Burnout ervaringen

Hoi Trees, ik zou je adviseren om je bloed te testen bij de huisarts om te kijken of je tekorten hebt. Als je die niet hebt, zou ik niet te veel supplementen slikken. Te veel vitamine C kan niet zoveel kwaad, maar bijvoorbeeld te veel vitamine B is schadelijk voor je lijf. Het beste is om de belangrijkste voedingsstoffen uit je voeding en daglicht te halen.

Als je nog vermoeid en emotioneel bent, betekent dit dat je lichaam nog niet volledig hersteld is. Het is belangrijker om naar die signalen te blijven luisteren dan het te proberen op te lossen met supplementen (helaas werkt dat ook niet).

Wel echt fijn dat je herstellende bent en wat knap van je dat je je trauma('s) in de ogen durft te kijken. Ik ben er heilig van overtuigd dat dat de weg is naar langdurig herstel - dat je leert om je gevoelens niet langer te verdringen, maar toe te laten.

Ik slik zelf magnesium en visolie. Of het echt werkt, geen idee..

Hey Trees,

Bloed laten prikken is inderdaad een goeie, kun je gewoon zelf aankaarten bij de huisarts, heb je binnen een week al de uitslag! Van te weinig vitamines of magnesium etc. kan je erg vermoeid raken maar van te veel ook en dat zou zonde zijn!

Ik gebruik zelf omega 3 met vit D erin. Heb ook daadwerkelijk een vit D tekort en dat wordt beter opgenomen in combinatie met vet. Voor veel andere supplementen kan je beter je eetpatroon aanpassen. Magnesium krijg je vaak al makkelijk genoeg van binnen via voeding (vooral als je volkoren producten eet).

Ik slik zelf ook dagelijks visolie en ik gebruik bij strakke spieren soms wat magnesium olie. Echt wonder spul vind ii.

Ik zou inderdaad erg uitkijken met supplementen. Ik loop al maanden met bizarre klachten. Nu blijkt extreem verhoogde b6. (Dit zat in Natuurlijke slaap supplement). Te bizar hoe toegankelijk het is terwijl het zo gevaarlijk kan zijn. Gewoon een gebalanceerd dieet en je hebt geen extra supplementen nodig.

@anoniem wat doen de visolie en magnesiumoli voor jou?

Ik heb ook veel klachten gehad door het slikken van supplementen (omdat men dacht/zei dat dit goed voor je zou zijn).
Eerst bloed laten testen en enkel slikken als het nodig is.
Wat magnesium smeren kan overigens geen kwaad. Maar slikken weer wel.

Hoi anoniem, niet echt veel. Visolie slik ik omdat ik niet veel vis eet. Magnesium: als ik wat strakke spieren heb; dat het voor wat verlichting zorgt.

Ik slik al 5 jaar 300 mg metarelax,mms toch even met stoppen en bloed laten trekken.
Dank voor jullie oprechte reacties.

Ik denk dat het belangrijk is om natuurlijke vitaminen te nemen en niet de chemische variant die je vaak bij een apotheek kan krijgen.

Hi C,

Ja herkenbaar! In het begin heb ik het heel erg gehad. Ook als ik me niet concentreerde zag ik snel wazig en niet scherp.
Nu komt het nog met vlagen. Met name idd als ik me een tijdje concentreer met name in de avond. Bijvoorbeeld na kleuren of ook wel tijdens wandelen als ik om me heen kijk. 15 min op scherm lukt mij nog niet dus dat je het daarna hebt lijkt me niet gek 😉

Heel erg gehad de eerste maanden en tijdens enorme terugval! Tijdens een gesprek zag ik ook iemand na 10-15min al dubbel. En zag ook dagen lang al meteen wazig bij wakker worden.
Bij mij was dat een duidelijk teken van de grens. En m’n chronische hyperventilatie maakte het nog erger. Nu heb ik het nog soms (na 15 mnd) en dan probeer ik (net als bij alle andere signalen) blij te zijn dat m’n lijf zo duidelijk is in grenzen aangeven. Al vind ik dat wazig zien echt ontzettend irritant. Meteen zo’n ‘barrière’ tussen jezelf en de wereld…

Dit herken ik. Net als M tijdens de eerste maanden en nu ook gedurende een terugval. Bij mij gaat het gepaard met een toename van oorsuizen en soms een vreemde tintelling in mijn gezicht. Voor mij is het zeker een indicatie dat ik trecentelijk eveel heb gedaan.

Ja, gevoel of de tandarts is uitgeschoten met zijn verdoving.... hoort er helaas ook bij. Druk op borstbeen/hart is ook bekend. Wel bij twijfel even de huisarts raadplegen. Alleen dat kan al voor rust zorgen.

Hey Liesie,

Ook hier herkenning. Heb het ook met vlagen. Niet alleen in mn handen, maar ook voeten, benen, armen en gezicht. Ook steken 'in mn hart' heb ik regelmatig. Maar netzoals al mn andere klachten komen ze, gaan ze weer, en soms komen ze dan weer even om de hoek kijken.

En zoals anoniem al zegt; het kan nooit kwaad om naar de huisarts te gaan als je je zorgen maakt! Ik heb op dit forum ooit van iemand gelezen dat als klachten langer dan 2 weken aanhouden, diegene van zichzelf naar de huisarts mocht ;) Vond ik best een goeie!

Dankjulliewel💜🙏🏻

Herkenbaar! Gek gevoel is het he. Het hoort ook wel bij hyperventileren, tintelingen in vingers/tenen/rond de mond. Ik heb nooit echt flink gehyperventileerd, maar adem niet altijd goed door naar mijn buik. Als ik die tintelingen heb, helpt 4-7-8 ademhalen wat (rustig 4 tellen in, 7 vasthouden, 8 uitademen).

Hi Liesie,

Heb het ook maanden gehad, Inmiddels komt het steeds minder voor. Soms ook gevoelloosheid in handen gehad. Het wordt ook weer beter!

Wat vervelend Liesie :( Ik herken het ook, heb er nu geen last van maar in het verleden wel gehad. Mijn armen/benen slapen ook heel snel.

En ja, jezelf geruststellen (en alles er maar laten zijn) is heel belangrijk. Maar soms lukt dat even niet en dat is ook oké 😘

Bedankt nog voor de andere reacties. Het is nu weer minder gelukkig. Wat een scala aan klachten geeft een BO toch. Gelukkig is het allemaal wat minder heftig dan in 't begin van
m'm BO, en kan ik het beter plaatsen en meer zien als 'surfing the waves' maar het blijft niet fijn natuurlijk!

Sterkte en liefs voor iedereen
Blij met dit forum en dat we elkaar kunnen steunen.

Liefs

Hier hetzelfde M36. Mijn hoofd blijft de grote spelbreker. Heel soms is het iets minder en dan denk ik yes het gaat weg. Maar niets is minder waar. Teveel prikkels ga ik zoveel mogelijk uit de weg en heb ook veel last van harde geluiden. Het is ook heel vermoeiend zo’n hoofd. Ook al doe je niks, dan nog gaat daar energie in zitten. En je vraag hoe je ermee omgaat, zo min mogelijk prikkels, rustmomentjes en heel veel geduld lijkt mij. Moed erin houden M36. Het zal toch ooit een keer overgaan toch?

Hebben jullie ook last van dit terwijl jullie tv kijken?

Hebben jullie dit ook bij tv kijken etc?

Hoi Burnie, ja vervelend he.. herken het gevoel heel erg dat het soms minder of er niet is en je dan denkt yess eindelijk op de goede weg en dan is het niet veel later weer veel heftiger terug. En dat het ooit weggaat ben ik ergens wel van overtuigd maar als het dan weer zo extreem is denk ik dit komt nooit meer goed. @anoniem. Ja bij tv kijken heb ik dit ook, dat doe ik nauwelijks. Hetzelfde geldt voor telefoon gebruik. Als ik de hele dag alleen thuis ben heb ik er vaak weinig last van. Het begint vaak als ik praat met iemand of geluiden om me heen heb. Mijn lijf trekt zich dan ook samen ofzo, rondom mijn middenstreek en borstkas trekt alles zich samen, alsof het zich schrap zet voor iets heel gevaarlijks

Bij tv kijken minder, maar moet eerlijk bekennen dat ik bij de drukke reclames bv even m’n ogen dichtdoe. Teveel, te druk, teveel gekke geluidjes. Dus als ik al tv kijk, dan vooral de wat rustige programma’s. Maar er zullen vast ook lezers zijn die niet of nauwelijks tv kijken hoor.

Wij zetten hier thuis bij reclame steevast het geluid uit. Al jaren. Ik kijk zelf nauwelijks TV.

Ik lijk ook als laatste met de hersenmist en duizelingen te blijven zitten. Mijn lijf is rustiger, mijn stemming is verbeterd, mijn energie neemt iets toe. Ik had verwacht dat de hersenklachten ook zouden verbeteren.
Maar in de hersenmist en duizelingen zit nauwelijks beweging.

@ branduit, heb precies hetzelfde. Het lijkt wat beter te gaan maar door de hersenmist blijf ik hangen en voel dan geen vooruitgang meer. Hoop echt dat dit ook minder gaat worden. Word er uiteindelijk toch ook moe van hoor, het vreet energie. Ik geef me er maar aan over en blijf m’n rustmomentjes pakken en pas mn tempo aan.

Ik heb precies hetzelfde. Brainfog elke dag en gekneusd hoofd. Wanneer gaat dit over. Ook al twee jaar bijna onderweg.

Misschien handig om een ergotherapeut te bezoeken

Misschien handig om een ergotherapeut te bezoeken

Ik heb 1 keer een vlek voor mijn ogen gezien, een soort doorzichtigecirkel die 10-15 min aanhield. Dit was nadat ik iets zwaars op had getild. Ik had het nooit eerder gehad, maar het is ook nooit meer teruggekomen. Ik was toen iets van 5/6 maanden in mijn burnout.

Heb er ook last van, sinds ik in mijn burn-out uit zit. Sinds ik er bewust van ben heel vervelend aanwezig. Schijnt normaal te wezen als je wat ouder wordt. Ben zelf 35.

Als de floaters blijven kun je ze weg laten laseren, er is een oogarts in NL die dat doet, mijn man is er pas geweest.

Hey Madelief,

Ik heb hier al jaren last van en opgelopen toen ik een slipper in mn oog kreeg (oogbeschadeging bij mij dus). Toen ik een bril kreeg, zag ik ze niet meer maar nu in de BO wel weer... Misschien nu ook weer omdat je alles gaat overanalyseren in een BO?

Ik heb hier al meer dan 20 jaar last van. Het valt me alleen nog op als ik naar een lichte achtergrond kijk of als ik er bewust mee bezig ben. Zoals nu ;-) Het is irritant als je er op let. Maar het kan geen kwaad heb ik me laten vertellen. In het begin werd ik er ook erg onrustig van, maar het went echt! En misschien verdwijnen ze bij jou wel weer.

Het is vermoedelijk de stress en vermoeidheid dat je er meer last van hebt maar ik zou er altijd even naar laten kijken. De mouches volantes zijn irritant/onschuldig maar soms is er wat anders aan de hand.

Het is vermoedelijk de stress en vermoeidheid dat je er meer last van hebt maar ik zou er altijd even naar laten kijken. De mouches volants zijn bij mij al heel lang aanwezig maar toen deze verergerde samen met pijn boven mijn oog ben ik op advies van een optometrist doorgestuurd naar de oogarts. Er bleek AGVL (achterste glasvochtmembraanloslating) gaande te zijn dus ik was blij dat iemand het serieus heeft genomen.

Ook ik reageer heftig op de hitte, S. Vervelend is dat hè. Ik denk dat het met de bo te maken heeft. Ook veel klachten ervan. Je hele lijf reageert gewoon heftiger op alles, denk ik.
Hou je goed!

Hier hetzelfde. Tijdens de hitte voelde ik mij opeens wat energieker, heel raar. Achteraf denk ik dat mijn lichaam weer aan het overleven was op adrenaline/cortisol. Nu inderdaad ook onrustig en lichamelijke klachten zijn weer erger, terwijl het daarvoor juist eindelijk iets beter ging. Aan over geven en weer extra rust nemen <3

Ha hier ook echt last van de hitte waar ik er altijd best tegen kon nu sinds 2 jaar burnout niet meer. Tijdens de hitte ben ik erg moe. En nu erna ook erg vermoeid en heel snel gestrest het wil dan ook vooral in m.n hoofd niet. Het gast over het algemeen echt al wel beter dus ik hoop ooit ook weer tegen de hitte te kunnen.

Heb hier een Instagram-post over gemaakt :) Staat in mijn account: ont.regeld

Hoi MG, Ten eerste super goed dat je vrijwilligerswerk doet!! En dat het echt niet zo gek is dat je daarna moet bijkomen hoor. Je lichaam moet weer wennen aan fysieke activiteiten.

Jouw vraag vind ik zelf ook heel lastig, want ik worstel daar zelf ook heel erg mee. Ik merk nu zelf dat ik twee keer een maand met weinig klachten kon doorbrengen en uiteindelijk ging ik steeds iets meer doen, maar ik krijg toch als ik weer meer doe wat fysieke klachten erbij (bij mij uit het zich in slechter slapen, zweten, derealisatie en spanningshoofdpijn). Ik wil dan weer in mijn hol kruipen. Mijn psycholoog zegt ook dat ik iets meer aan kan dan ik denk. Ik ben daar echt heel erg zoekende in (en erg onzeker).

Heb jij verder nog veel fysieke klachten of valt het mee?

Dus zeker herkenning!

Ik zou wel gewoon je lichaam goed aanvoelen en wellicht kan je bij je vrijwilligerswerk steeds wat ophogen? Ik zou je studie lekker nog een jaar uitstellen. Je bent nog jong!

Hoi, die onzekerheid heb ik ook. Aan de ene kant denk ik laat maar lekker zweten,( ontlading) aan de andere kant :oeii doe ik nu niet teveel? Ligt ook erg aan m n gevoel. Probeer meer naar verstand te luisteren.

Dag Sander, dank voor je reactie. Fijn die herkenning.

Fysieke klachten heb ik echt veel van gehad, deze heb ik nu niet meer:
- Tintelingen in handen en voeten
- Slecht slapen (gaat nu stukken beter, waar ik erg dankbaar voor ben ;))
- Benauwdheid (wekenlang)
- Verkoudheid (wekenlang)
- Druk achter ogen/neus (soms nog wel)

Fysieke klachten die ik nu nog heb zijn:
- Vermoeidheid
- Snel zweten (net zoals jij)
- Druk op slapen (af en toe)
- Trillingen in heel mijn lichaam. (Als is soep eet, merk ik dat goed. Niet zo heftig dat het er overheen klotst, maar zie het gewoon bewegen op m'n lepel.)
- Hoge hartslag/ademhaling
- Best vaak het gevoel erg vol te zitten, ook wanneer ik nauwelijks iets gegeten heb die dag.

Vandaag weer bij de kwekerij geweest, en ben een klein halfuurtje langer gebleven. Merk dan wel dat ik me de rest van de dag moe voel (maar was misschien ook wel zo geweest als ik een half uur eerder stopte).

De waarheid ligt waarschijnlijk in het midden (zoals altijd ;)). Ja, ik mag wat meer van mezelf gaan vragen en mezelf trainen door mezelf elke keer een stapje meer te belasten. Maar ik moet ook goed mijn grenzen blijven bewaken en stoppen als het niet meer gaat. Maar wat ik nu deed is al 7 weken even lang naar de kwekerij gaan, dus ik bouwde niet op (uit angst denk ik). Normaal gesproken gaat dat in overleg met een bedrijfsarts, maar daar heb ik in mijn situatie niet mee te maken. Dat maakt het ook wel weer lastig. Mijn psycholoog zegt wel eens: 'Burn-out herstel is echt hard werken (in de juiste zin van het woord)' en dat ervaar ik ook echt wel zo. Waar ik zelf ook veel last van heb is de verschillende benaderingen en meningen van iedereen. De een zegt 'dit helpt enorm' en de ander zegt 'richt je aandacht hierop'. Heb dan soms het idee van het kastje naar de muur gestuurd te worden, en dan twijfel ik of ik op het goede pad ben.

Ik vind het raar dat een psycholoog durft te zeggen dat iets wat je ervaart niet "kan". Natuurlijk kun jij na 2 uur activiteiten wel de hele middag nodig hebben om bij te komen. Dat is het kreng dat burn-out heet.

Ik werk ook al meer dan een jaar bij een zorgtuinderij, 2 keer in de week, bij wijze van reintegratie/herstel. Ik begin in de ochtend en moet dan telkens aanvoelen tot hoe lang het gaat. Dát is enorm lastig. Wanneer push ik mezelf teveel, wanneer ben ik te voorzichtig, wanneer ben ik aan het pleasen, wanneer neemt wilskracht het over, wat zegt mijn lichaam? Mijn natuurlijke neiging is om te lang en te hard te werken en mijn lichaam te negeren en te vertellen om niet te zeuren. Ik heb vaak een te hoge verwachting van wat ik aankan, en daar wil ik aan voldoen. (Ik zit niet voor niks in een burnout)
Soms maak ik mezelf wijs dat het beter gaat, omdat het op wilskracht lukt langer te blijven, een aantal keren. Dat voelt dan ergens wel goed, vooruitgang, dan lijkt het of ik het goeie doe. Maar dan doe ik het eigenlijk verkeerd, ik draai mezelf een rad voor de ogen, begin mezelf weer goedbedoeld uit te putten. Het is juist beter (voor mij, in mijn situatie nu) om mezelf eens wat meer rust en zelfliefde te gunnen en eens te stoppen als ik nog niet helemaal leeg ben. Zodat ik nog energie heb om terug te fietsen, en in de middag voor mijn gezin. Maar dan voel ik mij ook weer een slacker.
Het is zó lastig. Al die gevoelens bedienen.
Gisteren viel me op dat ik, als ik eenmaal besloten heb dat het bijna wel mooi is geweest, juist dan vaak nog even een half uurtje over mijn grenzen ga. Nog even iets afmaken. Want dan "kan het", omdat ik ga stoppen en daarna wel weer kan herstellen. Nog even de tube leegduwen. Eigenlijk moet ik dan juist meteen stoppen. Want voor de rest van de dag heb ik ook nog puf nodig.

Het is ook een hele tijd zo geweest (achteraf gezien) dat de tijd dat ik er was ongeveer hetzelfde bleef, maar de vermoeidheid bij het terugfietsen en tijdens de middag erna langzaam afnam. Misschien ook omdat ik tijdens het werk beter op mezelf begon te letten. Dat was voor mijn herstel een hele goede tijd.

Nouja, heel verhaal. Ik bedoel vooral te zeggen: als er ruimte is om meer te doen, dan voel je dat vanzelf wel. Het kan een experiment zijn om meer te doen en te kijken hoe dat gaat. Maar als het niet goed voelt, en b.v. de middagen juist zwaarder worden en dat verbetert niet, dan zou ik dat gevoel wel serieus blijven nemen. Anders kom je van de drup in de regen.

Succes!

Hoi MG, korte reactie van mij, maar: wat een idiote woorden van je psycholoog. Dat is vrij kortzichtig en ook gedacht vanuit een angststoornis en niet de problematiek van een burn-out. Bij een angststoornis moet je je er inderdaad af en toe 'gewoon' toe zetten, maar een burn-out is een fysieke ziekte. Als je constant die grenzen overschrijdt, raak je daarvan uitgeput en ga je alleen maar meer de verkeerde kant op. Je kunt werkelijk niet goed tegen te veel prikkels.

Ik zou aanraden om een andere psycholoog te vragen - eentje die meer verstand heeft van psychosomatische en fysieke klachten dan deze. Want als het pure angst zou zijn, dan zou je niet zo uitgeput zijn. Dan zou je er niet zo van genieten, zou je het niet zo fijn vinden. Je psycholoog heeft simpelweg ongelijk.

Eerlijk gezegd vraag ik me eerder af of het juist niet te veel is, als je er zo lang van bij moet komen. Ik heb geleerd dat je voor het bewaken van je grenzen niet meer dan een uur echt zou moeten bijkomen (en dat je de rest van de dag ook rustig aan moet doen, mag ook). Dat je dan binnen je grenzen blijft.

Hoi MG! Ik heb precies hetzelfde gehad met mijn psycholoog!! K had best snel therapie/hulp maar merkte dat het mij fysiek gwn niet lukte om op locatie daar te komen en gaf aan dat ik het online zou willen. Toen zei ze: dat zijn je angsten die dat aanpraten je kan het wel gewoon. Na ik zat zo diep dat k dacht dat de waarheid was. Maar het heeft me alleen maar verder van huis gebracht.

Ik denk dat psychologen eig niet echt begrijpen hoe erg een burn-out je fysiek en dus vermoeidheid beïnvloed. Het is niet alleen maar angst of dat je hoofd je dingen aanpraat. Dus echt vertrouw je eigen intuïtie!!!! Misschien is een ergotherapeut wat meer geschikt (ik ga hier zelf ook naar kijken en stoppen met psycholoog of iig om mij fysiek meer te helpen en iemand die dat meer begrijpt).

Groetjes Isabel (ook 21 hihi)

Hoi hoi,
Bloed onderZoek zegt niet alles.
Ik herken je verhaal. Ik ben op zoek gegaan naar mijn intoleranties/allergieën.
Luister vooral naar je eigen lichaam. Zodra je iets eet en je voelt kort daarna een reactie (vermoeidheid, darmklachten, ademhaling..wat dan ook), dan kun je zo de trigger opsporen.
Een diëtist of bloedonderzoek kan dit niet altijd vinden.

Zo had ik diverse heftige klachten die met mijn voeding te maken hadden. Maar! Ik had géen darmklachten. Daardoor dacht de diëtist dat het niet door voeding kwam. Maar dat kwam het wel degelijk! Ik ben zelf aan het experimenteren geweest. En nu heb ik gevonden waar ik niet tegen kan. Héél duidelijk geeft je lichaam dat aan. Luister naar je eigen gevoel. Want in mijn omgeving (huisarts, diëtist etc) gaven aan dat het niet kon, maar nu ik producten weg laat, heb ik geen klachten meer daarvan.

Zo werd ik van gluten extreem vermoeid en kreeg er een rare ademhaling van. Ook van haver /havermout.
Van suiker reageert mijn bloedsuikerspiegel heftig dus dat laat ik nu ook staan.
Ook quinoa laat ik staan (ondanks dat het wel gv is)

Conclusie; voel zelf goed en experimenteer. Wel zorgen dat je altijd een volwaardige maaltijd kunt blijven eten en daar kan een diëtist je goed bij helpen. Heb ik ook gedaan.

Zet hem op en hou je taai

Dankje Pien! Ja klopt coeliakie zegt alsnog niet zoveel, in ieder geval geen heftige allergie. Maar intolerant weet ik niet. Het is voor mij nu echt moeilijk te meten aangezien ik constant vermoeid ben en dus diarree. Waarschijnlijk kan ik het best een aantal dagen leven zonder gluten en lactose en kijken wat het doet. Alleen het duurt ook weer lang voordat je darmen weer herstellen. Ik hoop dat er bijvoorbeeld zoiets als een parasiet oid uitkomt, dan heb ik gelijk een antwoord. Ik heb nu ook soya gekocht en begin daar nu eerst mee. Daarnaast denk ik ook dat gluten iets doen want dat eet ik sowieso elke dag...

Gewoon proberen! Start eens met de gluten weg te laten (en ook je lactose uiteraard). Voel je snel genoeg resultaat hoor!
En daarna verder experimenteren. Succes!!

En even bloed laten prikken voor parasiet oid kan nooit kwaad. Zet hem op!

Dankje Pien! Na lactose vermijden voel ik eigenlijk geen resultaat, behalve dat ik minder 'triggers' of buikpijnen heb. Maargoed binnenkort laat ik het allemaal onderzoeken. Duidelijk dat er echt iets niet goed is. 😭

Laat je weten hoe het gegaan is?

Uiteraard, zal hier wel weer even reageren, maar duurt dus nog tijdje denk ik. 14 juli eerste afspraak diëtist en dan gelijk aankaarten dat ik wel een darmmicrobioom onderzoek wil, dus hopelijk ergens eind deze maand meer duidelijkheid 😅

Ik denk aan je! Probeer tot die tijd zelf alvast te experimenteren met je voeding?

Ik durf bijna niet eens meer te eten 😂 nee maar alleen lactosevrij en minder brood en anders heel donker brood voor nu..

Probeer anders even volledig glutenvrij voor een week. Dan moet je echt verschil voelen als dat de boosdoener is.

Enne… wél blijven eten hoor!!! Veel fruit groenten altijd goed!! Lekker noten erbij ofzo.

Herkenbare klachten helaas! Probeer toch niet te bang te worden voor eten, helaas is de oorzaak met name stress. Ik at op een gegeven moment ook weinig, veel salades omdat ik dacht dat dat licht verteerbaar is en iedereen om me heen (zelfs de huisarts) bezig was over testen op coeliakie of lactose intolerantie. Ik ben bij een diëtiste geweest en die adviseerde juist meer (oplosbare) vezels te eten, zoals in volkoren producten (brood, pasta ed). De vezels uit groentes zijn niet goed oplosbaar en kunnen meer diarree geven.
Dus ik herken de diarree, de angst voor het eten en mss allergieën, maar laat je niet te bang maken. Hopelijk kan de diëtiste je goed helpen!

Pfff ik had gister bericht geplaatst hier, maar is niet aangekomen.. 😅

@pien haha ja was een grapje met niet meer eten, wel heb ik de afgelopen 2/3 dagen minder gegeten en geen lactose en er kwam eindelijk normale ontlasting uit!!! Maar goed, minder eten is ook niet de oplossing voor het gehele probleem 😂

@anoniem ben niet bang voor eten, maar eerder wat eten misschien met mij kan doen, zoals die extreme vermoeidheid en dus diarree 🥲 ik reageer daarnaast wel heftig op lactose dus dat is voorlopig sowieso een no go voor mij. Ja ik ben benieuwd wat de diëtist mij kan opleveren hierin!

Hi Pien, er kwam niets uit de ontlastingstest, geen parasieten, bacteriën of ontstekingen. Dus daar ook weer een antwoord op. Verder ben ik vandaag begonnen met fodmap dieet wat ik dus ook lactose- en glutenvrij ga eten. Ben erg benieuwd of ik verschil merk! Wel echt een mega lastig dieet helaas..

Ik ben van puur natuur blijven. Dan voel je tenminste hoe het écht met je gaat en wat je lichaam nodig heeft.
Sterkte met je keuze!

Hey Pien,

Thanks voor je reactie. Ik ben daar inderdaad ook van. Ben vooral bang dat het dus de hoofdpijn (en op dit moment nog mijn enige maatstaf voor hoe het met me gaat) weg neemt en ik daardoor denk; kan wel weer al die dingen gaan doen die normaal hoofdpijn en steken veroorzaken (ook werken dus) en mn brein dan nog meer overbelast maar de signalen niet meer krijg en het onderaan de streep alleen maar erger wordt😬
Maar weet niet of het echt zo werkt of dat dat alleen in mn hoofd zit haha.

Ben het eens met Pien. wil ook geen pillen, lichaam fixt het uiteindelijk zelf. ‘Even’ door de zure appel heen bijten. Ik weet het, het is verdomde zwaar

Ik denk dat het zo werkt M. Je kan wel je klachten onderdrukken maar daardoor zal je weer over je grens heen gaan.
Blijf gewoon luisteren naar je lijf. Voel en geef je lichaam wat het vraagt. Óók al is dat nu klote en zwaar.
Je voelt dan veel beter wanneer je opknapt. En alles blijft schoon in je lijf. Veel gezonder!
Hou je goed!

Ik slik ze al en tijdje... ik dacht vorig jaar dat ik wel kon stoppen.. maar na 3 maanden nu weer begonnen met start en opbouwen ik voelde me aanzienlijk beter toen ik ze slikte... dus ga voorlopig niet meer stoppen want moet nu weer ophogen dus weer bijwerkingen.. maar je moet toch wat... ik zit inmiddels al 5jaar in een burnout... sterkte ❤️

Denk dat het wel iets minder zwart wit ligt dan zeggen dat puur natuur beter is voor je lichaam. Hoewel het uiteraard het beste is om het op eigen kracht te doen wanneer dat lukt. Maar als je vastloopt en maar niet beter wordt, dan kan medicatie een steuntje in de rug zijn. Wanneer het alternatief jarenlang extra in een burnout zitten is, dan is dat ook niet goed voor je lichaam en geest denk ik, en is het misschien wel verstandig om de hulp te accepteren. De les van de burnout is om milder naar jezelf te worden, en persoonlijk denk ik dat het lief naar jezelf is om je pijn soms wat te verzachten. Maar het blijft een hele moeilijke keuze, succes!

Eens met Bart, uiteraard is medicatie niet overal de oplossing voor, maar bijvoorbeeld AD kan erg behulpzaam zijn om beter met je angst en onrust om te gaan, waardoor je ook meer ruimte krijgt om gericht te herstellen, met aanvullend therapie bijvoorbeeld….

Helemáál niet zwart wit bedoeld hoor. Ik geef maar enkel aan wat voor mijzelf fijn is. Voor veel mensen is AD een hele fijne ondersteuning en dat gun ik ze van harte. Ieder mag daarin uiteraard zijn eigen gevoel volgen.
Dus Edwin en Bart, ik begrijp ook jullie keuze volledig en wens jullie alle liefs en sterkte in jullie bo.

Geen zorgen, ik zag het ook niet als een aanval of iets dergelijks hoor… 😆👍

Ik ben ruim een jaar geleden ook gestart met amitriptyline (ik had toen al meer dan een jaar elke dag de hele dag hoofdpijn, ik werd er echt helemaal gek van). Die hoofdpijn zat mijn herstel zo erg in de weg. En de medicatie heeft mij enorm geholpen. En het is niet alleen de medicatie natuurlijk, het zijn ook alle andere dingen die je leert van je burnout (op tijd rust nemen en niet over je grenzen gaan etc.). Maar door de medicijnen kon ik weer fijnere dagen hebben (ook al deed ik nog niet veel, geen of minder hoofdpijn was al z'n opluchting en het gaf me steeds meer vetrouwen dat ik weer dingen kon doen, zonder daarna giga hoofdpijn te hebben).
Achteraf heb ik misschien wel spijt dat ik het niet eerder heb gebruikt als een steuntje in de rug. Maar ook ik heb er lang over nagedacht en getwijfeld en alles komt op de goede tijd. Het heeft mij in ieder geval echt geholpen.

Wat je ook kiest om te doen, het is altijd goed! Hopelijk vind je iets dat voor jou helpt!

Fijn dat je dat nog even zegt Edwin! Dankjewel!
Liefs van mij!

Ik wilde er ook niet aan beginnen maar gebruik nu 7,5 mg Mirtazipine sinds 3 weken. Dit voornamelijk om weer beter te slapen en het werkt en ik ben er zo blij mee. Zoals eerder iemand zei, als het je helpt om dingen als slaap of hoofdpijn aan te pakken zou ik het doen.

Hier ook niet zo opgevat o.i.d. hoor Pien😃, sluit me aan bij Edwin, en wilde alleen voor de topicstarter aangeven dat ik persoonlijk denk dat je medicatie jezelf niet hoeft te ontzeggen uit principe, maar ja dat is ook maar mijn mening

Tuurlijk Bart, fijn je nog even te horen. Helemaal oké. Ik snap het ook echt. Het is voor iedereen anders en het is fijn als iedereen zijn eigen mening mag hebben hierover en mag delen.
Ik wens ook jou alle goeds!

Dankjewel Pien, fijn om ook weer wat van jou te horen, was alweer een tijdje terug denk ik. En ik wens ik jou ook alle goeds van harte toe!

Klopt Bart! Zo nu en dan weer eens hier op dit forum maar probeer niet al te vaak. Reageer er ook weer erg op… ffff. Hahaha blijft zoeken naar balans hè. Ga jij al ietsje vooruit? Gun het je enorm.

Super bedankt voor al jullie reacties, heel fijn! Ik heb het idee dat het eindelijk heel iets beter met me gaat (minder piekeren en fysiek meer energie), dus ik pas voor nu nog even. Hopelijk gaat de nek/hoofdpijn vanzelf ook weg, even als het slechte slapen... Fingers crossed!

Merk wel nu een soort van onzekerheid bij deze vooruitgang. Durf nog niet zo goed meer te doen of te juichen uit angst voor een keiharde terugval.

Hoi L, ben je man en vrouw en indien je vrouw bent, kan het dan samenlopen met je cyclus?

Wel erg vervelend. Misschien is 30 uur op dit moment nog aan de hoge kant. Ik heb van de bedrijfsarts geleerd dat je in je opbouw een aantal uren moet werken waarbij je op een goede dag nog ietsje over hebt, en op een slechte dag het net allemaal kunt redden.

Ik ben geen expert, maar het klinkt zo helemaal niet of je al volledig hersteld bent. Het klinkt eerder of je in je goede weken al door (subtiele) alarmsignalen heen blijft werken en je dus dan weer op je plek wordt gezet door je lichaam. Mijn advies, ga hier weer over in gesprek met je arts en probeer toch je lichaam en rust nemen weer meer plek te geven.

Hey M,

Mede M hier haha.

Ik herken dit! Had het initieel in mn armen, is nu weg, en het zit nu in mn voeten en onderbenen en ineens ook het branderige gevoel erbij. Ik ga er maar van uit dat ook dit een klacht is die gewoon bij de BO hoort en vanzelf wel weer weg zal gaan (net zoals het in mn armen weg is gegaan). Vooral proberen geen stress te krijgen van de klachten omdat dat het alleen maar verergerd.

Succes!!

Hey M,

Mede M hier haha.

Ik herken dit! Had het initieel in mn armen, is nu weg, en het zit nu in mn voeten en onderbenen en ineens ook het branderige gevoel erbij. Ik ga er maar van uit dat ook dit een klacht is die gewoon bij de BO hoort en vanzelf wel weer weg zal gaan (net zoals het in mn armen weg is gegaan). Vooral proberen geen stress te krijgen van de klachten omdat dat het alleen maar verergerd.

Succes!!

Hoi Mede M,

Vervelend gevoel he? Heb jij het ook in beide benen/armen? Of enkelzijdig? Ik heb het aan beide kanten. Is een poosje (nagenoeg) weg geweest, nu sinds vorige week weer meer klachten (denk mede verergerd door het warme weer). En inderdaad, stress helpt niet mee. Maar dat is weer lastig, wordt toch weer aangewakkerd..

M

Pff super vervelend! Word er onrustig van. En inderdaad beide kanten 😥 Voel het alleen niet als ik beweeg, maar als ik dan weer stil ga zitten is het er weer. Soms ga ik snachts ook even heen en weer lopen zodat het weer wat rustiger wordt, erg fijn voor mijn vriend 😅

Klopt, dat heb ik ook, vooral in rust. Daarnaast ook andere klachten die passen bij burn-out (gejaagd, hartkloppingen, slecht slapen, vermoeidheid, angst), dus ik ga er van uit dat dit er ook bij hoort. Heb jij ook meer klachten gekregen tijdens de warme dagen?

Yess, in de hitte heb ik vooral last van hartkloppingen, druk op de borst, een soort sloomheid en slaap ik moeilijker in. Daarnaast heb ik ook zonder de hitte vrijwel continue hoofd- en nekpijn (bij cognitieve inspanning), inwendig trillen, oorsuizen, ben ik sneller emotioneel, geïrriteerd, moe en overprikkeld dan vroeger, overvol hoofd met gedachten en kan sws moeilijk stil zitten, verveel me veel (word nu getest op ADHD). Daarnaast heb ik een hele waslijst aan klachten al voorbij zien komen😅 Maar die zijn wel ook weer weg dus er is degelijk herstel haha. Misselijk, angst, overgeven, duizelig, paniek aanvallen, hyperventilatie, gespannen armen, gevoelloos gezicht en hals, steken in mn borst en hoofd, tintelingen in mn hoofd, en ik zal er nog wel een boel vergeten ook...

We komen er wel!

Dat is zeker een hele rij aan symptomen, waar ik een deel ook wel van herken. Wat kan je lijf toch van slag zijn, ik vind het nog steeds lastig te bevatten. Zijn er nog andere dingen die bij jou de tintelingen doen verminderen? Ik vind het nog wat zoeken, soms een warm bad, wandelen (dan nagenoeg geen last), en sinds kort met magnesium begonnen.

Voor mij werkt inderdaad ook bewegen en een warme douche. Ga aankomende week bloed laten prikken om te kijken of er ergens een te kort van is...
Ook dit heeft wrs weer tijd nodig😥

Tintelingen kunnen ook een symptoom van chronische hyperventilatie zijn. Ik had ze met name in het begin in mn vingers en gezicht.

Ik herken deze klachten heel erg. Ze zijn al maanden aanwezig en inderdaad gepaard met vele andere fysieke klachten. Hebben jullie ook het gevoel krachtverlies en pijn scheuten in de ledematen?

Wat vervelend dat je er ook zo'n last van hebt. Ik heb geen krachtsverlies of zozeer pijn, meer een tintelend en brandend gevoel. Heb jij het ook in armen en benen? En heb je tips om het te verlichten?
Groetjes M

Ja armen, benen, voeten en handen. In het begin kon ik letterlijk niks meer van de pijn en ongemak. Nu kan ik de dagelijkse dingetjes weer wat oppakken en zelfs wat uurtjes werken (Omdat het mentaal fijn is wat te doen). Maar het is helaas altijd nog aanwezig. Ik weet niet of het letterlijk krachtverlies is maar het voelt slapjes en soms trillerig. Ik heb eigenlijk van alles geprobeerd maar niet het idee dat er iets helpt. Waarschijnlijk stoppen er tegen te vechten en accepteren dat het veel tijd kost. Ik
Hoorde laatst een podcast van : echt Paulien aflevering 8 als vechten voorbij is. Zei had ook hele vergelijkbare klachten. Bij haar is het weggegaan met somatische oefeningen en refereert naar merel lindenburg te vinden op Instagram. Misschien interessant om is naar te luisteren.

Hallo, ik heb ook last van tintelingen en een branden gevoel in mijn voeten, maar misschien net wat anders dan jullie. Had de tintelingen aan het begin van mijn burnout ook in mijn handen maar dat is gelukkig weg. Ik heb er snachts geen last van, alleen overdag en met name als de dag vordert. Het schaalt ook echt op met mentale inspanning (tv kijken, werken en in mindere mate ook lezen). Als ik dan in een donkere kamer ga liggen gaat het langzaam weg. Ook alles onderzocht van neuroloog tot bloedonderzoek tot ademhalingscoach tot medicatie maar het lijkt toch onderdeel te zijn van de overbelasting, dus hopen dat meer rust zorgt voor verbetering.
Iemand nog meer tips toevallig?

Hey M,

Ik ben bij mijn fysio geweest en zij gaf aan dat het kan zijn dat je weer iets meer fysiek doet dan normaal (bij mij klopt dit) en dat ondanks dat je lijf het aankan, je hersenen het nog niet zo goed snappen. Deze blijven dan dus ook in rust seintjes sturen (naar bv. je benen), dat ze actief mogen zijn terwijl jij al weer in de ruststand bent/gestopt bent met bewegen.

Als tip heb ik gekregen om een coolingdown te doen na het bewegen. Dus voor mijn voeten/benen is dat dan op een stoel zitten, inademen en mijn tenen naar mijn schenen trekken en op de uitademing weer los laten. Dit 5-10x herhalen. Zelfde kan je doen met de bovenbenen door de benen volledig voor je uit te strekken.

Als dat niet hielp raadde ze een zwaartedeken aan omdat dat ook een seintje aan je hersenen geeft van dat je veilig bent en in rust.

Ik ben de coolingdown nu 2 dagen aan het proberen, dus heb nog geen feedback voor je haha. Wellicht heb je er wat aan! Succes!

Dan heb je waarschijnlijk zoals mij ook veel spierspanning rondom je hoge rugspieren nek schouders en middenrif.. langzaam aan gaat et beter .. maar ij het begin had jk ook heel veel moeite met recht op zitten. Probeer toch in de middag als het stressysteem wat meer gedaald is recht op te zitten.. en wandelen helpt ook al voel je je naar

Hier juist hetzelfde,half uurtje wandelen doet wel goed aan mijn benen.
Daarna uitgeput in de zetel.
Maar kom ook van ver,blijven hopen allemaal.

Jep, erg herkenbaar. Is bij mij nu 3 weken weg, maar heeft 3 maanden geduurd ongeveer. Heeft tijd nodig helaas.

Dankje voor je reactie! Ik ben zelf al 7 maanden onderweg.. Hulpverleners beginnen soms een beetje te doen alsof dit soort klachten tussen mijn oren zitten.. Maar goed om te weten dat het herkenbaar is.

Ik heb het niet zo extreem, maar herken het wel enigszins. Mijn lichaam lijkt vrijwel continu te zeggen: ik wil liggen. Sommige dagen meer dan andere. Als ik eraan toe zou geven, zou ik bijna de hele dag moeten liggen. Dat voelt verkeerd. Al is er ook wat voor te zeggen om dat eens een week wel te doen, en te kijken of je daarvan opknapt. (Want niet gaan liggen terwijl je lichaam dat wel vraagt is een vorm van weerstand, toch?)

Vaak als ik ergens op een bankje zit, b.v. bij een wandeling, kijk ik even of liggen ook mogelijk is. En zo ja doe ik dat ook regelmatig. Heerlijk.
Misschien gewoon een facet van de vermoeidheid?

Ik merk wel dat als ik mezelf toesta b.v. midden overdag te gaan slapen als het lichaam dat vraagt, als ik er dus aan toegeef en de weerstand laat varen, dat deze slaapbehoefte met 1 of 2 dagen dan ook weer minder wordt en er energiekere dagen voor terugkomen. (Dus het is niet zo dat je lichaam "lui" wordt)

Maar dat is wel mijn angst, dat ik alleen maar slapper en slapper word van zoveel toegeven aan de vermoeidheid.

Uit de weerstand komen is een van de lastigste dingen die er zijn in de burnout. Toch schijnt dat het beste te zijn. Accepteren dat je veel wil liggen en slapen en niet zitten... eraan toegeven.

Zeer herkenbaar, ik was een beetje bang dat ik de enige was. Het enige moment dat de spanning een beetje uit je lijf trekt. Oefenen met zitten helpt niet, buikpijn, rug verkramping zweten, misselijk, duizelig en trillen wordt dan alleen maar erger. Dat veel liggen niet zo goed voor je is weet ik maar het is het enige moment dat ik me prettig voel en het zorgt ook voor een piepklein stapje in mijn herstel. De behoefte om te liggen is niet iedere dag hetzelfde maar negeren of verzetten werkt voor mij ook averechts. Geen idee wanneer er weer een tijd komt dat zitten zonder problemen gaat maar tot die tijd doe ik wat voor mij het prettigst voelt en niet meer wat een hulpverlener of een familielid vind dat ik zou moeten doen.

@Branduit, dank je wel voor jouw verhaal. Ik heb hier veel aan.

Hi,

Ik sport 2x in de week heel lichtjes, dan heb ik het over 3 km hardlopen (op 6min/km), of met de MTB een mini tochtje van 10 km ofzo.
Het euforische gevoel wat ik vroeger kreeg na het sporten is er niet meer, maar toch geeft t ergens ook wel wat vertrouwen, dat je niet helemaal kansloos bent zeg maar 😉

Is het goed of juist niet, wie zal t zeggen, maar ik ontzeg mezelf al zoveel dat ik dit gewoon voorzichtig blijf doen….

Baantjes zwemmen is ook een goeie om rustig weer te beginnen (ook met je knieblessure)!

Hee hee,
Zelf heb ik een roeimachine gekocht, die ik aan yoga en maak ik langere of kortere wandelingen.

Die roeimachine helpt enorm omdat het geen aanslag is op je gewrichten, je kan de zwaarte zelf instellen, de duur zelf bepalen en hem gebruiken op regenachtige dagen. Ook makkelijk op te ruimen. Zelf zet ik er altijd een filmpje bij aan van iemand die ergens in Noorwegen ofzo gaat roeien door de natuur. Heerlijk.

Qua yoga heb je fantastische YouTube kanalen. Heel duidelijk en divers qua aanbod passend bij je energieniveau. Yoga with Adriene is een hele populaire: goed voor beginners en als je het nog wat zacht wilt houden allemaal.

Kanaal Charlie Follows is al een stuk pittiger en past vast beter bij je sportieve mindset.

Roeien is trouwens idd ookeen goeie, ik heb verleden jaar een supboard gekocht welke je ook kan gebruiken om mee te roeien, met stoeltje dus zeg maar.
Heerlijk rustig op t water, niemand die je lastig valt, en gezonde beweging op eigen tempo….

Je moet denk ik in de gaten houden hoe lang het duurt voordat je weer hersteld bent. En wat het effect is op je vermoeidheid.
Ik heb er wel een handje van te veel te (willen) doen. Omdat het weer zo lekker voelt...
Dat doe ik dan meestal een keer 's ochtends, en dan ben ik eigenlijk de hele rest van de dag extra moe. Dat is denk ik dan teveel geweest. Als ik echt te ver ga krijg ik ook meteen zwaardere duizelingen. Dan is het duidelijk.

Ik heb ook een roeimachine.
De laatste tijd probeer ik even te roeien als warming up (tien minuten / kwartiertje ofzo) en dan anderhalve km hard te lopen. 1 minuut op, 1 af. Dat moet heel voorzichtig. Want ik zit ook met een knieblessure. Maar het is zo lekker, mijn hoofd frist er zo fijn van op. Al is het maar een prutstukje. Maar eigenlijk heb ik min of meer opgegeven dat ik ooit weer mijn standaard rondje van 6 km kan doen. Laat staan nog eens opbouwen naar 10. Een paar jaar geleden wilde ik elk jaar op zijn minst een keer de 10 rennen. Het liefste onder een uur. Daar kan ik nu alleen van dromen.
Ik mis het verschrikkelijk.

Helemaal eens met wat C. zegt, we ontzeggen onszelf al zó veel... Moeten we dit dan ook alweer missen?
Maar het is waar, wat je zelf al zegt: het is goed voor je, maar ook al snel teveel. Begin dus minimaal en bouw rustig op.

Gister ook een half u "gesport". Het wrange is dat ik dan geniet in t moment en zelfs denk dat ik meer aankan. Maar gedurende de dag dan vermoeid ben en vaak dag erop ook. Net of je lijf heel langzaam herstelt. Is het het waard? In het moment denk ik altijd van wel, erna niet meer. Wandelen is eigenlijk t beste.

Zelf heb ik veel baat bij stretch- en mobilisatie-oefeningen. Elke dag een kwartier bewegen zorgt ervoor dat dat mijn spieren minder gespannen zijn en dat ik er minder pijn in voel. Ik kreeg via ChatGPT mooie oefenreeksen doorgestuurd.

Ik geloof hetgeen je hierboven schrijft. Er is idd iets dat je systeem blokkeert en nu komt de maar....onderdrukte emoties, patronen en overtuigingen veranderen is geen senicure. Emoties doorvoelen evenmin...ik heb al tal van therapieen geprobeerd om mijn systeem te vertellen dat alles veilig is maar die knop is op heden nog niet gevonden. Ik ben heel rationeel in mijn denken en weet dat ik het op zich niet slecht heb. Toch krijg ik geen controle over de emoties....

Misschien heb je ook en gouden tip voor een coach? Dan worden we allemaal beter en hoeven we niet nog een tijd aan te modderen. En misschien wil je hier op dit forum delen hoe jouw behandeling eruit zag. Dan kunnen we alvast aan de slag 💪🏻

Hoor graag van je.

Ben benieuwd naar je verhaal, voorbeelden en tips, Hille. Alvast bedankt!

Zoals bovenstaande, wat voor een coach heb je gevonden en wat voor methode gebruikte deze? Ik herken het gevoel alsof er nog iets 'geblokkeerd' zit ergens, maar zou niet weten wat het is

@Hille, een schreeuw van je lichaam om een emotie te doorvoelen klinkt logisch. Mijn vraag is dan: hoe weet je welke emoties en hoe kom je daarbij? Ik heb een hele goede psycholoog en er komt zat aan het licht wat mijn bo verklaart, alleen de emoties blijven verstopt. Wat heb jij concreet gedaan om die emoties te doorvoelen?

Ik denk dat die een beetje kort door de bocht is eerlijk gezegd. Een burnout komt door een overbelast stress systeem. Een trauma is een zeer reëel iets dat ervoor kan zorgen dit stress systeem te overbelasten. Mocht dit inderdaad de aanleiding zijn van je burnout dan ben ik het 100% met je eens.

Ik denk echter ook dat het kan zijn dat je stress systeem overbelast is door "gewoon" veel te veel en veel te lang te doen, en dan is het minder van toegevoegde waarde.

Ik denk dus dat je advies voor velen van waarde kan zijn maar niet voor iedereen de oplossing zoals je suggereert en dat kan zeker voor iemand die in een onzekere burnout fase zit wat misleidend zijn.

Er is geen one size fits all oplossing voor burnout, net als er ook niet 1 aanleiding is.

Wat fijn dat dit je heeft geholpen Hille. Niet iedereen is hetzelfde. Symptomen doen er niet toe is juist iets wat het instorten heeft veroorzaakt. Doorgaan, schouders eronder etcetc. totdat je ineens niet meer op je benen kan staan en alles wat je doet alle kracht kost. Riedeltjes doe ik niet aan. Eens dat therapie ondersteunend kan zijn.

Ik denk dat die een beetje kort door de bocht is eerlijk gezegd. Een burnout komt door een overbelast stress systeem. Een trauma is een zeer reëel iets dat ervoor kan zorgen dit stress systeem te overbelasten. Mocht dit inderdaad de aanleiding zijn van je burnout dan ben ik het 100% met je eens.

Ik denk echter ook dat het kan zijn dat je stress systeem overbelast is door "gewoon" veel te veel en veel te lang te doen, en dan is het minder van toegevoegde waarde.

Ik denk dus dat je advies voor velen van waarde kan zijn maar niet voor iedereen de oplossing zoals je suggereert en dat kan zeker voor iemand die in een onzekere burnout fase zit wat misleidend zijn.

Er is geen one size fits all oplossing voor burnout, net als er ook niet 1 aanleiding is.

100% met Herman eens. Iets te kort door de bocht.

Helemaal eens met Herman, deze post vereist wel wat meer nuance. Kan idd zo zijn dat je door een trauma in de fight or flight modus blijft hangen, dan zul je daar mee aan de slag moeten gaan. Maar iemand kan ook gewoon overbelast zijn, daarnaast denk ik ook dat er wel degelijk mensen zijn met bijvoorbeeld chronisch vermoeidheidssyndroom waarbij een biologische oorzaak zoals een vitaminetekort of een genetische factor een grote rol speelt.

Ik denk dat zulk soort uitspraken meerdere BO'ers (en andere zieken) tekort doet, maar ben benieuwd naar alles wat hierachter zit.

Er zijn volgens mij externe oorzaken van stress en interne oorzaken. Beiden zijn de oorzaak van een BO en zullen aangepakt moeten worden merk ik bij mezelf. In het kort samengevat🤔

Ik sluit me ook aan bij Herman. Er zijn meerdere oorzaken van een overbelast zenuwstelsel. En die zijn voor iedereen weer anders. Uiteraard kunnen trauma, coping en overtuigingen een grote rol spelen bij het opgebrand en/of geblokkeerd raken. En het is ook goed om (als het lichaam voldoende hersteld is) daarmee aan de slag te gaan.

Ik verwijs graag door naar mijn uitleg in verhaal 2026. Het leren reguleren van je emoties is in mijn ogen een heel belangrijk onderdeel van duurzaam herstellen. Het is ook inderdaad echt nodig om je zenuwstelsel zich weer veilig te laten voelen. Dus ik sluit me enigszins aan bij wat je zegt Hille - maar het is kort door de bocht en mist bijzonder veel nuance.

Jouw verhaal is niet per definitie het verhaal van anderen. Jij bent na anderhalf jaar met jouw traject gestart - dat betekent dat je daarvoor al stappen gezet had voor je met deze coaching kon beginnen. Je was de ergste vermoeidheid al voorbij. Nu adviseren dat mensen daar direct mee moeten beginnen, is voor mensen in de eerste maanden, die nauwelijks in staat zijn hun bed uit te komen en bij wie de angsten nog zo hoog zitten dat ze nauwelijks een stap buiten de deur durven te zetten, veel te veel gevraagd.

Je zenuwstelsel reguleren is essentieel voor herstel, ja, maar als je daar te vroeg en te veel mee begint, raakt je zenuwstelsel juist volledig overprikkeld. Onze lichamen hebben geleerd dat negatieve emoties onveilig zijn. Als je zenuwstelsel nog veel te veel in de vecht/vlucht zit, zul je bij een poging tot het doorvoelen van je emoties juist alleen maar méér dichtklappen. Je overweldigt je zenuwstelsel dan met te veel onveiligheid. Daarom is het juist belangrijk het gedoseerd te doen, in stapjes en in veiligheid.

Dit geldt ook voor overprikkeling. Je zegt dat de PEM-klachten een schreeuw van je lichaam zijn om je emoties te doorvoelen. Ik zie dat anders. Als je zenuwstelsel nog te veel in vecht/vlucht zit, detecteert het elke prikkel - elk geluid, elke geur, elke beweging - als potentieel gevaar. Zoek je dus te veel prikkels op, dan moet je al overbelaste zenuwstelsel al die prikkels gaan scannen en raakt ie helemaal overweldigd. Het gevolg is dat je nog meer inteert op je energie, en je lichaam nog meer fysieke pijnklachten gaan afgeven.

Volgens de mind-body connectie “creëert” je lichaam inderdaad pijn. Maar dat doet het in de hoop dat je eindelijk de rem erop gooit, rustig aan gaat doen. Het is niet zozeer een signaal van je lichaam dat je emoties moet doorvoelen, maar een signaal dat je lichaam op is en niet meer kán. Dus jouw advies om die PEM-klachten te “negeren” en gewoon door te gaan, als je maar emoties doorvoelt, kan juist schadelijk zijn: leren luisteren naar de signalen van je lichaam is juist essentieel.

Ik zou nog langer met dit relaas kunnen doorgaan, maaar vind het zo wel weer even goed geweest. Hopelijk nuanceer je in de toekomst je adviezen een beetje. Het is duidelijk dat je dit bericht plaatst met goede bedoelingen en ook uit een stuk frustratie en onmacht - je wilt ons graag helpen herstellen en vindt het lastig om te zien dat men niet altijd het juiste pad bewandelt. Dat gevoel herken ik wel. Maar als je dit soort dingen zo stellig zegt, kunnen mensen bedrogen uitkomen - en dat lijkt me juist níet je bedoeling.

Het ligt inderdaad iets genuanceerder. Het lichaam moet eerst in een staat van veiligheid komen, wil het ook iets los kunnen laten. En veiligheid creëer je door je lichaam te geven wat het nodig heeft. Signalen zijn zolang voorbij gegaan en je moet opnieuw een vertrouwensband met je lichaam en je innerlijke ‘gewonde’ delen heropbouwen. Vooral als er sprake is van complexe trauma zijn deze delen heel erg voorzichtig geworden en wantrouwend naar jou als volwassene. Die hebben tijd nodig en heel veel liefde, voordat ze zich laten zien. Elk persoon zit anders in elkaar en elk persoon heeft zijn eigen proces.
Uiteindelijk gaat het er wel om dat emoties doorvoelt worden, zodat de levensenergie weer mag stromen. Maar zoals Ax ook zegt, als je te snel wilt - dat geldt ook voor emoties ervaren - kun je juist averechts effect krijgen. Dan gaat het lichaam in een shut down, omdat het nog niet toe is aan de emotie.

Mooi gezegd Ax

Liefs

Ik merk zelf dat doordat ii meer in de rust kom, emoties sneller naar de oppervlakte komen en ik ze meer kan doorvoelen-wat naar mijn idee wel opruimt.
Herkennen mensen dit?

Liefs

@liesie Dit herken ik heel erg. Sinds ik geen angs en paniekaanvallen meer heb en mijn chv onder controle is ervaar ik veel meer emotie en rust, wat ik echt een aantal jaar niet heb gevoelt. Kan voor het eerst in een aantal jaar ook weer huilen haha, wat toch best prettig is.

En Anoniem ook mooi gezegd👆🏻

Hoi Allen,

Helemaal eens met de laatste paar die gereageerd hebben. In het begin gaan je emoties (door je ontregelde zenuwstelsel) alle kanten op en reageer je soms erg heftig op dingen uit het verleden of anderen klappen dicht. Dan wordt gedacht dat je een erg trauma hebt, maar als je wat rustiger wordt kun je er beter naar kijken en op reageren.

Ik heb dit zelf mee gemaakt. Nu kan ik rustiger op vervelende dingen uit het verleden terug kijken en er over praten zonder heel hoog in mijn emoties te schieten. Wat niet wil zeggen dat je geen emoties meer ervaart, maar voor mijn gevoel nu in de juiste verhouding. Zo kon ik laatst nog een traantje wegpikken bij een mooi boek. Iets wat ik dus lang niet heb gedaan.

Wel klopt het denk ik dat je lichaam, door vervelende dingen, teveel en te lang veel stress ervaart en waardoor je zenuwstelsel in de fight/flight blijft staan met alle vervelende gevolgen ervan.
En dat het niet alleen door te veel werk hoeft te komen.

Maar rust is volgens mij toch echt nodig en kun je echt teveel doen!

W

Hoi, ik weet niet precies wat je allemaal aan kan, maar ik kijk soms gwn lekker uren achterelkaar een (lichte) serie.

Verder:
- tekenen
- Inkleuren voor volwassenen
- puzzelen
- woordpuzzel
- wordfeud
- (strip)boek lezen/bekijken
- schrijven in dagboek
- muziek luisteren
- yoga nidra van een uur
- kast opruimen (al is t een plank)

Maar tijd gaat echt heel sloom tijdens een burn out. Ik voel je. Sterkte!

Hoi, ik weet niet precies wat je allemaal aan kan, maar ik kijk soms gwn lekker uren achterelkaar een (lichte) serie.

Verder:
- tekenen
- Inkleuren voor volwassenen
- puzzelen
- woordpuzzel
- wordfeud
- (strip)boek lezen/bekijken
- schrijven in dagboek
- muziek luisteren
- yoga nidra van een uur
- kast opruimen (al is t een plank)

Maar tijd gaat echt heel sloom tijdens een burn out. Ik voel je. Sterkte!

Hoi Jeannet,

Heel herkenbaar. Bij mij helpt het ‘periode (in mijn geval 2u) actief - 20min rusten’ (OR-methode).
En dan bedenk ik ‘s ochtends in welk blok ik ongeveer wat ga doen.
Eerste blok is opstaan en ontbijten.
En dan in de andere blokken iets huishoudelijks, sociaals, creatiefs, wandelen, therapie-achtigs of kort langs werk.
Mijn dagen zijn dan meestal zo vol.

Ik bedenk dan bv
Blok 1 opstaan etc.
Blok 2 wandelen
Blok 3 lunch en creatief (schilderen op nummer, LEGO, bouwpakket, kleuren, borduren etc)
Blok 4 iets huishoudelijks
Blok 5 koken en eten
Blok 6 tv kijken/lezen

En dan zit er nog niets eens een coach, fysio, bedrijfsarts of iemand op visite oid in deze dag.

Overigens vul ik zeker geen 2uur met wandelen of met iets huishoudelijks. Zou veel te veel zijn. Maar dan heb ik wel voor dat blok een plan/doel en de rest van de tijd ga ik zitten met thee, schrijf ik wat, ga ik verder met creatiefs, stuur ik een appje, bestel ik wat online etc.

Hopelijk heb je er wat aan!

Bedankt @Sander en @M, ik heb daar zeker wat aan. Mijn dag is ook opgedeeld in blokken volgens de or methode, maar geen concrete planning. Ga ik uitproberen M.
En Sander, Wordfeud speel ik ook. Mocht je zin hebben:

Wordfeud naam: Jeannyte

- puzzels en modelbouw setjes: er zijn hele leuke van robotime van allerlei prachtige bouwwerkjes.

- handwerk: repareer een kledingstuk met een klein borduurwerkje of haak een kleine knuffel voor de verjaardag van een kind of een speeltje voor een huisdier.

- gezellige podcasts: vooral podcasts die níet over iets heftige of belangrijks gaan. Aaf en Lies lossen het op, of misschien over een hobby die je hebt.

- leuke boeken: nogmaals, dingen die gewoon leuk zijn. Niet iets over maatschappelijke problemen bijvoorbeeld, dat slingert je stress allen maar aan.

- ontspannen (liefdevol zelfs) sporten: yoga with adriene voor heel zacht en charly follows voor sportiever zijn allebei op YouTube te vinden.

- wandelen en fotograferen: gewoon met je telefoon de mooie, onverwachte dingen in beeld brengen

- ontspannen tekenen: zoek op zentangle art. niet om iets moois te maken, maar om met prettige bewegingen uiteindelijk en patroon te maken.

- En muziek maken. Klooien op wat je al in huis hebt of iets haalbaars bestellen en daarmee bezig. Veel elektrische instrumenten kun je ook met koptelefoon gebruiken zodat je een ander niet tot last bent of je daar (onterecht) zorgen over maakt.

Sterkte!

Hi Jeanette! Ik snap heel goed wat je zegt. Wat mij ook helpt met enigszins nuttig voelen is schoonmaak taakjes in het huis die je eigenlijk nooit kan doen als je niet lang thuis zit (waar je dan geen tijd voor hebt). Bijvoorbeeld je kledingkast uitzoeken en kleding wegdoen die je al heel lang niet draagt. Of je berging/kast waar allemaal zooi opgestapeld ligt uitzoeken. Dit hoeft ook allemaal zeker niet in 1 dag, neem hier lekker paar weken de tijd voor!!! Ik had voor mezelf dat ik dit op dinsdag en donderdag een uurtje met pauze ertussen deed. Dan ging ik wandelen in de ochtend, rusten en dan in de middag dit taakje en dan weer rusten tot het avondeten. Ik merkte dat ik dan ook uitkeek naar die dagen omdat dat voelde het als een klein doel wat ik had en iets wat mij nuttig liet voelen. Misschien ook wat voor jou?

Groetjes :)

Hoi Steven, hoe lang ben je al BO? Bij velen inclusief mijzelf is stress, niet kunnen rusten en veel angst/paniekaanvallen het eerste stadium. Dit komt omdat je lichaam helemaal ontregeld is en eigenlijk permanent in vecht vlucht modus staat.

Makkelijker gezegd dan gedaan maar de kunst is toch om zo goed als gaat rust te pakken. Na verloop van tijd zal de angst en stress dan steeds minder worden, maar hierdoor komt de echte vermoeidheid juist naar boven en zul je je waarschijnlijk extreem moe voelen.

Er is uiteraard wat overlap, je zult in die eerste fase ook al wel moe zijn en in tweede alsnog angst en zeker stress. Maar dit is het normale verloop.

Heel veel sterkte!

Dag Herman,bedankt voor je reactie. Mijn klachten zijn 6 jaar geleden begonnen door een heftige scheiding. Ik ben toen een paar weken thuis gebleven omdat ik er onderdoor zat. Nadien terug aan het werk (leerkracht). Ik sliep heel weinig en werd met stress angst wakker. Tegen de avond ging het meestal beter. Zo ben ik blijven gaan met nu en dan eens een betere periode van een dag of 3 tot 2 weken...telkens dacht ik dat ik er door was maar telkens werd ik teruggeslagen. In die periode heb ik al tal van therapieen gedaan. En neem AD. 2 maanden geleden is er effe een kortsluiting geweest in mijn hoofd. Bloeddruk 20/16, nog vroeger wakker met heverige stress/angst...sindsdien ben ik thuis. De eerste dagen gingen beter omdat er zo leek even een last van me afviel maar na een paar dagen terug die angst/stress en moe. Eigenlijk sta ik ervan versteld dat mijn lichaam nog stand houdt. Ik probeer me nog zo veel mogelijk bezig te houden maar het kost me veel moeite...Gaan liggen in de zetel en proberen te rusten is eigenlijk geen optie want dan worden de gedachten en stress/angst erger.

Hoi Marga,
Ik herken dit wel. Maar ik ben er intussen achter, dat doorzetten (op wilskracht) mij niet helpt. Eerder het tegenovergestelde. Dit vind ik nog wel steeds lastig hoor, want je wilt zo graag. Maar ik probeer echt naar mijn gevoel te luisteren. Dus alleen iets doen als je er zin in hebt.
Sterkte ermee!
W

Bedankt voor je reactie W anoniem. Dit is precies wat mijn dochter net tegen mij zei. Ik bekijk morgenochtend hoe ik me voel en beslis dan wat ik ga doen. Vind het aan een kant zo zonde dat ik alle leuke dingen mis maar zoals nu is het ook niks om van te voren er al beroerd van te zijn.

Hier ook hoor Marga, altijd vooraf zorgen maken over welk uitje/afspraak/vakantie dan ook. En vaak valt het achteraf reuze mee. Maak me dan zorgen of zo’n activiteit wel goed gaat, maar nog meer wat het daarna met me doet. Als ik naar het stemmetje in m’n hoofd zou luisteren, dan zou ik nergens komen. Wat wel belangrijk is om goed naar je lichaam te luisteren en zo afspreken dat je ook altijd kunt afzeggen op de dag zelf. Misschien wat korter afspreken dan 2 uur wandelen is misschien ook nog een optie. Bouw het zo op. En waarschijnlijk zegt jouw hele lijf al nee met al je klachten vooraf. Ben benieuwd wat je besloten hebt. Wel gegaan en is dat goed gegaan, of toch kiezen voor je gevoel en thuisgebleven.

Wens jou en iedereen een fijne dag toe ☀️

Hoi Burnie…

Kom weer even kijken, weer veel gebeurd hier .

Door omstandigheden weer ff van me padje,😢 huilen,soms 5 mg oxazepan, en door! Niet echt angstig,maar zomaar huilbuien ,korte wel ,maar toch.
En nu met die hitte niet echt geweldig. Moet alles weer een plekje geven,maar duurt wel lang weer. Kinderen🙄, gaan er makkelijker mee om dan ik🙈 🤷‍♀️
Hoe is het met jou ?

Lees je graag

Jeetje An en ik dacht nog wel dat het met jou echt de goede kant opging. Pfffff wat naar dan hè dat je weer wat stappen terug moet doen. Heb ik ook hoor An, dus niet onzeker worden. Het is elke keer 2 stappen vooruit en 1 weer terug. Ik word er ook niet goed van. Wel fijn dat je kinderen zo lief ermee omgaan hoor en natuurlijk voelen ze niet wat jij voelt, maar toch zo begripvol. En die tranen moeten er gewoon uit joh, dat is jouw verwerking van alles. Soms zou ik willen dat ik elke dag een potje kon janken, maar ik krijg er niet eens 1 traan uitgeperst. Dus lekker laten lopen An en natuurlijk snap ik dat jij dat niet leuk vindt om steeds te moeten huilen. Wegdrukken heeft ook geen zin. En ja die warmte 🥵 Ik dacht dat ik er goed tegen kon, maar gewoon niet meer he. Ik krijg ook een rood hoofd joh, verschrikkelijk, lijk wel een tomaat 🍅.

Zet hem op An en laat het koppie niet hangen he. We houden gewoon vol 💪🏻 Dikke knuffel van mij. En ook al schrijf ik niet zoveel meer, ik ben er en ik lees niet alles, maar wel veel. Mocht ik ooit beter zijn, dan laat ik dat natuurlijk weten 🥳🎂🇾🇪

Zo herkenbaar, die stress voorafgaand aan een activiteit. Ik kan daar ook echt boos op mezelf om worden. Sta ik 's morgens kokhalzend mijn tanden te poetsen omdat een vriendin op de koffie komt. Dan denk ik "doe ff normaal". Niet dat het helpt hoor. Maar dit vind ik misschien wel het meest heftig van de bo. Ik was nl juist dol op contact en verbinding. En nu zie daar tegenop en put het uit. Better day's ahead zullen we maar denken.
We zetten maar weer dapper door.

Heel herkenbaar!

Hoi Burnie, nou ik ben gegaan hoor. Met 5 mg oxazepam durfde ik het aan.
De heenweg, ruim een uur heb ik liggen duttten in de auto. Toen een uurtje gewandeld. Gelukkig een matig tempo doordat er een geblesseerde was en daarna wat drinken bij een restaurantje. Helemaal goed gegaan. Na afloop flinke hoofdpijn en doodop maar dat neem ik graag op de koop toe. Het voelt in ieder geval als een overwinning dat ik gegaan ben. Nu voorlopig weer even lekker thuis en geen afspraken.
Dank voor je reactie.
Fijn weekend voor iedereen hier.

Hoi Jeannet, wat naar dat jij dezelfde klachten hebt als ik. Aan de andere kant ben ik ook blij ( sorry) dat er meer mensen zijn met deze klacht.
Ik vind het vreselijk dat mijn lichaam zo reageert op stressvolle situaties terwijl ze eigenlijk totaal niet stressvol zijn maar ik dat er zelf van maak. Vroeger ( zo'n anderhalf jaar terug) ging alles lekker spontaan zonder stress en nu maak ik me overal druk om. De ene week boek ik enthousiast een vakantie huisje om vlak daarvoor me af te vragen waarom ik dat in hemelsnaam heb gedaan.
Maar we moeten maar geloof hebben dat dit ooit weer goed komt. Leven zonder angst.
Sterkte en een knuf van mij.

Hoi Burnie

Tja…bij de kinderen is wat relatie gedoe…,maar als moeder wil je dat uiteraard niet. Kan dat ook niet echt (loslaten) zoals altijd gezegd wordt 🤷‍♀️dus 😭.
En wat je zegt…tranen lopen…kan het niet tegenhouden.
Zal ik jou wat tranen opsturen🙂?
,en de hitte kan me ook gestolen worden. 🙄 waaier aan..en niet veel doen dan maar🤷‍♀️
Afspraken ? Alleen als het echt moet,want ook ik heb dan alle beren op de weg die er zijn.🙈 zo van: stel dat , duizelig,hoofdpijn, etc. 5 mg oxazepan erbij,en tranen, ..verschrikkelijk!

@marga ..je hebt het toch weer gedaan 💪🏼

@gert…zet ‘m op

@ Jeannet…..heb er nooit bij stilgestaan dat je zoveel ellende ervan hebt. Maar…💪🏼 kom op…

Lees je weer Burnie !

Hoi Marga, fijn dat je er toch van hebt kunnen genieten. En nu lekker achterover leunen en nagenieten. Het is zeker een overwinning en er zullen er meer volgen. Uiteindelijk willen we ook weer terug naar “normaal” en soms zullen we dan toch iets moeten uitproberen. En wat ik al schreef, meestal pakt het goed uit. Hopelijk zakt je hoofdpijn weer snel.

Fijn rustig weekend ☀️ toegewenst

@Anoniem je zegt dat je het er zelf van maakt - maar dat is niet zo. Jouw zenuwstelsel staat op z'n kop. Dat betekent dat je lichaam volledig in de war is en overal gevaar ziet. Het is dus absoluut niet "jouw schuld"; het is je lichaam die van de kleinste muggen een olifant maakt. Ik gebruik dit voorbeeld vaak, maar het is als een brandalarm die veel te scherp is afgesteld. Bij elk zuchtje wind gaat hij al aan.
Het is niet ineens makkelijk om ermee te dealen als je dit weet. Maar het kan wel helpen in de acceptatie. Als er ook maar iets is wat anders is dan de status quo, gaat jouw lichaam in alarmstand (je brandalarm gaat af). En hij is ook nog eens veel moeilijker om weer uit te zetten. Het is dus absoluut NIET jouw schuld, maar een logische reactie van je lijf.
De angstgedachten die erop volgen, zijn een gevólg van de staat van je zenuwstelsel. Google maar eens "story follows state". Je brein probeert te begrijpen waarom je lichaam zo heftig en alarmerend reageert, en verzint daarom een verhaal op datgene waar ie jou tegen de meeste pijn kan beschermen.
Dat verhaal hoef je gelukkig dus niet serieus te nemen, hoe moeilijk dat ook is in de praktijk. En hoe vaker je die angstgedachten laat zijn zonder ze serieus te nemen, hoe meer je zenuwstelsel weer leert dat je toch gewoon veilig bent - en dat is herstel.

Ax je bent echt geweldig! Je uitleg helpt mij zo erg

Mooizo, daar doe ik het voor 😘

Ik heb je al vaker bedankt Ax. Zo ontzettend duidelijk hoe jij het uitlegt.
Ik was ervan overtuigd dat ik mij zelf gek aan het maken was en dat daarom mijn lichaam er zo fel op reageerde.
De volgende keer ga ik proberen om die gedachtes er te laten zijn en te accepteren en dan hopen dat mijn lichaam er minder fel op gaat reageren.
Hopelijk heb ik het zo goed begrepen.
Bedankt voor de uitleg.

Weer goed uitgelegd Ax en inderdaad het is een vals alarm. Daarom schreef ik ook al dat je niet moet luisteren naar dat nare stemmetje in je hoofd en tegen jezelf kunt zeggen het gaat goedkomen, er is niks aan de hand. Het zijn de kleine stapjes en steeds blijven oefenen. Hou het eerst klein en kort. In het begin werd ik al onrustig van een supermarkt, of bv de HEMA in te lopen en nu gaat dat gewoon weer. Opgebouwd in de uren dat het rustig is en zo verder. Ik schreef ook al aan Marga spreek zo af dat je evt kunt afzeggen en hou het kort in het begin. Dit zorgt ook voor rust in je hoofd. De kleine stapje blijven en durven nemen. En soms ben je daarna moe, dan lekker uitrusten en evt de dag erna niks plannen.

Het komt goed met ons allemaal en fijne dag vandaag. Hou het hoofd koel.

Even copy paste gedaan van een vorige post van me.. Scheelt typen. 😁

Het zijn allemaal onze eigen verzonnen gedachten en daardoor ontstaat de angst. Het is niet de reële angst die nodig is om te overleven. Bv omdat we aangevallen worden door een leeuw 😄

En de gedachten die steeds roepen zijn teveel in de lead. Hoe meer we het weg willen duwen, hoe erger het wordt. De kunst is om het er gewoon te laten zijn (en dat is zoooo lastig)
Ahhhh ok, daar ben je weer, ik had je al verwacht. Koffie? 🙃 Veel plezier, maar ik ga even door

Heel herkenbaar, ik ben daar ook zoekend in. Paar weken geleden een stapje terug gedaan in uren opbouw omdat ik naast het slechte slapen ook emotioneel instabieler werd. Het slechte slapen probeer ik voor lief te nemen en per dag te kijken hoe ik me verder voel. Maar blijft lastig omdat het zo kan wisselen per dag. Wel heel fijn dat je zulke lieve collega’s hebt en een werkplek die flexibel kan meedenken! Ik denk dat je daar al heel ver meekomt en blijven aanvoelen wanneer je even een stapje terug doet.

Hoi Anneke, herkenning en het hoort er bij. Ik heb ook een stap teruggedaan, omdat bij mij weer wat fysieke klachten en slechter slapen terug kwam. In het begin is dit natuurlijk het zwaarst omdat je van bv van 2 naar 4 uurtjes gaat en dat is een 100% verhoging. Wel echt fijn dat je je verder prima voelt. Hoelang ben je onderweg?

@R hoelang ben jij onderweg en op hoeveel uur zit je?

Ik doe ook geen oog dicht

Zeker herkenbaar! Heb nu een mobiele airco gekocht die ik einde vd middag al aan zet in de slaapkamer waardoor het snacht ~20oC is. Dit werkt goed voor mij.

Wat een goede tip! Kan je een linkje delen?

Heb ook een hele fijne airco gekocht, mobiele met slang na buiten. Kan je instellen tot 16 graden

@anoniem, ik heb deze (via marktplaats) gekocht: Inventum-ac125w.

Fijn voor je! Zelf ben ik nog niet zo ver, maar gun je het van harte! Hoe lang heb je er over gedaan?

Bedankt!

13e maand nu. Klapte pas echt in november 24 en maart dit jaar. Ben er gaande weg achter gekomen dat dit hele flinke ontladingen zijn geweest en geen "crashmomenten" of geen "terugvallen", maar ontladingen. Dit om dichter bij "leven" te komen in plaats van "overleven". Elke keer voelt alles na zo'n ontlading intens, maar wel dichter bij jezelf en de "realiteit" zoals die is. Ook al herken je het eerst niet. Brein en lijf gooien op zo'n moment de druk van de ketel af, zodat het na de ontlading verder kan herkalibreren naar fabrieksinstellingen.

Nu ik sinds twee maanden op dat proces vertrouw gaat het vlug. Ik was ziek voor de burn-out, niet tijdens. Het is logisch een herstelproces. Althans, dat is mijn kijk er nu op.

Wat zeg je dit allemaal mooi N!

Top zo'n succesverhaal. Is ook fijn naast alle herkenbare ellende. Geniet ervan N!

Wat heb je gedaan in momenten van crash, herstel of ontlading zoals je dat mooi zegt? Ik wil ook daar komen

Helaas (nog) geen ervaring mee, maar heel mooi hoe je het beschrijft en je verhaal deelt! Wat fijn dat het beter gaat en je er echt van geniet

Het brein stiekem wat uitdagen en prikkels doseren! In elk stadium - dus na elke ontlading - is het brein bezig alle informatie te vertrouwen en te normaliseren. Vandaar dat alles na elke ontlading weer fors waardeloos aanvoelt en alles "intens" of "overweldigend" is. Teken dat je een stap dichterbij de fabrieksinstellingen bent. Niet te veel vermijden maar ook niks te overcompenseren. Probeer meermaals per week een drukkere plek op te zoeken. Toch tv te kijken, etc. Wanneer het brein deze input vertrouwt ontlaadt het na een tijd weer. Voelt als een terugval maar is het niet.

Goed advies N en ik ben ook van mening dat je jezelf af en toe moet uitdagen zodat je brein weer weet dat het oké is. Uiteraard alles gedoseerd.

Fijn dat het goed met je gaat.

Jazeker. Maar ik was zo vermoeid dat ik zelfs tijdelijk een bril had genomen. Na verloop van tijd had ik die niet meer nodig.

En die wazigheid heb ik zelfs af en toe na 26 maanden nog. Al lijkt het in de verste verte niet meer op hoe het was in het begin van mijn BO.

De tijd heelt!, heel langzaam maar het komt goed. Geduld en sterkte ermee 💝

Zijn twee normale burn-out klachten helaas. Heb zelf heel veel last van slecht zicht gehad (wazig, dubbel en gewoon ‘vreemd’) en nu na ruim een jaar nog steeds af en toe. Een zonnebril op, ook als de zon niet schijnt of binnen, helpt bij mij dan soms een beetje

Ik herken mezelf er ook in, weet alleen niet of we het zelfde ervaren

Ik ook

Hoi ik heb t ook vreselijk wazig zicht en duizelig zijn

Hoi allemaal, hoort er (helaas) bij. Het is een afweermechanisme van je brein.

Hier nog een hoor Yfje ook slaap problemen ik zit er nu 2 jaar in de burnout gaat wel de goede kant op eindelijk soms weer een stap terug en ik gebruik soms van Dokter vogel natuurproduct voor het inslapen het maakt je iets rustiger de andere tabletten raak je verslaafd aan zo te horen en doe veel yoga Nidra oefeningen of een geluid opzetten van rustgevende muziek ik meestal Tibetaanse succes je bent niet de enige 👍

Verzwaard deken heeft mij heel erg geholpen, van 4 naar ongeveer 6a 7 uurtjes

Hoi Yfje, hier ook veel last van meerdere keren per nacht wakker worden, vaak ben ik dan helemaal oververhit en moet ik echt letterlijk even afkoelen. Tegenwoordig gelukkig wel meestal kort (5-15 minuten), aan het begin was ik soms halve nachten wakker.

@anoniem verzwaard deken vind ik ook fijn, maar vind het veel te heet. Heb jij daar geen last van?

Hoi, ik slaap ook nooit door. Meestal wel tussen de 3-8 keer kort wakker. Echt over secondes tot paar minuten. Soms een half uurtje/uurtje, maar zoals anoniem hierboven schrijft sliep ik soms halve nachten ook niet. Ik ga echt een feest organiseren als ik weer doorslaap.

Ik slaap nu meestal wel tussen de 8-10 uur en heel soms nog rond de 6 uur. Ik slik dus wel slaapmedicatie (we hadden laatst contact volgens mij).

Hoi, ik slaap ook nooit door. Meestal wel tussen de 3-8 keer kort wakker. Echt over secondes tot paar minuten. Soms een half uurtje/uurtje, maar zoals anoniem hierboven schrijft sliep ik soms halve nachten ook niet. Ik ga echt een feest organiseren als ik weer doorslaap.

Ik slaap nu meestal wel tussen de 8-10 uur en heel soms nog rond de 6 uur. Ik slik dus wel slaapmedicatie (we hadden laatst contact volgens mij).

Ja dat klopt Sander, heb deze week een afspraak met de ha en wil het dan ook bespreken, dank!
Yfje

Hoi Sander, hahaha ja mooi gezegd over dat feest. Ga ook een feest organiseren als ik consistent doorslaap, dat ben ik nu al een jaar of 10 kwijt. Heeeeeel soms, misschien 1x in de 2 maanden, een nacht dat ik gezegd word door de slaapgoden.

Vgm zag ik ergens dat jij mitrazapine gebruikt, klopt dat? 8-10 uur is wel echt jaloersmakend, zelf haal ik meestal 5-6 uur, maar ben nooit een lange slaper geweest.

Hoi anoniem, dat klopt! Ja, ene kant ben ik echt blij hoor, maar ik was voor mijn burn out een redelijk goede slaper. In het weekend sliep altijd wel 9 uur achterelkaar. Doordeweeks iets minder. Dus soms denk ik: streef ik niet naar iets wat niet zo snel gaat komen.

En ja, sommige mensen kunnen prima functioneren op 5-6 uur. Mijn zwager is er zo een.

Slik jij ook slaapmedicatie of doe je het op eigen kracht?

Hier hetzelfde drama!
Slapen jullie ook niet overdag zeker? Hoe komen jullie de dagen door op je laatste krachten? Ben echt uitgeput, maar toch in slaap vallen lukt maar niet.
Heb alles al geprobeerd, ook Mirtazipine 7.5 mg en zelfs een periode van slaaprestrictie.
Nu sinds 5 dagen Zolpidem 10 mg, slaap eindelijk dan 6-7 uur. Krijg ik wel weer een heel raar strak gevoel van in mijn hoofd overdag, ook niet fijn dus.
HA blijft maar zeggen, vooral lekker in beweging blijven en het niet slapen accepteren.
De theorie begrijp ik wel maar is bijna niet te doen. Op deze manier is het per dag overleven in plaats van herstellen.
Ben benieuwd Yfje, Sander en Anoniem, hoe jullie de dagen ervaren momenteel!

Ik slaap niet overdag, neem wel rustmomentje met koptelefoon en rustige muziek en ga iedere dag een stukje wandelen. Ik probeer wel structuur aan te brengen in de dagen, voor mij werkt dat goed.
Yfje

Nee ik slaap ook niet overdag en heb ook wel kleine rustmomentjes in de tuin met een leesboek. Ook elke dag 30-45 minuten proberen te wandelen. Het mooie weer helpt wel mee gelukkig.
Heb jij hulp voor boodschappen, huishouden etc? Ik helaas niet, woon alleen en vind het ook lastig om te vragen, wil niemand belasten met mijn probleem. Ook merk je nu na 7 maanden dat de meesten hun interess verliezen. Maar ja, het is ook lastig uit te leggen, omdat elke dag weer anders is.
Nou ja , en zo modderen we maar lekker door pff.
Toch een fijne dag vandaag allemaal!

Hoi H, De dagen zijn erg verschillend! Maar er zit wel een stijgende lijn in. Heb steeds meer goede dagen achterelkaar. Sterkte H!

@Sander, ah mitrazapine ga ik misschien ook eens vragen, is een poging waard. Heb ondertussen temazepam, zolpidem, oxazepam en trazodon geprobeerd. Maar geven mij allemaal teveel bijwerkingen en zeer wisselend resultaat helaas. Oxazepam is nog de beste dan.

Ik slaap overigens wel overdag soms, of naja ik doe een yoga nidra van 60 minuten en soms val ik daarbij in slaap of in een soort half-slaap. Ik heb wel het idee dat dit ook goed voor mijn nachtrust is, omdat de stresshormonen eventjes kunnen zakken.

@H. snap je terughoudendheid, dat heb ik zelf ook. Lijkt me extra lastig als je alleen woont en dan dus ook alles zelf moet regelen. Woon zelf met mijn vriendin maar wij laten onze boodschappen tegenwoordig bezorgen, dat scheelt echt enorm veel moeite. Misschien voor jou ook een optie? Wij overwegen nu ook een schoonmaakster in te schakelen.

Hoi anoniem,

Ja dat zijn allemaal pammetje. Dat kan je niet voor een lange tijd gebruiken en zijn erg verslavend. Ik word echt een zombie van die dingen. Mirtazipine is een AD en heeft als bijwerking dat het sederend werkt voor het slapen. Je hoeft ook niet steeds op te hogen.

Af en toe een dutje overdag is heerlijk.

Hoelang ben jij al onderweg?

Hey Sander,

ik ben nu sinds eind november thuis.
Ging vanaf begin april tot half mei mei weer iets beter, was iets rustiger en sliep iets beter eindelijk.
Begon ook weer te denken aan starten met werken, nu 2 x een koffiemoment gehad en toen merkte ik dat dat nog veel te vroeg was. Heb dat echt zwaar onderschat. Wat een impact heeft dat!!
Nu weer uit frustratie helemaal terug in de stresszone, maar omdat ik eigenlijk nog lang niet fit genoeg was voel ik mij nu slechter dan toen ik uitviel in november. Bizar he?
Dus maar weer agenda leegmaken, weer verstand op nul en opnieuw beginnen met accepteren, wat ik echt het lastigst vind. Vandaar ook dus weer die afschuwelijke onrust en het slechte slapen als gevolg.

Mirtazapine werkt inderdaad sederend bij 7.5 mg maar helaas niet als je zo enorm onrustig bent.
Vandaar nu voor even (max 2 weken) uit nood aan de Zolpidem. Wordt eigenlijk overal een zombie van, maar af en toe slapen is ook wel nodig, pffff.
Hoe lang ben jij al thuis? Wel lekker dat je een dutje kan doen overdag en dan 's nachts ook nog slaapt.

@anoniem, Inderdaad is het bezorgen van de boodschappen ideaal!
Alleen wonen heeft wel het voordeel dat je met niemand rekening hoeft te houden maar is af en toe wel wat eenzaam helaas.
Vind t je vriendin het lastig om met jouw burnout om te gaan of heb je hopelijk steun aan haar?

Succes weer vannacht allemaal😜

Sorry, nog even vergeten te zeggen 😏
Ben wel heel blij voor jou, Sander dat er een stijgende lijn is bij jou.
En inderdaad jammer dat de dagen zo enorm kunnen verschillen.
Duim voor je dat het beter blijft gaan!!!

Hoi H, ik heb hetzelfde meegemaakt. Ging na 3 maanden reïntegreren. Toen viel ik pas echt. Ik zit nu in maand 13 en werk 6 uurtjes op dit moment.

Hier een mannen reactie. Al onze relaties staan denk ik (een beetje) onder druk. De ander moet meer doen en ook laten. Jij bent niet meer dezelfde (ik was de gangmaker, de ogenschijklijk sterke) en nu de kwetsbare.

Praten jullie er over? Want dit is idd niet helpend. Wat heeft hij nodig voor een goede relatie? En wat jij?

Verder is het wel een beetje een zak hooi... sorry. Juist nu je de steun echt nodig hebt. Sterkte

Hier ook een mannen reactie,

Natuurlijk staat je relatie ( bij mij een beetje ) onder druk, cq is het allemaal anders, voor allebei.

Het enige wat helpt is praten praten praten samen als je voelt dat je even niet op 1 lijn zit oid.

Ik vind de reactie van je partner niet echt passend en begripvol, maar misschien is het ook een schreeuw om hulp of aandacht.

Probeer de dialoog aan te gaan.

Sterkte en dikke knuffel

We zijn goed in gesprek. Het is ook iets genuanceerder dan "ik ga bij je weg"; hij begint zich zelf ook ongelukkig te voelen, er elke keer mee geconfronteerd te worden en vertrouwen te verliezen dat ik nog beter wordt. We zijn eind 20/begin 30, dus op dat punt dat je aan trouwen en kinderen gaat denken - dus hij vindt het allemaal ook doodeng.

Dat gezegd hebbende merk ik ook dat ik gefrustreerd ben, want juist nu heb ik onvoorwaardelijke liefde nodig ipv voorwaardelijk. Hij vindt het ook confronterend om er steeds over te praten, dat helpt ook niet.

Ik was altijd al de kwetsbare van ons twee, de stressige met de mentale issues (ben ooit ook een periode depressief geweest, en regelmatig paniek etc). Dus hij vond het sws al spannend, een toekomst met mij: wat als die stress er ook is als we kinderen hebben? Dus mijn ziekte bevestigt bij hem weer een angst.

Ik snap dat hij nu kort door de bocht niet als fijne vent klinkt, maar dat is hij echt wel. Hij is een enorm goede jongen die zelf ook moeite heeft met omgaan met emoties. Het doet ook hem allemaal ongelooflijk veel pijn.

Het lastige is alleen: bij mij zorgt dit voor verschrikkelijk veel angst en dit houdt mijn lichaam juist heel erg op spanning. En dat is precies wat ik NIET kan gebruiken. Ik gun het niemand, en tegelijk zou ik zo graag een keer herkenning willen vinden dat ik niet de enige ben die hiermee moet dealen...

Ohhh wat fijn om te lezen dat hij een fijne vent is. En sorry dat ik dacht dat hij hooi was. Hopelijk zijn er anderen die zich erin herkennen. Ik denk wel dat we allemaal wel een beetje tegen dingen in onze relatie aanlopen. Hopelijk kan hij he wel het vertrouwen geven wat je zo nodig hebt.

Hier al een hele tijd relatieproblemen, mede door fertiliteitstraject met veel teleurstellingen die we allebei op een andere manier verwerken. We hebben vroeger ook beide niet goed geleerd om te praten over wat er in ons omgaat, dus onze communicatie laat te wensen over. We waren begonnen met relatietherapie, maar toen kwam ik in de burnout terecht en had ik echt wel even genoeg aan mezelf, dus weer gestopt daarmee. De laatste tijd voel ik me steeds beter en dat heeft ook een positief effect op onze relatie, maar we moeten er zeker nog aan werken.

Voor partners is een burnout lastig en voor ons natuurlijk al helemaal, maar als het dan onderling ook niet lekker loopt, is dat simpel gezegd gewoon k*t.

Hoi, ik ben hier voor de herkenning. ❤️

Ik ben ook eind 20, woonde samen, veel stress en angst ervaren rondom relatieproblemen. Uiteindelijk heeft hij me verlaten. Dit is allemaal heel taai icm burn-out, en dat is een understatement. Het gaat nu langzaam beter met me.

Je bent niet alleen! En het komt linksom of rechtsom goed. Sterkte ❤️

Ook hier herkenning❤️

Lieve T,

We weten zelf vaak niet hoe hiermee om te gaan dus voor onze partners zal dit nog moeilijker zijn.
Wij hebben dit forum maar voor hun is daarover praten vaak nog lastiger.
En jij hebt een burn out maar jij bent geen burn out. Hoop dat je lieve vent je allermooiste kanten ziet en daardoor dit samen met jou kan dragen.
En dat er voor jullie een mooie toekomst is. En wat als de stress er is als er kinderen zijn.......
Helaas weet niemand hoe zijn leven verloopt. Dan zou niemand meer een kinderwens kunnen hebben want wat als......
Een liefdevolle groet voor jullie beide ❤️

Lieve T,

We weten zelf vaak niet hoe hiermee om te gaan dus voor onze partners zal dit nog moeilijker zijn.
Wij hebben dit forum maar voor hun is daarover praten vaak nog lastiger.
En jij hebt een burn out maar jij bent geen burn out. Hoop dat je lieve vent je allermooiste kanten ziet en daardoor dit samen met jou kan dragen.
En dat er voor jullie een mooie toekomst is. En wat als de stress er is als er kinderen zijn.......
Helaas weet niemand hoe zijn leven verloopt. Dan zou niemand meer een kinderwens kunnen hebben want wat als......
Een liefdevolle groet voor jullie beide ❤️

Hoi T,

Ik ben wel een man maar heb dezelfde problemen als jou. Ik zit nu ook 2 jaar in mijn burn-out.
Doordat ik altijd alleen het geld verdiende en sinds mijn burn-out een aantal stappen terug heb moeten zetten. Maar altijd wel aan het werk gebleven heb ik het gevoel dat ik nooit goed kon herstellen. Nu na 2 jaar is er vaak frustratie van haar uit. Ze zegt dan dat het tijd word dat ik beter wordt. En dat ik veel klachten die ik nog heb niet door mijn burn-out komt. Terwijl ik weet dat het anders is, vooral omdat ik dit op dit forum veel zie bij andere lotgenoten.

Ook vanaf de eerste dag heb ik nooit steun en herkenning van de huisarts gekregen, dus dat werkt dat ook niet echt mee.

Ben blij dat ik dit forum gevonden had anders had ik me helemaal alleen gevoeld.
Hoor vaak zeggen maar ik help je toch. Dat klopt helemaal maar maar ik zoek vaak niet de hulp maar de steun en begrip. Want dat is iets wat je dan vaak het meeste mist.

Wens jou veel sterkte en beterschap en hoop dat je partner je toch steun gaat geven die jij zo hard nodig hebt.

Groet Aswin

Hoi T, ook hier herkenning hoor en dat terwijl ik al 44 jaar getrouwd ben. Dan zou je kunnen zeggen dat we al heel wat mee hebben gemaakt, maar deze ellende, burn out, is totaal nieuw voor ons. Het zet ook ons leven op z’n kop en ja hoe ga je daar mee om. We zijn net met pensioen allebei en dachten te kunnen gaan genieten van onze vrijheid, mooi niet dus. Ons leven staat stil, of bijna stil. Het is ook totaal veranderd. Daar waar ik altijd alles regelde in en rondom het huishouden, zijn de taken nu verdeeld. Mijn man moet nu ook regelmatig koken, naar de supermarkt (waar hij totaal de weg kwijt was en niks kon vinden.), de administratie en ook moet hij zichzelf meer vermaken en contacten onderhouden. Wat ik ervan leer is dat ik nu meer aangeef dat het mijn moment van de dag niet is, of dat de hele dag niet mn dag is. Dus praten praten praten. Onze zorgen delen. En dan heb ik het niet eens over dat ikzelf veranderd ben van een energieke levenslustige vrouw in een vrouw die vaak moe is, altijd bezorgd is als ik toch iets buitenshuis ga ondernemen, een kort lontje heb (vooral naar m’n man toe) en heel ongeduldig kan zijn. Je krijgt er naast je burn out gratis een paar nare eigenschappen bij. Ik vind ze zelf al niet leuk, laat staan mijn man.

Geen idee hoe lang jullie bij elkaar zijn, maar hoop dat jouw partner het geduld kan opbrengen om jou te blijven steunen, zolang als jij nodig hebt. Het komt toch meestal voort uit het niet snappen van de ziekte burn out. Je toont “gezond” en dat is de grote denkfout die er gemaakt wordt. Wat als je een ziekte had die je partner wel “kent”?

En om op je eerste vraag terug te komen, ik denk echt dat alle forumlezers met een relatie tegen hetzelfde aanhikken. Helaas. En dan heb ik het niet eens over forumlezers met een partner EN kinderen. Stel je eens voor hoe dat moet voelen.

Gisteravond zijn we bv uit eten geweest met m’n zoon en schoondochter. Toen ik weer thuiskwam kreeg ik direct een appje van mn zoon van mam was dit te doen zo voor je? Dat zegt veel over waar ook kinderen mee bezig zijn. En ook dit komt bovenop je burn out. Want zeg eerlijk, wie wil dit nou voor de lol!

Je wilt geen advies, maar ik doe het toch 😉. Praten praten en nog eens praten. Vertel vooral wat dit met jou doet en dat je je natuurlijk zorgen maakt over je relatie, vriendenschappen, evt werk, kinderen, eigenlijk gewoon teveel om op te noemen. Dat dit alles het voor jou moeilijker maakt om beter te worden van je burn out en je de steun van je partner keihard nodig hebt.

Heel veel sterkte T en een dikke knuffel van mij.

Ja herkenbaar, hormoonschommelingen zorgen ervoor dat je gevoeliger bent voor o.a. angst en emotioneel minder stabiel bent. En in een burnout komt wordt dat allemaal nog eens versterkt.
Het kan zijn dat je behalve een burnout ook PMS hebt, dat geeft ook veel lichamelijke en psychische klachten.

Super herkenbaar. Ik heb steeds het gevoel van een terugval, de week voor mijn menstruatie. Soms is dit echt vrij heftig. Nu 1,5 jaar verder en het gevoel dat de schommelingen steeds minder intens worden. Het hielp bij om een tijdje bij te houden hoe ik me voelde in die periode. Dan kon ik me beter neerleggen bij de slechte dagen ipv helemaal in paniek te raken van de angst/onrust.

Zo herkenbaar! PMS, menstruatie, peri-menopauze, lastige momenten en als je dit vroeger niet had dan kan dit in combinatie met burn-out nog erger worden. Bijhouden hoe je cyclus loopt kan zeker helpen. Alleszins de optie openhouden, in survivalmodus zijn is vermoeiend en versterkt zo een dingen.

MP

Ja herkenbaar! Ik ging ook een patroon herkennen. Ben je boven de 40? Er wordt vaak BO gezegd maar perimenopauze met schommelende hormonen zorgen voor de angst, paniek etc. Ik ben ervoor bij gynaecoloog geweest en die vond het heel herkenbaar, ben nu bezig (sinds 2 weken) met de pil om hormonen te stabiliseren. Kan er nog niets van zeggen. De podcast “we zijn toch niet gek” of die van Eva Hansen, er gaat een wereld voor je open. Maar vreselijk hoor die angst en onrust in je lijf, ik ken mezelf niet meer pff

Heel herkenbaar. De week voor de menstruatie altijd meer onrust, koude handen, rillerig, meer piekeren,… ik heb dit ook enkele maanden al genoteerd en dan helpt het idd dat je weet vanwaar het komt. Ik probeer nu de dagen voor mijn menstruatie geen extra spannende dingen te doen, meer momentjes van rust in te plannen,…

Ik meet elke nacht mijn hrv met mijn horloge. Dit is mijn hartslagritmevariabiliteit: de variatie in de tijd tussen twee hartslagen. Hoe hoger hoe beter, want bij stress en actief zijn is je harritme veel regelmatiger en bij rust onregelmatiger.
Mijn hrv is de week voor menstruatie echt een stuk lager, elke maand. Kortom: het heeft echt invloed op je stresslevels.

Hier ook last van. In het begin gevoel dat ik elke keer terug val had tijdens de menstruatie. Nu merk ik dat t wel steeds wat beter gaat

Enorm herkenbaar! Ik ben 43 en heb al een half jaar last van (fysieke) angstgevoelens. Als ik me ergens zorgen om maak en dus het mentale stukje erbij komt, kom ik in een overspoeling terecht en verlamt de angst me. Paniekaanvallen had ik ook even maar die blijven tot nu toe gelukkig weg. 🙏🏻 Ik had dit vroeger nooit.

Ik ben daarom ook mijn cyclus bij gaan houden en merkte idd dat ik vóór en tijdens mijn menstruatie er veel meer last van heb. Waar het eerst alleen een paar dagen een “kort lontje” was (PMS) is het dus nu echt wel een stuk heftiger. Die angst is zo extreem overheersend en eng!

Ik heb me daarom verdiept in bio-identieke hormonen en ben hier ook afgelopen week mee begonnen. Het heeft tijd nodig om te settelen maar ik vestig alle hoop op dat dit me gaat helpen of in ieder geval stabiliseert. Zoals hier al vaker over geschreven is komen de (peri)-menopauze én de symptomen van een burn-out erg met elkaar overeen. Je hormoonproductie gaat flink achteruit vanaf je 35e en oestrogeen/progesteron staat bekend om het feit dat deze invloed heeft op je mentale welzijn/nachtrust etc. Sterkte voor jullie!! ❤️

Heb zelf veel last van chronische hyperventilatie en dat geeft zeker druk en soms pijn op de borst en benauwdheid die vaak erger wordt bij praten. Je zou even kunnen googlen daarop om te kijken of je de beschrijving verder ook herkent?
En ja dat hoort er bij, helaas. Ik vind het een ontzettend vervelende klacht…

Hey anoniem,

Ik herken het zo erg dat ik even dacht; he dit heb ik toch niet geschreven? 😱 Zelfde symptomen + nog een hele berg maar wordt langzaam minder wanneer ik meer rust houd en beter word naar het luisteren van mn eigen lichaam.
Bloedprikken kan nooit kwaad om je gerust te stellen!

Bedankt voor jullie reactie! Ergens fijn om te horen dat dit er ook bij hoort, je begint je toch weer zorgen te maken en dan kom ik weer in de angst cirkel.. Echt een super vervelende klacht die druk op de borst en benauwdheid.

Ik heb geleerd: verandering in klachten (zelfs al zijn er nog steeds klachten) betekent beweging in je lijf. En beweging is de weg naar herstel. :)

Heel herkenbaar. Het kost veel tijd en geduld. Neem dat!

Hey anoniem,

Ik herken dit ook zo hard! Durf luisteren naar jezelf en durf vooral raad vragen... Als je dit niet normaal vindt van jezelf of je lichaam...

Het is van jouw en jij voelt het! Aanvaarden is de eerste stap! Ook doet het mij minder machteloos voelen als ik mijn lichaam ondersteun (ja ik voel dit; dit kan!) en het "diagnose stellen" niet puur aan anderen laat,
ik bedoel daarmee dat als er niet echt iets "bewijsbaar" is dat het daarom niet zo voelt voor jou! En soms is er ook geen juiste of exacte diagnose; dat verandert daarom ook niet iets aan de uitkomst of genezing. Meestal is dat complex, dat merk ik nu ook.

Je doet wat je kan om je lichaam te helpen. Als je een bloedonderzoek wil, zeker doen. Het zal misschien geen exacte oplossing aanbieden, maar veel andere dingen kunnen direct uitgesloten worden.

De onzekerheid en het gevoel dat je lichaam je fysiek in de steek laat is ook helemaal niet goed om je verbonden te voelen met jezelf (lichaam en geest!).

Ik had al een paar keer druk op de borst gevoeld; zowel links als rechts (?) of slapende linkerarm, hartkloppingen, naar de cardioloog geweest en die vond niet echt iets.

Toen ik na ambulance en spoedopname twee weken later in februari dit jaar te horen kreeg dat ik chronische HVS had (hyper ventilatie stoornis) was ik letterlijk in ongeloof en extreem aan het tegenspreken.

Ook mijn toenmalige partner vond het letterlijk onnozel en lachte me uit feitelijk. Ook onderweg naar huis bleef ik zeggen; ik snap het niet..., hoe raar... dit kan niet... ik heb nog Yoga lessen gegeven, geef veel tips ivm ademhaling... Hoe komt dit...
Ik was even de ganse reeks symptomen en andere ongemakken die al opgesomd waren van twee jaar ervoor "vergeten"!

Durf vragen te stellen, dingen op te sommen, je kan en mag dat!

Het neemt soms (heel) wat tijd... dit is een gevolg (geen eerste symptoom); denk even terug; zo kon ik de puzzel leggen... Het leek alsof ik het(alles) over mij moest laten komen om er over te geraken; hoe meer ik mij verzet, hoe zwaarder het dal. En huilen mag, het is zelfs een natuurlijke manier om cortisol te verlagen.


Hou de moed erin, gemakkelijk gezegd, I know, stap voor stap en wees vooral lief voor jezelf. Alles kan beter!
Wij zijn hier ook! Ik ben ergens heel blij om jullie te lezen. Bedankt om er te zijn...

Sterkte A!

Hoi, ja herkenbaar. Ik heb emdr therapie en helpt zeker en langzaaman accepteren dat het tijd duurt.

Hoi ik herken wat je zegt. Ook dat de problemen elkaar versterken of dat er vicueuze cirkels ontstaan. Tussen trauma en burnout of angst en burnout etc.

Ga in trauma therapie, neem kleine stapjes, word je bewust van wat precies jouw vicueuze cirkels zijn. Het ís heel complex allemaal. Ik weet soms van gekkigheid niet of iets komt door de burnout of door trauma wat nu omhoog komt. Het is inderdaad grijs gebied en het zit in elkaar verweven.

Kleine stapjes.. therapie.. rust.. acceptatie.. loslaten.

Boekentip: the secret language of the body

Zorg dat je lichaam zich langzaam weer veilig gaat voelen door je tijd te investeren in zenuwstelselregulatie. In therapie, dmv dat boek.

Hoi ik herken wat je zegt. Ook dat de problemen elkaar versterken of dat er vicueuze cirkels ontstaan. Tussen trauma en burnout of angst en burnout etc.

Ga in trauma therapie, neem kleine stapjes, word je bewust van wat precies jouw vicueuze cirkels zijn. Het ís heel complex allemaal. Ik weet soms van gekkigheid niet of iets komt door de burnout of door trauma wat nu omhoog komt. Het is inderdaad grijs gebied en het zit in elkaar verweven.

Kleine stapjes.. therapie.. rust.. acceptatie.. loslaten.

Boekentip: the secret language of the body

Zorg dat je lichaam zich langzaam weer veilig gaat voelen door je tijd te investeren in zenuwstelselregulatie. In therapie, dmv dat boek.

Hallo,

Ik herken me heel goed in je verhaal. Zelf heb ik een zware jeugd gehad en extreem sporten was steeds mijn uitlaatklep en neutralisator van negativiteit. Op jonge leeftijd heb ik een totale heupprothese operatie gehad. Het aanpassen is enorm moeilijk. Wanneer dit niet meer kon voelde ik mij verloren.


Als mensen zeggen luister naar je lichaam; word 1 ermee, doe yoga, krijg ik het ontzettend moeilijk. Net omdat ik eigenlijk nu het gevoel heb dat ik eerder het omgekeerde moet doen en mij niet mag concentreren op mijn lijf of beter elk mankementje of pijn ik er van voel wil opmerken en proberen om te zetten. Eerder loslaten dus... accepteren...


In het begin van mijn revalidatie ging dit nog redelijk vlot; tot je terug op je nieuwe fysieke grenzen botst; accepteren blijft moeilijk! Een ander probleem is ook mijn zelfbeeld heropbouwen en als je zotte fysieke dingen kon is dit niet gemakkelijk. In mijn dromen krijg ik dikwijls kramp en span mijn spieren constant op; zware verwerking waardoor ik dikwijls nog strammer wakker word.


Dit zorgt ook voor verdere uitputting ipv genezing maar ik heb wel hoop dat dit zal beteren. Er zijn zeker nog andere dingen die ik wil en kan doen...
Maar het is ook normaal dat je je concentreert of fixeert op wat je net niet kan! proberen omdraaien maar wel de tijd geven om daar over te rouwen!
(zoals boeken lezen, een taal leren; nooit geen tijd genoeg voor... nu wel)


Ik neem ook magnesium, vit B, zink en foliumzuur bij. Dat verschil voel ik wel fysiek als ik dat niet neem.
een warm bad met magnesium is ook super ontspannend...


Sowieso is alles verweven denk ik. Het verdringen via over je grenzen te gaan, of je net zo zwaar fysiek uitputten is ook wel in mijn ogen ook een soort survival-modus onderhouden, of er letterlijk van weglopen...
Dat kan ook enkel als je een sterk lichaam hebt of net sterke geest... Dan ga je oorzaken zoeken en denken en dromen over van alle mogelijke oorzaken, alles bijgevolg te secuur analyseren...

Dat brengt bij mij geen rust en zeker geen acceptatie, voelt als het omgekeerde. Probeer niet alles te gelijk of aan alles een oorzaak te geven. Het tot rust komen is belangrijk en jezelf constant vragen stellen helpt ook niet. Er zijn altijd meer vragen dan antwoorden. Ik worstel daar soms mee omdat ook iedere persoon anders is en bijgevolg jouw verhaal te erg vindt of dit niet zou kunnen; daar bedoel ik mee laat je daar ook niet te veel in meeslepen, wat je kan en niet kan fysiek of mentaal is niet echt universeel vastgelegd en voor iedereen anders.

Om dit fysieke te compenseren was ik een andere weg ingeslagen en met het idee om mijn hersenen wat meer te kunnen gebruiken, een studie begonnen. Veel te zwaar en ook wanneer je in een soort survival-modus bent leef je precies in een andere tijdsdimensie. nu bij het stopzetten van mijn studies waar ik alles heb voor opgegeven, vind ik het enorm moeilijk om een nieuwe toekomst te bedenken.


Er is ook een groot verschil in het effectief kunnen uitbollen en rusten; dit hangt ook af van je financiële situatie en eventuele ondersteuning van familie of vrienden. Iets wat ik opnieuw moet opbouwen...


Mijn partner heeft het opgegeven en alleen vind ik het ook enorm moeilijk om nog toekomstperspectieven rooskleurig te zien. Ook door mijn leeftijd lijkt het dat ik de boot heb gemist. Verhuizen en een nieuwe job zoeken bijvoorbeeld vind ik enorm stresserend. Dit zijn dan dingen die ik aan mijn traumatische jeugd verwijt; niet voor mezelf opkomen, geen nee kunnen zeggen, zelf altijd geven en dan niets terug krijgen...


Op dit moment laat ik het even allemaal binnenkomen... Ik heb angst dat ik het anders direct weer te optimistisch relativeer en weer doorga wat echt niet meer kan...


Mijn acceptatieproces is vers dus ik zou me wat moeten leren berusten maar door het leven in een andere tijdsdimensie heb ik het nu ook moeilijk om geduld te hebben en de behoefte om dit te fixen; zoals sociaal eenzaam voelen; wil ik dan ook direct kunnen helen, wat weer voor stress zorgt!


Stap voor stap en jezelf tijd geven ook al voelt het alsof je dit niet hebt... courage en moed aan iedereen!

Hoi Anoniem,

Het gebeurt vaker dat er onverwerkte trauma's achter een burn-out zitten. Onverwerkte emoties slaan zich in je lichaam op als stress, dus je 'stress-emmertje' loopt met een onverwerkte trauma veel sneller over. Door je trauma te verwerken, kun je dit emmertje leger laten lopen - en dat draagt zeker bij aan je herstel.

Het lastige is alleen dat het ook bergen aan energie kost. Je moet leren om die emoties toch toe te laten in plaats van te onderdrukken. Omdat je dit niet gewend bent, moet je telkens iets doen wat tegen je gewoontes in druist - en wat ook nog eens heel naar voelt, want er is een reden dat je die emoties altijd onderdrukt hebt.

Je lichaam heeft zichzelf inmiddels aangeleerd dat die nare emoties die aan het trauma gekoppeld zitten 'gevaarlijk' zijn. Dat je in gevaar bent als jij heftige emoties ervaart. En als je lijf gevaar detecteert, komt het in de vecht/vlucht-modus en gaat het stresshormonen afgeven.

Nu je zenuwstelsel ook nog ontregeld is door je ziekte, is het nóg alerter voor gevaar. Als een brandalarm dat bij het kleinste zuchtje wind al afgaat. Dat maakt het ook zo lastig: wat is nu wijsheid? Starten met de verwerking, of eerst zorgen dat je zenuwstelsel iets tot rust is gekomen?

Ik heb zelf veel gelezen over de polyvagaal theorie en de mind-body connectie. Dit gaat over de fysieke reactie op onverwerkte trauma's. Het boek 'Mind your body' van Nichole Sachs is wel een fijne (al maakt ze wel heel veel beloftes, die zou ik met een korreltje zout nemen). Het boek 'Weg van de pijn' van Saskia de Bruin' gaat ook over de mind-body connectie.

Ook boeken over ACT kunnen helpend zijn ('Voluit leven' of 'Uit liefde voor jezelf'); dat is niet per se traumaverwerking, maar focussen wel op het doorvoelen van emoties. Daarnaast ga ik binnenkort starten met het boek 'Innerlijke zelfvervreemding overwinnen na trauma' van Janina Fisher, dit gaat over IFS (een therapievorm die in Nederland nog niet echt gegeven wordt maar wel in de VS positieve resultaten behaalt). Daar kan ik nog geen recensie over geven ;).

Qua therapieën zit je al snel op schematherapie en/of EMDR. Maar daar moet je wel voldoende energie voor hebben, want dat is best intensief. Het is best een lastige balans tussen je energie bewaken en tegelijk door die trauma's heen zodat je werkelijk kunt gaan herstellen...

Heel veel sterkte Gabje! Wat je hebt meegemaakt en nu meemaakt, is heel verdrietig.

Hoi Bart!
Ik weet niet hoe het hersteld, waarschijnlijk langzamerhand als je draagkracht toeneemt. Maar ik wilde je even laten weten dat ik heel goed snap, heb ik ook! Laten we hopen dat er weer een tijd komt dat wij dit ook weer kunnen.

Hoi Bart!
Ik weet niet hoe het hersteld, waarschijnlijk langzamerhand als je draagkracht toeneemt. Maar ik wilde je even laten weten dat ik heel goed snap, heb ik ook! Laten we hopen dat er weer een tijd komt dat wij dit ook weer kunnen.

Hoi Bart!
Ik weet niet hoe het hersteld, waarschijnlijk langzamerhand als je draagkracht toeneemt. Maar ik wilde je even laten weten dat ik heel goed snap, heb ik ook! Laten we hopen dat er weer een tijd komt dat wij dit ook weer kunnen.

Ik denk met heel veel geduld Bart, helaas. Was er maar een gouden tip, dan hoor ik hem ook graag. En je geduld wordt behoorlijk op de proef gesteld door verdriet, frustratie, boosheid en in jouw geval angsten. En ik deel dit alles met je hoor, behalve dan de angsten waar ik geen last van heb. Het is helaas een lange hobbelige weg. Je geduld wordt ook op de proef gesteld door alles en iedereen om je heen. De wereld draait “vrolijk” door, zo lijkt het. We willen weer graag zonder zorgen uitgaan, een vakantie plannen, met vrienden afspreken. Dat zou weer super zijn ipv horen en zien dat dit voor jou (en voor de lezers hier) (nog) niet mogelijk is. Ik hoor ook en zie ook van alles voorbijkomen van vrienden en familie en dan denk ik alleen maar, dat wil ik ook!! Word daar soms ook zo intens verdrietig van en ook dat laat ik gewoon toe. En ik gun het iedereen hè, dus dat is het niet. Het voelt als rouw van wat er eerst was en er nu niet meer is. Dit is zwaarder op dagen dat je niet lekker in je vel zit en meer last hebt van je klachten. En ik denk zomaar dat jij het op dit moment zwaar hebt Bart. Er komen weer betere dagen aan en nog meer hoop ik voor je dat alle dagen weer goed zijn en onbezorgd en ontspannen kunt genieten van alles wat je nog wilt in het leven.

Het komt goed met ons allemaal 🙏🏻

Hai Bart, heb vaak exact hetzelfde jaloerse, verdrietige en frustrerende gevoel. Denk dat wij dat gevoel allemaal wel herkennen op dit forum.
Wat mij erg helpt is om te relativeren en te beseffen dat er zoveel meer mensen zijn die met een ergere ziekte of nare omstandigheden te maken hebben en dat ook deze mensen een manier moeten vinden om met hun situatie om te leren gaan.
Dan tel ik mijn zegeningen 🙏 en kan ik mijn eigen situatie wat beter accepteren en wel genieten van de dingen die ik nog wel kan, hoe klein die vaak ook zijn.......

Sterkte allemaal, blijf vertrouwen houden in jezelf en geniet van het mooie weer 🌞!!!

Misschien is het goed je te realiseren dat elk leven ups en downs kent. Niemand ontspringt de dans.

Ik kon een hele tijd niet meer hardlopen, terwijl dat zo fijn voelt, zo lekker mentaal opfrist en gezond is. Dan zag ik iemand rennen en werd ik zo gigantisch jaloers, dan vond ik het zó oneerlijk. Ik ben toen gaan denken: ik heb ook jarenlang figuurlijk heel hard gerend, en ben nu aan het uitrusten. Dat hoort erbij en is net zo belangrijk. Je kunt niet blijvend rennen. Rusten moet deze sporter straks ook doen. Maar dat zie ik niet. Want dat doet hij thuis.

En inderdaad, het kan altijd erger. 2 jaar geleden was ik er veel zwaarder aan toe dan nu. Ik kon toen nauwelijks een krant lezen. Tegenwoordig ben ik heel dankbaar voor wat wél weer kan. Al zijn het kleine dingen. Ik kan bijvoorbeeld sinds kort weer "hardlopen", 1 minuut rennen 1 minuut lopen, en dan 7 keer. Het is "niks", maar ook alles. Ik geniet van elke stap. (En dat deed ik vroeger niet)

Ook heb ik een vriend met ME-CVS. Als ik bij hem op bezoek ben geweest prijs ik mijn BO... Hij is al moe als hij de deur heeft opengedaan. Er staat dus een stoel naast de voordeur, om even uit te rusten. Dat vind ik zo confronterend. Zo weinig energie heeft hij dus. Hij is laatst voor het eerst in een jaar (!) even buiten geweest.

Ik rijd nu ook wel weer auto. Dus als je mij ziet rijden, denk je misschien jaloers: kijk die kan gewoon rijden! Niet wetend dat het mij ook veel energie kost, en ik er flink van moet bijkomen, en het ook een poos helemaal niet kon doen.

Die vele angsten gaan wel weer een keer over. Je zenuwstelsel is ontregeld. Het ziet overal gevaar, je bent continu in de fight or flight modus. Dat wordt heus weer anders. Accepteer dat dit voor nu zo is.
Sterkte. Het wordt beter.

Die jaloersheid is niet vreemd. Ik moet er ook tegen vechten, vooral in een gezelschap van gezonde jonge mensen. Ik trek me op aan de wetenschap dat dit mijn weg is. God leidt ons aller wegen. Hij geeft ook kracht en geduld.
Ieder huisje heeft zijn kruisje, alleen staat het niet met grote letters op de buitenkant.
Houd moed !

Ja wow Bart, heel herkenbaar! Fijn dat je het zo verwoord hebt in je bericht, dan moet ik er bijna om lachen, omdat ik het echt in erge mate heb. Dan kijk ik vanaf mijn bank op straat en zie ik mensen fietsen of lopen en dan denk ik: Deze mensen beseffen echt niet hoe lekker het is om gewoon zorgeloos te lopen of te fietsen zonder dat je bang bent daar zo moe van te worden dat je de rest van de dag op bed ligt.

En met mensen die ik ken die aan mij gaan uitleggen dat ze uitgeput zijn om dat ze 4 verschillende sociale activiteiten op 1 dag hadden, ja, veeg mij op, dat is waar ik van droom. Dat dat gewoon kan, dat je dan aan het eind van de dag voldaan moe bent en dan de volgende dag weer kan...

En aan de andere kant wil ik ook niet dat ze stoppen met dit soort dingen met mij delen, dan wordt het zo'n precaire situatie en alsof ik een patient ben.

Naja, al met al denk ik dat deze gevoelens er gewoon bij horen. Hallo, we zijn gewoon mensen, wij willen ook een leven.

En oh, ja, het bericht van BrandUit vind ik ook echt raken. Ineens kun je een beetje invoelen hoe heftig ernstige ME/CVS is, en zo schieten er soms allerlei (onzichtbare) ziektes door mijn hoofd waarvan ik ineens stilsta dat ik die niet heb, maar dat het zo vervelend is dat er mensen zijn die daarmee moeten dealen.

Hier ook! Wellicht teveel gedaan ik weet het ook niet

Jep, je voelt het al in de nacht als je wakker word, ik tenminste. Dan denk je daar gaan we weer.

Ja op die dagen met weinig energie en lusteloosheid is slapen ook anders en vaak moeilijker, hopelijk is deze vreselijke periode snel weer voorbij

Ja op die dagen met weinig energie en lusteloosheid is slapen ook anders en vaak moeilijker, hopelijk is deze vreselijke periode snel weer voorbij

Hier precies hetzelfde. Na een goede periode van zo'n 2 weken weer een paar moeilijke dagen. Heel moe, misselijk en geen trek in eten.
De kunst is om op een stabiele lijn te komen maar ben er ook nog niet uit hoe ik dat voor elkaar krijg.

Heb exact hetzelfde, krijg de goede balans er maar niet in.
De laatste dagen weer hele slechte nachten en onrust waardoor je het beetje gewonnen energie ook zo weer kwijt bent.
Iedereen roept wel, blijf lekker wandelen en bewegen en overdag beter niet slapen, maar zo bllijf je in de vicieuze cirkel. Pffff , het is echt lastig en frustrerend om erachter te komen wat je per dag wel of niet moet of kunt doen.
Je kunt boeken blijven lezen, maar het is toch bij iedereen weer anders.

@ anoniem, misschien toch naar een ergotherapeut gaan. Zij gaan samen met jou voor een goede dagplanning kijken en vooral wat je wel en niet aankan. Zelf net voor 1e keer geweest omdat ik dat wat jij ook beschrijft het ontzettend moeilijk vind wat ik nou juist wel of nou juist niet moet doen. Er zijn zoveel verschillende meningen over, dus laat ik het nu maar over aan een ergotherapeut. Intake heb ik gehad met heel veel vragen. Huiswerk meegekregen om drie dagen in kaart te brengen wat ik zoal doe op een dag. Uiteindelijk zal daar een plan van aanpak uitkomen die op mij gericht is. Het is het proberen waard en zit in je basisverzekering, 10 uur per jaar. Eerste keer een uur door intake en daarna iedere keer een half uur. Dus dat lijkt me ook wel voldoende om het goed in beeld te krijgen.

Succes en sterkte

Goed naar je eigen lichaam luisteren. Iedereen is anders en zit ook soms in een andere fase van hun burn out. Je komt er ook niet uit als je naar alle adviezen zou luisteren en dat zorgt alleen maar voor nog meer stress. Het is super lastig om goed te luisteren naar je lichaam, maar forceer niks zou ik zeggen.

Ik loop tegen hetzelfde aan. Ik ben al 1,5 jaar voor mijn gevoel aan het sukkelen. Na 2 of 3 weken dat ik me goed voel kan ik me zo maar weer een paar dagen moe en lusteloos voelen. Vaak gebeurt dit als ik bijvoorbeeld ergens van schrik of teveel prikkels heb gehad. Bijvoorbeeld als ik naar de sportschool ben geweest en het is daar erg druk en veel lawaai. Ik werk sinds n half jaar weer en van m'n werk heb ik gelukkig weinig stress. Ik ben vooral privé over m'n grenzen gegaan.

Vervelend he Jos, maar ik geef me er zoveel mogelijk aan toe. Als je door je vermoeidheid heen gaat wordt het erger en ook qua andere klachten

Het is echt verschrikkelijk ja. Ik ben niet eens over mijn grenzen gegaan denk ik dan... Lijkt alsof het voor eeuwig zo rond blijft sudderen. Ik denk nog eerder dat ik een andere ziekte heb dan een burnout aangezien ik na zolang nogsteeds heftige vermoeidheidsklachten heb terwijl ik amper iets doe.

Hier ook al ruim 3,5 jaar bezig met klachten waarvan nu 1,5 jaar thuis. Weinig tot geen veranderingen merkbaar. Diverse specialisten gehad maar niets gevonden.
Voor mezelf alles nagegaan stress op werk en prive. Uiteindelijk kon ik maar één conclusie trekken; Long-Covid door vaccinatie. Toen zijn mijn klachten begonnen en na verloop van tijd steeds erger geworden omdat al de specialisten zeiden er is niets aan de hand en toch steeds maar weer doorgegaan met de klachten.
Herkend iemand zich hierin?

ha JS, welke klachten ervaar jij op dit moment?

Mijn klachten zijn met name zware vermoeidheid en extreme spierpijnen. Na al een lichte inspanning complete uitputting wat dan dagen kan duren (PEM).
Piep in oor, hartkloppingen, verhoogde hartslag(+30-40) na opstaan of lichte inspanning. Wazig zicht aan een oog. Hoofdpijn heb ik nu nog heel soms dat was aan het begin heel heftig.
Het lastige is dat ik vaak wel zin heb om van alles te ondernemen alleen het lichaam wil niet mee.

Wat is voor jou een lichte inspanning als ik vragen mag?
Ik heb ook wel getwijfeld over burn out en/of long covid. Ik merk ook na inspanning soms een pem reactie (niet altijd dus, jij wel?), maar heb ook gelezen dat het herstel mechanisme na de Burn out gewoon heel traag is.

Ook de energie dips ken ik. Ga je beter en hopla en dan wil t lichaam weer ff in de achteruit.

Merken jullie ook na een energiedip dat je weer minder andere lichamelijke klachten hebben?

Een lichte inspanning kan zijn vaatwasser inpakken/uitruimen, maar meestal krijg ik een reactie als ik even iets teveel doe wat krachtinspanning vraagt. Denk aan kratje boodschappen tillen dat is misschien nog geen 10kilo maar dan gaat het mis. Vaak de dag zelf geen klachten maar 24u later. Ik krijg dan ook een soort koortsig gevoel en rillingen maar geen echte koorts.
Benauwdheid, hoge ademhaling, duizeligheid, extreme spierpijnen en uitputting.
Een heel klein rondje fietsen gaat eigenlijk niet want dan snel een te hoge hartslag wat ook PEM kan veroorzaken. Wandelen doe ik beperkt en alleen als ik mij niet te vermoeid voel.
Het lijkt heel veel op een Burnout alleen of het ook kan herstellen zoals een Burnout kan is nog maar de vraag.
Ik vermoed dat er meer mensen zoals ik zijn en dat sommige nog wel twijfelen wat de oorzaak is, maar ondertussen hoor en lees je steeds meer verhalen van mensen die Long-Covid hebben wat dus geen Burnout blijkt te zijn.

Das zeker heftig en een lichte inspanning. Ik weet niet mensen met BO dat herkennen? Ik had dit niet iig. Zou goed kunnen dat dit long covid is. Maar goed miss dat andere burnies wel jouw klachten hebben.

Ik na 2 jaar ook nog steeds niet.

2 jaar?? Nog helemaal niks? Ik ben 8 maanden onderweg. Poeh dat is heftig voor jou… dat geeft mij niet echt geruststelling dat het wel weer goed komt.

Tekenen, puzzelen vond ik toen erg ontspannend. Of gewoon ergens zitten op een bankje en naar de natuur/mensen kijken. Succes!

Lieve anoniem, je bent niet alleen. Ik heb hier ook heel lang last van gehad. Na bijna 2 jaar kan ik nu makkelijk luisteren/lezen. Dus: je bent niet alleen, het gaat goed komen. For the time being: probeer radicale acceptatie te hebben. Ga het niet forceren. Misschien lukt yoga nidra van ally boothroyd wel? Dat deed ik vaak. Of heel lang naar hetzelfde kunstwerk kijken of naar een plant/boom of een insect wat ergens in een bosje of in het gras zit. Fantaseren over wat je allemaal gaat doen als je het weer kan.

Succes, sterkte, dit is heel pittig maar je gaat eruit komen. Heb vertrouwen, oefen acceptatie en overgave. ❤️🍀

Jaaa Ally Boothroyd. Zoveel aan gehad en nog steeds

Ja zij is echt ✨✨✨

Thnx voor de tip. Die ga ik ook eens opzoeken.

Hoi anomiem, het gaat echt minder worden en verdwijnen. Houd moed!

Luisteren jullie die ally boothroyd via YouTube?

Jaa maar ze heeft ook een aantal op insight timer (gratis app). Het voordeel daarvan is geen reclames. Maar de meeste staan alleen op YT.

Een van mijn favos is deze youtu . be/ cRVb1A7qHWA?si=Nr6qcVVwrhMzR66i

Ik kom op een rare website als ik hem open. Heb je een naam van de video? Dan zoek ik hem op!

Wat raar,

Yoga nidra 20 mins deep rest (deze had ik gelinkt)
Yoga nidra to calm the mind
Yoga nidra for health and healing

Allemaal fijn zijn deze, wisselende lengtes.

Heel vervelende periode inderdaad. Ik heb lang alleen de muziek van Sooting relaxations kunnen luisteren.
Liefs Ma

Ik heb er gelukkig niet heel lang last van gehad, maar toen ik weinig prikkels kon hebben (en nu nog) luisterde ik meditaties en yoga nidra met de down dog app. Je kunt de stem en muziek apart van elkaar harder en zachter zetten, scheelt prikkels.

Hoi! Je bent niet de enige helaas. Ik zit op 15 maanden en kan ook nog steeds niet lezen, tv kijken of podcasts/muziek luisteren.

Sterkte!

Volwassen kleurboek kleuren is ontspanning

Helaas ik ookC geen tv, geen muziek, geen boekje. pure hel

Ik kon dit allemaal nog (dacht ik in de eerste 5 maanden van de burnout) en sinds een maand lukt het niet meer... Krijg er hoofdpijn van, alsof mn hoofd niet zo goed kan nadenken/focussen. Niet gek als je leest wat er gebeurd met je hersenen tijdens een burnout 😥 Wat ik WEL kan doen qua activiteiten is kort stukje wandelen, in het park zitten en om me heen kijken (vooral na het avondeten want dan is het rustig), haken (leuk is anders maar dan vliegt wel de tijd voorbij), wasje doen etc. Alles waarbij ik mn hoofd niet nodig heb... Als anderen nog tips hebben 😉

Ik had een hele reactie op het sertraline verhaal gemaakt met veel moeite, maar wordt niet geplaatst.

Ik ook gehad met een verhaal over diagnoses. Niet geplaatst en waarom niet, geen idee. En ook soms met een reactie op een verhaal die niet geplaatst wordt. Irritant, want heb meestal geen puf meer om dit weer te doen. Waarschijnlijk staat er een woord tussen Gert waardoor het niet geplaatst wordt.

Vervelend he. Maar je bent een topper Burnie. Dikke knuffel, ook voor Love!

Jij ook hè Gert, niet vergeten.

Enne je had je reactie toch niet in het Fries geschreven hè, want dan snap ik het niet plaatsen wel 😂 Daar konden ze natuurlijk geen kaas van maken.

Geniet nog van je zondag ☀️ Hier aan de kust schijnt in ieder geval de zon.

Wat mij is opgevallen, is dat je het na plaatsen van een reactie de browser even een seconde of 20 open moet houden, dan plaatst die het uiteindelijk wel….

Zojuist 27 seconden om precies te zijn

Eerst even wachten voordat je wat schrijft dan komt de reacties

Ik heb het ook al vaker gehad.
Niet om te klagen maar ik vind veel zaken op dit forum slecht. Onder andere dat het steeds vaker fout gaat met plaatsen ook (heb je net een heel verhaal getypt, kan je weer opnieuw beginnen.
Ook zou het handig zijn als je je eigen post nog kan aanpassen (bv binnen 15 minuten na plaatsen bv)

Ook dat er een hoop interessante andere onderwerpen zijn, maar die zijn gesloten. Je kan alleen nog lezen maar niet meer reageren. Zo stom..

Enige wat nog goed loopt is deze van burnout.

Thanks Burnie.

Hahah nee dan was het forum helemaal vastgelopen denk ik ;) ;) ;).

Heb je een leuke dag gehad gister? En weekend? Hier z'n gangetje.

Hoe gaat het verder met je? Met mij zozo, het schommelt nog al, van heel goed naar heel slecht, en niets er tussenin.

Vooral dat rare hoofd, drukte van belang daarboven hahah.

Ik zal weer eens vaker wat vinger aan de pols houden hier, mis het ( jou, jullie ) toch wel, maar het is sowieso wat rustiger hier zie ik, goed, of slecht teken ;).

Fijne dag topper!!

Hai Gert, hier van hetzelfde hoor, zo heb ik een oké dag en zo slaat het weer om in een prutdag. En gisteren was dus een prutdag 😔. En inderdaad dat hoofd hè pffff, die druk erop, daardoor krijg je weer gezoem in je oren. Zeer vermoeiend.

Ook is alles soms verwarrend hoor, diagnose huisarts steeds wisselend (eerst ruim een jaar bo en vorige week long covid) Behandelplan psycholoog is blijkbaar heel anders dan hier op het forum te lezen is. En dan slaat de twijfel weer toe van doe ik het wel goed. Daardoor weer druk in mn hoofd wat weer averechts werkt. Gedoe dus.

Maar vanmorgen iets beter dan gisteren en hopelijk blijft dat een beetje zo vandaag.

Fijn om je af en toe te lezen hoor, ik heb het al vaker geschreven, je geeft fijne energie af.

En verder modderen we maar door Gert en hopelijk houdt het een keer op. Hoe? Das voor iedereen verschillend ben ik nu wel achter. Verder wandel ik nog steeds, nu verdeeld over 2x 2,5 km per dag. Mediteer nog bijna dagelijks, rust in mn relaxstoel en spreek soms af met een vriendin om hier bij strandtent thee te gaan drinken en om even bij te kletsen. Met m’n man maak ik soms een rondje Delft, of we gaan een keer uit eten doordeweeks en dan om 17:00 uur. Lees wat, puzzel wat en natuurlijk m’n huishouden hahaha dat moet ook nog gedaan worden. Verder leef ik nog steeds als een koe in de wei en eet nog net niet het gras op.

En dan denk ik altijd aan de mensen hier met kindertjes, dus ook aan jou. Dan denk ik vaak, hoe doen zij dat? Lukt het jou wel om je rustmomentjes te pakken? Daartegenover heb je ook leuke afleiding, terwijl het hier aanvoelt als een bejaardentehuis. Dus tja elk voordeel heb z’n nadeel (of was het andersom 🤔)

Nou ik ga maar eens m’n rondje lopen en tegelijkertijd m’n bodyscan uitvoeren op aanraden van de psychosomatische fysiotherapeut 🙄 Niet de hele wandeling hoor.

Ga ik je een fijne zonnige dag toewensen en we lezen elkaar weer. Fijn om weer wat van je te horen.

Ik denk in alle gevallen: probeer te luisteren naar je lichaam en intuïtie, maar probeer ook geen overhaaste beslissingen te nemen terwijl je brein ook anders werkt dan normaal. Misschien is dit idd het moment dat je erachter komt dat dit niet het leven is dat je wil leiden. Op verschillende fronten. Dan moet je dat ook wel aankijken en er iets aan doen.

Heb je therapie? Bespreek/onderzoek het daar? Neem je partner anders een x mee of maak je gevoelens langzaam/subtiel bespreekbaar?

Ik denk dat je sowieso alle antwoorden in jezelf gaat vinden, laagje voor laagje afpellen, idealiter met een therapeut. En t klinkt alsof je al aardig op weg bent.

Ben het helemaal eens met anoniem M, neem geen overhaaste beslissingen. Je wilt zo graag weten wat de oorzaak is van je burnout en zoals je al beschrijft zijn dat er meer dan bv alleen je relatie. En wie weet zit daar een deel bij van hoe jezelf in de relatie zit bij. Er gaan dingen veranderen bij jou en je partner gaat daarin meebewegen. Bespreek het met je partner. Of inderdaad zoals anoniem zegt samen met een psycholoog. Met mijn partner heb ik ook op enig moment het eea afgesproken en besproken. Dat moest wel, want zoals ik al schreef verander je door een burnout. Waar je eerst jezelf wegcijferde bv, ook privé, zorg je er nu voor dat dit niet meer gebeurt. En zo kan ik meer dingen aanwijzen die zijn veranderd in mn privéleven. En dit alles is ook voor jouw partner nieuw. Bespreek het, is wel zo eerlijk toch?

En niet teveel piekeren over wat de oorzaak zou kunnen zijn. Het is vaak een opeenstapeling en niet 1 specifieke aan te wijzen.

Ben het helemaal eens met anoniem M, neem geen overhaaste beslissingen. Je wilt zo graag weten wat de oorzaak is van je burnout en zoals je al beschrijft zijn dat er meer dan bv alleen je relatie. En wie weet zit daar een deel bij van hoe jezelf in de relatie zit bij. Er gaan dingen veranderen bij jou en je partner gaat daarin meebewegen. Bespreek het met je partner. Of inderdaad zoals anoniem zegt samen met een psycholoog. Met mijn partner heb ik ook op enig moment het eea afgesproken en besproken. Dat moest wel, want zoals ik al schreef verander je door een burnout. Waar je eerst jezelf wegcijferde bv, ook privé, zorg je er nu voor dat dit niet meer gebeurt. En zo kan ik meer dingen aanwijzen die zijn veranderd in mn privéleven. En dit alles is ook voor jouw partner nieuw. Bespreek het, is wel zo eerlijk toch?

En niet teveel piekeren over wat de oorzaak zou kunnen zijn. Het is vaak een opeenstapeling en niet 1 specifieke aan te wijzen.

Super fijn dat jullie zo snel reageren ❤️ Ik heb het inderdaad al vrij snel met mijn partner besproken en hij geeft aan dat we dan samen moeten kijken hoe we het beter kunnen maken. Ik kan een aantal dingen bedenken maar heb momenteel echt 0 energie om het in werking te zetten. Hij geeft aan voor alles open te staan maar zegt ook dat het de burn-out kan zijn die praat... Ik wil ook zeker geen overhaaste beslissingen nemen en kan niet wachten om er dieper in te duiken met een therapeut maar die hulp blijft helaas nog uit (de GGZ wachtlijsten zijn erg lang, ik wacht helaas al maanden...). Dit ontmoedigd me ontzettend en voel af en toe gigantisch verdriet opkomen als ik weer na denk over onze relatie (Yess, het gepieker...)

Hoi M, Herkenning. Ik heb ook lang getwijfeld aan mijn relatie en gesprekken met mezelf gevoerd waar het alleen door komt. Uiteindelijk ook echt hele pittige gesprekken gehad met mijn partner. Nu lijkt het alleen maar beter te gaan :). Er is net zoals Burnie hierboven zegt geen 1 specifieke oorzaak aan te wijzen. Je gaat door een bo aan ALLES twijfelen en dat is ook niet zo gek, want je zit zowel mentaal, cognitief en fysiek aan de afgrond.

Eens met alle voorgaande verhalen! En, heel knap dat je dit deelt. Ik denk niet dat je de enige bent die twijfelt aan zijn relatie in een burnout.
Wat er in herstel van een burnout gebeurt, is dit zoeken naar antwoorden. Maar jij leert ondertussen zaken over jezelf, je verandert ze, maar je partner zit niet volledig in dat proces. Ik kan ook (met enige regelmaat :P) boos zijn op mijn man, maar realiseer me dan dat hij doorgaat in ons (niet zijn, maar ons) oude patroon van dingen. Hij loopt niet volledig mee op mijn pad, ook al probeer je goed te praten met elkaar.
De liefde tussen ons is er wel. En net als niet zomaar stoppen met je werk, zou ik voorzichtig zijn met uit je relatie stappen. Dat wil niet zeggen dat de conclusie niet kan zijn, in de toekomst, dat het niet meer gaat. Maar neem de tijd.

Dankjulliewel voor het delen van de herkenning❤️

Hoi M. Veel herkenning hier. In het begin van mijn burn-out was mijn relatie zelfs hét thema van mijn angsten. Constant twijfelen of ik wel van hem houd, of we wel een toekomst samen hebben, of we niet te verschillend zijn, etc. R-OCD noemen ze dit, zoek maar eens op.
Als je een ontregeld zenuwstelsel hebt, zit je lichaam constant in de vecht/vlucht-modus. En dan is ie constant op zoek naar potentieel gevaar, en tegelijk naar manieren om controle over de situatie te krijgen. Mijn grootste angst was om mijn vriend te verliezen. En mijn lichaam zag dat als een potentieel gevaar, en ging daarom juist twijfels zaaien bij mezelf. Want: als ik óók niet meer van hém zou houden, zou de klap om hem te verliezen minder hard aankomen, en de pijn dus minder groot zijn. Gevolg was echter dat ik alleen maar over die twijfels na kon denken en mezelf helemaal gek maakte.
Daar komt nog bovenop dat ik een soort sprookjes-idee van een relatie had: dat het allemaal altijd maar leuk moest zijn, dat je je constant tot de ander aangetrokken moest voelen, en, vooral, dat je perfect bij elkaar moet aansluiten en moet aanvoelen wat de ander nodig heeft. Dat laatste was ik eigenlijk de hele tijd aan het doen (pleasen), maar elke keer dat er iets gebeurde waarbij mijn vriend niet perfect bij mij aansloot, voedde dat mijn twijfels.
Men zegt dat een relatie hard werken is, en dat is ook écht zo. Je partner is niet perfect, jullie relatie is niet perfect en juist in slechte tijden is het écht ongelooflijk hard werken. Je kunt niet van je partner verwachten dat hij je nu alles geeft wat je nodig hebt, want hij is ook maar een mens met tekortkomingen, valkuilen en gevoelens. En je kunt niet non-stop gevoelens hebben voor de ander, of altijd maar dolgelukkig zijn met elkaar.
Het is makkelijk om in goede tijden een relatie te hebben. Maar juist in slechte tijden is het een uitdaging en hard werken. In sickness and in health, zoals ze in het Engels zeggen. Weet vooral dat je relatie niet perfect hoeft te zijn. Dat je nu niet constant gevoelens voor je partner hoeft te hebben. En dat je ontregelde zenuwstelsel ervoor zorgt dat je aan alles gaat twijfelen. Want ook nu is je hoofd weer op zoek naar controle: waarom ben ik in een burn-out terecht gekomen? Want als je die oorzaak elimineert, dan betekent dat - volgens je zenuwstelsel - dat je er ook weer uitkomt. Dus is je oorzaak je partner? Dump hem, want dan wordt het weer beter.
Helaas is dat een simplistische en onrealistische manier van werken. Schijncontrole. Maak dit soort grote beslissingen dus niet zomaar als je zenuwstelsel nog zo van de kaart is. Zeker als je aangeeft dat je wel veel van je partner houdt, vermoed ik dat je, net als ik, last hebt van R-OCD. Dat je lichaam vat wil krijgen op de situatie en daardoor twijfels gaat zaaien.
Het enige wat mij uit die angsten wist weg te halen (na een hele tijd), was om de angsten te accepteren zonder ernaar te handelen. Geen bevestiging vragen van google, fora, vrienden, etc. Gewoon doorgaan met waar je mee bezig bent, zonder je gedachten - die constant rond razen - specifieke aandacht te geven.

Hey Ax,

Dankje voor je uitgebreide reactie en zo fijn om te horen dat er herkenning is. Ik ben inderdaad als het gaat om de angst/gevoelens naar mijn partner toe, nu vaak opzoek naar die bevestiging via chatGPT en voor het eerst op een forum. Door hier verhalen te lezen kom ik er achter dat totale acceptie van de burn-out inderdaad ook inhoud dat je niet opzoek hoeft naar die herkenning om je zorgen even weg te nemen, dus dit ga ik ook proberen toe te passen nu.

Qua R-OCD had chatGPT mij inderdaad ook op de hoogte gebracht 😅 of een pieker stoornis.... Het klinkt heel logisch voor mij maar maakt het niet makkelijker om mee om te gaan. Het liefst druk ik het weg, maar komt vrolijk weer terug...

Mag ik vragen hoe dit nu bij jou gaat?

@M dat mag zeker en ik zal het ook beantwoorden, al is het goed om je bewust te zijn dat dit ook vestiging zoeken is ;) Deze hele heftige klachten waren bij mij anderhalf jaar geleden op hun piek, toen ik net in een burn-out kwam. Ik heb toen uren aan de telefoon met mijn moeder gezeten omdat zij die twijfels ook had toen ze overspannen was, elke keer weer bevestiging vragen. Ik heb constant gegoogled en inderdaad ChatGPT telkens weer gevraagd of het door burn-out kon komen. Ik heb het elke keer weer met mijn vriend besproken, omdat ik me zo schuldig voelde (heel pittig voor hem ook). En elke keer voelde ik me dan weer vijf minuten beter - om vervolgens me nog slechter te voelen.
Op een gegeven moment kwam ik erachter dat het r-ocd was, en dat je de nesten alleen maar voedt door constant controle te zoeken. Toen heb ik gedaan wat het allermoeilijkste was: constant de neiging onderdrukken om controle te zoeken, enger toegelaten. Het was verschrikkelijk moeilijk, want alles in mijn lijf schreeuwde: bel je moeder! Google het! Zoek bevestiging! Maar het lukte me steeds beter en de angsten zakten wat af. Dat betekende niet dat ze helemaal verdwenen: ze kwamen vooral steeds minder vaak terug. En daarna knapte ik ook echt een beetje meer op in mijn ziekte, omdat ik in de acceptatie kwam.

Helaas heb ik een aantal terugvallen gehad doordat er in de familie nare dingen gebeurden. En omdat mijn vriend op een gegeven moment zélf in de twijfel terechtkwam. Dat heeft me vooral een enorme klap gegeven en mijn zenuwstelsel weer flink ontregeld. Het interessante was dat daarna de r-ocd bij mij ook weer terugkwam. Ook wel begrijpelijk denk ik: mijn zenuwstelsel zag ineens het gevaar dat mijn vriend me zou verlaten heel reëel worden. Dus ging het weer twijfels bij mij zaaien, uit zelfbescherming - want, wederom, zou het minder pijn doen als hij me dan zou verlaten.
Inmiddels kan ik die gedachten echter vrij goed naast me neerleggen. Ik word er niet blij van natuurlijk, zeker niet omdat het ookmgepaard gaat met onrust in mijn lijf. Maar ik neem ze niet meer serieus. Ik weet nu dat een relatie gewoon pittig kan zijn, en dat het soms dingen zelfs zwaarder kan maken. Ik weet nu dat ik niet van mijn vriend kan verwachten dat hij alle rollen in mijn leven invult en dat hij niet perfect bij me kan aansluiten. En de belangrijkste les die ik geleerd heb, is dat ik weet dat ik op mezelf moet én kan vertrouwen. Dat ik er kapot van zou zijn als we uit elkaar zouden gaan, maar dat ik dan nog altijd mezelf heb. Dat ik voor mezelf moet en wil kiezen en dat ik sterk ben.
En het mooiste is, dat deze inzichten en veranderingen onze relatie juist meer in evenwicht hebben gebracht. Ik leun nu minder op hem en dat geeft hem juist weer wat meer lucht, waardoor we nu samen langzaam uit dit diepe dal krabbelen. En daardoor krijgt onze relatie een verdieping die het pre-burn-out niet had, en ben ik er echt van overtuigd dat we hier sterker uit kunnen komen. Maar dat is dus al wel ruim anderhalf jaar gaande, en we zijn er nog niet.

Hey Ax,

Dankje voor je openheid ❤️ Vervelend om te horen dat je er al zo lang in zit, maar wat goed dat er toch positiviteit in je verhaal naar voren komt! Ik/wij zullen ook nog een lange weg te gaan hebben, maar daar kan ik niets anders van maken. Ook met de hulp van een psycholoog straks, hoop ik een stukje verder te kunnen komen in het los laten en mn patronen onder de aandacht te brengen.

Nadat ik het berichtje had gepost kwam dezelfde gedachte bij me op; ik doe het weer😅 Thanks voor het terecht wijzen haha. Nu maar met het nieuwe voornemen beginnen!

Nogmaals dankjewel!

@M mij heeft ACT en mindfulness enorm geholpen. Heb ChatGPT toen om ACT oefeningen gevraagd haha, en ben daarna bij een ACT psycholoog terechtgekomen. Kijk maar of je er iets mee kunt :)

Ja bij mij kwam de vermoeidheid na 3 mnd, maar dat aan staan blijft alsnog. Vreselijk, en heel moeilijk om te ontspannen en er niet aan te denken. Veel sterkte, Succes!

Ja die komt zeker! Bij mij na een jaar ongeveer

Bij mij wisselt het steeds af

Ben nu ook 6 maanden onderweg, maar heb vermoeidheid helemaal niet als klacht gehad. En had gaat nu eindelijk weer wat beter na 6 zware maanden

Bij mij is het na ruim een half jaar langzaam overgegaan naar de vermoeidheid fase. Eigenlijk toen ik fysiek wat meer hersteld was, een stuk minder constante spierspanning had in mn lichaam, en mn slaap weer langzaam richting de normale 8u ging. Maar net zoals hierboven wordt gezegd, dat aanstaan blijft wel een beetje (maar bij mij is t nu vooral in de vorm van mentale en emotionele onrust).

Van mijn psycholoog begreep ik dat veel mensen wel een vermoeidheidsfase doormaken, maar sommigen ook niet. Het verschilt dus per persoon.

Ik was in het begin van mn burn out heel moe. Sliep toen ‘s nachts heel goed. Kreeg toen steeds de vraag slaap je goed. En ja ik sliep toen goed. Toen een hele lange periode niet meer die vermoeidheid, ook slecht slapen. Ook toen andere klachten erbij. En nu sinds een paar weken weer moe en weer goed slapen. Dus wie het weet mag het zeggen. Ik snap er niks van en leg me er steeds maar bij neer. Wat kun je ook anders doen. Of zou dit het begin van het einde bo zijn? 🥳

Hier ook veel afwisseling

Ik heb nu ongeveer 5,5 maand echt goed rust. Maar ben de afgelopen tijd ook echt vreselijk moe. Gewoon de hele dag door heel moe heb me nog nooit zo vermoeid gevoeld.

Hey Blue, je geeft aan veel rust te nemen. Hoe ziet jouw dag eruit?

Om mijn ervaring te delen (geen idee of je er wat aan hebt). Dit was wat ik qua dagindeling nodig had om eindelijk in de vermoeidheidsfase aan te komen;

10h opstaan, ontbijt, klaar maken voor de dag
11h wandelen (zo lang als goed voelt, maar maximaal een uur)
Rust (voor mij werkt lezen, ademhalingsoefening, Yoga Nidra, kopje thee op de bank)
13h lunch
14-15h in bed in stilte liggen/slapen
15:30h 1 Netflix aflevering
Rust (zie hierboven)
18h eten
19h puzzelen
Rust (zie hierboven)
22h Slapen

Maak je vooral geen zorgen dat je nog steeds 'aan' staat. Dit zorgt er juist voor dat je aan blijft staan helaas. En elk lichaam en herstel werkt anders, You got this!

P.S. Yoda Nidra deed echt wonderen voor mij. ik luisterde veel naar de Wietske Anna Podcast. Mocht je het willen proberen, nummer 6 is een aanrader!

@Blue de vermoeidheid komt als je lichaam in de rust komt. Je lichaam komt pas langzaam in de rust als je zenuwstelsel signalen van jou krijgt dat je niet in gevaar bent, maar veilig. En dat gebeurt pas als jij de strijd opgeeft om zo snel mogelijk te herstellen en je bij je ziekte neerlegt.

Ik heb dit uitgebreid in verhaal 2026 uitgelegd, kan je aanraden om dat te lezen :) Dat begrijpen heeft mij heel erg in mijn acceptatie geholpen, namelijk.

Zo herkenbaar

Bedankt iedereen voor de reacties! Erg wisselend dus lees ik.

@M mijn dag lijkt de laatste 2 maanden bijna identiek op hoe jij het omschrijft. Ik merk wel dat ik iets meer rust begin te vinden in het feit dat de dagen er zo uit zien. Dus misschien is dat een eerste stap.

@Ax dankjewel! Ik ben er bekend mee. Ik lees zelf het boek "de geheimtaal van je lichaam". Accepteren is helaas een proces wat mij nog niet altijd goed af gaat. Al ben ik zeker verder dan een paar maanden geleden. Misschien let ik dagelijks nog teveel op wat ik voel en vergelijk ik dat met wat ik volgens iedereen zou "moeten" voelen.

Stapje voor stapje. :)

Ik blijf maar aan staan. En die onrust in het lichaam is een nachtmerrie. Wanneer stopt zoiets een keer? Ik heb deze ellende nog nooit meegemaakt. Kan wel huilen.

Ja. Vermoeidheid wordt steeds minder evenals overprikkeling. Wat bij mij goed werkt is vooral je niet druk te maken dat je een burnout hebt. Pak het mentaal licht op en vertrouw erop dat het goedkomt. Je gaat dan steeds minder aanstaan. Druk maken over de burnout triggert je vecht- en vluchtsysteem waardoor je aan blijft staan, en dat wil je niet. Ook dat is stress.

Merk ook nog steeds dat het lichaam wil overleven, maar met mate. Niet elk moment is hetzelfde. Merk vaker het gevoel van m'n oude zelf.

Het lichaam laat dus vanzelf los als je het steeds meer kunt accepteren.

Doktoren en psychologen snappen er helaas weinig tot niks van. Je moet echt mazzel hebben net een goede te treffen. De rest roept maar iets.

Lieve R, jij zit er echt even doorheen en ik snap dat ook. Ik zou hetzelfde hebben in jouw plaats. En ook ik heb regelmatig een terugval. Hele nare en wat minder heftige terugvallen. En elke keer overvalt het me toch en raak ik van streek en in de war. Verdrietig ook en dan is het moeilijk om positief te zijn en dit weer te accepteren in de wetenschap dat het weer overgaat. En in verhaal 1965 schrijft Ax over een onderzoek over deze terugvallen. Misschien heb je het al gelezen en anders zou ik dat toch even teruglezen. Wie weet helpt het een beetje hiermee om te gaan. Maar lastig is het wel en dat is zacht uitgedrukt.

Heel veel sterkte R en weet dat je niet alleen bent en er hier op het forum veel lezers mee te maken hebben. Schrijf het iig hier van je af en ik hoop van harte dat je weer snel uit dit slechte hoofdstuk komt.

Dank je wel 🙏🏻❤️ Ik heb het stuk van Ax inderdaad een tijd geleden al gelezen en dat was heel helpend. Het is alleen nu dat zelfs dit typen me moeite kost, ik niet meer kan puzzelen (legpuzzels), yoga nidra luisteren, appen oid. Juist de dingen die me ontspanning gaven. Eigenlijk alles met mijn hoofd gaat niet meer… continu een naar hoofd. Weer terug bij af voor mijn gevoel. Ik weet dat ik ook dit weer moet accepteren maar ik snap gewoon niet dat het zo extreem moet zijn dit keer. Dat maakt me bang dat ik er deze keer niet bovenop kom. Je hoort het ik zit even in een enorme dip.

@R wat verschrikkelijk zwaar zeg. Ik herken het, heb zelf ook een verschrikkelijke terugval gehad en daar raak je echt enorm moedeloos van. Want als je elke keer terugvalt, wordt het dan ooit beter?
Het antwoord is gelukkig: ja. Ja, het wordt beter. Het herstel van een burn-out gaat verschrikkelijk met ups en downs. Alles kan weer een enorme reactie in je zenuwstelsel triggeren, van een stressor buiten je macht om tot een simpele griep (die ontregelt het zenuwstelsel nog even wat verder). En soms probeer je weer wat meer en kom je er dan achter dat het toch te veel was. En zelfs als er geen aanwijsbare reden is, kun je met een terugval te maken hebben.
En elke keer ga je weer door die eerste paniekfase, waarin je helemaal in de angst schiet. Het is duidelijk dat jij daar nu in zit. Maar ook élke keer kom je daarna in fase 2, alles goed doen maar met de verkeerde intenties, en dan fase 3: werkelijke acceptatie. En dan gaat het weer wat beter, ga je weer vooruit - en gebeurt er weer iets waardoor je weer een klap terugkrijgt.

Je zenuwstelsel is zich aan het herstellen van een gevoel van verschrikkelijke onveiligheid. En jij bent hem weer aan het trainen om zich tóch veilig te voelen. Maar je zenuwstelsel is hardnekkig en eigenwijs, en bij de minste of geringste trigger gaat hij weer terug naar de status quo: angst.
Maar als jij hem signalen blíjft geven dat hij veilig is, ga je uiteindelijk volledig herstellen. Met flink veel downs onderweg, veel momenten dat je weer het gevoel hebt terug bij af te zijn. Maar je komt er echt. En hoe vaker je door dat patroon gaat - van acceptatie, naar terugvallen, weer naar acceptatie - hoe beter je wordt in de vaardigheid van het toelaten van nare dingen. En hoe sneller je zenuwstelsel weer terug durft te gaan naar veiligheid.

Het komt goed! Ik had een jaar geleden een forse terugval, heeft me ca 2 mnd gekost. Toen ook nog een operatie er bovenop. Nu sta ik er inmiddels weer een stuk beter voor. Een lichaam kan heel veel hebben. Het beweegt uiteindelijk altijd naar herstel toe, dat is het geweldige van ons lichaam, dat zelfherstellend vermogen. Ik heb zeker ook momenten gehad dat ik het niet meer zag zitten ("dit gaat nooit meer over") maar dan geeft je lichaam toch weer kleine positieve signalen waardoor je de hoop niet verliest.

Jeetje Ax, wat een wijze woorden! Heel helpend en herkenbaar. Fijn om te horen dat bij die terugval die angst zo normaal is.
En R, ik had precies hetzelfde de afgelopen 2 dagen. En het is weer aan het wegtrekken bij mij. Dat gaat bij jou ook gebeuren!

Af en toe 20 minuten ofzo tot een half uur en 's middags een uur tot 2
Teveel liggen Wil niet altijd zeggen dat je dan uitrust Je kan beter goede ontspanningsoefeningen doen

Ik rust in mn relax stoel. Soms met mn ogen dicht, of doe gelijk ademhalingsoefeningen. Overdag slaap ik eigenlijk nooit, maar dut soms wat in. En rustig een boek lezen is ook relaxen. Of rustige muziek luisteren met m’n ogen dicht. Meditatie. Ik ga wel op tijd naar bed rond 22:00 uur en sta op rond half 7. Zo zorg ik voor structuur en regelmaat.

Ik rust eigenlijk alleen middels meditatie. Lekker een half uur m'n ogen dicht. Doe dit dagelijks. Ik vind de meditaties van Michael Pilarczyk en Nick de Waard fijn op YouTube.

Ik rust middels meditaties/yoga nidra’s/ademhalingsoefeningen. Vaak na het wandelen een langere sessie en tussendoor nog 1 a 2 keer en voor het slapen.

Ook probeer ik soms niks te doen: uit het raam staren of voor me uitstaren.

Beste A.

Ik ben nu in de zesde maand van mijn burnout. Overdag ga ik één keer per dag naar bed, meestal één tot anderhalf uur. De gordijnen en de ramen gaan dicht. Soms slaap ik, soms niet. Dit bevalt me goed.
De eerste twee maanden heb ik vaker op bed gelegen. Op de bank rust ik niet uit.

Vannacht had ik slecht geslapen. Vandaag sliep ik zelfs twee uur.
Zonder rustmoment overdag functioneer ik niet en worden mijn klachten steeds erger.

Advies van de sportarts os: rusten op bed of een yogamat, niet op de bank. Maximaal 25 minuten. En mag wel elk uur, of zelfs vaker als dat nodig is.

Jup. Bij een burn-out krimpt het deel van het hersenen een beetje dat voor de ratio zorgt, terwijl het deel van de emoties juist ietsje groeit. Daarnaast is je hele hormoonhuishouding in de war. Ik vergelijk dat maar een beetje met de stemmingswisselingen van een zwangere vrouw ;) Die hormonen hebben mega veel impact.

Heb ik ook om moedeloos van te worden vandaag is weer zo'n kloten dag

heel herkenbaar hoor, zit nu te snotteren bij jouw post omdat het raakt. Bij mij gebeurt het inmiddels alleen bij dingen die me echt raken, vermoeidheid groter is dan ik dacht of iets niet begrijp van een ander. Ik voel dan andere dingen dan dat er gezegd wordt, vind ik lastig om mee om te gaan. Ik laat het er zijn, het zegt iets. Maar het is ok. Dat is mijn proces.
@flora, hopelijk heb je vandaag een betere dag.

Herkenbaar. Ik huil dagelijks, normaal zelden. En mn hormonen zijn ook erg uit balans. Heb mn dagelijkse klachten eens naast mn menstruatie cyclus gelegd en zie er wel een patroon in. Maar huilen is niet erg, het moet eruit en dus niet tegen houden. Sterkte!

Ha Es, nu achteraf denk het dat bij mij inderdaad deels door mn menstruatie kwam😅. Normaal heb ik het maar een paar dagen van te voren maar blijkbaar kan die periode schommelen. Stom dat zulke dingen waar ik nooit veel last van heb gehad zoveel impact nu hebben

Emoties komen met een rede omhoog, ze willen je lichaam uit. Je lichaam slaat veel emoties en trauma op in het lichaam (the body keeps the score, Bessel). Een burnout is een ontregeling van het lichaam omdat je emoties onderdrukt die uiteindelijk de boel verstoren. Als je meer in lijn gaat leven met wat je echt wilt, je emoties doorvoelt en je trauma oplost dan ga je je langzaam beter voelen :)

Herkenbaar, voel me net een peuter puber of puber, ben sowieso een gevoelig wezentje maar alles voelt nu nog intenser en wisselt op een dag per moment gaat alle kanten op poe..

Yess.. hier t zelfde! Ik las een topic waarin ze het verwoorden als wazig en dromerig tegelijk, ik herken mezelf daar erg in

Yess.. hier t zelfde! Ik las een topic waarin ze het verwoorden als wazig en dromerig tegelijk, ik herken mezelf daar erg in

Ik heb ook kinderen, en heb het gevoel dat ik door mijn gezin niet echt toekom aan herstellen. Herstellen voelt als iets dat ik maar tussen de bedrijven door moet zien te regelen. Onze familie woont ook te ver weg om bij te kunnen springen. Bovendien start er hier in de wijk de ene verbouwing na de andere, het is alsof de duivel ermee speelt. Ik zit hier al een jaar vrijwel non-stop in de verbouwingen. Rust is ver te zoeken.

Prikkels zijn me vaak te veel, ik eet regelmatig op mezelf, aan tafel zitten samen 's avonds lukt me dan niet. Mijn gezin loopt op de tenen voor mij, maar eigenlijk is het nog steeds te belastend. In het begin van mijn burnout kon ik niet mee op vakantie (zomer 2023), en die 3 weken échte diepe rust heeft me toen ontzettend goed gedaan. Al heb ik mijn gezin natuurlijk ook vreselijk gemist, en vond ik het heel raar dat ze zonder mij weg waren. Maar qua burnout was het top.

Er zouden rustige plekken in de bossen moeten zijn, een soort kuuroorden, of blusoorden 😀, waar je een aantal weken naar toe zou moeten kunnen met een BO. En dat er dan hulp in het gezin komt die periode. Zoals kraamhulp. Dát zou echt zoveel helpen. Maar zo mooi is het allemaal niet.

Het schoolplein trek ik ook heel erg slecht. En daar is die duivel weer, zelfs dát zijn ze momenteel aan het verbouwen, om de prikkelhel nog wat intenser te maken.

Ik zit sinds 2022 met de ellende. Dus ja het kan lang duren op deze manier. Tip: ga midden in de ochtend naar de supermarkt. Dan is het vaak het rustigste. Of meteen als hij open gaat. Dan zijn er nog geen ouders die na het schoolbrengen gaan. Vaak is de muziek nog rustig en de winkel nog schoon en "aangeharkt". Dat scheelt in de prikkels. Je kunt boodschappen ook thuis laten bezorgen.
Ook handig: noise cancelling koptelefoon. (Hier beginnen ze nu buiten te zagen of boren, ik lig nog in bed met het raam open, het is 7:20 uur (!), ook goedemorgen.... Mensen doen ook maar gewoon wat hun uitkomt hè)
Zo begint mijn dag alweer in de min.

Waar is dat blusoord 🧯🌲🌳🛌

Hoi Sabine,

Heel herkenbaar allemaal. Ik zit ook al vanaf september 2021 in deze ellende. Maar daarvoor ook al lange tijd klachten. Bij mij uit het zich vooral in darmklachten en tinnitus. Daarnaast veel onrust in mijn lijf de hele dag door. Ik heb een druk gezin met 5 kinderen en dan is rusten een utopie. En wat je zegt, je moet toch door. Bijna niet te doen. Tips of een oplossing heb ik ook niet voor je, maar weet dat je niet de enige bent.

Zit nu bijna twee jaar in de WIA en ben er ook zo ontzettend klaar mee.

Wil jullie heel veel sterkte wensen en alle vaders en moeders hier op dit forum die nog kinderen thuis hebben. Wat moet dit ongelofelijk zwaar zijn. Bijna niet te doen. Ik zeg wel eens bij de psycholoog als ik m’n klaagmomentje, hoe doen mensen met kinderen dit. Niet te doen bijna. En dan toch moet je door. Het is gewoon topsport. En ja voor iedereen is een burn out vreselijk, maar met kinderen om je heen, extra moeilijk. Hoe kom je aan je rust en hoe voorkom je teveel prikkels. Ik kan mn man soms al achter het behang plakken als hij druk is, maar dat kan ik nog zeggen (heb allang geen kinderen meer thuis wonen en heb ook geen kleinkinderen) Maar met kleine, of puberkinderen gaat dat niet lukken.

Ik vind jullie echt toppers. Hopelijk zoeken jullie af en toe steun bij elkaar hier op het forum. Want weten dat je niet de enige bent helpt een beetje.

Bedankt voor jullie reacties, erg fijn en lief! Ik voel me soms zo tekortschieten als ouder, maar heb hier ook niet voor gekozen. Het belangrijkste is dat ze liefde krijgen en dat zit wel goed :-)
@ BrandUit ja kuuroorden..en een burnout hulp aan huis. Zou de overheid ons willen sponsoren denk je haha. Er moet toch een escape zijn zou je denken. Maar vervelend zat allemaal. Helemaal met die verbouwingen. Zo hebben wij nieuwe buren gekregen..allemaal herrieschoppers. En dat van het avondeten herken ik. Ik zit echt te draaien aan tafel. Misschien moet ik ook maar ergens anders gaan eten. Onbewust pas je je toch weer aan hè.
@ Niels..wat ontzettend rot zeg. Ook al zolang. Ja herkenbaar ik had voor 2021 ook al (lang) klachten. 5 kinderen is een hele opgave. Je moet naast de opvoeding ook zoveel regelen. Hoe heb jij de meivakantie overleefd. Kan je wel als de kinderen naar school zijn goed je rust pakken? Of heb je ook nog hele jonge kinderen? Wat je nog zou kunnen helpen is letten op je voeding, maar wellicht doe je dat al. Ik merk dat hier suikers skippen echt helpt en natuurlijk geen alcohol, cafeïne etc.
@ Burnie..dank je wel! Hang in there

Bovenstaande reactie was overigens van mij..Sabine..

Hoi Sabine, andere ouders, hier ook een BO moeder. Het is idd super pittig en heel herkenbaar wat jullie schrijven. Hoe veel ik ook van ze houd, het herstel wordt er een stuk lastiger van.
Dat extra laagje schuldgevoel dat je erbij krijgt, helpt ook niet. En omdat je minder 'beschikbaar' bent, gaan ze alleen maar meer aan je plakken. Hebben jullie dat ook? Zelfs als ik me terugtrek op de slaapkamer weten ze me nog te vinden. Probeer ik yoga te doen, ligt er één naast me.
Ik werk weer een paar uurtjes, maar op die dagen zijn ze vaak s middags thuis en is uitrusten eigenlijk onmogelijk.
Als ik jullie berichten zo lees, en mijn eigen frustraties, mogen we ook wel mild zijn naar onszelf. Dit is echt niet makkelijk. En gezond en fijn om hier even je frustraties te uiten, ipv naar je kinderen. Heel veel sterkte!!

Hoi Sabinr,

Hier een burnout vader sinds november 2023, meiden tweeling van 2, dochter van 9.

Heel herkenbaar, ook de reacties van de rest.

Het kleine beetje herstel wat ik soms boek is ook zo weer weg. Afgelopen 2 nachten weer drama met slapen, ja zal wel weer een fase zijn van de tweeling;).

Maar ik heb dan helemaal niks te koop en steken m'n klachten zoals angst, somberheid, gedachtenstroom, enz weer lekker de kop op.

Sterkte voor iedereen, dikke knuffel.

En burnie ook jij bent een topper hier op het forum!!

Ik heb helaas hetzelfde, gestart met Anti depressiva, daarna leek het beter te gaan en ik denk door te snel weer gaan, weer terug bij af. Heel veel lichamelijke klachten zijn ook weer terug. Zo uitzichtloos, word er moedeloos van

Hier ook herkenbaar Medelotgenoot. Wat rot is dat hè.. denk je dat het eindelijk weer een beetje gaat, kachel je weer helemaal in.
Ik probeer me vast te houden aan een vast ritme, iedere dag een klein wandelingetje, verder voor m’n doordraaiende hoofd maar weer dagelijks een pieker kwartier waarbij ik al m’n gedachten opschrijf.
Ik probeer geduld te hebben, maar je wordt er inderdaad zo moe van allemaal. Proberen te vertrouwen dat het tijd nodig heeft en ooit weer goed komt.
Sterkte!

Sterkte Mb en Anoniem. 🍀

Terugvallen zijn heel zwaar, maar een essentieel onderdeel van je herstel. Zie verhaal 1965 ;)

Hoi M
Lijkt me ook niet fijn, zoals fornuis plaatsen, stress…zou ik ook hebben 🤔

Dat heb ik ook…, gewoon eng.als er iets moet gebeuren,controle ziekenhuis, of wat ook…ook duizelig,droge mond, bibberende benen🙈.na wat uren ,soms ook 1 dag, gaat het weer. Zo raar🤷‍♀️
Door de stress ook weleens een huilbui,heel kort, maar toch🙄lucht op….denk ik dan maar….wat ook zo is dan! Leuk is anders !
Wel blij dat ik niet de enige ben!
Hou vol

Hoi M,
dankje om dit te delen. dit is zo herkenbaar... ik heb net hetzelfde. Als er iets niet loopt zoals gepland schiet ik volledig in de stress, eigenlijk buiten proporties. Het beven en duizelig gevoel heb ik dan ook. Echt vervelend he. Mij helpt het om dan een half uurtje te gaan liggen en ademhalingsoefeningen te doen (buikademhaling).
Maar ben ook blij dat ik niet de enige ben.
Hou vol, zorg goed voor jezelf.
Sylvie

Hoi An. en Sylvie,

Ja het is echt vervelend 😬. Ik hoop niet dat dit nog een jaar of langer zo blijft. Je word er ook steeds terughoudender van, want je durft nauwelijks nog iets spontaans te ondernemen, omdat je meteen helemaal uit je doen raakt als er wat anders gebeurt dan je bedacht had. Ook als je niet thuis bent, maar op een andere plek bent en er gebeurt iets onverwachts, dan kan je je bijna niet terug trekken en dat vind ik ook erg lastig... 🫣

Groetjes M.

Ja hoor Lies, mijn hoofd blijft een vervelende spelbreker in mn burn out periode van nu bijna een jaar. Concentratie is verschrikkelijk, geluid komt indd harder binnen. Soms kan ik zelfs schrikken van een geluid wat niks voorstelt. Volgens mij zijn hier op het forum heel wat mensen die daar last van hebben. Van mij mag dat ophouden en als het kan vandaag nog. We moeten dit helaas uitzitten en zo min mogelijk prikkels hebben.

Sterkte

Heel herkenbaar, duidelijk een teken dat je lichaam nog niet hersteld is en je rustig aan moet doen

Valt dit onder prikkels?
Ik heb hier ook last van, nog steeds, ondanks ik zoveel rust. Ik ben ook bijna een jaar verder

Ik heb dit ook!

@ anoniem, ik heb er meer last van als er teveel prikkels zijn geweest. Dus bv drukke supermarkt, geluiden bv, zoals drukke muziek, drukke reclames op tv tussen programma’s door, veel praten, drukke omgeving, autorijden. Dat zijn voor mij prikkels. En dan heb ik meer last van m’n hoofd en soms zelf dan ook een piep in mn oor. Tinnitus.

Voor jezelf nagaan wat voor jou prikkels zijn en die zoveel mogelijk vermijden

Hebben jullie er ook dagen achter elkaar constant last van? Is dit hersenmist? Wat is de benaming hiervoor

Ik heb er al maanden last van en de ene dag is de andere niet, maar weg is het nog niet geweest. Je kunt het ook brain fog noemen.

Hoelang zit jij al in je burn out? Heb je wel heldere momenten? Heeft iedereen hier last van

Hoi, zeker erg last van gehad. Wordt steeds minder!

Ik heb er ook last van. Vindt dit ook van de vervelendste symptomen omdat het je hele dag verpest. Na hoelang ging het bij jullie weg ?

Hier ook

Hoi allemaal,
Ik zit nu 14 mnd in een burnout/ overspannen toestand. Het ging naar mijn gevoel heel goed maar had vandaag een lunchafspraak met twee excollega's. ( ik heb mijn baan opgezegd)
Gisteren al wat gespannen en vanochtend om 6 uur wakker en meteen aan het piekeren. Als het maar goed gaat etc. Sochtends misselijk en gespannen en bij de ontmoeting toch weer tranen. Mooi de tijd uitgezeten en gezellig gedaan. Thuis de ontlading. Boos op mezelf dat ik me zo druk kan maken om iets wat vroeger gewoon zo normaal was. Hebben meer mensen hier last van met afspraken buitenshuis. Ik snap mezelf gewoon niet.

Dat heb ik nou ook. Vreselijke hoofdklachten/overprikkeling, die je hele dag beheersen. De dag verpest inderdaad... Iedere dag weer. Je enorm belemmert in alles wat je doet(of nou ja... probeert te doen...)

@Marga
Ik lees hier wel vaker dat mensen hun baan op hebben gezegd. Zelf denk ik hier ook regelmatig aan... maar ik zou niet weten hoe ik dat financieel zou moeten hebben (ergens anders werken lukt (nog) niet). Hoe heb jij dit gedaan?

Sorry. Mijn reactie moest eigenlijk een verhaal op zich zijn. Weet niet hoe ik het hier moet verwijderen.

Ik heb hier ook last van gehad zodra er iets ‘moest’ of ik had een afspraak werd ik zo onrustig en bang dat er iets fout kon gaan. Ik ben nu een jaar verder en heb er soms nog last van. Soms een goede dag en soms dagen dat ik alleen maar in bed kan liggen.

Hebben jullie last van overprikkeling/brain fogg/duizeligheid ?

Ik heb hier ook last van gehad zodra er iets ‘moest’ of ik had een afspraak werd ik zo onrustig en bang dat er iets fout kon gaan. Ik ben nu een jaar verder en heb er soms nog last van. Soms een goede dag en soms dagen dat ik alleen maar in bed kan liggen.

Hebben jullie last van overprikkeling/brain fogg/duizeligheid ?

Anoniem. Ik heb mijn baan op kunnen zeggen omdat ik al 65 ben. Werkte al ruim 23 jaar bij dezelfde werkgever. Helaas geen jubileum gehaald. Nu met vervroegd pensioen. Ik heb dus geluk dat dit kan maar had het zo graag anders gezien.
Ik hoop dat jij ook een oplossing kan vinden maar opzeggen moet je alleen doen als je een andere baan hebt hoor want je krijgt geen uitkering. Sterkte voor jou.

Welke klachten had jij nog meer en voel je je beter nu je thuis zit of werk je liever

@Marga

Bedankt voor je reactie. En ik begrijp helemaal dat je dit zo graag anders had gezien. Burn-out is echt een lange nachtmerrie en heeft ook bij jou veel roet in het eten gegooid...

Je krijgt dan echt geen uitkering dus. Goed dat je het zegt. Dan zit er niks anders op. Jij ook veel sterkte.

Wat vervelend zeg

Ik heb ook veel te snel dingen weer gedaan. 6 maanden is nog helemaal niet lang en heel normaal dat je lichaam nog snel van slag raakt. Ongeveer dezelfde klachten ervaarde ik toen ook nog wel in die tijd. De eerste maanden staan sowieso in het teken van rust rust rust en af en toe even wennen aan prikkels lijkt mij goed. Zo kun je kijken hoe dat gaat. Zelf ben ik veel te snel weer aan het werk gegaan en gaan sporten. Ik leefde puur op adrenaline de eerste periode aangezien ik lichamelijk nog wel allemaal dingen kon. Toen kwam bij maand 9/10 de fysieke terugslag waarbij ik een tijd amper kon bewegen. Ik weet niet of dat bij de meeste mensen zo gaat, chatgpt zegt in ieder geval dat het normaal is, maar wellicht kun je het wel zoveel mogelijk beperken. Een terugslag hoort er sowieso bij en dat ervaart denk ik (bijna) iedereen met een burnout. Ik heb ervaren dat hoe verder je komt in het herstel, hoe makkelijker je de klachten kunt verklaren. Als ik kijk naar het begin (de eerste paar maanden) kwamen alle klachten altijd zomaar om de hoek kijken. Die grenzen zijn megaklein en je lichaam raakt al van het meest geringe van slag. Daar moet je doorheen, maar niet te druk doen, want dan duurt het langer en langer.

Het is sowieso moeilijk in het begin om te bepalen wat nou wel goed is of niet. Je moet het ervaren, maar in ieder geval is rust de belangrijkste factor. Veel wandelen heeft bij mij wel de eerste vicieuze cirkel met paniek/angst kunnen doorbreken. Gaandeweg leer je elke keer iets meer van het lichaam en hoe het reageert, zo ervaar/ervaarde ik het. :)

Luister naar je lichaam! Als je dingen doet en dan veel klachten krijgt die je beschrijft, dan is het echt nog teveel. Probeer het dan meer te doseren. Dus bijv iets doen wat korter duurt, een pauze tussendoor, iets doen wat minder druk is.

Met een vriend thuis afspreken is al heel anders dan in een lunchroom qua prikkels. En 1 uur praten is al heel anders dan 3 uur.

Ontdek wat je kan doen zónder dat je zoveel klachten krijgt dat je niet meer slaapt etc.

Je moet hersteltijd krijgen en geloof me, je kan beter wat langer in de “niks doen, herstellen” fase zitten dan jezelf forceren aan prikkels te wennen. Je gaat juist sneller herstellen als je vertraagt.

Blijf dus naar het lichaam luisteren dat perfect aangeeft wanneer het teveel is.

Ik rij tegenwoordig weer auto. De eerste keren voelde ik dat echt wel fftjes, maar het had geen invloed meer op mn slaap of op extreme angstgevoelens etc. Ik voelde alleen nog een druk op mn hoofd en ik was uitgeput. Erna weer paar dagen rustig aan gedaan. Na een paar weken voelde het weer “normaal”. Dát is verantwoord wennen aan prikkels. De activiteit mag niet zo heftig zijn dat het je helemaal uit je balans haalt die je zo zorgvuldig weer verworven had.

Dus niet luisteren naar wat je hoofd wil. Je lichaam is nu even de baas.

Na hoelang ben je weer auto gaan rijden?

Nou ik heb het zelf ook niet gelijk “goed” gedaan qua verantwoord opbouwen 😜. Wel eens teruggevallen omdat ik dacht “dit kan ik wel”. Dus heb het door de maanden heen wel eens geprobeerd. Na 15 maanden ging het pas weer, en alleen korte stukken van max 15 min.

Maar dit is echt voor iedereen anders.. ik had in maand 9 een enorme terugval en kon eigenlijk niks meer, dus vanaf rock bottom 6 maanden geduurd voor ik autoreed ongeveer.

Iedereen heeft weer een eigen burnout tijdlijn.

Oh dat klinkt echt als mijn verhaal (zie eerste verhaal hier). Na 9/10 maand ook inderdaad een enorme terugval gehad, 3 maanden later griep erbovenop, dus was ook ff "out". Kan nu ook weer makkelijker dingen doen, waaronder autorijden, maar drukke wegen/snelwegen vind ik nog heftig. Als ik rijd dan is dat ook voornamelijk kortere stukjes.

Haha high five! 😂 ik voelde me toendertijd zo vreselijk en twijfelde zo aan mezelf. Na bijna een jaar weer “terug bij af”. Maar ik was dus niet de enige. En het bleek toch niet helemaal terug bij af te zijn. Veel geleerd en nu kan ik weer lachen! En autorijden! 😂

Snelweg is idd intens maar ook dat begint te wennen. Herstel is mogelijk gelukkig.

Ja precies ik voelde me ook vreselijk, maar het voelde niet alsof ik helemaal weer aan het begin stond met extreme angst en paniek. Bij mij was het meer slapeloosheid, brainzaps, flitsen en slap voelen en opeens weer veeeel overprikkeling. Die brainzaps, flitsen en slap voelen had in toen nog nooit gehad. Ik dacht dat het wel snel weer wegtrok, maar dat duurde dus ook superlang, waarbij ik nogsteeds wel last heb van brainzaps maar niet intens. Had jij ook zoiets?

Ik herken heel erg wat je zegt. Dat je wéér heel diep zit, maar dat de symptomen heel anders zijn. Sommige dingen kwamen gelukkig niet terug, maar ik kreeg opeens bijvoorbeeld zenuwpijn wat ik maanden heb gehad. En ik kon fysiek niks meer terwijl het voorheen wat mentaler was. Dat was wel eng maar door bijna een jaar burnout ervaring kon ik wel beter ermee omgaan en beter accepteren. Ik wist dit x wat ik moest doen om eruit te komen.

Burnout klachten kunnen enorm wisselen en door elkaar lopen. Ze proberen te begrijpen is onmogelijk, just go with it I guess.

Ja dat inderdaad, mentaal was het beter maar fysiek opeens waardeloos. Bij mij kwamen sommige dingen ook gelukkig niet meer terug of heel kort. Begrijpen is ook moeilijk met waarom iedereen net weer andere klachten heeft. Zelf weinig zenuwpijn gehad, maar na die terugval wel even een paar avonden zenuwpijn aan mijn been gehad haha.

Maar ik denk wat chatgpt ook zei dat het normaal is dat er nog een fysieke instorting is (bij de meesten). Ik heb dit weleens vaker gelezen namelijk

Dat geeft me met terugwerkende kracht wel een goed gevoel. Dat het een bekend fenomeen is, die rollercoaster van ons😂

Hoe gaat het nu met je? Lekker handig trouwens dat we allebei anoniem heten

Haha ja soms ben ik dat gevoel ook weer even kwijt.. In de omgeving of online zie ik ook vaak dat een burnout bij mensen 1.5 jaar of 2 jaar heeft geduurd, dan denk ik ja.. ik ben nu 1.5 jaar bezig. Ik kan mezelf thuis wel vrij stabiel noemen, maar af en toe komen die brainzaps weer even opdagen wat mij onzeker maakt. Verder vaak nog een dof/raar gevoel in mijn hoofd, maar voel mij meestal wel oke. Het is soms ook moeilijk om te beschrijven hoe het nou echt gaat.

Als ik naar plekken ga kan ik opeens weer vrij overprikkeld raken en dan trekt dat opeens weer bij of als ik dan weer thuis ben, kan ik mij opeens weer "herboren" voelen en nergens last van hebben. Als ik dan weer terugkijk naar de maanden ervoor, voel ik mij elke keer weer een heel klein beetje beter sinds die terugval. In september had ik dus die terugval en in januari griep met koorts. Eigenlijk tot maart is dat weer wat opgeknapt. Ik kon dus even niet meer op mijn laptop zonder misselijk te worden, maar ook veelal schrikken van geluiden, supermarkten moest ik weer even vermijden. Dat is dus nu weer veel minder gaan worden of aan het worden. EN dat terwijl ik vorig jaar in de zomermaanden mij echt wel top voelde, ondanks dat ik mij af en toe raar voelde en nog angstgevoelens in mijn lichaam had, maar fysiek was ik best wel in orde. Ik dacht zelfs dat ik er bijna was tot die terugval dus in sept..

Zoals jij dus ook noemt echt een rollercoaster. :(

Hoe gaat het met jou? Ik heet nu anoniempie ipv anoniem hihi

Haha ik heet dan anoniempje (die gebruik ik ook vaker hier maar soms te lui ofzo om het erbij te zetten)

Herkenbaar wat je zegt over dat je soms ook moeilijk kan uitleggen of zelfs weten hoe t nou echt gaat. Er zijn zoveel lagen waarop wat gebeurt. Soms denk ik hey het gaat super ik kan gaan opbouwen met activiteit x y z, en de dag erna denk ik oh nee ik moet rusten!!! Mezelf niet voorbij lopen!!! Ik ben ook bang geworden voor terugvallen en hanteer “bij twijfel niet doen”. Maar dat begint me nu ook wel in de weg te zitten met opbouwen. Dus probeer dat ook weer meer los te laten.

Dus ja.. rollercoaster. En blijven aanvoelen wat wel/niet kan. Kleine stapjes nemen werkt top voor me. Fijn dat je steeds meer verbetering voelt in ieder geval. Ik voel dat ook gelukkig. Ik voel me nu het best van deze ruim 1,5 jaar dus dat is natuurlijk geweldig, ookal is het in normale termen nog steeds niet veel. Werk bijvoorbeeld nog helemaal niet.

Ik voel me vooral nog heel moe en moedeloos/doelloos en soms beetje angst maar allemaal zeer acceptabel ivm eerst.Het blijft mentaal zwaar en ik voel me vaak instabiel, maar wel steeds minder instabiel. Ik hou me vast aan de stijgende lijn 😜 en aan jullie lotgenoten

Ja ik heb dat ook precies hetzelfde. Ene dag denk ik; "ik kan wel gewoon werken en solliciteren", andere dag denk ik weer; "ah even wachten". We leven echt in een borderline lichaam helaas haha. Ik denk dat ik wel makkelijk 2/3 uurtjes op een dag kan werken, maar ik heb niets om te re-integreren, dus ik vind het heel lastig wanneer ik er wel klaar voor bent.

Ja ik voel mij deze periode ook wel het best van 1.5 jaar qua vermindering aan klachten en de heftigheid, maar zoals jij ook zegt; in normale termen is het inderdaad nog niet veel. Alhoewel ik mij vorig jaar zomer ook wel aardig goed voelde, maar toen had ik meer angst in mijn lichaam dan nu.

afgelopen 2 weken was ik wel echt vrolijk, gister weer een moedeloos/doelloze dag gehad. Vandaag maar weer proberen om er maar weer wat van te maken dan maar. Bij mij wisselt het echt qua moeheid. Ik was extreem vermoeid de afgelopen maanden, maar nu valt het wel weer mee. Kan plotseling weer omslaan.. Heel gek en stom dat het schommelt

Ja echt fijn wel om te horen dat je met dezelfde dingen worstelt. Hoe oud ben je?

Ik heb ook geen baan om in te reintegreren dus het voelt nu ook beetje lastig aan van ja.. waar begin ik? Zal ik sporten gaan opbouwen met een ergotherapeut? Of vrijwilligerswerk? Of allebei? Is dat niet teveel?

Allemaal vragen die rondspoken. Ik ga voor het eerst naar een ergotherapeut volgende week om precies deze dingen te bespreken en hopelijk goed advies te krijgen!

Die vermoeidheid en schommelingen er in is idd echt.. vermoeiend. heb ik ook.

Merk wel dat elke x als ik weer wat gedaan heb en merk dat ik het kan en snel herstel, dat me enorm motiveert om door te gaan en het me hoop geeft voor de toekomst. Probeer het dan ook maar weer zo te bekijken dat ik door de situatie zo blij als een kind ben als ik een x naar een winkel ben geweest, terwijl gezonde mensen dat helemaal niet bijzonder vinden.

ik ben 28 en jij? Ja echt inderdaad precies hetzelfde hier met baan en waar te beginnen. Ik ben een beetje op zoek naar een psycholoog nu om even mee te praten hoe en wat en misschien weer wat vertrouwen daarin te krijgen. Zoals vandaag heb ik dan weer last van een raar gevoel in mijn hoofd, soort van overbelast, maar dan is dat er al snel wanneer ik op sta. Aan de ene kant zou ik een fysieke baan wel willen om weer belastbaarheid op te bouwen, maar aan de andere kant een kantoorbaan. Maar een werkdag van 8 uren is veel te lang en er is amper iets waar je een paar uurtjes kunt werken om te re-integreren.. Zat te denken aan schoonmaakwerk of iets met postbezorgen op de fiets/scooter om mee te beginnen, maar erg lastig. Die dingen zijn dus maar een paar uurtjes op een dag en meer haalbaar.. In ieder geval, met die vragen worstel ik dus ook zowat elke dag weer.

Ja ik heb ook inderdaad dat ik mij soms gewoon beter voel als ik wat heb gedaan, maar soms ook geen verschil. Ik merk niet per sé dat ik van iets heel lang moet herstellen, dus dat is top. Toen met de griep/koorts dus wel, dat was echt een hel. Wel kan ik inslaapproblemen hebben als ik ergens een tijdje ben geweest met ontzettend veel prikkels of iets wat mijn stressysteem weer kan aanwakkeren, zoals autorijden op snelweg. Gaat autorijden bij jou ook nog op en neer? Dus dat de ene keer iets zwaarder is dan de andere keer?

Had een hele reactie getypt die niet is geplaatst. Nou nog maar een x:

Ben ook 28! En ja het beste is om gewoon vanaf een paar uur op te kunnen bouwen. Ik ga denk ik beginnen met vrijwilligerswerk omdat dat vaker korte dingen zijn die je kan doen. Ik heb ook op de lijst met opties staan om bij de nieuwe gevers wat te doen. Dat is kantoorwerk vrijwillig en het is altijd op projectbasis. Dus je kan dan zeggen ik wil dit project van X uur wel doen, en daarna is t weer klaar. Dan kan je weer ff wennen en ook kijken hoe kantoorwerk bevalt etc. Niet heel routinematig maar wel overzichtelijk en behapbaar. Misschien ook wat voor jou. Het uwv zei tegen me dat ik mocht beginnen met vrijwilligerwerk, dat dat allemaal prima is.

Wat fijn dat je zo snel herstelt na een activiteit! Ik herken het ook dat je soms toch maar iets gaat doen en je dan erna beter voelt dan de dag dat je minder deed en je daardoor juist onrustig voelde. Dat blijft balanceren.. ik wil daarom ook meer opbouwen met sport omdat ik denk dat ik soms ook onrust heb omdat ik te weinig doe (wat echt mindfuck is want terugvallen heb ik al helemaal geen zin in als ik teveel doe)

Hoe dan ook merk ik bijv met autorijden dat het goed gaat zolang ik het routinematig doe. Ik heb minder crash dagen van extreme vermoeidheid als ik activiteiten echt wekelijks inplan en eraan gewend raak. Dus ritjes die spontaan zijn of iets langer dan gewend, of opeens file rijden, zijn allemaal dingen waardoor ik meer last krijg van vermoeidheid of lichte overprikkeling erna. Maar dat zakt dus wel steeds sneller naarmate ik me beter voel gelukkig.

Dus ik ga proberen om nog meer dingen toe te voegen aan de routine, dat is echt mijn houvast. Ga ook advies vragen aan een ergotherapeut qua sport opbouwen omdat ik bang ben om dat zelf te gaan doen.

Ja dat had ik gister ook, een heel lang verhaal getypt en die kwam na een uur nog steeds niet erbij, moest toen ook helemaal opnieuw :( Oh toevallig, eind 20 is voornamelijk wel echt de leeftijd voor een burnout/mentale problemen als ik al die verhalen zie. Oh dat klinkt wel prima, hoe kom je aan die lijst?

Ja vaak merk ik inderdaad dat je wel iets moet doen op een dag dan helemaal niets, tenzij je je helemaal belabberd al voelt. Het is dus erg ingewikkeld haha. Dat herken ik wel ja als je dingen heel vaak doet dat je lichaam zich veilig voelt. Ik rijd dus bijvoorbeeld niet vaak op de snelweg, dus ik denk dat mijn lichaam dan voornamelijk bang is voor het onbekende en aanslaat. Veel andere dingen kan ik dan wel weer zonder erge lichamelijke klachten. Wellicht moet ik vaker de auto pakken als ik mij oke voel en gewoon doen.

Ja hopelijk komen we er snel uit en noooooit meer erin.

De lijst met opties heb ik zelf gemaakt in mn hoofd haha. Opbouw opties. Werk opties. Is voor nu allemaal nog fantasie.

Ja we komen hier uit!!! Blijven opbouwen, stapje voor stapje.

Hoi Ano,

Heel herkenbaar dat zoeken naar balans daarin. Ik ben veel te snel weer van alles gaan doen, daardoor kreeg ik een enorme terugval na 8 maanden en kon ik weer helemaal opnieuw beginnen vanaf een nog dieper punt dan aan het begin van m’n burn-out.
Nu weer 4 maanden op weg en beter zijn is nog lang niet in zicht.
Kortom: doe alsjeblieft voorzichtig. Liever nu nog wat rustiger aan zodat je straks echt beter bent dan dat je weer helemaal opnieuw kunt beginnen.

(En dit zeg ik ook tegen mezelf want wat is het regelmatig saai en eenzaam om zo weinig te kunnen. Ook nu ga ik soms nog totaal over m’n grenzen en luister ik even niet genoeg naar m’n lichaam. Maar ja dat is natuurlijk precies het talent wat ons een burn-out opleverde…)

Oh zo haha, ja I hope so, oprecht wat een ellende is het ook.. 😂😭

Omygod anoniemm óók na +-8 maanden teruggevallen (net als anoniemPIE en ik) en erger dan begin burnout! Ik had dat ook. Fysiek kon ik nog minder dan aant begin. Wat vreselijk voor iedereen die dat is overkomen maar wat fijn dat ik niet de enige ben.

Burnout is moeilijk en je moet maar net de juiste adviezen hebben gekregen optijd (en er naar geluisterd hebben).

Ik gun Ano dat ie van onze verhalen leert 😭
Sneller willen herstellen betekent juist langzamer gaan, stilstaan, minder je best doen, accepteren, loslaten, je overgeven, rusten.
Succes allemaal 🍀

AnoniemPIE kunnen we niet ergens anders chatten, kunnen we lekker ✨trauma bonden✨

Hoi alle anoniemen,

Wat fijn deze herkenning en dank voor de tips.
Wijze woorden. Ik denk alleen dat de bedrijfsarts een keer wil dat ik stappen zet en ga maken. Dat zijn maar lastige gesprekken hoor. Ik vind dat ook maar lastig allemaal want wat willen ze nou?!
Na twee paasdagen met een sociaal iets van gemiddeld een uur, ben ik op deze dag (vrijdag) nog steeds niet hersteld.
Nu moet ik eerlijk zijn en heb ik nog geen enkele goede dag gehad tot op heden.
Hoe vliegen jullie die gesprekken enzovoorts?

Gr. Ano

Ik heb gelukkig geen bedrijfsarts gehad en ben ontslagen. Het UWV heeft nooit tijd dus allerlei reintegratie gesprekken zijn me zeker aan het begin bespaard gebleven.

Ik zou proberen om echt goed je grens aan te geven. Ze kunnen wel willen dat je stappen gaat zetten maar wat er niet in zit zit er niet in. Geef aan dat je na 1 uur sociaal zijn eigenlijk dagen bij moet komen. Dat je eerst nog wat meer bezig moet zijn mer rusten, herstel, therapie (?), voordat je op gaat bouwen.

Liever een paar maanden later opbouwen (voor jou en voor werkgever) dan dat je nu begint terwijl je er nog helemaal niet klaar voor bent en risico krijgt op terugvallen. Het is toch in ieders belang dat er zoiets als duurzaam herstel plaatsvindt..

Ik ken ook mensen die eieren voor hun geld kozen en een deal met hun werk hebben gemaakt om gewoon maar ontslagen te worden, omdat de druk van de bedrijfsarts enzo en reintegreren ze teveel werd en juist het herstel in de weg zat.

Succes! Tis niet makkelijk allemaal

Misschien kan je ook met feiten aankomen dat het niet alleen zo in jouw ervaring werkt maar dat experts ook zeggen dat je met zoveel klachten nog moet rusten. Check info van CSR. Centrum voor stress en veerkracht. Zij zeggen dat je fases hebt en dat je beter in de rustfase wat langer kan blijven zitten, en dan zal de opbouwfase ook sneller gaan. Ik heb dit zelf ooit geleerd bij een gratis webinar/masterclass van evelien aarten, zij is aangesloten bij CSR.

Ja wauw anoniemm dus ook die terugval, waarschijnlijk net als ons heel erg fysiek..

@ano ja ik heb ook geen bedrijfsarts, dus geen gedoe daarmee. Maar als je weer gaat re-integreren, doe het echt zo rustig mogelijk aan. En voor iedereen is het weer anders, dus dat is ook het moeilijke hieraan. De meesten die ik heb gesproken zeggen allemaal "ik ging weer te snel aan het werk". Iedereen wil te snel, maar je moet juist vertragen.

Heb je Discord anoniemPJE? zo ja, voeg mij toe: mar0101__96862

Jaaa gedaan

Wat helpen kan is een verhoogde dosis magnesium deze krijg je in duitslland ze zijn 500 of 600 mg . Als je er 2 neemt zou t minder moeten zijn en dan voornamelijk de duizeligheid

Hoi Jan, dat had ik ook… was vreselijk en dacht dat het nooit meer goed kwam. Na 1,5 jaar zakte die angst wel echt weg. Belangrijkste tip is goed luisteren naar je lichaam en goed uitrusten! Vroeg of laat gaat het wel echt goed komen. Raad je ook aan om een goede slaapritme aan te houden (op tijd naar bed en op tijd opstaan) want tijdens je slaap herstelt je lichaam zich het meest.

Ik zit op 1.5 jaar en het is er nog steeds.

Nog meer in de vertraging, rusten. Sterkte!

Je optimisme ben je in ieder geval niet verloren 😉 Sterkte en hopelijk ga je snel wakker worden uit deze slechte, nare droom.

Ja komt me heel bekend voor, voel me elke dag een zombie 😂

Hoi An, wat fijn om wat van je te horen. Gelukkig wat rustiger in je hoofd. Hopelijk gaat het nog beter worden, of nog beter dat het helemaal over is en je je weer lekker voelt. Dat hoofd herken ik wel hoor en ik ga dan toch. En vaak verdwijnt het dan toch een beetje naar de achtergrond. Wat afleiding dan toch met je doet.

Hier z’n gangetje An, gedoe met m’n bloeddruk. Misschien heb je het al gelezen, maar die was en is nog steeds veel te hoog. Aan de medicijnen nu en dat heeft weer even nodig om te werken. Daardoor wat klachten zoals benauwdheid, weinig energie, uithoudingsvermogen prut. We maken er maar weer wat van An, er zit niks anders op.

@ Gert Leuk weekend gehad met je dochter? Hoop dat je lekker genoten hebt. Sowieso heb je geboft met het weer zeg ☀️ Hoop ook dat het verder goed met je gaat.

Is je iPad weer gemaakt An en ondanks dat je schrijft dat je opziet tegen het weggaan, ga je dan toch? Blijft lastig hoor An

Hoi Burnie

Te Hoge bloeddruk 🤔 mmm , ik hoop dat het daarmee snel zakt !
Rustig aan !

De Ad. Doet wel wat gelukkig, nog niet optimaal,maar de scherpe kantjes zijn eraf. Soms toch weer even angst,onrust weer….maar ja ! Huilen soms zomaar 🤷‍♀️ en moe . Mijn Ha. Heb het nooit over B.o. Zijn, gewoon veel stress zei hij en alles een plek geven.!
De oxazepan heb ik nu al weken niet nodig, soms nog wat angst …

Had jij nu ook Ad. Of was dat Jacoba ?
Liefs

Hoi An, ik heb ook ad, mirtazapine, 3,75 mg om te kunnen slapen. Maar gaat toch een beetje beter met je An, fijn om te horen. En ook huisartsen zeggen niet gauw bo hoor. Maar wat het ook is An, we hebben er last van en we willen ervan af. Gisteren bij mij een soort van redelijke dag, althans, ben er wel op uit gegaan. Gewandeld en stukje gefietst. Vandaag weer zo’n jankdag. Maar is ook goed, het moet er uit. Ik vind het natuurlijk niet leuk en mis m’n eigen vrolijkheid gewoon. Maar ik deal er weer mee. En tja hoge bloeddruk natuurlijk niet goed, maar daar zijn gelukkig pilletjes voor 😉. Omdat het nu zo hoog is, zowel boven als onderdruk krijg je daar toch wat klachten door.

Maar fijn ook dat jij oxazepam niet meer hoeft te slikken. Dat is met kleine stapjes vooruitgang An. Dus hou vol 💪🏻

Hoi Burnie

Lijkt mij wel….huilen ,alleen zijn, gisteren waren de kinderen er weer.was leuk hoor, maar pfff ,nu dit weer.wil niet zielig zijn,maar
Soms denk ik.. waarom? Vrolijk zijn en nergens over malen lijkt nog niet aan de orde…dus het zal ergens goed voor zijn ! Denk ik dan!🤷‍♀️ het moet eruit…zoals je zegt!
Lang leve de pilletjes ,zeker als het wat helpt !☺️💪🏼

Ik lees niets van Gert ?

Hee Burnie topper.

Het weekend was leuk met de oudste. En het ging ook goed met de tweeling uit logeren. Verder z'n gangetje, donderdag op vrijdag komt m'n vriendin weer terug.

Ook wel weer fijn, maar ik heb het prima gered. Verder mhoah, veel onrust in hoofd, vervelende gedachten, beetje druk. Binnenkort gesprek over ad, mag wel tikje hoger denk. Merk weinig.

Met jou ook maar zo zo lees ik, wat naar voor je, ik voel met je mee hoor topper. Wat je zegt, die vrolijkheid, je zelf weer terug willen, liever vandaag dan morgen. De ene dag sus de andere zo, vermoeiend he..

Maar hou vol, we blijven elkaar iig steunen zit daar maar niet over in.

Hee An topper

Ik miste je al,ik denk die is op vakantie;). Maar fijn dat je weer in de lucht bent, en dat het iets beter lijkt te gaan.

Waren de paasdagen leuk?

Groetjes en knuffel voor jullie

Hoi Gert, fijn dat je weekend leuk is geweest, even quality time met je dochter. En je vriendin weer terug, dat scheelt ook weer een hoop. En ja joh dat hoofd pfffff, hier hetzelfde hoor. Dacht tijdje terug gaat weer goede kant op, maar toen kwam dat gedoe met bloeddruk weer om de hoek kijken 🙄 Het blijft zo’n gedoe om het juiste te doen. Doe ik niks dan wordt het ook niet perse beter en ik ben meer voor uitproberen en zo ervoor te zorgen dat ik weer wen aan het sociale leven. Bijvoorbeeld, gisterochtend vreselijke ochtend, zwaar en dan zie ik het niet meer zitten. In de middag er toch even uitgeweest naar stadje in de buurt en dat deed me uiteindelijk toch goed. En niet perse lang hoor, even rondgelopen, blouse gekocht (die ik niet nodig had 😂), ergens kopje thee gedronken en toen weer naar huis. En dat bedoel ik vaak, ik kan in mn stoel blijven zitten malen, of ik zoek wat afleiding met wat lichte prikkels. En dat met het hoofd herken ik heel erg, inclusief die vervelende gedachten.

Maar ik ervaar het als heel fijn dat we elkaar steunen. Hebben we keihard nodig. Als je dit niet hebt, dan kun je je niet voorstellen hoe het voelt wat we hebben. Ik zei toevallig net tegen mn man, ik gun het je niet, maar zou toch willen dat je 1 dag zou voelen wat ik voel. Pas dan snap je me echt. Het lijkt soms wel of mensen alleen maar denken dat het iets mentaals is. Maar het is een combinatie van lichamelijke klachten en daardoor mentale klachten.

Dus we blijven elkaar hier steunen Gert en natuurlijk ook de andere lezers.

@ An, hoe is jouw dag vandaag?

Hoi Gert,Burnie...en mooi dat je het met je dochter leuk hebt gehad !

Is toch ook,afleiding nu je met je Ad. Bezig bent.🤔 en hoop dat het aanslaat , weet niet wat en hoeveel je hebt, maar ik duim voor je.
Me i-pad was stuk....gerepareerd...dus we kunnen weer tikken🤣🤣
Paasdagen rustig gehad.
Bij mij gaat het door de Ad.ook ietsje rustiger in me hoofd, doet geen wonderen,maar de scherpe kantjes zijn eraf....zeg maar.soms even 😪...en door💪 zal wel moeten toch? Elke dag is anders , we komen er wel ,hou vol!
Liefs

Hey toppers hoegaatie?

Hey Gert kanjer, ik vroeg in verhaal 1926 al hoe het met jou gaat. Ik schreef al, misschien zit je lekker te genieten in je voortent van je kids. Hoop echt dat het beter met jou gaat en weer geniet van het gezin die weer compleet is.

Hier gaat het op dit moment prut. Alweer een paar dagen pffff. Elke keer vind ik dat weer zwaar hoor ondanks dat ik weet dat er ook weer redelijke dagen aankomen. Op Koningsdag eea ondernomen en daar moet je je niet veel bij voorstellen, heb niet staan te hossen bij 538 bv 😉, maar misschien toch net teveel gedaan. Geen idee. Bloeddruk nog niet zoals hij hoort te zijn en morgen terug naar huisarts voor controle. M’n hoofd blijft ook zo vervelend doen joh, om soms moedeloos van te worden. Gisteren de inmiddels welbekende koe uitgehangen en dat zal het vandaag ook wel worden 🐄 . Het blijft een rare gewaarwording wat een bo toch met je kan doen. Is aan niemand uit te leggen die dit niet heeft gehad.

Wens jullie allemaal een fijne dag zonder zorgen toe ☀️

Dank je wel Burnie, nee een burn-out is niet uit te leggen. Zeker niet tegen mensen die zo nuchter zijn als wat. Toch kan hun nuchterheid wel helpen te relativeren. Ik zit te typen in de zon en het zweet stroomt al over m n gezicht.😊

Hoi Jacoba, 😅😅😅 knap dat je zo in de zon kan zitten hoor.

En ja de nuchtere mensen en de niet perse nuchtere mensen begrijpen het hoor. Het is ook niet uit te leggen. Ik snap mezelf niet eens, laat staan dat een ander me begrijp. Blijft lastig. En ooit, voor m’n burn out, hoorde ik ook bij die groep die het niet snapte hè? Ik neem niemand ook iets kwalijk hoor, het maakt het alleen net iets moeilijker en wat eenzamer.

Geniet nog lekker van het zonnetje ☀️

Nuchtere mensen en de niet nuchtere mensen begrijpen het NIET bedoelde ik uiteraard

Hey burnie topper.

Sorry voor mijn late reactie, we zijn inderdaad op de camping, vanaf het weekend al, gaan morgen weer terug.

Wat klote dat het even niet wil, gaat het nu iets beter? Ik hoop het voor je. Joh dat rothoofd ook, hier net zo.

Het wil niet echt. Geniet wel maar ook niet, voel er weinig bij. Einde dag kapot, snel overprikkeld, veel hoofdpijn en vooral kortademigheid.

Wat zei de huisarts van de controle? Hoop dat ie wat zakt!! Voor vandaag kalm aan en dikke knuffel.

Hai Gert, wat fijn om wat van je te horen en ik snap natuurlijk helemaal waarom je niet elke dag met dit forum bezig bent hoor, dus geen sorry, dat hoeft echt niet. Wat je schrijft, ik geniet wel, maar ook weer niet. Heel herkenbaar. Ik zeg vaak ik lach wel, maar ben niet blij. Zo voelt het nu, gek hè. Waar is toch dat blije ei gebleven? Dus dat hoofd blijft bij jou ook zo vervelen? Maar Gert we doen nog steeds ons best om er iets van te maken en ik hoop ook dat jij dat ook bij jezelf ziet. En ook al voelt het misschien niet zo, maar je bent toch met je gezin op vakantie en maakt er het beste van. En ik weet dat je dat doet omdat je schrijft dat je aan het einde van de dag bekaf bent. Wees lief voor jezelf en niet zo streng.

Dat benauwde heb ik ook trouwens , waar dat ineens vandaan is gekomen, geen idee. Komt meer vanuit m’n middenrif.

Bloeddruk is weer als een jonge godin 🤣 Maar met pillen he 🙄. Bloed vandaag afgenomen voor mn jaarlijkse apk, uitslag komt morgen. Loop nog steeds bij een psycholoog, maar ik hoor nog niks wat ik niet al weet. Dus tja. Maar ik blijf braaf gaan, wie weet komt dat nog.

Dus we blijven volhouden Gert en daar waar het kan blijven we elkaar steunen. Soms denk ik wel eens wat zou ik die Gert eens een dikke knuffel willen geven. Gewoon omdat ik denk dat je dat keihard nodig hebt.

Dan maar even zo, een dikke knuffel van me Gert 🤗🤗 en hou vol.

Hey lieffies, wat fijn jullie allemaal te horen/lezen en wat lief dat er gevraagd wordt hoe het met “ons” allen gaat!!
Ik vind het héél fijn om jullie verhalen te lezen en te horen hoe iedereen het maakt.
Ik moet eerlijk zeggen dat ik zelf nog bagger ga. Vreselijk veel last van continue dagelijkse duizeligheid, schommelingen in hoofd, deinen. Dat zorgt ervoor dat ik weinig tot niets kan. Heb gemerkt dat schermpjes/tv/telefoon/lezen dit enorm versterkt. Dat is ook de reden dat ik de laatste tijd amper meer op dit forum ben. Sorry daarvoor. Maar het lukt me niet. Dit berichtje is ook echt de maximale tijd qua lezen (ik heb hem speciaal bewaard voor nu om een berichtje naar jullie te kunnen doen). Sorry dat jullie weinig meer van me horen/lezen. Ik hoop dat ik snel weer vaker van de partij kan zijn. Het lukt me dus ook niet om al jullie berichten te lezen. Excuses. Weet dat ik aan jullie denk en duim voor jullie herstel.

Alle liefs van mij voor jullie allen en hoop tot snel!

Ik vergeet de helft te vertellen merk ik. Mijn hoofd doet het nog niet goed, hahaha sorry.
Ik vind het echt tergend langzaam gaan, dat herstel. De vermoeidheid is vreselijk. De prikkels ook. En ik kamp met ontzettend veel voedsel allergieën, waar ik nu achter kom samen met een diëtist. Waarschijnlijk kan BO dat triggeren. Kan nog écht maar weinig eten. Zo moeilijk heb ik het daarmee.
Kan ook geen mensen om me heen hebben, geen belletjes, geen bezoek. Ben hele dagen thuis. Werk wat in de tuin. Dat is wel heerlijk. We hebben een grote tuin dus er is altijd wel iets te doen en ik ben een moestuin begonnen. Heel fantastisch leuk.
Verder vind ik het een uitdaging om positief te blijven. Ik mis mensen die me steunen en er voor me zijn.
Mijn man en kids zijn lief hoor, daar niet van. Maar die wil ik niet continu belasten. Zij mogen ook verder met hun leven uiteraard, hahaha. Jullie zullen het wel snappen.
En ik worstel ermee dat mensen mij niet begrijpen. Mensen begrijpen pas een burn-out als ze het zelf hebben gehad hè. Pffff.

Nu lig ik ff op de bank. Zou wel eens lekker tv willen kijken maar dat gaat eigenlijk niet.
Ik probeer wel al elke dag 2 x een klein half uurtje te lopen (duizeldeduizel….) ik doe het toch, ondanks de duizeligheid, dicht bij huis en telefoon mee om iemand te kunnen bellen als het niet goed zou gaan. Dus das al een vooruitgang.

Nou… dat was nog even iets meer, wat ik graag wilde delen.
Nogmaals mijn excuses, vind het echt vervelend van mezelf dat ik niet goed op al jullie berichten kan reageren. Mijn lichaam reageert zo heftig op de telefoon (typen/lezen). Hebben jullie dat niet?
Ik hoop zo nu en dan iets te kunnen lezen van jullie en wie weet even te reageren. Maar daar kunnen gerust een paar dagen tussen zitten. Dan weten jullie dat.
Nogmaals veel liefs!!

Hoi Pien, Gert ,Burnie

@ Pien
Geen sorry nodig hier ! Je doet je best op je eigen tijd toch, en dat is prima !
@ Gert lekker paar dagen weg….geniet ervan,en ik lees je weer ! Denk omjezelf !

@burnie ..wat je zegt…ik lach wel, maar niet echt 🙄🤔
Je bloeddruk is weer goed, al is het met een pilletje…prima toch!
De apk zoals je zegt zal ook wel goed zijn 🙏
En de psycholoog …tja ,ook gedaan,maar je moet het meeste toch zelf doen 💪🏼🤷‍♀️ ik modder wat aan😂😂😂
Zo ben ik onrustig, huilen, en zo weer redelijk…Word er gek van..
Ooit lachen we erom….maar nu nog niet 🤔🙄😬😬
Liefs

Ik heb ook aan therapie/ psycholoog niet zoveel. Hebben jullie dat ook?

Hoi Pien, wat naar dat het op dit moment niet heel lekker met je gaat. En je doet je best hè Pien, dat lees ik uit alles wat je schrijft. En dat verschrikkelijke hoofd dat niet mee wil werken, dat zullen heel wat lezers herkennen, ik ook helaas. Dat blijft gewoon een grote spelbreker helaas. We moeten er mee dealen en gelukkig heb je hele lieve mensen om je heen. En dat niet willen belasten met onze sores dat herken ik ook. Of soms zelfs een schuldgevoel. Maar die gooi ik weer gauw overboord omdat ik er ook niet om gevraagd heb.

En zo toevallig, mijn vriendin vraagt me net via app of ik wat heb aan m’n psycholoog. Ik app haar terug dat ik eigenlijk tot nu toe nog niks heb gehoord wat ik niet al wist. Maar Pien erover praten helpt ook al hè, zo ben ik het nu maar gaan zien. Ze zegt nu dingen hardop en zij vragen ook dingen waar je wel antwoord op moet geven. En wie weet doe je dat normaal wel in je hoofd, maar niet hardop. Want daar komt weer bij kijken dat je je directe omgeving niet wil belasten. En bij de psycholoog kun je dat wel doen. Misschien er zo naar kijken.

En je vraag over dat op je mobiel zitten en of tv kijken. Nou Pien ook voor mij is het vermoeiend en neem m’n pauzes tussendoor. En meestal met gesloten ogen. Het is ook mn afleiding die ik nodig heb. Maar alles met mate dus en met rust tussendoor.

Dikke knuffel voor jullie allemaal en hou vol 💪🏻

Hoi lieve Burnie
Wat een ontzettend lief bericht van je. Daar wil ik je enorm voor bedanken. Ik voel veel steun en begrip en dat doet zo goed! Ik ga een andere keer uitgebreider reageren, als ik weer wat meer balans heb in m’n hoofd, want voor vandaag zit ik al aan m’n tax. Maar ik wilde even dankjewel tegen me zeggen.
Hou je goed, Burnie
En veel liefs voor jou en iedereen!

Hoe gaat het met jullie? Ik hoop heel erg goed 🙏🏻, maar ik weet dat het 2 kanten op kan, of juist goed, of niet goed.

Hoi Pien topper,

Ook voor jou dikke knuffel

Hey Burnie, toppertje.

Het gaat z'n gangetje. Medicatie opgehoogd. Zit nu op 25 mg. Ben benieuwd.

Verder mhoah, maar de tweeling houdt ons ook al 2 nachten bezig. Hoe gaat het met jou strijder!!

Dikke knuffel

Hey Gert, wat fijn om wat van je te horen. En tegelijkertijd ook niet fijn dat het mwah gaat (oh jij schreef dat op z’n Fries 😉😂). En ja 2 jaar, ik vind dat een heerlijke leeftijd, maar 2 is ook nee he. Dat zeggen ze tenminste. Dus ze kunnen een beetje dwars zijn. En ‘s nachts wil je dat al helemaal niet. Hoop zo dat de ad iets voor je gaat betekenen 🤞🏻 En dan misschien wat rust in het hoofd.

Hier nog steeds dikke grijze modder in m’n hoofd hoor pfffff. Het put me soms uit. En heel soms gaat het een beetje, maar zeker niet de hele dag en al helemaal niet iedere dag. Maar ik tijger gewoon door en eens moet het toch klaar zijn lijkt me.

Maar we houden elkaar op de hoogte en hopelijk breken er goede tijden aan. Doe het rustig aan en hopelijk weer een goede nachtrust.

Zou An weer dr iPad kapot gemaakt hebben?🤔

Hoi Burnie, Gert

Ik lees mee…

Bij jou is het dus op en af Burnie 🤔 modder in je hoofd 😂😂 ?
Dat herken wel , maar de Ad. Doet al wat meer. Niet dat ik sta te dansen,maar het is wat minder angst / druk hoofd etc. Doe nog niet heel veel, in de zin van : hier en daar heen of leuk gezellig wat doen….nee, vind het al snel goed zo.🤷‍♀️ soms nog heel even 😢 .
Liefst thuis en geen drukte. Is ook niet alles,maar ja.🤷‍♀️

Gert ,je Ad.is verhoogd, 🤔 ik hoop dat het nog meer doet,welke Ad. Heb jij dan?
Ik ben nu 3 maanden bezig,dus het heeft tijd nodig om in te werken. De Ha.zei tegen mij dat de serotonine in je hoofd te laag is ,en door de Ad. Weer (aangevuld) word. Het is nu wat rustiger in mijn hoofd….dus ja…soms schieten er ook gedachtes door me hoofd van: stel dat …of als het maar niet …
Maar de scherpe kantjes zijn eraf door de Ad. En zoals Burnie zegt….we modderen wat aan.! 🙄💪🏼
Lees jullie graag weer !

Hoi An, fijn om te lezen dat het wat beter met je gaat An. De rest komt ook weer goed joh. Stapje voor stapje.

Dikke knuffel

Hoi Burnie en An,

Haha dat was niet fries, dan zou het zijn we rommelje mar wol troch;) ;) hahah.

Ja het is wat met die boeven. Soms.... maar meestal zijn ze wel lief.

Oja er is nu weer 1 ziek en gister op de eerste hulp met de oudste na een trampo ongelukje, het houdt je bezig;).

Ik hoop het ook, ik ben met sertraline begonnen. Zit nu op 25 mg. Voel nog niet zo zeer, maar ook geen rare bijwerkingen. Wellicht wat ophoging.

Ik hoop dat de grijze modder gauw plaatsmaakt voor helder stromend blauw water, maar daar heb ik alle vertrouwen in. We komen dr wel.

En An fijn om te lezen dat het iets beter gaat. Topper ben je

Hoe gaat het met jullie allemaal ? Hoop goed uiteraard 🙏🏻

Hier wisselend. Soms ben ik positiever om de dag het hoofd te bieden en soms baal ik er gewoon van dat het zo verschrikkelijk lang duurt allemaal. Ik reageer ook niet veel meer op het forum hoor, heb het beetje wat ik aan positiviteit heb zelf nodig. Blijkbaar zit ik in het proces van ga eens voor jezelf zorgen. Ben eigenlijk m’n hele leven meer met anderen bezig dan met mezelf. Dus zeg nu meer de dingen tegen mezelf die ik normaal gesproken tegen anderen zeg, zoals bv het komt wel goed, wees lief voor jezelf, wees geduldig, wat heb je nodig. En wie weet is dat ook nodig, wie zal het zeggen. Ik zorg liever voor anderen. Raken jullie ook zo uit je evenwicht door de mindere dagen. En dat terwijl je weet dat er ook weer betere dagen komen.

@ Gert, hoe gaat het met de kids? Zijn ze weer opgeknapt. En hopelijk met de oudste niks ernstigs? Ja die trampolines hè, vaker ongelukken mee. Maar leuk is zo’n ding wel. Slaat de setraline nu meer aan en heb je er ook wat aan? En dat Fries daar haal ik bijna niks uit 😂 Ik geef even mijn vertaling van wat jij schreef. We rommelen maar wat aan 🤔 Geen idee of het klopt 😅

Zonnige groet ☀️

Haa Burnie topper.

Heel herkenbaar, hier ook wisselend hoor. Net wat je zegt, ik ben ook war minder aktief op het forum, meer met mezelf bezig.

Ja dat gaat allemaal weer goed, en de oudste die hinkt wat rond, over dikke week mogen de hechtingen er uit.

Ja ik merk zeker wat in positieve zin, dus dat is wel fijn.. ben benieuwd.

Zet m op topper.

Haha ja dat fries klopt, je hebt t goed ontcijferd

Dat klinkt goed Burnie, dat voor jezelf gaan zorgen! Het is zo lastig. Zelf is dat ook hetgene waar ik het meeste mee worstel. Merk gewoon dat ik constant bezig ben met wat anderen van mij verwachten, of me bv. schuldig voel als anderen iets voor mij doen of concessies maken door mijn huidige beperkingen. En dat ik niet eerlijk kan vertellen hoe slecht het soms gaat zonder me schuldig te voelen enzo.

Tijd om ook eens lief voor onszelf te doen!

Hoi Burnie, Gert

Hier ook….positief blijven en zijn is soms een dingetje….
Ben al blij dat de Ad. Wat doet,helemaal geweldig is het niet natuurlijk, maar het gaat redelijk .🤷‍♀️. Nog wel wat duizelig bij bv. Controle ziekenhuis/ onderzoek….. maar ja …dat duurt niet lang.

En Burnie…eerst een ander,en dan ikzelf….dacht ik ook,maar dat werkt (nog) niet helemaal…ik herken dat. Doe wat je aan kan ,!

@gert….ben blij dat je al wat voelt van je Ad. Ga door ! Het zal even duren…💪🏼is verhoogd nu toch naar ?

Liefs beiden !

Dat niet eerlijk kunnen of durven vertellen hoe slecht het soms gaat omdat je je dan schuldig voelt is voor mij echt enorm herkenbaar Bart..

Raar he, moeten we mee ophouden haha

Haha ja Gert dat zou wel goed voor ons zijn denk ik. Dan hoeven we ook niet meer te doen alsof. Ben er wel mee aan het oefenen, en merk dat sommige vrienden er wel heel warm of liefdevol op reageren, anderen minder. Die laatste gevallen induceren dan echt weer dat schuldgevoel, ook al weet ik dat het gewoon voortkomt uit onbegrip . Maar van de eersten krijg ik dan wel weer een goed gevoel, gevoel dat ik er niet alleen voor hoef te staan. Het is een proces denk ik 🙃 we komen er uiteindelijk wel. Het begin is het lastigste denk ik

Haha ja Gert dat zou wel goed voor ons zijn denk ik. Dan hoeven we ook niet meer te doen alsof. Ben er wel mee aan het oefenen, en merk dat sommige vrienden er wel heel warm of liefdevol op reageren, anderen minder. Die laatste gevallen induceren dan echt weer dat schuldgevoel, ook al weet ik dat het gewoon voortkomt uit onbegrip . Maar van de eersten krijg ik dan wel weer een goed gevoel, gevoel dat ik er niet alleen voor hoef te staan. Het is een proces denk ik 🙃 we komen er uiteindelijk wel. Het begin is het lastigste denk ik

Haha ja Gert dat zou wel goed voor ons zijn denk ik. Dan hoeven we ook niet meer te doen alsof. Ben er wel mee aan het oefenen, en merk dat sommige vrienden er wel heel warm of liefdevol op reageren, anderen minder. Die laatste gevallen induceren dan echt weer dat schuldgevoel, ook al weet ik dat het gewoon voortkomt uit onbegrip . Maar van de eersten krijg ik dan wel weer een goed gevoel, gevoel dat ik er niet alleen voor hoef te staan. Het is een proces denk ik 🙃 we komen er uiteindelijk wel. Het begin is het lastigste denk ik

💪🏻 Goedzo Bart en Gert, gewoon wel zeggen, oefening baart kunst. Is meer een mannendingetje denk ik om het er niet over te hebben. En de meeste begrijpen het wel hoor en degene die het niet begrijpen hebben er misschien nooit mee te maken gehad en waarschijnlijk ook niet in directe omgeving. Voor mijn burn out had ik ook geen vermoeden dat een burn-out zo heftig kon zijn, ik dacht altijd, oh oververmoeid en even goed slapen en weer klaar. Dus ik neem het die mensen niet kwalijk. Daarom juist wel zeggen zodat er meer bekendheid komt over een burn-out hebben. De mensen die dichtbij staan vinden het juist fijn om te horen hoe de vlag erbij hangt, zodat ze er een beetje rekening mee kunnen houden.

En soms eerlijk zeggen met iets van humor erbij. Werkt ook goed. Zo zeg ik weleens dat het niet heel lekker gaat, maarrrrr zeg ik dan er gelijk achteraan, het kan altijd nog erger. Dat zorgt bij sommige mensen ervoor dat ze dan niet verder hoeven te vragen. Mijn buurman stond hier net voor de deur te brommen over de accu van z’n elektrische auto, weer dat …. ding leeg en weer anwb bellen. Vraagt ie, en hoe gaat het met jou? Oh zeg ik zo ongeveer als jouw accu 😉.

Dus mannen ik zeg dapper en stoer om het wel te zeggen.

@ An, fijn om te horen dat het wat beter met je gaat. En dat hoofd hè pffff, dat blijft een spelbreker. Bij mij ook hoor. En de ene dag is de andere niet. Ben in ieder geval blij iets te horen van je. Hou vol An, we komen er wel voordat we 70 jaar zijn 😅😉 Leuk is anders, maar dat geldt voor iedereen hier op dit forum.

Dikke knuffel.

Hahaha Burnie wat een mooi antwoord met die accu. Vind ik wel knap dat je je humor kan bewaren, ben die soms wel even kwijt. Wel inspirerend om dat zo aan te pakken. En is idd wel een mannendingetje, ook vooral de mannen die er vaak voor mijn gevoel zo min mogelijk over willen horen. Die houding van niet zeuren en doorgaan zit er heel erg ingebakken. Dus belangrijk dat we juist wel aangeven hoe de vlag er echt bij hangt.

Hahah inderdaad een mooie metafoor die accu Burnie, maar wél echt zo. Inderdaad Bart we moeten maar wat oefenen.

Fijn An, dat t weer wat beter gaat, t komt goed.

Hoi Burnie,Gert ,Pien ..

@Gert, hoe is het met de verhoging van Ad? Voel je al wat ?
@burnie..hoe is je bloeddruk nu.?

Is nu even geleden, maar wil toch soms even weten hoe het met jullie is? Ik hoop dat het redelijk gaat🤔 ?
Hier hou ik me wel bezig,soms uneven weer wat minder…,maar ja! Even een huilbui ,en hup💪🏼jullie herkennen het wel !🙄
Lees jullie graag weer ☺️

Pffff An, 2 zielen 1 gedachte. Ik heb vanmorgen een heel stuk geschreven bij jouw stuk Hoe gaat het met….. Maar niet geplaatst. Word daar zo moedeloos van soms. Zit dan al zoveel energie in en heb dan niet de puf om nogmaals zoveel te schrijven. Maar aan, bloeddruk gaat goed en uiteraard door de medicijnen hè. En verder z’n gangetje hier. Wat betere momenten, maar ook mindere hoor. Het wisselt behoorlijk af en geen idee waardoor. Ik ga daar niet meer over nadenken ook (krijg je rimpels van 😉) en laat het maar over me heenkomen. Maar fijn om te horen hoe het met jou nu een beetje beter gaat. Ben ik heel blij mee. Ben ook benieuwd hoe het met de anderen gaat. Je hebt al een paar namen genoemd. Ben ook benieuwd of het wat beter gaat met Monique, Liesie, Ax, Hilde, Aswin, Bart en dan vergeet ik er vast een aantal.

Hou vol An, we komen er wel. Maar van mij mag het morgen al, of is dat teveel gevraagd ☺️

Hoi Burnie

Dat herken ik ook…je tikt een verhaal en hoe ziet het niet meer terug….🙄 heel vervelend!
De wisselende dagen hoeven van mij ook niet,ik kan er geen pijl op trekken🤷‍♀️. Ben al blij dat het niet meer zo druk is in me bolletje😃,en dat angstige is ook minder,niet weg….maar te doen.
Pfff ..
En als je bloeddruk met een pilletje goed gaat😉 prima toch,!
Omdat ik de Ad slik, voel ik me ook wat beter en dat is prima.het is niet anders🤷‍♀️.
Volgens mij ben jij ook minder met de verhalen bezig of heb ik het mis? Zoals Gert ,Monique etc.
Hou vol meis…ik kijk hier ook geregeld,al is het soms maar dat je er niet alleen voor staat!pfff
Lees je graag weer !

Hoi An, ja klopt hoor, ik kijk wel nog op het dit forum, maar reageer niet vaak meer. Uiteindelijk is in een lange periode alles wel een aantal keer voorbij gekomen. Dat wil niet zeggen dat ik er niet veel aan heb (of gehad), juist wel. Het hielp mij heel erg om bevestigd te krijgen wat ik ook voelde en dat deze klachten bij een burn-out horen. Ook alle positieve verhalen en alle lieve berichtjes op mijn verhalen en reacties waren helend voor mij. Dus An ik lees de verhalen nog wel en heel soms reageer ik nog. We blijven elkaar gewoon volgen totdat we beter zijn An ☺️

@ Gert, hoe gaat het met jou? Met de kids alles goed? Je oudste dochter weer helemaal beter na haar ongelukje. Is de opbouw ad bevallen? Volgens mij reageer jij ook niet zoveel mee op dit forum. Waarschijnlijk om dezelfde reden. Maar hoop toch dat we elkaar nog een beetje blijven volgen en hoop dat het ook voor jou een keer over is en weer volop kan genieten van alles.

Dikke knuffel voor jullie allebei en via dit verhaal zal ik af en toe vragen hoe het met jullie is.

Hoi An en Burnie, Gert, Liesie, BrandUit en uiteraard alle andere lezers,

Hier eigenlijk om dezelfde reden wat minder actief ja. En Burnie graag wil ik je nogmaals bedanken voor je eerdere lieve bericht voor Gert en mij. Dat heeft me echt goed gedaan! Fijn dat het met jouw bloeddruk nu goed gaat! Medicijnen accepteren is nooit leuk, maar soms is het even niet anders 😅.

En An, goed te horen dat de AD iets van effect lijkt te hebben en je je al wat rustiger voelt. Dat scheelt vast al een hele hoop!

Hier gaat het wisselend, dat is vast geen verrassing haha. Ik was twee weken met vakantie met mijn vriendin en schoonfamilie een weekje. Was een lange reis (20 uur deur tot deur) maar eigenlijk ging dat redelijk okè, van tevoren was ik er super bang voor. Mijn hoofd maakte me weken van tevoren wijs dat ik misschien zo'n grote terugval zou krijgen dat ik nooit meer beter zou worden. Uiteindelijk was de vakantie eigenlijk heel leuk.. en ik trok me terug wanneer nodig. Ik was daar echt best ontspannen en ben ietsjes bijgekomen.

Nu terug in Nederland en na een eerste sociale afspraakje gelijk ff een flinke dip en veel spanning. Anderhalf uur een 1 op 1 gesprek is toch echt anders dan af en toe praten met de familie op het strand bv. Vind het bijna verwarrend dat het daar zo goed ging. Hier komen alle oude gedachten en gevoelens toch weer terug merk ik. Ik heb het idee dat ik hier toch ook wat te angstig omging met alle activiteiten, uit angst voor teveel doen. Lastig om balans te vinden, maar ik ga mijn best doen.

Knuffel en veel sterkte allemaal!

Hoi Bart, wat fijn dat je vakantie zo goed is bevallen. En ja, wat we allemaal in ons hoofd halen voordat we gaan. Verschrikkelijk toch. Voor m’n burn-out dacht ik alleen maar aan wat moet er in m’n koffer en heb ik m’n paspoort bij me, punt 😅 En nu vliegen alle scenario’s door mn hoofd. Ik denk dat veel forumlezers dit herkennen hoor en tegen hetzelfde aanhikken. Maar je hebt nu een goede herinnering daaraan, alvast voor een volgende keer. Dan vertrek je misschien met minder zorgen.

Hier ook nog wisselend hoor, maar leg me er meer bij neer. Zo van het is wat het is. Maar dat ik er klaar mee ben mag duidelijk zijn.

Zelf ga ik in september op vakantie. Ooit gereserveerd op een goede dag (doe ik niet meer 😉). Dus we gaan het zien. Vliegreis en drie weken.

Fijne dag en we komen er wel Bart.

Haha ja, vakantie lang van tevoren boeken op een goede dag, herkenbaar. Zelf had ik ook een vliegreis, misschien stelt het je gerust te horen dat het een stuk minder erg was dan verwacht. En idd heb ik nu een goede herinnering, en weet ik dat ik nog wel kan ontspannen.

En ja het beste om je bij wisselvalligheid neer te leggen, fijn als dat lukt! Acceptatie is zo belangrijk, echt een proces om dat te leren.

Jij ook een fijne en rustige dag gewenst, en idd we komen er vanzelf!

Hoi Bart

Ben blij dat je vakantie goed gegaan is, 👌🏻
En ja…de Ad helpt gelukkig wel, soms weer even wat minder,dus tranen 😢dan laat ik ze maar lopen. Soms nog dat het me aanvliegt…doemscenario,angstig heel soms, 🤷‍♀️..maar ja. En door💪🏼
Hou je goed,en we lezen je weer.

Ja herkenbaar hoor het huilen. Ik huil soms ook meerdere keren op een dag, zowel om angsten of teleurstellingen als soms om mooie/fijne dingen. Emoties gaan echt alle kanten op, heb dit nog nooit meegemaakt haha. Maarja go with the flow denk ik en idd gewoon doorgaan, zo goed of slecht als het gaat.

Dankjewel, jij ook!

Lieve Gert, Burnie, Pien, An, Bart en Brandunit en alle anderen die ik vergeet,

Heb even bijgelezen👆🏻
Kan ivm hoofdpijn niet op alles ingaan dat spijt me maar fijn om elkaar zo te steunen🥰

Bart wat fijn dat je vakantie zo goed ging!

Burnie ik moest weer lachen om de accu, ik houd van je humor. Je schud het volgens mij ook gewoon uit je mouw.

Gert fijn dat het ietsje beter gaat.

En An fijn dat de AD jou ook wat helpt.

Hier met mij gaat 't ook erg wisselend. En hetkenbaar dat huilen, ik huil ook meerdere keren per dag. Ik laat het ook maar gewoon gebeuren.

Mn terugval is nog niet over, er gebeurt steeds van alles om me heen wat weer veel van me vraagt afgelopen weekend was ook pittig.

Hoop erg op een wat rustigere periode, en doe ondertussen m'n best m'n eigen rust zo goed als mogelijk te bewaren, en ook kleine haalbare fijne momentjes te creëren voor mezelf.

Vind het wel zwaar.

Bet ff gewandeld maar voelde me rottig dus niet erg van kunnen genieten maar ben wel ff gegaan💪🏼

Andere momenten/dagen geniet ik erg van alle bloemen enzo.

Zet 'm op allemaal, toppers, iedere dag herstellen is er 1, en net vele kleije stapjes, inclusief terugvallen en kronkelwegen komen we er ook.

Trots op ons💜
Houd moed☀️

Liefs

Sorry van de spelfouten!

En Pien en Burnie, herken wat jullie schrijven over psych.

En we blijven elkaar allemaal inderdaad steunen, zou ook niet weten wat ik zonder sit forum en jullie allemaal zou moeten
🙏🏻💜😘

En dank weer allemaal voor alle hetkenning in zo ongeveer alles wat iedereen schrijft maakt het allemaal wat minder alleen!
En Burnie weer een nieuwe blouse gekocht leuk!! Wat voor 1 is het?:-)

Liefs

En dank weer allemaal voor alle hetkenning in zo ongeveer alles wat iedereen schrijft maakt het allemaal wat minder alleen!
En Burnie weer een nieuwe blouse gekocht leuk!! Wat voor 1 is het?:-)

Liefs

En Gert ik heb zoveel respect voor jou met een tweeling echt, een goede vriendin van me heeft ook een tweeling (van nu 3 jaar) en zie hoe intensief dit is!

Hoi Liesie, wat heb je het moeilijk op dit moment en wat een monster is die burn out ook hè. Het is maar goed dat ie onzichtbaar blijft, want anders 👊🏻. Hier niet anders hoor, het is zo wisselend steeds en ik vind dat zo verwarrend. Het haalt me regelmatig uit m’n evenwicht (en ik ben een weegschaal he, niet doen).

Je vraagt wat voor een blouse ik gekocht heb en niet lachen he. Ik liep in Delft een winkel in, waar ik eigenlijk al niet veel zin heb om te gaan zoeken in de kledingrekken. Valt mn oog op een delftsblauw blouse, die dus gekocht. Delft, delftsblauw 🤣 Zonder te passen, geen zin in natuurlijk. Geen idee wanneer ik dat ding ga aantrekken, dus hij hangt nog steeds te hangen in mn kast. Maarrrrr wie weet ooit.

Hopelijk gaat het snel wat beter met je Liesie 🙏🏻 En je weet het hè, we gaan elkaar vast ooit zien op een terrasje. Ik trek m’n delftsblauwe blouse aan, dan makkelijk te herkennen 😉

Haha lieve Burnie,

Delfs blauwe blouse gekocht in Delft, maar kan wel heel mooi zijn een delfs blauwe blouse staat je vast mooi!

Oh ja dat wisselende pffft om gek van te worden hè (gelukkig is het soms dus ook oke lijkt wel een eindeloze bevalling met weeen, een wee en dan weer even rust en oke enz)

Maar ook voor jou sterkte en goed bezig ondanks alles!

En jaaa dat terrasje gaat er komen ik ga zoeken naar de delfs blauwe blouse met m'n afgezakte bril en haar tot op m'n knieen;)

LIEFS!!!

Hoop ook wat van Gert te horen. Tijdje niets meer gelezen van Gert. Het kan hier meestal twee kanten op, of het gaat goed (dat hoop ik 🙏🏻), of niet zo goed.

Gert hoe gaat het met je? En anders moet ik er weer een Gert alert uit laten gaan in Friesland 😉.

Hoi Burnie, Liesie, An,Bart en alle andere toppers!!

Het gaat met de oudste weer goed, weer helemaal de oude.

Even tijdje radio stilte, loopt allemaal niet zo lekker. Ad erg wennen, nu opgehoogd.

Ik voel in de ochtend na inname dat het op een gegeven moment gaat werken, rond 9.00, neem om 8u ong in. Dan voel ik me redelijk tot 12 a 13 u.

Daarna enorm écht enorm moe, en daarna voel ik me weer veel onrustiger, akeliger, angstiger. Maar even aankijken.

En hoe ist met jou Burnie topper? En de rest?

Dikke knuffel

Sterkte Gert! 💜

Gert en Burnie, jullie zijn echte maatjes volgens mij en hebben een soort speciale klik hier klopt dat?

Mooi zoiets 🥰

Ongevraagd advies hoor, en laat lekker aan je voorbij gaan als jullie er niks aan hebben,

Maar is het niet fijn voor jullie, om, naast dit algemene, voor iedereen vrij toegankelijke forum, 1op1 contact te hebben met elkaar, bijvoorbeeld via de mail?

Voor wat uitgebreider contact met z'n twee?

@ Gert, pffff klinkt heftig hoor en ik hoor op dit forum vaak dat het wennen lang duurt. Maar fijn is anders. Ook die klachten in de middag en avond, vreselijk. Maar volhouden kanjer. Had zo gehoopt dat het wat beter met je zou gaan. Gun het je ook zo en jouw gezin.

@ Liesie, lief dat je dat zegt. Gert is op dit forum al een lange tijd een heel fijn persoon. Weet altijd iedereen op te beuren, zo ook bij mij. Ik weet nog dat hij tijd geleden iets schreef en dat raakte me zo dat ik er gewoon van moest huilen. Gert heeft me vooral geraakt door zijn verhaal en waar hij doorheen is gegaan en nog gaat. Dus voor mij is Gert m’n Friese mattie (is Randstad taal 😉)

En het delen van mail of iets dergelijks is lastig op dit forum. Ik heb contact met een lezer die het voor elkaar heeft gekregen door eenmalige mail aan te maken. Is een heel fijn contact uit ontstaan. Ondanks ons leeftijdsverschil.

En Liesie ik heb bij meer lezers een fijn gevoel hoor, zo ook bij jou. Ik moet altijd weer lachen als ik je voor me zie met afgezakt brilletje en je haren alle kanten op omdat je nog niet naar de kapper kan. En zo zijn er meer. Het zijn steeds de verhalen die me raken en ben zo ongelofelijk trots op alle ouders met kinderen die naast hun bo ook nog voor hun kinderen moeten zorgen.

Dus tja, mocht iemand persoonlijk contact willen dan mag dat, maar ik ga m’n persoonlijke gegevens niet zomaar doorgeven. Er zitten hier heel soms ook rare snuiters tussen hè die uiteraard niet op dit forum thuishoren.

Alle begrip Burnie!

Ik heb ook een fijn mailcontact nu wat ontstaan is via dit forum.

Je kunt altijd een nieuw gmail account aanmaken en delen terwijl je het helemaal uitschrijft als je met 1 iemand wilt mailen, maar dat doe je nu dus al!

En dit brengt weer wat anders en ook contact met meerdere mensen snap ik en herken ik!

Hahaha ja dat heeft zij ook zo gedaan en daarna weer afgesloten. Nou ik was niet zo bijdehand hoor, waarschijnlijk een leeftijdsdingetje 😉 Ik krijg al kortsluiting in mn hoofd op dit moment als ik dat zou moeten doen. Dus ik laat dit even aan anderen over. Uiteraard heb ik dan wel op de mail gereageerd en m’n mobiele nummer doorgegeven. En zo appen we regelmatig met elkaar en is superfijn.

Mocht iemand dit ook zo willen doen, dan hoor ik dat vanzelf wel. En anders blijven we elkaar gewoon via dit forum steunen. Dat is ook heel fijn en helend.

Hoi Burnie en alle andere toppers.

Hoegaat het? Hier z'n gangetje, maar niet zo best. Hetzelfde van Hetzelfde zeg maar hahah.

Ad nu opgehoogd, kijken wat dat doet. En ga binnenkort bsr proberen, erg benieuwd.

En ja hoor burnie, ik wil best m'n email achterlaten en zo in contact blijven.

Dikke knuffel

Hoi Gert

Heb net gelezen dat je Ad is verhoogd, en hoop dat het je helpt.
Maar geef vooral NIET op,ook al is het nu zo heftig. Hou vol .💪🏼🙏
Ook jij komt er weer bovenop. Kanjer 😊💪🏼

Hoi Gert, ik had een uitgebreide reactie gemaakt, maar helaas niet geplaatst 🙄 Ik word daar altijd een beetje moe van. Is me vaker overkomen en er zal wel een woord ingestaan hebben die er voor zorgt dat het hele stuk niet geplaatst wordt. Geen idee.

Ik heb de puf niet om het nogmaals te doen en als jij er geen problemen mee hebt om je mail door te geven, dan ga ik daarop reageren en geef dan mijn gegevens door. Dan kletsen/schrijven we daar wel verder. Heb inmiddels ook met een andere lezer van dit forum een fijn contact via de app. Is makkelijker, sneller en nog steeds heel vrijblijvend.

Ik lees je wel

Hoi burnie, je moet even wachten tot je de pagina sluit of naar een nieuwe pagina gaat. Paar seconde en dan wordt die geplaatst.

Hoi Anoniem, ik wacht ook even, maar krijg een melding dat ze reactie later gaan plaatsen. Alleen dat gebeurt dus niet. Meerdere keren meegemaakt en dan zo zonde van je tijd en energie. En het klopt inderdaad dat je even moet wachten. Maar dan krijg je geen melding zoals ik al schreef.

Hey burnie hier ook steeds dat gedonder! ;). Beetje gekke naam,maar barthobbel@outlook.com dikke knuffel

Hopelijk hebben jullie veel aan elkaar lieve Gert en Burnie!

Ergotherapie en psycholoog kan ik aanraden, wordt vergoedt
Blijf gefocust op oplossingen!
Medicatie kan steuntje in rug geven
Het gaat je lukken! Je kan het wel!
Sorry voor mijn korte reactie! Veel sterkte en kracht!!!!

Maar voor nu als eerst: zvm rust nemen/slapen, zvm delegeren en dingen die geen prio hebben uitstellen

Herkenbaar.. De ene helft zegt ga werken, doe leuke dingen en de andere helft zegt pak je rust.. Ik kan je vertellen dat rust en ontspanning pakken de enige oplossing is. Zelf ben ik ook weer veel te vroeg gaan werken en viel weer keihard. Hoelang heb jij rust gepakt in je eerste burnout? of was je toen ook gewoon aan het werk?
Veel sterkte!

Oja die griep heeft mij in januari ook keihard gepakt. Het voelde alsof ik daar ook echt 3 maanden van moest herstellen, echt niet leuk. Maar uiteindelijk komt het goed en wordt het weer beter als je jezelf de rust en tijd geeft!

Waarom soms de ene persoon iets anders zegt dan de ander komt door verschillende BO-oorzaken, wat de persoon al heeft gedaan aan zijn herstel, elk persoon is uniek, ook is het kwestie van trial and error/proberen naast het hebben van de juiste begeleiding, maar toch zie ik op dit forum dat we met onze neuzen bijna allemaal dezelfde kant opwijzen. Het zijn allemaal hele waardevolle tips!

Ik slik AD en dat helpt wel tegen de angst.
Haalt de scherpe kantjes er wat van af.
Bovenalles GEDULD. ( zeg ik vooral tegen mezelf)

Aah jémig Leonie, wat zit jij er al lang in. Ik snap heel goed dat je op bent - ik herken dat gevoel, elke terugval is weer zo verschrikkelijk zwaar... En op een gegeven moment verdwijnt het vooruitzicht gewoon. Het is te zwaar om allemaal aan te kunnen, je wílt niet meer. En het voelt alsof het nooit beter wordt.

Gek genoeg is de acceptatie daarvan júist de eerste stap richting herstel. Accepteren dat het nu gewoon zo is en stoppen met die strijd. Want die strijd houdt het juist in stand. Bij een ontregeld zenuwstelsel zie je namelijk overal gevaren (zie ook jouw angsten). En als je strijdt tegen je ziekte, gaat je lichaam ook je ziekte als gevaar zien. En blijft hij dus de hele tijd in vecht/vlucht stand zitten.

Heb je in al die tijd ook therapie gevolgd? Mij heeft sowieso ACT enorm geholpen. Dit sluit perfect aan bij de problematiek van een burn-out. Daarnaast ben ik bezig met de mind-body theorie, omdat je lichaam en geest veel meer met elkaar verbonden is dan we in onze efficiënte wereldje willen geloven. Misschien kun je daar ook wat mee.

CSR is heel fijn voor de erkenning van het fysieke aspect. Ik zou echter ook zeker therapie overwegen. Ook schematherapie kan helpen, maar dan met name in combinatie met ACT (en misschien niet op het punt waar jij nu zit). Want jouw lichaam schreeuwt erom om de issues écht bij de wortel aan te pakken, en dat zenuwstelsel weer in veiligheid te brengen.

En wat betreft medicatie: als antidepressiva kan helpen om de negatieve, vicieuze cirkel te doorbreken, zou ik er niet bang voor zijn. Het is alleen altijd afwachten hoe het uitpakt.

Heel veel sterkte!

Bedankt allemaal voor jullie reactie. Dat doet me onwijs goed! Het lukt even niet meer er inhoudelijk op in te gaan ivm de extreme vermoeidheid, maar heb alles wel gelezen. Dank! <3

🙏🏼 Graag gedaan <3

Ik zie dat je het verhaal dubbel geplaatst hebt, dus heb gereageerd onder verhaal 1965

Hoi,
Ik herken dat wel een beetje. Misschien niet zo erg dat het echt ondraaglijk was, maar zeker een sterke spanning die ervoor zorgde dat het voelde alsof ik constant door stroop liep. Had dit vooral de eerste paar weken/maanden van BO, nu alleen nog als ik moe of te veel druk heb gemaakt.
Je zou misschien naar de fysio oid kunnen gaan op want spanning eraf te laten halen voor eventjes.

Herkenbaar.....een pijnlijk en branderig gevoel in heupen. Snachts wakker worden van de pijn omdat ik graag op m'n zij slaap.

Herkenbaar. Als je zoekt op psoas spier kom je wellicht herkenbare dingen tegen. De fysio kan je wellicht helpen?

Herkenbaar, heb hier ook zo lang last van gehad. Langzaam wordt het bij mij iets minder. Ik heb geen last meer tijdens slapen bijvoorbeeld. Van de fysio heb ik oefeningen gekregen om de heupen te versterken en van de psychosomatische fysio oefeningen om de heupen te ontspannen. Waar ik achter kwam is dat ik onbewust heel de tijd mijn billen aanspan. Sinds ik me hier bewust van ben en ze dus bewust ontspan, is de pijn veel minder. 1 tip sowieso: niet met je benen over elkaar zitten/liggen. Dit zorgt voor nog meer druk op de heupen.

Nee sorry :-) maar proberen kan altijd toch?

Overigens nooit combineren met antidepressiva of Sint-Janskruid! Dat is gevaarlijk

Inderdaad niet gebruiken in combinatie met antidepressiva, dat kan gevaarlijk zijn. Ik slik het nu twee weken en het lijkt alsof mijn somberheid wat meer is weggetrokken. Je schijnt ook beter te kunnen slapen, maar ik weet niet of ik daar opvallende dingen mee merk. Ik slik het ongeveer een uur voor het slapen. Ik sliep over het algemeen oke, maar het kon beter. Ik had af en toe nog wel inslaapproblemen en/of een onrustige nacht met wakker worden. Ik denk dat 5 htp je wel subtiel een duwtje in de rug kan geven qua stemming en wellicht ook met een goede nachtrust.

Ik zit nog in de inwerk periode maar ervaar wel verbetering rust

Ik zou kijken of misschien je vrienden af en toe een handje kunnen helpen aan huis.
Overigens is een opname niet eng, ook allemaal lieve lotgenoten die daar zitten, waar je veel van zou kunnen leren. Maar goed, dit waar je mee zit zou ik ook overleggen met je pscyholoog om te kijken of ze oplossingen weten.
Je zou ook kunnen overleggen met je huisarts, voor een wmo indicatie, meer huishoud hulp aan huis bijv. Bij de ene gemeente krijg je veel huishoud hulp,en bij de andere heel weinig. Bij mijn gemeente helaas bijna niks. Dus dat verschilt echt per gemeente.
Daarnaast kan een ergotherapeut meedenken met slimme oplossingen. BIjvoorbeeld door een kleine afwas automaat te nemen, eten te laten bezorgen ipv naar de winkels gaan. MInder vaak douchen per week. Kant en klaar maaltijden zodat je niet hoeft te koken etc etc
Aangezien ik besloten heb om meer rust weer in te plannen en niet te vaak meer op het forum te zitten, is dat de reden waarom mijn berichtje korter is aan jou
IK hoop dat er anderen zijn die mee kunnen denken met opties. Het kan dus zijn dat ik je reactie dus mis, idien je iets hebt gestuurd. Maar hopelijk heb je toch hier iets aan :-)
X Rodha en heel heel veel kracht toegewenst!

Nog kleine toevoeging. Of bijv een elektrische robotstofzuiger, om maar iets te noemen
En verder zvm taken verdelen over de dag en over de week, niet alles op 1 dag en niet alles in een keer, neem meerdere pauzes op een dag. En niet alles hoeft ook elke dag.
X rodha

Hoi Brandje,

Wat een vreselijke situatie!! Het laatste wat je nodig hebt is het huis uitgezet worden lijkt me :(

Ik herken veel van wat je zegt ik heb ook meerdere mensen uit mn inner circle gehad die mijn therapeut niet vertrouwde, mee wilden naar sessies, mij zelf diagnoses gingen geven omdat het echt niet alleen burnout zou kunnen zijn, zeiden dat ik meer hulp moest zoeken omdat het écht heel slecht met me ging en het ook maanden lang niet echt verbeterde. Dat heeft me alleen maar meer geschaad.

Het was/is ongelofelijk zwaar omdat het zo ironisch is. Om beter te worden heb je juist steun nodig! Rust! Vertrouwen!

Je verhaal gaat me aant hart, mijn situatie is niet 1 op 1 hetzelfde maar ik herken elementen. En dat doet pijn! Het doet pijn niet begrepen te worden door mensen waarvan je houdt.

Zou het je misschien helpen om een van de volgende dingen te doen?
- neem ze mee naar een sessie en laat de therapeut het aan ze uitleggen
- laat ze dit forum misschien wel zien met genoeg bewijs dat mensen ook jaren in een BO kunnen zitten
- via een brief proberen uit te leggen wat je nodig hebt en hoe t zit?
- een second opinion vragen ofzo zodat ze ook van een ándere therapeut kunnen horen hoe t zit (misschien je hoofdbehandelaar ofzo)
- er bestaat volgens mij ook hulp aan huis met eten/schoonmaken als je op jezelf woont en om medische redenen niet alles zelf kan. Misschien aan huisarts vragen

Het huis uit is inderdaad beter dan continu onder druk staan in een huis waar je je eigenlijk onder stress voelt staan, maar gezien je BO inderdaad moeilijk. Ik weet niet hoe hoog je belastbaarheid is nu om voor jezelf te zorgen. Maar er zal wel een emotionele last wegvallen denk ik als je op jezelf gaat. Dat scheelt in ieder geval.

Heel veel sterkte in deze periode! Ik vind het zo rot voor je en het maakt me boos. Ze moesten eens weten!

Xxx anoniempje

Ik raad ergotherapie aan zodat je kan werken aan je belastbaarheid

Hoi Rico, je zou kunnen beginnen met iedere dag bv 5 of 10 minuten buiten te lopen. Beetje je energie opbouwen kan geen kwaad. Uiteindelijk zijn we (de mens) niet gemaakt om stil te zitten/liggen. Ik denk zelfs dat het je iets gaat opleveren. Maar rustig opbouwen is heel belangrijk. En wil je (nog) niet naar buiten, dan kun je ook stappen doen in je huiskamer. Maar bewegen hoe weinig ook zou ik zeker mee gaan beginnen.

Uiteraard kun je dit ook samen doen met een ergotherapeut en dit kun je doen vanuit je basisverzekering. Eventueel kun je ook naar een fysiotherapeut.

Bedankt voor de reacties. Heb gisteren inderdaad een korte wandeling gemaakt en even het gras gemaaid verspreid over de dag. Denk wel dat het goed is. Die vermoeidheid en angst om in te spannen houdt me anders een soort van gevangen. Terwijl ik merk dat ik met wat afleiding en beweging het wat minder lijkt te zijn, althans gisteren:)

👍🏻💪🏻 goedzo Rico

@ anoniem. Ik ga idd binnenkort therapie starten. Multidisciplinair met oa fysio en psycholoog

Heel goed anoniem dat je handvaten krijgt :-) tenminste ja fysio was voor mij een stap te groot, toen ik het volgde fysio therapie, vandaar ergotherapeut erna, wat veel beter aansluit. Maar goed je zult het zelf ervaren en wens je heel heel veel succes toe!
Gr rodha

Dat zou adrenaline geweest kunnen zijn

Verslavingen zijn nooit goed, dus fijn dat je ervan af bent!! Ja ik ben ook redelijk verslaafd aan alleen dat soort dingen, denk aan YT en muziek. Ik ben forum lezer oa van verslavingdebaas. Gewoon om deze gewoonten te leren doorbreken.

Ik raad je aan om gezonde alternatieven te doen ipv wat je deed waar je verslaafd aan was. Zie opties uit verhaal 1861. En 1860

Ik wou dat ik wat meer had van jouw strenge stem. Maar inderdaad wees niet te streng voor jezelf, zie alles als een leermoment daar gaat het om

Herstel is altijd pittig, Vergelijk het met een snee in je vinger, de snee zelf voelde je niet toen het gebeurde, maar daarna voel je pas de pijn wanneer het gaat helen

Blijf focussen op je herstel en de handvaten die je hebt, doorzetten wordt beloond, je zult weer plezier ervaren naarmate je meer hersteld. Niet achteruit kijken, focus op oplossingen en leer van dingen en je zult vooruit gaan

Gr
Rodha

Ja ik herken dit. Denk dat ik heel lang op adrenaline dingen ben blijven doen, soms noodgedwongen (met een kind thuis ) maar ook sociale dingen. Nu ik er aan toegeef die even te laten voel ik eigenlijk pas hoe slecht ik me voel

Ik herken het wel enigszins. Aan het begin van mijn burn out kon ik met mijn hoofd zeer weinig, maar het voelde of kon ik met mijn lijf wel een marathon lopen. Na een maand crashte ik nog meer. Toen kon ik geen prikkel meer verdragen en lag ik hele dagen met mijn ogen dicht in een donkere kamer. Blijkbaar werkte mijn lichaam de eerste maand nog op adrenaline.

Hier ook. In het begin kon ik gewoon nog naar de sportschool en mijn ding doen, maar na 8/9 maanden kakte ik ook fysiek helemaal in. Als ik iets teveel had gedaan qua beweging kreeg ik de heletijd een klap in mijn gezicht. Heel gek want eerst kon ik fysiek ook meer. Daarna ging ik de (weer) de overprikkeling fase in waarbij mijn lijf heel snel reageerde met misselijkheid, benauwdheid etc. Dat was weer een ander level qua overprikkeling dan dat ik gewend was bij het begin van mijn burnout. Beetje bij beetje trekt dat gelukkig nu ook wel weer bij, maar ik stap voorlopig niet meer op de fiets voor een uur.

Fijn jouw ervaring te lezen Anna, dit is zo helpend, ik wens jou nog meer stapjes vooruit!! En het zelfde bij mij, hardlopen en fietsen was echt een no go. Had het beter bij wandelen kunnen laten nu tijdens BO
X Rodha

ijn om te horen dat dit herkenbaar is. Soms denk je echt: heb ik het allemaal voor niks gedaan? Maar gelukkig besef ik dat ik het zo niet moet zien. Dank voor jullie reacties, het geeft me weer hoop dat ik op het goede pad ben!

Heel herkenbaar wat je omschrijft, Anna.
En Rodha, bedankt voor je reactie, zo had ik er nog niet naar gekeken. Die strenge stem is af en toe inderdaad ook wel handig, haha.

Veel sterkte allemaal!!

Die strenge stem heeft me inderdaad geholpen toen ik 10 jaar terug gestopt was met roken, dus hij zit er wel alleen is verslapt.
Goed dat je mij eraan herinnert met jou verhaal!

Succes dirkie
Gr Rodha

*Jouw verhaal

Ik herken dit ook, zo fijn om te lezen dat je er niet de enige in bent... mijn BO begon met niet slapen en veel paniek/stress gevoelens... maar fysiek nog prima! Toen ik snapte dat het een BO was en ik rustiger aan ging doen begon ik ook weer te slapen en dacht ik (wat een grap) dat ik er al een beetje doorheen was (na een half jaar) waardoor ik gewoon mn normale leventje weer een beetje opgepakt heb. Gelukkig wel met therapie begonnen, en toen kwam eigenlijk de fysieke klap en het echte burned out zijn. En daar zit ik nu ook al een half jaar in. Ik heb me er onbewust tegen verzet omdat ik niet begreep wat er nou gebeurde, ik was er toch doorheen? Ik pakte toch alles al anders aan? Wat het herstel proces natuurlijk niet bevorderd. Ik heb dagen dat helemaal niks gaat, ik heb wat betere dagen dat ik ook een paar uurtjes kan werken. Maar ben snel overprikkeld. Ik merk wel dat wandelen steeds beter gaat en me steeds minder energie kost.
Wat jij zegt met dat je in het begin liever voor jezelf had willen zijn herken ik ook. Maar ik denk dat dat juist het hele ding is. Dat moeten we blijkbaar leren, helaas the hard way... Sterkte!!

Hoi Dirk, ik voel je heel erg! Ik ben zelf in juni uitgevallen, maar kon eigenlijk fysiek nog best wat en dat leek toe te nemen. Toen ging ik in aug weer werken en toen viel ik pas echt qua fysieke klachten. Houd moed!

Ook hier herkenning.

Goed dat je beter naar je lichaam luistert! Je bent op de goede weg!

Gr
Rodha

Ja ik vind het soms ook onmenselijk hoe slecht ik me voel. En dat na 1.5 jaar burn-out. Die uitputting/ vermoeidheid/ overprikkeling is gewoon een ware hel. Soms een Oke dag of een paar Oke dagen maar echt goed heb ik me al heel lang niet gevoeld. Dus ik klaag even lekker mee, ben er zo ontiegelijk klaar mee!! Ik wil weer leven ipv overleven

Heb je therapie? Hulp van bijv een ergotherapeut die je helpt bij je belastbaarheid op fysieke en cognitieve vlak?

Ik snap waar je doorheen gaat! Je mag even balen, maar na vallen staan we weer op, you got this!

X Rodha

Ga binnenkort beginnen met therapie. Nog 5 weken wachten. Kan me bijna niet voorstellen dat me dat gaat helpen omdat ik in mijn ogen de goede dingen doe en vooral veel laat. Maar hoop het zo dat het me wat gaat opleveren. Heb al wel verschillende losse therapeuten gezien hoor maar allemaal zonder echt succes want niemand die het echt snapt volgensmij.

Thanks voor je opbeurende woorden btw :)

Ha Rodha, dankjewel! Je hebt gelijk, het komt ook wel goed. Ik wilde alleen even vloeken en tieren, het was niet al te serieus bedoeld.

Zelf was ik al heel lang bezig met psychologen, al een jaar of 8 eigenlijk. Voor mijn burnout voor ADHD, depressie en angsten. Achteraf bezien waren veel van die klachten het resultaat van mezelf continu overbelasten.

En @andere anoniem ik begrijp je helemaal, heb zelf ook ergotherapie gehad, en meerdere psychologen. Die hebben mijn burnout niet kunnen voorkomen, en toen ik er in zat eigenlijk ook niet echt kunnen behandelen. Ik heb nu een fijne psycholoog die het gelukkig wel helemaal begrijpt en met een andere aanpak te werk gaat. Ik zou dus zeggen houd hoop! Het komt goed.

Het lastige is alleen wel, voor mij in ieder geval, dat je uiteindelijk de antwoorden in jezelf zult moeten vinden. Een psycholoog of therapeut kan vooral de juiste vragen stellen en uiteraard wat tips and tricks geven. Maar er bestaat voor zover ik weet geen stappenplan of iets echt meetbaars waarmee je kan weten waar bv. precies je grens is. Is dus echt een kwestie van (met hulp) in contact komen met je gevoel en leren met vallen en opstaan. Is alleen echt fucking zwaar.

Nee dat snapte ik hoor :-) ik snap jullie frustratie

Graag gedaan anoniem en andere anoniem

Als het goed is heb je het stoplicht model gehad? Daarmee kan je je grens bepalen Google maar naar “ dimence signaleringsplan “ je ziet het bij de afbeeldingen

Maar inderdaad is het aan jou om te voelen bij welke klachten je een beetje over je grens bent, of heel erg over je grens bent gegaan. En de activiteitenweger zorgt ervoor dat je binnen je grens blijft, ze hebben een app die zo heet ook, en vanuit daar kan je heel rustig opbouwen weer naarmate het beter gaat

Fijn dat je nu een betere psycholoog hebt! Wat houdt de andere aanpak in? Just curious

En jullie verdienen beiden respect, trust the process, en je zult beloond worden voor het doorzetten

Gr
Rodha

Signaleringsplan heb ik in een ver verleden wel eens gehad ja, hoewel niet voor burnout toen, ik zal er nog eens naar kijken! En de activiteitenweger lijkt me ook wel interessant, ga het eens onderzoeken. Dankjewel Rodha, ook voor je steunende woorden :)!

Nieuwe psycholoog gebruikt EMDR niet alleen op dingen uit het verleden maar ook scenarios die voor mij heel erg zouden zijn. Daarnaast Schematherapie ipv CGT. Dus meer met de gevoelens werken als basis, in plaats van top-down met gedachten de gevoelens proberen te veranderen. Dit omdat de gevoelens bij een burnout vaak te sterk zijn.

Heel graag gedaan!

Bedankt voor je uitleg! Goed om meer vanuit gevoel te werken, lijkt me prima aanpak!

Gr rodha

Gooi het er maar lekker uit hoor Anoniem, lucht misschien een beetje op. Maar je hebt wel goede inzichten in ieder geval. En dat over die goede en slechte dagen herken ik als geen ander. Ik zit nu nog in de slechte dagen, alhoewel het wel weer iets beter is dan 2 dagen geleden. Maar ze voelen zo gemeen, voel je je weer goed, komt dat weer om de hoek kijken om alles weer te verpesten. En wat je zegt, dan heb je net tegen die of gene gezegd het gaat de goede kant op en kun je weer je keutel intrekken een paar dagen later.

Maar we knokken door 💪🏻

Hahaha de keutel intrekken, mooi gezegd Burnie. Maar ja dat is wel vervelend, het wordt ook steeds lastiger te begrijpen voor anderen hoe langer het duurt. Maar ja, we knokken door idd 💪, blijven proberen en daarvan leren, hoe lastig het soms ook is. Ik hoop dat je snel weer in de goede dagen zit 😄!

Milder naar jezelf kijken en naar je proces, dat is inderdaad de sleutel! Hier al ruim 2 jaar in burnout, naast chronische pijnklachten door spierspanning in hele bovenlijf incl kaken/hoofd. Heel pittig dus. Maar ik ga vooruit met kleine stapjes. Ik houd mezelf voor dat er na slechte dagen weer goede komen (wat ook altijd zo is). Bij de dag en de week leven en genieten van de kleine dingen. Jezelf op 1 blijven zetten!

Het is ook niet normaal als je zulke woorden gebruikt. Sorry maar volgens mij is daar niet deze forum voor.
Graag niet meer zulke taalgebruik.
Ik denk dat ik spreek namens iedereen.

Mooi aanvulling C!!!

Gr Rodha

En @ anoniem, ik begrijp het wel de frustratie, dus ik kon er zelf doorheen kijken, ook al ben ik een voorstander van het netjes houden hier…. Maar gelukkig schelden we bijna nooit hier….

Soms schrijven we iets vanuit gevoel, waar we achteraf denken, het had anders gekund. Helaas zit er geen knop hier om verhalen of reacties aan te passen of bij te werken naderhand

Rodha

Het was niet mijn bedoeling om anderen hiermee te beledigen, excuus daarvoor. Mijn intentie was ergens om andere mensen uit te nodigen ook even ongefilterd los te branden, omdat dit misschien soms even fijn kan zijn. Maar ja, netjes is het niet, dat is waar. Maar dat is het leven ook niet altijd, en ik ben persoonlijk geen fan van onoprechte netheid. Zal het in ieder geval niet meer doen als anderen hier last van hebben!

En achteraf dacht ik inderdaad hmmm misschien had ik het beter iets milder kunnen houden @Rodha

En @C inderdaad, uiteindelijk komen er altijd weer betere dagen na de slechte dagen, al gaat je gevoel vaak met je aan de haal. Dan is het extra belangrijk om dat te onthouden. Zo komen we er wel!

Tis je vergeven hoor ;-) x Rodha

Joh. Die paniekaanvallen/hyperventilaties zijn ronduit bagger. Gaat het een tijdje vrij aardig en dan "bam". 't Zelfde grapje twee weken geleden wederom. Begin me inmiddels eindelijk minder "dronken" te voelen en de irritationele angsten - denk dat m'n hart dan naar de tyfus is - eveneens zo. Hartkloppingen nu gelukkig ook minder, tenzij ik te veel prikkels heb gehad.

Met andere woorden; je bent gelukkig niet de enige. Komt aal goud!

Ik heb alleen maar slechte dagen.

Hallo wil hier wel even een stukje v me zelf schrijven. En het lijkt wel behoorlijk op de schrijver eerste bericht hier boven. Wat zal het zijn
Burn out
Depressie
Angststoornis
Loop er dus ook al jaren mee .en kan me goed voorstellen dat je er op een gegeven moment klaar mee bent. Nog erger je staat er mee op en je gaat er mee naar bed.op een gegeven moment ben je er goed klaar mee .en dat vat op je denken doen en laten goed kwijt. Tis wel of ik dit zelf heb geschreven. Ik wens je van hier uit al goed. V contact sta ik wel open. Mvg anoniem

@N ja die schommelingen zijn echt klote... hopelijk inmiddels alweer wat beter?

@anoniem die alleen maar slechte dagen heeft: dat is echt naar... Is het al zo vanaf het begin van je burnout of nu een mindere periode? Schroom niet om langs je huisarts te gaan o.i.d. of andere hulp in te schakelen. Soms komen we er in ons eentje gewoon even niet helemaal uit. Sterkte!

@Anoniem2 jij dus ook al jaren bezig? Zware strijd is het hè. Hoe langer het duurt, hoe minder geduld ik soms ook voor mezelf heb. Toen ik dit schreef was ik er inderdaad echt volledig klaar mee, ik had het echt even niet meer. Een burnout kan je soms zo diep de put in duwen, dat het even hopeloos voelt. Toch gaat het uiteindelijk altijd wel weer wat beter, zo nu ook. Dankjewel voor je steun en ik wens jou ook al t goeds! We kunnen in dit topic gewoon contact houden als je dat wilt?

Hadden jullie ook (vooral achteraf bezien) al heel lang een angststoornis voordat de burnout kwam?

Hoi @Vloekende anoniem,

Als ik er nu overna denk heb ik inderdaad al voordat ik in mijn burnout kwam last gehad van angstklachten. Ik werd bijvoorbeeld heel misselijk als ik uiteten ging of iets ging drinken met vriendinnen. Benauwd, zweten, misselijk, ik wilde zo snel mogelijk weg.. dit kan natuurlijk ook al een van de eerste signalen zijn geweest dat het tijd werd om op de rem te trappen.
Nu zijn de angstklachten dusdanig toegenomen dat ik met pijn en moeite naar de supermarkt of naar een winkel ga. 1 keer in de week moet ik naar mijn werk om koffie te drinken en zelfs dan stap ik met hartkloppingen naar binnen.

Heel herkenbaar dus die angstklachten hoor !

Hopelijk voel je je snel wat fijner, en schrijf vooral van je af, dat lucht op!

Veel liefs,

Hoi Anoniem, hopelijk vind je via dit forum topic wat tips en/of kracht om meer te kunnen herstellen. We spraken elkaar via het forum topic “depressie” en ik had jou doorverwezen naar dit topic. Hopelijk vind je hier wat aansluiting. En hopelijk heb je iets aan de tips die ik al aan je heb gegeven zoals ergotherapie en ophoging medicatie. En hier hebben mensen een luisterend oor!
En fijn vloekende anoniem dat je uit je dipje bent, Die horen er bij. Blijf focussen op herstel, je zult er komen!
Mijn begin fase van mijn BO was de fight flight, ofwel fase van paniekaanvallen en hyperventilatie. Die zijn nu verleden gelukkig!
Veel kracht aan jullie toegewenst!’

Verleden tijd*

Pittig. En hier herkenbaar
Sliep je ook slecht??

Ik dacht te menen dat mensen met long covid ook benauwdheid ervaren en BO mensen niet niet, niet te verwarren met hyperventilatie.
Ben geen long covid patiënt. Hoop dat je zvm antwoorden krijgt op je vraag. Maar de behandelingen voor covid lijken veel op die van wat ik krijg voor mijn BO
Wat ik soms lees is dat Corona de laatst druppel was die de emmer vol liet lopen en de burn-out die al aan ontstaan was zo werd aangewakkerd
Volgens mij staan er ook verhalen op Google van mensen die hersteld zijn van long covid

*Ik dacht te menen dat mensen met long covid ook benauwdheid ervaren en BO mensen niet

Dag anoniem,

Welke behandeling krijgt u voor uw bo?

Op AD hadden ze artikels daar over. Google maar: ad.nl long covid ergotherapie

De titels van de artikelen zeggen genoeg maar helaas moet je nu betalen volgens mij om de artikelen te lezen lijkt het. Heel flauw

Ik heb nu alleen ergotherapie voor het fysieke gedeelte, maar ook baat gehad bij psycholoog voor het mentale gedeelte. Fysio heb ik ook al gehad, die handvaten kan ik inzetten naarmate ik nog meer hersteld ben. Fysio was voor mij een stap te ver nog, ergotherapie sluit beter aan nu bij mij.

Met fysiek gedeelte bedoel ik fysieke belastbaarheid en cognitieve overprikkeling

Met mentale gedeelte bedoel ik: angst en piekeren

Overigens zit er wel een verschil in angst zonder aanleiding of angst en paniek door overprikkeling

Bij angst leer je je juist dit te doorberekenen door meer te doen dmv exposure therapie

Bij angst/paniekklachten, vaak ook gecombineerd met andere klachten zoals braindfog etc, door overprikkeling leer je juist dat je moet onderprikkelen, dat kan zijn, oordoppen in, zonnebril op tegen licht, geen tv kijken etc.

Hoi Bart, mijn huisarts is er niet uit wat ik heb en dat komt omdat de klachten van burn out en long covid redelijk overeen komen. Hierboven schrijft iemand dat je bij long covid soms benauwd bent en dat heb ik ook. Ook ben ik zomaar uit het niets ineens schor (vaak in de ochtend) en vaak komt dat opzetten als ik praat. Ook mn wandeling is wisselend bv. De ene keer heb ik het moeilijk/benauwd bij begin van een wandeling en een andere keer weer niet. Eind 2023 had ik covid en begin 2024 raakte ik in een burn-out. Tenminste dat wordt dan gedacht. En wie weet is covid wel de aanleiding geweest voor een burn-out. Dat hoor je ook vaker. Dus wie het echt weet mag het zeggen.

Maar hoe dan ook, je hebt niks aan deze dingen, want zowel long covid als een burn out is niet te bewijzen. Mijn huisarts zei blijf de stappen volgen van een burn-out.

En je kunt uiteraard van alles opzoeken, maar ik kan je nu al verzekeren dat je er niet uitkomt. Hoe dan ook, je moet het uitzitten. Het is allebei sh*t.

Dag Bart,

Ik heb ook dezelfde twijfel. Een vriend van mij is sportarts en geeft ook dat Bo en long covid heel dicht bij elkaar liggen, in ieder geval qua herstel.
Zelf merk ik ook dat ik last heb van de BO (teveel stress, kan ik goed herleiden). En erna ook covid gehad en erna merkte ik dat het sporten/bewegen niet goed meer lukt. Ook dat kan bij een BO. Ik merk met name dat mijn herstel vertraagd is of soms zelfs dat inspanning tot ergere klachten leidt (Pem genaamd). Heb nu al tig geprobeerd intensiever te bewegen, maar mijn lijf wil y graag houden bij wandelen en rustig fietsen. Nu mijn hoofd nog ☺️.
Ik heb dus nog geen succes verhaal. Wat ik wel heb gemerkt dat ik in de maanden zonder beweeg bewijs drang qua energie groeide (toen zoveel energie dat ik dacht ik kan weer bewegen). Helaas. Heb van andere hier ook gelezen om dan maar het voorlopig te laten.

Hoe zijn jouw evaringen?

Benauwdheid/kortademigheid werd als klacht benoemd bij long covid op website van Rijksoverheid

En ik sluit me aan bij de rest van de de reacties

Ha Les, Nou mijn coach zei dat bezig zijn ook energie geef, dus ik ben weer in de tuin bezig en voel me echt al mijn enkele maand fitter. Wel elke activiteit even inchecken hoe het gaat, en dan mag dat er ook zijn hoe doe ik me voel. Ik moet me dus serieus nemen, daarna wat ontspanning oefeningen doen. Als ik bijvoorbeeld even 10 minuten Time out heb genomen, maar daarna ook weer doorgaan.
En het werkt echt deze aanpak, gewoon doorbreken doorbreken door bereken ook al voel je erg moe dat magazijn maar daarna weer herpakken. Dit vinden je zenuwstelsel erg fijn en pakt dat ook op. Zo krijg je dus echt meer energie.
Een echte aanrader!
Groeten Bart

Ha Bernie, inderdaad gelijk denken wat het is heb geen zin kost alleen maar energie. Net wat ik gestuurd heb naar Les, is voor jou misschien ook een aanpak.
Als je weet hoe slecht Ik was in december en januari, Ik dacht ik kom er nooit meer uit. Nu rij ik weer gewoon auto en gister naar een hele drukke winkel geweest om boodschappen. 'S avonds nog een verjaardagsfeestje en het gaat.
Natuurlijk niet forceren maar opbouwen.

Dus of het burnout of Long Covid Ja weet ook niet, maar interessant hoe een ander er over denkt of beter gezegd ervaart.

Sorry mensen nog even een reactie...
In 2022 heb ik dus ook echt heel ziek geweest toen zijn Ergo Je moet dus rusten voordat je moe wordt maar dat is wel het verkeerdste advies wat ik ooit gehad heb daarna ook veel angst opgebouwd voor moeheid. Dus aan de moeheid toegeven werkt dus echt niet maar gewoon weer proberen te herken is zo belangrijk maar wel tussendoor tijd voor herstel van je lichaam. Dus uren op bed liggen knap je echt niet van op.

Herpakken is herken. Sorry voor al mn foutjes, ben te enthousiast🤭

@ Bart en Anoniem. Ik denk ook dat je meer jan dan je denkt, maarrrrrr dan moet je heel goed je lichaam kennen en de signalen niet negeren. Ik wandel, doe op de fiets m’n boodschappen, of fiets gewoon een eindje. Doe regelmatig Nederland in beweging, en anders doe ik zelf wat oefeningen, of doe wat salsa dansjes in m’n huiskamer. Wat huishoudelijke klusjes en koken. Maar daartussendoor rust ik. Doe ik bodyscan, meditatie, of ademhalingsoefeningen. Of gewoon ff niksen met m’n ogen dicht. Dus denk dat de balans er wel moet zijn. Maar lekker doen waarvan je denkt dat goed is voor je en als je een goeie coach hebt 🤞🏻, dan daarnaar luisteren. We zijn allemaal verschillend en niet 1 BO is hetzelfde. En dan nog maar raden of het BO is en niet long covid. Ik voel gewoon aan wat kan en wat niet kan. En soms is het weleens teveel en dan doe ik een paar stappen terug.

Inderdaad, gaat om de juiste balans, rust afwisselen met activiteit, goed checken hoe het lichaam reageert op rustig opbouwen. Als je heel erg veel achteruit gang merkt na opbouwen dan weet je dat het teveel was

Ik denk dat het een opschoning/verwerking is van je brein :-) dingen verwerken is vaak of kan een onderdeel zijn van het herstellen van je BO

Ik heb dit vooral heel erg in mijn dromen. Dan droom ik bijv over klasgenootjes van de basisschool 20 jaar geleden. Overdag heb ik het ook maar wel veel minder.
Heel random wat er allemaal voorbij komt.
Denk dat het verwerking is, zoals Anoniem hierboven ook zegt. Bizar he?

Ja vooral in m’n dromen komen veel mensen van vroeger voorbij.

Ja in mij dromen ook echt heel erg of dat je langzaam door je eigen geschiedenis loopt haha.

Ja! Daar ik heb ik me toevallig vandaag over verbaasd. Dat het lijkt alsof ieder kamertje van je leven tot nu toe even opengetrokken wordt...

Heel herkenbaar! In zowel dromen als overdag heb ik dit.
Veel ervan ben ik gaan opschrijven en heb zo eea ontdekt qua situaties die veel invloed gehad hebben op me, onverwerkte emoties, overtuigingen die ik ontwikkeld heb, kenmerken van mezelf die ergens naar terug te herleiden zijn.
Heel interessant en voor mij heel helpend in dit hele proces.

Alsof er ineens een beerput open gaat .

Ik herken het ook heel erg. Veel ook in m'n dromen zoals jij beschrijft Y. Maar ook met fases overdag. Nu komt er steeds iets omhoog wat verdrietig voelt en dat is dan weer even extra pittig.
Wel fijn deze herkenning!

Ik herken het helaas ook! Het is erg druk in het hoofd en chaotisch. Veel dromen en veel gedachten. Zeer onrustig en soms gaat het over in piekeren en malen. Niet fijn :(

Komt dat misschien ook door je manier van ademhalen misschien? Wanneer ik tussendoor wat ademhalingsoefeningen doe, dan moet ik ook vaker gapen 🥱 En wie weet komt het wel dat je inderdaad aan het ontstressen bent. Of nog mooier, misschien ben je dan juist lekker ontspannen, wie weet. Lekker gapen joh, niks mis mee lijkt mij.

Gapen is een teken van ontspanning/spanning loslaten. Ik heb dit extreem als ik yoga of ontspanningsoefeningen doe. Het is een goed teken!

ok, ja las ook iets over ademhalen, zou natuurlijk kunnen, maar geen idee of dat zo is. soms best vervelend hoor. haha. Maar thanks hoop ook dat het een goed teken is.

Hoi Kaneel,

Hier nu op het moment een beetje hetzelfde. Wat “goede” dagen gehad en sinds vandaag weer klachten nek/schouders/hoofd. Zit weer vast allemaal. En ja hoe vind je dan de motivatie weer om ervoor te gaan. Ik blijf dat terugvallen steeds zo lastig om mee om te gaan. Vooral ook omdat je op zulke momenten ook weinig kan doen ter afleiding. Dus weer terug naar mediteren, puzzeltje doen, tv kijken en een kort wandelingetje. Dus ik zou als ik jou was en als dat lukt uiteraard een korte wandeling doen, dan heb je even de zon op je bol en wat afleiding. Misschien even met iemand bellen helpt soms ook. Vooral ook beseffen (geldt ook voor mezelf ☺️), dat dit ook weer voorbij gaat. Maar wat is dat retemoeilijk om te bedenken op zulke momenten.

Weet in ieder geval dat je niet alleen bent en je zo voelt

Ik zelf slik prometazine voor het slapen. 1-2 tabletjes. Is niet verslavend en zorgt er bij mij voor dat ik snachts als ik wakker word niet meteen aan sta en vrij snel weer door slaap. Echt een wereld van verschil. Zou je bij je huisarts kunnen navragen. Je wordt er wat suf van maar dat merk ik eigenlijk niet want neem het voor het slapen, is eigenlijk een anti allergie middel ofzo maar wordt dus ook wel gegeven voor slapen. Werkt goed bij mij

@Burnie

Bedankt voor je reactie !
Rot he, dat we steeds als het even goed gaat, weer een paar stappen terug moeten zetten.
Lichamelijk voel ik me opzich best redelijk, wat bijwerkingen van de AD ( ik zit op dag 7 ). Hoofdpijn en misselijk, maar niks wat ik niet kan hendelen.
Bij mij zit het vooral mentaal, het liefst zou ik heel de dag in mijn bed liggen huilen, en dat doorbreken vind ik zo enorm lastig.
Ik heb geen zin om uit bed te komen, te douchen of te eten, terwijl zelfzorg het allerbelangrijkste is in het herstel.
Ik probeer me daar aan vast te houden, maar het is oh zo lastig om mezelf te blijven motiveren naar herstel..

Ik heb vanmorgen gedoucht, ik ben kapot. Nu even rusten en inderdaad misschien vanmiddag een korte wandeling maken ter afleiding.

Fijn om niet alleen te zijn, ookal voelt het helaas wel vaak zo.

Liefs,

Voor mij is het vinden van motivatie ook een constant probleem waar ik helaas nog geen oplossing voor heb gevonden. Op zoveel dagen voelt alles gewoon niet de moeite waard. Wat je zegt, opstaand, aankleden, tandenpoetsen, eten.. waarom zou ik… Om beter te worden? Omdat het goed is voor m’n herstel? Ja, het zal allemaal wel. Met m’n verstand weet ik dat, maar mijn lichaam en emoties willen daar niet in mee.

Natuurlijk geven wij elkaar op dit forum tips en proberen we elkaar te motiveren, maar tussen weten/vertellen wat je moet doen en iets daadwerkelijk doen zit een heel groot verschil. Vooral op slechte dagen.

Wees niet te streng voor jezelf. Probeer te blijven eten. De rest is minder belangrijk. Misschien inderdaad eens kijken naar slaappilletjes. Gebrek aan slaap is zwaar.

En uiteindelijk gaat elke dag weer voorbij. Ook de slechte, alleen duren die wat langer.

Ik zou kijken voor ergotherapie (indien je dat nog niet doet)

Voor nu raad ik je aan om echt ver onder je belastbaarheid te blijven komende tijd, zelfs als je goede goede dagen hebt. Je dient je reserve batterij op te laden. Je doet nog teveel blijkbaar

En zvm rust overdag pakken dus plat liggen in donker zonder geluid

Tanden poetsen doe ik in bed, scheelt kracht.
Eten zou je makkelijke dingen kunnen kopen zoals bananen en makkelijk beleg wat je niet hoeft te smeren. Gezonde kant en klaar maaltijden zodat je niet hoeft te koken.
Douchen kan je doen dmv washandjes. Elke dag een deel, bijv op maandag je benen. Dinsdag je rug etc etc

Probeer zvm te delegeren ook wat zelf niet lukt, heb je vrienden of familie die je kunnen helpen met huishouden?

Zodra je je beter voelt dus bijv een week lang goede dag hebt, dan kan je weer stapje bij stapje opbouwen Middels de 20-3-20 regel die al een paar keer is toegelicht. Ik zou dan ipv 3 dagen, 7 dagen hanteren. Dan komt de motivatie vanzelf als je je weer wat beter voelt

Misschien heeft de huisarts iets voor je om beter te kunnen slapen want 3 uur is veel te weinig. Ik ben zelf geen fan van AD maar goed ik hoop dat het je iets oplevert en anders overleg met huisarts ( evt voor iets anders) als je na 4 weken of langer nog geen verbetering ziet met AD. Overigens lost AD niet je BO op. Maar het kan je klachten wat verlichten zodat je beter slaapt zeggen ze. Ik heb helaas geen goede ervaring ermee maar er zijn mensen die dat weer wel hebben , dus blijf goed overleggen met je huisarts

*Zodra je je beter voelt dus bijv een week lang goede “dagen” hebt

En dus niet bij terugval meer doen maar juist je rust pakken!

Hier uitleg 20-3-20 regel

Wat houdt de 20-3-20 regel in? Heb je een goede dag, doe dan tot 20% meer dan je basisniveau. Op een slechte dag doe je 20% minder. Heb je 3 goede dagen achter elkaar waarbij je 20% meer aankon, dan kun je dat als het nieuwe basisniveau aanhouden met inachtneming van leefregels die de ergotherapeut meegeeft. Het kan wel een aantal weken duren voordat je 3 goede dagen elkaar hebt.


Maar ik zou ik jouw geval 7 dagen hanteren ipv 3

En bij motivatie moet je denken aan het pain en pleasure principe

Wat zijn de consequenties als je niet eet? Niet tanden poetst? Niet wast?
- als je niet eet wordt je alleen maar zieker
- als je niet tanden poetst krijg je last van je gebit en krijg je een dure rekening van de tandarts. Je slaapt dan niet meer door de pijn van je tanden
- als je je niet wast krijg je overal jeuk waardoor slapen onmogelijk wordt, trust me….

Wat zijn de voordelen:
- je wordt (sneller) beter als je blijft eten, herstellen zonder eten is onmogelijk
- je krijgt geen last van pijnlijke tanden
- je slaap beter zonder jeuk

En stel je zelf ook de vraag: waarom wil je dit?

Bijvoorbeeld: ik wil eten omdat ik dan kan herstellen, ik wil niet zieker worden, maar beter juist worden zodat ik een gelukkiger leven zal krijgen

Structuur, ook bij slechte dagen toch je programma doen. Dit is het veiligste voor je zenuwstelsel. Dit ben ik aan het leren bij een coach en na een enkele maand ben ik al uit een diep tal. Ik gebruik ook een moon Birds hiermee kan je ook in slaap vallen en dat trek het de natuurlijke ontspanning dat is echt aan te raden voor Het heeft gezorgd dat ik geen medicijn hoef te slikken.
Ook al voel je rot even inchecken wat voel ik het mag er zijn maar ga dan even wat doen al is het heel iets kleins. Daarna doe je weer een ontspanning oefening en zo kom je uit die cirkel want elke keer toegeven aan je rotgevoel heb ik geleerd werkt funest voor je herstel.

In december en januari was ik er ook slecht aan toe en nu ben ik er gewoon weer heerlijk aan het autorijden en in de tuin aan het werk. Het gaat om een coach die op fysiek niveau inzet want je hoofd blijft nog wel moe maar juist luisteren naar je lichaam die geeft uiteindelijk hoe het gaat. En dan mag de moeheid daar zijn en dan mag de pijn er zijn of de duizeling maar ga er niet in zitten en aan toegeven maar even wat doen en dan weer even inchecken. Op het moment van inchecken mag het er wel zijn hoe gaat het nu? Moe moe en heel erg rot?? ja dit rotgevoel mag zijn.Ik geef er even naar toe, kwartier bijvoorbeeld en dan ga ik weer even iets doen wat was opvouwen of even een paar minuten naar buiten of in de zon zitten en weer eventjes inchecken. Zo negeer je de signalen niet van je lichaam waar je leert ook om uit de cirkel te komen. Anders geef je zenuwstelsel steeds het signalen Het is onveilig dus hou je rust doe niks maar dan kom je dr niet uit. Dus door het heel voorzichtig weer opbouwen ga je ook weer energie krijgen.

Dus kaneel Ik zou zeggen kook een paar eieren. Eiwit is sowieso goed of neem je schaal yoghurt met banaan, ga dan dit opeten en neem wat rust en daarna tandenpoetsen. Neem check in hoe voel ik me? Het mag er zijn geef even aan toe, maar ga dan wassen.
Het is zomaar even een opstartje!!
Je kan het maar je moet het doen.
Ook Ik kon het niet en was bang voor de moeheid maar zo kom je er niet uit.
Succes!!!

Ps: Vergeet wat ozo belangrijk is doe na het inchecken en er even naar toe geven ontspanningsoefeningen. Voorbeeld jezelf wiegen, dan is het voor je zenuwstelsel ook een signaal Het is veilig. Ik zou echt een moonbird aanschaffen. Die kun je na je toegeven momentjes inzetten want die kun je aan je app koppelen.
En werkelijkheid het heeft te maken met je rem en gaspedaal, dus het zenuwstelsel daar moet je balans die zien te krijgen

Ja probeer het verschil te begrijpen tussen echt niet kunnen of niet willen/geen zin hebben. Als je er geen zin in hebt dan juist doen, om uit de sleur te komen, als je het echt niet kan dan dien je af te schalen en meer rust te plannen. Je merkt vanzelf of meer doen meer helpt of niet, als je uitputtingsklachten alleen maar toenemen bij meer doen dan dien je af te schalen volgens de 20-3-20 regel. Succes!

En je kan het stoplicht model gebruiken om je signalen in kaart te brengen. Zie Google “ signaleringsplan dimence” als voorbeeld

En als je ademhalingsoefeningen fijn vindt om mee te ontspannen dan kan je de pranayama app downloaden, dat is gratis en zelfde concept als de moonbird
(Ben zelf totaal geen fan van ademhalingsoefeningen maar dat terzijde ;-) )

En inderdaad genoeg eiwitten binnen krijgen: yoghurt / kwark, noten, eieren
Zijn allemaal makkelijk te bereiden

@ anoniem, ik lees vaak dat je deze dingen doorgeeft. Hoe lang zit jij in je burn out? Ben ik wel nieuwsgierig naar. En kan jij je ook heel goed aan je eigen adviezen houden, ben ik ook nieuwsgierig naar.

Nog een vraag voor anoniem. Woon je alleen? Want verschillende adviezen zijn lastig te doen met bv een gezin, of als je met een partner woont.

Ik probeer te reageren maar reacties komen niet binnen…. Ik blijf het proberen :-)

Het lukt met geen mogelijkheid om mijn verhaal te plaatsen, ik blijf het proberen, heeft met woordkeuze te maken denk ik, maar alvast reactie op je laatste vraag:

Ik woon alleen. Ik kan ook niet op ieders situatie in gaan, dit zijn gewoon basis tips, ik verwijs daarom ook anderen door naar specialisten :-) maar als ik toch iets heb betekent voor een ander dan is mijn missie weer een beetje volbracht

Korte reactie want mijn verhaal komt niet door: Ik maak stapjes vooruit. Het enige waar ik nog moeite mee heb is doorzetten met rust nemen, ik heb een hekel aan niks nutten, dus ook daar ben ik nu mee aan de slag, ik ben ook lezer van een ander online forum en leer ook van ervaringsdeskundigen op dat vlak. Naast dat ik therapie volg. 2 jaar geleden was ik niet eens in staat om maar iets te lezen of te schrijven….
Hoe lang ik in een BO laat ik buiten beschouwing, waarom: omdat niemand daar iets aan heeft, stel: ik zit 2 jaar in een BO dan ben ik bang dat ander mensen bang zijn dat ze straks ook 2 jaar in een BO zitten. Terwijl een BO bij iedereen anders is. Het enige wat telt is herstellen en vooruitgang, dat geeft hoop en vertrouwen aan mij en anderen

Yes gelukt :-) hahah

@ anoniem, komt vast goed😉 Heb trouwens even gekeken naar een moon bird, maar die is best aan de prijs. Niet voor iedereen weggelegd. En ook moet je weer van alles/gegevens met een app invoeren en daar krijg ik bij voorbaat al jeuk van. Mijn brein kan zulke dingen nog niet echt aan. Raak overprikkeld van zulke dingen.

Hoi Kaneel,

Wat vervelend voor je dat je je zo voelt en een terugval hebt.

Probeer vertrouwen te houden, hoe lastig het ook is en hoe makkelijk gezegd.

Ik snap helemaal waar je doorheen gaat, wij allemaal hier, iedereen voelt mee.

Goed dat je toch even geducht hebt en probeer er even uit te gaan, hoeft niet lang.

Zet m op.

En mijn herstel verhaal zal ik plaatsen in de toekomst, ik kom van ver… De vooruitgang die ik boek geeft mij hoop. Maar wat ik vooral hoop te voorkomen is dat andere mensen door het zelfde hoeven te gaan als ik.
Dus veel adviezen die ik geef kan ik goed opvolgen, ik heb ook geen andere keuze :-) maar het doorzetten met “meer of vaker rust nemen” dat is het laatst puzzelstukje waar ik nu aan werk oa ;-)

Ja ik zag het 180 euries… misschien is de pranayama app iets voor je…

En als er een specifiek situatie zich voordoet probeer ik wel zo gericht mogelijk op in te spelen. Bijvoorbeeld door het advies delegeren mee te geven, oppas in te schakelen, korte pauzes, goed dingen af te stemmen met je partner. Zo heeft ook een van de lotgenoten gekozen om even tijdje bij zijn ouders te rusten, ook al heeft hij een kind en vrouw.
Stel je hebt geen burn-out maar je moet bijvoorbeeld geopereerd worden aan iets,dan moet je ook revalideren, en ook oplossingen verzinnen om zsm weer te kunnen herstellen. Dus bij de verhalen probeer ik me zo goed wel in te leven, ook al woon ik maar alleen. Maar dit forum is meer een opstapje naar therapie, zo zie ik het. Of voor herkenning en steun. Het vervangt geen volledige therapie :-)

*Dus bij de verhalen probeer ik me zo goed mogelijk wel in te leven


En daarnaast merk je ook soms verschillen in adviezen van forum genoten. Het is aan de lezer om te testen wat werkt. Alleen dat testen moet je gewoon de tijd geven.

En waarom ik ze vaak deel is omdat ik ook merk dat verhaal schrijvers niet altijd alle verhalen lezen, wat ook lastig is, want het zijn er zoveel en zoveel reacties ook :-) je ziet door het bomen het bos niet meer en mensen met BO hebben vaak last van overprikkeling dus lezen is vaak een zware opgave, wat helemaal logisch is.
Ps: Ik hoop dat je trouwens al wat verbetering merkt met je klem voor je apneu trouwens

Dank je wel anoniem voor je uitleg. En ik snap dat iedereen er uit kan halen waar hij of zij zich in herkent. En wat voor de 1 werkt hoeft niet altijd voor de ander te werken. En niet elke BO is ook hetzelfde. De 1 heeft meer fysieke klachten en de ander meer mentale En dan heb je nog mensen die van beide last hebben. Ik vind het alleen zoveel informatie en kon op een gegeven moment alleen nog maar denken oh ik word nooit meer beter, want ik hou me niet eens aan de helft van wat jij opschrijft ☺️.

Maar het komt vast goed met ons allemaal, daar ben ik wel van overtuigd. Is het niet linksom, dan is het rechtsom.

“Zo heeft ook een van de lotgenoten gekozen om even tijdje bij zijn ouders te rusten, ook al heeft hij een kind en vrouw. “ dat had ik niet geadviseerd zelf daar kwam hij zelf mee overigens, en vind ik geen slechte oplossing! maar ik pakte dat als voorbeeld dat we van elkaar leren als lotgenoten, we vullen elkaar heel goed aan allemaal, waar we ook vandaan komen.
Zo ben ik zelf ook kort van stof en reageer ik soms wat emotieloos omdat schrijven ook energie kost, dus ik houdt het vaak kort maar krachtig, maar daarvoor in de plaats zijn er weer anderen die dat weer mooi aanvullen op een warmere manier met zelfde of andere tips :-)

Maar je bent al heel goed bezig burnie! Dat is wat ik lees. Ja revalideren is heel pittig maar je bent op de goede weg volgens mij. En andere herstellende zijn het levende bewijs van mensen die beter zijn geworden. Als ik dit niet zou geloven zou ik niet op dit forum zitten ook ;-)

Nou kijk ik houd het voor mijzelf super simpel

Ik doe elke dag hetzelfde bijna

Maar als ik bijvoorbeeld 10 acitiviteiten doe op een dag met lange pauzes er tussen en ik moet er morgen 11 doen, dan haal ik 1 andere activiteit eraf of verspreid het over meerdere dagen die ene extra taak. Zodat ik op Maximaal 10 activiteiten blijf

Krijg ik meer klachten, zoals hartkloppingen voor het slapen gaan, overprikkeling, of gevoelloosheid in benen, dan schaal ik af voor een tijd en haal ik 1 of meerdere taken eraf door ze te delegeren. Ik heb een huishoud hulp

Merk ik verbetering, en zijn de klachten minimaal dan kan ik weer opbouwen. En dan kan je dus kiezen voor 20% erbij of een taak/activiteit erbij.

Dit is voor nu mijn enige houdvast. En dit geldt voor het fysieke gedeelte.

Maar bij een burn-out die vooral mentaal is zou ik zeggen: blijf dingen proberen, in stapjes, je zult vertrouwen krijgen in je kunnen

En ik moet mij heel bewust zijn van de consequenties als ik het vertik om rust te nemen

Dit zijn de twee richtlijnen, is dat ietsjes simpeler ook voor jou zo?

En zoals Eric zegt : leven als een 🐄 in een wei 😄

En volgens mij vertelde je ooit dat je vlakbij het strand woont in de randstad, daar kan je ook heerlijk tot rust komen lijkt me, lekker naar de zee staren, de wind, etc

Mocht je iets gestuurd hebben, ik reageer niet altijd direct :-)

Zelf ben ik moeder van vijf kinderen, zelfs in de gezin lukt het om te herstellen van een burnout.
Framboosje

Ps: had ik nog bij het bovenstaande willen zetten bij mijn verhaaltje/ervaring

Nou dat is heel fijn te horen framboosje! Weer een succes verhaal erbij :-)!

@iedereen,

Bedankt voor al jullie reacties ! Ik heb er echt even over gedaan om alles te lezen en te verwerken. ( lezen kost veel energie en tijd )

Ik haal veel steun uit al jullie berichten en adviezen, dank daarvoor !

Een wandeling is me vandaag niet gelukt, maar desondanks heb ik heerlijk een uurtje in de tuin gezeten en van de zon genoten.

Ik ga me wat meer verdiepen in de tips and tricks die jullie hebben aangeraden.

Veel liefs,

Fijn dat je genoten hebt van het zonnetje!

Ohja en Burnie ik woon niet helemaal alleen eigenlijk…. heb een kat. Mijn grootste steun en toeverlaat :-) niet gelijkwaardig met een partner, maar als er iemand goed kan troosten is hij het wel, en hij praat niet, wat super fijn is voor mij met mijn overprikkeling ☺️. Zonder hem had ik het niet overleefd

En veel succes K met de gegeven tips, ik hoop echt dat je je elke dag een beetje beter gaat voelen daarmee ✨

Hoi Lh, heel herkenbaar en loop daar dagelijks tegenaan. Het vertrouwen in mn eigen lichaam is zoek. Alles wat ik doe wordt vooraf afgewogen en vooral maak ik me vooraf zorgen of ik het aankan. Zo niet zoals ik was. Maar ondanks deze beperkingen doe ik de dingen toch (soms met angst en beven) en vaak valt het eigenlijk wel mee. Ik denk dat dit in de loop der tijd wel gaat verbeteren, maar voor nu blijft het lastig. Dat komt natuurlijk door de angst om terug te vallen, want wie wil dat. En die passie is bij mij ook verdwenen, ik zeg vaak ik doe de dingen wel, maar niet met plezier. Zeker niet vooraf. Ik zit 11 maanden in BO.

Hopelijk komt het vertrouwen terug Lh en kunnen we gewoon weer GENIETEN van alles. Waarschijnlijk weer zo’n geduld dingetje ☺️

Hoi Burnie

Dit heb ik ook wel, je gaat het doen, duizelig wel….maar je doet het. Echt plezier in iets …nee. Alles afwegen… nooit gehad, en nu🤔
Ben nu in de 6e week Ad. Het doet allemaal wel wat,maar de hoofdpijn en spierpijn is nog prut. Geduld …zeggen ze.🙄
Donderdag weer naar de Ha. 🤷‍♀️
Hoe is het verder? Wat doe jij dan op een dag ?
Lees je graag

@ An, pfff jouw geduld wordt wel op de proef gesteld zeg. Hopelijk heeft de huisarts nog een plan B.

Ja An wat ik zoal doe is heel wisselend. Ik wandel of fiets elke dag. Ook doe ik regelmatig Nederland in beweging. Verder ga ik af en toe naar bv winkelcentrum hier in de buurt. Gewoon om te wennen. Ook ga ik af en toe met m’n man ergens lunchen of ergens om 17:00 uur eten. Verder heb ik wekelijks wel ergens een of andere massage en ook wekelijks naar fysio voor nek en schouders. Misschien voor jou ook eens om uit te proberen. Net terug van sauna met vriendin voor paar uurtjes. Dus ik rommel maar wat aan An. En het stelt weinig voor, maar ik probeer gewoon wat. En zeker niet elke dag hoor. Plan altijd een dag ertussen waarin ik niks doe behalve wandelen. En helaas doe ik niet alles met enthousiasme hoor, maar dwing mezelf om iets te ondernemen. En heel soms vind ik het achteraf fijn geweest.

Hopelijk krijg jij ook een beetje energie om iets te ondernemen An, ook al stap je even een winkel in. Of tuincentrum bezoeken op rustige momenten en een plantje kopen bv.

Hoop dat de huisarts iets voor je kan betekenen 🙏🏻

Hoi Burnie

Nou…dan doe je dat zeker goed om even wat bezig te zijn👌🏻

Ik doe dat ook wel, het is niet zo dat het allemaal ellende is gelukkig. Maar ook niet juppie . En dat valt tegen.
En wat je zegt…geduld ,is nooit mijn sterkste kant geweest.maar ja , ik zal wel moeten. en de Ad is pas 6 weken🤷‍♀️ ik heb nu gelezen dat het wel langer kan duurt !
We sukkelen maar door, en onkruid vergaat ,komt altijd terug 😃

Blijf gefocust op je einddoel: meer beter worden
Daarom moet je nu vaker op de handrem trappen
Over een tijd zul je merken dat je over de grote linie vooruitgang hebt geboekt waardoor je meer vertrouwen krijgt
Het komt goed!! Eric heeft onlangs weer een mooi bericht ergens geplaatst, hij is hersteld van een BO of laten we zeggen heeft enorme sprongen vooruit gemaakt en niet alleen hij maar velen voor jou ook

En weet gewoon dat ziek zijn, of het nu een Burn-out is, rouwverwerking/depressie is of wat iemand ook maar heeft, gewoon tijd kost

Blijf gefocust op je herstel (de handvaten die je hebt) en focus op afleiding. Niet teveel denken of stil staan dingen, richt je op het stipje van de horizon en dat is meer beter worden

En tijdens je BO staan dingen wat meer uitgeschakeld in het brein, zoals emotie en bijv taal. Dat hoort erbij

Met afleiding bedoel ik ontspannende afleiding en afleiding waar je je achteraf fijn bij voelde