Burnout ervaringen

Laat maar .. hoogmoed en weer te positief. Mijn valkuil (voor de zoveelste keer). Compleet hyper en gesloopt alleen al door het uitzoeken, regelen van afspraken, etc.

Ik ga maar eens luisteren naar de deskundigen, want hier was ik al voor gewaarschuwd. Klein houden en accepteren dat ik nog niet de energie heb die ik steeds denk te hebben. Kortom, vrijwilligerswerk en dan ook dat beperkt...zo moeilijk om dat te accepteren..

Heel goed, klein houden en kleine stapjes dan kom je er wel. Niet te snel willen, ik ken de valkuil :)

Hoii,

Wat fijn dat het het zo goed gaat,
Ik denk dat je het best iets kan kiezen wat bij je past en leuk vind om te doen.
En kijken hoe dat gaat. Het gaat misschien met vallen en opstaan maar ook dat komt wel goed.
Zit je al lang in een burn out?

Heel veel succes!!

Hoi, ik herken je klachten en verhaal. Wat mij heel erg heeft geholpen. Ik weet niet of dit bij iedereen werkt maar ik ga naar acupunctuur en tuina massage. Dat brengt je lichaam weer inbalans en de stress wordt uit je lichaam gehaald. Daarnaast slik ik magnesium, Ashwagandha en visolie. Ik wandel elke dag een stukje met meditatie of natuur muziek. Daarnaast heb ik in het begin toen het heel erg was 3 x per dag ademhaling oefeningen gedaan. Ik ben nu 7 maanden verder en ik ben echt met grote stappen vooruit gegaan. Ik heb geen paniekaanvallen meer gehad en het onrustige opgejaagde gevoel is weg ( zo goed als) ik dacht dat het nooit meer beter zou gaan maar het wordt beter echt waar!

Hoi wat vervelend om te horen dat ze je niet goed hebben geholpen .Ik denk vaak dat opgeleide mensen wel heel slim zijn...
Maar van jouw verhaal hoor ik dat ze niet goed naar jou hebben geluisterd. Wat zijn jouw behoeftes ,wat heb je nodig om verder te kunnen? Ik hoop dat je ergens terecht kan misschien bij een psycholoog om de oorzaak te achterhalen achter jouw angsten en dat ze jou echt steun en hulp kan geven.

Ja, ik ken je verhaal volledig. Ik ben al een eind onderweg, maar zaak is dat je actie onderneemt mbt professionele hulp. Ja, de wachtrijen zijn enorm, maar blijf zoeken, want het is allemaal erg slecht geregeld.
Ik had ook trauma's waarvan de belangrijkste mbv EMDR zijn verdwenen. Daarna is het belangrijk om te kijken naar wat voor therapie er goed zou zijn. Ik volg zelf nu systeemtherapie, omdat mijn problemen met mijn familie te maken hebben en op die manier veel dingen duidelijk worden. Je moet je partner daarbij betrekken, omdat dit ook verhelderend kan werken. Naast deze therapie ga ik in augustus ook schematherapie volgen in groepsverband (schijnt beter te werken). Meditatie, voeding, supplementen....allemaal handig, maar pakken niet de oorzaak aan. Om een voorbeeld te geven hoe 'raar' alles werkt.. ik had jarenlang last van nachtelijk overmatig zweten. Niet een beetje, maar altijd wakker in een drijfnat bed. Na 4 gesprekken is dat totaal gestopt. Waarom? Omdat ik een aspect totaal anders ben gaan zien. Een ex-collega van mij had in totaal 15 gesprekken nodig en is er volledig vanaf gekomen (ook trauma's en angsten). Succes & er zijn zeker oplossingen.

En niet geheel onbelangrijk...accepteer dat je hier doorheen moet, dat je zeker niet de enige bent, het een pittig traject is, maar dat je verbaast zal gaan staan wat het allemaal zal gaan brengen. Doorlopen met een trauma doen veel mensen en passen hun leven daarop aan totdat het niet meer werkt. Op dat punt zit je nu en moet je niet alleen de trauma's gaan verwerken (door o a. Emdr), maar ook jezelf weer terug gaan vinden. Dit kan soms pijnlijk zijn, want je zult een masker gaan afzetten die je lang gedragen hebt. Maar wees gerust, dit is juist wat er moet gebeuren. Vanaf dat moment kom je meer tot jezelf, maar ben je ook kwetsbaar. Ook dat vergt tijd en veel praten. Pas vooral op dat je niet vereenzaamd. Dit is echt een onderdeel dat vaak wordt vergeten. Blijf in contact met anderen, probeer naar buiten te gaan en nogmaals....accepteer het. Je moet hier doorheen.

Lijkt mijn verhaal wel, het begin althans… Vorig jaar in de meivakantie kwam ik ook niet meer tot rust, liep ineens continu met spanning rond, tegen paniek aan. Ik ben er nu bijna helemaal bovenop maar dus wel dik jaar verder. Zorg eerst dat er rust komt qua werk/prive en dat de omstandigheden gunstig zijn om ook lichamelijk weer beetje bij beetje tot rust te komen. Mijn lijf was compleet ontregeld, het schommelde enorm naar altijd die onrust. Vanaf september had ik steeds meer goeie dagen maar in het najaar toch weer gevoel van fikse terugval en steeds meer angst dat ik er niet meer uit kwam en week kwijt zou gaan raken bv. Uiteindelijk met antidepressiva gestart, achteraf zou ik eerder zijn begonnen. Dat hielp me echt tegen de angst en vanaf toen ging het echt bergopwaarts. Sinds januari ervaar ik het als een stuk minder zwaar en kon ik ook echt gaan herstellen voor m’n gevoel. Nu ben ik grotendeels opgebouwd qua werk en voel me eigenlijk super. Soms popt de spanning weer even op maar nooit meerdere heftig. Heb geen trauma’s en therapie enkel laagfrequent, was fijn met iemand te praten maar niet perse nodig in mijn geval. Ik had vooral tijd nodig en rust. En medicatie heeft me dus ook echt geholpen (ook slaapmedicatie zo nu en dan in het begin en paar keer oxazepam; kon er zo weer mee stoppen). Antidepressiva ga ik in het najaar rustig afbouwen. Terugkijken ging ik al jaren over m’n grenzen en had ik al vaker zo nu en dan teveel spanning. Nu voel ik me weer een stuk kalmer. Ik sport veel meer dan voorheen maar neem ook echt veel meer rust. Het komt echt goed maar heb geduld en zorg goed voor jezelf. P.s. Dit jaar een heeeeeerlijke meivakantie gehad, dubbel genoten ;)

Hoi, ik herken je klachten en verhaal. Wat mij heel erg heeft geholpen. Ik weet niet of dit bij iedereen werkt maar ik ga naar acupunctuur en tuina massage. Dat brengt je lichaam weer inbalans en de stress wordt uit je lichaam gehaald. Daarnaast slik ik magnesium, Ashwagandha en visolie. Ik wandel elke dag een stukje met meditatie of natuur muziek. Daarnaast heb ik in het begin toen het heel erg was 3 x per dag ademhaling oefeningen gedaan. Ik ben nu 7 maanden verder en ik ben echt met grote stappen vooruit gegaan. Ik heb geen paniekaanvallen meer gehad en het onrustige opgejaagde gevoel is weg ( zo goed als) ik dacht dat het nooit meer beter zou gaan maar het wordt beter echt waar!

Zo herkenbaar ik heb al jaren last van mijn maag pantoprazol ervoor dat hiep wel in mei begonnen de klachten weer na 5jaar van de dood van mijn man die viel van de trap geen afscheid kunnen nemen week coma gelegen en wij de kinderen besloten de stekker eruit te trekken heel moeilijk loop nu bij praktijk Hellinga die doet haptotherapie veel praten ook en heel veel mee gemaakt vroeger ze zegt dat komt er nu allemaal uit pfffff ik hoop dat het helpt raak er mee aan bang voor een burnout succes ook

Dank voor jullie reacties. Doet mij toch ergens goed om te weten dat ik hier niet alleen doorheen ga. Het gaat echt met vallen en opstaan, maar ik moet hoopvol blijven en uiteindelijk gaan we hier uit komen. Veel liefs !!

Ja dat betekend dat je hoog ademt. Je moet meer ontspannen en naar je buik ademen. Dat angstig voelen erbij is normaal. Maar als je tegen jezelf zegt dat het door stress komt word je er niet nog eens extra angstig door. Dus wanneer je et voelt accepteren rustig liggen goed naar je buik ademen en tegen jezelf zeggen dat het door stress kkmt

Dit herken ik zeker! Doordat je zo hoog ademt en/of je buikspieren steeds gespannen zijn, blijft je lichaam ook in de stress-stand. Weet in ieder geval dat het niets geks is, ik heb hier ook last van. Met de onderstaande oefeningen steeds minder.

Je kunt hiervoor het beste op zoek gaan naar manieren om lager te ademen en om de spieren in je buik te helpen ontspannen.

Ik heb op YouTube dit gevonden en het doen van deze oefeningen helpt mij erg:
1: Zoek op ''releasing abdominal tension'' van 'the vocal yogi'
2: Zoek op Yoga for Your Mental Health│Burnout and Exhaustion Recovery│Yoga for Anxiety, Depression, and Stress - van Honey Lion.

Ik doe meestal eerst de oefeningen uit 1 en dan een korta yogasessie van 2. Je kunt het natuurlijk ook omdraaien als je dat fijner vindt. Het helpt mij in ieder geval heel erg om mijn buikspieren te ontspannen en om op de juiste manier te ademen.
Hoop dat jij er ook iets aan hebt!

Ik kan je maar één advies geven, mocht je het nog niet gedaan hebben.

Ga naar een systeemtherapeut. Zo iemand brengt je hele leven in kaart en geeft je veel inzicht hoe jouw leven in elkaar steekt en hoe dat zo gekomen is. Vaak weet je wel wat 'ongeveer' de aanleiding was, maar omdat je leeft in een eigen opgebouwd systeem, houd je het zelf ook intact. Je hebt niet eens door hoe vast je eigenlijk zit. M.a.w. je komt er nooit uit als je niet gaat inzien waar je telkens op vastloopt. Ook schematherapie zou een goede kunnen zijn (doorbreken van patronen). Veel mensen doen een combinatie van die 2.

Feit is dat je vastzit. Je komt duidelijk niet verder. Dit betekent maar een ding en dat is dat je systeem en/of patroon niet werkt voor jou. Je zit klem. De enige manier om daaruit te komen is veranderen. Het is ook niet één ding, maar een combinatie van dingen. Dus bijv. relatie, gezin, familie, vrienden, werk, etc. Allemaal speelt het een rol hoe jij je voelt, maar ook hoe je bent opgevoed. Je bent moe omdat je totaal geen energie meer krijgt. Ik heb datzelfde ook, maar sinds ik gestart ben met systeemtherapie, beginnen er langzaam dingen te veranderen. Vastgeroeste gedachten komen ineens los, overtuigingen worden anders, je draait letterlijk 180 graden qua visie, waardoor veranderingen gaan plaatsvinden. Wat ik vorige week absoluut geloofde, is 1 week later 180 graden gedraaid. Niet omdat de therapeut mij daartoe dwong, maar juist door nauwkeurig bekijken van situatie, gedrag, communicatie, houding, etc.

Ik kan je daar niet bij helpen, maar dit moet je zelf gaan ervaren. Veel mensen roepen 'het is wat het is'...nou nee, het is wat je er zelf van maakt. Dus doe hiermee wat je wilt, maar veranderen is bij jou noodzakelijk denk ik. Nieuwe koers, frisse blik, etc. Je zult verbaast staan hoe jij over een 1/2 jaar (of eerder) veranderd bent qua gedachten. Hierdoor trek je jezelf weer vlot en zal de energie weer gaan stromen en dat is precies wat je nu mist.

Succes!

Heel erg bedankt voor je verhaal. Ik ga eens opzoeken waar ik deze niet hulp kan vinden Kom er later even op terug ok mvg anoniem

Hi, even voor de duidelijkheid.

Iedereen zit om uiteenlopende redenen met een BO thuis. In mijn geval speelt dit al sinds mijn 25e en is de oorzaak een getraumatiseerde vader die zich mijn leven lang aan mij vastklampte. Dit was ongelooflijk zwaar, uitzichtloos en beheerste mijn leven totaal. Dit heeft mij leven volledig bepaald. Ik moet dus uit die kluwe komen en vind daarin mijn eigen weg. Systeemtherapie is mij geadviseerd en misschien kan dat voor jou ook een oplossing zijn. Dat is mijn reactie op jouw vraag.

Ik ben niet op zoek naar onderlinge ervaringen, want iedereen is anders en dit is daarom niet handig om te doen

Je therapeut is degene die je kan helpen en stel je vragen anders in het algemeen aan de chatgroep op deze site. Ook op Facebook zijn er verschillende groepen.

Veel succes

Vergeetachtigheid, slecht inslapen, maag op hol, veel trek in koffie, hoesten, snurken….moe, slappe benen, minder eetlust etc. symptomen van burnout bij mij

Hoi Davy,
Jep alle symptomen zijn herkenbaar, en enorm ellendig. Sterkte, hoop ook dat je medicatie goed aanslaat!

Bedankt voor je reactie Y

Donderdag monteerde ik nog een IKEA kast voor mijn zoontje.
Vandaag voel ik me van de wereld.
Heel onwerkelijk gevoel in mijn hoofd.
Zin in niks.
Alsof ik er niet bewust bij ben.

Ook die klachten zijn erg herkenbaar. Het blijft bizar hoe je soms het ene moment best wel wat (aan)kan, om vervolgens weer terug te zakken. Hoort er echt bij. Ik ben nu een jaar BO en heb ook nog steeds veel ups en downs. Mijn ervaring is wel als ik terugkijk, naar de vorige maand of maanden, dat ik wel echt vooruitgang zie.
Op korte termijn is de verandering moeilijk te zien, maar hij is er wel degelijk.

Pak je rust als je lichaam er om vraagt en probeer er niet teveel over na te denken (hoe moeilijk dat ook is), sterkte!

Ook hier heel herkenbaar, al moet ik wel zeggen dat de ‘downs’ met de AD uiteindelijk wel minder heftig werden. Het effect neemt nog wat verder toe na die eerste weken was mijn ervaring. Heb wr geen spijt van dat ik ermee begonnen ben want het helpt wel.

Kan het afwezige gevoel een bijwerking zijn van de Escitalopram 10 mg?
Neem het nu een goeie 4 weken
Misschien werkt het nog niet optimaal.
Iemand hier ervaringen mee?

Ook hier heel herkenbaar, al moet ik wel zeggen dat de ‘downs’ met de AD uiteindelijk wel minder heftig werden. Het effect neemt nog wat verder toe na die eerste weken was mijn ervaring. Heb wr geen spijt van dat ik ermee begonnen ben want het helpt wel.

Hier ook escitalopram 10mg sinds 6 maanden. Mij heeft het goed geholpen. Vanaf ca 2,5 week werd het iets rustiger in mijn hoofd en sindsdien bleven de echt hele zware dagen ook weg (schommelingen hielden wel aan). Na ca 3 maanden had ik het gevoel dat het echt optimaal begon te werken. Toen begon gaandeweg m’n draagkracht ook weer toe te nemen (meer kunnen ondernemen, weer beter stress kunnen ervaren). Ik ben er heel tevreden over, rustig opgebouwd met druppels en dat is me erg meegevallen (was er doodsbang voor, achteraf onnodig). Ook nauwelijks bijwerkingen en gewicht is juist heel stabiel nu, ben al met al zelfs iets afgevallen. Sport wel meer.

Hier ook eerst 5 mg 12 dagen nu een week op 10mg daarbij oxacepam ik heb moeite met innemen ben misselijk en merk nog weinig eten gaat moeilijk maar schijnt tijd nodig te hebben en ik heb geen geduld . Maar voel me zo ellendig . Weet niet waar ik zoeken moet soms . Vreselijk gewoon . Koffie drinken ik niet meer wel thee komt ondertussen me neus uit of water met bubbels.
Nachten zijn ook Vreselijk.

Waar ben ik i beland , wat gebeurd er met mijn lijf. Ppfff

Je moet jezelf ook tijd gunnen. Ik denk dat je jezelf onbewust onderdruk zet om te herstellen. Dit werkt averechts. De meeste mensen zijn zoiezo een jaar bezig met herstel. Laat de druk los

Hoe gaat het nu?

Ik herken heel sterk die golven van energie en leeg zijn. Wat ik vorige week nog fluitend kon, kan ik dan ineens niet meer. Heel raar. De ene week heb ik een lang gesprek met iemand en de week daarop kost het mij ineens heel veel moeite om mij te concentreren. Dit geldt ook voor beweging. Ik denk (omdat het mij ook verteld is door deskundigen op het gebied van burnout) dat je systeem soms terugschiet in zijn oude modus. Je traint dus telkens de nieuwe modus. Dit maakt het ook allemaal zo frustrerend. Telkens als je denkt ..ik ben eruit, word je weer onverwacht teruggezet. Dit betekent niet naar nul, maar wel dat je daarna weer rustig opnieuw kan gaan bouwen omdat je systeem ook de nieuwe ervaringen heeft 'onthouden', op een gegeven moment ben je er echt uit. Vallen en weer opstaan dus.

Het klinkt alsof je re-integratie topdown verloopt in plaats van op geleide van klachten en je gevoel. Heb je wel aangepast werk of zou je de stapjes iets kleiner kunnen maken zodat elke stap goed voelt (en je zelfvertrouwen weer groeit) alvorens je een volgende stap zet? Ik sta ook voor groepen en bij mij speelt beginnende overgang ook een rol. Toen ik eenmaal weer in rust kon ontspannen ben ik langzaam gaan opbouwen, ook in werk. Maar dat begon met administratieve dingen, toen telefonisch weer wat clientcontact, daarna ook online en toen pas weer face tot face. Voor de groep staan lijkt me een van de laatste stappen (het gevoel dat je er echt moet staan idd snap ik helemaal). Laat je niet leiden door anderen maar luister goed naar je gevoel. Enkel doen wat goed voelt is zo belangrijk in deze fase. En uiteindelijk is dat ook voor je werkgever belangrijk anders duurt het alleen maar langer.
Als je nu pas beter slaapt, heb je lang ingeteerd. Ik denk persoonlijk dat herstel pas echt inzet wanneer je weer goed kunt slapen en weer echt kunt ontspannen (met momenten iig), -dus ook lichamelijk/spieren- en daarna ga je pas weer veerkracht opbouwen en neemt stressbestendigheid weer toe (zoals het aankunnen om iets spannends te doen, voor een groep staan, clienten te woord staan, prive weer meer aankunnen etc). Bij mij duurde dit ruim een jaar. Ben ook bij de gynaecoloog geweest en die schreef bio-identieke progesteron voor. Ik vind het laatig te zeggen wat het doet (en wat waardoor komt) maar ik slaap er goed/beter op en ben er wat kalmer door geworden geloof ik. Misschien een idee die er ook in te betrekken. Als je hormonale systeem op hol is, is dat ook erg ontregelend. Succes!

Heel erg bedankt voor je reactie. Ik ga je suggesties overwegen en kijken hoe ik dit kan gaan toepassen. Enkel doen wat goed voelt is nog lastig te onderscheiden. Er zijn zoveel dubbele signalen in je hoofd en lijf. Elke avond denk ik, ach morgen is het misschien anders. Maar is vooralsnog een desillusie. Probeer me af te leiden, maar m’n hobby’s zijn momenteel onvindbaar. Altijd gedacht dat ik me nooit zou vervelen als ik thuis zou zijn, verveel me rot, naast huishouden en wandeling. Dus blij dat ik weer een beetje mee kan doen aan het gewone leven en op m’n werk ben. Ik ga kijken wat ik kan vereenvoudigen, misschien iets later onder de mensen komen zodat wanneer mijn les begint ik niet teveel interactie heb vooraf. Ik ga wat dingen uitproberen, dankjwel

Bedankt voor je inzichten! Heb ik weer veel aan. Ik denk dat dit bericht ook hoorde onder 507? Het bovenstaande topic?

Klopt..

Nog een (lekkere) tip.
Pure chocolade eten helpt echt. Heeft een kalmerende werking én zorgt voor een opgewekt gevoel. Ik neem het dagelijks (minstens 70% puur nemen).

En nogmaals...bewegen, naar buiten, rusten, goed eten, lullige spelletjes spelen (uno, 4 op een rij, etc). Ochtend uitstapje en middag uitstapje, maar echt alleen als je voelt dat je het fysiek kunt en probeer mentale vermoeidheid daar niet mee te verwarren. Ik 'voel' mij vaak moe, maar begrijp inmiddels dat dit puur mentaal is. Als ik eenmaal fiets, merk ik hoe makkelijk ik het fysiek aankan. Maw telkens even experimenteren. Stilzitten en uit het raam kijken kan, maar geen mens is daarvoor gemaakt en wordt op den duur een kwelling. De komende dagen/weken wordt het erg mooi weer, dus dat werkt alleen maar motiverend. En besef dat we allemaal hier zitten met dezelfde klachten (niet dezelfde oorzaak). Dus gespannen, nerveus, angstig, paniekerig....heel normaal dus. Besef dat continue als je wat onderneemt. Het hoort er nou eenmaal bij.

Hi Madeliefje, nog eentje (als bewijs dat je door de zure appel moet). Omdat het morgen mooi weer wordt en ik graag in natuurwater zwem, ging ik net doelgericht een zwembroek kopen. Zonder dat ik het eigenlijk zelf doorhad was ik zeker al 25 minuten bezig, praatte met personeel en had mijn fiets een stuk verderop staan en ging ik nog even een andere winkel in. 1 maand geleden stond ik met een kloppend hart, half hyperventilerend in diezelfde winkel en was binnen 5 minuten weg en durfde ik mijn fiets niet eens aan de overkant van de straat te parkeren. Afijn, wat ik ermee wil zeggen...oefening baart kunst. Je moet jezelf opnieuw uitvinden en dit rustig gaan trainen.
Winkelen in 'de grote stad' staat op het programma, maar alles op z'n tijd.

En nog een ding Emily, ik ben in mijn leven 2x burnout geweest. Dit kwam door een familieproblemen waar ik 'de oplossing' voor was vanaf mijn 14e. Ik ben dus al 2x uit mijn burnout gekomen en nu is de laatste, aangezien de oorzaak nu weg is en de verwerking is begonnen. Ik weet dus precies hoe het voelt, wat je moet doen en wat helpt. Binnen zitten en rusten/slapen, Jazeker, in het begin, maar daarna begint de klus. Erg pittig, maar je moet er doorheen. Alles weer opnieuw opbouwen, je grenzen steeds wat verder verleggen en op een gegeven moment denk je...huh? Dat ik deze straat niet eens uit kon lopen een paar maanden geleden. Een 1/2 jaar later ben je nagenoeg vrij van klachten. Sporten altijd blijven doen om je 'fabriekje' goed te laten werken.

M.a.w. het is voor mij niet nieuw en je hoeft hier echt niet langer dan een 1/2 jaar in te zitten, mits je beslist dat het genoeg is en je uit je grot komt. Ik ben vandaag een stuk wezen fietsen, boodschappen
gedaan, even wezen winkelen en heb zojuist onze hond uitgelaten in het bos. Ik ben nu op, maar ik heb het wel gedaan. 1 maand geleden lag ik nog lusteloos op de bank. Morgen s'ochtends naar de tandarts, daarna wielrennen, 's middags rust/slapen en goed eten en s'avonds even een duik in de rivier. Nu al zin in.. ;-)

Komt goed, maar gaat niet vanzelf.

Goed en hoopvol om allemaal te lezen. Zit er ook al langer in, en het gaat hier ook steeds beter. Sinds een week de knop omgezet om elke dag te bewegen en meer buiten te zijn. Sindsdien voel ik me een stuk beter (: dus herken wel wat jullie zeggen

Mooi! Je zult zeker goede en slechte momenten gaan ervaren, maar zie 'de slechte' als een leermoment en neem de consequenties voor lief. Het is nou eenmaal zo. Ga daarna weer gewoon verder waar je gebleven was en begin weer met bouwen..even een klein stapje terug en daarna weer verder. Niemand leert voetballen door ernaar te kijken...je moet trainen ;-)

De voorbeelden helpen mij enorm. Vandaag weer een stapje verder reintegreren op werk. Je voorbeelden hielpen mij om inderdaad te bedenken, ja even door de zure appel. Nu nog strak van de spanning, maar het komt wel weer goed (;

Fijn om elkaar zo te kunnen helpen!

Komt echt goed... Ik ben gisteravond toch nog even wezen zwemmen in de Kromme Rijn en ben nu net terug van 1 uur racefietsen na vanochtend bij de tandarts te zijn geweest en boodschappen te hebben gedaan. Doe ik het fluitend? Nee, zeker niet, maar je moet het doorbreken en weer leren 'spelen'. Zo kom je iedere dag een stapje verder. Goed om te horen dat jij dit ook bent gaan doen, want dat is de weg naar herstel. Zie het inderdaad als die zure appel. Die spanning die je daarna voelt moet je zien als een overwinning op jezelf. Je hebt het mooi geflikt!!

Goedemorgen Madeliefje, wat ik eigenlijk wel verwachte, gebeurde vannacht. De man met hamer kwam even langs. Niet fysiek een klap, maar mentaal. Qua conditie kan ik het wel aan, maar het doorbreken van prikkels is dan het ding. Dus ik werd weer erg nerveus gespannen en angstig.. het bekende riedeltje. Dit is een duidelijk signaal dat ik te hard ga. Ik pas dan mijn schema aan, ga terug naar 25-30% en zie dat dan als 0-punt en rust weer zoveel mogelijk uit (toch mooie weer). Op die manier ben ik in 3 weken al 25-30% verbeterd en ga zo iedere keer weer langzaam een stuk omhoog. Je kunt ook thuiszitten en verwachten dat je daar helemaal hersteld om vervolgens probleemloos naar buiten te wandelen, maar zo werkt het (helaas) niet. Maar experimenteer zelf hiermee.

Een vriendin van een vriend van mij was ooit tijdens haar studententijd burnout geraakt. Perfectionisme en prestatiedrang waren haar valkuilen. Tot op de dag van vandaag (25 jaar later) blijft ze die a-relaxte, overspannen houding aannemen. Dus bij iedere prikkel kruipt ze direct haar grot weer in en verzet ze haar grenzen niet. Haar zelfvertrouwen is dan ook ver te zoeken. Bijzonder triest, maar het is maar hoe je ermee omgaat.

Wat goed dat je even een stapje terug doet!

Het blijft zoeken hè, wat goed is..
ik doe ook vandaag even rustig aan, om mijn lichaam en geest te laten herstellen van gisteren (werk).
In rust komen er vaak weer meer klachten openbaar. En dat is denk ik wel belangrijk, dan alleen maar doorgaan.
Daar heb ik eens een terugval van gehad. Juist elke keer stil staan, en jezelf checken, hoe gaat het nu echt met me, welke signalen geeft mijn lichaam..
dat helpt mij

Tsja, dat balanceren is ongelooflijk lastig. Vanaf Vrijdag krijg ik daar begeleiding in, want om het wiel zelf uit te vinden kan een eeuwigheid duren. Ik ben wel met overigens even gaan buiten kort gaan zwemmen en op een terrasje gaan zitten. Na een 1/2 uurtje was het genoeg. De rest van de dag in de tuin zitten.
Ik wil perse iedere dag met een goed gevoel in slaap vallen. Zolang je kleine geluksmomenten inbouwt sterk dat je dagelijkse gevoel.

Cheers

Ik zou dat moeten/willen weglaten..

Ach, je snapt wat ik bedoel denk ik. Ik moet niets, maar geluksmomentjes vind niemand door dagenlang op de bank te zitten. Dus moeten/willen zou je kunnen vertalen als 'na te streven dagelijks doel' ;-)

Haha ja. Goed om zo een eventuele depressie of iets anders te voorkomen. (:

Tsja, vrijheid voelen en doen wat je zelf wilt. Precies de issue waar ik al jaren mee loop. Ik had te maken met een ouder die mijn normen en waarden bepaalde. Binnen dat kader had ik mij leven (tegen mijn zin in) opgebouwd. Nu hij overleden is, heb ik eindelijk de vrijheid om te doen wat ik zelf wil, maar zit ik nu in een bepaald kader. Erg vervelend, want het heeft impact op alles in mijn opgebouwde leven. Mijn relatie, mijn gezin, mijn werk, mijn dromen, etc. Een enorme omschakeling met erg veel impact. Het verklaart heel veel emoties in mijn leven. Ik was niet eens blij toen ik ging samenwonen, onze kinderen geboren werden, wij ons huis kochten, mijn bedrijf als een tierelier liep, ik mijn eerste cabrio kocht...het deed mij allemaal niets. Het was niet het leven wat ik zelf wilde. M.a.w. een heel rare situatie, wat heel veel impact heeft op mijn rust. Ik krijg nu systeemtherapie om het hele verhaal eens goed door te nemen en terug te komen bij wie ik zelf ben en vooral waar ik zelf voor sta. Van zelfverzekerde vent, naar een hoopje ellende. Past absoluut niet bij mij, waardoor het allemaal raar aanvoelt. Maar ja, een kennis van mij heeft hetzelfde meegemaakt. Eerst terug naar de kern. Hij heeft daardoor nu alles weer op de rit, kent zijn valkuilen en weet wat hij wilt. Compleet weer in balans.

Fijn dat je zo weer gelukkig kan worden! En je er hulp bij krijgt. Sterkte en geniet van de reis (:

Wordt een flinke reis, maar eentje die veel gaat opleveren. Het vereist echter wel een compleet nieuwe mindset. Eigenlijk is de basis dat ik mijzelf altijd op de 2e plek heb gezet. Altijd het geluk van anderen op de eerste plek zetten, om vervolgens jarenlang braaf te doen wat die andere wil. Kortom, je eigen geluk op de 2e plaats. Nu ik dit steeds meer begin te herkennen, komen er ook wat 'lastige' situaties aan. Zet ik het geluk van mijn partner op de 1e plek of die van mij. Alleen zal je dan de situatie gaan krijgen dat je de andere moet uitleggen waarom je niet meer in de pas wilt lopen 'want het was toch altijd leuk'... pfff, zo geen zin in, maar het moet.

Ik trap af

- stop bij een grens die je voelt. Forceer niks. Daar wordt je niet beter van, maar juist slechter
- wees eerlijk naar jezelf. Waar komt de burn out nu echt vandaan
- loop elke dag, maar sport niet intensief. Je hebt namelijk zelfs je spieren verbrand door over je grens te gaan. Door dus met lopen je spierkracht op te bouwen, herstel je sneller. (30 min lopen)
- De lichamelijke klachten horen erbij, en geven juist herstel aan.. verwelkom ze, bedenk dat dat een teken is dat je hersteld. Je lichaam is hard aan het werk om te overleven en je te laten herstellen.
(Wordt bijv niet bang van de hoge hartslag, alleen een teken dat je in de reserve batterij zit)
- Het komt goed. Echt waar. Het kost alleen tijd..

Kijk naar wat voor jou werkt, dus voorzichtig experimenteren. Het is vooral een leerproces. Met vallen en opstaan leer ik iedereen dag weer. Het is ook zo dat je lichaam en geest compleet van slag zijn.

M.a.w. cortisol speelt een zeer belangrijke rol. Die maak je in de ochtend aan. Dit is ook de reden dat je (ik in ieder geval) al vanaf wakker worden mij direct erg onrustig voel. De stelregel is dat je in de beginfase veel rust neemt en bijslaapt, maar als je begint te merken dat je fysiek aangesterkt bent, dan zou je kunnen starten met bewegen. Ik zit in die fase. De muren kwamen op mij af en de vermoeidheid is nog puur mentaal. Als je dan blijft liggen, dan blijft de cortisol in de lichaam zitten en blijf je de hele dag door gespannen. Door te bewegen maak je o.a. endorfine aan en nog meer anders positieve stofjes. Door te bewegen wek je de endorfine op, maar ook door fysiek contact met je geliefde en door te lachen. Ik ga nagenoeg dagelijks nu naar fitness. Begon met 15 minuten fietsen, toen 30 en sinds deze week 1 uur. Bewust maak ik altijd een praatje met de mensen achter de receptie en andere bezoekers. In het begin was ik erg nerveus, maar nu voelt dit.heel vertrouwd. M.a.w. fysiek en mentaal ga je zo kleine stapjes vooruit. Morgen ga ik een uur wielrennen en zie het als een experiment. Is het teveel, dan weet ik genoeg en houd ik het bij de fitnessschool, zo niet dan ga ik om de dag.

Feit is dat je stappen moet zetten. Mensen die langer dan 1 jaar burnout zijn, komen voor, maar zijn eerder een uitzondering. Dit heeft alles te maken met de problematiek en de durf om stappen te zetten. Mijn vriendin was ooit burnout maar was er binnen 3 maanden uit. Ik zit er nu 4 maanden in, maar begin te merken dat ik progressie maak. Daarnaast is het een leerproces. Ik krijg steeds meer zelfinzicht. Hoe, wat en waarom wordt steeds duidelijker. Maar voor een ieder geldt dat je stappen moet gaan zetten. Ga uit je hoofd en ga in je lichaam. Rustig aan opbouwen, rust nemen en slapen in de middag als het kan.

Succes! Komt goed.

@Anoniem, tijdsduur heeft ook heel erg met de ernst te maken. De ene burnout is de andere niet dus vergelijken is nutteloos.

@anoniem, vergelijken is inderdaad zinloos. En heel eerlijk voelt dit voor mij als een heel vervelende opmerking. Ik zit nu 10 maanden in een burn-out, naar het werk gaan lukt mij nog niet omdat dit ontzettend veel stress geeft. Ik heb op heel veel andere vlakken ook nog geen grip, Ik heb last van depressiviteit en ben nu iemand die ik niet wil zijn en dan schrijf jij dat je maar moet durven. Dat voelt als heel veel onbegrip. Het is vast niet zo bedoeld, maar weet wat woorden doen met mensen die kwetsbaar en fragiel zijn.

Ik ben nu 6 maanden in mijn BO en heb ontzettend veel geleerd.

Het belangrijkste voor mij is:
-Kies voor jezelf
- Schaam je niet voor waar je bent, je bent genoeg.
- Het is niet belangrijk wat andere mensen vinden
- Ik loop niet achter op anderen, het is oke om dit op mijn tempo te doen
- Ik geef mijn grens aan en iemand vind dit niet prettig? Niet mijn probleem, dit is goed voor mijzelf
- Ik blijf bij mijzelf
- Ik mag een mening hebben, anderen hoeven het hier niet mee eens te zijn. Andersom geldt hetzelfde. Ik ben een eigen persoon met eigen opvattingen en dat is helemaal oke

Accepteer dat je burnout bent. Heb vertrouwen in je herstel en zet kleine stappen. Wandelen is inderdaad heel goed! Ik wandel elke dag 2x 30 min, soms langer. Pilates en yoga ook goed, laagintensieve sporten. En iedere burnout is verschillend, zoals Taco aangeeft heeft t te maken met de ernst vd burnout. Heb je er lang over gedaan om er in te raken, dan duurt t lang om er uit te komen. Ik heb heb er helaas 7 jaar over gedaan dus zal paar jaar bezig zijn met herstel. Was ook een hele kluif om dat eerst te accepteren...

ACCEPTEREN dat je een burnout hebt en jezelf de tijd geven.....het duurt een ( hele) tijd voordat je een burnout ontwikkeld, dus het duurt ook een tijd om je hersenen uit te zetten ( niet constant aan) en rustig aan weer leren te ontspannen.

Ondanks dat ik niet veel wijzer werd van mijn psycholoog werd ik wel gerustgesteld dat het "oké" was dat ik vrijwel niets ondernam en dat het gewoon een hele poos gaat duren.

In de drukke maatschappij waarin we van alles moeten, moest ik ( vooral) ook heel veel van mijzelf. Perfectionisme ....je herkent het wel.
Na een ontspannen dagje viel mijn spraak een beetje uit en kreeg ik last van mijn evenwicht.
Ik werd opgenomen omdat ze dachten dat ik een herseninfarct had. De neuroloog vroeg " heeft u veel stress en negeert u dat?" " dit is wat er dan met u gebeurd!"

Uiteraard was ik na 2 dagen, gewoon weer aan het werk.
Totdat het na een 5 maanden echt niet meer ging en ik alleen maar na werk op de bank lag. In de rotzooi, mijn huis en hoofd een chaos.
Ik zag mijn vriendinnen niet meer, sloeg uitnodigingen af, raakte zelfs vriendinnen en vriend kwijt.. Maar ontspannen kon ik niet, in mijn hoofd moest ik nog van alles nl. Ik voelde mij schuldig dat ik probeerde te ontspannen.

Ik heb geleerd dat ik de burnout mijzelf heb aangedaan door maar belachelijke hoge eisen aan mijzelf te stellen.
Iets met cirkel van invloed😉
( nu kan ik mij ook nog herinneren dat ik heel boos werd toen ik las dat ik het mijzelf had aangedaan. Hoe konden ze dat nu schrijven??)

Inmiddels is het 7 mnd geleden dat de arts tegen mij zei" Als je nu niet stopt, klap je er straks onderweg uit, in de auto......en dan?? Op je werk ben je niet onmisbaar, thuis wel.
Je moet gaan schrappen in datgene wat je nu de meeste tijd kost, en dat is je werk"

Langzaamaan ben ik aan het reïntegreren.
Ik ben er nog lang niet, en iedere uitbreiding van uren duurt even voordat ik ze niet meer als druk ervaar. Teveel afspraken in agenda lukt ook niet. Ik doe het dan ook niet. Heb ik een verplichting, dan hou ik de rest van de dag leeg.
Ik hou mijn huisje op orde...en ipv dat ik zie wat er allemaal nog moet gebeuren, prijs ik mijzelf om de dingen die ik wel gedaan heb...

Succes alleen,

Lieve groet, Silvana

Ik ben inmiddels twee maanden thuis van mijn ft werk en begin me te realiseren dat ik daadwerkelijk een burn out heb. Ik ben aan het zoeken naar houvast aangezien de lege dagen me zo nutteloos voorkomen. Heel fijn de eerdere berichten te lezen, ze sterken me in acceptatie van deze situatie. Constante hoofdpijn is ‘normaal’ weet ik nu en de hele dag bijna niets doen is dat ook. Het heeft tijd nodig, veel tijd.
X

Yep, herken ik volledig en zelfs exact dezelfde gevoelens. Ik was gisteren ook gaan fietsen en ook gaan lunchen. Moest jij ook je paniekgevoel steeds wegdrukken?
Eenmaal thuis voelde het wel (en nog steeds) als een overwinning. Eindelijk een doorbraak. Heerlijk voelde dat. Ik was alleen niet afgepeigerd, maar kon heel slechts in slaap vallen. Vandaag dacht ik, toen ik happy wakker werd ...mooi, dan ga ik weer even sporten, maar merkte al heel snel dat mijn kracht weg was. Ik wilde weer naar huis. Eenmaal thuis allemaal taken gedaan en daarna tranen van vermoeidheid in mijn ogen. Simpelweg veel te veel gedaan. Focus je niet op je lichaam, die is echt gewoon aan het herstellen. Zo adem ik heel oppervlakkig, voel ook mijn hart en heb barstende hoofdpijn. Ik ging ook nog 'eventjes' langs de voetbalclub omdat ik graag weer wil voetballen, maar toen ik in gesprek raakte met iemand, steeg het gevoel van paniek weer omhoog. Rustig verder praten en vooral trager gaan lopen naar mijn fiets om weer naar huis te gaan. Daarna viel ik in slaap en werd doodvermoeid wakker.

Mijn vriendin gaat een schema voor mij maken waar ik mij aan ga houden. Zij heeft ooit ook een burnout gehad en kreeg toen direct professionele begeleiding. Die heb ik nooit gehad, maar krijg die gelukkig binnenkort wel. De uitdaging is dat je niet je grenzen passeert. Misschien was het sporten van vanochtend prima, maar had ik gewoon niet die huishoudelijke klusjes daarna moeten doen? Dat soort dingen zijn heel lastig om zelf te bepalen, omdat jezelf nog steeds in de oude modus zit. Niet zeiken, doorgaan... Superfout, maar zo logisch zonder begeleiding.

Ja heb ik ook last van. Constant die hartslag in de gaten houden. Ook al is er niks mis mee. Heel irritant. Heb geen tips helaas want ik kom er zelf ook moeilijk van af

Een tip die ik op een ander forum tegen kwam:

Er bestaat geen ‘beetje ziek’ hart. Wanneer je hart gecheckt is, en de dokter zegt dat alles oké is, is dit gezond. Als je problemen hebt met je hart is je hart ongezond. Er zit niks tussenin. Een ongezond hart kondigt zich duidelijk aan en daar kun je ook niet te lang mee door blijven lopen. Bot gezegd: dan was er inmiddels wel iets ernstigs gebeurd. De meeste mensen met hartproblemen weten het ook niet, totdat er iets mis gaat.

Een bonzende hartslag is heel normaal bij een overactief stressysteem. Je lichaam kan heel wat aan, ook je hart. Accepteer dat je hart op dit moment wat sneller klopt omdat je lichaam aan het herstellen is en je zult merken dat je er steeds minder mee bezig bent.

Ik ken het, heb er zelf heel erg last van gehad. Heb uiteindelijk mijn hartslagmeter weggegooid en dat is een wereld van verschil gebleken.

Dank voor jullie reacties! Sowieso al fijn om te horen dat ik niet de enige ben die hiermee zit, al blijft het voor iedereen naar natuurlijk. Ja, paniek slaat bij mij nog snel toe en kan eigenlijk soms al bij de minste inspanning nog voorkomen door de focus en angst voor die hartslag. Ik hoop heel erg dat het met de tijd overgaat omdat je als het goed is steeds meer onderneemt en daardoor dus steeds meer vertrouwen opdoet en ziet dat er niks gebeurt. had alleen gehoopt dat ik weer kon gaan genieten van weer de energie hebben om dingen te doen. Dat is er helaas nog niet bij..

Die angst zul je weer moeten overwinnen door enerzijds jezelf in kleine stapjes uit te dagen (bv hoge hartslag opwekken met sport en ervaren dat er niet gebeurd, ademhalen door een rietje, iets doen wat je spannend maar wel heel kort etc) en anderzijds technieken aanleren die je kunt toepassen wanneer spanning oploopt. Ademhalingsoefeningen, ontspanningsoefeningen, juist vertragen ipv versnellen. Wanneer je weer kalmer wordt en verder bent ik je BO zal dit gaandeweg ook verdwijnen. Maar hou de stapjes klein zodat het succesjes zijn en je vertrouwen in jezelf en in je lichaam weer groeit. Succes!

Hoi, drink niet te weinig water. Eet eens oosters ipv aardappelen. Je huisarts kan je ook iets voorschrijven zodat het zachter word.

Groetjes Poeppie.

Wat fijn dat je er zo goed uit bent gekomen maar oh wat is het heftig en wat werkt zo’n burnout ontregelend. Ik ben gelukkig ook al een heel eind op weg maar ben er nog niet helemaal.

Ik zit ook al in mijn derde burnout. Bij de eerste twee kwam ik er redelijk snel weer uit binnen een jaar was in weer volledig aan het werk. Maar vaak ging het moeizaam en was het een heel gevecht met mezelf. Maar ik ging door want ja de hypotheek moest betaald worden, 4 kinderen, etc. Ik moest van mezelf doorgaan.

Maar nu de derde is veel heftiger en zit er nu al bijna twee jaar in. Was/is bij jou de derde ook veel heftiger ?

Na twee jaar heb ik nog steeds enorm veel lichamelijke klachten. Soms gaat het een week of iets langer goed en heb ik het idee dat ik uit het dal klim om vervolgens weer keihard teruggeworpen te worden. Dan ben ik weer helemaal terug bij af. Sta vreselijk misselijk op met legio klachten. Duurt meestal een week alvorens het weer iets beter gaat. Maar het blijft op en neer gaan en weet niet hoe ik eruit moet komen.

Zo bert twee jaar je laat mij wel even schrikken .

Neem je nu wel voldoende rust en heb je voldoende hulp

Ik heb ook veel lichamelijke klachten zit er 6 maanden in hoop niet dat ik er zo lang in blijf hangen

Hi Bert,

Ik kan niet zeggen dat de 3e heftiger is, maar het wel intenser qua gevolgen. Ik doe nu bewust voor het eerst niets meer. Dus geen boodschappen, wandelingen met de hond, dingen moéten, etc. Dat deed ik destijds wel, maar nu kies ik volledig voor rust. Het gaat bij mij met ups & downs, maar ik merk ook dat er in de basis grote veranderingen zijn. Dit heeft alles met die puzzel te maken waarover ik het heb.

Je moet proberen om je niet te focussen op de gevolgen (burn-out en alle emoties en fysieke reacties), maar focussen op de puzzel. Ik zit al jaren muurvast, maar nu pas begin ik in te zien waar ik continue op vastliep en wat mij nu voor de 3e keer gevloerd heeft.
Ik heb veel dingen gedaan waarvan ik achteraf dacht 'Waarom doe ik dit eigenlijk'. Daarover ben ik gaan nadenken. Waarom zou je dingen doen waar je eigenlijk zelf helemaal niet achter staat, maar toch doet? Mijn allereerste les meditatie gaf mij dit inzicht. Het waren meer de woorden die de leraar uitsprak, waardoor het kwartje bij mij viel en inmiddels een lawine aan inzichten heeft gegeven. Het stormt nu in mijn hoofd (was vanochtend al om 04:00 wakker), maar het is er eentje waarvan je telkens beseft dat het allemaal klopt. Sterker nog, ik merk nu al dat ik iets heb aangeraakt voor het eerst, waar het al die tijd vast zat.

Ook voor jou moet zoiets gelden. Niet voor niets ben je voor de 3e keer ingestort, simpelweg omdat je de échte oorzaak nog niet gevonden hebt. Je wordt niet zomaar ziek, zwak en misselijk. Gebruik je burnout periode om die puzzel op te lossen. Zeker niet makkelijk, maar blijf praten en logisch nadenken. Zolang je de kern niet gevonden hebt, kan je nergens aan gaan werken en kun je niet herstellen. Kennis = macht. Klinkt simpel, maar is het zeker niet.

Succes met puzzelen,
Frank

Hoi Levi,

Iedere burnout is voor iedereen natuurlijk anders. Ik heb zelf het vermoeden dat ik na de eerste burnout er toch niet echt uitgekomen ben en zo in de tweede en derde gerold ben. Mijn verhaal is ook apart. Heb me ziek gemeld maar ben vervolgens toch paar uurtjes blijven werken. Mailtjes doorsturen, soms zelf dingetjes oppakken enz. Verantwoordelijke functie en hoog verantwoordelijkheidsgevoel. Gewoon doorgaan terwijl het eigenlijk niet meer gaat. Bleef dus paar uurtjes weken en de bedrijfsarts vond het prima (i.p.v. op de rem te trappen) en ik zat binnen 9 maanden weer op 7 uur per dag. En toen klapte ik dus helemaal in en moest me weer volledig ziekmelden.

Dus volgens de nieuwe bedrijfsarts zit ik bijna een jaar in de burnout maar volgens de wet al bijna twee jaar. Dus eigenlijk is het een jaar als je het zo wil bekijken en dat probeer ik dan ook maar.

Maar die klachten zijn echt verschrikkelijk. Ging tijdje ietsje beter en laatste 2 maanden weer helemaal slecht. Had eerst perioden van twee tot drie weken dat ik me redelijk voelde maar die periodes worden nu steeds korter.

Heb psycholoog, slik Citalopram en probeer zoveel mogelijk te rusten. Ik schrik er zelf ook van dat ik er al zolang inzit trouwens.

Hoi Frank,

Bij mij was ik de eerste twee keren er redelijk snel uit (of misschien ben ik er wel nooit echt uitgekomen), maar nu bij de derde blijf ik er maar inhangen. Vooral door de lichamelijke klachten is het moeilijk de dag positief te beginnen.

Hoe lang zit jij in je burnout ? En heb je ook veel lichamelijke klachten ?

Tja, waar moet je beginnen bij die puzzel. Ik heb wel al besloten om bijvoorbeeld niet meer terug te gaan naar mijn huidige toxische werkomgeving. Maar het lucht me eigenlijk niet echt op, eerder dat ik er stress van krijg. Zorgen over wat ik dan moet gaan doen en hoe ik het financieel rond moet gaan breien. Het zou eigenlijk een soort verlossing moeten zijn dat ik niet meer terug hoef. Ik heb ook contact verbroken met mensen die energie vreten. Probeer te rusten maar zit teveel in mijn hoofd. Probeer afleiding te zoeken maar werkt meestal maar van korte duur voordat ik weer in mijn hoofd zit. Weet dat het allemaal averechts werkt, maar blijf het doen.

Ik kan me zo redelijk voelen en uit het niets plotseling heel slecht. En dat heel slecht duurt vervolgens dagen. En kom er niet achter waar het aan ligt, echt frustrerend.

Groeten,
Bert

Hallo beste inderdaad goed om van de energie zuigers afstand te nemen en voor je zelf te kiezen je bent goed bezig. Dat teveel in je hoofd zitten heb ik ook heel erg. Er volgen goeie dagen en dan opeens slechte dagen. Soms denk ik dat het komt omdat , ik over mijn grenzen ga als ik mij goed voel. Alhoewel ik eigenlijk maar twee taken doe per dag. Maar ik merk wel dat ik stress krijg van mijn omgeving omdat, er verwachtingen zijn wanneer ik mij goed voel

Geef de moed niet op we komen er wel zoals frank zegt blijven puzzelen. Wat ik mij wel afvraag werkt de medicatie niet voor je stemmingen ?

Hi Bert,

Het is logisch dat je vanuit praktisch perspectief stress ervaart qua werk en de stap naar het UWV. Maar nogmaals...gebruik het vangnet dat er is en waarvoor je iedere maand betaald en berust daarin. Je geeft al aan dat je er nooit écht uit bent gekomen, waardoor het zelfs logisch is dat je er voor de 3e keer in beland.

De puzzel is voor iedereen anders en kan uit verschillende stappen bestaan. Ik heb verschillende fases moeten doorlopen en heb nu het gevoel dat ik voor de laatste fase sta. Eerst moest ik ongelooflijk veel ellende uit het verleden verwerken. EMDR (soort hypnose) heeft daarbij erg veel baat gehad, maar ook talloze gesprekken.

Maar kijk goed naar wát exact jouw werk toxisch voor je heeft gemaakt. Hadden je collega's dezelfde ervaring? Of reageerde jij extra sterk op wat jij toxisch noemt. Hier kan je namelijk veel lering uit trekken. Ik kan bijv. slecht tegen autoriteit. Zeker als het gebakken lucht is. De ene accepteert dat, terwijl de ander daar op leeg loopt. En vergis je niet.. Ik ken meerdere mannen die burnout zijn geraakt, waarbij achteraf bleek dat het uiteindelijk toch met hun jeugd te maken had. Vaak is er een relatie te leggen met de houding/karakter van de vader. Ouders met (te) hoge verwachtingen of juist weinig inspirerend of zelfs denigrerend. Maar ook vaders zonder enige interesse in hun zoon of juist vaders met problemen. Onbewust neem je dit mee en loop je later tegen de muur en moet je dit allemaal gaan verwerken. Het is complex, maar zeker op te lossen. Ook blijkt vaak dat je het eigenlijk al wist, maar het zover hebt weggestopt, dat het er op een gegeven moment 'vanzelf' uitkomt.

Ga dus goed na voor jezelf wat je onder toxisch verstaat. Kom je dat gevoel vaker tegen in je leven? In welke situaties? Lijkt dat op iets van vroeger? Waarom? Dus blijven analyseren en ontleden.
Bij mij is de oorzaak overduidelijk, maar heeft het naast veel verdriet ook erg veel bij reacties gegeven, zoals bindingsangst. Een onveilige jeugd is daar de oorzaak van.

Dus ellendig voelen is oké, mits je ermee aan de slag gaat. Het hoort nou eenmaal bij een burnout. Neem een kladblok en schrijf continue op wat je te binnen schiet. Dat ene gesprek met die collega, dat ene moment uit het verleden, bladiebla... Langzaam maar zeker zie je een patroon ontstaan en ben je een stap verder.

Succes,
Frank

Helemaal eens Frank!
Aan het begin van de burn out rende ik ook nog gewoon door. Totdat ik opnieuw werd stilgezet.

Op dit moment volg ik ook bokstherapie. Misschien voor meer mensen een aanrader.. Je doet daar oefeningen met betrekking tot grenzen. Hoe voel jij je grens? Hoe geef jij deze aan? Ze gaat bewust je grenzen over, en zo zie je je natuurlijke reactie hierop. En zo kun je er letterlijk mee aan de slag gaan.
Eerst heb ik wel met een psycholoog gepraat over de kern van mijn probleem. Daar was ik op een gegeven moment uitgepraat. Nu ‘oefen’ ik het in het echt.

Maar daar zeg je ook wat, 'doodvermoeid aan de slag', je was er dus ook nog lang niet klaar voor... dus dan val je keihard terug.

Hi Madeliefje,

Ik ben even met sporten gestopt... iets teveel grenzen opgezocht ;-)

Mijn valkuil met sporten was dat ik door enthousiasme (en endorfine) mij altijd geweldig voelde na het sporten. De volgende dag voelde ik mij dan weer ellendig, waardoor ik wéér ging sporten. Maar dit was zonder begeleiding, dus geen goede vergelijking.

Ik ben dus nog niet gestart met het opzoeken van grenzen qua sporten. Ik had mijn gevoel zo afgestompt dat ik bijvoorbeeld letterlijk geen enkele emotie voelde bij de geboorte van onze kinderen. M.a.w. ik was toen al (20 jaar geleden) volledig emotioneel afgestompt. Pure bindingsangst door een onveilige jeugd. Allemaal k&%, maar zeker te herstellen. Ik wilde zelfs op een gegeven moment mijn gezin verlaten....zo blij dat ik dat niet gedaan heb. Ook het overlijden van een goede vriendin vorig jaar deed mij niets.. klinkt raar, maar zo afgestompt was ik geworden. En ja, dan besef je niet eens dat je dat bent, want je ervaart het als 'normaal', terwijl achteraf dit natuurlijk absurde reacties zijn.

Dus werk aan de winkel..

ps: boksen is overigens een behoorlijk pittige sport om mee te starten ;-)

Jaa zo! Ik ben ook gestopt met volleybal. Was ook te heftig. Ik zeg het verkeerd. Het is vooral therapie, met boks oefeningen.
Want ik herken wat je zegt. Ik ging met sporten ook over een grens. Je wordt daar niet beter van.

Sporten werd voor mij een soort uitlaatklep. Wat nou moe? Ik ben toch geen watje? Zoiets dus..niet de oorzaak, maar juist precies wat er in mijn levenstijl zich altijd herhaalde. Dingetje uit mijn jeugd, wat ervoor zorgde dat ik altijd keihard voor mijzelf moest zijn.

Bevalt die bokstherapie jou? Een vriend van mij geeft dat. Misschien toch eens proberen...

Haha ik zou blij zijn als ik klaar ben. Waarom? Omdat ik mezelf keihard tegen kom. Ik voel daar letterlijk dat ik me bijv teveel verantwoordelijk voel voor de ander, ik geen harde nee durf te zeggen, (wat Okee is, een zachte nee kan even krachtig zijn) maar al die dingen komen naar boven omdat de therapeut je in een situatie laat komen, zoals in het echte leven. Hoe reageer jij als iemand door blijft gaan over je grens?
Denk dat ik hier voor de rest van mijn leven wat aan heb.

Hi Madeliefje,

Ik sprak die collega van mij nog vandaag die volledig uit zijn (zware) burnout was gekomen. Hij zei dat het herkennen en doorbreken van patronen het allerbelangrijkste is. Bij mij is dat 'moeten'. Ik moet van alles van mijzelf en vooral niet zeiken. Alles is ook 'makkelijk' en doe je eventjes, terwijl ik het vaak enorm onderschat.

Vandaag werd dat overduidelijk en liet ik het los. Ik wist niet wat mij overkwam. Barstende hoofdpijn , maar ook een gevoel van intense rust. Heel raar, want eigenlijk was het een kleine stap, maar met een enorme positieve impact. Ik heb vanaf dat moment de hele dag barstende koppijn. Misschien is dat waar mijn collega mee eindigde..hij zei..als je het patroon doorbreekt komen je linker en rechterhersenen weer in balans. Ratio en emotie. Ik weet niet of het waar is, maar het is wel raar wat ik vandaag meemaak. Ik herkende het patroon omdat ik er weer helemaal niet goed van werd wat ik deed. Het zit in de hoek van 'het moeten bereiken van een doel'. Dit is weer gerelateerd aan mijn leven waarbij ik het doel had vanaf mij 14e om een van mijn ouders te helpen, wat achteraf gezien onmogelijk was. Het was echter mijn levensdoel.

Ik ga eens kijken of dit nu de komende tijd gaat doorzetten. Wel erg lastig, want 'moeten' en 'niet zeiken' zit er erg ingebakken. Want ik voelde mij dus goed en 'moest' dat direct van mijzelf gaan vieren met een stuk te gaan fietsen zonder enig doel...toen dacht ik...nope..ik moet rusten en viel direct een uur in slaap. Raar gedoe dit allemaal.

Best eens naar de dokter of psycholoog gaan, zijn zijn beter geschikt om een gepaste diagnose te geven.
Je kan ook overspannen zijn zonder een burn-out te hebben, of de klachten zouden op een medische aandoening kunnen wijzen. Sowieso best een professional raadplegen.

Het lijkt er wel op Nando, maar ga vooral naar je huisarts. Het zijn in ieder geval wel tekens die lijken op stress. Om het gelijk burn-out te noemen gaat misschien te ver, maar je hebt duidelijk spanning in je lijf (hartoverslagen, hyperventilatie, gejaagd, etc.)

Je moet echt z.s.m. hiermee aan de slag.

Ik ben helaas ook maar met die hartoverslagen bezig .
Ik twijfel ook of ik een burn out heb .
Ik heb wel alle symptomen ervan

Kijk eens op hyperventilatiecoach.nl. het lijkt erg op disfunctioneel ademen... daar kun je heel veel klachten van krijgen... en kan onderdeel zijn van burnout ovrrspannen in ieder geval stress klachten. Valt goed aan te errken... masr moet je wel gaan doen!@ komt helemasl goed... succes. Ik herken dit ook. Is bij mij altijd op de loer, als chronische hyperventilant... maar te hebben. Kop op.

Hi Belle,

Dit heb ik ook. Ook een branderig gevoel in mijn neus en onderin mijn keel. Herkenbaar dus

Hi Belle,
Hoe is het nu met je? Ik heb precies dezelfde klachten.

Hoi Agnes,

Helaas niet veel beter...de klachten zijn er nog steeds. Uit lichamelijke onderzoeken komt niets, dus dan wordt het op het hoopje stress gegooid

Groeten,
Belle

Hi Belle,

Vervelend dat je nog last hebt! Wat zijn jouw klachten precies? Heb jij het idee dat het met stress te maken heeft? Lastig hè als artsen je ook niet verder kunnen helpen. Sterkte!

Bij mij heb ik het gevoel of mijn hele slokdarm is geïrriteerd en heb ook extra slijm/zure smaak. Omdat maagzuurremmers niet helpen komt het bij mij miss eerder door te weinig maagzuur, want door stress/burn-out wordt eerder je spijsvertering platgelegd. Maar ik weet het ook niet.

Liefs, Agnes

Knap dat je ondanks alles toch werkt! Ik denk dat je lijf veel tijd nodig heeft om te herstellen, niet voor niets dat je lichaam om zoveel slaap vraagt. Geef eraan toe en luister goed naar je lijf..

Dank voor je reactie.
Rationeel weet ik dat dit er bij hoort. Emotioneel vind ik het zo zwaar.
Machteloos, verdrietig, moe.
Ik wil mijn leven terug.

Hi,

Ik vroeg me af hoe het nu gaat? Ik heb hetzelfde; ik sta continu in de stress-modus en weet ook niet goed hoe ik hieruit kom.

Ik hoor het graag :)

Zo herkenbaar zit nu in de ziektewet 100% arbeidsongeschikt door uwv weet ik dat ik al 2 jaar in de burnout zit 1 jaar ziekenhuis onderzoeken uiteindelijk internist 1 jaar psychiater lichaam gooit letterlijk de stekker eruit als ik beetje stabiel ben en stress om de hoek komt kijken nu 6de terugval 1ste x is 2jaar geleden hart stopte gewoon en daar lag ik dan lopen ging toen ook niet meer in de tussen tijd wel temazepam op recept slecht slapen doe ik al sinds ik denken kan moet stapvoets lopend door het leven fybromyalgie en spastische darm en bundel aan allergieën had ik al van af 15 jarige leeftijd opgebouwd intussen ben ik pas 38 geworden rust nemen is moeilijk als je je bedenkt arboarts om de 6 weken koffie bezoek nu ex werkgever onderzoeken in het ziekenhuis echt alle nare onderzoeken heb ik gehad en dan nog 1 jaar lang psychiater en toen kwam uwv bezoek wia uitkering en 100% arbeidsongeschikt nu 6de terugval en kijken hoe lang ik nu nodig heb om gedeelte herstellen lig nu weer in bed flauwvallen hartkloppingen en noem maar op als ik het niet meer volhoudt met te hoge pijngrens temazepam en ff ademhalen zonder te denken nu eindelijk staat burnout therapie op de planning

Heb je hulp en lukt tv kijken alleen in de ochtend niet. Slik je medicatie

Ja ik heb een hele traject gevolgd. Begrijp waar mijn b.o vandaan komt. En heb wat handvaten gekregen. Moet nu weer een aan de slag met iets anders. Lichamelijk naar de fysio acupunctuur enz en dan nog naar een psycholoog. In de ochtend heb ik inderdaad het meeste last van tv geluid en voel dat mijn spieren sneller aanspannen. Moet na 45mjn weet ontspannen omdat ik ook duizelig word. Rond 1700 zet ik tv aan en kan ik wat beter tegen prikkels en de avond nog iets beter. Heb geen medicatie omdat ik probeer op eigen kracht hieruit te komen maar hoor van vele dat ik te diep erin zit om het zonder te doen en het zou me een steuntje in de rug geven. Ben nog heel eeg aan t twijfelen. Hoe is het met jou?

Het is bij mij begonnen met paniekaanvallen , 8 weken langs braken, angst aanvallen nog steeds en heel moe . Zit er nu vier maanden in en ga binnenkort trauma therapie en psycholoog. Ik hoop dat dit wat verlichting geeft . Ik weet dat ik het uiteindelijk zelf moet doen. Ik probeer positief te blijven maar als je moe bent of een terugval hebt wordt je meegezogen in het negatieve. Ik heb ook veel lichamelijke klachten en nachten slaap ik dagelijks met veel dromen en wakker worden. Ik twijfel ook aan medicatie. Ik heb een kindje en wil gewoon echt weer de oude worden voor haar. Heb jij stappen kunnen maken vergeleken met het begin. Ik kan nu geen tv kijken hooguit wandelen en lezen en eventueel wat kleine dingetjes thuis. Huishoudelijke taken is voor nu echt een no go bij koken tril ik al. Ik ben echt bezig om een balans te zoeken. Misschien is het in de ochtend goed om de tv over te slaan . En misschien een wandeling maken ik denk even met je mee. En die avond tv kijken misschien kunnen je hersens die prikkels niet verdragen. Ik hoop dat je gauw weer je vakantie kan pakken. We moeten positief blijven dat is de enige uitweg. Hoe moeilijk het ook is alleen mensen die er in zitten begrijpen elkaar.

Dan moet je echt hulp zoeken. Dat had ik vooral de 1e maanden na mijn instorting, niet nodig 20 maanden verder! Zoek een goede burnout coach.

Hai taco heb jij een goede burn out coach als aanrader

Poeh lastig, ik vind ze allemaal wat hebben maar ze zijn allemaal niet volledig. Ik zit zelf nu bij EchtinBalans. Op zich fijn, soms tikkie commercieel, wel goede begeleiding!

Eindelijk iemand die mij energie geeft en vertrouwen dat het goedkomt. Dit mag wel vaker in de groep


Hoeveel vitamine c neem jij en heb je aanrader kwa vitamines frank

Hi Yess,

Tuurlijk moet je vertrouwen blijven houden. Even voor de duidelijkheid, ik ben burn-out door prive-omstandigheden. Een getraumatiseerde vader die mijn leven lang aan mij heeft gehangen en 3 jaar geleden overleed. Ik kon daardoor niet meer ontspannen, want ik moest 'blijven staan', anders kon hij zichzelf iets aandoen. Na zijn overlijden zat ik nog in de overleef stand en pas sinds kort snap ik dat ik absolute rust moet nemen. Een mens bestaat uit een fysiek en mentaal deel. Beide kun je beschadigen en beiden kunnen herstellen én beide kun je zelfs verbeteren en weerbaarder maken. Ik ben zo vaak in elkaar geklapt en er telkens weer uitgekomen. Van mijn 14e tot mijn 51e alleen maar de (enorme) druk van mijn vader. Ik bespaar je de details. Afijn. punt is, je komt er écht wel uit. Ik heb dit al 3 keer meegemaakt, kon amper 100 meter lopen, maar toch lukte het altijd weer. Dit wordt de laatste keer ;-) Het gaat er om dat je beseft dat burn-out net als een gebroken been allemaal extra symptomen geeft, waar je geen aandacht aan moet geven, behalve dat je veel rust neemt en dagelijks een rondje maakt. Ik heb het net weer gedaan. Heerlijk weer. Een truukje is om met de fiets aan de hand te gaan wandelen. Je kunt namelijk in deze fase soms ineens ongelooflijk moe worden, waarna bijv. angst ineens komt opzetten. Ben je dan lopend, dan wil je haast gaan rennen. Heb je je fiets aan de hand, hoef je alleen maar op de fiets te springen. Die beweging zorgt er direct voor dat je 'bezig bent' en leidt af. Werkt echt perfect. Maar rustig opbouwen, niet teveel hooi op je vork en luisteren naar je gevoel. Een feestje of borrel afzetten is niet erg. Schuldgevoel is killing en eigenlijk belachelijk, want niemand verwacht dat je in het gips naar een feestje komt. Mbt vitamines kan ik kort zijn. Vitamine B-12 is erg goed. Vette vis en visolie, bananen, 2 sinaasappels (of meer), water en s'avonds af en toe een wijntje. Waarom? Nooit vergeten te genieten ;-)

En nog even 1 ding.. Leer van kinderen en dieren. Klink zweverig, maar is het totaal niet. Zij zijn het meest pure voorbeeld van hoe 'het' zou moeten. Zij zijn altijd met het hier en nu bezig. Ik ben nú moe, ik heb nú energie, ik heb nú trek...etc. Volwassenen proberen dat te reguleren. Is een kind of dier moe, dan gaat het direct slapen. Of het nu dag of nacht is. En ja, met een baan kan dat lastig zijn, maar als je thuiswerkt, kan je dat echt wel ertussendoor fietsen. Het valt mij nu juist op hoe goed ik al mijn reacties voel. Een druk gesprek kan ineens teveel voelen. Voorheen bleef ik dan luisteren, maar nu stop ik het gesprek en neem rust. Je hersenen gieren dan rond, maar de reactie is zo puur, dat je juist daarvan moet leren én het vooral begrijpen..

3 x b.o geraakt. Welke van de 3 heeft je et meest overprikkeld of uitgeput en na hoelang ben je eruit gekomen met of zonder medicamenten

OK, dit is dus niet wat ik wil. Ik ben niet je therapeut en heb mijn adviezen al gegeven. Grenzen trekken is trouwens ook een belangrijke.

Alles draait om accepteren, praten, rust en een positieve instelling. Ja, het komt zeker goed, maar concentreer je op de positieve ontwikkelingen en niet de negatieve ervaringen. The only way is up ;-) Dus koester je positieve ervaringen, leer juist daarvan en de rest is bijzaak en hoort er nou eenmaal bij.
Succes

Denken wat ik zou willen doen?
Ik zie het helemaal niet meer zitten.
Dat Is de ellende in mijn geval.
Ja ik wou dat het anders was.
Oh en de bedrijfsarts?
Die neemt me niet serieus. Het ligt er maar aan wie je treft. Gelukkig begrijpt mijn psychiater mij wel. Ik ben moe van het moe zijn. Toch geef ik niet op.

Tjsa, begin gewoon eerst met het besef dat je bent ingestort net zoals 1,2 mln anderen en dat je niet de eerste en zeker niet de laatste bent. Jouw klanten zijn niet uniek en zijn exact hetzelfde als iedereen met een burnout. Jij hebt zelf de keuze hoe je dit gaat oplossen. Alles heeft met mindset te maken en jij kiest voor de verkeerde. Ik zie het niet meer zitten is 'nogal' negatief. Je hebt werkelijk geen flauw idee. Op mijn 11e kreeg ik hyperventilatie-aanvallen en al vanaf mijn 15e ben ik in een staat van 'overspannen' geraakt door mijn vader. Iemand die dreigde met zelfmoord als ik hem niet steunde. Ongelooflijk veel meegemaakt en meerdere malen hierdoor burn-out geraakt. Ik ben nu 51. M.a.w. 40 jaar ellende. Hoor je mij piepen? Nee, absoluut niet. De oorzaak is duidelijk, het effect is logisch, en het herstel heeft tijd nodig. Jij bent zelf in controle en zelfmedelijden mag, maar tot een bepaalde grens. Succes.

Ik heb (zeg maar 'gelukkig') dit ook een keer meegemaakt met mijn vriendin. Haar manager op haar, destijds, nieuwe baan, was een control-freak. Letterlijk alles controleerde hij en luisterde hij haar zelfs af. Binnen enkele maanden stortte zij in een keer een. Alhoewel zij een ontzettend krachtige vrouw is, zat ik met haar bij de 1e hulp omdat ze hartkloppingen hart, kortademig was en dacht dat zij iets mankeerde. En ja, precies wat ik dacht...tegen burn-out aan. Ook zij kreeg toen paniekaanvallen. Gelukkig is zij daar snel weggegaan en is zij weer helemaal de oude. Geen enkele klacht meer. Het heeft dus ook duidelijk met de duur te maken van de stress, voordat je herstelt. Wat zij toen vooral deed was ontzettend veel rusten en veel slapen. Rust, rust, rust.. en vooral niet twijfelen aan jezelf. Jij bent niet de oorzaak. Alles wat je nu overkomt zijn effecten van die stressvolle periode. Je bent over de grens heen gegaan en je lichaam en geest moeten herstellen. M.a.w. veel rusten en veel slapen. Ik ben overigens nét wakker ;-) Omdat ik mij vanochtend fit voelde, dacht ik direct...ik ga fitnessen...onderweg kreeg ik een paniekaanval. Waarom? Op een of andere manier voelde ik aan dat het nog veel te vroeg was. Eenmaal daar liep ik langs de apparaten en dacht bij mijzelf...maar dit trek ik helemaal niet.. dus..hup de sauna in, koude douche..naar huis en slapen. Ruim 2 uur lang. Nu voel ik mij weer fit, maar besef (daar gaat het allemaal om) dat mijn accu binnen no-time leeg is.

Ik ben nu bewust bezig om vanuit mijn luie stoel een online webshop op te zetten m.b.v. Wix (zijn templates). Hierdoor kan je zeer eenvoudig iets opstarten. Leuk om te doen, beetje knippen en plakken. De voornaamste reden is dat ik iets wil opzetten waardoor ik niet van 9 tot 5 hoef te werken, maar mijn dagen zelf in kan delen. Heb je een uitkering, dan kan je die behouden totdat je omzet begint te draaien.

En nogmaals, 1,2 miljoen Nederlanders hebben burn-out verschijnselen. Je bent niet alleen en de klachten komen allemaal overeen. Doe rustig aan en herhaal als mantra dat het allemaal bijverschijnselen zijn. Ben je moe na thuiskomst...hup...gelijk liggen en slapen als het kan. Succes.

Bedankt Frank. Deze post is fijn om te lezen en dat komt vooral door het eerste stukje. De bumpy ride, wanneer stopt die nou eens en vooral: was ik maar nooit in de rij gaan staan :D

Welkom in je burnout. Helaas ben je jezelf voorbij gelopen. Verzachten, voor jezelf kiezen, goede voeding kiezen en hulp zoeken. Psycholoog, POHGGZ, een burnout coach, je moet je brein weer het gevoel geven dat het veilig is. Veel vrolijke dingen proberen te doen die je leuk vindt!

Bij mij knapte er ook iets in de zomer 2021 van de zelfde ochtend nog lachend en rennend door het huis heen vliegen.. dezelfde middag op terrass kreeg mijn lichaam en geest een kortsluiting. Gevoel flauw te vallen geen kracht meer zicht werd wazig enorm duizelig niet meer kunnen staan. Moest weg!. 1,7 jaar later nog steeds herstellen van de crash. Zwaar overprikkeld en burnout geraakt. Succes zoek goed hulp

Hey, stoppen met de angst. Een burnout is vooral een probleem vastgeknoopt in de hersens: Je lichaam beschermt je tegen stress. Omdat wij allen zo lang over onze grenzen zijn gegaan is ons systeem geklapt, dit is een hardwire in het brein (zie het als de hond van Pavlov) dat er gevaar is. Dus telkens als jouw brein 'gevaar' ziet zal het klachten geven. Deze klachten dus constant erkennen, je er zorgen over maken, erover praten. Dit helpt allemaal niet! Iedere keer gaat je onderbewustzijn zich weer zorgen maken en ga je de stressmodus in. Dus relax, verzacht, verwarm, eet juiste voeding en regelmatig, doe dingen rustig aan. Grenzen herkennen maar ook langzaam verleggen. En als je een keertje teveel doet moet je je lichaam veilig stellen, dit kan je doen van 'top down' via meditaties, visualisaties. Of 'bottom up' via bijvoorbeeld ademhalingsoefeningen of EFT tapping. Slappe benen is angst, had ik ook. Beetje te vergelijken met een freeze respons.

Kan je al wat meer Taco? Helpt medicatie ook om weer verder te.komen in het herstel? Ik herken inderdaad wat je allemaal zegt over het brein en stress je brein is zodanig overprikkeld geraakt dat die in het oerbrein is gaan leven hij ziet prikkels als gevaar en je moet (wat ik meestal doe) met je ademhaling het een beetje kalmeren en tot rust brengen. En hoes aanvoelen hoeveel energie je hebt

Ja afgelopen 6 weken veel vooruitgang geboekt. Doe nu ook mee met het Primal Trust programma. Kost wel wat maar fijne community, veel informatie om je zenuwstelsel weer te kalmeren en normaal te krijgen. Ik werk nu paar uurtjes in de week en probeer het langzaam op te bouwen. Hoop dat meer rustig zenuwwerk mij nog verder zal brengen :) AD geeft ook wel een zetje in de rug, maar als ik het opnieuw zou mogen doen zou ik eerst zonder proberen!

Bedankt voor de reacties, het gaat heel wisselend, slechte dagen met dagen incl klein lichtpuntje. Ik weet dat ik het moet accepteren, maar zover ben ik denk ik nog niet.

Hoi Taco, ik ben het al 19 maanden proberen eruit te komen zonder medicatie. En kan nog steeds niet heel veel doen. Kan ook nog niet werken. Mijn lichaam spant zich heel snel aan en drukke plekken komen nog steeds hard binnen dan voel ik me lichaam zich weer aanspannen. Wat me duizelig lichtelijk angstig maakt en dan krijg ik slappe gevoel in me benen. Ik denk dat je de juiste keuze gemaakt heb met medicatie

Ik heb ‘t ook maanden zonder medicatie geprobeerd, dacht er wel zelf uit te komen. Had buiten de burnout ook geen zorgen prive en heb nooit mentale klachten gehad. Aanvankelijk was er ook progressie maar na een half jaar ging het ineens weer zo slecht dat ik steeds angstiger werd dat ‘t niet meer goed zou komen en richting paniek ging. Die ups en downs (had al die maanden ook goeie momenten) vond ik zo zwaar. Ik wilde niet dat het nog ooit zover zou komen (paniekerig en eindeloos piekeren cq zware gedachten) en om de angst te beteugelen ben ik toch met antidepressiva begonnen. Na een paar weken ging ‘t steeds beter en sindsdien geen echt slechte dagen meer gehad. Enkel 2 moeilijke dagen door iets op werk maar ik merkte dat ik me heel snel kon herpakken. En nu voel ik me weer vrijwel vrij van spanning (alleen bij ‘t ontwaken even kort) en ben ik rustig aan het opbouwen. Ik begin weer wat stress te verdragen en de draagkracht neemt toe, zo fijn! Achteraf zou ik misschien juist eerder met medicatie zijn begonnen, gewoon als steuntje in de rug omdat het zo onwijs zwaar is. Heb er vertrouwen in dat ‘t helemaal goed komt en dat ik tzt de AD weer rustig kan gaan afbouwen. Als je last hebt van angstige gedachten kan ik het iig zeker aanraden. Ik begin mijn leven weer terug te krijgen!

Het is goed dat je deze opmerking maakt, want ik vind dat ook. Wat ik mis in veel verhalen is het besef van wat er aan de hand is. Onder de streep is het pure logica. Belast jij je lichaam teveel, dan komt er een moment dat je fysiek iets overkomt. Hier moet je ook van herstellen door therapie, rust en geduld. Vaak zal je dan nog pijn, irritatie of zwakke momenten hebben. Dit accepteer je, want zo werkt dat nou eenmaal. In dit geval heb jij je hersenen teveel belast. Over de grens gegaan en de signalen zijn duidelijk. Overspannen, prikkelbaar, emotioneel, labiel, zwak, slap, angstig, etc. En dit vinden we dan wel raar? Nee, natuurlijk niet. M.a.w. ik ben sinds kort pas écht op de rem getrapt, want ik had al jaren burn-out klachten en ging kortgeleden bijna door mijn hoeven. Ik slaap 2x per dag, eet zo gezond mogelijk, zodra de zon schijnt ga ik in het licht zitten, lees niets, doe enkel de boodschappen en heb mij volledig overgegeven. Het is nu eenmaal zo en de reden waarom ik in deze situatie zit, is volledig begrijpelijk. M.a.w. het is wat het is en het geeft mij tijd om dingen op z'n plaats te zetten. En ja, ook ik ben gespannen, angstig, moe, heb hoofdpijn, ben draaierig, etc. Maar ja.. het zijn ook je hersenen he die moeten bijkomen ;-)

Ik heb bijna hetzelfde.
Wat ik hier weinig lees is apneu.
Dit kan er veel op lijken.
Slaap in dát geval zo weinig mogelijk overdag. In tegenstelling van wat ik hier vaak lees over rust nemen. Het blijft lastig als je nog geen duidelijkheid hebt. Jan, heb je ook gedacht over een second opinion? Ik leef met je mee! Hou vol.

Ik herken het deels. Heel erg. Ik heb een 2de burn out momenteel ben teruggevallen. En deze is een stuk intenser en heviger. Herkennen jullie ook zo’n intense hoofdpijn? En dat tv kijken soms niet eens last? Steken in je hoofd dat je soms niet weet wat te doen? Je hoofd voelt alsof het kookt soms. Als een kloppend hart ook. Ook heb ik het al geaccepteerd maar wel in een lastige situatie

Hallo jullie allemaal heel bedankt, voor de vehalen en antwoorden, het is idd heel zwaar zijn er ook mensen die behoefte hebben aan persoonlijk contact . Ter ondersteuning laat het me dan weten. Julie allemaal sterkte, en hoop nog van jullie te horen

Ik herken een aantal dingen wel vergeleken met jou situatie. Mijn hoofd zat ook op slot. Is burnout symptoom. Mijn werk én omgeving ben ik ook zat en ik ga dan ook verhuizen. Mijn oude werk stopt ook. Het gebrek aan medeleven herken ik niet helemaal. Maar waar ik wel lang last van had was aan een soort algeheel lak hebben aan alles en iedereen. Ik had immers genoeg aan mijn eigen ellende. Werkgevers en dergelijke lijkt het vaak niks te bommen of het personeel wel of niet gelukkig is. Ook collega's boeiden mij een poos niet. Wat ik mij afvraag: had je voor je burnout hetzelfde probleem met medeleven?
Je ziet het ook vaak bij militairen in een oorlogssituatie. Een harde blik in de ogen. Dat heb ik zelf ook gehad. Te veel ellende meegemaakt dus. Ik hoop dat het beter met jou zal gaan. Groet anoniem.

Ben je al in therapie bij een psycholoog? Zo niet vraag alsjeblieft om een verwijzing bij de huisarts voor depressieve klachten (dan wordt je makkelijker doorverwezen).

Huilen is goed voor je, laat alles eruit! Je lichaam raakt ook in de war van alle stress en opgekropte emoties.

Als je al in therapie bent, dan kan je voor lichamelijke begeleiding zoeken bij een fysiotherapeut, haptonoom, shiatsu, osteopaat etcetera.

Actief met je herstel bezig, vooral met trauma en dingen die je dwars zitten. Geeft achtergrond spanning en dat maakt je weer overspannen. Simpelweg rust nemen is meestal niet genoeg en duurzaam.

Heel herkenbaar! Ik dacht aanvankelijk ook dat het steeds beter ging, had nog wel wel regelmatig slechte dagen maar ook steeds meer goede. Na een aantal maanden ging het echter steeds meer bergafwaarts en werd ik ook bang dat het niet meer goed zou komen. Ik kreeg we ook oorsuizen bij en schrok daar nogal van. Uiteindelijk besloten met antidepressiva (escitalopram) te starten en sindsdien ben ik eindelijk verlost van de nare spanning in mijn lijf. Sta weer op zonder spanning en voel me grotendeels ‘de oude’ , ben weer gestart met paar iir werken en zie het echt weer zitten. Het oorsuizen heb ik nog aan 1 kant last van maar heb er vertrouwen in dat ik daar ook mijn weg in vind of dat het weer over gaat. Terugkijkend is de start vd medicatie (begon na 2w enigszins te werken en na 4 weken merkte ik echt effect) voor mij echt een kantelpunt geweest. Ik slaap ook weer heerlijk en heb het gevoel dat ik nu pas écht aan het herstellen ben.

Wat fijn mikki om te horen dat medicatie voor jou zo goed helpt. Ik ben et zolang zonder aan t doen. Maar heb nu besloten na alle therapieën en acupunctuur en fysio om toch ad te proberen. Wil ook weer mijn leven oppakken na 20 maanden

Goed om te horen! Ik was er ook zo onwijs klaar mee dat ik dacht ik grijp alles aan. Ben er nu blij om. Voel me weer zo goed! Laatste 2 wat zwaardere dagen zijn alweer een week of 7 geleden. Heb de indruk dat de medicatie na een week of 10 optimaal werkte. Heb m’n leven weer terug. Van oorsuizen weinig last meer (niet helemaal weg maar verwaarloosbaar inmiddels). Het komt dus wel echt goed maar dat stwubtje in de rug is soms hard nodig want oh wat is ‘t zwaar zo’n proces. Straks weer rustig afbouwen van AD maar weet zeker dat dat ook goedkomt!
Hoe gaat ‘t inmiddela met jou? Succes nog met je herstel?

Nee, niet mijn benen. Maar ik word soms wel heel duizelig tot ik mijn ogen open doe. Gewoon kalm blijven denk ik dan.
(Pfff)

Dat is heel normaal die twijfel (angst) voor terugval.
Ik heb ook moeite mee om erin te geloven, maar ik zeg het toch tegen jou: je moét helemaal niets.
Je bent nu al ziek. Dus als je je weer ziek meld, dan is het maar zo.
Heb je een bedrijfsarts gesproken? Die geeft vaak een kader of voorwaarden waar je aan kan vasthouden.

Heb ik ook.

Precies dezelfde shit loop ik ook steeds tegen aan. Wat is er gebeurd met Nederland? Polen uitbuiten, participatie uitbuiting, ze flikken het nu zelfs met Oekraïners! Kan het niemand meer iets bommen? Ik denk soms dat mensen die alles hebben het niet eens zien. Misschien hebben de Russen toch een beetje gelijk over westerse kapitalisten.

Herkenbaar, ik heb deze klachten ook en loop er al een half jaar mee. Heb jij ook dat je het gevoel hebt dat je spieren anders aanvoelen? En heb jij wel eens dat je klachten weg zijn? Bij mij is dat nooit helaas.

Ja ik herken dit wel. Heb mezelf maanden gek gemaakt met het idee dat ik iets lichamelijks mankeer. Ik weet dat acceptatie helpt, maar accepteren is heel moeilijk. Dat lukt mij vaak nog niet helaas..

Hoe is het nu met jullie? Ik herken dit ook heel erg! Sinds juni deze klachten, en bij een mindere periode lijken ze steeds sterker te worden.. misschien omdat ik me heel druk maak en er de hele dag mee bezig ben… iedereen zegt accepteren, maar dat lukt me nog niet echt

Dat deinende gevoel komt doordat je lichaam in een reserve stand of stress stand is geraakt.. ik had et in het begin heel erg leek wel alsof ik 10 flessen wijn had gedronken en mijn hoofd in elkaar werd gedrukt. Nu snap ik, dat ik ook heel veel spierspanning heb bij me nek kaken gezicht en ogen/wengbrauwen. En dat hoe meer mijn lichaam gespannen is hoe duizeliger ik me voel. Het is wel veel minder maar nog njet weg

Bedankt voor jullie reacties!
Sinds het schrijven van bovenstaand verhaal ging het met veel ups en downs. Ik kan nu wel eindelijk zeggen dat als ik zit en lig nergens last meer van heb en dat het langzaamaan zeker beter gaat. Het duizelige/lichte/zwevende gevoel is nog wel vrij vaak aanwezig (vooral bij het staan en lopen dus), maar ik probeer het nu te accepteren en ik probeer ademhalingsoefeningen en ´´aarden´´. Al levert het wel nog te vaak frustratie op als aarden niet helpt haha.
Accepteren blijft het meest lastige en is nog niet volledig gelukt.

Heb van alles geprobeerd maar uiteindeijk hielp niks. Enige wat licht hielp was l theanine, maar op de lange termijn ook meegestopt omdat het mij heel duf maakte toen ik weer in het ritme kwam

Heb van alles geprobeerd maar uiteindeijk hielp niks. Enige wat licht hielp was l theanine, maar op de lange termijn ook meegestopt omdat het mij heel duf maakte toen ik weer in het ritme kwam

Heb van alles geprobeerd maar uiteindeijk hielp niks. Enige wat licht hielp was l theanine, maar op de lange termijn ook meegestopt omdat het mij heel duf maakte toen ik weer in het ritme kwam

Hoi G,

Misschien is 'droomsap' iets voor jou. Google dat maar. Heb het via via een psychiater. Wordt vanuit België verkocht. Nederland doet lastig qua regelgeving. Vandaar. Schijnt erg goed te werken.

Citroenmelisse thee van het merk Piramide is ook echt een uitvinding om te slapen/ ontspannen. Andere merken gooien er veel rooibos bij dus niet doen;)

Succes!

* zonder medicatie moest het zijn

Hoi Martijn,
Heel herkenbaar. Ik zelf word elke dag tussen 4 en 5 wakker en bij mij slaat mijn burn out ook heel erg op mijn spijsvertering. Gevolg: ik ben kotsmisselijk en moet continu kokhalzen en kan niet meer slapen. Het schijnt dat je lichaam vanaf een uurtje of 4 begint met cortisol aanmaken. Jouw lichaam in staat van spanning en stress heeft daar echter al genoeg van, dus gevolg is een overschot waardoor je ‘aan’ staat, en ook in je organen helaas. De tip heb ik niet voor je helaas.. ik kamp hier ook al maanden mee..

J, ik kwam er vanaf met 5mg escitalopram. Had ook het niet kunnen slapen vanaf 4 uur en kokhalzen. Dat is angst/spanning in het lichaam. Het was mij 1x gelukt er zelf vanaf te komen, veel rusten en veel rust oefeningen, zoveel mogelijk je symptomen negeren en accepteren dat dit normaal is. Goed en veel eten en wandelen als kan, niet over dingen nadenken. Toen was het binnen enkele weken weg. Na een flinke crash kon ik niet zonder SSRI verder. Nu slaap ik vaak tot 7-8 uur. Heerlijk!

Ik merk zelf ook dat mijn darmen aardig geluid maken. Geen hongergevoel en heel slecht slapen. Ik wist niet goed dat ik een burnout heb want mijn dokter helpt mij niet goed. Nu ik dit allemaal lees komt het mij erg bekend voor.
Als je de goede magnesium slikt dan slaap je wel wat dieper. En soms rustgevende reiki muziek.

Burnout en problemen met de darmen is volgens mij iets wat veel voorkomt als ik zo de verhalen lees. Ik heb hier zelf ook veel last van. Soms gaat het redelijk en heb ik nergens last van en dan plotseling uit het niets begint de ellende weer. Ik weet dat het ook weer overgaat maar kan het niet naast me neerleggen, dat is volgens mij het grootste probleem in mijn geval. Ik blijf er tegen vechten en blijf me afvragen wat me nu mankeert. Dan zeggen mensen accepteer dat je je zo voelt en laat het gebeuren, MAAR HOE ? Mij lukt dat dus op een of andere manier niet waardoor ik mijn klachten alleen maar erger maak. Meer klachten, meer stress dus nog meer klachten en vervolgens nog meer stress. Allemaal logisch als je het zo leest maar toch blijf ik erin hangen en lukt het me niet om eruit te komen.

Zit nu ook al meer dan een jaar in mijn burnout en steeds als ik denk dat het beter gaat krijg ik weer een gigantische klap waardoor ik voor mijn gevoel weer terug bij af ben. Herkennen mensen dit ? Weet niet of het wellicht komt doordat ik teveel heb gedaan en daardoor de klachten weer komen of dat het een andere oorzaak heeft. Vaak denk ik dat stress dit allemaal niet met je kan doen, maar als ik dan de verhalen lees ben ik schijnbaar niet de enige.

Taco, slik je maar 5mg escitalopram ? En heeft jou dit geholpen weer te kunnen slapen ?? Ik ben namelijk ook radeloos!!

Hey Rien, niet zelf zo meegemaakt maar als je lichaam herstelt en je stress systeem normaliseert kan de werkelijke vermoeidheid naar boven komen. Mensen waarmee ik spreek die half op weg naar reintegratie zijn zeggen vaak ook nog 10 uur te moeten slapen. Dat hoort erbij. Ook op werk genoeg pauzeren, minstens ieder uur even weg van je scherm en 5 minuten met ogen dicht een rustige ademoefening bijvoorbeeld, of even thee drinken. Denk ook aan je eten, je lichaam moet nog dingen repareren en heeft veel energie en voedingsstoffen nodig. Eet constant, genoeg en gevarieerd. Eventueel aanvullen met supplementen.

Als aanvulling: soms is B12/D3 tekort al een aanleiding voor extra vermoeidheid. Je kan bloed laten prikken om hierop te testen of gewoon 2 potjes kopen en kijken of je na enkele weken verbetering ziet.

Hoi Rien,
Heb je verder nog last van spanningsklachten of een lichtgvoel in je hoofd of alleen nog maar de vermoeidheid

Dit herken ik! Spanning is veel minder, maar vermoeidheid des te erger. Volgens mij betekent dit wel dat je lichaam eindelijk in staat is om zijn energie reserves te gaan bijvullen.

Hoi P., hoe ervaar jij die erge vermoeidheid? Ik herken wat je schrijft: spanning wat verminderd, daardoor kunnen toegeven, maar nu zo extreem moe. Zo moe op sommige momenten, dat ik mij zwaar voel en accuut moet gaan liggen. Ook erg moe in mijn hoofd. Herken jij dit?

Hi J. Ja dit herken ik. Soms dagen en momenten dat ik tot op het bot uitgeput ben en niks anders wil en kan dan liggen. Mijn hoofd wil dan ook helemaal niks meer. Het wordt erger als ik erover ga nadenken hoe moe ik wel niet ben. Wat waren bij jou de spanningsklachten? Zijn die nu helemaal weg?

Is een vraag voor de huisdokter wellicht ...

En tegelijkertijd denk ik dat je lichaam niet gaat zwanger worden als je fysisch niet sterk genoeg bent, ik zou proberen en zien wat het lichaam doet, heb vertrouwen dat je lichaam de juiste keuzes maakt.

Ik denk dat iedereen dit heeft. Je denk dat het onmogelijk is dat stress dit met je lichaam kan doen en dan ga je denken dat het door iets anders komt. Vervolgens maakt Google het nog eens erger en zit je in een negatieve spiraal waar je niet meer uitkomt. Ik vrees voor je dat je burnout bent. En dan voel je je thuis uiteraard ook slecht. Het gaat helaas niet over met een weekje rust. Ik zit alweer 3 maanden in deze nachtmerrie en voel me nog elke dag beroerd met heel af en toe eens een paar betere dagen. Zoveel lichamelijke klachten dat je idd gaat denken aan iets anders als kanker bijvoorbeeld. Ik heb vooral veel darmklachten maar ook droge mond, duizelig, misselijk, maagklachten, heel emotioneel, slecht slapen, geen eetlust, oorsuizen. Het is een doffe ellende en je vraagt je vaak af of je er nog uit gaat komen.

Bedankt voor je reactie en wat ontzettend veel herkenning lees ik in jouw verhaal. Ook ik heb last van mijn maag, heb een droge mond, voel me misselijk, duizelig en emotioneel. Ik kan weinig eten, en als ik eet, is het kleine beetjes met dwang van mezelf. Ik vraag me inderdaad continu af of het niet iets ernstigs is in mijn lichaam. Oorsuizen heb ik al een lange periode dat komt en gaat en is bij mij pulserend (op het ritme van mijn hartslag). Soms voel ik me ineens een half uurtje redelijk, om vervolgens weer overvallen te worden door een gevoel van gejaagdheid of emotie. Sterkte voor jou ook.

Precies dat heb ik ook dat ik me soms een half uurtje of uurtje redelijk voel en dan plotseling soort paniekerig en onrustig gevoel en dan weer kan janken wat vaak niet eens lukt.

Super herkenbaar, wakker worden met hartkloppingen had ik ook weken last van. Ik begin nu eindelijk weer iets beter te slapen na het nemen van Escitalopram. Dit kan ook zonder medicatie hoor, maar de paniek werd mij teveel. Je bent mogelijk al een kantelpunt over en overspannen. Zo niet, ga dan nu 2 weken vrij nemen en lekker wandelen in het bos, massage, sauna, relax, bel met goede vriendinnen etc. Als je merkt dat je instort na een activiteit dan ben je helaas al overspannen en zou ik gelijk terug naar de HA om dit vast te laten stellen. Bedrijfsarts erbij en ben je waarschijnlijk een half jaar bezig met herstel. Pijnlijk, maar beter dan je nu zelf verder de put induwen. Dat heb ik zelf helaas gehad in mei/juni en daar baal ik enorm van. Had binnen 3 maanden de oude kunnen zijn maar door slecht herkennen van wat het nu was (HA wist het ook niet) ben ik dieper gezakt.

Hallo J, dank voor je reactie. Normaliter ben ik een echt zomermens en voel ik me in de zomer beter dan in de winter... ik wordt vaak moedeloos van mezelf dat ik hier niet uitkom. Verschrikkelijk gewoon al die lichamelijke klachten die ik ervaar als ik me slecht voel. Voor mij heel erg moeilijk om te accepteren dat slecht voelen erbij hoort. Ik probeer er tegen te vechten hoewel ik weet dat ik dat niet moet doen. Ik weet het maar het lukt me niet om te accepteren op een of andere manier. Ik ben echt boos op mezelf dat dit niet lukt.

Het duurde bij heeel lang voordat ik mijn symptomen accepteerde. En nog heb ik daarin af en toe een terugval en ben ik er teveel mee bezig.
Geloof me dat acceptatie, hoe ongelooflijk moeilijk ook, echt helpt. Acceptatie geeft je hoofd en lichaam rust en helpt je sneller herstellen. Bij mij was dit een lange learningcurve, want ik heb 2 terugvallen gehad omdat ik het maar niet kon accepteren.
Probeer niet te streng te zijn voor jezelf en wees lief voor jezelf !

Helaas erg herkenbaar. Zit er ook al meer dan 1 jaar in en lijk er maar niet uit te komen. Wordt steeds moeilijker om nog hoop te houden. Pieker me suf en voel me vreselijk schuldig. Slecht slapen en veel te vroeg wakker en dan weer piekeren over steeds dezelfde dingen en over mijn toekomst. Hoe verder ? Wat als ik mijn baan verlies ? Hoe ga ik mijn gezin onderhouden ? Hoe ga ik de hypotheek betalen ? Waarom kom ik er niet uit ? Waarom voel ik me zo slecht ? Is het wel burnout of een ernstige ziekte ? enz. enz.

Wat je zegt, doodmoe en toch niet goed kunnen slapen. Ik val wel redelijk snel in slaap maar ben vervolgens super vroeg weer wakker en kom niet meer in slaap.

Dit is wat je kunt doen;

1. Accepteren dat het voorlopig nog niet optimaal gaat worden. Want dat gaat het ook nog zeker niet worden. Dit zal heel geleidelijk beter moeten gaan.
2. Absoluut geen alcohol of cafaine.
3. Wanneer je heel belabbert slaapt dan slaaprestrictie invoeren. Zoek naar op internet.
3. Probeer 2x per dag korte meditaties/ontspanning zodat je lichaam leert om te ontspannen.
4. Wandelen en indien mogelijk joggen zodat je corstiol omlaag gaat. Maar ga hier ook niet over je toeren want dat kan het tegen je werken. Je moet slaapdruk opbouwen en bewegen is daarom tevens belangrijk.
5. Houd eventueel een slaapdagboek bij. Om je progressie te meten. Soms gaat het beter maar heb je dat niet door in de loop van de tijd.

Zo lang je blijft piekeren kom je er niet uit, piekeren is stress. Ga aub naar een psycholoog of laat je medicatie voorschrijven, of verander je eigen beeld (heel lastig). Ik heb zelf allemaal video's van Jaden Christopher bekeken hierover, health anxiety, paniekaanvallen, stress etc. Hielp mij veel om zijn video's te zien en dat het allemaal erbij hoort.

Bedankt voor het meedenken lieve mensen!
Ik val inderdaad ook snel in slaap en word dan na een paar uur wakker en dan voel ik me onrustig waardoor ik niet terug in slaap val.
Bedankt voor de tips J. Ik wandel inderdaad elke dag en drink ook geen koffie en alcohol meer. Ik weet dat het nu vooral volhouden is, ook al merk ik niet gelijk dat er iets veranderd.
@taco bedankt ook voor de tip! Ik loop inderdaad al bij een psycholoog en daar leer ik ook met stress etc omgaan :)

Ha Ilona,

Ik vroeg me af wat je bedoeld.met de wereld warrig zien...
Verder herken ik alles en zijn de tips heel goed die al gegeven zijn😁

Lieverd pas op met de slaapmedicatie,. Ik ben nu bijna 60, slaap bijna nooit echt en als ik toch ff wegsukel krijg ik een enorme arousal in maar in hoofd en hop. Waakzaam dus geen slaap. Dit doen slaaptabltten op de lange duur en t begint met duf in je hoofd, niet echt uitgeslapen. Je kan stukken missen gedurende dag tot erger aan toe. Het antwoord ik weet t niet, rusthuizen die dit begrijpen en niet meedoen aan deze rare ideeën wereld. Haal t protocol er af en wordt menselijk. Dat zal jij zijn maar artsen de wereld allang niet meer.... Je bent niet alleen. Heel veel sterkte

Ik ben benieuwd hoe het nu gaat. Ik ben ook alweer een jaar thuis. Heb je iets gevonden i.v.m. slapen? Groetjes Sandra

Hey, eerst accepteren dat je niet slaapt. Je wilt op een gegeven moment zo graag slapen dat het sowieso niet lukt. Dus accepteren is de eerste stap. Slaap je niet, dan slaap je niet. Als je moe bent dan ben je moe. Als herstellen dan daardoor nog niet lukt, dan lukt het nog niet. Herstellen is eerst accepteren dat het op is.
Wat je kunt doen is wat kruiden nemen om slaap te bevorderen. Elke dag even naar buiten.. fietsen of wandelen. Hoe moe he ook bent. Niet teveel na 8 uur s avonds eten, zeker geen zoetigheid of chips. Neem een banaan voor de nacht.
Blauw licht s avonds minimaliseren, vooral mobiel en tablets.
Ga naar bed als je slaap voelt opkomen. Ga lekker warm naar bed. Kruik of pittenzak. Als je in bed ligt, probeer dan fijne dingen te visualiseren. Probeer dankpunten te bedenken. En lukt het niet, ga er dan even uit. Drink een kop warme melk, pak de vaatwasser uit. En ga dan weer naar bed.
Lukt het niet, pak eens een ontspannen boek. Geef jezelf de tijd. En wees blij met elk uur dat het wel gelukt is.

Wat slaapmiddelen betreft: neem ze max drie x in de week en niet achter elkaar. Zo wordt je er niet afhankelijk van. Het is fijn ze achter de hand te hebben maar gun jezelf ook het proces om het zelf weer te kunnen.

Vraag anders tips op slaapwijzer.nl slecht slapen word ik de media nogal afgeschilderd als een monster met heftige impact. maar dat is zwaar overdreven. Laat je niet bang maken.

Xx

Herkenbaar, zoek Jaden Christopher op op youtube. Hoort er helaas bij, alleen dat je dit nog steeds hebt na 1 jaar betekent dat je wsl niet optimaal herstelt.

Dankjewel voor je advies. Heb inderdaad gekeken naar de filmpjes op YouTube moet zeggen dat hij alles goed uitlegt. Heb jij helemaal geen deinende of duizelig gevoel meer taco. Hoelang zit je in je burnout?

Het was even weg maar nu helaas weer terug. Vooral als ik teveel doe qua telefoon/tv/met mensen praten/drukte dan komt het terug. Je moet constant op 80% leven zodat die 20% je kan helen. Als je iedere dag doorgaat tot je moe wordt dan zit je over de 100% en heel je dus niet. Zo zijn er mensen die chronisch vermoeid raken en hier zelfs autoimmune ziektes of diabetes van krijgen. Doe jezelf dus een gunst en neem die rust! Jammer van dat feestje, van werk, van je familie/vrienden, kies voor jezelf. Alleen zo kan je andere ook weer een dienst bewijzen.

Ik ben zelf nooit helemaal burnout geweest, meer fase 3 van Jaden/overspannen. Evenwicht en duizeligheid gaat vanzelf weg met veel fietsen/wandelen in natuur, veel rust, weinig prikkels, veel meditatie, rustige muziek, op tijd naar bed en zo lang als je kan slapen! Gezond eten en wat supplementen kunnen ook helpen. Een goed merk multivitamine, magnesium, visolie en vitamine C zijn belangrijk. Ook gezond eten, volkoren producten (als je in de vroege fase van burnout zit niet teveel), veeeeel groente en gevarieerd, gezonde olie (bakken in kokosolie en lijnzaadolie koud over je eten heen), laag glycogene fruitsoorten, als je bloedsuikerspiegel onstabiel is vaak kleine porties eten. Bijnieruitputting is hier ook een ‘okay’ boek bij en ik heb het stressboek van het CSR centrum gekocht. Verder dus op youtube is er veel te vinden.

Dankjewel Taco voor je advies ik ben vorig jaar volledig burnout gegaan. Ik kon niks meer zelf in de douche verloor ik me spierkracht en moest ik snel gaan liggen. Constant het gevoel dat ik out ging en licht in het hoofd en mijn hele evenwichtsysteem had problemen ogen oren hersenen nek spieren pff niet normaal. Hopelijk word et wel ooit beter.

Hoi Tacox,

Bedankt voor het delen. Ik heb je tip ook op de tips pagina gezet:

Je vind hem op deze website onder 'gratis tips' - burnout.

Met een groet,

Ik denk dat je beter naar de getrainde neuroloog kan luisteren dan random mensen op een forum. Ik zou in ieder geval rust nemen komende tijd.

Hi Martin, het is inmiddels ruim 2,5 maand verder, hoe gaat het nu met je? Ik reageer op jouw verhaal omdat ik me erg herken in het elke dag zo vreselijk vroeg brak wakker worden, misselijk, enorm moe, droge mond, niet meer kunnen slapen, gelijk weer in paniek schieten over de dag (ik werk momenteel niet) en hoe het verder allemaal moet. Ook angst voor ziekte speelt bij mij een grote rol. Want het is toch niet normaal om nooit meer eens lekker tot 07.00 uur te kunnen slapen en dan uitgerust en met zin in de dag wakker te worden? Net als jij heb ik, spaarzame, iets betere momenten. Dat ik me maanden of weken goed voelde is nu minstens een jaar geleden, soms is het een paar dagen, meer niet. Het gekke is, in de avond, voor ik naar bed ga (om 22.00 uur want als je zo mega vroeg wakker wordt moet je toch je uren zien te maken) voel ik me soms beter, fit bijna. Zodat je denkt ‘dit moet gewoonweg zo blijven’. En dan heb ik geslapen en word ik weer zo beroerd wakker. Bizar!
Je bent dus niet de enige, herken me in wat je schrijft. Hoop oprecht dat je nu in een wat betere periode zit!

Hoi,

Ik heb exact het zelfde. Als ik mijn glas van de tafel pak dan denk ik dat de tafel beweegt of als ik op een oneffen vloer loop heb ik het gevoel alsof ik op zee zit. Dit zou ofwel (in mijn geval) horen bij een burn-out of long COVID. De internist vertelde mij dat na de vaccinaties 10 mensen in 1 week bij hem waren met het gevoel alsof ze op water zitten en continue deinen. (Ik heb ook hashimoto maar mijn bloedwaarden waren nog goed, wel tpo-antistoffen).

Bij mij helpt een ergotherapeut heel erg. We werken aan mijn prikkels dempen en straks mijn prikkelemmer vergroten om minder last te krijgen. Het heeft denk ik te maken met je sensorische informatie die niet goed wordt verwerkt (je plaatsing in de ruimte). Ik ben geen arts maar dit is mijn conclusie tot zover. Met mij gaat het nu wel al wat beter. Hoe is het nu met jou?

Hoi,
Sorry voor mijn hele late reactie. Wat fijn om te lezen dat m’n klachten herkent worden. Het gaat met mij wel beter maar ben nog zeker niet te de oude. Vreselijk vind ik het. Hoe lang heb jij hier totaal last van gehad?

Groetjes

Ik zit er iets meer dan een jaar in en heb nu ook nog steeds vaak dat ik denk dat ik ziek ben. Kno mri fysio allemaal gedaan. Mijn spanning zit vooral op mijn nek schouders middenrug ogen oren duizeligheid niet altijd tegen prikkels kunnen last van licht. Door de spanning op mijn ogen.. de angst klachten zijn wel veel minder net zoals de onrust in mijn lichaam.. het duurt lang heb ook nu een terugval ervaren. Soms denk ik om dan toch maar medicatie te beginnen. Maar ben er ook wel bang voor omdat ik me ergens nog wel gelukkig voel. Het duurt lang pff maar hopelijk komen we hier weer uit. Dus ja de klachten die je hebt horen bij een burnout

Ben je gevaccineerd? Ik herken je klachten namelijk. Soms denk ik dat mijn klachten daar vandaan komen omdat het zich voornamelijk aan 1 kant centreert. Last van linker nek, linker oog wazig en linker wang/kun dik. Ivm jouw dikke Zijn jouw schildklier waardes al geprikt? (TSH, FT4) ivm brok in de keel. Kan natuurlijk aan van alles liggen, maar schildklier problemen komen relatief vaak voor en zorgen ook voor vreemde klachten.

Wow ik herken je verhaal heel erg. Sinds de geboorte van de 3e (september 2021) voel ik me verschrikkelijk. In de winter veel paniekaanvallen gehad en nu geen aanvallen meer maar continue vermoeid en pijn op de borst en in de bovenrug. Ga momenteel door de malle molen bij de cardioloog en ben al op van alles bloedgeprikt, maar er lijkt niks uit te gaan komen.. denk zelf ook aan een burnout (want ja, nooit 1 moment rust hier in huis, bovendien kom ik uit een heftige baan waar ik nu mee gestopt ben) maar wil toch lichamelijke oorzaken uitgesloten hebben want ik maak mezelf helemaal gek..

Hallo bedankt voor je reactie,Ja het is hier ondertussen zo erg ik echt in een overlevende fase zit.door de zware verwardheid, gewoon niet meer zie zitten. Komp de vermoeidheid nog bij. Maar goed ik hoop dat je het niet zo ver laat komen als ik hier boven beschreven heb ,en toch ergens goede hulp vind, maar dat is hier in Nederland blijkbaar ver te zoeken. Misschien eens een emdr laten doen. Of wat ook kan helpen een goede terapuet .mag je meer informatie willen hoor ik het wel ok.moet Zelf er ook nog mee beginnen vandaar. Bedankt voor je reactie top

Volgens mij een fase die langzaam wegtrekt. Eventueel een rits propranolol halen en nemen als je je zo voelt.

Het is joun zenuwstelsel die overprikkeld raakt .. misschien reageert joun lichaam op die manier op overprikkeling. Je hersenen zijn opgebrand tijdens een burnout waardoor die in de stress stand komt. Daardoor voel je die spanningen heel snel. Het beste om van die spanning af te komen is om je zenuwstelsel weer tot rust te brengen door ademhalingsoefeningen. Ik zit er al 1 jaar in en met hele kleine stappen ga je merken dat et steeds beter gaat. Probeer ook wanneer zoiets gebeurd niet in stress te raken want dan word de spanning erger. Maar gewoon het tijd gunnen . Het komt weer goed. Gr

Dus je bedoeld dat ik door het goed voelen overprikkeld ben geraakt en me daarom slecht ben gaan voelen ? Je zou verwachten dat dat je juist eruit zou trekken. Tsja en niet in de stress raken is natuurlijk juist wel wat er gebeurd en daardoor wordt het alleen maar nog erger, ik weet het 😥...maar hoop altijd dat ik langzaam uit het dal klim maar het lukt maar niet en ik zit al meer dan 11 maanden ziek thuis. Periode ietsje beter gegaan en nu lijkt het wel alsof ik weer helemaal terug bij af ben en me nog slechter voel dan 11 maanden geleden...

Hé David,
Hier precies hetzelfde. Ging afgelopen dagen goed en ineens gevoel van terug bij af. Heb ook een dichtgeknepen keel gevoel. Ook oorpijn (drukkend gevoel 1 oor). Heb ook tinteling in mijn armen en benen. Zelfs af en toe in mijn gezicht (rondom mijn neus/mond). Word er ook helemaal gek van. Geeft weer extra onrust en dit wil je juist niet. Meditatie/ademhalingsoefeningen helpt bij mij wel iets. Maar of ik nou echt een burn-out heb, weet ik ook niet…..Huisarts wil nu eerst weer bloedprikken op vitamine B12.

Iemand?

Hi Tessa en David,

Is dit keel-gevoel (slijm, misselijk, brok) bij jullie uiteindelijk weer weggegaan? Wat heeft jullie geholpen?

Groetjes

Heel herkenbaar dit maak ik de laatste weken vaak mee. Het ene moment ben je over veel dingen positief en wil je ook weer dingen gaan doen. En voor je het weet zit je weer als een zielig mannetje thuis. Mijn partner vraagt dan of er iets is gebeurd. Maar kan vaak geen reden vinden waarom dit gebeurd.
Hierdoor komt onze relatie vaak onder spanning te staan waardoor ik begin te piekeren en dat weer veel stress geeft.
Of dit bij een burn-out hoort weet ik niet omdat ik al een jaar op zoek ben of enig arts me kan vertellen wat er een jaar geleden met mij is gebeurd. Wil graag weten wat er gebeurt is en wat ik er aan kan doen. Maar mijn huisarts die luistert half naar mij en laat
me steeds bloedprikken waar iedere keer niets uitkomt.
Ben blij dat dit forum er is zodat ik verhalen kan lezen van mensen die ook de zelfde klachten hebben. Want de meeste mensen in mijn omgeving snappen vaak niet waar ik het over heb.
Heb het gevoel dat ik me steeds moet bewijzen en anderen moet overtuigen dat er iets niet goed met me is. Dit is erg vermoeiend en zeg dan ook steeds vaker laat maar.
Hoop voor je dat die positieve momenten vaker komen en de mindere momenten af nemen.

Ik zou een keuze maken want anders maak je jezelf gek. Óf laten testen en de uitslag accepteren. Óf je niet laten testen en er verder ook niet meer over nadenken en roeien met de riemen die je hebt.

Ik heb jou verhaal gelezen en vraag mij af hoe het nu met je gaat.
Als het pittig word reageren maar weinig mensen lijkt het wel. Ik zette op de eerste dag van mijn burnout de koekjes in de koelkast. Zulke verhalen hoor ik wel vaker van andere mensen. Geen wonder met vermoeidheid en piekeren eigenlijk.
Maar door te veel piekeren vergist men zich nog vaker en daar krijg je dan weer stress van. In elk geval wens ik je kracht om door te gaan en beterschap. Ook met dementie gaat de wetenschap verder.Wie weet is er hoop.

Ik heb niet echt een opbeurende boodschap maar wel een bevestiging dat je niet alleen bent. Ik doe namelijk ook de meest vreemde dingen. Pak koffie en in plaats van de suiker in mijn koffie uit te schudden, schud ik het uit in de vuilnisbak. Vanochtend nog zette ik boterham onder het koffie apparaat i.p.v. het kopje. Ben opeens heel onzeker met autorijden terwijl ik in mijn leven al tussen 2 en 3 mio kilometers gereden heb. Kan namen niet meer herinneren en dit gebeurde me vroeger nooit. Kan zelfs vaker de weg naar mijn auto of bepaalde winkel niet meer vinden en dat is me echt nog nooit gebeurd...

Zit nu meer dan 1 jaar thuis met burnout. Heb geprobeerd werk weer op te bouwen en was gedeeltelijk gelukt totdat ik me weer volledig ziek moest melden. Voel me nu slechter dan in het begin van de burnout. Vraag me soms af of dit nog goed gaat komen. Vroeger was ik heel zeker van mezelf en nu is er niks meer van over.

Hoi Bert,
Heel herkenbaar jouw verhaal en heel naar ook dat jij je zo rot voelt en slechter dan in het begin van de burn-out :-(. Heb je wel hulp om je te steunen bijvoorbeeld door een psycholoog of coach of therapeut? Ik heb zelf nog niet echt een goede therapeut gevonden helaas. Dus ik modder maar wat aan tenminste zo voelt het. Heb jij wel eens gedacht aan beginnende dementie? Ik weet natuurlijk niet hoe oud je bent, maar bij mij komt die gedachte dus regelmatig op. Een MRI laten maken durf ik niet, bang voor de uitslag. Maar ondertussen levert het niet weten wat ik precies heb ook veel stress op want ik maak me ernstige zorgen. De dingen die jij noemt zoals het uitschudden van de suiker in de vuilnisbak zou mij ook kunnen gebeuren. Je weet achteraf dat het niet klopt maar op dat moment doe je het automatisch. Ik heb net een stukje in de auto gereden en zag dus een fietser over het hoofd! Had heel naar kunnen aflopen maar gelukkig remde de fietser af. Vorige week zag ik een voetganger over het hoofd. Ik word er super onzeker van en denk steeds kan ik nog wel autorijden? Maar ja als ik ermee stop dan ben ik bang dat ik nooit meer in een auto zal stappen en het helemaal verleer. Ik kan soms mijn fiets niet meer terugvinden dan weet ik echt niet meer waar ik hem heb neergezet. Als iemand iets zegt dat ik wil onthouden bijvoorbeeld een naam van een winkel dan moet ik dat echt in mijn hoofd 3 x herhalen en dan blijft het soms hangen soms ook niet. Vakanties van 2 jaar geleden weet ik soms echt niet meer waar ik precies ben geweest en hoe het hotel eruit zag. Pas als ik de foto's zie herken ik het maar ik kom er zelf dus niet op. Soms ben ik zo bang dat ik straks geen herinneringen meer heb. Mijn angsten worden ook steeds groter dus als ik nu niet meer instap dan doe ik het waarschijnlijk nooit meer. Maar ja zo levert het wel gevaarlijke situaties op. Ik ben zo bang dat ik een ongeluk maak. En dat terwijl ik vroeger honderden kilometers kon rijden met groot gemak, ik vond het zelfs leuk!
Op mijn werk is het ook lastig. Ik wil zo graag weer mijn oude werk doen, maar ik voel steeds de angst dat ik het niet kan. Dat had ik altijd wel een beetje, soort faalangst, maar dat is nu x 10. Dus ik schiet meteen in de stress bij een voor mij moeilijkere opdracht. Op mijn werk zijn ze begripvol tot nu toe, maar hoe lang nog? Ik doe mijn best maar de angst om te falen is enorm. Denk steeds dat ik het niet kan en daar word ik niet heel vrolijk van. Ik voel me soms net een bejaarde. En kan niet meer echt op mezelf vertrouwen. Dus die onzekerheid die jij noemt herken ik ook. Ik was al niet zo heel erg zeker van mezelf, maar nu ben ik het vertrouwen in mezelf volledig kwijt. Dat voelt niet goed. Ik word er ook somber van Denk komt dit ooit nog goed? Net als ij dus vraag ik mij dat heel vaak af. Ik zit nog in de herstelfase, maar het gaat tergend langzaam en 2 stappen vooruit en soms 4 terug. Op dat soort momenten vind ik het wel erg zwaar. Heb jij wel eens een test laten doen voor dementie of denk je daar wel eens aan? En welke hulp zou nu echt goed zijn bij een burn-out? Ik heb een therapeut maar eerlijk gezegd vind ik het nogal doelloos. Ik bedoel ik heb niet het idee dat zij echt weet wat ik nodig heb en hoe we dit moeten aanvliegen. Het is een beetje hap snap. Dus ook daarin ben ik heel onzeker. Ik heb iemand nodig die me een beetje gerust kan stellen en iets richting kan geven en mij tegelijkertijd ook kan steunen en ervoor kan zorgen dat ik weer een beetje blij ben met mezelf. Dat is erg lastig dus ben benieuwd welke hulp jij hebt momenteel of hoe jij daarover denkt. Ik dacht vandaag ik ga toch maar een geheugentest doen want ik word gek van al mijn doemdenken over dat ik wellicht geen burn out heb maar dementie. Maar ja dan moet ik ook kunnen leven met de uitslag...Dat is wel een groot dilemma. Wil je het weten en kan je het aan dat vroeg mijn huisarts ook. Nou zoals ik nu ben kan ik niets aan zo lijkt het zelfs een kleine tegenslag voelt als iets onnoemelijk groots..
Pfft ik word zo moe van mezelf, al dat piekeren, die angsten die onzekerheid. Dit is denk ik wel een van de meest nare perioden in mijn leven. Ik voel me zo machteloos. Hoe ga jij daarmee om? En hoe reageert jouw omgeving? Mijn omgeving is na een half jaar wel een beetje moe van mijn toestand merk ik. Zo van ach joh ik vergeet ook wel eens wat en ik ben soms ook warrig . Ze begrijpen er niets van. Ze denken je ziet er goed uit en je kan ook sporten dus waarom kan je niet gewoon werken? Ik werk inmiddels wel weer een aantal uren, en dat voelt fijn maar ook eng. En ik merk dat niemand meer vraagt hoe het met me gaat. Het duurt te lang blijkbaar. Ik kan het ze niet kwalijk nemen, maar het voelt soms wel heel erg eenzaam. Alsof niemand me begrijpt en ik het helemaal alleen moet uitzoeken. Mensen proberen het misschien wel te snappen, maar als je het niet zelf hebt meegemaakt, is het lastig te begrijpen. Ik hoop zo dat ik weer de oude word, maar ja ik vind het erg lang duren allemaal en weet ook niet of ik ooit wel weer de oude word. Ik vrees van niet. Hoe denk jij daarover?

Herkenbaar, na een zelfmoord in de familie en kort daarop een euthanasie (beide ouders) gecombineerd met de te drukke baan en praktische zaken die geregeld moesten worden door m'n hoeven gegaan.
Diagnose Burn-out, een goede psycholoog gevonden die mij geholpen heeft zaken in perspectief te zetten. Ondertussen vertrok mijn vrouw na 33 jaar huwelijk en belde m'n baas op dat hij z'n bedrijf verkocht had.
Burn-out dus, ik kon niks meer dan alleen liggen met de nodige zweet-angstaanvallen. Slapeloosheid bleek een grote trigger, ondertussen EMDR behandelingen ondergaan. Daar kwam de nodige rotzooi boven water (kindermishandeling etc.).
Nu ruim 2 jaar verder, herstel gaat langzaam maar heb geleert met de terugvallen te leven. De sleutel lag bij mijn herstel in het nemen van rust, wietolie (THC-houdend) helpt mijn slaapgedrag. Goed slapen is cruciaal voor mijn herstel, te last naar bed moet ik de volgende dagen bezuren. Mijn herstel is gestaag maar erg traag, ik werk weer 100% maar om 19.00 uur brn ik op.
Ik wordt langzaam fitter en werk hard aan mijn herstel door te mediteren en veel te lezen over psychologie en vergelijkbare ziektebeelden.
Ik zit dus wat verder in het proces en ben naast burn-out ook gediagnisteedd op CPTSS en depressie. Gebuik 2 maal daags 15 mg Mirtazapine (wat in mijn geval echt helpt) en slaap op THC olie. Werk weer hele dagen maar het is nog fragiel, ben bezig de laatste lichamelijke klachten te overwinnen (was 47 kilo afgevallen in 4 maanden) nu nog vocht achter ogen en ander kleine euvel.
Gestaag vooruit maar het is een strijd van lange adem

Je komt een burnout niet vanzelf uit. Je energie is 20% van wat het was en komt veel langzamer terug. Veel rusten, middagdutje van 1,5 uur elke dag. Ga mediteren, iedere ochtend en avond de 4-7-8 ademoefening, yoga en iedere dag wandelen. Begin met 15 minuten, zonder muziek en probeer te genieten van de omgeving. Ook zo weinig mogelijk tv/telefoon! Succes!

Herken alles...hoewel de weg ernaartoe waarsch anders was.
Maar herken alles...
Vervelend he...echt rust gaan pakken. Meulenberg is wel een fijne website om te bekijken.

Hoi,

Ik heb echt precies hetzelfde als jij.

het is zo´n lang proces, met hele mini stapjes.
Om gek van te worden, maar helaas kan het niet anders.

Dat ik een angststoornis ontwikkelde door mijn burn out, zie ik echt als een crash van mijn brein.
Het is lastig allemaal...
Ook mijn dagen, even wat doen en verder rust, rust, rust.
Maar ik heb ook maanden lang niks kunnen doen (denk 6 of 7) dus ik zie dit maar als een vooruitgang...

tijd zal het leren..

Je voelt je moe. En kan niks.
Erken dat gevoel. Het is jouw gevoel en je mag zo voelen.
Zolang je nog opstaat om naar het toilet te gaan of water te drinken, dan kan je gewoon lekker gaan liggen. Je zit nog in het begin en je hebt het écht nodig. Het wordt langzaam beter.

Je schuldig voelen dat je niks doet is herkenbaar. Dat is een ingebakken automatisme. Dat wordt minder als je beter voor je emoties zorgt.

Ik herken een aantal dingen uit jou verhaal, heb zelf ook het een en ander aan klachten mee gemaakt en gelukkig gaat het een heeeel stuk beter met me, en dat zal voor jou ook gebeuren!

Geef je voor nu over aan het gevoel. Je lichaam heeft te lang op 200% gedraait, geef jezelf de tijd om goed bij te komen. Als het een dagje beter gaat maak je even een kleine wandeling, als het wat minder gaat geef je lichaam die rust. Met de tijd zal het weer wat beter gaan en heb je wat meer tijd om het een en ander uit te zoeken.

De enige tip die ik je voor nu kan geven, is een schrift bij je nachtkastje leggen, en elke avond opschrijfen wat goed gegaan is die dag, en waar je dankbaar voor bent. En hetgeen wat je opschrijft regelmatig teruglezen. Er gebeuren namenlijk op een dag meer goede dingen dan waar jij je bewust van bent. Het negatieve overschaduwt heel erg.

Ik heb daar ook heel lang last van gehad. Door de burn out raak je snel overprikkeld. Ik kwam daardoor nauwelijks buiten in het begin, omdat ik in de stad woonde.

Ik droeg ook een zonnebril en “festival”-oordoppen. Het geluid wordt deels gedempt, maar je kan nog wel iets horen voor de verkeersveiligheid.

Hoi Pearl, hoelang zit je al in je burnout? Is de overprikkeling bij jou weg of niet ? Ik weet dat er tijd nodig heeft..

Ik heb nu bijna een jaar een burnout en dit is super herkenbaar. Ik kan nu gelukkig zeggen dat dat echt herstelt. Als ik in percentages moet denken wat in t begin 100% was hoe snel je overprikkeld raakt met die situaties zit ik nu denk ik op 40%. Maar ik heb wel een flinke terugval gehad van 3 maanden. Dus wanneer je dat niet hebt zal het sneller zijn! Neem je rust en oefen de prikkels af en toe zodat je je hersens kan laten wennen. Maar rust is key

Ik herken iets in jou verhaal. Niet alles.
Ik groeide namelijk op in een sekte.
Het is niet anders dan dat mijn ouders niet echt met mij bezig waren. Op de kleuterschool stond ik altijd in de verste hoek alleen maar te staan. Ik maakte met bjjna niemand contact. De sekte maakte ons ook racistisch. Dus lieten veel kinderen mij alweer snel in de steek. Ik mocht bij geen enkele sport of club. Toen ik op een dag mijn moeder vroeg hoe ik mijn naam kon schrijven was het altijd iets als: dat leer je wel op school. Op de basisschool werd ik gepest door mijn kleding en kort haar.
Een jongen veegde vaak na gym zn kont af met mijn handdoek. Ik kon mij nog niet verweren. Nooit geleerd.
Ik was eigenlijk altijd al alleen.
Angststoornis en burnout... kon bijna niet anders lopen denk ik.
MissyMe, wat zou het mooi zijn als jij beter om zou kunnen gaan met jou emoties.
Je ziet, je bent niet alleen.

Zoooo herkenbaar, je slaat de spijker op zijn kop. Ik doe precies hetzelfde wat jij doet en ik denk dat daar de oplossing v herstel ligt. Verandering van werk is vaak ook erg verhelderend, ook al ga je minder verdienen.

Die pleinvrees herken ik. Vaak spanning met veel mensen om me heen. Lastig om dit te combineren met sommig werk. Sterk dat je voor een ander pad hebt gekozen. Je zal jezelf hier uiteindelijk hartelijk voor gaan bedanken!!

Veel sterkte. Uiteindelijk komen we er wel :)

Dit herken ik zeker. Bij iets meer inspanning merk ik dat mijn lijf gaat trillen. Alsof ik net uit de sportschool kom :)

Ik heb momenteel ook een burn out, ik heb al 2 jaar last van trillende benen , branden knieën bij het minste inspanningen.
Hopelijk gaat dit voorbij?
Zijn er mensen waarbij dit voorbij is gegaan ?

Wat fijn om te lezen dat er mensen zijn die dit herkennen want ik merk dat ik er weinig over terug kan vinden.

Ik ben al een heel eind hersteld maar deze klacht is er nog steeds. Begonnem toen ik ongeveer een half jaar in de burn out zat, dus nu al ruim 15 maanden heb ik er last van.

Ik zou willen dat ik er vanaf kon komen want het maakt heel onzeker.

Heb je magnesium tabletten geprobeerd?
Magnesium voetenbadjes of magnesium olie schijnen ook goed te helpen tegen trillingen.

Bij mij hielp ook door genoeg water (of ander vocht) te drinken.

Hi Jacky,

Het trillen doen dieren automatisch om de energie van stress en trauma's die in de spieren opgeslagen waren, los te laten.
Het is dus 'n wijze, gezonde reactie van het lichaam die we niet moeten bestrijden.
Wij denken teveel en vertrouwen te weinig.
Weerstand tegen bepaalde pijnen en fysieke sensaties creëert alleen meer spanning. De neiging om van b.v. pijn weg te lopen maakt dat het lichaam zich sterker laat voelen. Het moet gevoeld en gehoord worden. Naar de pijn toe gaan, zonder (ver)oordelen, zonder de behoefte om "er vanaf te komen" maar om je er mee te verbinden, kan je op weg helpen.

Veel kracht, hou je soepel.. :-)

Marcel

Klopt daar ben ik inmiddels ook achter. De hele dag je lenzen in is inspannend voor je ogen! En de oogspieren hebben het al zo zwaar door de burn-out. Goede tip!

Ooglidcorrectie neemt druk van de ogen af.

Dat helpt niet.. is gewoon je zenuwstelsel die sneller overprikkeld raakt waaronder ook de spieren van je ogen. Ik heb het gevoel echt tussen mijn wengbrauwen

Ja heb ik ook af en aan..ben al bij de oogarts geweest maar ogen zijn prima ...
Wazig zien en soms n soort van vertraging gevoel door het bewegen van mijn hoofd..
Ik zag dat je het tuimelaar gevoel herkende. En dat je nog meer fysieke symptomen hebt...zou je willen vertellen wat nog meer?
Soms zelf ook een soort dizzy achtig gevoel (niet duizelig) en alsof je net 1 drankje teveel op hebt als je ergens wandelt, vooral bij grote open. vlaktes😏sommige dagen lijkt t wat beter te worden en soms weer minder goed...pfff heel vervelend...

Ik heb het ook al 2weken verslecht precies plus ofdat mijn hoofd vol zit met te veel,constant vergeten niet concentreren ,paniekaanvallen.dacht dat ik met een tumor zat om den duur.maar uitslag was niets te zien.ik hoop ook dat dit alles over gaat want heb ook het gevoel dat ik zot wordt .

Bedoel je met zwevend hoofd alsof het lis van je lichaam zit?
Als je loopt bijvoorbeeld?

Beste anoniem,

Een korte reactie: ik heb ook last (gehad) van depressieve gevoelens. Zie mijn verhaal 128. Vooral in begin was het heel zwaar en zag ik niks meer zitten (niet suïcidaal maar gewoon heel somber en “donker” gevoel vanuit mijn buik). Uiteindelijk zijn die klachten wel behoorlijk afgezwakt. Ik heb soms nog buien, maar het zijn er veel minder. Ik kan soms weer lachen en echt lol ervaren. Belangrijk is acceptatie en geduld. Dat zijn termen die je niet direct wilt horen in een burn-out maar het is echt zo. Geloof mij, ik ben de eerste die zsm uit zijn situatie wilde raken. Helaas werkte dat averechts. Medicatie heb ik uit een soort wanhoop wel overwogen (om andere redenen, ik had last van angst en kon nauwelijks slapen), maar ik zie dat als laatste redmiddel. Als het écht maar dan ook écht niet gaat. Maar ik ken jouw situatie natuurlijk niet, mijn persoonlijke visie zou zijn: bespreek dit met je psycholoog. Zoek hulp voor zover je dat niet al hebt gedaan en laat je goed adviseren. Ik hou niet zo van artsen die je te snel naar een pilletje sturen maar goed. Sterkte!

Acceptatie en geduld is inderdaad heel belangrijk, maar ook heel moeilijk. Vooral omdat ik nu heel anders ben dan dat ik anders was. Soms heb ik goede dagen. Maandag ga ik weer naar de psycholoog, dan ga ik het overleggen.
Ik probeer er een goede dagstructuur op na te houden.
Ik heb ook 6 weken heel slecht geslapen, soms nachten niet of 2,3 uurtjes, daar raakte ik van in paniek en het breekt je helemaal op,toen heb ik een paar keer medicatie gehad .
Zodat ik even wat rust kreeg. Gelukkig gaat dat nu weer wat beter. Ik slaap nu 6 soms 7 uren per nacht zonder medicatie.
Ik probeer mijn sporten weer wat op te pakken en sociale contacten .
Ik ga 2 keer in de week naar mijn werk, soms vraag ik me af of het verstandig is, maar het geeft me wel afleiding.
Mijn man vind dat ik naar een psychiater moet. Ik maak me teveel zorgen of het wel weer goed komt. Vooral cognitief. Ik kan soms niet helder denken. Geheugen laat me soms in de steek. En het wazig, afwezige, heel beangstigend.
Soms snap ik niet waarom ik me zo depressief voel. Heb een lieve man, lieve kinderen, fijne woonplek. Ik ging met.plezier naar mijn werk.
Het zal zijn tijd wel moeten hebben.

Ik kan het voor mezelf niet beter verwoorden als dat jij het voor jezelf doet. De symptomen en klachten zijn ongeveer gelijklopend. Ook ben ik een pleaser en kan geen nee zeggen. Heb gans mij carriere inmiddels al 40 jaar lang mijn gezin op de tweede plaats gezet. Daarenboven ben ik een perfectionist en controlefreak kan het niet hebben dat medewerkers er een janboel van maken en doe het daarom bijna allemaal zelf. Corrigeer stilzwijgend de fouten van anderen enz....Ben nu al 8 maanden thuis zou dol graag gaan werken enkel en alleen al om mijn sociale kontakten. Buiten de werkvloer had ik in mijn vroegere leven geen vrienden of kennissen. Achteraf bekeken was ik echt niet goed bezig en waarschijnlijk moest ik morgen terug gaan werken zou ik juist hetzelfde doen.Ondertussen heeft mijn vrouw me verplicht mijn pensioen aan te vragen met ingang van 1 mei 2022. Waarschijnlijk komt het met mij niet meer goed voor die datum. Bij de minste tegenslagen ga ik soms te keer als een gek en als ik een paar uur in de tuin gewerkt heb ben ik volledig uitgeput. Ik hoop dat het nog goed komt.Dingen waar ik vroeger alle weekends naar uitkeek heb ik in die 8 maanden niet gedaan het was steeds een steile berg die ik moest beklimmen en aan de voet ervan gaf ik al forfait.....

Beste Pros,

Interessant om te lezen en ook helaas erg herkenbaar. Ik vind het knap dat je het zo lang hebt volgehouden. Ik ben eind 30 en heb er ongeveer 12 jaar werkervaring op zitten. Nu al klaar mee. Als ik burn-out verhalen lees van jonge mensen die nog studeren, dan denk ik dat het bij mij nog wel meevalt en dat ik het ook lang heb volgehouden. Tegelijkertijd moet ik nog zo lang tot pensioen haha. Als ik jouw leeftijd was, zou ik mij persoonlijk ook lekker gaan richten op pensioen. Die afweging is voor iedereen anders, ik lees in jouw verhaal dat het sociaal contact op het werk toch wel fijn en misschien ook wel heel belangrijk voor jou was. Dat maakt het verhaal toch wat anders. Ik ben een introverte persoon die niet zo gek veel met mensen heeft. Ik kan heel goed alleen zijn. Sterker nog, dan ben ik op mijn best. De mensen die ik ken, daar zijn de banden dan vaak ook wel heel sterk mee. Oppervlakkige kennissen/vrienden heb ik niet in mijn leven.

Eén van de tips die mijn eerste psycholoog mijn gaf is mij vooral onder de mensen te begeven. Ik begrijp die tip wel, want een mens is van nature een sociaal wezen, maar aan de andere kant heb ik altijd van "me time" gehouden. In mijn burn-out des te meer. Jaren geleden had mijn moeder ook een burn-out (achteraf is ze daar achter gekomen), ik begreep haar gedrag toen ook helemaal niet. En maakte zelfs grapjes over waarom ze nou zo moe was, en dat ik me daar niks bij kon voorstellen. Tja, nu zit ik er zelf in en dan denk ik wat een stomme opmerkingen van mij destijds. Maar het geeft me ook perspectief, want ik weet dus uit ervaring dat het erg lastig kan zijn om je voor te stellen wat iemand voelt en vooral waarom. Het is niet altijd fair om anderen te verwijten dat ze niks begrijpen van de situatie waarin je zit als je een burn-out hebt. Het is ook gewoon een vrij bizar iets waar je als gezond persoon die nooit een burn-out heeft gehad geen goed beeld van kúnt hebben.

Dat volledig uitgeput zijn waar je over schrijft herken ik heel erg. Ik had vorige week een voor mijn doen echt wel okee week. Deze week is weer helaas zwaar. Gisteren wezen wandelen en na 30 minuten thuisgekomen ging het op zich. Eenmaal op de bank enorme vermoeidheid en ook wel somberheid. Ik sliep pas om half 3 en werd ergens rond 13 uur wakker. Niet eens lekker geslapen, dus bizar eigenlijk dat ik bijna 11 uur in bed heb gelegen en nog niet echt lekker ben uitgerust. Vanavond maar eens kijken hoe het gaat.

Sterkte

Beste lawyer.
Zich in het begin weer onder de mensen begeven is een moeilijk iets. Ik ben verschillende keren met mijn vrouw gaan boodschappen doen en steeds kreeg ik het na enkele minuten zo erg op mijn heupen dat ik terug in de wagen ging zitten. Ook chaos schrikte me af, wanneer ik me in gezelschap bevond en er werdt wat door elkaar heen gepraat stak die allesomvattende vermoeidheid na enkele minuten reeds de kop op. Dit alles is in de loop der maanden fel verbeterd. Slapen doe ik nu uitstekend maar nooit langer dan zes uren, maar waar ik vroeger doodmoe opstond na 12 a 13 uren slaap ben ik nu wel uitgerust. Ik ben al gans mijn leven laat gaan slapen en doe het nu nog met als enig verschil vroeger lag ik ganse nachten wakker, en nu slaap ik als een roos. Maar elke avond stort ik in enkele seconden tijd volledig in van vermoeidheid en ben soms bang dat ik niet in bed ga geraken...zeer bizar gevoel

Wat lastig zeg. Ik ben nu 5 maanden b.o dat rare gevoel in het hoofd heb ik ook zweverig onwerkelijk en licht gevoel en branderige zware vermoeide ogen. Zijn je klachten wel minder geworden naar 1,5jaar ? Want al die klachten die jij hebt ervaar ik nu. Ik hoop toch ook dat et allemaal goed komt. Soms denk ik dat er hersens beschadigd zijn daarom die onwerkelijke gevoel

Ik heb het ook al een half jaar. Huisarts zegt dat het wegtrekt, maar wanneer?

Ik heb eigenlijk precies hetzelfde, ook dat gevoel, zweverig. En ook slecht slapen. Hoop dat het snel weer over gaat.
Nooit geweten dat je je zo kan voelen. Ook snel last van hoofdpijn bij drukmaken of veel prikkels.

Ik herken t ook allemaal...
Ook een soort onbalans gevoel elke keer....herken je dat ook?
En een soort druk in mijn. hoofd alsof t een opgeblazen ballon is waar eigenlijk echt lucht uit moet...vooral op momenten dat ik iets graag wil doen waarbij ik me juist ok moet voelen om het te kunnen....dan voel ik juist die druk zo groot en wankel in mijn hoofd...

Ik heb het ook. Soms hele dagen. Door piekeren of te veel doen.

Ik heb dit na een jaar nogsteeds. Wel zijn de paniekaanvallen en het trillen gestopt. Veel last van duizeligheid en savonds moe

Hoi!

Heb je ook het gevoel alsof je hoofd niet echt meer verbonden is met je lichaam?
Zoiets?
Je verteld ook dat het beter gaat dan in het begin, mag ik vragen wat er toen was en minder is geworden?
Zit ook met diezelfde klachten veelal die jij beschrijft.

Ik heb ook last van een raar gevoel in mijn hoofd. Zweverig, afwezig. Wazig zien. Heel vervelend. Ze zeggen dat het wel wegtrekt. Dat hoop ik dan maar.

Weet niet of jii nou bij mij hebt gereageerd. Verhaal 117..
Maar zo niet, hoe is de BO bij jou ontstaan? Qua symptomen/ klachten...wat kwam als eerste? Of zijn dit vanaf het begin de symptomen geweest? Die je beschrijft?
Herken je ook het gevoel dat steeds alles je teveel is? Voor als je iets wil doen, waarbij er mensen om je heen zijn etc...

Vermoeidheid vooral soms duizelig als ik te veel deed en heb nog een tijdje last gehad van maagzuur. Dat waren de eerste symptomen. Voor mij is ook echt alles te veel raak snel gespannen en ergens heen gaan waar veel mensen zijn ontwijk ik voor nu kan niet zo goed tegen al die prikkels. Maar hopelijk gaat de psycholoog mij straks helpen met opbouwen van prikkels.

Ik ben de man van verhaal 108. De vermoeidheid kan plotseling toeslaan van de ene seconde op de andere. Het is vooral een alles omvattende mentale misselijk makende vermoeidheid. Niet het soort vermoeidheid die je ervaart na een lange werkdag. Het zweverige afwezig zijn heb ik ook ervaren. Het uitte zich vooral tijdens autoritten. Het leek of ik er helemaal niet was en het koste me enorm veel moeite om me te focussen op het autorijden. Het was eigenlijk de meest vermoeiende activiteit die ik kon doen.

Verkeerd verhaal nr dit moet 74 zijn

Het betert stilletjes aan. Ik heb er enkel nog last van als ik vooral mentaal vermoeid ben ( lange autorit, werken met beeldschermen of drukte).

Ik heb/had hetzelfde.

Het spaghetti benen gevoel is gelukkig wel weer weg. Ben alleen wel echt 10 maanden non stop duizelig… en op goede dagen valt het dan iets mee. Heb zelf ook echt een ton aan vreemde klachten.

de sleutel tot herstel is Rust en Berusting. En niet proberen als een raket uit de burn-out te komen, zo ben je er ook niet in geraakt..

Vooral die chronische fight flight
Het is slopend.
Zwaar de sjaak.
Ook die adrenaline rushes pff
Lichaam.staat.vast in fight flight

Vooral de duizeling en duizeligheid maakt me angstig en nog vermoeider. Blijft een strijd...

Ik dacht al dat ik de enige was. Maar ik heb heb dat gevoel ook als ik me ogen open doe lijkt et normaal maar wanneer ik opsta begint et gevoel langzaam weer te komen. En het blijft zo de hele ochtend richting de middag word et minder. Ook met wandelen heb ik constant dat rare gevoel alsof je dronken ben en wazig zicht. wat bij mij helpt is om wat vaker in en uit te ademen dan haal je de spanning in je buik weg. Tegen angst en spanning.

Ja rot he...wanneer is dit bij jou begonnen? Als eerste klacht van B.O of eerst andere klachten 3n dan steeds meer dit?

Ja ik kon van de een op de andere dag echt niks meer. In het begin aanvaarde ik echt een soort hersenmist met vaak angstgevoelens wat hersenschokjes en spanningshoofdpijn vooral de eerste 3 maanden. En eigenlijk de moment dat ik begonnen ben met wandelen had ik door dat ik me zo voelde continu. Is nu al 5 maanden zo. Soms lijkt het af te nemen.

Ik heb ook last van mijn hoofd. Afwezig zweverig gevoel. Wazig zien. Eigenlijk altijd. Ze zeggen dat het wel wegtrekt. Al bijna een halfjaar last van. Heel vervelend en beangstigend..duurt me veel te lang

Ik heb ook een drukkend gevoel in mijn hoofd als ik zit. En krijg ik ook vermoeide ogen is dat normaal want zodra ik ga liggen word et minder

Bedankt Arend, goed on te horen. Alleen heb ik die energie nog niet. Ik wens jou ook alle sterkte