenvoudig. Maar we zijn sterk! En we houden vol! Fijne zonnige dag

Hoi Corine
Ja helaas klopt het veel mensen snappen het niet en vinden dat je er vaak heel gewoon uitziet. Ik probeer me vaak groot te houden in bijzijn van anderen. En dat lukt me meestal ook maar dan wel maximaal een uurtje . Daarna ben ik ook helemaal op moet ik weer bij komen. Als je een andere lichamelijke ziekte hebt dan word je gesteund en hebben ze begrip als je even in een dipje zit.
Maar ook ik snap mezelf soms niet ga alle discussies uit de weg. Terwijl ik vroeger een eigen mening had en dit vaak ook liet horen.
Ben nu een mak lammetje.
Maar je hebt gelijk het zonnetje schijnt en voelt meteen lekker aan.
Aswin

Hoi Corrine

Kan het zo zijn dat als ik de 20 mg om 10 uur vanmorgen genomen heb,nu al hoofdpijn en angstig kan zijn 🙈? Wat een verschrikking !! Help

Hoi..Corinne

Hoe gaat het?

Hier nu 3e dag 20 mg, angstig gevoel,hoofdpijn, en droge mond, ! Trillen, duizelig,draaierig, pff 😢Pas de 3e dag,maar hoe lang gaat dat duren?
Eer je wat voelt.
Heb wel halve oxazepan genomen,maar nog niet veel rustiger. Werkt het wel voor mij? Gelijk weer onzeker !
Overal beren op de weg,!
Ha. Zei donderdag : als het niet ,ga je terug naar 10 mg. 🤷‍♀️
Maar wanneer weet je dat je beter naar 10 mg kunt gaan?
Moet de 17e terug naar de Ha!
Hoor het graag !

De oxa is als ondersteuning tot de ad gaat werken. Deze moet je dan wel innemen en niet mee wachten tot de paniek er is want dan ben je al te laat. Ik neem de ad in voor ik ga slapen. Ik zou, in overleg met je huisarts, 3 x 5 mg oxa innemen om de 5 uur. Maar ja, ik ben geen huisarts alleen een ervaringsdeskundige en lotgenoot. Hou vol....

Corrine..dank je wel. Duurt het dan 1 week of zo ?,

Ik dacht omdat ik al zeker 7 weken 10 mg had,ik dan haast geen ellende / . Angst, gespannen spieren zou voelen….
Ik mag ook 5 mg oxa nemen, en om in 1 x plotseling dat angstgevoel op te vangen ,kan ik dus beter verdelen .🤔

Duurde de verhoging bij jou ook lang ? Had nog ff terug teken ,maar zag het niet,! Wat een ramp !
De Ha. Zei ook dat ik het in de ochtend met ontbijt ,half 10 of zo kan nemen 🤷‍♀️ maakt dat nog uit dan .?
Ik lees je ?..wat een gedoe !

Ik ben zelf ook al een periode bezig met antidepressiva. Het heeft echt heel veel tijd nodig om je lichaam weer te laten herstellen. Het is echt stapje voor stapje en als je na een bepaalde periode terugkijkt op je klachten zie je dat er verbetering is. Al zijn die soms zo klein. En wanneer je weer diep zit lijkt het alsof je weer terug bij af bent maar dat is niet zo. Op een gegeven moment ga je dat zien en is het de slechte dagen doorkomen en blijven onthouden dat er weer betere dagen komen. De lijn haat omhoog maar helaas is het niet in een rechte lijn .

Hoi Corrine

Het is dus op en af🤔 begrijp ik.
De kinderen zijn net geweest,en toch weer huilbuien..zomaar ff ! Vind het altijd zo erg .

Soms heb ik het idee dat het dweilen met de kraan open is, omdat je nog zoveel moet verwerken.., en tegelijk een
Huurhuis moet vinden, etc. Dus ook dat geeft veel stress.dus ja…aan de 1 kant de ophoging,en de andere zoveel stress met nog van alles 🤷‍♀️.
Ik ga maar gewoon door,zoals je schrijft,tijd nodig….
Maar dat kost geduld,maar pfff🙈

Bedankt maar weer!,je zal wel denken….🙈😢

Hoi Corrine

Ben ik weer..heel veel stress ivm. Huis. Etc.

Sta s’morgens op ,en gelijk alle gedachtes weer.hoe moet dit ,hoe moet dat….etc. Daarbij draaierig , mistig in me hoofd,angst, moe, dan halve oxazepan,gaat dan wel,maar nog steeds veel huilen ,onrust,hartkloppingen, slappe benen en spieren, trillen van binnen, en huilen.soms zie ik het niet meer zitten!
Is dit nu de 10 mg MEER die ik neem? Dus totaal 20 mg nu.? Moet ik er wel mee doorgaan. ? Pfff…

Morgen 1 week dus bezig, heb nog geen rust..is er ook nog niet 🤔tot ik mijn eigen huisje heb🤷‍♀️maar vind het nu wel eng.
Ik lees je …hoop ik !

Hoi Corrine

Hoe gaat het met je ? En je therapie? Misschien wil je niks zeggen🤔 en dat is ook prima. Is alleen belangstelling van mij !

Zelf bij de Ha, op controle geweest en nog 1 week op de 20 mg.trillen in me lijf is iets minder en nog 2x per dag 5 mg.

Maar als ik gestrest ben, dan gelijk draaierig en mist of zo in me hoofd! Ook weer iets huilen. Dus ja, ik hoop dat het onrustige ,versnelde hartslag nog meer afneemt .
Wil zo graag dat het echt aanslaat, maar …pfff pittig !
Misschien lees ik je nog !

Hoi.
Heb paroxetine eerst 10 mg en nu 20 mg sinds 11 januari.
Maar…zo verschrikkelijk duizelig ,angstig,van alles gaat door me hoofd. ..droge mond.begint al s’morgens. Nu vanmorgen misselijk,water in me mond,dus wat overgeven,maar is alleen spuug,water, vind het eng….daardoor weer angstig🙈. Hartkloppingen vallen mee,wel iets,maar niet erg.bibberig.dacht dat het beter afgelopen dagen wel minder was. Wel moe en niet veel zin in iets.hoort dit er allemaal wel bij?

Weer denken…en de cirkel is rond! Dan soms weer huilen.ik weet dat er veel stress zit nog,maar pffff.ben ik goed bezig,? Doorgaan ? Of …zoals ik me nu voel,…gooi ik ze weg!? Dus afbouwen🤷‍♀️ Zit er echt doorheen! Heb vanmorgen halve oxazepan genomen,dat helpt wel iets !
In de loop van de dag lijkt het wat beter,maar het lijkt wel een gevecht !
Moest het ff kwijt,en hoop dat ik niet de enige met dit gedoe ben !

Hey, om je gerust te stellen ik herken het. Bij mij ging het met 5mg lexapro beter tot een terugval, toen 10mg begonnen. Dit begon pas na 6 weken echt lekker te werken. Dus die 6 weken waren ook een hel. Moet wel zeggen dat zeer veel in het hoofd zit en ik ben achteraf niet blij dat ik met AD begonnen ben. Had het liever natuurlijk opgelost. Er is ook een reden dat je huilt, er moeten emoties uit je systeem en door je burnout komen die er eindelijk uit. Ik zou met journalspeak van Nicole Sachs beginnen. Succes!

Hoi taco

Dank je,wel voor je reactie. Ben er blij mee.
De Ha. Zei dat ik erg gevoelig was voor paroxetine, dus toch naar 10 mg terug.
Toch misschien te veel de 20 mg ,Omdat het zoveel duizeligheid en misselijkheid geeft. En angst.heb wel 2-3 x halve oxazepam, zonodig erbij. Zit ook veel in me hoofd, malen ..denken...etc.
Ik vraag ook niet om al die ellende, wil me gewoon wat beter voelen, net zoals iedereen hier. En deze reactie doet me goed ! Dank je !!

Hoi..
Ben van 20 mg proberen toch weer naar 10 mg,omdat het alleen maar erger werd. En heel erg duizelig werd,gewoon eng.kan dan ook niet auto rijden🤷‍♀️
Is het dan zo dat ik nu weer meer moet huilen en angst heb.? Heb het nu pas de 4e dag de 10 mg ,met 2-3 halve oxazepan. Wat iets helpt, maar niet altijd !
Daarbij ook veel stress en heb nog geen rust in me lijf.
Ervaringen voor de 10 mg .?

Hoi..iedereen

Weer even van me afschrijven..ben van 20 naar 10 mg gegaan, 25 januari, omdat ik te heftig op de paroxetine reageerde .
Nu al wat slechte dagen weer…huilen,angstig, draaierig, moe,zere ogen/ zware ogen..
Kan niet veel hebben ,veel stress nog door problemen.piekeren etc….spieren in de benen ,spierpijn ?
Zou dit nu zo zijn omdat ik maar 10 mg neem? Heb die afbouw nu 8 dagen?🤷‍♀️🙈 hoort dat?
Word er gestoord van…wat is nou goed?
Lees het graag

Hé “A.”,

Ik herken me zó in jou! Echt alles willen controleren en door het denken het idee te hebben alles onder controle te houden terwijl je juist controle verliest door het denken.. Gek eigenlijk hè. Het is echt de kunst van controle loslaten. Laat alle gedachten maar rond dwarrelen in je hoofd want weet je, je bent je gedachten niet. Je gedachten komen en gaan en JA ze geven je vaak nare fysieke sensaties, vooral als het nare gedachten zijn maar NEE je bent je gedachten (en je gevoelens trouwens ook) niet. Onder al die gedachten weet JIJ het echt wel, meer dan dat je weet. Maar door die ruis van gedachten is het moeilijk om erbij te komen. Heb je al eens aan een piekerkwartier gedaan? Dat je dan al je gedachten op schrijft en ook gewoon van je af schrijft, dat kan helpen. Ik hoop dat het nu wat beter met je gaat! Trust the proces!

Groetjes, chloé

Hi Eliza,

Mijn voornaamste klacht is ook duizeligheid met afwisselend hoofdpijn en druk op de slapen. Ik zit nu ongeveer 3,5e maand in mijn burn out met deze klachten.

Ik focus me heel erg op "aarden". Dus in mijn lichaam aanwezig zijn en daar ook met mijn aandacht blijven. Easier said than done voor iemand die cognitief sterk, snel en gevat is... maar ik geloof heel sterk dat de klachten allemaal vanuit het hoofd-gebied komen omdat het daar overbelast is. Dus: uit het hoofd en naar het lijf!

Het gaat iets beter bij mij qua intensiteit van de klachten, maar ben er zeker nog niet.. ik vind het een pittige zit!

Sterkte <3

Hi Willemijn,

Bedankt voor jouw reactie op mijn bericht. Ik merk ook verbetering in mijn klachten omdat denk ik de angst ook wat meer is weggetrokken. Maar dat het erg onaangenaam is, dat is zeker. Vooral met (stil)staan merk ik de klachten. Vaak met bezig zijn niet, zitten ook niet, wat het soort van minder eng maakt en daardoor kan ik er ook minder ernstige ziektes van maken aangezien ik ook nogal een hypochonder ben.

Ik probeer mezelf toch wat meer uit te dagen om echt meer te staan en meer te ondernemen ookal valt dat zwaar..

Hi Eliza,

Mijn ervaring is ook dat het lijntje tussen duizeligheid en angst nauw is.

Maar het lijkt alsof ik nu ben doorgeschoten in een modus waarin de duizeligheid het nieuwe normaal, ongeacht of er angstgedachten zijn of niet. Als ze er wel zijn werken ze versterkend, maar ze zijn nu niet de veroorzaker.

Is het bij jou ook een soort deinend gevoel? Soms als ik loop heb ik het idee dat mijn brein moeite heeft met het inschatten van diepte, alsof ik dus ga vallen. En ervaar ook veel druk/tintelingen bij mijn slapen. Herken je dat ook?

ik ben en vriend van roelof zijn familie en ik deel mee dat hij zich vergiste in deze verhaal en eigenaar en daarom wil ik bij deze even zeggen stop a,u,b met deze kinderachtige gedrag en volg vooral jou vrienden hun gedrag niet en wijs hun hier ook op aan dat dit niet moet kunnen op deze website de,vr,gr,anoniem

Hi Willemijn en Frank,

Mijn ervaring is sinds een paar dagen dat ik nu probeer te accepteren dat ik het voel en rustig maar duidelijk in en uit te ademen. Ik probeer het niet meer weg te duwen maar te nemen zoals het is en zeggen dat het weer weggaat. Ik moet zeggen dat dit heel erg helpt.

Het is een soort zweverig gevoel in mijn hoofd. Ik heb het ook op nieuwe plekken zoals nu bijvoorbeeld op bezoek bij mensen of inderdaad in winkels waar het druk is met veel prikkels. Volgens mij typische chronische angst symptoom en of course doen veel prikkels het erger maken. Ik merk nu aan mijzelf dat ik het vooral heb met het draaien van mijn hoofd of van naar beneden/zijkant kijken weer recht vooruit. Het lijkt alsof het bij mij ook aan mijn ogen kan liggen (visuele burn out). aantal dagen nu ook mijn bril afgedaan (min glazen) en ik merk dat ik sowieso al minder duizelig ben.

De angst houdt het in stand. Ik heb toevallig ook het boek gekocht van Angst is ok genaamd ‘’stilte” en dit heeft mij al heel wat geholpen. Ook nervus vagus stimulatie, ademhalingsoefeningen, meditatie, yoga, veel bewegen en meer. Alsnog is dit mijn voornaamste klacht en ben ik bang om alleen te zijn, alleen dingen te doen en bang dat ik het ergens zo blijf voelen, maar ik probeer echt te accepteren want zoals het boek omschrijft is angst ook een emotie die gehoord wilt worden. Als je het probeert weg te krijgen, komt het juist harder omdat je er constant mee bezig bent..

Nou, nee echt ik zit nu ook op de bank met duizeligheid (zweverig ofzo?) als ik mijn hoofd beweeg maar het is al zoveel minder als ik het moet vergelijken met tijdje terug. Ik hoop echt dat ik snel weer de oude ben want het duizelige is zo eng en laat je echt angstig worden en ook minder ondernemend. Ik ga namelijk nergens meer alleen naar toe. En dat terwijl ik net 12 weken geleden mama ben geworden. Het is een lastige zit…

Jullie nog tips? :)

Dag allen,

Ik heb reeds sinds begin Januari een stevige burnout vast. Heel wat angst en paniek maar ook vooral die duizelig/balans problemen.
Zeker als ik het wat drukker heb op het werk begint alles te draaien, dit hangt erg samen met mijn hoofd en oogpositie.

Maar dit kan even goed thuis wat starten, uit het niks kleine balans schokjes noem ik ze, beangstigend gevoel en dan ga ik er natuurlijk 150% op letten.

Soms is het een weekje beter, week er na ben ik terug uit balans en zweef en dein ik de dag door.

Herkent iemand van jullie ook schokkend gevoel in de benen? Precies een hartslag soms.


Groetjes,

Bert

Heel herkenbaar allemaal, klinkt ook alsof velen van ons ze op dezelfde manier ervaren. Duizelingen die gepaard gaan met angst. Ik heb ze nu al zo lang dat ik er niet meer van schrik. Het blijft alleen heel vervelend.

Wat ik er het meest vervelend aan vind is dat ze zo onvoorspelbaar zijn en je er geen controle over hebt. Je moet er dus constant rekening mee houden en het weerhoudt me ervan om wat spannendere dingen te ondernemen

Hoe gaan jullie hiermee om?

Hoi…duizelig en stress herken ik ook. Depressie en angst !De Ha. Heeft mij paroxetine 10 mg gegeven,omdat er veel gebeurd is. Angst en onrust,veel huilen .
Maar omdat het moet inwerken ook natuurlijk bijwerkingen. Trillen van binnen, de 1 zegt pure stress, angst,.mijn man sinds 1 jaar verloren,en dan de kerstdagen…..verschrikkelijk.
Ik hoop dat iemand er iets van weet,en of het erbij hoort ,die bijwerkingen 😢 want dat duizelige is echt niet leuk,word er nog meer angstig van! Nergens zin in
Lees het graag !

Hi hi,

Ben ik weer. Hopelijk heeft iedereen fijne dagen!

Ik merk echt sinds dat ik bepaalde dingen als routine heb nu, en focus op accepteren in plaats van erin blijven hangen en angstig ervoor zijn, dat het zoveel beter gaat.

En dan vooral:
- nervus vagus stimulatie
- ademhalingsoefeningen
- yoga
- meditatie
- Wim hof ademhaling en 3 minuten ijskoud af douchen! (Heel belangrijk deze volgens mij)
- accepteren wat je ervaart en er niet bang voor zijn (ook heel belangrijk, angst is een emotie en als je het weg wilt hebben, denkt je brein er juist aan en maak je het erger).

En nog wat dingen…

Bij mij speelt ook waarschijnlijk mijn bril een rol. Ook ben ik naar Ibalance in Hilversum geweest om mijn ogen te gaan trainen omdat de duizeligheid daar ook vandaan kan komen. Een visuele burn out.

Maar wellicht dat jullie dit ook op kunnen pakken. Als andere nog tips hebben. Laat het maar weten! Ik wil leren en beter worden.

Hi, alsof ik mijn eigen verhaal lees. Heel herkenbaar. Ik heb ook 4 onderzoeken in het ziekenhuis gehad, maar er kwam niks uit. Mijn misselijkheid is overgegaan na 2 maanden, maar ook nog steeds dagelijks pijn, vaak onder mijn rechter of linker rib. Ik ben gecheckt op galstenen en sludge (gruis), maar de arts zag eigenlijk niks bijzonders. Ik heb 2 maanden aan de maagbeschermers gezeten, maar ben nu medicijnvrij, helaas niet pijnvrij. De dokter denkt aan PDS (prikkelbare darm), maar kan me daar niet helemaal in vinden, want voor de BO/overspannen zijn heb ik daar nooit last van gehad. Heel moeilijk soms, ik blijf maar piekeren over wat die pijn kan zijn.

Ja, jou licham stuurt de stress op bepaalde punten in jouw lichaam. Bij jou richting darmen buik. Stress lokaliseert zich en versprijd zich. Jij kan zo ziek worden dat jij je zelf niet meer herkent. Na 2 jaar burnout, ziekteziektewet van hell,voel ik mij nu veel beter.
Ik heb de volgende gedaan om uit te komen: restopt met werken, veel rust thuis zonder geluiden of mensen op bezoek, ik heb een infrarood sauna thuis gekocht. Holistisch coaching gevolgt, Bowen therapy gevolgt, drukte vermijd, fizioterapie, lopen in nanatuur. En steun van mij vriend gekrijgen!
En nu ben weer gezond en ik moet zorgen dat niet weer gebeurt!

Hi s.
Hier hetzelfde, ook pijn bij de rechterrib telkens.
De MDL-specialist spreekt van functionele dyspepsie, waarbij er een motiliteitsprobleem is: mijn hersenen nemen pijn waar, waar andere mensen geen pijn ervaren. Er is m.a.w. een overgevoeligheid ontstaan.
Ik ben gestart met mirtazapine (lichte dosis) , niet omwille van depressieve gevoelens maar omdat het helpt om de signalen van maag/buik minder door te sturen naar de hersenen. Bijkomend voordeel is dat het helpt om beter te slapen en dat je meer honger hebt wat ervoor zorgt dat ik terug wat bijkom in gewicht.
Ik voel me hierdoor beter, nu nog vooral s morgens/voormiddag last.
Ik ben er nog niet maar als ik vergelijk met september ben ik al heel wat stappen vooruit!
Het lastige is dat het zo lang duurt en het ook wisselend is per dag en tegelijk: " kom ik er ooit volledig vanaf? En...kan ik dit nog krijgen in de toekomst?

Hopelijk verbetert het bij jou ook ondertussen!

Dankjewel Kiki! Sorry ik lees nu pas je antwoord. Ik zal het bespreken met mijn MDL-arts.

Ja herkenbaar!! Ik heb PMS en in die periode van de maand voel ik me ook altijd stukken slechter. Angstig, onrustig, depri, uitgeput etc.
Het viel mij na een paar maanden op en sindsdien is er elke maand een moment waarop ik denk: waarom voel ik me zo naar? En dan blijk ik ongesteld te moeten worden.
Je kunt eens googlen naar ‘Elke blogt burnout menstruatie” dan vind je een blog van Elke waarop veel vrouwen destijds hebben gereageerd, allemaal met deze klachten.

Hier hetzelfde, mijn dokter vertelde mij dat burnout een totale disbalans is van je systeem en hormonen en dat daarom veel vrouwen ook als duidelijkste burnout symptomen een uitvergrote variant hebben van de PMS symptomen (duizeligheid, migraine, wazig zien, spierkrampen, opgeblazen gevoel en darmklachten). Je zal merken dat naarmate je beter wordt die PMS ook minder wordt, maar dat was zeker in het begin voor mij ook elke maand een flinke terugval in die periode. Ook tijdens de ovulatie, dus twee keer per maand was het raak bij mij. Veel vrouwen hebben de neiging om dat op te willen lossen met de pil of natuurlijke supplementen maar mijn dokter raadde dat juist af, zij zei dat je daarmee je systeem nog verder ontregelt en je beter het lichaam zelf weer in balans kan laten komen. Die mening verschilt wel per specialist merk ik.

Herkenbaar, zit nu 7 maanden in een burnout en elke maand 1 week voordat ik me menstruatie krijg heb ik een terugval.
Mijn coach zegt dat dit normaal is omdat je zenuwstelsel overprikkelt is en je alles 10x erger voelt als normaal gesproken. Ook als je nu verkouden bent of ziek wordt voelt het erger dan als het normaal zou doen.

Ik herken dit ook enorm! Ik zit nu ongeveer in jaar in een BO en ben elke maand weer paniekerig omdat ik denk dat ik een enorme terugval heb... en dan blijkt het dat ik bijna ongesteld moet worden. Het is echt enorm vervelend, maar weet dus dat je niet alleen bent en dat je in die week even extra lief voor jezelf mag zijn.

Ja herkenbaar! Zelfde hier Jij kan Lasea ( lavendel olie) capsules nemen. Zijn te verkrijgen in Duitsland.
Ik neem ze en ik voel mij veel beter in die tijd.

Heel herkenbaar ook! Heb vanaf m'n eisprong tot halverwege menstruatie deze klachten nog veel meer. Monnikspeper schijnt ook te helpen met pms/pmdd. Ik ben daar een week geleden mee begonnen, dus hoop dat het op termijn zal helpen.

Wat fijn om te horen dat ik niet de enigste ben , ik slik nu ondertussen ook al 6 maanden supplementen want mijn lichaam was indd helemaal uit balans , ik merk nu dat ik nog onrustig word tijdens de menstruatie en dat ik echt nog wel pieker maar dat het een stuk mindere is dan in het begin toen kon ik alleen maar op de bank in een hoekje liggen en alleen maar huilen , het heeft echt tijd nodig langzaam aan stapje per stapje word het iets beter gelukkig. Groetjes S

Hai Kim, ja...dit hoort er allemaal bij, niet tegen vechten maar laat maar over je heen komen. Pak je rust, dit is zo belangrijk voor je herstel. Ik zit er ook middenin en merk dat als ik iets extra s doe de volgende dag weer veel meer last heb. Niet op wilskracht verder maar vertrouw op je gevoel. Heel veel sterkte!

Een lotgenoot

Hi Kim,

Het begon bij mij met dezelfde klachten. Duizelig op het werk. Ook stapte ik de supermarkt in en draaide meteen weer om (het benauwde me) uiteindelijk ben ik ingestort en ben ik nu 3 weken thuis. Heb nog steeds die constante spanning, trilling in mn lichaam. Ik zie nog geen verbetering maar hopelijk gaat dat (snel) volgen

Heb ik ook , laatst tv aan het kijken en had het gevoel alsof ik myn hoofd niet recht kon houden. Ik ben bij de neuroloog geweest en zij vond het niet nodig om fotoos te maken, alsnog blijven denken dat er iets mis is. Ook hier een hypochonder. Bij mij is het heel erg geworden na zwangerschappen alsof het ook met hormonen te maken kan hebben. Met reguliere zorg kom ik niet verder dus binnenkort ga ik bio resonantie proberen ? Geen idee of het werkt . Iig sterkte

Hoi Kim,

De klachten die je noemt zijn mij bekend. Begin dit jaar is er een zware burn-out gediagnosticeerd bij mij en had de jaren hiervoor een waslijst aan onverklaarbare klachten. Duizeligheid, vertigo, paniekaanvallen, hyperventilatie en nog veel meer helaas. Een van de vervelendste klachten die ik opeens begon te krijgen was alsof mijn lichaam de gehele dag onder stroom stond. Overal in het lichaam had ik fasciculaties tot en met tot zo ver dat ik niet eens meer mijn pen kon vasthouden of normaal uit mijn ogen kon kijken zonder dat het beeld trilden. Meerdere malen bij de huisarts en neuroloog geweest en van allerlei onderzoeken gehad wat het kon zijn. Er was niks te vinden en daarom hebben ze maar het benigne fasciculatie syndroom stickertje op mijn voorhoofd geplakt. Nu ik druk bezig ben aan mijn burn-out herstel ben ik er achter gekomen dat dit een stress gerelateerde klacht is en dat je lichaam je duidelijk probeert te maken dat je te ver bent gegaan en moet gaan werken aan rust en herstel. Bij mij heeft de hulp van een psycholoog veel geholpen en ben ik nu van de meeste klachten af. Ik wens je veel sterkte

Hi Pierro,

Ik heb ook alle klachten die jij hebt, ik heb ook corona gehad en getwijfelt aan long covid, maar ik had deze klachten en uitputting al voordat corona kwam. In een burn out hoeft het zeker niet zo te zijn dat ik je niks meer wilt ondernemen. In tegendeel. Bij mij in het begin, wilde ik vanalles en deed ik dat ook nog wel, maar was er gewoon steeds extreem moe van. Ook idd warm douchen leidde in het begin tot uitputting, enkele keren zelfs bijna flauwvallen. Het is lastig voor te stellen, maar zowel warmte als een zware maaltijd (het verwerken ervan), kost je lichaam energie die als je zo uitgeput bent, kan leiden tot klachten. Heb echt al vallend en opstaan moeten uitvinden waar de ondergrens ligt en van daaruit opbouwen.

Corona of een griep in het algemeen zijn belastend voor je bijnieren, en dit is belangrijk onderdeel van het systeem wat uitgeput raakt en uiteindelijk leidt tot burn-out. Vaak is een griep dan bijvoorbeeld het laatste 'zetje', wat je in deze toestand brengt.

Sterkte

Amber

Beste Pierro,

jouw verhaal lijkt een klein beetje op dat van mij. Ook in oktober 2022 covid gehad. Daarna kon ik achteraf gezien steeds minder goed met stress omgaan, voelde ook een enorme onrust in mijn lijf. Had ook een verhoogde hartslag wat leidde tot een bezoek aan de cardioloog. Kreeg daar een panek aanval, en vandaar ging het steeds slechter me. Maandenlang dacht ik alle symptomen die ik had gerelateerd zijn aan de angstoornis die ik opgelopen had. Echter deze week weet ik 100% zeker dat het door post -covid komt. De klachten die je beschrijft lijken op die van mij ( heb er nog een aantal meer) en lijken veroorzaakt te worden dat er teveel histamine in je lijf zit. Daarmee krijg je een uitlopend aantal vervelende symptomen. Bepaalde voedsel soorten bevatten veel histamine, en een lange hete douche zorgt ook voor extra histmaine waardoor je lijf weer op hol slaat. Google eens een long covid en histamine dan begint een lampje te branden. Beterschap!

Heel bekend. Ik heb net voordat het in nederland kwam een flinke verkoudheid gehad die ik nog nooit eerder mee had gemaakt, en daarna 2 jaar goed benauwd geweest met inspanning, ook een middenrif onsteking wat nog steeds een vraagteken blijft waarvan precies. Erg lang heb ik disfuncioneel adem gehaald. Nu een paar maandjes terug weer een flinke verkoudheid gehad en sindsdien terug kerende spanningshoofdpijn. Je komt er toch niet meer achter waarschijnlijk. Maar als je denkt dat je long covid hebt, dat zou goed kunnen hoor! Herstellen kan zo wel 5 jaar + duren (ergens ooit gelezen dat het max 10 jaar kan duren voor alle klachten verdwenen zijn na sommige virussen )

@freddy ja die histamine viel me ook al op. Zelf heb ik desloratidine voorgeschreven gekregen toen na de verkoudheid (vanwege benauwdheid) dus arts dacht meschien een allergie ofzo. Heel apart ja

Beste Pierro,

jouw verhaal lijkt een klein beetje op dat van mij. Ook in oktober 2022 covid gehad. Daarna kon ik achteraf gezien steeds minder goed met stress omgaan, voelde ook een enorme onrust in mijn lijf. Had ook een verhoogde hartslag wat leidde tot een bezoek aan de cardioloog. Kreeg daar een panek aanval, en vandaar ging het steeds slechter me. Maandenlang dacht ik alle symptomen die ik had gerelateerd zijn aan de angstoornis die ik opgelopen had. Echter deze week weet ik 100% zeker dat het door post -covid komt. De klachten die je beschrijft lijken op die van mij ( heb er nog een aantal meer) en lijken veroorzaakt te worden dat er teveel histamine in je lijf zit. Daarmee krijg je een uitlopend aantal vervelende symptomen. Bepaalde voedsel soorten bevatten veel histamine, en een lange hete douche zorgt ook voor extra histmaine waardoor je lijf weer op hol slaat. Google eens een long covid en histamine dan begint een lampje te branden. Beterschap!

He Lieke,

Ik zou persoonlijk eerst beginnen om langs de huisarts te gaan om het e.e.a. uit te sluiten. Vitamines mineralen e.d.
Mogelijk ook een paar specialisten bezoeken om te kijken of de vermoeidheid niet iets fysieks is. Helemaal als je zelf voelt dat je niet onder stress staat.

Als je dat gedaan hebt wellicht een gebeurtenis waardoor je zo moe bent geworden?

Pieker je vaak over iets wat rond die tijd is gebeurd?

mvg,

steve

Dag Steve,

Hartelijk dank voor je berichtje. Ik heb al een flink aantal onderzoeken achter de rug. Bloedprikken, MRI van mijn hersenen, longfoto’s… Alle specialisten gaven aan dat ze geen afwijkingen konden vinden.

Heus, deze onderzoeken waren zeer stressvol. En ook mijn werk was bij tijden ontzettend vermoeiend. Bovendien heb ik best een rugtasje en heb ik tijdens mijn tienerjaren flink geworsteld met een eetstoornis. Kortom: ik heb veel angst, paniek en verdriet gehad. Ook vlak voordat ik instortte nog.

Maar nu in voel ik geen stress, paniek en spanning meer. Ik ben in feite rustig. Waarom ben ik dan toch zo vreselijk moe?

Je vraagt of ik misschien pieker over iets. Ik pieker absoluut regelmatig. Over grote en kleine dingen. Maar waar ik nu vooral over pieker is: is dit nou normaal bij een burn-out?

Hoi Lieke,

Heb je in de aanloop naar de burnout over een langere periode veel stress ervaren? Dan kan het best een tijdje duren voordat je lichaam daarvan hersteld is en je energie reserves weer zijn aangevuld. Vanaf het moment dat jij geen angst en stress meer ervaart kan je lichaam pas gaan beginnen met herstellen, en hoe langer je onder grote druk hebt gestaan hoe langer je lichaam daarvoor nodig heeft.

Je kunt wel het herstellende vermogen van je lichaam activeren d.m.v. bodyscan meditaties of Yoga nidra. Er zijn een aantal apps die daarbij kunnen helpen zoals bijvoorbeeld Calm & Insight Timer. En een professional die jou kan uitleggen hoe het herstel werkt zou ook nuttig kunnen zijn. Pas wanneer je je echt over geeft aan het proces zal je lichaam zich veilig genoeg voelen om weer in balans te proberen te komen.

Sterkte!

Hoi Lieke,

Ik ben ook sinds September gestopt met werken en die erge moeheid heb ik ook. Dat is gewoon echt een burnout dat je lichaam zegt dat het op is. Alles is moe en kan door stress op werk of telang alles precies willen doen maar ook op persoonlijk vlak kan het ontstaan. Als ik weinig doe blijf ik moe maar als je blijft bewegen en goed eten en slapen komt dat echt wel goed.

Beterschap.

Aanvullend op de reacties:

Ik zag het als overbelasting van je hele zenuwstelsel. De prikkels vanuit je hersenen naar je lichaam komen moeilijk door. De prikkels vanuit je zintuigen zijn te heftig voor je hersenen en je lichaam reageert er primitief op. Vecht/vlucht/bevriezen.

De tips die gegeven zijn, hebben als doel om de verbindingen van je zenuwstelsel weer te laten groeien.
Prikkelvermindering met mediteren, in je eigen lichaam aarden met yoga etc.
Paar minuten plat op mijn rug liggen met een bodyscan meditatie gaf me het gevoel dat mijn ruggenmerg eventjes recht gezet werd.

Hoi Lieke,

Mij heeft het boek: ‘je vermoeidheid te lijf’ inzicht gegeven in hoe het werkt en heb hier praktisch me handvatten in gevonden!

Gr. A

Hoi Lieke,

Heel herkenbaar. Ik heb ook een burnout/angst. Inmiddels is de angst en stress voor mijn gevoel volledig weg. Maar ook zoals jij schrijft zo ontzettend moe. En niet een normale moeheid Zo moe dat ik amper de trap op kan lopen. Elke stap lijkt er 1 teveel. Ik wordt zelf draaierig van de moeheid. Dus kortom heel herkenbaar wat je schrijft.

Piekeren zorgt ook voor stress ook al heb je zelf het idee dat je het niet ervaart. Succes ernee

Ik sta strak van de spanning met opstaan tot ik ga slapen, en zelfs onder het slapen doe ik kaakklemmen, zo erg zelfs dat ik er van bloed en daardoor weer flinke hoofdpijn krijg .. het is me wat, die burn out.

En als ik genoeg uitrust krijg ik daar weer hoofdpijn van..

Moeheid heb ik ook, zo erg dat mijn emoties er zelfs van uitgeschakeld zijn, soms voelt het alsof ik niet eens meer leef of een inhoud heb, echt helemaal leeg vanbinnen.

Heel normaal, totale instorting volgt ook een soort rust met totale vermoeidheid. Ik heb ook 4 maanden bijna alleen in een stoel gezeten. Kon steeds meer hoor maar duurde wel ff.

Hoi lieke, heel herkenbaar. Ik heb al een jaar klachten, begon met zere knie en heel de dag hyperventilatie
Heb onlangs 3mnd in een solk kliniek gezeten. Maar mn klachten blijven en lijken erger te worden. Doodop slaap 11uren. Last van hyperventilatie en alles doet zeer. Help

Hoi Lieke,
ik had 1 jaar lang 0,0 energie toen ik instorte . En kreeg van de 1 op andere dag meer energie . Sterkte

Tip: ook al ben je nog zo moe, probeer toch wat dingetjes te doen op een dag. Hou tussendoor pauzes. Je lijf moet wel weer gaan wennen aan meer activiteit. En aan t eind vd dag voel je je ook beter.

Wanneer werd je vermoeid. Ik wil dat ook graag. Ik sta nog in de aanstaan
Wanneer kan ik de volgende fase verwachtten. Ben daar zo aan toe.
Vriendelijke groet
Edwin

O ja.... Wat ook goed is om te doen is je hb laten checken en vitaminen d3 en b12.
Huisartsen vinden waarden voor vit d3 van 50 of hoger prima. Bij mij was dit 68 in hun ogen prima. Maar ik had wel angsten en doodmoe. Nu blijkt dat waardes tussen 100 en 200 goed zijn om je fit te voelen. Ik ben dus aan een hoge dosis hoog gekwalificeerde vit d3 gegaan. Een week later voelde ik me al veel beter.
B12 moet ook boven de 350 zijn om je fit te voelen.
Je kunt vervelende klachten krijgen bij tekorten waaronder tintelingen en doodmoe zijn. Angsten, onrust, paniek.

Succes..

Ja, jou licham stuurt de stress op bepaalde punten in jouw lichaam. Stress lokaliseert zich en versprijd zich. Jij kan zo ziek worden dat jij je zelf niet meer herkent. Na 2 jaar burnout, ziekteziektewet van hell,voel ik mij nu veel beter.
Ik heb de volgende gedaan om uit te komen: gestopt met werken, veel rust thuis zonder geluiden of mensen op bezoek, ik heb een infrarood sauna thuis gekocht. Holistisch coaching gevolgt, Bowen therapy gevolgt, drukte vermijd, fizioterapie, lopen in natuur, Lasea (lavendel olie) capsules genomen zijn in Duitsland te koop en Valeriaan capsules voor slapen . En steun van mij vriend gekrijgen!

En nu ben weer gezond en nieuwe baan en alles nu is veel beter. ik moet zorgen dat niet weer gebeurt!

Ik ervaar net hetzelfde, ik heb geen piekergedachten en toch blijft de vermoeidheid extreem. Ik ben sinds februari 2023 out.

Ik slaap veel, is blijkbaar het geneesmiddel ... Ik begrijp net zoals jou niet waarom ik niet herstel... mijn psycholoog denkt mss dat er een onderliggend trauma is... en sprak over emdr... nog niet mee gestart. Ik twijfel om er mee te starten aangezien dat zeer veel energie zal vragen...

Emdr is in het begin heel erg zwaar, alles wat je pijn heeft gedaan word naar boven gehaald tot elke detail en elke keer weer, maar op een gegeven moment doet het je nog weinig tot niks meer, en ga je jezelf ook veel beter voelen. Soms moet het bij de kern aangepakt worden anders blijf je in dezelfde situatie zitten.

Bizar dat je huisgenoot jaloers is. En heel vervelend dat je bijna in de gaten wordt gehouden.

Ik denk dat het belangrijk is dat je vooral voor jezelf accepteert dat je een burn-out hebt. Je hebt hard gestreden, en nu mag je rusten/herstellen,, en helpt het naar buiten gaan enorm.

Als je dat accepteert, maken de meningen van anderen minder uit. Omdat je zelf weet hoe het echt zit.

Ik had ook eerst het gevoel om het te bewijzen. Vertellen hoe erg het wel niet is. Terwijl mensen helemaal geen recht hebben op die informatie. Ze hoeven het niet te weten. Vooral die mensen die oordelen en er niet voor je zijn.

Je kan eventueel een zin bedenken wat je zegt, als je zulke mensen tegenkomt. Dat nam bij mij veel stress weg.

Dankjewel voor je reactie!!

Dat ze je niet geloven is erg vervelend en vermoeiend maar het is ook heel herkenbaar helaas. Bij mij werd vaak gedacht dat ik gewoon ‘lui’ was en aan mij was niks te zien aan de buitenkant, maar had echt zware klachten dat ik regelmatig afstand moest nemen van andere mensen. Tot ze zelf een tegenval krijgen en in dezelfde soort situatie komen.. dan word het anders. Als mensen in je omgeving het niet willen of kunnen begrijpen dan zou Ik geen moeite doen voor zulke empathieloze gedrag. Nu ga je zien wie er voor je zult zijn en wie niet…

En dat ze je gespot hebben snap ik niet. Wat jij doet mag je zelf weten. Dat zou ik echt niet accepteren, en zeker als dat vaker gaat gebeuren zou ik zeker een klacht indienen want dan word het stalkertig treiter gedrag.
Ik zelf zit in een burn out, en ik wandel dagelijks een rondje in de bossen zodat ik toch nog wat conditie kan behouden en wat frisse lucht. als iemand dan zegt dat ze me hebben gezien dan ja, boeien. I don’t care.

Ik heb ook wat onbegrip gekregen en moet ook steeds alles uit de kast halen om dat te vertellen. Maar ik kreeg onbegrip van mijn verzuimconsulent. Zij dacht dat ik alleen wat spanningen had en wilde dat ik meteen weer werk ging opbouwen na 6 weken BO. Ook mijn familie of kinderen snappen het niet goed. Ik moest het helemaal goed uitleggen aan mijn kinderen en vrienden laat ik maar.Bezoek is gewoon te zwaar vaak en dan maar scheve gezichten het boeit mij nu niet meer. Iedereen met een BO moet echt aan zichzelf denken.

Nou ik herken t niet. Heb een fantastische werkgever en zit inmiddels een jaar thuis. Maar wil je wel even bemoedigen. Ik vind het belachelijk. Ik zou zeggen: trek je er niks van aan. Eruit gaan is super belangrijk. Afleiding zoeken. Bewegen.
Mocht je lid zijn van een vakbond, bel eens voor advies. de werkgever mag zich helemaal niet bemoeien met je priveleven.

Liefd

Herkenbaar. Zelfs mijn eigen partner snapt t niet (heb er vele jaren over gedaan om burnout te raken door chr spierspanning, pijn en slaapgebrek). Hij steunt me wel maar is sceptisch over diagnose burnout terwijl ik totaal uitgeput was. Ik doe nu geen moeite meer om dingen uit te leggen. Kost teveel energie. Het gaat nu om mij...Je moet zelf je grootste supporter worden.

Ja, jou licham stuurt de stress op bepaalde punten in jouw lichaam. Stress lokaliseert zich en versprijd zich. Jij kan zo ziek worden dat jij je zelf niet meer herkent. Na 2 jaar burnout, ziekteziektewet van hell,voel ik mij nu veel beter.
Ik heb de volgende gedaan om uit te komen: gestopt met werken, veel rust thuis zonder geluiden of mensen op bezoek, ik heb een infrarood sauna thuis gekocht. Holistisch coaching gevolgt, Bowen therapy gevolgt, drukte vermijd, fizioterapie, lopen in natuur, Lasea (lavendel olie) capsules genomen zijn in Duitsland te koop en Valeriaan capsules voor slapen . En steun van mij vriend gekrijgen!

En nu ben weer gezond en nieuwe baan en alles nu is veel beter. ik moet zorgen dat niet weer gebeurt!

Kunnen het geen afkickverschijnselen zijn?

Klinkt aardig als een burnout ja, ga naar een doctor.

Wat voor naam het ook heeft, al klinkt dit wel als een burnout, denk ik dat je er verstandig aandoet om naar de huisarts te gaan. En dit wat je ons hebt laten lezen te weten. Hij/zij kan je het beste verder helpen.

Op het moment dat je zo snel overprikkeld raakt zou ik het zoeken in slapen, mediteren, ademhalingsoefeningen, wandelen, misschien rustig muziek luisteren? Ik ging op een gegeven moment ook kleurplaten voor volwassenen kleuren, of dat schilderen op nummer doen. Weet niet of dat je al lukt? Als je die piekergedachtes toch hebt, schrijf ze anders eens op. Dan staan ze op papier en kun je later, als je je weer jezelf voelt, eens kijken of dit dingen zijn waar je nog iets mee wil/moet.

Ik kleur veel heel erg ontspannend en rustgevend verder luister ik boeken

Ikben met diamant painting bezig,maar ondanks dat nog veel gedachten in me hoofd.
Onrust, ook vaak huilen, en soms ook dat het 1 dag redelijk gaat! Maar ik vind het heftig allemaal!
Overspannen,b.o….nooit geweten dat het zo heftig kan zijn.aan alles twijfelen.
Ik wens allen veel sterkte!

Ik kleur veel heel erg ontspannend en rustgevend verder luister ik boeken

Licht tuinieren, potten kleien of schilderen, tekenen, kort een luisterboek. Ik zou vooral lichte werkzaamheden met je handen doen. Uit je hoofd met je lijf maar wel Licht en afwisselen met rust en progressieve spierontspanning

Ik vond zelf geleide meditaties erg prettig, bijvoorbeeld van het kanaal great mediations op YouTube of via de app Calm of de app Headspace. Dat hielp mij ook met wel iets ontspannends doen, maar waarbij mijn hoofd geen overuren bleef maken (daar had ik moeite mee als ik helemaal stil zat) omdat er rustig wordt verteld wat je moet doen, dus het is niet helemaal stil.

Ik probeer toch wat te werken maar met zo min mogelijk contact of wisseling van werk. Wel ben je snel geneigd teveel te doe. En een 3d puzzel werkt bij mij ook goed, met rustige muziek erbij

Herkenbaar.Elke dag opstaan en de dag aan gaan was voor mij een enorme uitdaging. Samen met mijn therapeut heb ik gekeken wat ik allemaal zou kunnen. Eigenlijk was de vraag wat ik leuk vond, maar niets was leuk in die periode. Zo hebben we samen een roostertje gemaakt met stukje wandelen, fietsen, verplicht iets creatiefs doen, kort even lezen, enz. Daarmee was de dag nog steeds niet helemaal gevuld natuurlijk maar mij gaf dat wel houvast. Sterkte!

Om de dagen door te komen keek ik vaak natuurfilms zonder geluid.
Ook doe ik veel yoga nidra , kun je op internet wel video’s van vinden.
Het blijft moeilijk om een slechte dag door te komen.

Het klinkt allemaal erg bekend. Ik zit momenteel ook thuis met vermoedelijk een burn-out. Mijn psycholoog gaat morgen verder met diagnostiek. Ik heb zelf ook last van aanhoudende hartkloppingen, hiervoor heb ik morgen een afspraak bij de huisarts. Verder heb ik helaas ook ADHD en slik ik bupropion, maar ik heb teruggelezen dat het geen bijwerking kan zijn van die medicatie. Verder heb ik concentratieproblemen en voel ik me erg moe na kleine activiteiten. Onderliggend ervaar ik ook nog stress dat ik mijn baan zal verliezen gezien ik net in mijn proeftijd zit. Ik ben bang dat als ik te vroeg begin met werken, ik weer net zo hard terug van als jou. Het zit niet bepaald mee. Maar ik denk vooral dat het belangrijk is erover te praten en te laten zijn zoals de situatie nu is. Het zit hem vooral in een stuk acceptatie denk ik. Maar ook dat is niet makkelijk.

Als je contact wil houden kan je een bericht sturen. Ik ben immers toch thuis..

Hi, ik wilde je alleen maar doorgeven dat angst/paniekaanvallen een reactie zijn op gebeurtenissen in je leven waar je geen controle over hebt of denkt te hebben. Recentelijk heeft een vriendinnetje van mijn dochter het ook gekregen (15 jaar). Ook naar de EHBO en inmiddels alweer helemaal happy. De reden waren problemen thuis en een oma die op sterven ligt. Een vriendin van ons had precies hetzelfde..ook paniek en ook EHBO, en zij had enorme spanningen vanwege haar echtscheiding. Kortom, de oorzaken zijn altijd van sociale aard. Praten helpt.

Dank voor jullie reactie! Hebben jullie ook last van een hogere hartslag. Zoja hoe uit zich dit?

Heel herkenbaar.

Ik zit ook te hannesen met mijn hartslag.

Ik zie het zo. Alles is teveel, en bij iets kleins schiet je lichaam al in stress. Dus de hartslag schiet omhoog. Ik zit met een hartslag van 100 de was op te hangen bijv.

Wat belangrijk is, is dat na de activiteit de hartslag weer omlaag gaat. Weer rond de 70-80. Zodat je lichaam weer in de rust komt.

Als je dit niet doet, en stressreactie, na stressreactie opbouwt, dan komt je lichaam minder in rust. En zal je hartslag dus hoger zijn in rust.
Je kan je wel goed gaan voelen, want in de eerste instantie wek je adrenaline op. Als je stopt, zal het lichaam de adrenaline in een paar minuten weer afbreken.
Maar als je doorgaat, dan maakt je lichaam cortisol aan, en zal je je lang goed voelen. Maar dit is schijn. Probeer dan juist te rusten. Het zal wel een paar uur duren voordat je lichaam het cortisol afbreekt.

Ik vertel dit uit eigen ervaring,, na een jaar in een burn-out te zitten. Maar ik ben geen psycholoog oid. Heb deze informatie wel uit boekjes gehaald..

Oh en wat heel belangrijk is. Vertrouwen.. Vertrouw erop dat je lichaam, de natuur vanzelf wel weer hersteld.. Je hart is goed, dat is uitgewezen uit onderzoek, dus wees niet te bang. Het komt wel goed. Bewaak alleen je grenzen serieus. Je hartslag kan een indicator zijn of je over deze grenzen gaat.

Ik ben zo’n 15 maanden geleden uitgevallen met BO, ook heel veel last van hartkloppingen gehad. Nu nog steeds elke dag wel last van, zij het veel milder dan voorheen. In het begin een hartslag van 140 tijdens het uitruimen van de vaatwasser. Nu is het vaak weer normaal, met wat “uitschieters” tussen de 80 en 120 afhankelijk van wat ik doe en hoeveel prikkels/stress ik ervaar.

Met mij gaat het inmiddels stukken beter. Uit controledrang voel ik toch ook nog meermaals per dag mijn hartslag. Het is moeilijk om hiermee te stoppen als je zo lang gewend bent geweest niet te kunnen vertrouwen op je lichaam..

Ik leer steeds beter aan te voelen wat kan en wat niet. Mijn advies zou zijn: als je het gevoel hebt dat je jezelf moet “pushen” om iets te doen, doe het dan liever niet dan wel. Zo ben ik afgelopen week ook weer over mijn grenzen gegaan en het helpt je gewoon niet. Nu heb ik een paar dagen weer bewust uitgerust en ik voel me weer stukken beter. Dan maar even wat minder uitdaging opzoeken af en toe.

Ik heb echt een intensieve tijd gehad, met medicatie, therapie en een hele hoop ellende en vallen en opstaan. Maar ik merk echt dat de energie en drive om dingen weer op te pakken grotendeels met de tijd vanzelf weer is gekomen.

Sterkte!

Goede avond
Ik herken veel dingen wat ik lees.
Ik ben al maanden bezig met stuntelen en niet lekker voelen.
Wel ben ik nog steeds aan het werk wat me super veel energie kost.
Ik heb veel last van angst gevoelens door hyperventilatie druk op me borst en pijn in schouders wat me armen in trekt.
Lijkt echt of je een hart aanval krijgt (tenminste dat denk ik).
Ik word er echt moe van en denk er elke dag aan.
Mijn gedachten gaan vaak waar is de kwaliteit van leven gebleven.
Hoelang hou ik dit nog vol.
Bij mij is nog niet een burn out vastgesteld maar als ik hier de dingen lees lijkt het er wel op.
Als er mensen zijn die 1 op 1 willen praten is een nummer uitwisselen mogelijk.
Groet Marcel

Hoi Sebas,

Zelf ben ik 3 maanden geleden ook opgenomen geweest bij de spoedeisende hulp omdat ik dacht dat ik een hartaanval kreeg. Conclusie het was een paniekaanval door alle stress daarna was ik erg onzeker over mijn eigen lichaam had ik echt niks aan mijn hart want ik lag dagen met snelle hartkloppingen in bed wat me zelf wakker maakte in de nacht. Waardoor ik niet meer kon slapen. Door het te accepteren dat het bij de burnout hoort en omdat je te veel stress hebt in je lichaam heb je daarom de klachten. ik kan je aanraden het horloge af te doen en de controle los te laten want controle is stress. Ik kan je zeggen dat Nick vd waard kan je opzoeken die heeft enorm geholpen met zijn teksten en filmpjes. Ik dacht zelf dat het nooit meer over zou gaan en ben nu aardig op weg met af en toe nog een versnelde hartslag maar als ik te veel stress heb. Vertrouw op je lichaam!

Hoi Joy,

Dwanggedachten heb ik ook gehad. Handelingen op zich niet. Maar als gevolg van mijn gedachten durfde ik niet meer alleen te zijn.
Onderstaande reactie schreef ik laatst toevallig onder een ander bericht:

Ja ik had ook last van intrusies als gevolg van de angst- en paniekstoornis die ik door mijn BO ontwikkelde.
Omdat ik niemand wil triggeren zal ik niet in detail treden maar ik was vreselijk bang dat ik gek werd en mezelf of een ander dan wat aan zou doen. Durfde niet alleen in de kamer te zijn met mijn nichtje dat toen nog een baby was daardoor.
Die gedachten kwamen echt puur door de overload aan stress en nu heb ik ze niet meer. Hooguit denk ik soms: o ja toen had ik van die rare gedachten.

Maar toen vond ik het doodeng en dacht ik dat ik gek werd, schaamde ik me ervoor enz. Dmv therapie heb ik geleerd; het zijn maar gedachten en ze betekenen niks. Ze worden alleen belangrijk als jij ze belangrijk maakt.

Het kan ook helpen om een beetje de spot met jezelf te drijven. Ik noem mijn angstbrein ‘dramaqueen’ en als ik onrealistische gedachten had/heb, dan denk ik: o de dramaqueen is weer even op zoek naar aandacht hoor. En dat maakt het dan allemaal wat minder beladen.

Veel sterkte en houd moed, je klachten kunnen écht veel minder worden en overgaan.

Hallo, Ik zit momenteel ook in een zware BO en heb ook sinds kort last van intrusies. Heb hier verder ook nooit last van gehad is zo uit het niets komen opzetten. Bang om gek te worden of gekke dingen te gaan doen. Hopelijk gaat het snel weg. Ik weet niet hoelang dat bij jou heeft geduurd Y?

Hoi Joy
Ik heb dit ook dus wellicht een geruststelling. Als je meer wilt horen over mijn verhaal mag je me mailen inez_333@hotmail.com.
Ik weet in welke hel je zit en dat het eng is jezelf zo erg te verliezen. Momenteel ben ik constant overprikkeld vandaar ik nu niet goed kan typen. Misschien kunnen we elkaar ondersteunen omdat we hetzelfde meemaken
Gr inez

Hoi T.,
Ik weet het niet eens precies meer, maar ik geloof dat de dwanggedachten maar een paar weken, hooguit twee maanden waren. Ik slikte toen wel al AD, dat hielp.
Ik meen me te herinneren dat ik na een maand of 2 er minder last van kreeg.

Ik heb in therapie geleerd: je wordt echt niet zomaar “gek”. Juist het feit dat je bang bent om gek te worden, is een teken dat je dit absoluut niet wilt, dat je je gekke gedachten niet tot uitvoering wil brengen.

Bij mij kwamen deze gedachten voort uit een drang naar controle. Ik was heel bang om controle over mezelf te verliezen.

Als je er middenin zit, lijken die dwanggedachten iets ontzettend engs. Het heeft tijd nodig (en in mijn geval therapie - wat ik zeker aan zou raden) om er wat afstand van te kunnen nemen en de gedachten te kunnen zien voor wat ze zijn: slechts gedachten.

Ik weet hoe zwaar het is, iedereen die hiermee kampt wens ik heel veel sterkte

Lieve allemaal, bedankt voor jullie berichtjes. Helaas gaat het nog steeds niet goed. Zoontje niet alleen thuis van de BSO maar ook van school. Ik heb dus echt geen moment dat ik mijn rust kan pakken. Lichaam en hoofd staan 24/7 aan. Heb mirtazapine voor het slapen maar het doet eigenlijk niks. Ik slaap meer niet dan wel. Psych wilt dat ik fluoxetine ga gebruiken... maar de bijwerkingen daarvan is niet slapen?! + klachten die erger worden in het begin... hoe dan als ik altijd alleen ben met Me zoontje..... iemand ervaring met antidepressiva ? Zo ja, welke en wat deed het met angst en slaap angst etc.
Zodra ik in bed ga liggen doen me armen pijn en val af en toe wel in slaap maar schrik constant wakker en ben ik uren bezig met in slaap vallen. Dit resulteert dan in denken maar niet dromen of in diepe slaap. Morgen moet ik weer naar de psych want ik heb de pillen al een week in huis liggen maar durf ze gewoon niet te nemen. Ook de bijwerkingen die ik las: maagbloeding, schock als je allergisch bent etc. Heb me huisarts vandaag gevraagd of ze een aanvraag wilde doen voor mij om die test te doen welke antidepressiva het best bij je past en de minste bijwerkingen geeft. Zij wilde dit niet doen, psychiater moet dit aanvragen. Het is gewoon niet te doen zo, continu alleenmaar stresss vanwege me zoontje, constant alles moeten doen maar niet tot weinig slapen. Ik stop vanaf vandaag ook met de mirtazapine want omdat ik snachts er alsnog amper op slaap ben ik overdag nog mooier omdat het dan lijkt te werken.
Ik ga volgende week beginnen met neurofeedback naast mijn xsposure therapie. Ben benieuwd of dat helpt... hoe gaat het nu met jullie ?

Hoi Bjorn, het lijkt erop dat je jezelf helemaal uitgeput hebt. Als je er zo lang over doet om in de burnout te komen zal het ook wel lang duren om eruit te komen als je begrijpt wat ik bedoel. Ik herken het goed voelen om vervolgens weer helemaal terug bij af te zijn. Kan bij mij ook niet achterhalen wat nu de triggers zijn, denk ook vaak teveel doen hoewel ik zelf dat idee niet heb. Of teveel doen in je hoofd. Zit al twee jaar in deze ellende met soms een week of soms zelfs twee redelijk voelen en dan vervolgens dagen tot een week weer super slecht. Zit gewoon een patroon in. Kan bijna de wekker erop gelijk zetten wanneer ik me weer slecht ga voelen. Houdt een dagboek bij maar kom er niet achter wat het nu is wat heel frustrerend is. Soms heb ik echt het idee dat ik geen stress heb of dat er niets geks gebeurt is, maar toch ga ik me dan weer slecht voelen.

Ik herken je strijd en het lijkt op mijn eigen situatie. Veel sterkte !

Ik heb hetzelfde met 10 jaar bo klachten voordat ik eindelijk eens ziek heb gemeld. Ben er zo gewend aan geraakt en was zo eenzaam daarom gegaan. Geleefd op stress en adrenaline. Nu zit ik met de gevolgen. Ben bang dat ik dit proces niet meer aankan, het herstel zal heel lang duren dus….als ik al deze verhalen lees ben ik zo bang geworden! Zoveel spijt! Ik sta na 1 jaar nog steeds aan elke dag en zo niet dan ga ik helemaal kapot van de klachten.

Ik zit er ook een jaar in.

Wat mij helpt is activiteiten verkorten.
Dierentuin, heel leuk, maar voor mij veel te hoog gegrepen.

Max een half uur iets leuks. Dan alleen komt er bij mij geen terugval.
Later hoop ik het uit te kunnen breiden.

Misschien ook iets voor jou? De lat lager leggen? Met 1 dag zon, is het nog geen zomer (;

Hoi Madeliefje, Tja de lat lager leggen....de lat lag bij mij juist altijd heel erg hoog (te hoog), vandaar dat ik ook in deze situatie terecht ben gekomen. Dus voor mij is het heel erg moeilijk om die lat lager te leggen, maar zal toch wel moeten. Ik hoop dat het me gaat lukken. Maar voel me ook schuldig ten opzichte van de kinderen dat ik niks met ze onderneem.

Hoi Pieter, mensen die uiteindelijk burnout gaan zijn die mensen met een hoog verantwoordelijkheidsgevoel die doorgaan ook al gaat het eigenlijk niet meer. Ik had me ook veel eerder ziek moeten melden maar doordat ik me schuldig en zwak voelde gewoon doorgegaan totdat het echt niet meer kon. En zelfs toen bleef ik paar uurtjes vanuit huis doorwerken waardoor ik het uiteindelijk nog erger gemaakt heb. En de werkgever heeft me laten vallen als een baksteen....stank voor dank. Nooit ziek, altijd doorgaan en 80 uur in de week werken zelfs in het weekend en op vakantie. Gezin verwaarloosd en nu ook heel veel spijt. Vooral die constante onrust en die lichamelijke klachten maken me gek. En hoe ik eruit kom, geen idee. Ik hoop dat de tijd alles zal helen.

Pieter, na een jaar is het helemaal geen schande om eens een anti depressieva te gebruiken. Is geen wondermiddel, ik had nog steeds mindere dagen maar ik was wel van een heel diep gat naar iets kunnen werken (3x2u in de week) binnen 4 maanden. Nu weer na 1 jaar er vanaf aan het gaan.

@Bjorn Schuldig moet je je niet voelen, dan word je niet beter. Kom voor jezelf op, je bent hierin gekomen door jezelf te negeren, wat je nu echt nodig hebt en wilt. Ja de lat laag leggen, ik werk nu weer 60% en sport weer een beetje en wandel rustig, energie is goed verbeterd. Dierentuin ben ik nog niet geweest, terwijl ik in maart al regelmatig ~5km kon wandelen (en daarna een 2 uur durende middagdut). Stukje voor stukje onderneem je meer, nét wat je aankan. Dan herstelt je lichaam en ga je de volgende keer weer 1% meer. De dierentuin zit helaas op 50%, daar moet je nog lang niet aan beginnen of het gaat allemaal nog veel langer duren.

Hoi Taco, ik heb 8 jaar overlevingsstand gestaan. Continue zwaar over mijn grenzen gegaan. Al jaren hersenmist en wazig gevoel. Ben nu 6 maanden thuis. Sta nog steeds ik de actie stand maar voel geen fysieke vermoeidheid. Ben al die tijd ook oververmoeid geweest. Komt dit dan nog? Ik denk er volgens mij nog steeds te makkelijk over als ik deze verhalen lees..

Ik herken veel. Ook lange aanloop gehad en enorme ups en downs, soms ook totaal onduidelijk waarom. Mijn hele lijf was ontregeld (stressysteem, hormonaal systeem). Het kost echt veel tijd voor dat hersteld. Ik had uiteindelijk wel steeds meer goede dagen maar die slechte bleven. Het is belangrijk om dat te accepteren. Uiteindelijk na 9mnd ook besloten om met antidepressiva te beginnen (nu 8 maanden geleden). Was achteraf toch een goede zet. Nu ben ik bijna hersteld en zit in laatste deel qua opbouw uren werk. Het kost veel tijd, ban de stress zoveel mogelijk uit waar mogelijk, gaandeweg ga je weer meer verdragen en meer kunnen doen.

Ik herken veel. Ook lange aanloop gehad en enorme ups en downs, soms ook totaal onduidelijk waarom. Mijn hele lijf was ontregeld (stressysteem, hormonaal systeem). Het kost echt veel tijd voor dat hersteld. Ik had uiteindelijk wel steeds meer goede dagen maar die slechte bleven. Het is belangrijk om dat te accepteren. Uiteindelijk na 9mnd ook besloten om met antidepressiva te beginnen (nu 8 maanden geleden). Was achteraf toch een goede zet. Nu ben ik bijna hersteld en zit in laatste deel qua opbouw uren werk. Het kost veel tijd, ban de stress zoveel mogelijk uit waar mogelijk, gaandeweg ga je weer meer verdragen en meer kunnen doen.

Hoi, ja heel herkenbaar allemaal. Ik heb geen idee hoelang ik al een burnout heb maar ik kan niks hebben. Het piepje van de magnetron is al teveel. Ik ben voornamelijk vreselijk moe en heel snel overprikkeld. Ik werk 2 uur per week. Dat gaat net. Verder veel thuis zitten en mezelf proberen te vermaken. Maar een depressie ligt op de loer. Ben blij dat ik dit forum gevonden heb want ik voel me vreselijk eenzaam hier in. Ik wens je het allerbeste. Groetjes, Diaan.

Hallo Bas, heel herkenbaar jouw verhaal. Ik heb met twee verschillende psychologen te maken gehad en beiden komen met een ander verhaal. De eerste stelt een angststoornis vast en adviseert ook om leven zo veel als mogelijk te blijven leven. De tweede stelt overspannenheid vast, waarbij angst een gevolg is. Rust nemen zou de overspannenheid en angst dus doen verdwijnen. Tot nu toe probeer ik mijn leven zo veel als mogelijk te leiden maar zak inderdaad ook steeds verder weg.

ik heb ook veel angsten en beheersen momenteel heel m'n leven..heb het daar pas geleden met mijn man over gehad, maak met name over hem veel zorgen omdat hij met hartklachten zit en daar een tijd geleden aan geholpen is ( stent geplaatst) nu gaat het weer niet zo goed en volgen er volgende week onderzoeken. dus hij is eigenlijk in goeie handen..maar ik kan het niet loslaten en kan van bijv al helemaal in de stress schieten als hij me belt...zo bang dat het mis is. ook met de Kids kan ik dat zo hebben..kortom bang dat er enge dingen gebeuren, bang om mensen te verliezen. ik ben 47 en heb beide ouders ook al enkele jaren niet meer. dus allemaal misschien niet zo gek..maar tis zowat ziekelijk, heb er ook veel lichamelijke klachten van, moe!, spierpijn, hoofdpijn etc. ik was t ineens helemaal beu! en start volgende week met IEMT therapie ( lijkt op EMDR) Maar dit is vooral voor angsten ...hoop dat dit me voor een deel gaat helpen

Als je in een b.o zit dan betekent het dat je lichaam en hersenen rust nodig hebben.. dus extra prikkels opzoeken of sporten met een zwaar overspannen lichaam en brein gaan je niet beter maken... voel je grenzen aan voel hoeveel spierspanning je hebt die dag. Ga elke dag in de natuur wandelen om je zenuwstelsel rust en ontspanning te geven het liefst 30min kijk niet veel tv of alle schermtijden verminderen ook je tel.. probeer te accepteren dar je je nu zo voelt maar dat et ook weer langzaam aan beter en beter gaat mits je je lichaam ook de tijd geeft zich te herstellen.en als je je weer war beter voelt ga dan jezelf prikkelen.. na de stad bijv.

Hoewel ik graag andere mensen willen helpen loop ik ook zelf rond met angst. Nu heb ik volgende week afspraak met een therapeute en hoop daarmee geholpen te kunnen worden.Volgend jaar moet ik eventueel een nier afstaan aan mijn zieke zoon die nu elke 2e dag aan de dialyse vastzit. Ik heb hem sinds 1993 thuis verzorgd met dagelijks katheters,medicatie en elke 3e week naar het ziekenhuis voor onderzoeken. Dit was tot 2010,toen kwam hij door omstandigheden in beschermd wonen.Omdat hij nu steeds slechter wordt en zijn lichaam steeds zwakker willen de artsen mij als donor. Begin oktober hoor ik of ze mij echt zeker willen voor de donatie. Mijn zoon wil niet op de wachtlijst staan, de waxhttijden zijn gemiddeld 4 jaar via eurotransplant. Maar deze situatie roept angst bij mij op. Ze gaan in mijn lichaam snijden en wat als mijn andere organen beschadigd raken of reageren op dat een nier verdwijnt? Misschien heel onlogische gedachten maar dit voelt zo spannend voor mij. Ik ben alleen met 2 jongere kinderen en kom uit een andere land. Ik heb een klein netwerk en voel me vaak eenzaam. Heb iemand anders ook een nier afgestaan?

Hoi y heb je ook veel hoofdpijn en spanningsklachten met name schouder nek keel gezicht en soms beetje drukkend gevoel op de borst? Wat zijn joun lichamelijke klachten

Hoi Bas,

Ik worstel hier zelf ook al een tijdje mee. Wel geloof ik dat ik het stadium van angststoornis voorbij ben. Ik zal proberen uit te leggen hoe ik daar zelf tegenaan kijk.

Mijn inziens komt een angststoornis voort uit een burnout (langdurige spanning en dus overbelasting van je zenuwstelsel)
Door de lichamelijke sensaties die jouw lichaam geeft door de spanning denkt je geest dat er gevaar is. Je lichaam maakt adrenaline aan en adrenaline zorgt ervoor dat je cortisol waardes stijgen. Cortisol bouwt geleidelijk op en bouwt ook geleidelijk weer af. Een angststoornis wordt vaak ingeleid door terugkerende paniekaanvallen (mensen die dit ervaren hebben weten dat het letterlijk voelt of je doodgaat). Dit gaat natuurlijk in je brein zitten, dit wil je niet nog eens ervaren. De spanning die vervolgens opkomt wanneer er situaties voorbij komen waarbij je eventueel een paniekaanval kan krijgen veroorzaken vervolgens opnieuw paniek. Een vicieuze cirkel. Een paniekstoornis slaat een enorm gaat in je energie en drijft je cortisol weer verder omhoog. Terwijl je juist herstelt door je cortisol te laten dalen. Veelvuldig in paniek zijn is dus funest voor je herstel. Mijn inziens begint het met het stapsgewijs afbouwen van de paniek en paniekaanvallen. Een psycholoog kan je hierbij helpen door cognitieve gedragstherapie.

Uit je verhaal kan ik opmaken dat je dingen onderneemt die jou heel veel stress geven terwijl je stresssysteem nog 'te hoog' zit en je hier direct extreme stressreacties van krijgt en dus weer paniekerig word. Ik denk dat het voor jou handig is om dit geleidelijk en met maten aan te vliegen. Voel je dat je heel veel spanning ervaart voor een activiteit, niet doen. Voel je een klein beetje spanning, wel doen. Je mag best iets spannend vinden maar probeer dingen met babysteps te gaan doen. Als je echt in paniek raakt dan was het te veel. Lekker laagdrempelig en vooral iets dat je een beetje leuk vind. Als je dan moe en uitgeput, maar niet angstig thuiskomt, denk je van: "poeh dat is me toch weer gelukt".

Op deze manier kan je langzaam je cortisolniveau laten dalen en van je paniekklachten afkomen. Je zal zien dat je over een langere periode steeds wat spannendere dingen kan gaan doen, zonder dat je lichaam er enorm op reageert. Let wel op: dit gaat met vallen en opstaan.

Nog een paar tips die mij ook enorm geholpen hebben:

Ik ben slaap gaan zien als iets heiligs, tijdens je slaap daalt je cortisol en beginnen je hersenen met herstellen.
Als je moeite hebt met inslaap komen, wellicht helpt een blauw licht bril. Vond ik zelf een verademing om deze in de loop van de avond op te zetten.
Voor de rest de standaard dingetjes: relatief gezond eten en elke dag een stukje wandelen / fietsen. Mocht je hier op een gegeven moment gek van worden (werd ik ook) ga lekker muziek of podcasts luisteren terwijl je onderweg bent.

Sorry voor het enorm lange verhaal maar ik hoop dat je er iets aan hebt.

Groetjes!

Hoi Anoniem,

Ja zeker hoofdpijn heb ik ook veel gehad, nu is dat ook nog het eerste symptoom wat ik heb als ik moe ben. Spanningsklachten in nek, schouders, gezicht en kaken heb ik ook nog steeds. Wel een stuk minder dan voorheen maar ik hou nog veel spanning vast in die gebieden. Lijkt wel of het daar het hardnekkigst is.
En ik heb elke avond in bed hartkloppingen, niet heel hard of snel of onregelmatig maar gewoon iets harder dan mijn normale hartslag zeg maar.
En aan het eind van de dag soms pijnlijke benen van vermoeidheid.

Alle klachten zijn wel veel heftiger geweest ten opzichte van nu.

Als aanvulling op Frank:
Ik heb veel last van faalangst gehad (nog steeds). Ken je de window of tolerance?

Zoek op YouTube naar : window of tolerance dr tracey marks
Het is een korte en duidelijke uitleg over window of tolerance, angst/stress en in welke “State of mind” je moet zijn om spannende of nieuwe dingen te ondernemen.

Na die uitleg, vind ik een andere illustratie van de “window of tolerance” fijn om het beter te begrijpen.
Google naar: window of tolerance boat. En klik op de afbeelding met een eenhoorn-bootje.

Hoi allen. Ik heb ook een burn-out met angstklachten. Door het overbelaste zenuwstelsel komen die angsten, dat is heel normaal. Soms kan ik heel reeel kijken naar de angsten maar een ander moment grijpt het me enorm aan.
Ik doe nu lichaamswerk met mijn therapeut en hatha yoga, heel helpend!
Verder kost het geduld en tijd….

Herken dit zeker. Maar ik vind het bizar dat je na een half jaar weer halve dagen werkt. Je lichaam geeft dus duidelijk aan dat het rust wil, maar je vindt de ruimte er niet voor om rust te vinden met je zaak. Enige optie om spanning uit je lijf te krijgen is rustiger aan doen. Anders heb je zo weer een terugval, ben al 2 jaar verder.

Als je klachten niet minder worden of verergeren doe je nog te veel. En neem je te weinig rust. Kijk of je of kwalitatief meer rust in kan bouwen. Eventueel powernappen of een paar keer per dag gewoon liggen met je ogen dicht of schaal terug in je belasting

Hi Sanne, eigenlijk is het 'goed' wat er nu met je gebeurt. Klinkt hard, maar ook ik heb dat meegemaakt. 'Er zijn dingen gebeurt die nu naar boven komen'. Ja, dat is precies wat jou in je burn-out heeft gekregen. Nu komt dat opzetten, dus nu komt het besef. Dat je meer wilt praten had ik ook. Zoveel emoties, zo'n stortvloed aan vragen, zo'n beerput. En nee, grijp niet naar drank en drugs, want je moet het voelen en je niet ervoor verdoven. Je bent tot de kern gekomen en dat doet pijn. Schrijf alles op, al je gedachten, maar ook (vooral) je positieve momenten. Moedig jezelf aan, want het komt ook goed, maar wel door jezelf 100% in te zetten. Dus actief en niet passief. Ook ik heb nog een lange weg te gaan, maar snap nu alles. Een korte opsomming: Jeugdtrauma's en daardoor bindingsangst en angstgevoelens. EMDR was stap 1, systeemtherapie was stap 2 en nu start ik met schematherapie. Mijn leven stond vanaf mijn 25e op overlevingsstand en weet simpelweg weinig tot niets meer van het opgroeien van mijn kinderen, de vakanties, uitetentjes, etc. Echt 25 jaar compleet in een roes geleefd. Bizar, maar was de enige mogelijkheid om te overleven. En eenzaamheid...tsja, dat krijg je kado. Zorg dat je naar buiten gaat, een praatje maakt met wie dan ook, 'normaliseer', word lid van een fitnessclub en begin een praatje. Stel vragen aan iedereen, begin te kletsen, doe mee aan groepslessen, etc. Enne...koop een hond. Die van mij is goud waard. Alleen lopen is pittig en met een hond geeft je afleiding en een doel. Helpt echt. Succes & ga van je eigen kracht uit.

Pure stress. Niets anders. Oorsuizen, hartkloppingen, kortademig, overmatig zweten, hoofdpijn, 'rare' vermoeidheid, spierpijn, trillende spieren, aangespannen spieren, nerveuze trekken, trillende oogleden, rugpijn, aangespannen schouders, slappe benen, kramp in vingers, slecht slapen, niet door kunnen slapen, piekeren, emotionele buien, lamlendig... en het rijtje is nog veel langer. Dus maak je geen zorgen, hoort er allemaal bij. Het zij de bij-effecten, dus leg daar de focus niet op.

Ga juist iedere ochtend een klein stukje wandelen en voel de wind en luister naar de vogels wind enz
Even naar buiten je zinnen verzetten de ergste adrenaline eruit
Het is bewezen dat wandelen in de natuur je geest kalmeert
Leen desnoods een hond van iemand dat deed ik dat leidde ook extra af van denken aan mij lijf.
Begin klein het gaat erom dat je even gaat en niet hoe lang en ver. Veel buiten zijn desnoods in je tuin luister naar de vogels. Kijk naar de wolken

Jouw klachten herken ik zeker. De oorsuizen, vlekjes/ bewegende deeltjes voor de ogen, angstig gevoel, paniek. Zelf ben ik bijna 2 maanden geleden bij de huisarts hiervoor geweest. Een 4dkl (klachtenlijst) ingevuld waar ook veel van deze klachten op staan. Zeker het wazige zien en vlekjes voor de ogen bevestigden mijn grote disbalans in stress en angst. Heeft (veel) tijd nodig. Probeer hulp te zoeken. Een psychosomatische fysio heeft deels geholpen. Nu begin ik binnenkort bij een psycholoog. Het is belangrijk om niet teveel focus te leggen op de klachten.
Veel succes en beterschap.

Hoe heb je gezocht? Dat zijn ongeveer de meest voorkomende symptomen.

Ik ken deze klachten. Ik heb al deze klachten min om meer gehad. Waar ik nu het meeste last van heb is druk en pijn in mijn kaak. Wat doorloopt naar mijn oor en nek. Ik heb dit als 5 jaar. Dit is plotseling gekomen met allerlei andere klachten. Heel bizar dat dit in 1 keer kan komen. Opgebouwde stress van jaren opgeteld... dan krijg je chronische pijn.

Je klachten lijken ook op een b12 tekort. Stress heeft daar ook invloed op.

Het wakkert te veel je stressysteem aan sporten. Ik zelf kan ook het beste elke dag een wandeling doen van 30 tot 45 min.. heb zelf andere sport geprobeert en heb na een paar weken een enorme angstaanval gehad.. weer 5 stappen achteruit duizelig gespannen moe weer meer last van licht en geluid. 7weken geduurt voordat ik weer war beter voelde

Heel erg bedankt voor je reactie. Dit is inderdaad ook mijn reactie. Zowel fysiek als mentaal een enorme klap

Ik hielp gisteren buren met het verstouwen van loodzware pre-fab wanden. Al bij de eerste merkte ik dat ik dit enorme impact had op mijn lichaam. Maar ja, ineens afhaken vond ik vervelend voor hun, dus nog een paar wanden erna. Maar eigenlijk gaf mijn lichaam al direct duidelijk een signaal waar ik eigenlijk direct op had moeten reageren. Dit geldt ook met sporten. Het eeuwige gevecht tussen graag weer 'normaal' willen zijn en de situatie waarin je zit. Punt is natuurlijk ook dat er mentaal een hoop moet veranderen, want anders raak je niet burnout. Maw ook dat vreet energie zonder dat je het gevoel hebt dat je iets doet.

Maw waar anderen mentaal in balans zijn en de energie die ze hebben vullen met sporten, sociale contacten, etc. Is bij ons de batterij al bijna leeg, doordat je mentaal continue bezig bent. Dus heb je de situatie steeds meer onder controle en krijgt je leven weer een duidelijke positieve wending, dan neemt de energie die je hebt om te sporten en dingen te ondernemen ook toe. Bij mij vallen steeds meer dingen in de juiste vakjes, dus ik merk dat er steeds vaker wat energie overblijft, alleen zie ik het dan gelijk als kans om dat te benutten om te sporten of iets te ondernemen. Eigenlijk moet ik gewoon eerst het bad vol laten lopen ;-)

Ik ga maar eens een boek schrijven.

Ik denk dat je dit noet over 1 kam kunt scheren. Ben hetver persoonlijk dan ook niet mee eens, zo zwart-wit is het echt niet. Sport heeft mij juist erg geholpen. Als ik heel hoog in mijn spanning zatvwas hardlopen zelfs het enige wat echt hielp. Daarna kon ik me pas een beetje ontspannen.
Mensen worden bang genaakt met dit soort opmerkingen. Ga niet twijfelen maar doe vooral wat goed voelt (en dat kan dagelijks wisselen)

@M dat hangt echt wel af van de mate van burnout.

Zeer herkenbaar! Wandelen moest ik echt opbouwen in de eerste maanden. Ik had veel last van hyperventilatie en spierspanning rondom mijn longen dus was altijd benauwd. Sporten lukte me echt totaal niet. Toen ik eenmaal meer rust kreeg en mijn hyperventilatie en spierspanning verdween, ging ik rustig weer wat intensiever bewegen. Na 10 maanden herstellen (en bijna elke dag wandelen of fietsen), kan ik nu gewoon weer naar de sportschool en tennissen (wat ik het allerliefste doe). Ik raad ook absoluut aan om rustig te bewegen, pas zodra dat steeds beter gaat kun je verder kijken, maar niet eerder! Bewegen helpt, maar als jij niet slaapt en je spieren strak staan dan moet je dat echt niet willen.

Sporten (wielrennen) helpt mij juist in mijn herstel. Je komt dan nl. weer in verbinding met je lichaam. Maar geen mens is gelijk natuurlijk.

Zal er even bij vermelden.

Vroeger ben ik zwaar gepest alleen maar omdat ik stil en terug getrokken was.
Mijn vrienden hebben me daardoor laten vallen waardoor mijn wereld nogal ingekrimpt was.
Na mijn 16 jaar kreeg ik een relatie met een leuke jongen, maar kwam volgends andere narcistisch over.
Voelde me ook elke keer leeg als we samen waren, haalde mijn bloed onder de nagels vandaan. En pas na 10 jaar relatie heb ik gezegd, Stop. Het is genoeg geweest. Elke keer met alles werd de vinger naar mij gewezen. Ook al zat ik goed. Ik was de schuldige. En daardoor werd ik een tijdje opgenomen omdat ik gek begon te worden, En uiteindelijk zeide ze dat het niet aan mij lag. Maar ben daardoor heel erg lang in de war geweest van, ja het zal wel aan mij liggen dan. Ik doe tenslotte bijna alles verkeerd. Terwijl ik altijd voor hem heb klaar gestaan, naar hem heb geluisterd, alles voor hem deed. Maar het Was het uiteindelijk niet waard. Door mijn terug getrokkenheid (zo was ik gewoon) werd ik wel vaak als de zwarte schaap bestempeld. En het doet nog steeds pijn. Soms lijk ik een soort van ptss te hebben en word daarna erg agressief. Heb erg veel wantrouwen in andere gekregen, en heb een grote deuk in mijn eigenwaarde opgelopen. Heb een tijdje heel veel gehuild en gestiert omdat mijn lichaam het gewoon niet meer af kon. Nu tegenwoordig zeggen andere dan wel dat ik sterk ben geworden, omdat na wat ik allemaal heb mee moeten maken nog steeds op 2 benen sta. Ja.. je zou es moeten weten. Ben van binnen helemaal kapot en leeg. Kan zelfs geen traantje meer laten vallen want dat kost me teveel moeite..

Heb Het gevoel alsof de hele wereld tegen mij is. Ben trouwens bestempeld met burn out sinds een jaar of 2 geleden. Heb daar oxepram voor gekregen en werkt prima maar ik moet er zelf uit zien te komen. Ik zit vast in de tijd, alles draait maar door en ik blijf stil staan

Yep, same here. Iedere ochtend zelfde tijd als jij. Direct piekeren, dus niet meer slapen. Als je eenmaal weer dingen doet zakt dit weg, maar begint het gewoon weer opnieuw.

Wat ik je als tip wil geven is het volgende. Vaak weet je wel waar het eigenlijk om gaat, maar kom je er niet zelf uit. Al jarenlang liep ik met hevige darmklachten, maar door het overlijden van mijn vader waren die binnen 24 uur compleet verdwenen. Ook zweet ik al jaren heel erg in mijn slaap (maar dan ook echt badend in het zweet). Door therapie is er iets veranderd in mijn houding waardoor dit nu helemaal verdwenen is. Echt bizar.

Wat ik hiermee wil zeggen is dat je fysieke klachten heel veel zeggen over de onderliggende spanning. Maw als je tot die kern komt én daar de omslag weet te maken, zul je merken aan je fysieke reacties dat er 'ineens' klachten verdwijnen. Je weet dan dat je op de goede weg zit.

Ik verlang zo naar uitslapen en niet meer piekeren, maar weer inmiddels waar de laatste knoop zit. Ik kan niet wachten om die door te knippen, want ik weet zeker dat dit het begin zal gaan zijn van 'de wederopbouw'.

Ik volg systeemtherapie en kan je dat van harte aanbevelen. Binnen 4 gesprekken is er ongelooflijk veel veranderd in positieve zin

Succes

Ja, is hoog cortisol. Langzamer bewegen, meer rust pakken, 4-7-8- ademhaling doen, magnesium tot je nemen, ashwaghanda kan ook helpen. Succes.

Wat ik eigenlijk bedoel is dat je vast zit in je gedachten. De echte verlossing zit hem in dingen anders gaan zien. Mindfulness en de juist therapie helpen je daar enorm bij. De kunst is om te genieten van rust en de dingen liefhebben waar je veel waarde aan hecht, maar die zijn weggezakt. M.a.w. ontdekken, ervaren, etc.

Ik sluit me aan bij wat Taco zegt.
Wat mij verder nog helpt is om ‘s ochtends bij het wakker worden wat stretch/yoga oefeningen te doen. Even wat beweging in het lichaam krijgen op een rustig tempo.

Mocht je ertoe in staat zijn dan zou ik ook zeker aanraden om na het ontbijt een (klein) rondje op laag tempo te gaan wandelen. Sterkte ermee!

Hoi Soraya, ik herken dit helemaal!
Elke ochtend weer hetzelfde, heel vroeg wakker en gelijk heel onrustig en angstig.
Nare negatieve gedachten, alles somber zien en tegen de dag opzien.
In de middag en avond voel ik mij een stuk beter en kan ik mij niet meer voorstellen dat ik mij 's ochtends altijd zo naar voel.
Het heeft inderdaad te maken met stresshormonen cortisol en adrenaline.
Ik slaap ook maar heel licht, onrustig en ben vaak wakker.
Hoe gaat het nu met je?

Hoi Petra, helaas niet echt veel beter. Soms paar dagen wat minder last, maar de meeste dagen ellendig. Heb jij ook zoveel lichamelijke klachten ? Ik heb veel buikpijn, duizeligheid en oorsuizen. Maar vooral die onrust en dat paniekerig gevoel zijn echt verschrikkelijk. En inderdaad ook die negatieve depressieve gedachten. Zou het liefste willen huilen wat vaak niet eens lukt om de een of andere rare reden. Heeft misschien ook met die cortisol te maken.

Hoi soraya,
Ik herken wat je zegt. Maar om er iets zinnigs over te zeggen is met deze info lastig. Bij mij heeft het te maken met verlies/rouw/trauma. Rationeel denken gaat prima, echter neemt neemt het onderbewuste het over en is het denken niet te stoppen. Nadat mindfulness en meditatie niet werkten, ben ik een confronterend innerlijk proces (zonder deadline) aangegaan, omdat ik geloof dat het antwoord in mezelf zit. Als je jezelf hierin herkent, dan is het fijn als er mensen / professionals in de buurt zijn die je 100% vertrouwd, waar je je verhaal mee durft te delen en die er voor je kunnen en willen zijn. heel veel sterkte

Heel herkenbaar van de eerste maanden van mijn burn-out. Nu helaas een terugval en nu slaap ik zelfs soms hele nachten niet.. omdat m’n (pieker)brein wat ik ook doe AAN staat! Fijn om deze website te vinden voor (h)erkenning :). Hopelijk kunnen we elkaar ook hoop brengen.. Het is een fase in je herstel.. Met de juiste begeleiding/hulp, en zelf ook hard werken (door juist er aan toe te geven en veel innerlijk werk te doen.) wordt het piekeren echt minder!

Hoi Soraya,
Heel herkenbaar, ook bij mij is het s ochtends het ergst, daardoor ook gestopt met koffie drinken, daardoor zakt de spanning s ochtends wel iets eerder weg. Soms helpt het ook om na het opstaan een beetje afleiding te zoeken hoe moeilijk het ook is.
Ook ik heb veel lichamelijke klachten vooral duizeligheid op slechte dagen en inderdaad ook oorsuizen en een paniekerig gevoel. Veel last van spierspanningen vooral in armen en schouders.
De negatieve gedachtes in je hoofd zijn het ergst van alles, komt echt door de burnout. Helpt mij veel om podcasten te luisteren over burn out en lotgenoten. Zo voel je je niet zo alleen in het proces en begin je het iets beter te begrijpen.
Het is een zwaar en eenzaam proces.

Hallo,

Ook ik herken dit gegeven. 'S morgens voel ik me altijd slecht. 'S avonds kan het wel tot 1u - 2u 's nachts duren alvorens ik in slaap val en rond half 6 word ik wakker. Kan dan heel moeilijk terug in slaap geraken. Voel me vanaf dan al slecht. Het lult me meestal nog wel om een uurtje te slapen alvorens de wekker gaat.
In de namiddag betert het altijd wat, vooral als er 's avonds niets meer op de agenda staat of er niets meer van mij verwacht wordt. ' s avonds voel ik me beter, maar de lichamelijke klachten zijn nooit helemaal weg. Duizelig/licht in mijn hoofd, gesuis in mijn hoofd/oren, vlagen van misselijkheid, algehele malaise, slappe benen, pijnlijke spieren in schouders en nek (merk ook wel dat mijn "natuurlijke" houding opgetrokken schouders is. Spieren staan dus continue onder spanning). Ik kan wel een hele waslijst opsommen aan lichamelijke klachten. Vaak vraag ik me af of ik hier ooit nog uit ga geraken..

Precies hetzelfde hier, tot een uur of 15 voel ik me rotslecht en depressieve klachten, in de avond voel ik me heel gelukkig en kan ik de wereld aan, echt bizar

Dank alvast voor al jullie reacties. Het lucht me op dat ik in iedergeval niet de enige ben die hier last van heeft. Soms vraag ik me af of dit ooit nog over gaat, maar blijf moed houden. Zit nu ook nog midden in een verhuizing wat het allemaal ook niet beter maakt helaas 😥

Hoi, hier ook hetzelfde. Zie 's morgens ook meer tegen dingen op. Terwijl je 's avonds er aan kan denken zonder in de stress te schieten Ga daarom bv. ook graag 's avonds naar de supermarkt. Best apart dat je op hol geslagen stress hormonen dit kunnen veroorzaken.

Ik heb dit ook. Slik wel anti depressieva voor de angst. Zodra ik wakker wordt heb ik gierende zenuwen, maar pas als ik echt wakker ben. In de loop van de dag gaat het beter. Savonds weer opzien tegen de ochtend. Vreselijk wat langdurige stress doet. Iemand dit al kunnen doorbreken?

Hormoonhuishouding is compleet zoek, is het zo hoe langer doorgegaan, hoe langer het duurt voordat het ooit normaal word? Maak me ernstig zorgen! Of ik sta de hele dag aan en voel me goed. Na 1 jaar nog steeds ik de actie stand! Wordt er gek van!

Ik heb ook in de ochtend meer last van zenuwen gespannen spieren snellere energieverlies in de ochtend.. slecht tegen tv kunnen middag en ochtend, savonds weer wat beter. Slik ook sins 4 maanden antidepressiva 10mg voor de angst. Zit zelf aln2 jaar erin. Heeft b.o alles te maken met een ontregeld brein en hormoonhuishouding? Wat helpt echt?

Dat denk ik wel! Ik wordt er echt moedeloos van. Wat helpt inderdaad om Hormoonhuishouding weer op orde te krijgen? Ben bang dat het niet meer goedkomt. Hoe lang is je roofbouw geweest omdat je 2 jaar thuis zit? Ik ruim 10 jaar! Nu zie ik pas in wat ik heb gedaan. Nu ruim 1 jaar thuis al! Zonder veel verschil…

Ik word altijd vreselijk misselijk wakker en heb dan ook last van rommelende darmen. Moet ook veel plassen. Het gaat maar niet over en duurt nu al maanden. Soms is het even weg om vervolgens weer de kop op te steken. Wanneer gaat dit over en hoort dit wel bij een burnout ??

Hoi allemaal
Sinds 9 maanden mijn man verloren, met alles wat er bij komt kijken is het nu B.o. en of overspannen.
Slik nu ametriptelyne 25 mg omdat ik het niet meer zag zitten door alles ,elke dag over alles huilen,nergens zin, angstig etc. Vind het verschrikkelijk ,mede ook door de bijwerkingen. Droge mond,hoofdpijn, hartkloppingen.duizelig.
De Ha. Zegt dat het nu gewoon allemaal teveel is geworden , oxazepan 10 mg ,met soms halve pil per dag.
Ik voel met verschrikkelijk 😥 afleiding zoeken, maar ben zo moe.de ene dag is het beter dan de andere, dat lees ik hier ook wel .vooral ochtenden zijn tot 14 uur zijn zo zwaar ! De ametriptelyne is dus voor depressie,maar lees er niet veel van bij jullie. Enige erkenning hierin ,?!
Lees het graag van iemand, !

Hoi Anette, ik denk dat burnout en depressie hand in hand gaan (helaas). De meeste mensen met een burnout hebben ook te maken met een depressie. Ik slik zelf Citalopram. Heel veel sterkte met alles.

Ik slik ook citalopram, bij mijn b.o wel maar 10mg.. klopt het dat de antidepressiva je hersencelletjes weer na een tijdje weer in evenwicht brengt? Heb niet veel uitleg gekregen slik het zelf tegen angstklachten door mijn b.o duizeligheid spierspanning licht in het hoofd zenuwachtig gevoel.. door hoge werkdruk letterlijk neergevallen

Hoi, dank je wel voor je reactie .

Ik lees hier ook weinig over ametriptelyne🤷‍♀️
En hoop dat het aanslaat.ik huil nu al wat minder , tranen zitten er wel, .
Ook wat minder kermis in mijn hoofd, altijd van alles door me hoofd,maar ook dat LIJKT wat minder? ..denk ik.
Wat een verschrikkelijke tijd., bang ,en door stress hoofdpijn. Bah 😒
Overal tegenop zien,terwijl ik er eerder minder last van had. Pffffff😰

Hoi Annette, ik hoop voor je dat het aanslaat. De eerste tekenen zijn al positief zo te horen. Ik ben zelf ook geen schim meer van de persoon die ik ooit was. Vreselijk wat stress/burnout met je doet. Van zelfverzekerd en positief persoon naar bang, angstig en depressief persoon.

Hoi Thomas,
ik hoop dat het wat doet,want zoals ik nu ben herken ik mezelf niet. Angstig,duizelig ,weduwe zijn door die rotziekte,zelf hersentumor gehad,gelukkig goed gekomen met operatie,korte termijngeheugen nog niet helemaal terug,maar daar kan ik mee leven. dus ook veel op mijn bordje gehad.en de angst daarvoor blijft natuurlijk. Altijd goed voor iedereen geweest ,en dan dit🤷‍♀️ Maar ok..je moet door, maar zoveel stress en angst over gehouden ,iedere controle weer! Zal niet snel overgaan die angst!
Helpt wel als je soms je ei kwijt kan, !

Ik hoop voor je dat je er toch nog goed uitkomt ,want dit gun je niemand. Hou vol ! Doe ik het ook!! Ik lees hier ook veel !

Interessant, ik heb juist dat ik mij in ochtenden nog oke voel en rond 15:00u ben ik altijd op mn zwakst, in de avond voel ik me weer wat beter.

Hoi Soraya, ik heb dit ook. Vanochtend ook weer vreselijk misselijk opgestaan met een onrustig gevoel. Afgelopen week niets aan de hand en ging redelijk. En dan vandaag weer ellendig voelen. Snap ook niet waar het vandaan komt. Teveel gedaan omdat het wat beter ging ? Ik weet het niet. Wordt er langzaam wel moedeloos van.

Ik zit al meer dan een jaar in een burnout. Het is een periode wat beter gegaan maar de laatste tijd wordt ik wakker met een vreselijk onrustig en soort paniekerig gevoel. Ben dan ook misselijk en last van darmen. Vraag me af of dit ooit nog eens over gaat. Iedereen zegt maar accepteren en er niet tegen vechten maar als je zo onrustig bent gaat dat juist niet. Ontspanningsoefeningen of ademhalingsoefeningen ben ik veel te onrustig voor. Herkennen mensen dit ?

Ook ik wil slapen zonder medicatie. Vervolgens ben ik Rond 2 a 3 uur wakker . Soms ga ik uit bed en loop ik de woonkamer op en neer tot het tijd is op te staan. Vannacht nam ik een halve oxazopam en ben na een half uur in slaap gevallen. Ik werd heel onrustig wakker na een droom waarbij ik opgesloten zat. Die onrust duurt nu nog. Afgezien van wat telefoontjes ben ik mijn tijd aan verdrijven. Thuis. Ik herken het dat het in de middag beter gaat. Of als ik auto rijd. Vanmiddag moet rond 1500 naar een vergadering. Zo kort mogelijk. En dan....

Precies hetzelfde ervaar ik.

Ik word ook zo vreselijk onrustig wakker. Meestal rond 05.00 uur en kan dan niet meer inslapen. Die onrust is echt verschrikkelijk, lig te draaien in mijn bed en ben gewoon te onrustig om ademhalingsoefeningen of mindfulness te doen. Vreselijk om de dag zo te moeten beginnen. Zit nu 14 maanden in burnout en het is een tijdje wat beter gegaan, maar de laatste weken lijkt het wel alsof ik helemaal terug bij af ben. Weet me geen raad meer met die onrust in mijn lijf 😥

Ik weet dat het de cortisol is, maar kan het maar niet accepteren en ga er tegen vechten wat het allemaal alleen nog maar erger maakt. Iedereen zegt accepteren, maar hoe ? Zijn er ook mensen die hier zoveel problemen mee hebben en die ook niet weten hoe ze het moeten accepteren ? Tips zijn welkom

Ik word elke morgen wakker met een misselijk gevoel, branderige tong en heel veel slijm in mijn keel. Zijn er mensen die dit herkennen ? 's-middags trekt dit dan weer weg.

Ik herken het de ochtenden zijn zwaar (angstig gevoel en onrustig) na 15:00 of laat in de middag krijg ik weer adem.

Ja, je kunt er volledig vanaf komen. Mijn ex-collega is daar een voorbeeld van. Hij kreeg de zorg over zijn zieke moeder op zich vanaf zijn 16e. Zij claimde hem volledig. Dus continue bellen, aandacht vragen, etc. Hij kreeg op een gegeven moment angstaanvallen en het idee dat zijn kinderen ziek zouden zijn. Hij is toen in systeemtherapie gegaan en had 15 gesprekken. Een hele zware periode zoals hij omschreef, maar hij is er nu volledig vanaf gekomen. Hij omschrijft het als 'zoek jezelf en vind jezelf'. Hij is nu een zeer positieve man met veel energie en voelt zich beter dan ooit (al jaren inmiddels).

Ik heb een vergelijkbare geschiedenis en ben ook in systeemtherapie gegaan. Op veel vlakken ben ik nu aan het veranderen. 'Een transitiefase' zoals mijn therapeut het omschrijft. Het terugvinden van jezelf. Pittig, dat wel, maar ik merk dat het helpt. Wel is nu het probleem dat ik af en toe te enthousiast ben en dan teveel wil, terwijl ik laag in mijn energie zit en 'eventjes' fanatiek ben ga sporten. Veel te vroeg. Die collega van mij deed juist het tegenovergestelde. Hij deed vrijwel niets, las boeken, keek films en liep af en toe een blokje om.

Kortom, ja het kan en het heeft absoluut te maken met hoe je je leven weer vorm geeft. Jezelf terugvinden dus.

Ik probeer iedere dag te bewegen. Maar zoals tv kijken en schermen lukken me niet echt krijg dan pijnlijke ogen en voel me hoofd drukken. Hetzelfde met lopen of fietsen moet telkens met een zonnebril lopen. Energie gaat inderdaad sneller op als ik te veel doe dan voel ik me op slechte dagen gespannen duizelig angstig en emotioneel. Heb last van me nek schouders daardoor ook sneller overprikkeld

Zoals hierboven ook gezegd wordt, kan je er zeker van afkomen. Met de juiste hulp en eventueel medicatie als je dat nodig zou hebben en zou willen, kun je al ver komen. Het kost veel tijd, een lang en zwaar proces. Je emoties moeten de ruimte krijgen om los te komen en tegelijkertijd moet je leren je angsten niet teveel te geloven, je bent immers niet je gedachten. Het lijkt nu misschien moeilijk te geloven, maar uiteindelijk kan je echt weer positiever gaan denken en rust vinden in jezelf. Weet niet of je al bekend bent met mindfulness, maar als je daar dagelijks mee aan de slag gaat kan het je ook enorm vooruit helpen.

Ik kreeg in oktober de diagnose paniekstoornis met angststoornis en het gaat nu echt stukken beter met me.

Er is dus zeker hoop, dat overactieve brein (en lijf) heeft rust nodig. Zoek hulp, neem rust, probeer je gedachten niet teveel waarde te geven. Sterkte en succes!

Ik ben er ook vanaf gekomen. Nooit klachten gehad in m’n leven, kon ‘de hele wereld aan’ bij wijze van spreken. Echter, blijkbaar toch over m’n grenzen heengegaan. Gezin met drie kinderen, pittige maar super leuke job, extra studies.. Terugkijkend had ik al langer zo nu en dan ineens spanning bij nieuwe dingen. Toen ik echt uitviel was ik een wrak; compleet ontregeld stressysteem en hormonaal systeem, nauwelijks slapen. Mijn lichaam stond continu in overdrive en ik voelde me de hele dag paniekerig. Kon het huishouden doen maar verder vrij weinig. Alles gaf spanning en ik verdroeg geen enkele druk. Uiteindelijk heb ik er een angststoornis aan overgehouden, sociale contacten gaven spanning, de gedachte dat ik clienten moest zien in de toekomst op werk.. (gaandeweg weer online begonnen, kleine stapjes, dat hielp). Inmiddels voel ik me gelukkig weer de oude. Het ging erg met ups en downs (gaandeweg steeds meer dagen dat ik me goed voelde maar die ‘terugvallen’ waren telkens zo heftig). Uiteindelijk toch met medicatie begonnen vanwege de angst en de terugvallen (ik had al even slaapmedicatie en oxazepam die ik soms innam, later dus antidepressiva). Vanaf toen ging het echt bergopwaarts en begon ik weer een schildje op te bouwen. Inmiddels kan ik alles weer, nu 6 maanden verder vanaf start AD. Ik ga straks rustig afbouwen (al ben ik er heel tevreden over, heb geen bijwerkingen, mijn gewicht is stabieler dan ooit, zelfs iets afgevallen), geen haast dus.. Het komt echt goed maar het kost tijd. Ik had geen therapie nodig (wel gehad overigens) maar vooral geduld, een ontregeld lijf wat weer tot rust moet komen heeft tijd nodig. Op dagen dat ik me slecht voelde was mijn denken ook 180 graden anders (alles eng, twijfelen etc), dag later kon het compleet anders zijn en kon ik dan wel helder denken bv, daarvoor was geen therapie nodig. Maar ik heb geen trauma’s of iets dergelijks, dat is voor iedereen weer anders. Heb veel gesport toen dat eenmaal weer ging, ben actief gebleven maar heb ook veel rust genomen (incl mediteren, wandelen, klassieke muziek luisteren etc). Ben waanzinnig blij met hoe ik me nu voel. En doe het voortaan écht wat rustiger aan want dit wil ik nooit meer meemaken.

Ik zit er toch echt lang in.. heb nog heel veel spierspanning. Mijn nek schouders doen elke dag pijn en daarbij oog en kaaklijn hals en middenrif. De duizeligheid is iets minder dan vorig jaar. Maar alsnog snel overprikkeld ook met medicatie zit wel op 10mg nu 3 maanden welke ad. Gebruik je M? Ik heb citalopram

Ik heb escitalopram 10mg

Hi! Ik wil even inhaken op je vraag wat het verschil is tussen angststoornis en BO. Dit vind ik ook lastig.
De eerste maanden van mijn burn-out wist ik nog niks van mijn angsten en paniekaanvallen af en dacht ik dat alles bij mijn burn out hoorde (hartkloppingen, zweten, duizeligheid etc in bepaalde situaties). Nu sinds een maand weet ik dat ik last heb van angsten en paniekaanvallen.
Nu zit ik heel vaak met de vraag: moet ik het nog rustig aan doen vanwege mijn burn out, of moet ik juist dingen gaan aanpakken omdat ik anders gehoor geef aan mijn angsten? Bijvoorbeeld sociale situaties opzoeken, meer uren gaan werken.
Ik vind de combinatie BO en angststoornis soms erg lastig.

Ik ben het met Mila eens. De symptomen liggen dicht bij elkaar en als je angstig bent, zorgen de burnout klachten ook vaak voor paniek en de paniek weer voor nog meer stress en dan heb je een warrig cirkeltje rond

Zoals mij is uitgelegd is een burnout een ontregeld zenuwstelsel en is dat heel vaal de uiting van angsten en trauma's. Je lichaam staat onnodig en hevig in een vluchtstand en raakt overbelast.
De burnouts door drukke banen dus door overmatige stress/ drukte bestaat, maar kennelijk spreek je dan eerder van overspannenheid. Dit is qua zenuwstelsel vaak wat beter terug te draaien.

Terguvallen zijn heel normaal. Even terug op de rem staan en heropladen.
Maar ook eens stilstaan of je niet toch weer over je grenzen bent gegaan. Misschien waren die "2 weken" enkel het gevolg van een langere periode waarbij je misschien toch wat te snel aan het gaan bent. Even een stapje terugnemen kan zeker geen kwaad

Hi Y,

Ik herken veel in jouw verhaal. Dan gaat het ineens goed, dan ineens val je weer een stuk terug, dan weer prima, etc.

Ik ben dat gaan zien als een proces dat erbij hoort. Ik liep al jarenlang (zelfs onbewust) zwaar overspannen rond. Ik dacht dat ik fysiek iets mankeerde en focuste mij op mijn voeding, maar ging verder gewoon door. M.a.w. mijn lichaam is gewend geraakt aan het niveau van spanning. Dus ook al heb ik een zeer goede dag achter de rug, dan kan ik s'ochtends weer heel gespannen wakker worden, alsof het allemaal niets uitmaakte.

Toch zie ik het telkens als stappen vooruit. Want 5 maanden geleden was ik totaal uitgeput. Nu kan ik moeiteloos kletsen met mensen, terwijl ik in het begin ongelooflijk gespannen was en nu kan ik vaker rustig genieten ergens van, terwijl dat jarenlang niet kon.

M.a.w. je komt er wel, maar zie het als een leerproces die niet alleen mentaal maar ook fysiek is. Niet alles is te begrijpen, maar leg je erbij neer, maar geef nooit op, want de volgende goede momenten komen er ook weer aan en zorgen voor de volgende positieve rek. 2 stappen vooruit, 1'tje terug.

Ik herken het exact.
Zit nu ook op de bank. Zware benen. M’n spieren in nek voelen raar. Heb het al 3 dagen.

Af gelopen twee weken ben ik op reserves wat doorgegaan. Ik dacht het al, maar wist het niet zeker. Ik voelde me goed, alleen een hoge hartslag van 90. Ook in rust.

Mijn theorie is,, ik heb weer gesnoept van mijn reserve energie en ben nu aan het herstellen. Ik voel me beter dan het begin van mijn BO, want toen had ik niet eens reserve energie.
Nu voel ik intense moeheid, want ik voel hoe leeg ook mijn normale batterij is.
Geef het de ruimte. En gelukkig herstel je steeds sneller. Het kan best dat je met een week of een paar dagen weer op het oude niveau zit.
Ik denk dat je vaker zo’n terugval zult krijgen. Vooral omdat je ook zoekt naar grenzen. Je probeert wat je kan. Maar je zal steeds sneller herstellen van de terugval/stapje terug..

Ik blijf wel fysiek bewegen, rondjes lopen. Voor mijn gevoel is dat wel heel goed..

Beste Allen,

Dank voor jullie reacties. Erg fijn om te sparren met lotgenoten. Voelt vertrouwt.

Ja, is zeker waar. Gedeelde smart & zo. Ik zit echt in hetzelfde schuitje als jij. Je wilt graag, begint langzaam weer tot leven te komen, maar wordt telkens weer teruggefloten op een pittige manier. Mij is uitgelegd dat je lichaam en geest nog in 'de oude' mindset zitten. Door nieuwe ervaringen op te doen, train je eigenlijk steeds 'je systeem' op positieve ervaringen waar je vervolgens weer van leert. Dus je weet bijvoorbeeld hoe relaxed je kon zijn tijdens een picknick. Dit had ik laatst. Eerst erg gespannen, maar vrij snel daarna voelde het weer als vanouds. Gezellig, leuk, veel gelachen en vrolijk in slaap gevallen ..maar ja, dan wordt dat gevolgd door een enorme klap. Uitgeput, gaar, gespannen, zelfs weer angstig. Maar feit is...je was toch weer een stapje verder gekomen, dus de volgende keer ga ik weer graag mee. Daarnaast merk ik ook dat hoe meer verschillende dingen ik op de dag doe, des te drukker het in mijn hoofd wordt. Gisteren zo'n dag gehad..en ik merkte op verschillende momenten dat het genoeg was, maar het was onmogelijk om dit te stoppen. Afijn, compleet van slag vannacht. Uiteindelijk wel in slaap gevallen, maar het blijft telkens weer proberen en testen.

Hi Madeliefje, ik las net je bericht. Wij hadden al wat gechat. Wat voor mij geldt hoeft niet voor jou te gelden, maar hier mijn reactie.

Vanochtend zat ik er helemaal doorheen. Twijfelde weer aan van alles, dacht weer dat ik het allemaal niet aankon, maar weer dacht ik 'fuck it'. M.a.w gewoon meegegaan met vrienden gaan zwemmen. De eerste 30 minuten was een hel, maar daarna sloeg het om. Wijntje erbij, leuke gesprekken en telkens bij ieder negatieve gedachte, dacht ik weer 'fuck it'. Al met al...5 uur lang genoten.

Het boeit mij niet meer hoe ik mij dan 'voel' morgen, want wederom was dit goud waard en ga ik lang nagenieten. 10 maanden is lang en niet nodig. Doorbreken, herpakken en loslaten.

Nou, om eerlijk te zijn lijkt me dat ook niet helemaal de manier.
Je lichaam schreeuwt, doe rustig aan. Je negeert het en gaat door.. dit heb ik in het begin van mijn burn out ook gedaan, maar heb daardoor een hevige terugval gehad.

Moet je niet juist leren luisteren naar je lichaam? Respect krijgen voor je grenzen?
Op die manier heb ik gevoeld en gemerkt dat mijn energie terug is gekomen.. elke keer een korte activiteit, stoppen als het lichaam wat aangeeft. En op die manier kun je best veel korte activiteiten

En ja, je moet soms even je vrienden zien, om niet neerslachtig te worden,, maar bewust over mijn grens gaan, heeft bij mij averechts gewerkt..

Waar ik nu meer mee zit. Hoe zorg ik dat ik niet in de actie stand/overlevingsmodus blijf hangen. Hoe ga ik ermee om. Hoe ervaren jullie dit ..

Hoi Anoniem,
Ik vind je visie erg verfrissend! Ik lees van niemand anders op dit forum dat ze er zo tegenaan kijken. Ik denk eigenlijk dat veel mensen zo gewend zijn geraakt om over hun grenzen te gaan, dat het nodig is om eerst te wennen aan een leven waarin je juist niet overal aan mee hoeft te doen, naartoe hoeft te gaan, niet alles af hoeft te krijgen etc. Maar zodra er een bepaald nulpunt is bereikt, kan ik me voorstellen dat voor sommige mensen jouw aanpak goed kan werken. De aandacht van je gedachtes verleggen van "kan ik dit wel, is dit wel of niet goed, hoe ga ik me morgen voelen etc" naar "ik geniet van mijn leven, zelfs al moet ik er soms een prijs voor betalen".

Ja hoor, vanaf 4u 's morgens begint je lichaam cortisol aan te maken (stress hormoon) waardoor je 's ochtends dus (uitvergroot in BO) in actiestand staat. Doorheen de dag verminderd dit

Wat doe je in de ochtend? Het is wel herkenbaar ik heb in de ochtend meer last van spierspanningen en tintelend gevoel en inderdaad niet tv kunnen kijken enz.. nadat ik ga wandelen half 1 . Voel ik me beter als ik terug kom. En langzaam door de dag heen ook. Maar wel oppassen dat ik niet over mijn grenzen ga

In de ochtend doe ik niks speciaals, begin wel gelijk met piekeren. Ben onlangs ook wel vader geworden van 2 dochters 1 en 3 jaar. Dit kan natuurlijk ook wel de stress bevorderen.

Ik weet dat het moeilijk is om niet te piekeren, vooral als je je zo voelt. Maar geloof me je moet proberen ook je hersenen rust te geven want anders sta je alsnog aan en is je lichaam nog steeds in de stress stand ons brein snapt niet wanneer er echt gevaar is of wanneer we ons mentaal zijn aan t ergeren. Probeer meditatie over hoe je lichaam werkt dat helpt mij enorm om te ontspannen en alles los te laten. Ademhalingsoefeningen van wim hof. Of tegen stress. En natuurlijk naar buiten in de natuur doet echt wonderen. Ik weet dat het een moeilijke tijd is. Ik zit er al 2 jaar in. Zorg dat je genoeg steun krijgt om je heen en natuurlijk genieten van wat er op het moment is en niet denken aan wat er was en wat nog moet komen. Je leeft nu. En zo word je ook langzaam aan weer beter.

Ja herkenbaar, ik ben ‘s ochtends ook altijd onrustig, na de lunch ook weer even en eind vd middag altijd doodmoe. Na t avondeten altijd het meest fit ook. Kom dan soms ook niet in slaap ondanks de vermoeidheid. Bij mij is dit patroon al maanden aan de gang, kan er echt de klok op gelijk zetten. De spanningsklachten zijn wel veel verminderd het afgelopen half jaar.

Ik lees hierboven als tip de Wim Hof ademhalingstechniek, ik wil daar toch even op inhaken: heb dit laatst geprobeerd en dat resulteerde in een paniekaanval. Nou is dat natuurlijk voor iedereen persoonlijk, maar als je kampt met chronisch hyperventileren (ofwel verkeerd ademhalen) zou ik die methode niet direct aanraden.

Het nare gevoel bij het ontwaken, heb ik nog altijd, ook al zijn de rest van mijn klachten inmiddels (na een jaar) bijna weg. Het is eigenlijk de enige klacht waar ik dus nog niet vanaf kom. In het begin had ik ook dat de ochtende het zwaarst waren, na de middag ging het iets beter en ‘s avonds nog wat beter. Maar nooit zo extreem als jij omschrijft qua energie in de avond. Ik probeerde overdag altijd veel te bewegen en veel buiten te zijn en daardoor was ik aan het eind vd dag ook wel moe en viel gaandeweg ook weer makkelijker in slaap.
Zodra ik opsta ben ik inmiddels dat nare en gespannen gevoel gelukkig bijna helemaal kwijt dus ik heb er niet veel laat meer van. Maar irritant blijft het wel. Het is alsof mijn rationele brein dan nog niet helemaal werkt en dan zie ik alles heel ‘zwart’, zodra ik echt wakker ben kan ik weer helder denken. Een collega die eerder in een burnout zat zei pas dat zij dit nu nog altijd heeft. Gek he… Cortisol zal idd een rol spelen. Maar als je verder bent in het proces neemt de spanning echt af, alleen frustrerend dat het veel tijd kost he.. En lastig met 2 kleintjes. Blijf bewegen en veel ontspanning zoeken, 2 hoofdzaken (naast voeding) en heb geduld, het komt goed!

Ja, op deze website met als toevoeging /schematherapie vind je een hele lijst met therapeuten door heel Nederland die schematherapie kunnen geven.

Heb ik ook lange tijd gedacht, idem met alcohol.. 1 jaar gestopt maar geloof mij dit is de oorzaak van het probleem niet.

Toen ik m'n burnout in rolde gestopt van 6 koppen per dag naar 0. Later werd het alsnog erger tijdens de hittegolf, het is echt niet alleen koffie maar het helpt idd niet. Koffie verhoogt je cortisol namelijk.

Klopt allemaal. Ik denk wel dat de een daar gevoeliger voor is dan de ander. Ik merkte namelijk duidelijk dat als ik een kop koffie nam er van alles gebeurde in mijn lichaam. Een boost waar ik eigenlijk helemaal niet op zit te wachten.
Het is inderdaad niet de oorzaak, maar absoluut een factor die je weg moet laten. Alcohol drink ik nu ook aanzienlijk minder. De motivaties om alcohol te drinken waren talloos en eigenlijk om die reden al niet goed.

Als ik alcohol drink voel ik me even goed, de dag erna voel ik me vaak slechter.. this soms om moedeloos van te worden, soms denk ik, het is hoe we denken, vroeger bestond dit niet

Dat is niet helemaal waar. Vroeger bestond het ook wel, maar werd erover gezwegen..

Mijn grootvader gaf aan dat hij het ook 2x had gehad. Dit vertelde hij pas toen ik ook in een burn out zat. (:

Dag Hoi,

Het zou kunnen maar toen gingen ze er toch gewoon mee werken? Of wat zeiden ze dan als ze hun ziek melden?

Ik ben overgeschakelt naar deca omdat caffeine de cortisol verhoogd. Niemand smaakt het verschil, het is gewoon in het kopje

Hij had ontslag genomen, en was verder gegaan met de boerderij.
Ik weet niet hoe anderen dat toen deden. Maar overspannen bestond toch al wel?

1 kopje koffie met melk is wel ok.. zelf ben ik van 5 zwarte kopjes koffie en 2 redbulls na 1 koffie gegaan maar toen ik nog heel erg in me b.o zat. Heb ik ook thee in de ochtend gedronken. En dat helpt ook

Hier ook gestopt met :
Koffie
Teveel paracetamol gebruik
Roken ( na 39 jaar !)
Alles in 1 week
Dacht even dat ik in de hel zat

10 koppen vind ik ook echt veel hoor anoniem! Ik ben zelf van 3 koppen per dag naar eens op zijn tijd 1 kopje per dag en verder decaf en thee gegaan. Klopt helemaal wat je zegt, het heeft me veel rust gegeven. Als ik nu te veel koffie drink voel ik gelijk mijn stressniveau weer omhoog schieten. Kamille thee is een heerlijk alternatief (werkt ook rustgevend) en tegenwoordig kun je prima decaf koffie vinden voor elk type machine. Ook drink ik veel meer water sinds ik nauwelijks koffie meer drink en dat is ook heel goed voor je lichaam.

Goede tip!

Hmmm
Misschien moet ik ook maar minderen. Ben een echte koffieleut

Heel normaal, je staat in actieve stand dus wil je dingen doen, invulling vinden. Niets doen gaat in tegen de stand dat je lichaam in staat. Maar toch is dat net wat je moet doen.
Je staat in versnelling 90 te rijden terwijl je auto zo op is dat je maar 50, 30 of misschien wel helemaal niet meer kan rijden en ieder moment uit elkaar gaat vallen. je kan terugschakelen door minder te doen en onder de snelheid rijden die je nog aankan maar die grens is soms moeilijk te vinden omdat je zo gewend bent aan over die grens te gaan. Dus best even aan de kant gaan staan om af te koelen.

Hoe meer je niets doet en rust, hoe minder de stem in je hoofd zal zeggen wel iets te doen. Het is iets die je terug moet leren. Met vallen en opstaan. Het kan helpen om vaste rustmomenten in te plannen, of telkens nadat je iets actief gedaan hebt, zelfs als is het maar douchen of de vuilzakken buitenzetten, telkens rusten. Je lichaam moet echt weer leren dat activiteit ook rust nodig heeft om te compenseren

Hallo J,

Helpt dit jou goed en hoelang zit je in een burn out. Ik ben ook op deze manier bezig en vraag me soms af of ik wel goed bezig ben of echt alleen moet rusten. Maar van heel de dag niks doen komt het piekeren en depri. Daarom helpt dit mij goed actie rusten actie rusten

13maand,
als je piekert, las dan een kwartiertje per dag in waar je jezelf toestaat te piekeren. Als je op een ander moment in je dag wil piekeren dan vertel je jezelf dat je het houd voor je piekermomentje maar niet nu.
Actie rusten is ok wanneer je je eigen grenzen al goed aanvoelt, maar als je nog te veel over je grenzen gaat is het beter enkel te rusten en te slapen op wat reserve terug op te bouwen.

Hi J,

Bedankt voor je input! Net mijn siësta gehad ;-)

Als ik iets 'moet' van mijzelf, dan is het wel 2x per dag slapen. Ik kijk er echt ieder ochtend alweer naar uit.
Echt fijn dat je wat duidelijkheid geeft over hoe je het zou kunnen aanpakken. Merk jij zelf aan bepaalde dingen wanneer jouw grens nadert en/of heb jij een methode waardoor je nooit in de buurt van die grens komt.

Hogere hartslag, druk op men borst, alert zijn, zinderingen. Het is een lange weg geweest om terug te leren 'voelen'. Het is iets dat je ook terug moet leren, beetje per beetje merk je beter de signalen op.

Hi J,

Wederom bedankt! Dit soort tips zijn goud waard.

Is het dus zo dat het allemaal draait om het terugvinden van je werkelijke grens? Al ver voor de grens afremmen? Doe jij bijvoorbeeld ook aan mindfulness, yoga of meditatie? Eet jij bepaalde dingen juist mbt extra energie/herstel? Neem je visolie, b12 en dat soort dingen? Of is de kern simpelweg...rust, slapen en op tijd stoppen.

En alcohol en koffie? Drink je beiden? Ik wel. Alcohol af en toe, maar véél minder dan vroeger. En koffie was op een gegeven moment mijn benzine, wat ik dan ook veel te veel dronk voordat ik inklapte. Zo'n 10 of meer per dag, waarvan 5 in de ochtend. Achteraf bizar, maar geeft wel aan dat alle signalen al op rood stonden. Ik 'moest' van mijzelf niet zeiken. Dus doorgaan terwijl je eigenlijk gesloopt bent. Bizar, maar de oorzaak ligt hiervan bij mijn opvoeding, dus het was ingebakken gedrag. Bewust schrijf ik 'was', want aan alles merk ik dat mijn nieuwe leefstijl aanzienlijk meer rust geeft.

Gegroet,
Frank

Ik spreek natuurlijk voor mezelf maar als ik de signalen voel dan ben ik eigenlijk al te ver gegaan. Dat betekent dat ik terug moet schakelen voor een tijdje om meer reserve op te bouwen voor ik terug omhoog kan.

Het is je grenzen leren aanvoelen en dan daaronder blijven. Maar alvorens je grenzen terug te zoeken moet je eerst een tijdje keihard op de rem om terug wat reserve op te bouwen.

Ik dronk sloten koffie, nu drink ik decaffeine en probeer ik zoveel mogelijk frisdrank te bannen want caffeine duwt je cortisol de lucht in. Alcohol drinkte ik sws al zogoed als nooit maar het is geen geheim dat alcohol voor niets goed is. Het kan ook een coping worden sinds je je slecht voelt, dus nog eens extra gevaarlijk bij burnout... afzweren zou ik zeggen, toch tenminste tot je grotendeels herstelt bent.

En nee ik neem geen vitaminen of andere speciale zaken. Dat vind ik allemaal flauwekul. Zolang je gezond eet heb je alles dat je nodig hebt. En zodra je weer wat energie reserve hebt, geregeld wandelen, bij voorkeur in de natuur om de prikkels te minimaliseren.
Toegeven, gezond eten is een uitdaging wanneer je de energie niet hebt om te koken, maar tegenwoordig zijn er veel opties.
Ik heb meditatie gebruikt om te leren stilvallen, headspace op netflix. Daar heb ik dan een beetje een persoonlijke versie van gemaakt die voor mij het best lijkt te werken.

Hi J,

Wederom bedankt voor al je informatie.

Wat ik merk is dat er een knop om moet qua denken en doen, pas dan ontstaan de veranderingen. Het is niet alleen rusten en slapen. Voor het eerst begin ik mij bij bepaalde handelingen af te vragen...waarom doe ik dit eigenlijk? Wat nou als ik dat eens niet doe? Zodra ik merk dat ik dan een soort 'afkickverschijnselen' krijg, dan weet ik daar aan moet werken. Dat gaat van koffiegebruik tot altijd online willen zitten, roken als ik 'rustig' ergens ga zitten en vooral overal hééél snel op willen reageren...alsof dat moet. Maar ja, de enige die dat doet ben ik zelf. Vaak ben ik dan nog verontwaardigd, waarom 'de andere' niet zo snel reageert... hoezo overspannen ;-)

Daarnaast heb ik een eigen bedrijf(je) sinds 2003. Hartstikke leuk, super creatief en financieel niet verkeerd...alleen door mijn enthousiasme klap ik de laptop s'ochtendsvroeg al direct open, prop mijn lunch naar binnen en ga in de weekenden ook 'gewoon eventjes' wat dingen uitzoeken of chatten met mijn Chinese leverancier (daar moet burnout uitgevonden zijn). Dit gedrag moet ik echt gaan stoppen. Wel k&%, want ik vind het oprecht erg leuk.

Alcohol drink ik wel geregeld, maar dan 1 of hooguit 2 glaasjes. Ik zal vanaf nu zeker letten op mijn koffiegebruik. Ik start daar standaard mee in de ochtend en merk dan dat ik van 'redelijk chill' naar 'hyper' schiet. Vroeger wenselijk, maar nu niet meer.

Gegroet,
Frank

Hallo Frank ,

Ik zou echt alcohol laten staan het is echt slecht voor een herstel van burn out. Ik zelf probeer zo gezond mogelijk te eten en drink alleen water en thee. Ik heb het boek het geprikkelde brein aangeschaft en kookboek van charlotte labee als je dit leest dan krijg je meer inzichten over hoe belangrijk voeding eigenlijk voeding is. Zelfs koffie bij een burn out is een no go. Doe lekker rustig aan even de rem erop

@J is niet helemaal waar. Grond wordt steeds minder voedzaam waardoor voedsel ook minder voedzaam is dan 100 jaar geleden. Ook gebruik je enorm veel stoffen in 'paniek stand', vooral zout en magnesium. Als je dit niet aanvult kom je in de problemen want dit wordt bij allerlei processen gebruikt. Ik zou dus zeten hymalaya zout kopen (bij Holland en Barret bijv.) en dagelijks 2x een halve theelepel oplossen en drinken in water en magnesium supplementeren. Ik haal het zelf bij iHerb, neem 'Calm' magnesium poeder opgelost in water in de ochtend en magnesiumtauraat in de avond voor het slapen.

Daarom word ook wel veel gezegd om meer te eten bij een burnout. In stress-modus neem je inderdaad minder voedingstoffen op. Maar dat geld voor alle voedingstoffen dus een supplement voor X en Y nemen heeft dan weinig zin.
Eens je bloed laten onderzoeken door de dokter kan wel acute tekorten aan het licht brengen maar dit is veelal genetisch, indien nodig zal de dokter je dan zelf wel iets aanraden. Op eigen houtje supplementen beginnen zou ik sowieso altijd afraden.

Hebben jullie ook zo n last van enorme spierspanning met name nek gezicht ogen en ook als ik op me tel of tv kijk voel ik spanning op me ogen en kaken en lichtelijk duozeling kan nog wel zo doorgaan. Emotie maken me ook wat meer angstig en gespannen als ik soms emotioneel ben omdat ik nog in mijn b.o zit en niet zoals vroeger zonder angst duizelingen en et gevoel van slappe benen de deur uit te gaan om een rondje te lopen.. hoe drukker te plek hoe angstiger gespannen en duizelig ik word en doet nu na 2 jaar ook pijn in me lichaam die spierspanning.. eerste 1,6jaar geen pijn in me spieren.

Hallo jolanda ,

Klopt het word niet erkend ik heb ook veel lichamelijke klachten precies wat jij noemt alleen geen hernia . Het komt goed wat goed dat je 5 km loopt werk je inmiddels al

Hallo jolanda, jou klachten komen mij bekend voor de meeste met een stevige burn out lopen hier tegen aan. Zijn jou klachten wel na 16 maanden minder??

En wat onderneem je op een dag na 16 maanden

Marrie
Dank je wel voor je bericht ik loop 2,5 km geen 5 km 😉dat gaat echt nog niet lukken
Ik ben 55 jaar had zoveel druk vd bedrijfarts
Dat ik ontslag heb genomen
Had gehoopt dat ik wel weer kon werken
Maar niet dus heb nu sinds 4 weken veel last van mij arm
En de fysiotherapeut en dokter zeggen dat ik voorlopig niet kan werken
En voel dit zelf ook natuurlijk

Sabine

Ja het gaat langzaam vooruit
De druk van werk en bedrijfarts is weg
Dus heb geen pijn meer op mijn borst
Hernia had een jaar nodig om te herstellen En dat klopte zak nu niet meer door mijn been heen
Ik sta net als altijd gewoon op tijd op rond 7.00 uur
Ik ga rond 8.00 uur wandelen met de hond
Doe mijn huishouden waar ik zin in heb en wat nodig is
Ga knutselen ik heb inmiddels mijn eigen website met wat ik maak
Tussen de middag ga ik vaak nog even op bed liggen omdat ik dat nodig heb
S middags ga ik soms even fietsen of boodschap doen
Wandelen weer met de hond
Eten koken
Zo ongeveer

Die druk van instanties is verschrikkelijk.

In België word je om de zoveel maanden opgeroepen voor controle door de mutualiteit die voor je uitkering zorgt. Naast het feit dat ze je uitkering uitbetalen krijgen ze ook subsidies van de overheid als ze mensen terug aan het werk krijgen.
Je kan je dus al voorstellen welke hel het is om op controle te moeten gaan.
Telkens als ik een oproeping krijg sta ik dus al 2 weken van voordien stijf van de stress. Wat uiteraard niet bevorderlijk is voor mijn herstel...
Ik sta te bedenken hoe ik me het best kan verdedigen. Ik heb amper de energie voor mijn eigen basishygiëne, dus zelfs al zetten ze met terug aan het werk, dan val ik een week later toch gewoon terug uit.
Maar toch geeft het me zoveel stress omdat ik als de dood ben om zelfs maar 1 dag terug aan de slag te moeten. Als ik het uur reistijd naar mijn werk moet rijden door het ochtendverkeer, ben ik bang dat ik gewoon van uitputting in een ongeval zou terechtkomen.

Hallo J

Je kunnen je onder druk zetten maar als jij niet kan werken dan kan je niet werken klaar . En als ze dat toch willen doen dan ga je een dagje en dan zien ze met hun eigen ogen wat er met jou gebeurd . Ik heb een keer een paniek aanval gehad voor hun ogen ze hebben me gelijk met rust gelaten. Ga jezelf niet forceren echt en vooral niet stressen om zulke mensen . Heb in je hoofd dat hun ook betaald worden om jou onder druk te zetten. Focus je op je herstel en de rest komt later
Hoe lang zit je in een burn out

Beste J

Een uur reistijd dan zou je al helemaal uitgeteld zijn op je werk dat is al veel te veel
Dat kunnen ze toch niet verwachten van je
Ik heb veel gevraagd aan rechtsbijstand verzekering wat mijn rechten waren

Fijn om te horen dat je weer de goede kant opgaat! Dat geldt voor mij gelukkig ook nu na ca een jaar. Ik heb weleens gelezen over een hypervariant en een hypovariant van burnout. Bij mij stond/staat de spanning heel erg op de voorgrond, de eerste variant. Met veel slapen kon ik dan ook weinig omdat het hele systeem lang onder hoofspanning stond. Mij hiel het bv meer om (rustig) te gaan sporten (hardlopen in laag tempo) om daarna beter te kunnen ontspannen. Wandelen lukte ook lang niet goed want dan was ik alleen maar aan het piekeren en heel onrustig/gespannen. Ik begon gaandeweg aan alles te twijfelen en heb een tijd niet gesport en heel veel gerust maar ging me alleen maar slechter voelen dus dat was voor mij niet de weg. Toen ik het sporten weer oppakte ging het weer beter (met ups en downs nog wel). Ik sport nog altijd veel, ga elke avond vroeg naar bed (uurtje extra slaap) en merk dat mijn stresstolerantie ook weer toeneemt nu ik wel weer kan ontspannen. Het is een zwaar proces en je moet je eigen weg erin vinden. Fijn dat je tips hebt en een bemoedigend bericht voor wie nog vooraan in het proces staat.
Mijn grootste tip is proberen te accepteren dat die slechte dagen er helaas vrij lang bij blijven horen. En als je veel angst/spanning hebt of krijgt dan antidepressiva toch overwegen. Voor mij heeft dat echt geholpen in mijn proces (kantelpunt). Maar ook dat is heel persoonlijk (ik wilde dat ook lang niet, maar ben nu blij dat ik toch de stap heb gezet).

Hoi M ,

Even een vraagje op jou toelichting. Was jij in het begin ook op wanneer had je weer de kracht op het sporten op te pakken. En was je niet bang dat je zou vallen toen je begon. Ik wil over een tijdje ook weer sporten ben alleen bang dat mijn lichaam het niet aankan . Of voel je de energie van nu kan een beetje hardlopen. Ik ben soms bang om te ondernemen dus even naar de winkel gaan omdat ik nog best overprikkeld ben.

Zit nu op de 5 maanden thanks

Hi Sanne,

Wellicht een handige tip. Het is ontzettend lastig om zelf te doseren. Je gaat uit enthousiasme snel over je grens heen. Via het UWV kan je kosteloos een begeleidingstraject bij Bofit krijgen. Normaal is dit zeer kostbaar, maar het UWV vergoed hun diensten. Zij begeleiden je 1-op-1. Dus zij stippelen een programma uit. Zij hebben erg veel ervaring met de begeleiding van burn-out's, dus ik ga het wiel niet zelf opnieuw uitvinden. Ik ga dat sowieso doen, want ik weet van mijzelf dat ik na 1 weekje sporten gelijk denk dat ik veel meer kan. Precies de valkuil waar je (terecht) bang voor bent.

Hoi M, ik heb ook ooit een filmpje gezien van hyper of hypo variant een psycholoog zei tegen mij dat ik meer de hypovariant had de wat zwaardere vorm kan daarom ook nog niet echt sporten wel lukt lopen gelukkig wat beter maar voel ook nog spanning en angst af en toe en toch nog wat duizelingen is het herkenbaar voor jou? Gr l

Hi Anoniem, Ik reageer even, omdat ik ook de hypo variant heb. Ik sport heel graag en kon daar juist mijn spanning kwijt. Als ik mij weer eens ongelooflijk gespannen voelde, ging ik als reactie sporten. De endorfine en voldoening na het sporten is tenslotte lekker en verslavend. Je voelt je weer even heel goed en kan de wereld aan. Alleen daarna komt de klap en zak je weer verder weg. Nu ik dit meerdere malen heb meegemaakt, snap ik het automatisme en besef dat sporten voorlopig niet op mijn lijstje staat. Eerst wil ik fluitend kunnen rondwandelen en de volgende dag mij weer wat beter voelen. Pas (lang) daarna wil ik onder begeleiding starten met sporten. PS: Ik sprak ooit een zeer ervaren en deskundig sportinstructeur/mental coach. Een man van rond de 60. Hij zei letterlijk dat sporten helemaal niet nodig is om een gezond en gebalanceerd leven te leiden. Gewoon 30 minuten wandelen/lopen per dag is al ruim voldoende voor je lichaam en geest om je optimaal te voelen. Gezonde voeding en regelmaat doet de rest. M.a.w. pin je niet vast op 'als ik weer kan sporten, dan is alles weer goed'. Het hoeft dus helemaal niet om uit je burn-out te komen.

Hoi Frank,

Thanks voor je reactie. Ik ga daar naar kijken. Volgens mij komt het Uwv pas in zicht als je na een jaar nog burn out bent toch?

Sporten zit er voor mij nu zoiezo niet in maar als de uwv na een jaar in zicht komt ga ik hier zeker naar kijken.

Vandaag voor het eerst naar 5 maanden naar de winkel geweest om een boodschapje te halen. 20 min aangehouden en dit gaf me zeker een goed gevoel. Natuurlijk ga ik op mijn grenzen letten dus dit weer over een week doen of over twee weken.

Hi Sanne, dat met het UWV klopt. Je kunt het echter ook via je werkgever aanvragen. Ik heb dit ooit eens prive willen betalen, maar toen ik hoorde dat het mij ruim 1.500,00 Euro ging kosten en dit niet onder je verzekering valt, was dat geen optie meer. Naast bofit heb je nog meer partijen die via je werkgever dit soort begeleiding aanbieden.

Een paar tips die werken voor mij:
1. Geregeld fiets ik even een stuk en als ik mij goed voel dan wandel ik met de fiets aan de hand. Dit geeft mij het gevoel dat ik altijd kan beslissen om wat sneller thuis te zijn.
2. Als ik winkel en merk dat ik onrustig begin te worden, dan ga ik bewust vertragen. Dus mijn focus leggen op andere dingen en juist langzamer lopen. Dus niet verzetten, maar een houding van 'ach, daar heb je het weer'.
3. Ik heb een e-fatbike waar ik soms even een rondje maak. Niet alleen omdat ik dan nauwelijks hoef in te spannen en het is leuk om te doen (zit een gashendel op).

Wat ik duidelijk heb gemerkt is dat je telkens probeert je emoties te verklaren. De enige echte verklaring is simpelweg dat je opgebrand bent en je emoties alle kanten op vliegen, zonder dat het logisch is. Je probeert dus continue verklaringen te vinden, maar eigenlijk is het 'zo simpel' dat je emoties in een soort herstelperiode zitten. Vergelijk het met een baby die alle emoties toont als je hem/haar in je armen hebt. Van blij, naar verdrietig en van verbaasd naar angstig om daarna weer te schateren van de lach... en wat wil het daaarna? Heel veel slapen om die emoties een plek te kunnen geven. M.a.w. echt een reset dus waar je inzit.

Hoi Sanne,
Ik sportte in het begin ook al. Soms was het het enige wat hielp om de spanning een beetje te kunnen handelen. Het is zoeken wat bij je past en denk ik belangrijk dat wanneer je weer kunt sporten, je dat niet te intensief is. Ik doe altijd (nog steeds) rustige loopjes met relatief lage hartslag, niet meer dan 5km. Of crosstrainer of krachttraining (ook dat rustig dus geen hele zware gewichten). Beetje afwisseling. En daarnaast dus veel rusten ook. Vermoeidheid heeft mij heus ook wel parten gespeeld (spanning vreet energie en slechte nachten breken uiteraard op) maar het is niet zo dat ik niks kon (op niveau van lopen, huishouden, boodschappen), die verdomde spanning alleen….

Dankjewel Frank! Ik heb hier veel aan.
Ik kan weinig informatie vinden over wat je voelt als je hersteld, dus dit is heel fijn.

Ik herken het dat je eerst strak staat van de spanning. Daarna heel moe bent. Ik slaap zo 12 uur per nacht.
Nu ik verder herstel merk ik ook dat ik minder slaap nodig heb.

Daarnaast kan ik mij heel erg vinden in de volgende metafoor. Misschien meer mensen?

Zie je energie als een batterij.
———
Normale batterij
———
Reserve batterij
———

In de burn out is alles leeg. Reserve en de normale. Ik merk dat mijn reserve bijna is opgeladen. Ik schommel daar tussen.
Als ik in mijn reserve zit voel ik mij gespannen, gestresst, ga ik door op adrealine
Als ik op de rand zit van reserve en normaal voel ik mij heeeel moe. Omdat ik dan voel hoe leeg mijn normale batterij is. (Meestal na een paar nachten slapen nadat ik in mijn reserve zat)
Doe ik rustig aan? Dan kom ik in mijn normale batterij, voel ik mij beter, heb ik nog maar 9/10 uur slaap nodig in de nacht, kan ik meer aan.

Op dit moment schommel ik heel erg. Eigenlijk al 2 maanden hiertussen.

Hoi ik heb ook altijd pijn bij mijn voorhoofd tussen mijn wenkbrauwen en altijd vermoeide trekkende ogen bij buiten licht en drukke plekken ook schermen.. 3 jaar b.o nu .. wel kan ik veel meer. Alleen de brandende spierpijn bij het middenrif hals schouders bovenrug blijft nog wel een ding en draaier gevoel

Herkenbaar die zware ogen

Wat rot Taco, dat je op zulk onbegrip stuit. Mensen die dit niet kennen hebben er soms een heel aparte kijk op. En inderdaad geen besef van de hel waar je doorheen moet. Erg frustrerend als je zo keihard werkt voor je herstel, en dit dan niet gezien/op waarde geschat wordt.

Ik wens je alle goeds toe, hoop dat je situatie op het werk verbetert en dat je op je eigen tempo goed verder mag herstellen!

Hi Taco,

Ik heb hetzelfde meegemaakt na 28 jaar gewerkt te hebben voor deze werkgever en eigenlijk bijna nooit ziek te zijn geweest. Ik weet niet of je het liedje als je wint heb je vrienden, rije dik "echte" vrienden kent ? Zolang het goed gaat is er niks aan de hand, maar gaat het even niet dan leer je ze pas echt kennen. Walgelijk, loyaliteit komt schijnbaar maar van een kant.

Groeten,
Gilbert

Wat naar voor je! Hopelijk lukt ‘t je om je enkel nog te richten op je herstel en proberen de rest wat los te laten, wat anderen ook denken, vinden of zeggen. Belangrijkste doel is dat je beter wordt. Als je eenmaal beter bent, kun je wellicht nog overwegen om weg te gaan of doen wat dan goed voelt. Zo’n herstelproces maakt soms ook dat je andere naar je week, je baas of het bedrijf gaat kijken.
Maar neemt niet weg dat het vervelend is. Ik heb ook altijd goed gefunctioneerd en toen ik ziek werd had ik alleen naar het gevoel dat ze me liefst kwijt wilden, heel triest eigenlijk.

Bedankt allemaal, heel fijn om te horen en om een hart onder de riem te krijgen! Ik ben wel iets uit mijn slof geschoten, dus moet het een beetje gaan lijmen. Maar het onbegrip is vooral heel vervelend, mensen vinden snel dat je je aanstelt of dat het lang duurt en zien niet dat je iedere dag met jezelf worsteld om te luisteren naar je lichaam en beter te worden. En inderdaad dat gevoel dat ze van je af willen doet pijn, want dat voel ik ook wel een beetje (als is het wellicht ongegrond).

Heel herkenbaar! Ik kan de signalen van mijn lijf totaal niet meer lezen. Probeer ook zo veel mogelijk in beweging te blijven en als ik dan eindelijk wat energie heb en even ga hardlopen dan kan ik totaal mijn eigen grenzen niet aanvoelen. Tijdens het rennen helemaal oké en dan de volgende dag lig ik weer plat (soms 2, 3 dagen). Heel, heel frustrerend. Je moet helemaal opnieuw uitvinden hoe je lichaam werkt.

Mijn psycholoog zei dat het belangrijk is om op goede dagen juist niet te veel te doen omdat je alsnog een tekort aan energie aan het opbouwen bent. De tank is nog steeds halfvol (of in mijn geval iets van 20%) ook al voelt het op zo’n dag allemaal bijna normaal. De kunst is dus om niet dan gelijk al je energie weer te verspillen zodat je weer terug bij af hebt.

Makkelijk gezegd wel als je al tijden thuis zit en je rot verveelt. Maar geduldig blijven en niet te veel van jezelf vragen. Succes!

Ik voel me vaak na het wielrennen en de dag/dagen erna beter dan voorheen. Mijn therapeut zei gisteren dat dat komt omdat je tijdens je geliefde sport weer in verbinding komt met je lichaam. Andere dagen ervaar ik een gebrek aan eenheid tussen lichaam en geest, m.n. de voeten bungelen maar wat aan mijn lijf vast, zo voelt het.

Heb je er ooit over nagedacht waar topsport op slaat? Is een wielrenner misschien eigenlijk een beetje gek zichzelf zo af te matten? Op mijn netvlies staat nog altijd een hardloopster die vlak voor de finnish instortte maar als een robot heel traag en bijna kreupel toch verder liep. Mensen: sport hoeft geen zelfmarteling te zijn. Fiets rustig, loop rustig. Daar gaat het toch om?

Hoi Meyndert,
Ik herken wat je zegt. Ik zit sinds juni thuis en in september zou ik eigenlijk weer aan het werk gaan. Dat lukte niet. Paar keer bij de bedrijfsarts geweest waar we afspraken dat ik 2x een uur per week zou gaan proberen. Elke keer lukte het niet, want ik was er zowel fysiek als mentaal niet klaar voor.
Begin februari ben ik dan eindelijk die 2x een uur begonnen en nu lukt me dat wel. Maar er zijn ook nog dagen bij dat ik me moet afmelden of dat ik na een half uur al ‘op’ ben. Ik denk dat jouw gevoel terecht is en dat je er wellicht nog niet klaar voor bent.

Excuus er ging wat mis met mijn reactie plaatsen. Ik had nog toe willen voegen:

Wat vervelend dat de bedrijfsarts je pusht. Zo’n opmerking is niet gepast en heel onhandig als je iemand met een burnout voor je hebt. Dat draagt idd alleen maar bij aan jouw stress.

Ik wens je veel sterkte!

Die bedrijfsarts weet niet waar hij/zij het over heeft, zo iemand pushen en stress bezorgen zou verboden moeten zijn. Je systeem is zeer fragiel voor stress en dingen die normaal niet boeien komen nu ineens heel hard binnen. Jammer voor hem, het gaat nog niet. Klaar. Dat is jouw goede recht!

Dankjewel Y. en Taco,

Ik vraag me wel af wat mijn rechten zijn, misschien dat ik een second opinion ga opvragen bij mijn huisarts. Ik heb in juni al een week thuis gezeten van oververmoeidheid en ik moet zeggen dat ik me op het moment nog niet veel beter voel dan toen ik me ziek heb gemeld in augustus.

De tijdsdruk geeft me een heel beklemmend gevoel. Misschien moet ik dit ook met de bedrijfsarts bespreken maar ik voel me niet zo op mijn gemak bij deze heer sindsdien.

Wat naar dat je je onder druk gezet voelt. Een second opinion is pas aan de orde als je het niet eens bent met het advies van de BA. Heeft hij/zij gezegd dat je alweer aan de slag moet of nog niet concreet? Hoe lastig ook, in de praktijk zal het wel loslopen; in het ergste geval moet je het gaan proberen (wat helaas wel veel spanning kan geven) maar al ben je er maar 5 minuten en vertrek je weer, dan heb je al commitment getoond. Zolang je naar meewerkt prima. En als het niet gaat dan begrijpt de BA ook wel dat forceren niet zal werken zolang jij hevige klachten hebt of krijgt door werk.
Maar mogelijk blijf je druk voelen en dat is zo naar en precies wat je niet wilt tijdens een BO! Sterkte.

Hoi M.

Dankjewel voor je reactie.

Er is nog geen concreet advies geweest dat ik weer moet maar werd sterk geïmpliceerd in het laatste gesprek dat dit mijn ‘laatste periode’ volledig thuis zou zijn. Dit terwijl ik nog meermaals per week kamp met paniekaanvallen, enorme spierpijn, duizeligheid en in sociaal isolement zit (ik heb een vriendin en hond thuis dus ben niet helemaal alleen. het is meer dat ik niet graag de deur uit ga momenteel, alleen om af en toe een rondje te lopen met de hond).

Ik spreek hem midden april weer maar ik kan me gewoon niet voorstellen dat het verstandig is om nu weer aan de slag te gaan. Als ik even niet die druk voel gaat het vaak ook een paar dagen beter, maar denken aan dit gesprek zet meestal weer een paniekaanval in gang.

Iedereen die last heeft van een bedrijfsarts die er náást zit adviseer ik een second opinion aan te vragen. Laat je niets wijsmaken want het heeft wél zin. Ook een UWV- deskundige kan een verstandige optie zijn.

Hangt er echt vanaf wat JIj doet om beter te worden. Goede voeding, genoeg voeding, zout water beveel ik aan, bijvullen met magnesium, uitzoeken waarom je hierin bent beland. Ik vind 13 maanden en deze klachten nog hebben wel ernstig, bij mij waren na 4 maanden de 24/7 klachten grotendeels over. Stabiliteit wordt steeds beter.

Ik herken het wel heb dit gevoel in de benen na 3 jaar nog. Ik denk als je een zware burnout hebt gehad zoals ik dan kunnen die klachten jaren aanhouden

Bij mij was rechtsbijstand heel duidelijk: niet (met wederzijds goedvinden) opzeggen als je nog ziek bent of nog geen zicht hebt op volledig herstel. Het risico komt namelijk volledig bij jou te liggen. Bij het UWV hoef je niet meer aan te kloppen in ieder geval.
In de praktijk is het vaak lastig denk ik. Als de situatie bij/met je huidige werkgever heel ziekmakend is kan het in je herstel heel helpend zijn om afscheid te nemen. En als je een goede afkoopregeling hebt en daarmee voldoende tijd, geeft dat ook veel rust. Er word toch veel van je verwacht tijdens ziekte en re-integratie (mede vanuit wet poortwachter). Succes met je keuze!

Ik ben er nog niet uit, maar ik merk dat ik mezelf enorm leer kennen en groei als persoon. Ik hoop dat anderen dit ook mogen ervaren.

Wat heb jij ondernomen om te komen waar je nu bent .

Ik heb heel veel dingen opgepakt en me eigen gemaakt, die mij houvast geven:

Elke dag even wandelen, soms maar een paar minuten en soms ruim een half uur, afhankelijk van wat lukt. Ik heb ook een spijkermatje en spijkerkussen aangeschaft, daar lig ik elke avond in bed 20 minuten op te mediteren. Verder doe ik ook ‘s ochtends een korte meditatie zodra ik wakker ben. Ademhalingsoefeningen zoals een minuut lang diep ademen helpt mij ook. Om de dag een korte yoga workout. Als ik me goed voel, 1x per week een uurtje zumba. Dit laatste is me heel lang niet gelukt hoor en lukt vaak nog steeds niet.

Ik ben met creatieve hobby’s gestart: kleuren, haken, knutselen. Ook schrijf ik af en toe mijn gevoel van mij af. Ik heb ook een journal boekje waarin ik elke dag kort kan invullen hoe ik me voelde die dag.

Verder heb ik wel AD en therapie, waarin ik het trauma van het plotseling overlijden van een dierbaar familielid en het verdriet daarbij leer verwerken.

Ik heb de afgelopen tijd geleerd om lief voor mezelf te zijn, letterlijk mezelf te omarmen en te laten voelen dat ik er voor mezelf ben. Door alle emoties voorzichtig te voelen ipv ertegen te vechten, merk ik vooruitgang.

Ik blijf wel ups en downs hebben en de downs vind ik nog altijd heel moeilijk om te accepteren. Maar de dingen die mij houvast geven, helpen me er doorheen.
Hoop dat je hier wat aan hebt!

Ik vergat nog wat:
Ik neem ook om de paar weken een half uurtje een massage voor mijn rug- en nekklachten en ‘s avonds voor het slapen gaan smeer ik mijn rug en nek in met spiergel of magnesiumgel. Ik vind dat zelf fijn werken, de spierpijn en vastzitten van de spieren zijn echt minder geworden.

Ik heb ook veel last van me rug nek en straalt zo na naar me hoofd en ogen . Ben je ook duizelig op iets drukkere plekken zoals een drukke buurt? Heb nog geen ad. Zit er al 1,6 jaar in. Voel me ook als ik te lang sta wankel worden en spierspanning neemt toe en vermoeidheid

Ja dat klinkt allemaal wel herkenbaar. Als ik op een drukkere plek ben zoals in een winkel moet ik ook echt even schakelen. Vooral als er veel te zien is. En idd een soort onvast/duizelig gevoel. Lang staan leidt bij mij ook tot vermoeidheid en spierspanning. Na trappenlopen moet ik ook echt even zitten.
Nek- rug en hoofdpijn ook allemaal herkenbaar! En dat is heel hardnekkig helaas.. misschien is de magnesiumgel een optie?

Na hoelang konden jullie weer tv kijken mis dat wel

Er zijn idd veel verhalen hier van mensen die er al jaren inzitten. Niet heel bemoedigend… Gelukkig ken ik ook andere verhalen, al moet ik zeggen dat in mijn omgeving ik ook mensen zie die er ca 9mnd tot 1,5 jaar over hebben gedaan. Uiteindelijk herstelt het lichaam vanzelf maar dan moeten de onstandigheden wel goed zijn.
Voor mij is het nog net te vroeg om te zeggen dat ik er uit ben maar ik ben denk ik een heel eind ben nu na 10 maanden (vanaf moment dat ik volleodg thuis zit, daarvoor tijdje 50% gewerkt). Start komende week met reintegreren op kantoor (al wel wat vanuit huis gewerkt) en heb eindelijk het gevoel dat ik er echt klaar voor ben. De spanning is eindelijk (grotendeels) uit m’n lijf, m’n energie is weer vrij goed. Het lastigste vond ik die eerste maanden het niet kunnen ontspannen terwijl het voor je herstel belangrijk is dat er rust en ontspanning is. Ik heb veel gesport (wandelen maar ook toen dat ging hardlopen -daarna kon ik me nl. Beter ontspannen-) en dat afgewisseld met veel rust, ademhalingsoefeningen, meditatie/yoga, gezond eten etc. Bij mij stond de spanning/angst wel voorop, qua vermoeidheid ging het nog wel. Weinig belastbaar maar niet dat ik niks kon (huishouden, naar de winkel enzo lukte wel). Het hangt dus wel beetje af vd klachten.

De meeste mensen die er goed uitkomen zoeken dit forum niet of niet meer op…
Ik vind dit lotgenotencontact fijn, maar laat je niet gek maken door gedachtes als: ‘Zie je wel, niemand komt een burn out te boven!’
Er komt vanzelf een dag dat jij deze site ook niet meer bezoekt :)

Hoi, ik herken dit maar al te goed. Heb nu vijf weken geleden corona gehad en ben enorm snel overprikkeld nu, schrik snel, nu ook weer erg nerveus met vlagen. En soms door de overprikkeling een onstabiel gevoel in mijn lijf.
Zoals b12 wat hierboven wordt gezegd is het niet. B12, actief b12 en mma zijn allemaal een paar keer getest en als de rest vd waslijst wat weleens gezegd wordt. Helaas is zowel long covid als een burnout een disbalans van het autonoom zenuwstelsel, dus wat nu wat is? Toch maar weer rust, ontspanning en niet teveel piekeren...zo lastig ;)
Oh ja bij mij werken zo ongeveer alle supplementen, medicijnen veeeeel te heftig. Dus ik adviseer altijd niet zomaar van alles gaan slikken aan vitamines, supplementen...liever eerst testen of je überhaupt tekorten hebt (even een algemeen advies :))

Hoi Eefje,
Ik heb ook B12 enz laten checken en inderdaad daar ligt het niet aan.
Ik slik ook geen pillen en supplementen ik geloof daar namelijk niet in
Ik probeer rust te pakken, gezond te eten en veel wandelen in de natuur. Hopelijk kalmeert dat zrnuwstelsel ooit weer. 2,5 is echt lang en wat zou ik toch graag weer willen kunnen genieten zoals de rest in mijn omgeving. Sterkte allemaal 🙏

Ik snap je zo goed! Voor mij nu anderhalf jaar, daarvoor ook al een keer een jaar... Ik ken verschillende mensen inmiddels die er echt lang over doen, maar het komt goed...echt waar. Sterkte!

Ik zit er ook bijna anderhalf jaar in, blijf et moeilijk vinden gister de hele dag beetje angstig gespannen gevoel en lichtelijk duizelig. Geen tv kunnen verdragen. Ga ik wandelen in het bos voel ik me beter dan als.ik een rondje door de buurt wandel ik ben dan wat meer gespannen duizelig en lichtelijk angstig, merken jullie ook verschil. Soms als de spanning te hoog oploop krijg ik het gevoel flauw te vallen. Pff zo vermoeiend.

Ik ga ook beter in de natuur als in een woonwijk. Ik herken alles wat je schrijft. Gevoel van out gaan heb ik ook vaak!
Sterkte

Hi,
Ik ben 100% doof geweest, linkerkant ook.
Overnacht had het noodlot toegeslegen, ik stond op en kon links noets meer horen, ik ben nu 3 jaar verder en het is tot op een verschil van 10% met rechts gekomen,
Ik ben door de lastigste en zwaarste periode van mijn leven gegaan, ik moest s´nachts de lakens verversen van mijn bed omdat ik ze kletsnat had gezweet.. ik was continu in angst en kon niets meer.. ik kon zelfs net meer schrijven.. ik ben dan enkele weken thuis geweest maar niet meer dan dat..
Misschien te kort zelfs..
Ik ben nu wel aan de betere hand maar heb nog veel last van panische angst bij stressmomenten.. dan vergeet ik ook alles en is mijn concentratie gewoon weg..

Nee zeggen!!!! Heb je wel iets geleerd van je burnout? Ik zou op zoek gaan naar een andere baan als ik jou was.

Beste, in heb ook een nieuwe job gezocht compleet ander werk met mijn handen terwijl ik diploma in de zorg heb.Het isheel moeilijk om na een burnout terug te integreren op de werkvloer waar je die opliep.okngeb na mijn burn nout zoekend geweest ,en aanvaarde alleen contracten bepaalde duur in de veiligheid dat Indien het toch dat niet was het einde steeds in zicht was.direivjaar en veel contract later sta ik weer in mijn job in de zorg bij een toffe werkgever.en ja hoor ik ben, 51 dus bever to late om te veranderen!

Tis, geen zorgen het komt echt goed. Dat je kan wandelen in het bos betekent dat je niet ver heen bent. Bij een zware burnout liggen mensen eerst weken in bed. Hoeveel klachten heb je verder? Zo te horen ben je er net op tijd bij en zit je vooral in je hoofd. Loslaten, laten gaan, even overal lak aan hebben, je klachten gewoon laten gaan! Laat het je overkomen. Verder veel en gezond eten, veel groente en fruit en biologisch en volkoren waar kan. Zoek zo weinig mogelijk op, leg je telefoon zoveel mogelijk weg en ga lekker het bos in!

Dank je wel dat je een reactie hebt geschreven, dat doet me goed.

Ik probeer elke dag wat 'doelen' te halen. Als in huishouden, koken en boodschappen doen. Dat red ik echt niet altijd, alles voelt zo zwaar. Ik schrijf veel, alles wat er in mij opkomt en probeer te mediteren en ademhalingsoefeningen te doen.

Ik voel me regelmatig een soort van gefrustreerd, dan denk ik hoelang gaat dit duren. Zoals de tijd snel gaat als je leuke dingen doet, zo verschrikkelijk langzaam gaat de tijd nu. Elke dag de dag overleven. Opgesloten in jezelf.

Heb erge spanning in mijn lijf, vooral mijn schouder/nek/armen. Een raar onbestemd gevoel in mijn lichaam, een soort leeg gevoel.

Ik vind het moeilijk om op mezelf te vertouwen en zoek steun om me heen... Herken je dit?

Heel veel sterkte en kracht

Loop je bij POH GGZ? Laat je ook verwijzen naar een psycholoog. Je zou tijdelijk Oxazepam kunnen gebruiken, heb je iig even een stil hoofd. Ik probeer zelf nu 5 mg escitalopram, veel bijwerkingen (week op bed doorgebracht wegens extreme vermoeidheid), moet binnen 2-4 weken helpen tegen angst en paniek. Aan jou de keuze of je met medicatie wilt starten of niet. Alternatief is de gedachten accepteren, zoek anders even op ‘Jaden Christopher’ met filmpjes over adrenal fatigue. Dit soort symptomen horen er helaas bij omdat je zenuwstelsel zo van de leg is.

Bedankt voor je fijne reactie.

Ik ga volgende week naar POH GGZ en ben zeker van plan me door te verwijzen naar een psycholoog. Toevallig heb ik gisteren oxazepam opgehaald, ´voor de zekerheid´. Ik ben namelijk erg huiverig met medicatie en wil het echt pas gebruiken als ik het gevoel heb dat het écht écht niet anders kan. Dat moment heb ik nog niet, maar misschien is het uitstel van executie...

Herken jij deze piekercirkel ook, Taco? Hoe uit zich dat bij jou, als ik vragen mag?

Constante paniek, doemgedachten, niet kunnen ontspannen en dan ook niet kunnen slapen, constante stress en dus niet herstellen. Vrij typisch voor deze situatie, veel mensen hebben dat.

Vervelend. Die doemgedachten zijn ook in de trant van: ‘dit komt nooit meer goed’? Of ook andere gedachtes? Bij mij lijken het soms wel dwanggedachtes, ook over de meest belachelijke en vreselijke dingen denk ik na en dat voelt soms gewoon als zelfmarteling… Ik maak het mezelf zó moeilijk maar de gedachtes stoppen niet. Ik kijk erg uit naar het begin van m’n behandeling, in ieder geval.

Hoelang zt je al in je burnout boris

Ik ben 2 maanden echt door m’n hoeven gezakt, maar daarvoor kampte ik al een geruime tijd met ademhalingsproblemen.

Boris, kijk voor geruststelling eens naar Jaden Christopher op youtube. Ik wil geen gigantische reclame maken maar vooral mensen helpen. Hij legt ook rustig uit welke symptomen hij allemaal wel niet had in welke fase en dat geeft veel geruststelling! Hij had ook allemaal paniekaanvallen, hoort er helaas blijkbaar soms bij.

Je hebt ook nog het ‘Mal de Debarquement Syndrome’

Ik waardeer je betrokkenheid, Taco. Dank daarvoor.

Dat syndroom was bedoeld op een ander verhaal. Geen dank Boris, we zitten immers allemaal in hetzelfse schuitje! Zelf kan ik niet te lang tv kijken/op mn telefoon/lezen, maar fysiek nu snel moet door gebruik Escitalopram. Als dat niet wegtrekt in 1,5e week stap ik er weer vanaf. Mijn paniek is wel gestopt, mogelijk erdoor? Ik merk alleen wel dat geruststelling, onder andere van Jaden en vrienden ook gigantisch helpt.

Klopt, Tissie. Dat merk ik ook. Toch zoek ik wel afleiding, omdat ik ervan overtuigd ben dat de manier om uit het piekeren te komen zeker niet 'piekeren' is, dus dan doe ik maar gewoon dingen. Ook al heb ik m'n gedachtes voor één seconde verzet. Het is altijd wat...

Wat doe jij er verder aan? Heb je bijvoorbeeld medicatie, doe je aan meditatie, of iets anders?

Jij ook sterkte!

Hi,

Ik herken dit heel erg en twijfel ook of ik long covid erover heen heb omdat ik 1,5 jaar terug daar even flink ziek van ben geweest.

Ik zit momenteel ruim in het derde jaar van mijn burn-out, en heb afgelopen maand een hevige terugval gehad door een heftige gebeurtenis, waardoor ik nu terug bij af lijk te zijn. Buiten adem / hartkloppingen van het wisselen van je beddengoed, halverwege de trap moeten opladen om verder te kunnen.. het is echt vreselijk.

Ik weet wel dat burn-out een soort eindstadium is van bijnieruitputting. Je bijnieren maken onder andere cortisol aan, en met te weinig cortisol, heb je geen of heel weinig conditie / fysieke energie.

Mvg en veel sterkte,
Amber

Weet je zeker dat je overspannen bent? Is het geen long covid? Mijn zoon heeft ruim 2 jaar thuisgezeten met een burnout/depressie. Coach, psycholoog en psychotherapeut is er aan te pas gekomen en medicatie om goed te kunnen slapen. Nu blijkt dat hij long covid heeft.

Ik heb ook flinke conditie klachten gehad. Mijn burn-out ontstond half 2020 en ik heb pas na de 3e vaccinatie ronde COVID gehad met milde symptomen (3-5 dagen klachtenvrij). Dus ik kan voor mezelf met zekerheid zeggen dat ik geen long COVID heb.

Spanningsklachten kost ook veel energie, dat zou nog je conditieverlies verklaren.

Mijn persoonlijke ervaring:
Ik heb altijd een redelijke conditie gehad, maar toen het kwartje eindelijk viel na de diagnose burn-out met depressie heb ik veel geslapen en gehuild. Hierdoor wel conditie verlies gemaakt.
Vervolgens kwam de energie-depletie onder andere door prikkelovergevoeligheid, verhoogde spanning, en veel lichamelijke pijn. Toen de klachten verbeterden merkte ik dat het hebben van spanning nog echt veel energie kost. Ik moest zorgvuldig mijn activiteiten plannen om te kunnen rusten.

Hoe is het nu na al die tijd met je Pearl? Kan je al wat meer Dow en vakantie?

In het eerste half jaar van mijn burn out kon ik nog redelijk wandelen en fietsen. Dat nam met ieder terugval verder af, tot ik op een zeker moment in bed belandde. Daarna heb ik een half jaar lang niet meer dan 4 minuten kunnen wandelen. Toen ik vervolgens in therapie ging is mijn conditie in enkele maanden tijd sterk verbeterd, en kon met opbouw ca 35 minuten per dag wandelen of 4 a 5 km fietsen. Daarna legde ik de lat nog hoger en dat bleek teveel: er volgde een zware terugval. Het wandelen heb ik inmiddels weer kunnen oppakken daarna (20 minuten), fietsen blijft te zwaar voor me.

Dit is exact wat ik ook heb en het vervelendste vind. Ik hou zo van wandelen maar ik ben na 10 minuten duizelig. Op het dieptepunt bijna een jaar geleden had ik geen energie om onder de douche te staan, dus er is wel vooruitgang maar wat duurt het lang.. Ik probeer elke dag niet over mijn grenzen te gaan, zowel per activiteit als over de gehele dag. Als ik dat wel doe merk ik dat vooral in mijn slaap, ik word dan vaak wakker en moet soms ook naar adem happen van de spanning.

Wat voor therapie heb je gedaan Frank?

Ik ben nu 1 jaar thuis en sta nog steeds in de actie/vecht stand. Cortisol vliegt door heel mijn leef bij het minste geringste. Is het zo dat wanneer cortsiol zakt of leeg is dat dan de fysieke moeheid komt? Voel wel mijn benen maar niet dat ik de trap niet af kom! Ben zo bang geworden door al deze verhalen! Dit komt dus ook nog…Ik heb 12 jaar in de overlevingstans gestaan met veel stress. Heb zoveel spijt…

Hi!
Ik herken me in je verhaal, thuis sinds juni en vergelijkbare complicaties. Ik verbaas me er ook over dat het zo fysiek is: kortademig, plots een heel slechte conditie, het gevoel 200 kilo te wegen.. Ik weet wel bijna zeker dat ik geen covid heb gehad (voor zover je dat zeker kunt weten) en denk dat het echt bij de burn out hoort. Veel sterkte, ik lees mee voor adviezen!

Nu 1 jaar burnout, (nog ca 1-2 jr te gaan) was door al mn reserves heen, totaal uitgeput. Toen tot weinig in staat: douchen/haren wassen nog een opgave, boodschappen doen was teveel, een wc schoonmaken zag ik tegenop etc. Je moet echter toewerken naar steeds wat meer gaan doen, zgn " graded activity". Je activiteiten langzaam uitbreiden bv steeds iets langer wandelen, fietsen. Zo kan je lichaam weer wennen aan meer inspanning. Ondertussen niet over je grenzen gaan en luisteren naar je lijf! ( alhoewel dit wel bij mij soms misgaat: maar daar leer je dan ook weer van)

Conditie helemaal naar de filistijnen door deze burnout. Niet verwonderlijk eigenlijk dat ik zo ongelofelijk vermoeid ben. Heb jarenlang mijzelf uitgeput. Hard werken onder moeilijke omstandigheden, veel sporten als vluchtgedrag. Adrenaline en endorfine waren mijn vrienden. Marathons gelopen, triathlons, crossfit. Geen drank, roken of drugs. Wel goed eten. Veel te weinig kwalitatieve rust, vakantie.
Gevolg een zware burnout. Gevoel van falen en al dat soort shit.
Ga hier doorheen komen en dan mooi werken aan mij lichamelijke herstel. Niet meer die bewijskracht maar mooi sporten, lekker sporten.
Eerst dit!

Je bent niet alleen, je komt er wel. Zeg dit nu terwijl ik mij heel klein voel, slecht voel. Ook om mijzelf hoop te geven.
This too shall pass !

Ja herkenbaar. Hoewel ik wel nu ik begin te 'reïntegreren', dus met een paar uurtjes dingen doen ineens BAM tegen een muur van moeheid kan aanlopen. Het is onduidelijk of dat fysieke of mentale moeheid is. Dan denk ik meteen oh, das mn signaal. Maar verder is dat na een uur of wat rusten ook wel weer wat doen. Ik kan vanalles nog fysiek. Naar de winkel, naar een feestje. Wandelen, fietsen. Sport. Er 'lijkt' dus niks aan de hand. Maar van binnen is dat heel anders.... Hoe is het nu?

Heel herkenbaar! Ik ervaar ook weinig vermoeidheid, maar raak de spanning niet goed kwijt. Sport/beweeg veel en rust/mediteer veel en merk wel progressie maar die spanning blijft op de voorgeond staan (nu 9 mnd verder). Hormonen op hol, zenuwstelsel op hol… Soms ook nog angst dat het niet meer goedkomt (op mondere dagen). Gelukkig zijn er wel steeds meer momenten dat ik in rust en zonder stressoren wel kan ontspannen.

Yes ik heb ook hetzelfde

Hier nog 1 heel herkenbaar!

Herkenbaar ook voor mij maar nu ik meer uit de onrust paniek en angst fase kom is de muur van vermoeidheid gekomen. Waarschijnlijk in de periode dat je onrust en gejaagdheid ervaart maakt je lichaam stofjes aan waardoor Je je vermoeidheid niet voelt, was toen ook continu in beweging, ik weet het anders ook niet.

Ik heb dat ook maar vooral ook de gespannen spieren in schouders nek kaken ogen .. dan weer last van evenwicht. Herkenbaar. Vandaag weer erge last van spanningshoofdpijn

Dan zit je wsl in de categorie zwaar overspannen. Als je hierna instort en compleet geen energie meer hebt ben je 'burnout', maar deze termen lopen nogal door elkaar heen.

Heb/had ik ook last van.

Voor mijn gevoel komt het door adrenaline. Als het zakt, voel je moeheid, is het hoog voel je onrust.
Ik zie het letterlijk in mijn hartslag terug. Boven de 80? In adrenaline en onder de 80, komt mijn lichaam in rust en voel ik moeheid.

Als ik lang doorga in de adrenaline duurt het lang (een paar dagen) voordat mijn hartslag weer zakt. Maar wanneer ik goed rust neem en ervoor zorg dat de stress reactie stopt, kom ik weer tot rust.

Persoonlijk vind ik het nog heel erg zoeken, maar denk dat het wel belangrijk is om terug te gaan naar de rust. Ik heb gemerkt dat ik terugvallen krijg als ik doorga in mijn adrenaline. Ik maak dan energie op, welke ik niet heb.

Hopelijk heeft iemand aan mijn verhaal (:

Ik herken het helemaal en loop er nu een jaar mee rond. Periodes dat het prima gaat slaan soms plotseling om in onrust, overprikkeling, angst, onzekerheid, hyperventilatie en het niet meer kunnen overzien. Ik huil en slaap dan veel, blijf het liefst in bed liggen want alles voelt als teveel. Het lijkt wel een soort kortsluiting in mijn hoofd.

En toch wordt het na een dag of paar dagen weer rustiger. Ik ben dan meestal een dag erg vermoeid en kan daarna de wereld weer aan.

De onrust voel ik vooral in mijn buik en in mijn hoofd, met name ‘s ochtends als ik wakker word. Dan heb ik ook geen eetlust. Meestal keert tegen de avond de rust terug en lukt het eten ook weer.

Herkenbaar, vooral in de ochtenden het ergst. Als het in de middagen wat beter gaat en ik weer wat meer ga doen. Want je wilt zo graag. Val ik vaak weer terug. Denk eigenlijk dat ik eerst van die stress af moet zijn voor ik weer wat meer ga doen. Heeft iemand hier ervaring mee? Ook neem ik als ik erg veel stress ervaar nog wel eens een oxazepam, hoewel ik daar weer niet zoveel van durf te nemen, omdat je vaak hoort dat je dit niet moet nemen. Zijn er meer die dat ook hebben? Heb gelezen dat er een hyper en hypo variant van BO is. Dit is dus de hyper, stress hormonen op hol. Bij de hypo werken ze niet meer en ben je als maar moe. Ik heb wel het idee, dat die hypo vorm vaker voor komt.

Heel herkenbaar..
Die onrust..
Alsof Je opmoet voor een rijexamen
Of het gevoel dat je iets heel spannends moet gaan doen. En dat de hele dag
Kamp al 9 maanden met dit gevoel. Ene moment beter dan t andere moment
Acceptatie zeggen ze...
Makkelijker gezegd dan gedaan..

Herkenbaar. Bij mij slaat het vooral op darmen en maag. Wordt heel vroeg wakker en kan niet meer slapen. Periodes gaat het redelijk en dan plots slaat het om en voel ik me dagen ellendig. Zit al meer dan een jaar in deze situatie en na twee betere weken lig ik nu alweer vanaf 4 uur wakker met een heel onrustig en paniekerig gevoel en darmen die behoorlijk tekeer gaan.

Net als Leonie lukt mij die acceptatie op een of andere manier ook niet. Accepteren en er niet tegen vechten, maar hoe ? Hoe doe je dat als je wakker wordt en op de klok kijkt en het is pas 4 uur, je voelt je onrustig en je hebt vreselijk last van je darmen en maag.

Ik herken het verhaal ik heb autisme en ben heel vaak overspannen. Ik heb een fikse verkoudheid te pakken en sloeg de angst weer toe. Ben al uren wakker nerveus gevoel. Ik heb dit al vaak gehad en meestal duurt het 1 week tot 8 weken zoiets dat het wegtrekt. In de avond gaat het dan het beste.

Heel herkenbaar.
Loop al weken met angst en onrust en een snelle hartslag.
Huisarts heeft me nagekeken en ziet geen reden tot onderzoek ver mbt het hart oid. Ze zegt dat het echt komt door de spanning.

Accepteren en loslaten is het enige wat moet maarja dat is inderdaad makkelijker gezegd dan gedaan

Ik heb precies dezelfde klachten. Niet zo zeer vermoeidheid maar paniek en angstaanvallen, daarna natuurlijk wel heel moe als die aanval afneemt. Werd in het begin standaard wakker met hartkloppingen. Dat is nu gelukkig voorbij. Heb Ademtherapie, hypnotherapie gedaan en nu doe ik haptotherapie. Heb eig wel baat gehad bij alledrie. Ook naar de psycholoog geweest maar daar niet veel nieuws geleerd/gehoord. Het gaat langzaamaan steeds wat beter. De onrust is er nog zeker met momenten maar de perioden ertussen worden gelukkig groter. Ik probeer toch steeds dingen die zorgen voor extra onrust maar dan door kleine stapjes te zetten en niet teveel van mezelf te verwachten.

Jeetje Arend, volgens mij heb ik je wel eens eerder iets zien posten hier. Wat vreselijk balen dat je er nog niet uit bent.

Toch zie ik veel verhalen voorbij komen van mensen bij wie het lang duurt. Vele malen langer dan "de theorie" ons doet geloven. Officieel ben ik nu 9 maanden uit mijn burn out maar ervaar nog steeds rest klachten en vraag me af of ik er ooit helemaal uit kom.

Wens je heel veel sterkte!!

Ik zit nu 9 maanden in mijn burnout. Voel dat ik lichamelijk iets meer aankan dan in het begin. Ook al heb ik gemerkt dat ik ook snel overprikkeld raak op drukke plekken zo erg dat ik hoofdpijn kreeg en dat ik snel uit de situatie moest omdat ik me benen zelf voelde afzwakken. Wat ik alleen niet begrijp is waarom me ogen het dagelijks zo moeilijk hebben ze voelen altijd zwaar aan tv kijken op tel zitten veroorzaakt vaak al super vermoeide ogen ook als ik ga wandelen heb ik constant zware vermoeide ogen en et deinend gevoel. Hebben meer mensen last van druk aan de zeikant van de ogen dichtbij de neus. Ik word er zo onzeker van gister heel de dag pijn op mijn wenkbrauwen en misselijk

Heel vervelend arend ben nog niet zo ver zit er pas in.. mag ik vragen waarom je antidepressiva slikt als je je niet depressief voelt? Is et voor andere symptomen te bestrijden of heb je dan meer rust? Ik slik niks ik durf et niet ook omdat ik echt uitputverschijselen heb. En jackie hoe weet je dat je uit je burnout bent al 9 maanden? Hoelang heb je een hurnout gehad. Gr sofie

hoi,

Ik neem sinds een paar maanden wel antidepressiva, in een lage dosering. Wat je merkt is dat er een soort RUST in je brein neerdaalt. Dat helpt bij je herstel. En acceptatie dat je even niet meer kan wat je gewend was. Hoe harder je er tegen vecht (wat ik bijna 2 jaar gedaan heb) hoe langer het herstel duurt. Ook maakte ik de fout door ondanks mijn voortdurende duizeligheid en het onvast ter been zijn door te blijven werken. Heb me 3 maand geleden volledig ziek gemeld, omdat ik mijn gezondheid nu op de 1e plaats zet. Mijn burnout is begonnen met een periode van extreme spanning en twijfel die mij dagelijks bezig hield. Iedereen veel sterkte met het herstel!!

Hoi arend hoe is het nu met je? Tik ook al bijna de 2 jaar aan. Nu begonnen met medicatie. Wat ik echt pittig vind. Vroeg me af of je weer wat meer kan en misschien toch weer van de ad af of nog niet

Gr s

Dank voor je reactie.. Wat vervelend dat jij er al zolang in zit ook. Had/heb jij het ook constant? Fijn dat er wel wat verbetering in zit bij jou. Ik merk idd bij intensieve gesprekken dat het nog erger wordt in mijn hoofd.

Ja ik heb het ook bij et zitten.. maar soms voel ik et niet. Gisteren met wandelen had ik het ook minder.. in het begin was ik ook constant duizelig of eigenlijk is et een soort onbalans gevoel.. de spanning in me nek hoofd en ogen is er wel nog dagelijks . Voel et wel ook afnemen als ik met mijn nek leun of als ik langer zit trekt et uiteindelijk weg

Ervaarde je dat gevoel van onbalans voornamelijk bij het lopen of ook in je hoofd qua duizeligheid? Met wandelen is het net alsof ik zweef. Heel irritant. Spanning in hoofd qua fysieke klacht?

Ik ervaar dat duizelig gevoel ook als ik lig of zit wel is et veel minder dan de eerste 5 maanden toen was et heel erg aanwezig. Nu zit ik al 8 maanden in mijn burnout en voel dat de duizeligheid ook eindelijk een beetje minder begint te worden. Maar voel et nu ook heel lichtjes alleen is et meer afgezwakt. Heb je ook last van vermoeide ogen.? Mijn fysieke klachten zijn gespannen buik soms want tintelingen in de armen.. in et begin voelde ik me angstig door de spanning.. maar ook dat is afgezwakt. Maar kan nog steeds niet veel doen.

Ik heb wel vermoeide ogen. Ook veel hoofdpijn. Kijk ook bijna geen tv. Hoop dat dat zich allemaal weer gaat herstellen. Heb je soms ook dat slappe gevoel in je benen?

Ik kon de eerste maand niet eens langer dan 5 min wandelen had ook last van elastische benen gevoel heel gek was dat.. gelukkig heb ik dat nu veel minder als ik te lang wandelvoel ik me wel zwakker worden in mijn benen. Ik kijk nu ook bijna geen tv altijd pas later in de middag of in de avond. En die hoofdpijn had ik de eerste maanden ook erger nu heb ik et niet meer dagelijks en voelt niet meer zo heftig als in het begin.. het is een lange weg je moet je lichaam en hoofd veel rust gunnen inspannen en ontspannen en niet te veel stressen en prikkels vermijden dat is mij gezegd.

Hoe voelt dat precies die elastische benen? Want ik heb ook zo'n slap wazig gevoel in de benen. Het piekeren is nog een ding want dat gaat de hele dag door. Zelfs als ik ontspan zijn de klachten wel aanwezig. Wordt dit met de tijd ook beter? Wel fijn dat jij vooruitgang merkt.

Ja heel gek gevoel was dat alsof je je moet concentreren op je benen om ze te moeten voelen was ook heel zweverig in me hoofd bij et wandelen et gevoel alsof je er was maar ook weer niet.. maar dat had ik de eerste 3 4 maanden vooral erg. En inderdaad bij het liggen had ik ook nog klachten nu als ik lig is mijn lichaam ontspannen dus het gaat met de tijd wel beter worden en je lichaam komt weer in de ontspanning modus. Je moet proberen als je lgt niet te piekeren maar echt een moment van rust nemen.. want joun gedachte gang doen ook veel sensaties oproepen vooral spanning in de buik. Maar ik denk dat je et nog moet leren te accepteren de burnout. Heeft mij ook veel tijd gekost omdat ik zoveel lichamelijke klachten had.. na de mri scan heb ik et eindelijk pas wat meer geaccepteerd. Toen was ik 6,5 maand verder

Oh ja herkenbaar.. Dat zweverige tijdens het wandelen. Het gevoel alsof dat door de benen gaat, misschien is dat het elastische gevoel? Mag ik vragen wat voor klachten je nog meer had? Ik vind het idd nog niet zo makkelijk om dit te accepteren. Vind het zo apart dat je zulke lichamelijke klachten kunt hebben door stress. Heb zelf een mri van het hoofd gehad ivm duizeligheid maar was allemaal goed. Net zoals het bloedonderzoek. Bedankt voor je tips. Ik moet idd meer uit mijn hoofd. Had jij ook dat de ochtenden veel zwaarder waren?

Heel herkenbaar allemaal, elastische benen en oogspierspanning. Je moet alle oorzaken van stress (tijdelijk) uitbannen uit je leven en rust nemen. Mijn valkuil is dat ik veel te veel op de iphone kijk, daar doe ik mijn ogen geen plezier mee. Doe es een keer overdag 10 minuten gewoon je ogen dicht, luister een rustig muziekje. Zit lekker in de zon met een kopje koffie. Dat soort dingen. Dit is een periode waarin je lief voor jezelf moet zijn. Sterkte allen!!
Overigens 1 CT scan en 2 MRI scans gehad, is goddank niets uitgekomen. Apart he dat je brein je lijf zo in de war kan schoppen!!

Beter wel één caffeine vrije koffie! Anders blijft dat cortisol gieren. Lichaam moet tot rust komen.. geef het wat het vraagt. Koppie ook :)

Ik heb een vraagje heb je ook last van vermoeide ogen of gespannen oogspieren? Want ik denk vaak dat door mijn ogen de samenwerking niet goed gaat naar mijn hersenen en dan inderdaad die duizeligheid en licht gevoel ervaar. Als dat zo is moet je eens oogbalans Googlen.. daar staat iets ook over visuele burnout

Dat overdreven reageren op stress is heel herkenbaar. Ik denk dat je moet proberen meer te gaan sporten ( als je dat al niet doet ) en hierdoor endorfine aanmaakt die je cortisol level doet dalen en moet gaan trainen meer in je parasympatische zenuwstelstel te gaan komen door o.a mediatie etc. Dit is trainbaar maar vergt wel heel veel inzet. Succes!

Kan je wel al leuke dingen doen en werken na 3,5 jaar.. wat waren je klachten in het begin?

Ja heel herkenbaar dit! Zelf ook meegemaakt en ervaar nog steeds lichte klachten gaat ook niet meer over.

Dit zou exact mijn verhaal kunnen zijn. Ik ben ook al zo lang bezig en ook ze ver heen geweest. Ik ben nu citalopram gaan slikken 20 mg in de hoop de cirkel te doorbreken.
Ik reageer ook heel heftig op spanning. Oogklachten herken ik ook. Ik heb momenteel last van burning skin, oorsuizen veel duizeligheid , trillende kaken en andere spieren, brandende vermoeide ogen de wereld "raar" zien en licht slapen. Het lijkt wel een gebed zonder eind. Zit 100% in de WIA

Ik heb ook na 2,2 jaar nog steeds elke dag last van hoge spierspanning .. in mijn boven lichaam nek kaken ogen die elke dag brandend bij elke soort inspanning en licht vooral schermen. Elke dag een duizelig gevoel in me hoofd.. vraag me af of het ooit over gaat. Kan wel meer dan toen ik ook volledig b.o raakte. Maar nooit meer klacht vrij geweest.. de angst is wel minder

Voor wat betreft spierspanning en je zenuwstelsel weer in balans krijgen…probeer een osteopaat. Heeft mijn klachten enorm verminderd…

Inmiddels 5 jaar verder, nooit helemaal klacht vrij geweest, maar het was wel leefbaar. Na een zomer weer aan alles deel nemen, en nog wat extra stress op m’n bordje, weer een dikke terugval…. Angstig, beven, dood moe, hoge ademhaling en hartslag, en me zo akelig voelen….. ik weet het niet meer, ik ben het zo beu, zo ontzettend beu dat ik niks meer aan kan.

Ik heb ooit jaren lang aan de citalopram gezeten. is geen verkeerd medicijn maar blijft een soort anti-depressieva. Of te wel ook een angstremmer. Mijn huisarts schrijft hem nu ook voor bij mij aangezien ik eigenlijk dezelfde klachten heb met spanning in hals, keel, kaak en helemaal langs mijn borskas naar buik. Zij is er van overtuigd dat het allemaal uit mijn hoofd komt en vandaar citalopram.. Angst en paniek ben ik voor behandeld dmv EMDR met mijn psycho-therapeut. Dat is nu voor 90% weg. Pffff, dat scheelt wel hoor. Nu alleen nog mijn lichamelijke klachten..

Ik heb 4 maanden citalopram 20 mg gebruikt maar geen effect gehad.Alles werd nog erger .na 4 maanden moest ik langzaam afbouwen.Sterkte ,Groetjes Ed

Bedankt voor jullie reacties

Ik ben het nu aan het proberen, voor de meeste werkt het wel maar het is persoonlijk. Langzaam opbouwen met 5mg of druppels. Soms is 5 genoeg, soms 10, soms 15…

Hoe gaat het nu met medicatie Taco.. ben ook al 1,6 jaar verder .. duurt lang overprikkeling voel ik elke dag nog samen met de duizelingen en zenuwachtigheid. Ben van plan om ook aan de medicatie te gaan, hoe is joun ervaring tot nu toe.
Gr