Burnout ervaringen

Helaas herkenbaar en hoort echt bij een overbelast zenuwstelsel. Zo vervelend!

Gaat dit vanzelf over?

Ik heb dit vooral savonds als ik erg vermoeid ben. Als de oorzaak stress is, en dat kan goed, zal het dus ook vanzelf beter moeten worden. Maar bij twijfel kan je altijd bij huisarts checken of er een meer fysieke aanleiding is.

Heel herkenbaar. Bij mij vooral pulserend op de hartslag.

Net wat Herman zegt, waarschijnlijk stress, als het niet goed gaat is het bij mij ook erger. Of bij inspanning en het lopen op de trap

Ik heb geen kloppend gevoel maar echt een piep

Oorsuizen / tinnitus kan een piep zijn, pulserend, suizen. Heeft allemaal met hetzelfde te maken, stress.

Vertrouw je het niet, dan zou ik de dokter bellen.

Gert ik ben ontzettend vermoeid (nieuwe fase in de Bo?) ik zie het als iets positiefs/lichaam in rust maar sindsdien ook een helse oorsuizing/ piep

Hallo A,

Zo ging / is het bij mij ook.

Hoort er allemaal bij

Herkenbaar inderdaad.
Ik heb er vooral last van na een telefoongesprek dat langer duurt dan 10-20 min.
Wel gezellig, hoor, bijkletsen met familie of vrienden, want je ziet al zo weinig mensen, maar na 's avonds 20.00 uur, bel ik dus niet meer, anders trekt het niet voldoende weg voordat ik ga slapen.
Veel praten met mensen geeft uberhaupt meer druk op je hoofd en dus ook op je oren.
Ook van harde, drukke muziek en sommige films of televisieprogramma's wordt het erger.
Buiten lekker rustig wandelen geeft rust aan je oren, het geluid gaat dan een soort op in de natuurgeluiden, merk ik. Gelukkig werkt het weer nu mee om vaker naar buiten te gaan.
Hoort er denk ik ook weer bij want hiervoor had ik er geen last van.
Sterkte ermee!

Zeker herkenbaar! Ik heb het nu 5 maanden constant maar gelukkig is het wel minder intens dan in het begin. Of ik ben er meer aangewend geraakt. Destijds naar de huisarts geweest en kan inderdaad komen door stress. Een tip als je er veel last van hebt en iets tegen wil doen. De app Freequency, die kan je gebruiken om meer gewenning te krijgen aan het geluid en geeft uitleg hoe je anders kan kijken of omgaan met het oorsuizen/piep. Ik probeer het nu uit maar te kort om te zeggen of ik verschil merk. Hopelijk gaat het nog over verder in het herstel!🤞

Ik heb sinds 2015 oorsuizingen die niet wegebben, is heel zelden in lichte vorm… ik ben ook na een zware periode van 2014 tot 2017 in B.O. gevallen. Dus denk nu dat het oorsuizen een teken was van mijn lichaam om te luisteren waar mijn lichaam en geest naar verlangde, constant voor iedereen mijn energie geven en nooit iets voor mezelf al heel mijn leven lang. Ik zat constant onder negatieve stress, werk en privé(nu nog steeds wel al in mildere vorm). Dus meer stress doet mijn tinnitus ook luider gaan… ik ben na B.O. 2017 te vroeg terug gaan werken omdat mijn brein het niet kon hebben om thuis te zijn en aan mezelf te werken en te rusten… wat me in 2023 terug in een B.O. duwde. Mijn chronische oorsuizingen blijven me elke dag zeggen dat ik aan zelfzorg moet doen en stress vermijden. Wat in mijn situatie een probleem is. Ik heb een burn-out coach traject van 1,5 jaar gevolgd en ben in begeleiding van een psycholoog, toch heb ik al stapjes vooruit gezet, en elke dag is het werken aan mezelf wat ook te vermoeiend is voor mij. Goede raad, oorzaak van oorsuizing onderzoeken, oorarts zeker raadplegen zo snel mogelijk (niet wachten en niet denken dat dit weggaat zoals het gekomen is, zoals ik dacht), hulp zoeken en aanvaarden. Veel moed en succes.

Heel herkenbaar.. maar dit gebeurt meestal wanneer ik over mijn grenzen ben gegaan als ik dan tot rust komt word het vooral minder..

Ja maar bij mij komt het door een middenoorontsteking…..

Beste anoniem,

Vanaf eind november ben ik thuis. Ook ik heb nog steeds last van oorsuizen en tinitus. Wanneer ik veel prikkels krijg, bijvoorbeeld bij boodschappen doen, krijg ik hoofdpijn.

Volgende week ga ik naar een osteopaat.
Ik hoop dat dat helpt.

Ik heb het aan de huisarts gevraagd of het mij zou kunnen helpen om uit de fight/flight stand te komen. Het wordt vaak voorgeschreven bij examenstress of andere spannende momenten in het leven. Ik heb 1 tablet á 10 mg genomen en kon mn ene been bijna niet meer voor het andere krijgen tijdens het wandelen. Ik heb van mezelf een lagere bloeddruk dus denk dat dit medicijn m nog lager maakte waardoor ik er erg moe van werd. Misschien was het anders geweest als ik het voor de nacht had genomen. Je zou eens op de medicijnervaringen-site kunnen zoeken naar ervaringen van andere mensen… succes! 🍀

Ik zit al meer dan 3 jaar in een burnout en heb dagelijks nog steeds veel lichamelijke klachten. Mijn psychiater heeft me dit nu voorgeschreven om meer rust in mijn hoofd te krijgen waardoor hopelijk ook de lichamelijke klachten afnemen of meer naar de achtergrond verdwijnen. Kan me voorstellen dat als je bloeddruk al laag is je deze klachten ervaart.

Ik zoek ervaringen van mensen die dit voorgeschreven hebben gekregen bij burnout en of het hun geholpen heeft. Ik neem aan dat mijn psychiater toch niet de enige is die dit middel voorschrijft ?

Ik ben gisteren toch begonnen met propranolol en voel me nog slechter. Hoofdpijn, brainzaps, droge mond en darmklachten. Neem aan dat dit door de medicatie komt en dat ik er een paar dagen doorheen moet. Ik lees dat mensen het gebruiken voor een examen of optreden dus dan zou het eigenlijk meteen moeten werken, maar ben verre van rustig na één dag 3 x 10 mg ! Schijnbaar zijn er weinig mensen met ervaringen gezien de reacties. Ik ga straks mijn psychiater maar eens contacteren, maar ervaringen zijn zeer welkom 🙏

Hoi, ik neem dit medicijn al jaren tegen hartkloppingen.

Ik merk dat het me ook wel rustiger maakt in sociale situaties, omdat ik dan veel minder snel bloos of zweet. En ik durf me beter en sneller te uiten. Want mijn lichaam blijft ondanks de stress in het gareel.

Maar het geeft geen rust in je hoofd. Voor zover ik weet/gemerkt heb. Het is niet te vergelijken met b.v. Oxazepam.
Wat misschien wel gebeurt is dat de feedback-loop tussen je hoofd en lichaam onderbroken wordt. Je lichaam geeft minder stresssignalen aan je brein. De invloed van adrenaline wordt op een aantal plekken geremd, waaronder in je hart. Dat je daardoor mentaal ook kalmeert. Waardoor je brein je lichaam minder reden geeft tot stresssignalen, etc.

Maar, zoals mijn HA het noemde: het is eigenlijk symptoombestrijding. Neemt niet weg dat ik jarenlang weinig hartkloppingen heb gehad door dit medicijn. (Nu wel weer met periodes, door de burnout)

Hello BrandUit,

Je neemt dit medicijn al jaren lees ik. Kun je je herinneren of je toen ook lichamelijke klachten had bij het starten ? Ik heb veel lichamelijke klachten terwijl ik dat eigenlijk niet verwacht had. Lijkt een beetje op het opbouwen van antidepressiva.....zit nu op dag 5. Het moet wel door de medicatie komen want het zijn gedeeltelijk klachten die ik normaliter niet of minder ervaar. Ben vooral kotsmisselijk en beetje duizelig. Daarnaast droge mond en hoofdpijn. Klachten die ik normaliter dus niet of in iedergeval veel minder heb. Had gehoopt op meer rust in mijn hoofd en daardoor een afname van de lichamelijke klachten. Daarvoor is het ook voorgeschreven, maar voel nu het tegenovergestelde 😥

Hoi Niels, nee ik heb in het begin alleen een beetje maagklachten gehad, misschien een paar dagen. Toen ben ik het gaan nemen bij een maaltijd en is het weggegaan.
Ik vind 30 mg per dag overigens best veel. Je kunt er niet in een keer mee stoppen, want dan krijg je te veel adrenaline, je moet het ook weer afbouwen. Ik bedoel, ik neem ook 30 mg per dag, verspreid, en als ik 1 van 10 mg vergeet dan merk ik het aan onrust in mijn lijf en erg aanwezige hartslag. Waarschijnlijk ook hogere bloeddruk.

Bijwerkingen waar ik wel last van heb zijn koude handen en voeten. Ik moet tegenwoordig uitkijken voor wintertenen en het fenomeen van Raynaud. Dan blijven je vingers, als ze eenmaal koud zijn, een hele poos tintelen en slecht doorbloed. Dat heb ik wel eens gehad na een lange fietstocht in de winter. Geen groot probleem, maar ik wilde het toch even noemen.

Ik zou de bijwerkingen bespreken met je psychiater.
De hoofdpijn kan misschien komen door verandering in bloeddruk?
Ik snap niet goed dat er niet is voorgeschreven te beginnen met 5 of 10. En vandaaruit verder. De gebruikelijke dosis bij incidenteel gebruik (tegen plankenkoorts) is 10. Dus met 10 heb je al een (tijdelijk) effect.

Hallo BrandUit,

Mijn psychiater heeft me 3 x 10 mg verdeeld over de dag voorgeschreven. Het zou nauwelijks bijwerkingen kennen 😭 en zou niet verslavend zijn zoals de pammetjes....maar ben nu al bijna 1 week 24/7 kotsmisselijk. Als ik me maandag nog zo voel ga ik er maar weer mee stoppen, dit is echt geen pretje zo.

Hoi Lavendel, ik denk dat je nog in het begin van je burnout bent. Ik had zelf de meest gekke klachten: obsipatie, conditie weg, keelpijn, raar gevoel in hoofd en zo kan ik nog wel even doorgaan.

Het probleem is dat je jezelf niet meer vertrouwd en eigenlijk geruststelling wilt van anderen. De pijnlijke waarheid waar ik zelf achter kwam, is dat andere dit niet zullen geven inclusief burnout coaches. Niemand durft zonder onder zoek zomaar te beweren dat je iets niet hebt, omdat dit gewoon niet kan.

Je zou dit dus uit kunnen laten zoeken bij een dokter om 100% zeker te zijn. Uit ervaring weet ik wel dit is een korte termijn oplossing omdat je bij elke nieuwe klacht opnieuw die geruststelling zoekt.

Uiteindelijk zul je je over moeten geven aan je angsten. Wat mij erg geholpen heeft is de les dat je niet je gedachten bent. Jouw gedachten hoeven niet waar te zijn.

Ik hoop dat je hier wat aan hebt.

Dankjewel Herman, wat mooi verwoord.

Als de huisarts het heeft uitgesloten dat het iets ernstigs is dan kan je daar op vertrouwen :-)

Hoi lavendel,

Dit is voor mij zo herkenbaar, ik heb momenteel erg kast van spierspanningen en knikkende knieën. Ook voelen mn benen enorm zwak. Al meerdere keren bij de neuroloog geweest en ben nu weer bang dst er iets gemist is.

Ik denk dat ik op deze manier de burnout in stand hou. Maar heel moeilijk om die knop om te zetten

Bedankt voor de reacties en voor jullie allemaal heel veel sterkte.

Helemaal met je eens D, maar op dit forum komen veel van jouw klachten regelmatig voorbij.

Iknow!

Burnout is ook primair lichamelijk! Je komt in de problemen door je karaktereigenschappen (altijd maar doorgaan, pleasen, perfectionisme etc). Dat is het mentale stuk.

Ik heb ook veel moeite met de stress/angst...ook bang hier nooit meer uit te komen. Angst voor de toekomst...

Herken dit! De wereld voelt ook anders de hele tijd

Ik vind meer dat ik zelf op een andere manier de dingen beleef. Eerst was ik altijd begaan met alles en iedereen en nu lijkt het wel of ik gevoelloos ben geworden. Normaal kon ik me beter inleven als mensen iets vertellen over wat hen bezighoudt en nu lijkt het wel alsof er een rem opzit die ervoor zorgt dat niet alles meer binnenkomt. Soort zelfbescherming.

Ja is zelfbescherming, je hersenen creëren hiermee rust in het hoofdje :-)
Komt vanzelf weer terug emotie naarmate je hersteld

Heb het zelfde eerst altijd met iedereen meeleven boei me nu niet meer ik denk zoek het allemaal maar uit.................... Moet ik ook

Ohja zo had ik het nog nooit bekeken. Ik reken altijd vanaf het moment dat ik in elkaar zakte. Maar inderdaad zijn daar maanden van waarschuwingssignalen aan vooraf gegaan. Maar misschien noemt men het dan nog ‘overspannen’ of ‘overbelast’?

Wat een mooi idee. Voor mij zou dit nog veel te zwaar zijn maar er zijn hier zeker mensen die al wat verder in hun herstel zitten.

Zou ik ook heel waardevol vinden! Alleen voor mij is dat nu ook nog een brug te ver, te intensief nog. Maar mooi initiatief Aswin!

Hoi Aswin, leuk!! Altijd fijn om lotgenoten te zien/spreken. Ik denk dat dat helpt. Ooit act training gedaan en heb eigenlijk meer gehad aan de mensen die ik daar ontmoette, dan aan de training zelf. Maar blijft lastig organiseren. Want wat doe je op zo’n dag(deel). Praten? Misschien wandelen? Mindfulness/meditatie (moet je iemand voor uitnodigen) Ik zou het leuk vinden, maar denk ook gelijk waar dan en met hoeveel personen. En ook wat gaan we doen? Is het lunchen, of bv koffie drinken. Dat doe ik eerlijk gezegd nog niet eens met mn vrienden op dit moment. Maar het idee vind ik leuk en zou me met een rustig programma ook aanmelden.

Heel goed idee. Ik sluit me aan bij Burnie, indien rustig programma.

En wellicht ook bij Hilde en Y, weet niet hoe ik me dan voel. Lekker duidelijk he ;).

Gert

Hoi Gert en Burnie,

Het moet kleinschalig zijn dus niet een hele groep mensen denk ik.
Ik denk zelf als je 6 tot 8 Max hebt dat je dan iets van elkaar kunt leren. De lokatie moet een rustige plek zijn waar praten mogelijk is, zonder al te veel prikkels van buiten. Nederland heeft gelukkig mooie natuur dus dat zal wel te vinden zijn.

Denk dat je ook het heel simpel moet doen. Iemand uitnodigen daar sta ik zeker voor open. Maar dit zou dan voor mij iemand moeten zijn die zijn burn-out al overleefd heeft.

Maar het is maar een idee en als iemand hier iets aan toe wil voegen hoor ik het graag.

Groet Aswin

Hi allen,

Lijkt mij ook leuk en nuttig, maar ik kan dat nu helaas nog niet. Zit er nu 3 maanden in.

Misschien ergens in de natuur? Gewoon relaxte picknick? Natuur meditatie doen oid?

Hee Aswin en andere,

Het lijkt me heel leuk en bijzonder.
Ik denk ook dat dit echt heel helpend en steunend kan zijn.
Alleen op dit moment kan ik dat nog niet qua energie.
Het zou wel fijn zijn als iemand met kennis/kunde en ervaring ons zou kunnen begeleiden. Ik kan me voorstellen dat het ook best intens kan zijn.

Groetjes K

Herkenbaar. Ik heb altijd het idee dat het een waarschuwing is van mijn lichaam dat ik nog niet volledig hersteld ben, en zodoende gedwongen rustig aan moet doen. Soms is het meer, soms minder, maar blijft altijd aanwezig.

Slik je medicatie? Daar kun je natuurlijk ook een beetje suf van worden.

Hoi Hans, bij mij ook hoor en ook al 10 maanden, waardeloos. Nou ik wen er niet aan hoor, maar probeer er niet altijd mee bezig te zijn. Dat is het meer. Maar ik sta ermee op en ga ermee naar bed 🙄.

Kan zeker wegtrekken naarmate je je beter gaat voelen! Het kan helaas ook weer terugkomen als je over je grenzen gaat. Heb er op t moment ook weer veel last van. Maar heb ook echt wel periodes gehad dat het veeel minder was.

Sterkte hoor! Vervelend symptoom is het!

Kunnen jullie dit symptoom omschrijven? Ik ben benieuwd of we het zelfde ervaren

Een druk op het hoofd waardoor er ook duizeligheid bij komt kijken. Lichte druk ook achter de ogen. Piep/suizen in oren, komt denk ik ook vanuit hoofd. Jeetje hoe leg je dat uit 😅 Alsof de hele dag m’n hoofd in elkaar wordt gedrukt door iemand. In het begin van m’n burn-out en eigenlijk al daarvoor had ik 24/7 hoofdpijn. Veel paracetamol geslikt in die periode om mn dag door te komen. En dit is overgegaan in de druk die ik nu voel. En ook de hele dag aanwezig. In de nacht geen last van, maar vroeg in de ochtend is het er weer en begint het hele circus weer opnieuw 🙄

Bij mij is het een gevoel van dat ik er ben maar ook niet. Alsof ik in een waas leef rn alles onscherp is.
Ik weet niet of dit een beetje logisch klinkt ?😂

Ik heb hier ook al langere tijd last van anoniem! Inderdaad het gevoel alsof je niet helemaal op de wereld bent en alles een beetje langs je heen gaat. Dit wordt ook wel derealisatie genoemd. Het komt vaker voor bij burn out en als je verder herstelt wordt deze klacht als het goed is ook steeds minder.

Na hoeveel maanden werd t bij jullie minder ?

Herkenbaar. Heb dit ook elke dag in meer of mindere mate. Wereld voelt raar aan. Als het erger is wordt ik ook duizelig/misselijk. Heb er vandaag ook weer last van. Maar ben vanmorgen al 2,5 uur weggeweest (bos/duinen en wandelen met twee kids en half uur restaurantje) en daarna kort rusten, maar toen weer 2,5 uur weggeweest (speelplein en broodje bij vrienden) en dat is veel te veel eigenlijk weer!! Moet echt de helft gaan doen wat ik van plan denk lange tijd. Zit er 10 maanden. Dit is mijn grootste klacht icm met die duizeligheid/misselijkheid

Mooi inzicht anoniem!

Mooi uitgelegd en best gek om te lezen dat iedereen het anders ervaart

Ik heb dit symptoom ook al vanaf het begin

Geregeld herkenbaar, ik heb ook de duizeligheid, misselijkheid, hoofdpijn, druk op ogen, soort band om voorhoofd, vaag gevoel in hoofd, soort van "snerp"

Sterkte iedereen!

Heeft er iemand helemaal geen last meer van inmiddels? Blijft een gek gevoel. De wereld voelt ook anders aan. Het is bij mij al wel minder dan een half jaar terug. Maar je gaat er ook door in je hoofd zitten en daar dan weer uitkomen is lastig. Zeker als je angstig wordt als je ergens bent.

Ik herken dit ook. Is het rusten vooral het antwoord op deze klacht/gewaarwoordig? Ik doe elke dag wel een paar keer. Is dit dan puur het brein wat nog overbelast is?

Ik bedoelde. Ik doe elke dag wel een paar uur wat actiefs buiten huis. Het hoofd voelt onhelder aan de hele dag inderdaad

Het is moeilijk uit te leggen aan mensen die dit niet ervaren. Ik noem het mijn dronken toestand zonder alcohol. Nu 1 jaar later heb ik soms bewustere momentjes, dat doet deugd.

En kwam dit vooral door rusten bij jou?

Dronken zonder alcohol klinkt inderdaad zk

Het trekt weg bij voldoende rust. Maar dat vergt geduld

En heel veel tijd…….

Zijn er mensen helemaal vanaf gekomen

Ja taco en Eric oa zie oude verhalen
En bij mij vermindert het ook naarmate ik meer rust heb maar het kost veel tijd

Fijn dat er dus een remedie is. Je gaat er ook van piekeren de hele tijd. Is continue een afweging van inspanning en ontspanning.. moeilijk hoor allemaal

Ja er zijn handvaten voor, lees goed de reacties van verhalen daar staan veel tips :-)

Ik heb het ook.. het gekke is dat als ik er niet aan denk ik het ook soms niet heb..

Beschrijving: je bent aanwezig maar hebt niet de volledige focus.. er zit een vermoeidheid achter je ogen wat met slaap en koffie niet weg te krijgen is. En op je slapen hangt een constante druk.
Mijn verklaring (uit een boek van B Frank. Over de kop, een aanrader!) er gaat meer bloed naar andere delen van je lichaam of er gaat niet genoeg naar het deel van je hersenen waar je zicht zich bevind. En het evenwichtsorgaan.

Ik zit 10 maanden in mijn burn out herstel. Bij mij gaat deze toestand vooral gepaard met slecht slapen. En ik slaap slecht als ik alcohol drink of laat sport/werk.
Zwaar sporten (hartslag hoger dan 140) is ook een stressor voor deze toestand. Zeker de dag erna.

Alle klachten worden minder, ik hoop dat deze ook wegtrekt. Het wordt wel minder en heb het niet de hele tijd.
Ter voorbeeld: in het begin liep ik een Gamma binnen en was bang om ( naast het feit iemand tegen te komen) flauw te vallen door de zweverigheid die ik had.
Nu voel ik me wel zweverig maar heb ik er wel meer grip op. Komt ook door acceptatie. Go with the flow.

Ik sport wel 2 a 3 keer in de week weer. Hardlopen op hartslag gemiddeld 150/155. 6 maanden terug liep ik de trap op en toen was ie ook 150/155 en nu kan ik 5km joggen op die hartslag. Zou denken dat dit goede vooruitgang is. Maar met deze klachten houdt het herstel wellicht wel tegen ook dan!?

Wat goed Liza en fijn dat je dat deelt. Weet zeker dat lezers dit misschien willen proberen na het lezen van jouw bericht. Kreeg je hoofdpijn na afloop, of ging je met hoofdpijn daarnaartoe? Wat had jij voor pijnklachten om te besluiten om dit uit te proberen? Misschien fijn om ons een beetje op de hoogte te houden. In ieder geval vind ik het fijn om te horen en mogelijk uit te proberen. Wie wil zich niet fijn voelen.

Dank je wel

Als je over een paar maanden een update doet, dan weten we pas echt wat je eraan hebt gehad. Ik weet dat ze EMDR geven bij trauma’s, zelf ook gehad, vond zelf niet bijzonder, een dagje alleen huilen helpt mij zoveel meer heb ik gemerkt. Het lijkt me niet dat het de burn-out oplost, maar hopelijk geeft het je wat verlichting qua angstgedachten!

Ja dat was ook mijn bedoeling! Het gaat de burn out zeker niet oplossen. Daar is veel meer voor nodig! Ik wil zeker later nog even een update geven..
bedoelde het goed haha.

De emdr die ik doe is niet gericht op trauma maar sinds kort doen ze ook voor angst en paniekklachten.
Ik had vooral erg last van paniekaanvallen en ik bleef hangen in een spiraal. Ook speelde mijn angststoornis van vroeger weer op.
Ik ging niet heen met hoofdpijn, maar dit kon wel komen zei ze. Het is niet ondraaglijk hoor en ik was ook heel zenuwachtig! Dus goed te doen.

Ik weet dat het niet alles oplost, alleen de paniek belemmerde mijn hele leven. Kan niet meer rijden, alleen zijn, lang wandelen, sporten noem het maar op. Het zou als veel stress en frustratie schelen als deze klachten minder worden.
Het is zeker niet voor iedereen weggelegd, maar doordat ik erg gevoelig ben werkt het wel goed zei mijn psycholoog.

Als je belemmert wordt door angstklachten vanwege ook en angststoornis dan is het fijn als die verdwijnen zodat je weer alles aan kan, of zo goed mogelijk. Alleen bij mij waren de paniek klachten juist een sein dat ik teveel deed. Ik krijgt therapie en medicatie om de symptomen te onderdrukken waardoor ik alleen maar achteruit ging, met alle gevolg van dien. Dus je moet goed voor jezelf weten, zijn de angsten gegrond of ongegrond. Daarmee bedoel ik dus, is er een goede reden dat je angsten hebt, is dat niet het geval dan zijn ze ongegrond.
Als ze ongegrond zijn dan denk ik dat het (zeker) mogelijk is dat je wat kan hebben aan EMDR.

Ja zou mooi zijn als je een update kan geven later weer voor anderen! Mocht je er aan denken nog. Positief en enthousiast zijn is sowieso al helpend bij het herstel, dus ik snap heel goed dat je post goed bedoel was hoor :-) daar twijfelde ik geen seconde aan!

Ik krijgt therapie = ik kreeg

Ik wil voorkomen dat anderen dezelfde “fout” maken als ik dus vandaar dat het belangrijk is om wat toelichting te geven. Ik wens mijn ergste vijand niet toe waar ik doorheen moest gaan, ik was alleen maar de symptomen aan het onderdrukken met therapie en medicatie, terwijl de klachten in mijn geval juist het sein was om op de rem te trappen. Helaas wist de therapeut niet dat ik een burn-out had, die diagnose bestond toen ook niet eens, dus kreeg ik maar wat diagnoses en therapieën die totaal niet aansloten en de klachten nog meer verergerden.
Maar in het geval van een angststoornis is het een (heel) ander verhaal weer :-), dan dien je juist niet te luisteren naar je angsten want er is geen reden om ergens bang voor te zijn, dan is het van belang om steeds met kleine stapjes dingen uit breiden, zodat je steeds meer vertrouwen krijgt in je kunnen waardoor vanzelf je angsten afnemen. En dan zou je iets kunnen overwegen als EMDR ernaast, ik hoop dat het je wat oplevert! Pas naderhand kan je zeggen of iets gewerkt heeft of niet, dat is met alles.

Hoe werkt zo iets dan vraag ik me af ? Denk je dan terug aan je paniekaanvallen?

Mooi gezegd anoniem! Het is inderdaad verschillend wanneer je dit kan gebruiken en altijd in overleg met je therapeut natuurlijk..

Andere anoniem ik moest inderdaad denken aan mijn eerste paniekaanval, omdat deze het ergste was en ik daar enorm van ben geschrokken. Ik dacht dat ik een tia had. Vervolgens moet je dat vertellen en bij mij kwam er meteen een lichamelijke reactie omhoog (benauwd, koud/warm, onrustig, pabiekerig) dan gaan ze je afleiden en moet je je focussen op een lampje in mijn geval. Hierdoor neemt dat gevoel af. Hele gekke gewaarwording maar toch bijzonder. Dat deden we een aantal keer en toen kon ik mij die aanval dus minder goed herinneren. alsof iets op puntje van je tong ligt maar je komt er niet bij 😂🤨 volgende sessie gaan we dan door.

Zorg dat je emdr altijd laat doen door een goedgeschoolde/erkende psycholoog

Hier ook emir gehad, sommige dingen zijn beter geworden maar fysiek ben ik een stuk slechter geworden. Kan haast niks meer. Benauwdheid, doodmoe. Volgens de psycholoog een uitwerking en die kan wel ff aanhouden. Moet er wel bij vertellen dat er een rits aan trauma's waren/ zijn.

Emir is natuurlijk emdr

Wat vervelend om te horen anoniem..
heb je wel meerdere sessies gedaan voor je die klachten kreeg? Ik had na de eerste keer wel een week last van deze klachten en heb gisteren m’n 2e sessie gehad. Maar het lijkt mij bijzonder dat je er dan juist meer last van krijgt..
het lichaam reageert soms gek op je hoofd dus dat zou kunnen! Hopelijk voel je je beter na verloop van tijd.

Hoi y

Nou hier ook al bijna 2 jaar in burnout. En wat is het zeker een lange moeilijke weg. Met heel veel dalen. Nu voelde ik me de laatste weken ook echt beter had weer energie en ben zelfs voor t eerst alleen met de auto over de snelweg geweest wat ik al die tijd niet durfde.
En nu deze week wil het weer helemaal niet ook m.n menstruatie erbij gekregen wat niet mee werkt maar hier ook een hoofd wat alle kanten op gaat. Weer spanning en veel huilen.
Ik denk ook maar van moet er weer door heen maar net wat je zegt tis elke keer weer moeilijk.
Ook al ken je de klachten ik blijf het lastig vinden om het te accepteren en proberen echt m.n rust te nemen want rusten met een onrustig hoofd lukt mij dan ook echt moeilijk.
Even hier je hart luchten vind ik soms ook fijn. Lees wel veel hier en dat geeft ook moet van dat we het niet alleen doen. Want zo voelt het af en toe wel bij mij.

Nou y hoop dat het bij jou ook snel af zakt dat hoop ik in ieder geval wel.
Sterkte hoor.

Hoi Y

Wat erg voor je als ik het zo lees. Andere baan, familielid wat niet goed gaat….het is allemaal nog / weer teveel denk ik.

Stress is dan NIET wat je wilt voelen, maar het gebeurd je. Zet als het kan , jezelf weer op nr.1. En accepteren is zoooo moeilijk, weet er alles van. IK hoop dat het weer wat rustiger word in je hoofd.! Schrijf hier van je af🤔

Sterkte

De vraag is of je je angsten wel serieus moet nemen, kan je het niet omdat je dat denkt of kan je het echt niet aan? Je weet pas naderhand of je het wel of niet aan kon.
Als achteraf bleek dat het teveel was dan kan je altijd weer stappen terug zetten.
Als het goed is heb je nu ook inzicht in wat je wel cognitief/fysiek aankan dagelijks. Die inzicht zou je zorgen af moeten laten nemen.
Heel rot voor je dat er iemand komt te overlijden van je familie, zorgt voor rustig en fijne ontspanning, en je kan het altijd communiceren met je nieuwe werk dat je even in een moeilijk tijd zit. Heel veel sterkte!!! En als het werken toch niet uiteindelijk gaat dan weet je dat je te snel heb opgebouwd met zaken.

Zorgt voor = zorg voor

Hoi Y, ik weet niet of je dezelfde Y bent die in het onderwijs zat/zit groep 3, maar dan lees ik hier even een hele andere Y dan uit je andere berichten. De andere Y is krachtig en heeft ontzettend veel en goede inzichten. Heeft menigeen op dit forum goede en fijne adviezen gegeven. Haal dat weer naar boven, want dat zit in jou. Je haalt je nu van alles in je hoofd door je eigen onzekerheid. En is nergens voor nodig. Ik wilde toen op een reactie van jou reageren van ik zou gewild hebben dat mijn zoon ooit zo’n juf had gehad, zo krachtig, meelevend en direct kwam je over. Dus geen zorgen over het werk dat je gaat doen, dat gaat jou lukken. Dus gooi die onzekerheid gelijk met het afwaswater door het putje. Bouw langzaam op en tussen het werken door je rust nemen.

En wat het overlijden betreft van een familielid dat is altijd heftig, vooral als het iemand is die dichtbij staat. Daar wil ik je veel sterkte mee wensen.

Mooi geschreven burnie aan Y!

Die inzicht = dat inzicht 🤭

(Was mijn eigen spelfout)

Bedankt allemaal voor de reacties en het medeleven, dat doet me goed ❤️

@Burnie, in het bijzonder bedankt, ik lees je berichtje met de tranen over mijn wangen. Ik ga de komende tijd die sterke vrouw in mij maar weer goed zoeken, ben haar nu even kwijt..
Je woorden bieden veel steun!

Wat betreft de baan: die gaat helaas niet door,
Ik had aangegeven om te beginnen 2 dagdelen per week te kunnen werken, maar dat niet overeen te komen met wat zij verwachten. Ze vinden 2 dagdelen echt te weinig om goed in te kunnen werken.
Aangezien ik al 100x onderuit ben gegaan door te snel, te veel te willen, hebben we moeten concluderen dat het niet passend is.

Heel erg verdrietig en jammer, want ik wilde het zo graag, maar ik weet inmiddels wat ik aankan en ik ben al TE vaak over mijn grenzen gegaan. Dat gaat gewoon niet meer. Hopelijk komt er gauw wat anders op m’n pad.

Goed dat je je grenzen bewaakt, is vrijwiligerswerk een optie? Dat is laagdrempelig, vrijblijvend, en dat kan al vanaf een half uur per week bij wijze van. En dan kan je stapje per stapje opbouwen, en als je genoeg uren draait kan over je over op betaald werk.
Op nlvoorelkaar hebben ze divers aanbod
Succes topper!

*en als je genoeg vrijwiligerswerk-uren draait kan je daarna over op betaald werk.

Dankjewel lieve anoniem, vrijwilligerswerk is zeker een optie! Goed idee. Nu eerst weer even m’n rust pakken en daarna terug naar de tekentafel, er is vast iets leuks te vinden :)

Dat is een heel goed plan!
Stapje bij stapje, vertrouwen krijgen, maar voor nu rust. Ja er is genoeg leuk en betekenisvol vrijwiligerswerk te vinden.
En de dingen die je hebt geschreven aan anderen, houdt het ook voor jezelf bij zodat je erop kan terugvallen ook, want zoals je hoort zijn ze waardevol! Burnie is right!
Graag gedaan voor de tip(s) 🙏🏼

Hoi Y Topper!

Het doet me wat je verhaal te lezen, wat vervelend allemaal weer.

Wat verdrietig nieuws van je familie lid, niks aan dat soort situaties. En dat komt bij "ons" momenteel nu eenmaal anders binnen.

Stoer dat je achter iets nieuws aan bent gegaan, je moet het zo zien, dat het nu toch even niet lukt is geen verliezen, je bent nog nooit zo dichtbij geweest.

Ik weet zeker dat jij de stoere sterke zelfverzekerde vrouw weer gaat vinden die je weer aan het worden was.

Je bent echt niet terug bij af, het is alleen heel onvoorspelbaar nog hoe je herstel gaat, zo op en neer.

Er komt wat op jouw pad, komt tijd komt raad, het komt goed. Zet m op topper

Gert

Heel mooi verwoord! Ik sluit me erbij aan. Y. Kan dit 💪🏼

Hoi Y, en dit is alweer zo krachtig, je ziet het zelf niet denk ik. Je houdt je aan je plan, dus 2 dagdelen. Daar gelijk al je grens aangegeven. Ik ben er van overtuigd dat er iets anders moois op je pad komt, een baas/bedrijf die jouw kwaliteiten waarderen en ook naar de mens zelf kijken. En misschien is het inderdaad niet zo’n gek idee om als vrijwilliger voor 2 dagdelen aan de slag te gaan. Dankbaar werk en goede afleiding. En dan als de tijd rijp is naar iets anders uitkijken.

Dus Y er komt op zeker wat op je pad en anders vreet ik m’n schoen op 😉

We zijn hier op het forum om elkaar te helpen en te troosten als dat nodig is. Maar even flink huilen op z’n tijd en het soms even niet meer zien zitten, lijkt mij meer dan menselijk en niet zo gek tijdens een burn out. We hebben allemaal van die dagen ertussen, ik ook.

Krabbel weer snel op en een knuffel van me.

Wauw Gert, dankjewel voor je mooie woorden!
En heel lief An, jouw opbeurende woorden.

@Anoniem ook erg bedankt, voor het steuntje in de rug.

Best gek omdat we elkaar niet kennen, maar jullie woorden betekenen veel voor me!

Het is zo raar dat ik tot voor kort nog zo heel positief en opbeurend kon schrijven en het nu zelf totaal niet zo voel. Ik vind t wel weer een bevestiging hoe belangrijk het is om je grenzen te bewaken en geduld met jezelf te hebben.
Gelukkig komt dat positieve met de tijd wel weer terug, we laten ons niet kisten 💪🏻

Graag gedaan Y, daar zijn we hier voor.

Het is ook niet te begrijpen, probeer dat maar eens te begrijpen;) ;).

Geef je maar even lekker neer, het komt echt weer terug en weer goed. Zie het als weer een leermoment.

Sterkte met je familie gebeurtenissen he!!

Hoi Y,

Hoe gaat het, beetje geslapen?

Ik wens je een goede fijne dag toe, zet m op.

Hoi Gert,

Wat ontzettend lief dat je het vraagt.
Heb redelijk geslapen maar ik zie enorm tegen de dag op, omdat ik nu alweer aan het opboksen ben tegen de stress en sombere stemming. Vind het moeilijk om het te accepteren en op z’n beloop te laten.

Ik ga maar proberen het mezelf zo comfortabel mogelijk te maken vandaag en lekker een beetje te bewegen. Iets creatiefs zoeken om te doen, misschien een beetje schrijven om mijn hoofd leeg te maken. En lekker veel huilen.

Hoe is het met jou? Fijn weekend!

Hoi Y,

Fijn dat je een redelijke nacht hebt gehad, dat heb je maar weer.

Het nare, onrustige, sombere herken ik natuurlijk ook, en dan heb je inderdaad een lange dag.

Maar het is bij mij meestal zo dat het naarmate de dag vordert steeds beter gaat. Dat hoop ik voor jou ook.

Dat is de beste remedie, wees lief voor jezelf, neem een lekkere bak thee, of ga lekker in bad, en inderdaad bewegen / wandelen. Huilen is ook heel fijn, al klinkt dat een beetje gek, het lucht op.

Onze tweeling is vandaag jarig, drukke dag, veel prikkels, maar we proberen te genieten. Verder gaat het erg heen en weer.

Zet m op vandaag

Bij mij gaat t vaak ook beter in de loop van de dag, dat is altijd wel een kleine geruststelling.
En: hoe slecht het ook gaat, ik merk toch dat ik het beter ‘trek’ dan voorheen. Daar put ik dan ook maar troost uit.

Fijn om te lezen dat voor jou dezelfde dingen werken, dat geeft dan ook weer het stukje bevestiging dat we echt wel weten hoe we onszelf kunnen ondersteunen. Mij geeft dat weer wat meer zelfvertrouwen :)

Van harte gefeliciteerd met je kinderen!! Mag ik vragen hoe oud ze zijn geworden?
Succes vandaag en hopelijk lukt het ervan te genieten, het is jullie gezin erg gegund!

Herkenbaar allemaal ook hier. Zo ruik je even aan het gewone leven en dat is zo heerlijk en zo kijk je er weer van een afstandje naar. Ik ook al 3 jaar onderweg en inderdaad de grootste hel is voorbij maar dat laatste zetje lijkt er maar niet te komen vooral na slechte nachten, die ik nog steeds heb komt er weer een deken over me heen met nog steeds die spierspanning in vooral de achterkant van mn lichaam . Laatst een weekje weggeweest echt kunnen genieten, klachten raakte wat op de achtergrond. Dan kom je thuis en iedereen hervat z’n werk weer en zelf ga je weer op in een frutseltje hier een frutseltje daar, nou ja zo voelt het gewoon. Ik zei dit tegen m’n man en die zei “ nou zo zie ik het niet jij werkt ook, jij werkt aan je herstel”. Die heb ik weer even opgeslagen. En dat is wat wij hier allemaal doen. Het is gewoon een ongelofelijke job die we hebben. Het zoeken naar de puzzelstukjes die werken voor jou herstel.
En inderdaad ik doe ook Nederland in beweging, ik loop fiets, spreek af, doe op mijn tijd vrijwilligerswerk en als je me tegen zou komen zou je denken “ niks aan de hand met die vrouw”ze moeten eens weten. Sterkte allemaal!!

Hoi Eef,

Je slaat echt zo de spijker op zijn kop, alles wat je schrijft is herkenbaar. Vooral dat gevoel van aan de zijlijn staan. Mooie woorden van je man, zit veel waarheid in. Mijn man denkt er gelukkig ook zo over. Gisteren zei hij: “je hebt weer veel te veel voor anderen gezorgd, ga nu eerst eens aan jezelf denken.” Dat was ook wel weer even een eye-opener.

Dat is het he, het is een grote puzzel. En ontzettend frustrerend soms, dat het al zo lang duurt. Anderen denken idd al gauw dat het wel gaat met je, maar ze zien niet hoe de slechte dagen zijn. Die gun ik echt niemand.

Voor jou ook veel sterkte, zo te horen ben je al heel goed bezig en ik hoop dat het laatste zetje gauw mag gaan komen voor je!

@ Eef, zoals jij het beschrijft, heel treffend. Waarschijnlijk leeft meer dan de helft hier op het forum zo. Je mag inderdaad heel soms aan het “gewone” leven ruiken en dan weer terug naar gedoe/overleven. Heel frustrerend is het. En wat een mooie, jij werkt ook, jij werkt aan je herstel 👍🏻 Nooit zo gezien, maar zeker waar. Ik ben elke dag doodmoe van de hele dag in overlevingsstand leven. En ja, aan de buitenkant zie je niks, ik praat, lach (soms) en het lijkt voor anderen alsof ik genoeg doe op een dag. Maar wat ze natuurlijk niet zien is hoe het van binnen voelt en alles als een gevecht met mezelf aanvoelt. En de ochtenden en soms de nachten zijn het ergste. Grrrrr

Nou ik ga maar eens wandelen (in de regen)

Sterkte Eef en alle forumlezers

Hoi Y,

Ik hoop dat dat vandaag ook zo voor je is, dat het een beetje beter gaat naarmate de dag vordert.

Klopt, je bent al een stuk verder, en valt nooit helemaal terug.

Zeker, we hebben veel aan elkaar, aan elkaars tips en verhalen op dit forum. Klopt dat geeft het mij ook hoor !

Dankjewel, zeker, ze zijn 2 geworden de meiden, en we hebben nog een dochter van 9, ik heb niks te vertellen thuis hahah.

Ze liggen nu op bed, eerste helft bezoek gehad vanochtend, vanmiddag de rest, we splitsen het op. Ging wel aardig. Nu even in de rust, even klein dutje doen.

Ik krijg ook vaak de vraag ben je alweer aan het werk, vaak voor dat er gevraagd wordt hoe is het met je ;). Zeg dan ook vaak net als Eef, zeker ik ben druk met mezelf aan het werk. En ik kan inderdaad beamen, loodzware baan haha ;).

Mooi gezegd Eef ook voor jou alle goeds.

@Burnie, knuffel voor jou! Wat goed dat je ondanks de regen toch bent gaan wandelen.

@Gert, fijn dat je door het opsplitsen van de visite even wat rust kan pakken. Dankzij jouw opmerking dat je niks in te brengen hebt met allemaal meiden in huis, moest ik voor het eerst vandaag weer even lachen. Dankjewel daarvoor :)

Bizar zeg dat de eerste vraag is of je weer aan het werk bent. Alsof dat het enige is waar het om draait. Gelukkig herkennen we hier allemaal hoe hard het werken is om van een BO te herstellen.

@Eef, dank voor je tip over Nederland in beweging, heb ik vanochtend eens gedaan en het was precies goed voor vandaag. Niet te lang, niet te intensief. Leuk om zo weer een nieuwe manier van bewegen te ontdekken.

Het is hier nu eindelijk even droog dus ik ga het voorbeeld van Burnie volgen, even naar buiten.

Liefs voor alle lezers!

Gert gefeliciteerd met de verjaardag. Fijn dat dat toch door kon gaan.

Hahah nou daar ben ik blij om Y, het is ook echt zo ;) ;). De visite is de deur uit, meiden op bed, was leuke dag.

Genoeg prikkels voor een week in 1 dag, maar dat zien we morgen wel weer, ik ga straks lekker in bad, gooi er goed wat magnesium zout in, even ontspannen.

Heb jij nog wat van je dag kunnen maken, er nog even uit geweest? Fijne avond voor nu!

Bedankt voor de felicitaties allemaal!

Nogmaals gefeliciteerd Gert! Vreemd dat mijn bericht is verwijderd

Ohnee was onder een ander verhaal 😅. Was niks verwijderd

Fijn Gert dat het een leuke dag was! Nu lekker bijkomen. Goed idee zo’n magnesium bad. Ik heb geen bad maar doe wel regelmatig een magnesium voetenbadje. Heerlijk :)
Hopelijk kun je komende dagen goed bijkomen van de prikkels.

Mijn dag was pittig maar uiteindelijk toch een korte wandeling gedaan, daarna lekker zitten haken met een podcast op. Even uit m’n hoofd. Vanavond nog een spelletje gedaan met mijn man dus al met al toch positief de dag afgerond zo.

Morgen er weer tegenaan!

Fijne avond iedereen.

Hoi Y.

Ja dat hebben we maar weer in de pocket. Het bad is er bij gebleven, geen puf meer voor haha. Ja is fijn he, ik ga er goed op.

Vandaag zoals verwacht niet oké, maar ik sla me er wel doorheen denk ik.. Naar, onrustig, licht angstig, weeig op de maag. Overprikkeld.

Goed dat je er even uit bent gegaan, ah leuk, wat ben je aan het haken, ik kan nog wel een sjaal gebruiken;).

Goed zo, dat heb je maar weer goed gedaan. Vandaag hopelijk weer een iets betere dag, elke dag een stapje.

Hee lieve Y.,

Ik wilde al eerder reageren, maar mijn hoofd was zo overprikkeld en vol dat het even niet lukte.

Arme meid, ik denk aan je. Alles komt op zijn tijd. Het is zo begrijpelijk dat je dit graag wilde laten slagen en dat het nu extra moeilijk voelt. Burn-out en herstel zijn al een enorme uitdaging op zich, en dan komt daar nog eens de stress van een nieuwe stap bovenop. Ik denk dat veel mensen niet beseffen hoe intens en kwetsbaar deze fase is. Je hebt je open durven stellen voor iets nieuws, en dat alleen al vraagt zoveel moed.

Maar weet je? Ik lees tussen de regels door dat je elke dag opnieuw kiest om vooruit te kijken, hoe zwaar het soms ook is. Dat is zo krachtig en bewonderenswaardig. Soms is de stap terug ook een stap vooruit, omdat je daarmee kiest voor wat je nú nodig hebt. Zelf merk ik ook dat veranderingen me veel energie kosten en nieuwe stressprikkels geven, dus ik herken je gevoel heel goed.

Voor nu: wees zacht voor jezelf. Je doet het goed, echt waar. En ondertussen stuur ik je een hele dikke knuffel.

Liefs K ( kamillethee)

Dankjewel lieve K, voor je mooie bericht. En dat je de tijd ervoor hebt genomen, ondanks je eigen klachten. Het raakt me en ik waardeer het enorm ❤️

Ik wil vanuit enthousiasme zo graag vooruit, maar dat blijft een valkuil. Het opzoeken van een nieuwe baan was al stressvol, het af moeten zeggen omdat ik het (weer/nog steeds) niet kan was denk ik nog zwaarder. Je gaat toch in je hoofd al voorzichtig nadenken over die baan en dat je dan weer wat meer kan sparen etc. Ik blijf het gewoon moeilijk vinden om te accepteren dat ik ergens nog niet klaar voor ben… je wilt wel eens wat na bijna 3 jaar. Ik blijf maar klappen incasseren lijkt het soms wel.

Wat je zegt is waar, tussen de regels door probeer ik optimistisch te blijven. En lief zijn voor mezelf is nu eigenlijk het enige wat ik kan doen. Ik vind het mooi wat je zegt: dat een stap terug doen juist een stap vooruit is.

Ik ben heel dankbaar voor alle lieve en meelevende reacties op mijn berichtje. Jullie zijn allemaal goud waard ❤️

Jullie allemaal ja 💛

Wat een goed advies! Ik moet zeggen dat mijn ARBO arts ook zo is. Die begrijpt dat je uiteindelijk verder van huis bent wanneer je te snel gaat beginnen en een terugval krijgt.
Zijn geremdheid heeft mij helpen accepteren dat er ècht iets serieus met mij aan de hand is. Iets dat ik niet even weg kan wuiven en dan snel terug aan het werk.

Fijn dat jij ook een goede hebt getroffen!

Ja super hé en jij dus ook ze bestaan dus echt. En wat jij zegt klopt ook ik was echt helemaal de kluts kwijt vanmiddag maar zie nu langzaam dat ik er echt nog lang niet ben en dat ik dat moet accepteren (heel lastig)

Nou ik moet aan de bak na pas 5 weken
2 ochtenden en ben nog zo moe

Gelukkig dat deze arbo artsen bestaan, vanavond hoorde ik van een arts die beter een ander vak kan kiezen. Helaas zijn die er ook. Fijn dat je dan vertrouwen ervaart. Ook goed om te weten.

Oh saskia wat erg, na 5 weken is echt vreselijk snel. En gelijk 2 ochtenden wat naar voor je. Hoop dat het je lukt om voor jezelf te kiezen ook als dat betekent gelijk weer naar huis gaan. Hoe is het contact met je werkgever misschien kun je zelf met suggesties komen van ik ga eerst om de week koffie drinken als dat goed gaat 2 keer uurtje. Ik hoorde laatst dat als je zelf met iets komt arbo arts nog wel eens erin mee wil gaan.
Suus

Ik heb veel last van hooikoorts. In de maanden november en december is dit meestal weg, in januari / februari duikt dit weer op. Heb zelfs sinds vorige week weer heel veel last en dan ook gelijk hoofdpijn en duizeligheid. Ooit getest? Zou een reden kunnen zijn.

Kan ook dat je net even te veel hebt gedaan en je lichaam daarop reageert.

Misschien ook verhaal 1621 lezen en de reacties. Gaat ook over maagpijn. Misschien staat er iets bij wat jou kan helpen

Hoi Sigrid,

Wat een verhaal he, heel naar voor je, ik kan me heel goed voorstellen hoe je je voelt.

Ik kan mn eigen verhaal hier neerzetten, maar in grote lijnen hebben we allemaal onze "vergelijkbare" klachten, zonder iemand teniet te doen.

Het Add / hsp aspect speelt ook bij mij een grote rol. En wat je zegt qua appartement, ik denk dat dat een goede keuze voor je is in je huidige situatie, en het is überhaupt fijn je familie dichtbij te hebben.

Weet dat veel mensen meelezen, meeleven, meedenken, her en erkenning geven. Ik wil jou ook sterkte wensen, tot schrijfs en zet m.op

Hoi Sigrid,Gert

@ Sigrid leef met je mee…valt allemaal niet mee,sterkte !

Gert…hoe gaat het me jou, niet veel geschreven 🤔? Of ik heb het niet gezien🤷‍♀️

Hier gaat het op en af. Lijkt wel wat beter soms,maar bij een rotdag….denk ik anders🤷‍♀️dan is niks goed!
Denk er toch over om de Ad.( wat ik nu een jaar slik 10 mg) paroxetine iets te verhogen. Wil me weer wat beter / luchtiger voelen. Ik doe wel dingen, maar meer op de automatische piloot. Korte huilbuien,en overal tegenop zien ,zoals afspraken .druk in je hoofd zijn ( kermis) dan 5 mg oxazepan,en dan gaat het wel even.
Aan de ene kant : mmm moet ik dat wel doen? Aan de andere kant : weer bijwerkingen? Pffff.alles heb tijd nodig,maar ….is het wel een BO. 🙈
Vanmiddag ga ik naar de Ha. ,maar….
Reacties over ook paroxetine,ook graag positieve of niet 🤷‍♀️zijn welkom !

Luister naar je lichaam, pas weer afspreken als je je beter voelt

Dit geeft wel aan dat je er mentaal nog niet bent. Je schiet weer in de stress modus bij dwang om aan het werk te gaan. Je bent daar nog gewoon niet aan toe......het is te snel. Het idee om weer van alles te moeten.....en dan gaat het fout. Ik spreek een beetje uit ervaring. Probeer de onrust weer loss te laten hoe moeilijk dat ook is. Dan zul je na een aantal weken merken dat je weer op het level zit waar je zat. En geef bij de instantie waar de druk vandaan komt aan wat dit allemaal met je doet. Gewoon heel duidelijk zijn. Hoop dat je iets aan mijn berichtje hebt....en dat je je snel wat beter voelt.

Dankje anoniem, een reactie van een lotgenoot steunt altijd. ik stuurde al een mail. Hopelijk krijg ik een normale respons. Jij ook het beste.

Hoi Stef,

Wat vervelend en naar voor je. Probeer het even te laten voor wat het is en reageer dan op zo'n mail vanuit je gevoel.

Iedereen leest, denkt, leeft met je mee hier.

Zet m op Stef!

Thanks

Het is 3 uur, net wakker geworden met vreselijk gevoel. Ik lees dat meer mensen dit hebben. Wat een ellende.

Hoi Stef

Ik begrijp je helemaal.
Ik werk nu 22 jaar voor mijn werkgever en heb vorige week te horen gekregen na een gesprek met een arbeidsdeskundige dat ik een 2spoor traject moet volgen. Dus mijn werkgever moet gaan kijken of ik op een andere werkplek beter kan herstellen. Heb al gezegd dat ik daar niet aan mee wil werken. Mijn werkgever moet ook alleen maar de regels van de overheid volgen.
Ik werk ook nog maar eens 15 uur. De rest werk ik voor mezelf al 25 jaar.
Altijd in de detailhandel gewerkt, maar dat is niet altijd even goed betaald geweest dus ben ik het gaan combineren met gedeeltelijk voor mezelf te beginnen. Ik importeer al 25 jaar spullen uit Azië en oost Europa. Ook opkoop van partijen met water of brandschade ben ik er bij gaan doen.

Nu een jaar geleden dat ik helemaal niets meer kon heb ik mijn reserve potjes voor later bijna allemaal gemaakt.

Dus nu heb ik 2 keuzes of ik meld me bij de gemeente en vraag niks bijstand aan.
Of ik ga weer aan het werk en probeer toch financieel me hoofd boven water te houden.

Ik heb opgezocht dat de bijstand voor 2 persoonshuishouden 1800,- is.
Met alles respect voor mensen die met zijn 2en hier rond van kunnen komen.
Maar dat gaat mij niet lukken. Weet nu ook wel dat ik 20 jaar geleden dingen anders had moeten doen.maar daar kan ik nu niets meer aan veranderen.
Ik probeer nu toch nog wat op te pakken
Met werk ( vaak met tegen zin)maar moet geld verdient worden.
Dus ik voel dat ik zo nooit uit mijn burn-out ga komen. Maar ja wat moet ik dan ?

Iedereen om je heen heeft een mening en geeft jou adviezen. En het is allemaal goed bedoeld maar zei weten niet wat jij voelt en denkt.
En wat je Wel en niet kunt op dit ogenblik,

Jij moet doen wat jij wilt en waar je prettig bij voelt

Ik zit voor mijn gevoel in de zelfde situatie als jou en kom ook vaak somber thuis. Zie het dan totaal niet meer zitten.
Ik probeer die klote dag af te sluiten en te gaan Slapen en hopen. Dat er morgen maar weer iets positiefs op mijn pad komt

Ik ken je verder niet maar als er nood aan de man is mag je me altijd bellen.

Want ik weet uit eigen ervaring dat als je iemand nodigt hebt die luistert en je kan begrijpen een opluchting voor je kan zijn.

En ik denk dat we zo elkaar door deze moeilijke tijd heen kunnen helpen.

Vind het persoonlijk altijd fijn om iemand aan te kunnen kijken bij een gesprek

En dit is wel iets wat een burn-out met je doet want voor mijn burn-out was zoiet nooit in me opgekomen.

Wens je veel sterkte en kracht bij je herstel

Groet Aswin

Hoi Aswin,

Bedankt voor je bericht en voor de steun die je biedt. Ik waardeer het dat je je verhaal met me hebt gedeeld. Het klinkt inderdaad alsof we in een vergelijkbare situatie zitten, maar ik denk dat je me misschien verward hebt met iemand anders die ook Stef heet?

Het is fijn om te weten dat er mensen zijn die begrijpen wat je doormaakt. Ik wens jou ook veel sterkte en kracht in je herstel.

Hoi Stef
Ja het kan zijn dat ik vannacht het door elkaar heb gehaald. Was aan het reageren op jou en viel weer in slaap en dacht dat ik mijn verhaal kwijt was.
Dus kan beetje vaag overkomen.
Groet Aswin

Aswin, ik vond jou niet vaag. Pfff vandaag ben ik helemaal niet fit. Geen wonder.

Kunnen jullie je ook zo moeilijk concentreren op die app van uwv en werknl? Er ging ook nog iets fout aan hun kant! Gelijk hartslag 180, ze weten niet wat ze ons aandoen. Alsof ze je midden in de nacht wakker maken voor weet ik wat.

Hoi Sem, erg vervelend, van wat ik ervan begrijp en lees horen terugvallen er nu helaas eenmaal bijna. Kun je je focussen op de periode dat het wat beter ging en daar hoop uit putten? Ik weet hoe je je voelt, ik zit nu op een jaar maar helaas moet de stijgende lijn nog worden ingezet en zie ik op geen vlak nog verbetering, iets wat mij ook wanhopig maakt. Ook al deel je je dag in volgens het schoolvoorbeeld (meditatie, rusten, licht wandelen en gezond eten), een dag doorkomen zonder ellendig te voelen zit er helaas nog niet in.

Veel sterkte!

Hoi Sem en Timo,

Goed dat je het van je afschrijft, heel herkenbaar waarin je zit.. Terugvallen zijn zo naar, ik heb er ook 1 vandaag, na een redelijk goede week, voor mij een record ;). Ik sluit me aan bij Timo z'n woorden. Probeer de goede dagen terug te halen.

Zet m op beide!

Herkenbaar Sem en Tino hier nog een neem je rust kan ik makkelijk zeggen pfffff na 17 maanden burnout slaap slecht piekeren enz terug vallen ja helaas maar probeer maar aan de goede dagen te denken die ik had muziek opzetten mediteren Yoga Nidra doen elke dag wandelen met de hond en niet zoveel op de media zitten dat kost mij een hoop energie te veel negatief en Indiaanse muziek geeft mij heel veel rust en tibitaanse muziek half uur per dag hopelijk helpt het ook bij jullie

Hoi Sem,

Ja dat is zeker herkenbaar. Zelf ben ik nu al ruim 2 jaar bezig en het herstel komt geleidelijk maar tergend traag, en met pieken en dalen.

Vooral dat om 2:30 wakker worden is voor mij altijd een signaal dat ik overdag teveel gedaan heb, teveel heb gepiekerd, of een combinatie van die twee.

Wat mij momenteel wel helpt om de cyclus te doorbreken is om af en toe een slaappil te nemen. De dag er na voel ik me dan eindelijk iets meer uitgerust en pieker ik ook minder over mijn problemen. Ik neem trazodon of zolpidem hiervoor. Of heel soms een langwerkende benzodiazepine die lijkt op diazepam.

Hi S., ik had dit ook, ik kon de eerste 3 maanden bijna niks eten, veel overgegeven en ruim 10 kilo afgevallen. De dokters dachten aan een maagzweer, toen wist ik nog niet dat ik een burnout had. Darmen ook compleet van slag: veel krampen en diarree, ik kreeg toen de diagnose prikkelbaar darm syndroom.

Uiteindelijk in het ziekenhuis diverse onderzoeken gehad: MRI, gastroscopie, zelfs een galsteen-verwijdering behandeling, maar er zat niks. Alles was goed en volgens de uitslagen was ik compleet gezond.

Pas later viel het kwartje burnout, maag- en darmklachten horen daarbij, wist ik veel. Ook geen enkele arts die me daarop had gewezen.
Ik was ook veel misselijk en eten had ik geen zin in.

Mijn maag is altijd zwak gebleven, ik ben een paar maanden pijnvrij geweest, maar nu is het weer terug helaas. Ik heb wat stress gehad en daar was het weer.

Ik heb gisteren bloed laten prikken (voor de zekerheid) en vanmiddag een bovenbuik echo, omdat de pijn steeds sterker wordt. Waarschijnlijk komt er weer allemaal niks uit en ben ik gelijk weer door m’n eigen risico heen, maar sinds de burnout ben ik lekker een hypochonder geworden en moet ik zeker weten dat er niks anders aan de hand is.

Heb jij al onderzoeken gehad?

Ik heb ook wel 6 maanden last gehad hiervan. Hele rare ontlasting en meer dan tien kilo afgevallen. Ook alles na laten checken, kwam niks uit. Hoort allemaal bij een Burn out

Dank je voor jullie reactie,Ik heb 5 jaar terug ook zo,n periode gehad zoals nu maar toen dachten ze wel aan lichamelijk en heb ik allerlei onderzoeken gehad waar niets uitkwam toen vonden ze dat ik een angststoornis had omdat ik bang was dat ik ziek was, niemand sprak over overbelasting.
Toch langzaam wat opgeknapt aangezien je toch rust neemt. Toen er weer vol voor gegaan met als resultaat weer helemaal afgeknapt, nu moet ik niet weer gaan denken er is iets lichamelijk want dan maak ik mezelf alleen maar zieker. Dus voor mij nu geen onderzoeken meer op dit moment en ga ik vol voor rust en dingen anders aanpakken hopelijk gaat dit werken.
( wat helpt is 1. Toen was ik ook zo en ik ben er nog steeds en 2. Het begon niet met darm en maagklachten maar met kramp middenrif en hartkloppingen lijf sloeg op hol)
Daarom is het fijn dat ik nu lees dat er meer zijn met deze klachten over maag en darmen bij overbelasting lees je niet zoveel.
En suus ik werd ook beschuldigd van hypochonder zijn maar wat wil je dan als je je hondsberoerd voel enniemand zegt je zenuwstelsel is van de rel. Laat je niet gek maken.

Ik heet ook suus hihi
Groetjes suus

Hoi Suus met ze 2e en

Ik lees dit nu,en heb ook veel spanning in me lijf./ angstig .
Zeker rond de darmen buik. Heb het vaak als ik stress heb ,huilen,
Maar als ik s’nachts rustig in bed lig, zakt het vaak af. In de ochtend komt het weer wat terug. Ook boven in de maag.of ik hoor de darmen. Val er (nog) niet vanaf weeg steeds rond de 78 kilo. Maar vind het vaak eng…zo van : wat nou weer !
Zwaar eten doe ik ook, dus ja🤷‍♀️
En Suus …zenuwstelsel van de rel 🤔. Hoe kom je eraf . ? Volgens mij weet de Ha. Het ook niet. Stresskip ben ik🙄😢

Hoi Suus zo herkenbaar dit maag darmstelsel ben wel een hypochonder de ene keer veel poepen 5 keer op een ochtend en soms 3 keer of minder vooral als ik eraan denk de h.a zei zit in je gedachten ja krijg daar angst van heb ook vele onderzoeken gehad echo van de buik en idd vermoeidheid heb ik ook piekeren pfffff zit er nu 17 maanden in de Burnout en heb veel gewerkt ook overbelasting werk al 53 jaar en hoop meegemaakt in mijn leven mijn man viel van de trap geen afscheid kunnen nemen na 1 week besloten met de kinderen de stekker eruit te halen ben nu bijna 7 jaar weduwe en nog meer dingen sterkte ook en iedereen 👍

Allemaal zo herkenbaar. Bij mij de zelfde klachten.

hallo S. Maag en darmklachten zijn helaas aspecten die met een burn out horen.
Ikzelf ben tijdens mijn burn out 16 kilo afgevallen constant overgeef neigingen en de hele dag het gevoel dat ik moest poepen.
Later ben ik erachter gekomen dat mijn darmflora totaal ontregeld was.
Om dit te herstellen ben ik vezelrijk gaan eten ,dit hersteld de hoeveelheid goedaardige bacterien welke nodig zijn in de strijd tegen de kwaadaardige bacterien.
Ik ben toen vezelrijk gaan eten zoals; vers fruit, groente, peulvruchten, volkorenproducten en noten.
Zout, suiker en alcohol ben ik gaan vermijden.
Aangaande je angst/paniek symptomen, onderzoek heeft aangetoond dat vitamine c.zorgt voor een daling van het cortisolniveau. Verder heeft groene thee ook een gunstige uitwerking op stress.

Bij stress en angst is er vaak sprake van een vitamine B. tekort.
Vitamine B. is dan ook een zeer effectief om de balans te herstellen.
Vitamine B.1 zorgt voor een stabielere bloedsuikerspiegel.
Vitamine B.3 speelt een belangrijke rol in de synthese van serotonine(een angstonderdrukker)
Vitamine B.5 is cruciaal voor een goede werking van de bijnieren wat zorgt voor een betere regulering van stress.
Tot slot, Vitamine B.8(inosutol) dit werkt net zo effectief als een farmaceutische angst medicatie.
Naast vitamine B. is het ook raadzaam om voldoende magnesium tot je te nemen,
Magnesium kan hartkloppingen en angsten tegengaan en speelt een rol bij het ontspannen van je spieren.

Deze kun je gewoon halen bij de drogist.

Zalm ,haring, makreel en paling bevatten veel omega-3 vetten.
Deze kunnen de effecten van angst en stress met 20% verminderen.

Pompoenpitten, bananen biogarde, dadels bevatten veel tryptofaan dit is nodig om serotonine en melatonine aan te maken.
Deze zijn belangrijk voor onze gemoedstoestand en een goede slaap.

Tot zover een paar tips in een notendop

Hopelijk heb je hier wat aan
Met gezonde groet lucien

Hoi anoniem

Lees net je verhaal..

Slik zelf b12, van kruitvat 10 ug. Dat is toch voldoende .?
Ook D3 ug, magnesium 2x per dag en visolie ,

En vis ook regelmatig,,,,dus ja…
Vitamine c heb ik via fruit 1-2 x per dag.volgens mij ben 8k wel goed bezig…maar als je een aanvulling heb . ?
Lees ik je graag

Dus toch mensen die afvallen daar lees en hoor ik weinig over ik ben 5 kilo afgevallen in een paar weken dat vond ik best eng. Nu blijft het daar stabiel op maar mijn buik doet nog steeds 3 maanden nu raar. Bedankt voor de tips over de vitamines enzo.

Een vitamine tekort komt bijna nooit voor, dus extra vitamine is vaak onnodig. Visolie is wel een optie als je echt echt geen (vette) vis lust. Evt extra vitamine d als je niet buiten komt in de winter overdag of op leeftijd bent, of een donker huidskleur hebt.
Extra magnesium kan soms helpen maar ook met gezonde voeding krijg je het al voldoende binnen.
En van groene thee kreeg ik enorm paniek aanvallen. Ivm theïne. Dus thee zonder theïne zoals kamille thee is veel beter.

Tegen piekeren kan ik het volgende online artikel aanraden: “ Piekeren. Waarom je het doet (en hoe je ermee stopt) “

Had ik ook in het begin van BO, te hoog cortisol is de oorzaak van ontregelde darmflora

Had ik ook in het begin met BO .
9 mnd ellende gehad met m’n darmflora .
Gaat nu redelijk . (Nu vast)

Hey,
Had ik ook. Ik ben weken misselijk geweest, 10 kg afgevallen, sliep niet meer.
Heb toen mirtazapine gekregen (1/2) en ik sliep weer en kreeg weer honger. De kilo's zijn er ondertussen bijna allemaal terug bij.
Na de misselijkheid bleef ik elke dag opstaan met precies een steen in mijn maag, om gek van te worden! Dit heeft 14 maanden geduurd.
Ik heb heel veel gerust en ben in therapie geweest.
Ondertussen ben ik 3 maanden aan het werk: 4 halve dagen in de week. Dit is heel wisselend, ik heb al dagen gehad waarop ik dacht: yesss ik ben er weer, afgewisseld met een terugval dat ik blij ben dat het middag is en ik naar huis kan gaan...maar in het niets te vergelijken met hoe ik me een jaar geleden voelde.
Het komt goed, alleen dat doseren is zo moeilijk want als ik een heel goede dag heb, doe ik weer veel te veel maar het positieve is: er komen terug goede dagen!

Hier precies hetzelfde ik ben van 70 naar 58 kg gegaan. Ik heb vooral last van pijn in mn nek en schouders. En een vervelende piep in mn oor al een jaar lang

Het is belangrijk dat je goed blijft eten, ook al heb je geen trek of honger meer, en aan je kcal komt per dag. Je hebt juist de voedingstoffen nodig om beter te worden

Bedankt voor de reacties ,volgens therapeut moet ik gaan accepteren dat het wel even kan gaan duren. Dinsdag belt de arbo arts zal mij benieuwen of hij ook vindt dat ik nog niet kan werken.

zo herkenbaar allemaal, nu 2 maanden thuis met burnout, had veel van de klachten al tijdje ervoor, misselijk, moe en toch slecht slapen, verward, niet helder kunnen nadenken, dacht al dat ik dement werd, kan amper op mijn benen staan. Ben hiermee nog hele tijd blijven doorwerken, totdat de dokter me zei, van nu MOET je echt thuis blijven......ik wist niet dat het zo erg kon zijn, dat ik me zo slecht ging voelen; helaas weinig begrip uit omgeving, mensen vragen : ben je nu nog steeds moe?!

Ik heb erg veel last van niet kunnen doorslapen. Word altijd tussen 4u en 5:30u ergens wakker en ben dan rustig 1.5/2uur wakker. Wat helpt is mn bed uit gaan, warme melk drinken en voor me uit staren, haha. In elk geval niet in bed blijven liggen. Als ik daarna weer terug m’n bed in ga lukt het wel weer. Verder niet echt tips dus ik lees graag mee met de rest.

Om in slaap te komen doe ik altijd de volgende routine: rond 20u naar boven, douchen, journalen en 20/30min mediteren. Meestal lukt het dan wel om redelijk snel in slaap te vallen. Soms met ouderwets schaapjes tellen of m’n ademhaling tellen. Supplementen: magnesium pillen

Thanks voor jouw tip, die ga ik ook eens proberen!

Voor mij helpt het om ongeveer een uur voor het slapen een kiwi te eten en een glas warme melk met honing te drinken. En dan ook geen TV, GSM, ... meer kijken.

Ik heb/had moeite om door te slapen. De eerste paar maanden van mn burn-out sliep ik nog helemaal prima, maar na ongeveer 6 maanden werd ik tussendoor vaak wakker met een brein die op hol was geslagen. Ik heb nu van de huisarts mirtazapine (15 mg) gekregen en die deel ik in vieren. Had grote moeite om met medicijnen te beginnen. En het kwart pilletje helpt me redelijk goed de nacht door te komen. Ook neem ik magnesium malaat in bij het avondeten. Om in te slapen tel ik m’n ademhaling om er voor te zorgen dat ik niet aan allerlei dingen ga denken.

Fijn topic dit inderdaad. Zelf kijk ik net als jullie het laatste uurt niet meer op mijn tel/t v. Voor het slapen doe ik wat yoga poses die slaap bevorderend zijn; Child pose, twists, legs up the wall pose, cat cow. Hier word ik vaak erg slaperig van. Soms een spijkermatje en eigenlijk altijd ademhalingsoefeningen. 5 min lang - 5 sec in, 5 sec uit, 5 sec vasthouden.

Dan in bed lekker een boek lezen. En pas proberen te slapen als je echt moe bent, dus niet te vroeg gaan liggen. Ook ik slik magnesium maar heb niet het idee dat het iets helpt. Wat mij helpt is 3 uur voor het slapen gaan niks meer eten en 1 uur voor het slapen gaan niks meer drinken zodat maag/blaas eerst alles kunnen verwerken.

Goeie tips allemaal, bedankt!

Ik schrijf in de avond altijd even in mijn dagboek, mediteren, daarna een boekje lezen of luisteren op de bank en daarna nog eventjes in bed.

Om in slaap te vallen zet ik elke nacht een yoga nidra for insomnia aan van Ally Boothroyd, via de insight timer app. Hiermee val ik altijd binnen 5 min in slaap eigenlijk, tenzij ik erg overprikkeld ben geraakt overdag. Als ik in de nacht weer wakker wordt dan zet ik deze opnieuw aan en vaak slaap ik dan wel weer snel. Helaas is mijn slaap zelf wel vaak onrustig, en soms zet ik de yoga nidra wel 4x aan in een nacht...

Doorslapen is dan ook mijn grootste probleem, soms gebruik ik hiervoor 25mg trazodon. Wanneer ik van te voren al voel dat ik erg onrustig ben bijvoorbeeld. Dit helpt niet altijd even goed, en de dag erna ben ik wel erg suf helaas. De beste remedie is overdag kalm blijven, maar dat lukt soms gewoon niet.

Goeie tips!
Ik gebruik magnesium citraat maar vooral voor m’n restless legs, maar merk dat ik vaak ook beter slaap. Daarnaast voor het slapen kijk ik ASMR ( je moet er tegen kunnen) en sinds kort probeer ik op het spijkermatje te gaan liggen. Dit laatste helpt wonderbaarlijk goed!

Thanks allemaal!!

@anoniem, ben je achteraf tevreden met dat je mirtazapine hebt gekregen? Voor mij is het ook een grote stap maar ik lig nog steeds hele nachten wakker met een extreem actief brein waardoor ik niet het idee heb dat ik echt tot rust kom. Ik twijfel daarom ook om hier iets voor te vragen aan de huisarts.

@ Ellis Tot nu toe ben ik tevreden met het kwart pilletje. En ik snap je twijfel hoor, die had ik ook. Zelfs aan de huisarts gevraagd nadat ik het medicijn al 2 weken in huis had, waarom krijg ik een antidepressiva terwijl ik niet depressief ben, totaal niet namelijk. Ik wil juist wel, maar mijn lijf niet. Vroeg, waarom dit middel en niet echte slaapmedicatie? Hij vertelde ook slaapmiddelen hebben bijwerkingen en kan verslavend zijn. Dus met hem afgesproken ik neem een kwart en ik kijk wel. Dus ik kan je er niet veel meer over vertellen, behalve dat ik nu slaap. De eerste keer nam ik een halve en sliep van 22:00 uur tot 09:00 uur de volgende dag. Zo lang nog nooit in m’n leven geslapen. Dus vandaar dat ik nu in vieren deel. Dacht van ach al zou ik tot 6 of 7 uur slapen, dan ben ik ook tevreden. Hoe lang ik dit moet slikken weet ik nog niet hoor, die vraag nog niet gesteld. Hoop dat je hier wat aan hebt.

Kleine toevoeging, slapen is belangrijk bij een burn out.

Hallo zelf mirtazapine gehad. Hielp bij mij niet. Mirtazapine wordt in de lichte maat gebruik voor beter te slapen. Meen 7.5.ga je hoger pakken is het gewoon een antidepressiva. Vraag dit even na bij je huisarts. Voor de mensen die afbouwen willen, kijk eens op Google naar de regenboog apotheek. Deze hebben afbouwstrip.s .succes anoniem

Ik heb ook precies na 5 maanden thuis met burnout dat eht slapen niet meer lukte. In slapen maar vooral doorslapen is echt een drama ook veel nachtmerries. Er lijkt soms geen einde aan te komen joh. Word er moedeloos van.

Ik gebruik sinds een paar dagen CBD pleisters en heb het idee dat het helpt met de slaap

Hier ook pas later de slaapproblemen, net als eerdere burnout. Daarom nu AD voorgeschreven gekregen. Gebruikte al regelmatig temazepam.

Wat mij helpt is dagritme zo maken dat ik heel goed en bewust mn rust pak. Verder savonds 5min rondje lopen met de hond heel rustig rond 20u en daarna douchen, journalen, lezen en 20-30min yoga Nidra/nervus vagus meditatie. Dan gaat inslapen t beste.

Verder snachts ook rond 4/5u wakker langdurig. Hierbij ook accepteren dat t slapen even niet lukt en wat proberen te lezen, yoga Nidra of uit bed om wat te stretchen, thee drinken oid.

Zit nog in eerste fase en deze week was een dieptepunt, maar dit hierboven is waar ik me aan probeer vast te houden.

ik gebruik sleep van royal green, dat is een homeopatisch middel wat erg goed helpt bij mij. Ook geen telefoongebruik meer laat op de avond en wat lezen.

Hoe zijn jullie dromen en/of nachtmerries? Hebben jullie hier ook last van?

Hoi Michel, ik heb hier de laaste nachten (en ook in eedere periodes erg veel last van).
Niet persé nachtmerries maar voor mijn gevoel oneindig dromen.
Over de gekste dingen, of mensen die ik misschien wel 20 jaar niet heb gezien.

Na deze nachten ben ik ook extra vermoeid. Het voelt alsof ik nauwelijks heb geslapen.

Herkent iemand dit?

Hi, hier ongeveer even lang erin. Ook nog totaal uitgeput, kan nog steeds zo goed als niks.. hoop en geduld hebben denk ik

Positief blijven en vooral kijken naar wat wel kan. Misschien een kleine wandeling maken buiten en dit met bv 5 passen meer per dag uitbreiden (of per week) Ook dat is vooruitgang ook al lijkt het niet veel. En je bent buiten en je conditie wordt zo wat beter. Hopelijk ben je ook snel van deze vermoeidheid af, sterkte

Ik weet niet of ik meteen heel spiritueel ben geworden. Ik was het altijd al wel, op mijn manier. Eckhart Tolle ken ik wel. The Power Of Now. Maar hij kan ook wel heel vaag worden soms, dat ik hem echt niet meer goed volg, beetje te veel in zijn eigen jargon praat.
Maar hoe ik tegen onze westerse doorgedraaide maatschappij aankijk is wel aan het veranderen. Nu ik er even buiten sta.
Hoe alles maar beter, sneller en efficiënter moet. Hoe alles eenheidsworst moet worden. Het is walgelijk en pervers. Waar is de menselijke maat?
Ik verwacht ook het beste van mijn kinderen, als ik niet uitkijk. Dat ook zij gaan meepresteren. Worden ze daar gelukkige, prettige, stabiele medemensen van? Waarop je kunt bouwen, als maatschappij? Als vriend? Als collega? Als ik ze dezelfde mallemolen in stuur? Ik denk het niet.

Of het spiritueel is weet ik niet maar alles gebeurt met een reden en Burn out heeft mijn kijk op het leven veranderd. Werk is maar werk, ik leef nu meer in het moment en geniet van de kleine dingen ook heb ik meer connectie met de natuur en energieen

Ik heb wel zoals andere reactie dat ik het vlugge 24 uurs leven ben gaan zien als een groot probleem,we kunnen dit niet aan eigenlijk niemand. Ik zoek wel verder nu naar anders leven heb alleen voor mij de goede richting nog niet gevonden.
Gr suus

Ik wandel elke dag 40 min (heb dit langzaam opgebouwd) en dat werkt goed voor me. Aan het begin was ik ook op erna maar nu gaat het prima. Beweging is juist goed, je mitochondrien (de cellen die energie maken) kunnen juist meer energie vrijmaken bij beweging. Rustig bewegen = herstellen.
Wandelen, yin yoga, qi gong. Als het teveel is kan je misschien minder lang bewegen en het opbouwen.

Fietsen is misschien al too much dus!

Hi,

Ook ik kon in het begin niet veel. Heb heel veel gewandeld en yin yoga gedaan. Soms was wandelen al te veel. Inmiddels ben ik aan het opbouwen en kan ik lichte krachttraining doen en loop ik hard (2 min hardlopen, 1 min wandelen en dat dan 6 keer). Fietsen gaat nu ook weer goed.

Toch nog goed naar je lichaam luisteren en niet te snel willen. Ook blij zijn met alle kleine stapjes die je maakt. Ik liep 40 km per week hard en kan nu 1,7 km met bovenstaand schema. Dan ben ik echt wel kapot. Dat is natuurlijk nog lang niet waar ik wil zijn, maar ik ben zo blij dat ik alweer iets kan. Hetzelfde met wandelen.. ik kon maar 500 meter wandelen in het begin, nu loop ik best gemakkelijk 5/6 km zonder pijn of vermoeidheid. Het komt echt goed! 🙏

Na 16 maanden zit ik op een kwartier wandelen zonder klachten - op een goede dag. Naar je lichaam luisteren is de belangrijkste les van een burnout en dat geldt ook voor bewegen. Aanrader: het boek De Burn-Out Reset. Die leggen haarfijn uit wat verstandig is in welke fase van je burnout. Maar belangrijkste bron van info is je lijf.

Dank!
Ik vrees toch dat ik mijn normale BO patroon ook gebruik voor de lat met bewegen. Een soort van moeten en verder willen...
Ik wandel ook prima een half u tot 45 min. En vaak ook nog 2 korte blokjes om. Dat trekt mijn lijf goed. Maar zodra ik fiets of zwem, dan wil t niet meer van harte. Toch maar ff niet doen of korter of minder snel willen. En ook niet stapelen van activiteiten. Ach willen we ook zo graag weer beter zijn... soms doe je dan ook contra productieve dingen helaas.

Heel herkenbaar M. Ik racefietste al snel 60-90 min intensief en nu is 10 km rustig aan al een dingetje. Stelt me wel gerust dat dit dus erbij hoort.

Ook anoniem en Ax bedankt!

Als er nog meer mensen zijn met info in minuten en bewegen dan hoor ik het graag. Het helpt denk ik om mijn irrationele gedachte en verwachting bij te stellen...

Grt L

Je zou kunnen bewegen met een hartslagmeter. Je kan googlen hoe dat precies werkt in combinatie met trainen. “Train met een hartslagmeter”. Dat geeft een beeld of je jezelf overtraind of niet.

En ik zou het bij wandelen houden. De “20-3-20” regel kan je daar ook bij toepassen ga ik van uit. Die kan je googlen ook

*Voorlopig bij wandelen houden

“20-3-20 regel”

En een fysiotherapeut of ergotherapeut zou je kunnen helpen met een schema opstellen bijv als je er zelf niet uit komt

En nog aanvullend de vraag, als ik na de 2 jaar wachttijd niet hersteld ben, krijg ik dan hoe dan ook een transitievergoeding, ongeacht of ik naar de WW of WIA ga?
Ik werk al ruim 20 jaar bij mijn werkgever, dus dit zou een zeer welkome aanvulling zijn op mijn financiële onzekere toekomst…

Alvast bedankt voor jullie expertise….

Ik heb geen advies behalve dat een vakbond zou kunnen helpen om in te schakelen zoals CNV, zij kunnen je vast en zeker helpen!! Dus ik zou die contacten als ik jou was, dan hoef en je het niet alleen aan te gaan

*Dan hoef je het niet alleen aan te gaan

Of De vakbond FNV

Bedankt, maar misschien ook nog reactie van iemand die dit traject al achter de rug heeft, en inmiddels een WIA uitkering heeft?

Alvast bedankt…. 🙏

Ja ik heb het traject achter de rug maar meer dan dit advies kan ik niet geven omdat ik niet weet wat de consequenties zijn als je voet bij stuk houdt. Ik weet alleen dat je recht hebt op een transitievergoeding, als je na twee jaar ziektewet/ziek zijn op je werk, in de wia terecht komt. WW weet ik niet.
Hopelijk is er iemand die je verder op dit forum kan helpen die dat wel heeft gedaan (voet bij stuk houden) zonder externe hulp van een vakbond :-) Maar ik had het liever met gedaan, achteraf gezien.
Heel veel Succes!

Dwars door je klachten heen een poging doen toch te werken, daar heeft niemand wat aan. Als dat je herstel tegengewerkt, moet je dat niet doen.

Als je bedrijfsarts niet ziet dat werken nu niet lukt, terwijl jij aangeeft dat je op alle fronten op bent, dan zit je niet met hem op dezelfde lijn. Hij had moeten adviseren even niks te doen en te rusten.
Je kunt via hem een second opinion aanvragen. Dat is wettelijk geregeld. Dan gaat een andere bedrijfsarts je situatie onafhankelijk beoordelen.
Jouw bedrijfsarts is en blijft pushy, dat is ook zijn rol, helaas. Bij mij dreef me dat ook tot wanhoop. Jij hebt jezelf waarschijnlijk onder zijn druk dieper je burn-out in gewerkt. Ik kan hier heel kwaad om worden, want bij mij was het precies zo. Ik zit inmiddels in de WIA, maar dat ging niet zonder slag of stoot.
Ik had gelukkig een hele begripvolle manager en HR, waarbij ik terecht kon met klachten over de bedrijfsarts. Op enig moment bleek dat hij toestemming moest hebben van de werkgever om een of ander vinkje uit te zetten, in zijn tools/verslagen. Of hij dacht dat ik weer volledig kon terugkeren in mijn functie, ofzoiets. Want als hij dat uit zet, geeft dat voor de werkgever gevolgen, en de meeste werkgevers willen dat niet. Toen hij eenmaal wist dat het uit mocht (van mijn werkgever), werd hij een stuk relaxter, begripvoller en meegaander. Ik ben toen bij wijze van 2e spoor bij een zorgtuinderij gaan werken. 2 keer 2 uur per week. (En dat doe ik nog steeds)

Ik vindt het verschrikkelijk dat je hier doorheen moet, net als ik heb gemoeten. Jij hebt rust nodig, maar krijgt vooral veel stress van deze toestand. Met terugwerkende kracht vond ik mijn bedrijfsarts gewoon een slecht functionerende oetl*l.

Om terug te komen op je vragen. Ben je aangesloten bij FNV of een andere organisatie die je hier hulp bij kan bieden, want die heb je nodig. Vaak heeft de gemeente ook vrijwilligersorganisaties die kunnen helpen. Hier in Utrecht heb je het buurtteam en U-Centraal, die heel behulpzaam zijn en de laatste heeft zelfs arbeidsrecht advocaten die lezingen geven. Ook is er Samen Veerkrachtig. (Landelijk volgens mij)

Je hebt in ieder geval wel door dat de situatie zoals hij nu is, niet ideaal is voor het traject richting WIA. Dat ben ik met je eens. Zoek (professionele) hulp hierbij.

Bij ontslag komt altijd een transitievergoeding kijken (tenzij je ontslag zelf initieert, doe dat nooit!), het maakt niet uit of je richting WIA of WW gaat. Met 20 jaar op de teller zal dat inderdaad een aardig bedrag zijn.
Ook met vragen hieromtrent kunnen de genoemde organisaties je helpen.

Sterkte.

Ik durfde niet voet bij stuk te houden, bang voor de consequenties, met als gevolg dat ik nog zieker werd.

Hopelijk kunnen andere op dit forum je verder helpen met je vragen 🙏🏼

Maar ook van die transitievergoeding moet je goed checken op internet. Want de regels zijn veranderd of gaan veranderen dacht ik

Branduit, hartelijk dank voor je uitgebreide reactie, ik denk dat ik toch het 2e spoor maar ga volgen, misschien voor maximaal een uur in de week ofzo, dat zal ik vast nog wel overleven.

Het risico op het niet krijgen van mijn WIA uitkering is me toch te groot als ik voet bij stuk ga houden….

Ik heb verder geen FNV mogelijkheid ofzo, maar zal eens kijken hoe dit bij onze gemeente geregeld is….

Als Je lid wordt zou je gebruik mogen maken van de vakbond dacht ik.

Ja, die transitievergoeding krijg je wel. Maar houd er rekening mee dat dit inkomsten zijn. Wel per gemeente anders.

P.S. ipv voet bij stuk houden kun je beter een second opinion vragen.

Op het forum van de topic “ PTSS “ kwam ik deze reactie tegen bij verhaal 59. Misschien heb je daar ook wat aan:

Ik herken je verhaal, maar ik heb vanaf de eerste dag dat ik ziek geworden voet bij stuk gehouden.

Ik heb mijn verhaal heel duidelijk op papier gezet in combinatie met de papieren van de behandelende instantie.

Ik ben helemaal gek gemaakt 2 jaar lang door een arbodienst en een bedrijfsarts, ik kreeg steeds te horen dat mijn verhaal en de constatering van de behandelend team niet belangrijk was. Zij zouden wel even beslissen wat er moest gebeuren kwa reïntegratie en dat zij hier verstand van hadden en ze de regels moeten volgen.

Deze regels hebben maar met één ding te maken, iemand hoe dan ook zo snel mogelijk weer aan het werk krijgen want dat komt hun financieel goed uit. Ik heb zelfs wel eens gehoord dat ze een bonus hiervoor krijgen.

De tips die ik jou kan geven vanuit mijn ervaring is houdt voet bij stuk, laat je niet van de wijs brengen, blijf het uitleggen en herhalen.

Een andere tip is noteer alles, elk moment. Van slapen tot de reactie die het losmaakt, schrijf het uit en lees het iedere keer vol.

Ik heb na verschrikkelijke jaren met een bedrijfsarts en een arbodienst en vervolgens 2 jaren, waarvan één op één wachtlijst bij het UWV nu uiteindelijk een volledige afkeuring.

Volhouden, Volhouden en nog eens... dat is de enige remedie en je verhaal volhouden.

Heb je nog vragen over mijn verhaal, stel ze gerust.
Pieter
14-01-2025

Pieter is alleen actief op het topic “ PTSS “

A. hoe gaat het nu met je? En hoe is dit tot nu toe afgelopen? Wat heb je gedaan?

Ik heb toendertijd in mijn situatie aangegeven tegen de 2e spoor coach, dat het mij niet lukte om langer dan 15 min met iemand in gesprek te zijn. Dus ook 15 min per keer 2e spoor moeten doen. Uiteindelijk werd duidelijk dat het niet langer ging…

Hou je haaks en geef gewoon aan wat je “Max” is!

Nooit, nooit, nooit dwars door je klachten heen gaan. Het gaat niet goed met jou, je kunt het gewoon echt niet aan, en jij bent de enige die dat kunt aangeven. En dat kun je ook gewoon aangeven tzt bij de verzekeringsarts, dat je dolgraag wilde werken maar dat je echt niet kon. Ga je iemand met een gebroken been vragen om hard te lopen? Iemand met 40 graden koorts om te werken? Nee. Je bent ziek.

Ik sluit me aan bij Ax, blijven hameren dat het niet goed met je gaat en je het niet volhoud. Nooit vergeten, je bent ziek en niet in staat bent dit te doen. Vergeet je baan die je jarenlang hebt gehad of de baanalternatieven. Eerst weer terug in een fase waarin je privé meer kan. Ik ben zelf tot het uiterste gegaan om maar te voldoen aan alles wat me werd opgedragen door werkgever en arbo. De druk zorgde voor extreme stress met verergerde gezondheidsproblemen en hartschade als gevolg. Bescherm jezelf!

Wat doet(deed) een ieder hier in deze fase van het traject voor spoor 2 bij een zeer lage belastbaarheid? Alsnog solliciteren? Hoe zag(ziet) dit er bij jullie uit?

Ik herken mijzelf zo in je verhaal.Ik vraag me nog steeds af waarom ze ons dit hele traject aandoen het is niet te behappen en het houdt je herstel tegen. Het voelde als de hel……ik heb geen tips alleen als ik dit weer zo zou krijgen zou ik nu veel duidelijker mijn grenzen aangeven. Ik vocht mijzelf een slag in de rondte om aan alle verwachtingen te voldoen de pleaser in mij ….nu nooit en nooit meer. Sterkte je staat niet alleen met dit gevoel

Ja hier precies zo. Zeker toen het nog slechter met me ging zat ik met zweethanden en een bonzend hart die afspraken te doen. Inmiddels iets minder maar nog steeds zenuwachtig altijd. Ook in privé. Heb ook veel afspraken afgezegd omdat ik me toch niet goed genoeg voelde etc dus focus nu vooral op herstel en mezelf.

Bij mij ook vreselijk angst vooraf al. Afgelopen zomer zelfs een vakantie naar het buitenland geannuleerd. Uit eten doe ik niet meer en met de feestdagen nam ik eerst een oxazepam in. Aanstaande maandag een begrafenis die ik echt niet af kan zeggen. Nu al spanning door mijn hele lijf. Gelukkig heb ik bij noodgevallen zoals deze oxazepam in huis. Alleen bij dit soort situaties slik ik deze zonder trek ik het zeker niet.
Sterkte ook voor jou. Het "schijnt" ooit over te gaan.

Hoi Marga

Sterkte maandag…maar toch knap dat je het durft ,het zal je helpen om de dag door te komen! Ook al is het met oxazepan.
Mijn H.a. Zegt dan: ga jezelf niet onnodig pesten, en als dit even helpt 🤷‍♀️.
Zelf weet ik ook wat het is met spanning en angst te leven. Emoties / huilen zomaar ,zijn bij mij ook heel sterk aanwezig,al ben ik er niet blij mee!. Dus 1x 5 mg. per dag,meestal zijn de ochtenden angstig,duizelig, drukhoofd etc. Wat me dan even helpt.
Sterkte lees je

Dank je wel An. Eigenlijk zeg ik het liefste af maar het is de man van mijn beste vriendin. Ik kijk uit naar maandagavond dan heb ik het gehad. Twee uurtjes heen in de auto zijn erger dan de twee uurtjes terug. Ik kijk al zolang op tegen dit moment dus ik ben blij als ik deze stap achter de rug heb.

Hoi Marga

Ga ervan uit dat maandag een rotdag (netjes gezegd) is, en erna zal je dat ook voelen.ondat je de spanning al zo lang hebt opgebouwd,en weer los kan laten.zover dat kan. Maar….je kan dat💪🏼

Als ik ergens tegenop zie ,of ziekenhuis afspraak / controle heb, heb ik zeker 2 dagen nodig om het wat los te laten. Ben al een stresskip, maar dan helemaal 🤷‍♀️
Lees je

Vantevoren zeggen tegen degene met wie je een afspraak hebt gemaakt, dat je die dag misschien niet oké bent, dat neemt de druk wat weg.

Ik plan ook heel weinig. De enigen die ik zie naast mijn man zijn mijn moeder en mn broer en met hen heb ik ook de afspraak dat ik t af zeg als t niet gaat. Morgen zie ik voor t eerst weer een vriendin sinds ik thuis zit sinds december. Ook met haar ditzelfde afgesproken. En van tevoren aangegeven dat ik ongeveer 45/60min kan handelen. Deze duidelijkheid geeft mij ook rust.

Maar ik ervaar die zweethanden, hoge hartslag, onrust enz. Ook voor andere afspraken bij huisarts, psycholoog, werkgever of bedrijfsarts. Heel naar en plan t daarom nooit de dagen na elkaar, liefst zoveel mogelijk verdeeld. Met mijn werkgever heb ik om die reden ook maar 1x per 3 weken contact.

Stel grenzen voor jezelf als je merkt dat je dit soort dingen heel lastig vindt. Ik deed dit ook niet en dat heeft me in deze situatie gebracht en je mag nu echt heel egoïstisch zijn in dit ziekteproces.
Heel veel succes

Mij helpt de gedachte dat ik altijd kan afzeggen. Altijd. Zelfs al sta ik al voor de deur. Zelfs als er kosten zijn verbonden aan het annuleren van een afspraak. Ik kan àltijd afhaken.
Is dat soms lastig voor de andere partij? Ja. Gaat het tegen al mijn principes in? Ja. En toch kies ik heel bewust voor mijn eigen gezondheid. En de ander moet bot gezegd daar maar even mee dealen.

Bedrijfsarts wilde mij op gesprek hebben. Ik heb aangegeven de reis niet aan te kunnen, poot stijf gehouden, en nu doen we het telefonisch. Had ik de reis aangekund? Misschien. Maar het had me een heleboel stress gegeven.

Tandarts afspraak heb ik 4x verplaatst voordat ik eindelijk een goede dag had en ging.
Fysio ook al 2x verzet waarvan 1x op de ochtend zelf (ja, die sessie moest ik betalen, maar het zij zo).
Afspraken met vrienden spreek ik altijd af dat we voor ze van huis vertrekken nog even checken of ik me goed genoeg voel voor bezoek.

Maar ik vraag ook bijna altijd of er iemand met mij mee wil gaan als ik ergens heen moet voor een afspraak. Vrienden, familie, kennissen.. het heeft mij verbaasd hoeveel mensen bereid zijn om je te helpen als je het vraagt. Laatst is bijv. een collega mee geweest met mij en de hond naar de dierenarts.
Of ik vraag iemand om stand-by te staan voor het geval ik onderweg niet goed word, zodat ze me op kunnen halen.

Ik ga uit van het ergste, verzin daar een oplossing voor, en dat geeft me rust.

En wat hier boven ook gezegd wordt, niet teveel plannen. 1 of 2 dingen per week is zat.

Goeie tip nog @Hilde van mensen mee vragen. Mijn man gaat ook overal met me naartoe. En als hij niet kan gaat mn moeder mee. Die steun vind ik zelf ook fijn, naast dat ik me dan kan concentreren op de afspraak zelf ipv ook nog de heen en terugreis zelf rijden/fietsen oid.

En je kan inderdaad alles afzeggen, al is t kort van tevoren. T is niet anders nu. Je moet jezelf (zeker in dit proces) echt even de allerbelangrijkste persoon in je leven maken zodat je kan gaan herstellen.

Hoi Marga, daar heb ik ook veel last van hoor. Moeite om afspraken te maken. Om die reden m’n kringetje klein gehouden en daardoor makkelijker omdat zij weten dat ik ook af kan zeggen. Het is even niet anders. De anderen heb ik app contact mee of telefonisch contact. En haken mensen af dan is dat maar zo. Ik ga nu voor mezelf, zover ben ik inmiddels wel. Sinds kort ga ik naar yogales en ook mn schilderen weer opgepakt na 10 maanden. Dan heb ik wel de zenuwen hoor, vooraf of achteraf. Maar heb ergens wel het gevoel dat de tijd rijp is daarvoor, dus blijf gewoon gaan. Afspraken met fysio, of met psycholoog gaat eigenlijk wel oké. Heb nu voor aanstaande maandag weer voor het eerst met vrienden een restaurant afspraak. Heb wel onder mijn voor afgesproken (klinkt onaardig, maar is zeker niet zo), dus doordeweeks en om 17:00 uur. Ook afgesproken me eigen vervoer, want mocht het teveel zijn, dan kunnen wij zelf naar huis en kunnen zij nog wat na tafelen. Dat zorgt dat ik niet zoveel stress heb vooraf. Dat helpt. Dus zoveel mogelijk duidelijkheid en veel rekening houden met je eigen behoeften. Is niet iets waar mensen met burn out goed in zijn 😉. Maar we leren het wel

Mooie tips burnie!

Ik een bericht geschreven maar toen kreeg ik naderhand te lezen: dit bericht komt binnenkort online. Dus geen idee wanneer het er staat maar het is onderweg

Volgens mij was het net iets te lang….

Even korte samenvatting ervan: ik ervaar het ook bij vrouwen, het niet vragen naar mij of doorvragen. Ze willen vooral heel graag alleen hun eigen verhaal delen. Ik vergeef het ze, als ze wisten hoe het voelde, een Burn-out, dan zouden ze er anders in staan. Ze begrijpen niet goed wat ziek zijn is. Ik ben zelf ook in positieve zin nog meer veranderd door de BO
Hier op dit forum heb je steun van man en vrouw, ik merk geen verschil hier.
Ik ben weinig online maar er zullen vast nog meer hier mensen herkenning vinden in jouw verhaal

Ik begrijp ergens wel wat je zegt. Ik heb over het algemeen ook meer empathische reacties van vrouwen. Maar ook inderdaad het idee dat zowel mannen als vrouwen het niet echt begrijpen als ze zelf niet met een burn-out te maken hebben gehad.
Tegelijk zijn er wel een paar mannelijke collega’s die me hebben verrast sinds ik thuis zit. Zij sturen geregeld een appje of bellen hoe het met me gaat.
Dus het zal natuurlijk ook aan de persoon liggen.
Zomaar een gedachte: zouden mannen eerder de neiging hebben om een burn-out als psychisch of aanstellen te zien en vrouwen minder snel?

Ik denk dat het per man verschilt. Maar ook per vrouw. Maar misschien dat het “iets meer zorgzame” net ff wat meer vanuit het moeders-instinct zit bij vrouwen dan mannen. Mannen zijn toch altijd wel wat krachtiger in doen en laten.
Heeft ook met onwetenheid te maken bij man en vrouw. En ik denk ook niet dat velen denken dat we ons aanstellen

Dank voor jullie reacties.

In mijn omgeving (en ik denk dat dit biologisch vaak zo is) praten mannen minder over gevoelens en verwachten dit dan blijkbaar ook niet van mij. Dit zijn ook niet de types waar ik ellendige verhalen mee deel maar ik beperk me tot uitleggen wat er aan de hand is in de hoop begrip te krijgen waarom ik niet kom/eerder naar huis ga, even geen alcohol hoef etc.

Pijnlijk te constateren maar eigenlijk is hier gewoon geen begrip voor. Van vrouwen ervaar ik dit meer.

Elk mens is ook anders heb ik opgemerkt tijdens mijn ziekte, de een is nou eenmaal empathischer dan de ander.
Ik heb wel eens gehad dat ik vertelde dat er iemand overleden was aan mijn kant, haar reactie was meteen: ik ben gisteren naar een pretpark geweest! Dus ja ik sta ook soms met stomheid geslagen. 😅 en geloof me ik kan nog zoveel meer rare voorbeelden opnoemen tijdens mijn ziekte. Per persoon echt dus wel verschillend. Ik heb volgens mij alleen vrouwelijk vrienden, maar heel empatisch zijn is soms lastig voor hen, puur omdat ze zich niet verplaatsen in de ander en het niet begrijpen
Hier op dit forum vind ik het fijn te lezen de steun aan elkaar, ongeacht man of vrouw

Dus ofwel, hier begrijpen wij elkaar wel beter gelukkig, het is soms even zoeken om de juiste mensen te treffen maar vind fijn dat ze hier sowieso wel te vinden zijn op dit forum

En aansluitend: ik praat ook heel weinig zo goed als niet over mijn burn-out met andere, waarvan ik weet welke minder of niet empatisch zijn, om te voorkomen dat ik teleurgesteld raak doordat ze niks zeggen, erover heen praten, niet doorvragen, of iets zeggen waar je totaal niks aan hebt bijv.
Tegelijkertijd probeer ik het goede voorbeeld te geven, hoe het wel moet

Ik generaliseer voor t gemak even. Uiteraard verschilt t per persoon.

Mannen hebben een andere conditionering meegekregen dan vrouwen. Vrouwen zijn van nature empathischer als overlevingsmechanisme. Als je niet fysiek sterker bent kan je maar beter emotionele voelsprieten ontwikkelen. Voelen hoe de ander zich voelt om zich daarop aan te kunnen passen. Daarnaast mogen meisjes vaak zachter zijn. Jongens mogen niet huilen en het is stoer om niet te emotioneel te zijn. Dus vroeg stomp je jezelf al af als jongen.

Een burnout is enorm confronterend voor degene zelf. Maar ook voor de mensen om je heen (man of vrouw). Dit is alleen vaak onbewust bij die mensen omdat zij niet gedwongen worden, door een burnout, om eens goed naar hun eigen patronen te kijken. Wij, de burnout groep, worden daar vaak wel toe gedwongen en zien op ten duur misschien wel beter hoe de wereld en mensen in elkaar zitten dan de “gezonde groep”.

Vrouwen gaan dus misschien juist voor je zorgen. Als onderdeel van hun eigen overlevingsmechanismes/patronen. Mannen lopen er misschien sneller van weg omdat ze niet weten wat ze ermee aanmoeten. Het raakt 100% iets in zichzelf maar vaak geheel onbewust. Zij mochten zelf misschien niet hulpbehoevend/emotioneel instabiel zijn vroeger en nu jij dat opeens bent is dat dus maar lastig.

Ja inderdaad andere anoniem, heb je mooi beschreven.
Vroeger (lang lang geleden) waren mannen veel aan het jagen. Dat zit in het dna nog steeds. Emotioneel zijn en jagen ging niet samen. Dus ik denk dat dat er nog een klein beetje ingebakken zit bij sommige :-)

Hoi Alma,

Ik zelf heb in tijden van spanning last van hyperventilatie en dus ook meer sinds mijn burnout.
Naast vermoeidheid en duizeligheid is dit mijn meest voorkomende klacht.

Ik zou zeker even uitsluiten of het niet iets anders is maar zo niet, dan is het heel vervelend maar niet gevaarlijk. Met meer ontspanning zou de ademhaling ook beter moeten worden.

Op youtube staat een goede oefening van kees schilder. Ik kan geen link delen maar hij heet: ADEMHALING -OEFENING TEGEN STRESS EN HYPERVENTILATIE EN EEN BETER IMMUUN-SYSTEEM.

Ik heb ook last van extreme vermoeidheid in conbinatie met hartkloppingen en gewoon geen puf. Het is juist goed als je dit na een tijdje voelt. Dat betekent dat je niet meer op stresshormonen leeft. Voel de vermoeidheid, luister ernaar. Ga liggen. Bij mij ebt het langzaam weg trouwens, hoe beter ik me voel. Het schommelt een beetje.

Super bedankt voor jullie reacties hier kan ik zeker wat mee

Beste beide maar tijdens zo’n benauwd gevoel halen jullie je dan ook van alles in je hoofd dat je wat mankeert met je hart etc etc en zo ja hoe schakel je dat dan weer uit in je hoofd want die gedachten blijven maar terugkomen wordt er gek van

Gedachten zijn maar gedachten en hebben weinig effect op de realiteit. Ofwel: wat je denkt zijn geen feiten. Je hersenen bedoelen het goed maar 99,9% van de gevallen is de uitkomst positiever dan je angstgedachten.
Denk even terug hoe vaak je angstgedachten had, die niet zijn uitgekomen, dan zul je zien dat dat er veel zijn.
Dus je kan vanaf nu je gedachten meer loslaten en minder serieus nemen. Met lijdt het meest door het lijden wat men vreest
En afleiding zoeken
En oplossingen zoeken voor je problemen ipv er over gaan piekeren

Met lijdt= men lijdt

Ik nu 1 week thuis
Ook kortademig hoort erbij zeggen ze
Heel veel sterkte
Komt weer goed

Ook ik ben sinds kort met ademhalingsoefeningen begonnen (met fysio) en was voor aankomende weken nog op zoek naar fijne Buteyko oefeningen. Dus deze timing is perfect!

Verder ben ik sinds ademwerk niet meer duizelig en kan ook veeel beter tegen prikkels. Hoor het graag als je nog andere tips hebt.

Dat is fijn om te horen en geen dank! Wat mij dus ook nog heel erg heeft geholpen de afgelopen weken zijn de Vagus Nerve oefeningen die het parasympathisch zenuwstelsel geruststellen zodat je uit je stress modus komt en tegen je lichaam zegt dat er niks aan de hand is en je in de relax stand komt.

Hier een paar oefeningen die voor mij bijna altijd werken:
youtube.com/watch?v=TnbRcO43CD8&list=PL825pxrljf88zwytNfCjwkD1mJMCb0Cd1&index=8
youtube.com/watch?v=LnV3Q2xIb1U&t=705s
youtube.com/watch?v=L1HCG3BGK8I&list=PL825pxrljf88zwytNfCjwkD1mJMCb0Cd1&index=6&t=467s
youtube.com/watch?v=zUx5kLFyx-M&list=PL825pxrljf88zwytNfCjwkD1mJMCb0Cd1&index=5&t=602s

Groetsjes

Tom H

Mij heeft 1,5 jaar lang ademhalingstherapieen incl buteyko niet geholpen tegen een burn-out. Was voor mij echt verspilling van tijd.
Ik begreep ook uiteindelijk dat chronische hyperventilatie een symptoom is, en geen oorzaak is van de burn-out. Als je aan je burn-out werkt zullen de klachten/symptomen ook vanzelf verdwijnen. Het kan zijn dat je je misschien soms wat rustiger voelt erdoor maar het lost de burn-out niet op

Misschien indd niet de oplossing maar verzachten kan het wel, bij mij is die nare moeheid nog niet weg maar denk wel dat ik zo de goede richting op ga, in ieder geval wel met een fijner en rustiger gevoel en ik denk dat dat wel nodig is om uit je burn-out te komen.

Tom

Dat is mooi dat het jou verlichting brengt tijdens je burn-out :-)

Thanks Tom! @anoniem, het zal niet iedereen helpen. Maar ik heb voornamelijk lichamelijke klachten waar ik dan te veel om stress/hyperfocus op heb. De kern heb ik inmiddels aangepakt en pas ik ook toe, maar de stress rondom rare sensaties is voor mij lastiger om aan te pakken. Daar helpen dit soort oefeningen enorm bij. :) Voor iedereen werkt een andere aanpak.

Ik begrijp je, dan ervaar je het als stress-relief voor je angst(gedachten)klachten ipv dat het je burn-out oplost zoals de titel van dit verhaal zegt , dat is mooi dat het bij jullie werkt voor ontspanning en afleiding. Ik kan alleen maar hopen dat het voor jullie wel indirect invloed heeft op jullie burn-out herstel. Ik moest even een tegengeluid ook geven maar fijn dat het jullie verlichting geeft :-)

Ik denk dat je alle soort oefeningen moet zien als een stuk van de puzzel. Ademhaling/yoga/meditatie/EFT tapping etc kunnen allemaal echt heel veel positieve impact hebben op je burnout. Maar als je naast een tijger zou gaan tappen/ademen zou je alsnog gestresst zijn omdat je lichaam (terecht) gevaar ziet. Dus… die oefeningen zijn top! Maar combineer ze voor langetermijn herstel met therapie, met begrijpen waar jouw chronische stress vandaan komt. (Welke overtuigingen/gedrag etc)

Ja precies. Ja als je bijv door yoga je ontspannender voelt waardoor je bijv makkelijker in slaap valt dan heeft dat natuurlijk een gunstig effect op je burn-out maar als je daarnaast te weinig rust wilt nemen, of te weinig slaapt wilt nemen dan houdt je je burn-out nog steeds in stand en is het dweilen met de kraan open.
Dus als je dingen doet die voor jou bijdragen aan ontspanning dan is dat mooi maar om uit je burn-out te komen dien je ook veel te rusten, te ontprikkelen en te slapen en therapie te volgen zodat je werkt aan de oorzaak van je burn-out. Ik heb gewoon geen goede ervaring met ademtherapie. Maar fijn dat er andere zijn die er wel baat bij hebben. Yoga, meditatie en mindfulness kan ik wel aanraden als je in de begin fase zit van je burn-out.
Dus dit sluit zo goed als aan wat P zegt. Voor mij is dit belangrijk te delen om te voorkomen dat jullie burn-out erger wordt zoals bij mij was geworden. Als ik wist wat ik nu weet was het nooit zo erg geworden. Ik ben weinig online dus reacties lees niet altijd maar wens ieder een spoedig herstel toe en heel veel kracht! Liefs Anoniem

Aanvullend: “Als je te weinig rust wilt of kan nemen houd je je burn-out in stand, bedoelde ik”. In mijn geval zat ik in spoor 2 in de beginfase van mijn burn-out en moest ik verplicht blijven werken, Mijn lichaam had veel veel meer rust nodig merkte ik maar moest werken, de burn-out nam alleen maar toe daardoor. Achteraf gezien had ik veel meer voor mijzelf moeten opkomen en moeten aangeven dat werken gewoon echt niet ging. Maar ik was bang ook om daardoor mijn baan direct te verliezen, en ik had ook weinig kracht om voor mijzelf op te komen. Dus ook al wil je meer rust nemen voor je burn-out, dan moet het wel mogelijk zijn. Het is een complexe situatie de burn-out, en er zijn meerdere (multi-disciplinaire) oplossingen nodig om uit je burn-out te komen. Duidelijke communicatie en voor jezelf opkomen is 1 onderdeel als je te maken hebt met 2de spoor bijv. Nogmaals veel sterkte aan iedereen en hopelijk heb ik iets voor nu kunnen betekenen met mijn tips. Hopelijk komt de dag snel dat ik meer beter ben. Stapje bij stapje beter worden, wij allemaal hier

Wie heeft dit ooit doorleeft en overleefd en kan er lachend op terug kijken?

Zie verhaal 1534 van Eric.

Sterkte E. Het valt allemaal niet mee. Momenteel zit ik voor mijn gevoel ook weer in een gigantische dip. Maar hou vol!!!! Je bent niet alleen ook al lijkt dit in jouw omgeving.

Groetjes

Hoi E
Wat je zegt…blijft een ramp.ook ik voel me zo…nergens zin in,alles zo’n berg !angstig…hou vol !

Lieve E., ik krijg tranen in mijn ogen als ik jouw berichtje lees, zo herkenbaar en niemand die je echt kan vertellen hoe en wat.

Ik heb deze vraag, een tijdje geleden, ook voorgelegd aan mijn psycholoog, die zei: heb vertrouwen dat je lichaam in staat is zichzelf te herstellen (en hiermee dus ook je zenuwstelsel).
Er bestaan geen medicijnen die een burnout direct kunnen herstellen, alleen medicijnen die klachten kunnen verminderen, je lijf kan het allemaal zelf mits jij de goede omstandigheden creëert, zoals rust en geen stressfactoren om je heen.

Ik moest het vergelijken met een zware griep: je kunt paracetamol en neusspray nemen tegen die ergste klachten, maar uiteindelijk herstelt je lijf vanzelf.

Ik heb hier al mijn hoop op gevestigd, en als ik per week kijk, zie ik geen verschil/vooruitgang, maar wel 3 maanden weer wel. Het gaat gewoon tergend langzaam allemaal. En zeker als je in het begin of je dieptepunt van je burnout zit, is je wereld heel donker. Maar het komt goed echt, alleen heb geduld.

Ik hoop dat je hier toch wat aan hebt.

Suus heeft helemaal gelijk! Ik kan dit helemaal bevestigen. Ook zou je kunnen kijken naar je belastbaarheid dmv een psycholoog en/of ergotherapeut.
Heel veel Rust/slapen/ontprikkelen en geduld hebben is stap 1

Hoi allemaal,

E., ik snap je zo goed. Heb t ook allemaal meegemaakt. En ben er ook nog niet helemaal uit hoor. Maar het gaat de afgelopen tijd vooruit en ik begin mijn oude vrolijke zelf terug te zien, soms met momenten maar gister zelfs een hele dag. En ik voelde zowaar iets wat op rust leek. Ik ben dat ook al ruim 2,5 jaar niet meer gewend. Stapje voor stapje begint het te komen. Geef de moed niet op!
Vanochtend heb ik zelfs een kamer opgeruimd met spullen die ik na mijn verhuizing van vorig jaar nog niet eerder had kunnen opruimen. Ik had er gewoon ineens de puf voor.

Echt, ik zit al lang op dit forum dus ik val misschien in herhaling, maar ik kom van een mega diep dal 2 jaar geleden. En dat ik nu weer kan zingen en dansen en lachen, is hopelijk een teken van hoop voor wie het nu even niet ziet zitten!

Veel sterkte allemaal.

Wat fijn dat je dit deelt Y met iedereen! Dat geeft mensen hoop ook!

Bedankt Y. Hoop dat je gelijk hebt.
De pijn is verschrikkelijk.. ik wil het niet meer voelen. De roofbouw en het leed zijn voor mij onterecht en toch heb ik er mee te dealen.
Lang verhaal.
Groet e

Alsof je door vier paarden uit elkaar getrokken wordt

Vooral dat rot gevoel in de benen als je zit. Zenuwstelsel helemaal aan gort

Rot voor je E, ik leef echt met je mee. Herken ook wel wat je zegt dat het onterecht is. Zo voelt het voor mij soms ook. Altijd alles zo goed mogelijk en met goede intenties doen, en dan een enorme hoop ellende over je heen gestort krijgen. Is ook mega oneerlijk. Roofbouw had ik totaal niet door bij mezelf, maar nu zie ik veel beter welke patronen daartoe geleid hebben.
Het is echt een keiharde les zo he helaas…

De pijn is ook ontzettend herkenbaar, elke dag spierpijn en hoofdpijn en dan nog die tientallen andere klachten. En dan in therapie leer je alleen “accepteren en ermee omgaan”.

Enige wat voor mij echt altijd goed helpt is bewegen, in wat voor milde vorm dan ook.
2 jaar geleden was 5 minuten wandelen aan de arm van mijn vader de max. Dan was ik al gesloopt. Vandaag heb ik 3 uur lang opgeruimd in huis en ‘s avonds voor het eerst in 2 jaar weer een proefles zumba gedaan. Een uur lang dansen en ik hield het prima vol, ik ga dit nu weer wekelijks doen. Ook weer een concreet voorbeeld van verbetering, waarvan ik hoop dat anderen er moed uit putten.

Ik voel me inmiddels echt weer een ander mens dan die gebroken versie van 2 jaar geleden.
Maar oh wat heb ik vaak de moed verloren en gedacht dat ik voorgoed kapot was. Precies het gevoel dat jij ook omschrijft.
Ik stuur je een digitale knuffel, veel sterkte hoor!

Ik en ook iedereen hier leven met je mee E.

Ik begrijp je dal en je verhaal.

Zet m op

Hier ook al dagen zwaar klotuh weer. Barstende koppijn, benauwd, hartkloppingen, pijn in nek, duizelig, derealisatie en geen zin meer in het leven etc.... en dat na 16 maanden. De tranen zitten weer hoog, komt dit ooit nog goed. Ondanks de antidepressiva en de oxazepam....

Hoi Corrine, kop op, het komt goed. Zou het aan het weer liggen ;), hier ook al een aantal slechte dagen. Ik leef met je mee en er komen ook weer goede dagen.

Lief jouw bericht Gert! Gr Anoniem

Heel graag gedaan, ik weet hoe fijn het is her en erkenning te voelen. Het lost je probleem niet op, maar maakt het wel draaglijker

Zo ontzettend fijn om al deze reacties te lezen. Zo fijn dat dit jullie dit allemaal delen. De ene kan zich beter uitdrukken dan de ander en zo ziet diegene die dit niet kan toch zijn "eigen" verhaal langskomen. Trots op jullie allemaal. Jullie zijn kanjers ook al voelt het nu niet zo.
Sterkte allemaal!

Het klinkt raar want ik gun dit niemand maar ook ik ben blij om hier te kunnen lezen dat ik niet de enige ben. Ik heb nu 16 goede dagen achter de rug. Oke met de feestdagen wel 10 mg oxazepam geslikt dus een beetje vals gespeeld. Nu gisteren het vreselijke bericht dat de man van mijn vriendin is overleden. Deze was al 3 jaar ziek dus niet onverwachts. Nou komt de begrafenis er aan. Dit is voor ons 2 uur rijden en bammm daar is dan terugval ( angst) moeie benen, kokhalzen, huilen. Hoe ga ik dat doen. Hoe ga ik dat volhouden. Voel me zo een slappeling want voor hun is het zoveel erger.
Waarom stort ik bij iedere aankomend spannend iets in. Waarom blijf ik niet eens een hele maand stabiel. Het is al bijna een heel jaar.

Lieve Marga, je hoeft jullie situaties niet te vergelijken en al helemaal jezelf niet te kleineren. Wat niet gaat dat gaat niet! En jullie hebben allebei je eigen lijden. Het is geen wedstrijd. Misschien kan je een deel bijwonen en een deel niet. Of helemaal niet gaan (klinkt misschien extreem maar zou jij je vriendin een terugval gunnen als het andersom was?en ben je überhaupt in staat om steun te bieden als je zelf geen ruimte hebt? Als je nu bijv in het ziekenhuis lag had je ook niet gekund) Waar je ook voor kiest, wees niet zo streng voor jezelf. Je kan er niks aan doen dat je nu in deze situatie zit en dat je eigenlijk geen belastbaarheid voor stress/een begravenis hebt. Het is logisch! Je bent geen slappeling!!! Zorg goed voor jezelf.

Veel sterkte en beterschap..

Dank je wel anoniem. Ik ben bang dat ik het mezelf niet vergeef als ik niet ga. Hopelijk knap ik op de komende dagen. Mijn man zegt dat alleen condoleren ook goed is. Even een knuffel geven. Bedankt voor je reactie.

Ik heb in jouw situatie gezeten en ben toen ook gegaan. Maar er zijn ook maanden geweest waarin ik het echt niet getrokken had. Het ging bij mij toen nét.. en man wat gaf het stress allemaal. Super moeilijke situatie! Nogmaals sterkte ❤️

Hoi tries,

Sinds 2 maanden een burn out. (Na achteraf gezien lange tijd van stres) Bij mij begon het ook met tintelen van armen en benen. Wel ondertussen bij de neuroloog geweest die dit soort ziektes heeft kunnen uitsluiten. Nu vooral veel last van de armen en handen. Met ook een soort branderige zeurende pijn.

Volgens de huisarts. Moet ik vooral veel rust hebben en ontspanning opzoeken in welke vorm dan ook. Nog aan het uitzoeken hoe ik dat het beste kan doen. Het zijn hele vervelende klachten.

Ik heb ook tintelingen in mijn handen en voeten en ook na lang rust nemen zie ik nog geen verbetering. Wel alles uitgesloten bij de neuroloog, maar het voelt best uitzichtloos

Hi mensen,

Ook ik had dezelfde symptomen. Mij heeft het boek "the way out" heel erg geholpen. Hierin worden mind body klachten uitgelegd en krijg je praktische tips. Als je angst blijft houden voor ziektes als MS, zullen je klachten alleen maar verergeren. Het begint bij accepteren van je klachten, jezelf zeggen dat ze niet gevaarlijk zijn en van tijdelijke aard. Dat het ook weer over gaat en dat er niks mis/kapot met je is. Dit helpt mij heel erg met relativeren en ik merk dat mijn klachten enorm zijn afgenomen.

Ik had deze klachten ook die zijn bij mij begonnen een paar weken na de COVID vaccinatie, nou lees ik ook dat longcovid / vaccinatie schade en “burn out “ qua klachten een hele grote overlap hebben met elkaar, zijn er nog andere mensen die burn out klachten na het vaccin hebben gekregen ? Of dat aan elkaar linken ?

Wat mij goed helpt is shaking, dus het schudden van je lijf en ledematen. Ik ben daar een paar weken geleden consequent mee aan de slag gegaan en ik merk wel verbetering

Weet je een goede begeleidingsvideo voor het shaken, misschien? Ik moet er telkens een beetje om lachen als ik het iemand zie doen. (Wat ook ontspant 😅)

Voor de OP: is een spijkermatje nog een idee? Deze helpt mij regelmatig om schouders en rug te ontspannen.
Ik doe ook wel eens met mijn coach TRE (tension release exercices), om wat langere termijn spanningen mijn lichaam uit te krijgen. Met wisselend succes. De ene keer ben ik echt wat kwijt, ook emotioneel, de andere keer niet.

TRE heeft overigens wel raakvlakken met shaken. Uiteindelijk begin je bij TRE ook te trillen, maar dan niet uit vrije wil.

Ik heb zelf goede ervaringen met TRE.

Wel wisselend, maar dat is met veel oefeningen zo.

Soms kom je er lekker in, soms niet.
Ga het zo toevallig weer even proberen.

Shakeze en een fijne avond.

Welke TRE oefeningen bestaan er allemaal? Ik ken alleen die van Nick de Waard

Massage

Massage helpt mij heel goed. Linda

BSR! Body stress release. Is een lichte behandeling met je kleren aan, hele lichte drukpunten, erg ontspannend en fijn als een massage misschien nog veel te intens is voor je. En t is heel anders dan massage hoor. Zoek maar eens op wat het precies is.

Emoties releasen. Door te schrijven (journalspeak methode) of lichaamsgerichte therapie (schreeuw t eruit, huil t eruit, schop t eruit)

TRE oefeningen van bijv nick de waard is prima.

Ik heb het eerst bij m'n psycholoog gedaan, die heeft het me geleerd.

Maar ik had even gekeken bij Nick de Waard, zelfde oefeningen.

Rustig beginnen

Ik lees deze verhalen nu pas.
Triloefening van Nick de Waard is heel goed. Doe het elke avond voor ik ga slapen.
Glas water drinken erna !

Andere dingen die mij tot nu toe hielpen: Massage (gericht op burnout of ontspanningsmassage)
Infrarood lamp op pijnlijke lichaamsdelen zetten (ik kan op dit moment niet tegen sauna of teveel zon, maar lokaal wat extra warmte dmv infrarood is te doen),
Warmte pleisters/gel die warm wordt,
Juist wat gerichte oefeningen doen voor die spiergroepen (heel licht) of rollen met een balletje/foamroller over de pijnlijke plek

Als het gaat om verzuring van de spieren: ik heb veel baat bij Alka tabs origineel zuur base om lactaat enigszins uit de spieren te helpen.

Allemaal goede tips, maar de belangrijkste tip is acceptatie. Acceptatie van de situatie zoals hij nu is, en van de onrust die je nu voelt. Want al deze activiteiten, van yoga nidra tot een spijkermat, helpen - maar zijn tegelijk weer pogingen tot een quick fix, een manier om de pijn niet te voelen. Pas als je de pijn durft toe te laten, werkelijk accepteert dat het nu niet goed met je gaat en die fight/flight daar een onderdeel van is, kom je op een gegeven moment tot rust. Je leert daarmee je zenuwstelsel namelijk dat pijn niet gelijk is aan gevaar, en dat je dus niet constant alert hoeft te zijn.

Acceptatie is niet zo eenvoudig, maar gelukkig wel te trainen. Ga eens na wat voor regels je voor jezelf hebt opgesteld, waar je je heel streng aan houdt - en probeer die eens te doorbreken. Zoek daarnaast eens kleine, ongemakkelijke situaties op. Een irritant muziekje opzetten en dan even met die irritatie zitten. Kleding dragen die je irriteert. Een ongemakkelijk moment op straat forceren (ik ging bijvoorbeeld eens traag over een zebrapad lopen terwijl er een auto zat te wachten - voelde me ongemakkelijk, maar ik liet dat ongemak toe). Daarnaast kunnen defusie oefeningen nog helpen om die nare bijbehorende gedachten wat meer los te laten.

Dit zijn allemaal oefeningen uit Acceptance and Commitment Therapy (ACT). Kan je "Voluit leven" aanraden of "Uit liefde voor jezelf" om ermee aan de slag te gaan. Het zijn allemaal dingen die uiteindelijk zorgen dat je uit die fight/flight komen. Maar hoe harder je probeert en vecht, hoe meer je dus ook in "vechtstand" komt.

Zie verhalen 1532, 1861 en 1860 , hopelijk heb je daar iets aan ☺️

Niemand?

Ja ik ken het wel. Ook als ik bijvoorbeeld in een stilstaande trein zit of met de auto bij t stoplicht. Vgm gewoon een teken dat ik dan in fight/flight zit en mijn systeem het niet lekker vind om stil te staan. Helpt mij wel om dat proberen er in te zakken. Dus juist dieper te ademen, naar voeten of zitvlak toe ademen dat soort oefeningen. Weer leren dat wachten en stilstaan prima is.

Hoi Harry, mag ik vragen wat voor pijn jij voelt ook omdat ik zo’n ontzettende pijn heb gehad in m’n lichaam zit er nog, maar een stuk minder en behapbaar

Gewoon trillerig, een symphatische overbelasting, fight flight etc. Gewoon een lichaam uit balans. Rotgevoel. Bah. Zou daar graag weer eens vanaf willen.

Ja oké, ja mentaal en fysiek gaat hand in hand. Dan denk ik anders dan dat het bij mij het geval was de pijn dan. Bij mij sloeg de angst vooral op m’n spieren van benen, rug, nek hoofd. Dit had ik dag in dag uit en deed heel veel pijn zat gewoon in vicieuze pijn cirkel…. Ik heb veel gehad aan psychosomatische therapie…. Vrij nuchtere therapie die veel uitleg geeft over hoe het brein werkt en hoe je het min of meer weer kan resetten… maar gewoon de uitleg en het gevoel oké dat ik me zo voel met zoveel pijn dat komt voor uit die fight en flight modes waar je in zit deed me al goed. Sterkte met je herstel Harry

Hoe kwam je uit de fight flight Eef?

Op therapie leer je dat je zenuwstelsel weer tot rust moet komen deze regelt fysieke processen in je lichaam.En het zenuwstelsel zal ook heel langzaam met vallen en opstaan weer tot rust komen, dat is echt zo

Accepteren dat het NU zo is
Jezelf geruststellen of juist grappen wat je lijf nu weer voor klacht heeft bedacht , klinkt raar maar je maakt het minder beladen
Meer momenten van rust nemen
Niet piekeren over je fysieke klachten of een moment van de dag waarop je je piekergedrag helemaal los mag laten gaan dus je bewaard je piekeren voor dat moment. Piekeren =stress voor je lichaam
Wandelen en lichaamsgerichte oefeningen die stress doen verminderen
Minder schermtijd
Genoeg slaap gezond eten

Het is wel fijn om therapie te volgen omdat je vaak ook weer geruststelling nodig hebt en om anders te leren denken, andere paden bewandelen ik volgde psychosomatische therapie

Als ik het niet meer trok van angst etc dan ging ikzelf maar onder de douche staan dat hielp mij ook op dat moment

Sterkte hoor!!

Ik heb geleerd dat 80% van je zenuwbanen van je lijf naar je hoofd gaan en 20% de andere kant op. En dat flight flight dus ook vaak wordt veroorzaakt door signalen van je lijf naar je hoofd, ook al komt dat door stress gerelateerde sensaties. Is dus een negatief feedback meganisme dat lastig te doorbreken is en ook niet met alleen maar nadenken op te lossen. Probeer ondanks flight of flight weer in je lijf te komen (meditatie/wandelen/yoga/somatic tracking als je al wat verder durft te gaan) zodat je lijf rustiger wordt en dan volgt vaak ook je brein! Kan al zo simpel zijn als je concentreren op een plek in je lijf waar het wel comfortabel is al is dit je rechtervoet. Of bodyscans waarbij je je spieren een voor een ontspant helpt mij ook vaak als ik niet eens doorheb wat ik allemaal aanspan.

Ik ben nog lang niet in de overgang, maar ik merk wel altijd flinke toename in klachten rond de menstruatie. Dus ik zou mij zeker kunnen voorstellen dat de overgang en burnout effect op elkaar kunnen hebben. Sterkte hoor!

Hier BO en 50 jaar. Ik ben gestart met hormonen in de hoop dat het gaat helpen. Genoeg verhalen van vrouwen waarbij overgang meespeelde of zelfs hoofdoorzaak was van de klachten.

Ik herken het. Zelf 4 maanden burn out. Ik denk dat ik het vertrouwen is op dat het weggaat. Zolang je weet dat alles echt is en dat al realiseerd word je niet gek.

Derealisatie. Is normaal tijdens een burn out. Heb er zelf ook veel last van gehad (nog steeds als ik teveel doe)

Heb je er nog veel last van of is het nu nog met vlagen? Zo ja hoe lang heeft dat geduurd?

Wel veel minder dan voorheen. Had er heel veel last van.. nu bijna 7 maanden thuis. Ik rust heel veel en probeer prikkels te vermijden merk dat dat wel echt goed werkt

Hallo. Ook ik begin met 2de spoor. Voelt een beetje vreemd. Je moet gaan solliciteren en jezelf promoten bij een nieuwe werkgever. Uhhhhhh ik ben ziek. Ik zit in een Burnout. Beetje vreemde combinatie. Maar er zal iets moeten veranderen dus ik probeer mezelf
Open te stellen.

Ook ik begin met spoor 2. Nog geen idee eigenlijk wat ik allemaal kan verwachten.
Ik heb wel begrepen dat dit verplicht is na 1e ziekte jaar.
Ik wil na mijn burnout gewoon weer mijn oude werk voortzetten maar uiteraard wel met de tools die ik krijg aangerijkt in therapie.
Het maakt mij alleen maar onzekerder als ik hoor dat je moet gaan solliciteren om de reintegratie bij een andere werkgever te moeten doen ondanks dat mijn huidige werkgever aangaf dat er wel ruimte is voor de reintegratie bij eigen werkgever.
Ook vraag ik mij af welke werkgever wil nu iemand met een burnout werk aanbieden.

Hoi Marc en Anoniem,

Bedankt voor jullie reacties.
Dat is inderdaad ook de eerste gedachte die bij mij opkwam: het voelt vreemd om te moeten solliciteren (terwijl ik nog veel klachten heb etc.) bij een andere werkgever.. Tot op heden ben ik wel tevreden met mijn aangepaste taken bij mijn eigen werkgever. Ik ben benieuwd wat het gesprek zal brengen en hoe het verder zal verlopen. Voor nu probeer ik het gesprek maar vast voor te bereiden en mijn eigen wensen duidelijk aan te geven, dan is de rest nog maar even afwachten.
Succes voor jullie beiden!

Hoi A!

Hmmm ik ervaar niet dezelfde hoofdpijn. In het hele begin van mijn burnout heb ik 1 keer het gevoel gehad alsof er 1000 naalden tegelijk in mijn gezicht en nekgebied gestoken werden. Dat duurde 10 minuten en daarna is het weg gegaan en niet meer voorgekomen. Wel ervaarde ik tot kort geleden regelmatig hoofdpijn in mijn achterhoofd (als ik het trekkende gevoel te lang negeerde en geen rust nam) nu is dat gevoel veranderd in een drukkend gevoel aan de bovenkant mijn neusbotje/oogkassen. Bijzonder dat het nooit hetzelfde blijft en de burnout steeds nieuwe klachten lijkt te verzinnen. Merk je dat je het gevoel wat je beschrijft altijd hebt of als je wellicht iets teveel aan het doen bent? Bij mij zijn dat soort sensaties namelijk een duidelijk teken dat ik even rust moet nemen.

Groetjes

Goeiemorgen A, Devin

Ik lees jullie verhaal met een mate van herkenbaarheid. Sinds deze week heb ik regelmatig het gevoel dat er met naalden in mijn hoofd, nek en schouders wordt gestoken. Allemaal brandende pijnlijke plekjes. Alsof er een naald in wordt gestoken of bliksemschicht. Tijdens het sporten of werken geen last van, maar wanneer ik in rust probeer te gaan, dan komen ze. Ik ben bij de masseur geweest, en deze zei me dat ze nooit schouders/ruggengraat had gevoeld die zo vast zat als de mijne. Ik vermoed dus een link hiermee? Maandag misschien maar eens langs de huisarts gaan.

Succes!

Een gegeneraliseerde angststoornis ontwikkelen is een symptoom van een burn-out. Dat betekent niet dat je er voor de rest van je leven aan vast zit, maar wel dat je daar tijdens de burn-out mee te maken krijgt. Tijd en therapie zullen het verminderen.

Loop je bij een psycholoog? Dat kan helpen om de klachten te begrijpen en verminderen.

Succes!

Ja heb ik ook

Voor mij volledig herkenbaar.
Naast de gebruikelijke hoofdpijn in het voorhoofd en bij de slapen, heb ik ook een zeer aparte hoofdpijn, een soort van pijnlijke kippenvel op de hoofdhuid bovenop, net het gevoel alsof er met naalden in wordt geprikt ofzo.

Pijnstillers helpen totaal niet, enige wat soms een beetje helpt is een icepack.

En heb ook extreem veel last van overprikkeling, een half uur tv kijken is me al te veel, wat een ellende…. 😕

Ik herken het helemaal anoniem. Hersen schade is het. Kan niet anders

Hier bood Mirtazapine de uitkomst

Wat doet mirtezapine

@anoniem hoofdpijn elke dag?

Jazeker herkenbaar, heel vervelend! De truc is om er niet teveel op te letten, maar dat geldt voor alle klachten en dat vind ik ook erg lastig.

Dof hoofd telt dat ook

Duizeligheid etc kan vanuit spanning in je nek en schouders komen. Zelf ben ik hier een paar keer voor naar de fysio geweest en heb oefeningen gekregen om de boel soepel te houden. Dat heeft de klachten verminderd. Maar het is zéker niet weg.

Ik probeer het zoveel mogelijk te negeren. Het hoort er bij. Heel irritant. En ook beangstigend want het weerhoud mij er soms van om dingen in m’n eentje te ondernemen. Maar blijf in beweging. Iedere dag even wandelen, niet te lang in dezelfde houding zitten, rustige dingen doen.

Ja hier ook hoor. Naar gevoel, moeilijk te beschrijven. Duizelig regelmatig, concentratie niet goed. Daarbij net zoals bij Hilde, nekpijn en last van schouders. Maar m’n hoofd vind ik supervervelend. Een soort brainfog. Voor nek en schouders begin ik volgende week weer bij fysio. Dan voor goede doorbloeding zorgen. En aan je hoofd valt weinig te doen. Afleiden en negeren en dat is best een uitdaging. Dus eind van de dag doodmoe van dit alles.

Hier ook een raar hoofd. Ook duizelig soms lijkt net of ik flauw val. Ook druk op m.n hoofd. Ik loop hier ook voor bij de osteopaat die maakt me af en toe weer los. Merk dat het veel spanning is en als ik dat heb vind ik dat nog steeds lastig om te accepteren en proberen los te laten. Ik wandel ook en probeer afleiding te zoeken maar valt niet mee altijd.

Heb ik ook veel last van.. doet wel elke dag yoga oefeningen om het een beetje los te maken... maar in de loop van de dag bouwde de spanning toch weer op toch onbewust veel spanning

Suus, je bent n versie 2.0 geworden en dat is goed! We moeten ook niet meer terug willen naar die versie 1.0 die geen grenzen aangaf en vooral bezig was anderen te pleasen. In die zin is een burnout inderdaad een cadeau. Als mensen zeggen dat je zo veranderd bent moet je dat dus als een compliment opvatten. En als daar een vervelende ondertoon bij zit laat je dat lekker bij hen!
C.

Dankjewel C., inderdaad dat pleasen, daar was ik een kei in! Je slaat de spijker op z’n kop.

Dankjewel, ik voel me gelijk beter door je berichtje ♥️

Hi Suus, herkenbaar, maar feitelijk ben je waarschijnlijk ook veranderd omdat je geen onzin/manipulatie meer pikt. En de mensen dier hiervan profiteerde, lopen nu inderdaad tegen de bekende lamp aan. Die lamp ben jij met nieuwe regels en grenzen en voorwaarden etc.

Door deze transformatie ben jij - in hun ogen - ineens grensoverschrijdend terwijl als zij het doen, je er waarschijnlijk niks van mag/mocht zeggen. Zat je in een toxische relatie wellicht?

Burnout is vaak uitputting van jezelf door anderen en jij die je grenzen niet kon bewaken, je weet nu beter.
Alles en iedereen wat je grenzen niet respecteert hoort simpelweg niet meer bij je.

En onthoud: de mensen die van je houden, respecteren je grenzen, soort van natuurlijke selectie krijg je dan :)

Sterkte, M.

Heel kort door de bocht. Als de burnout je niet heeft veranderd heb je niks geleerd. Wees blij met dese verandering

Zo herkenbaar. Ik ben de afgelopen jaar mijn beste vriendin die ik al vanaf mijn twaalfde ken steeds meer kwijtgeraakt. Zij is altijd de brutale, degene die alle ruimte inneemt en altijd alle aandacht op haar vestigt. Dit jaar (pas) ben ik erachter gekomen dat het haar niet eens lukt om een ander ‘echt’ aandacht te geven. Ook kan ze er niet tegen dat ik verander en eerlijker word, ze zei vorige week zelfs ‘niet teveel veranderen hoor’. Ik heb ook veel aan mezelf getwijfeld, maar na veel gepieker en ook veel verdriet ben ik erachter dat deze relatie mij gewoon niet meer past, de burn-out heeft mij in laten zien dat de relatie helemaal niet gelijkwaardig is. Het is heel jammer wel, maar ik accepteer het meer en meer.

Hi Marie, mooi wat je schrijft. Vriendschappen worden wel goed getest tijdens een burnout he? Knap hoe je nu je conclusie kunt trekken en inderdaad die gelijkwaardigheid!

Ik had ook zoiets met een vriendschap: tijdens mijn burnout vond ze mij maar ‘lastig’ en werd ik - voor mijn gevoel - helemaal niet begrepen.
En even langskomen voor een schouder om je heen ho maar. Mevrouw ging liever winkelen en afspreken met andere vriendinnen.

Nu denk ik: je kunt maar beter alleen zijn dan een ‘ongezonde’ vriendschap.
Ik had dit met een ex-partner. Bang om alleen te zijn en daarom veels te lang blijven hangen.

Veel sterkte met alles 💋

Je bent niet veranderd Suus, je bent nu eindelijk jezelf! Je bent een sterke, van zich afbijtende (juist goed) vrouw geworden en daar moeten mensen aan wennen. Een bo zet je leven zo op losse schroeven en het is zo'n zwaar, eenzaam transformatieproces dat het ook niet gek is dat je bent veranderd en eigenlijk ook heel normaal, want je wil niet meer terug naar die persoon voor die bo. Althans, wel dat onbezorgde waarschijnlijk, maar de meeste burnies zijn veels te lief, geven niet genoeg hun grenzen aan en doen alles maar voor anderen. Nu is het tijd voor jou en ondanks dat je nog in het proces zit, je bent zo goed op weg en daar mag je trots op zijn. Laat die mensen maar lekker kletsen! En er komen vanzelf wel weer vrienden/vriendinnen op je pad die bij je nieuwe ik passen.

Laat je niet gek maken hoor! Meer "schijt" hebben aan dingen kan heerlijk zijn!

Dankjewel Amber 😘

Een transformatie is het zeker, en ik heb het ook als eenzaam ervaren. Nog nooit was ik zo bang geweest in mijn leven als deze periode, jij ook? Bang om nooit meer beter te worden en alles te verliezen.

Maar goed, ik moet inderdaad mijn ‘nieuwe ik’ omarmen en naar haar luisteren.
Grenzen aangeven en ze aanhouden is wel mijn grootste verandering., wat nu steeds vaker lukt. En als ik weerstand voel bij een ander weet ik eigenlijk gelijk dat die persoon niet meer bij me past of de niet juiste intenties met me heeft.

Ik wilde bijvoorbeeld altijd al een tatoeage, maar mijn ex wilde dat niet. Vandaag is het zover en laat ik hem zetten.

Soms lijkt het wel alsof ik uit een tijdcapsule bent gestapt met een ander karakter. Zoals vroeger met de Soundmixshow haha.

Wat is jouw grootste transformatie dingetje?

Zeker niet aan jezelf twijfelen! Wees trots juist! Of ze nou van je hebben geprofiteerd of gewoon onwetend of grof zijn, lekker belangrijk! Het gaat erom hoe JIJ je voelt! Zij gaan weer naar huis en hebben nergens last van en zijn je waarschijnlijk alweer vergeten. Jij zit thuis met opgekropte gevoelens, had ik dat nou wel moeten zeggen? Had ik dit of dat? Ik weet er alles van, ik heb er ook nog wel eens moeite mee, maar dan denk ik vaak ach wacht maar tot jij wat mankeert en eerlijk stel dat je helemaal niks mankeert en super gezond bent en ook psychisch lekker in je vel zit, dan is het nou eenmaal lastig om je voor te stellen hoe dat moet zijn voor een ziek iemand. Soms is het echt onwetendheid en kunnen mensen er niks aan doen en ach ja, er zijn nou ook eenmaal lompe personen die gewoon zo zijn. Ik heb wel eens meegemaakt dat zo'n gezond lomp persoon zelf een aandoening kreeg en toen wel even anders piepte! De kunst is om zoveel mogelijk aan jezelf te denken en gek genoeg zijn mensen met een burnout of andere chronische ziektes toch vaak gevoelige mensen die moeilijk nee kunnen zeggen, zichzelf wegcijferen en perfectionistisch zijn. Dit is juist de groep mensen die vatbaarder zijn voor burnout of psychosomatische aandoeningen.

Herkenbaar ik denk dat je al langer in een burn out zat dan je denkt sterkte

Respect Giacomo, wat jullie allemaal al hebben doorstaan! En je hoeft geen sorry te zeggen voor de lengte van je bericht.
" Maar ik kan gewoon niet meer….. de angst om mentaal af te glijden, denkende dat ik dit mezelf aan doe, vind ik nog het ergste."
Dit raakt me en is zo herkenbaar.
Maar misschien moeten we juist wat liever zijn voor onszelf inplaats van het verwijt dat we dit onszelf aanden.
Heel veel sterkte met alles, hopelijk brengt de medicatie en de hulp bij de piekerstoornis je snel wat rust! 🍀

Jeetje man , wat knap van jou dat jij dat allemaal geleverd hebt, je hebt echt super erg gestreden en alle ballen hoog gehouden. Dat laat echt zien dat je een heel sterk persoon bent. En je kan echt trots zijn op jezelf. Ik herken mezelf heel erg in jou verhaal ik heb zelf ook ADHD , slik geen medicatie omdat ik daar veel beter op functioneer , was altijd daardoor juist heel scherp en flexibel en kon snel schakelen nu sinds een paar maanden heb ik dit totaal niet meer. Maar mijn lichaam gaf al eigenlijk 2 jaar aan dat ik te veel had gedaan en over een grens ben heen gegaan doormate van wisselende pijntjes. Maar ik heb ook 2 kinderen en een eigen bedrijf met personeel en geen verzekering , dus loop ook al 2 jaar door met pijnlijke spieren en maagzuur ook 10 kg afgevallen alleen bleef maar doorlopen, nu heb ik ook die cognitieve klachten ik kan amper nog mailtjes lezen of appjes , wanneer ik mijn telefoon pak draait alles ook mijn korte termijn geheugen is helemaal soep onthoud echt 0.0 , ik werk nog wel maar eigenlijk gebeurd er heel weinig en kost alles super veel moeite , merk zelfs dat ik soms ook niet op woorden kan komen en en praat ook soms alsof ik dronken ben wanneer ik snel praat. Ook omdat ik sinds jongs af aan hypochonder ben, heb ik me ook al helemaal lekker gek gemaakt dat ik ms heb of fibromyalgie of hersenbloeding heb gehad in mijn slaap. Ik heb 3000 euro uit gegeven bij pre scan maar ze hebben helemaal niks gevonden behalve een beetje slijtage in mijn onderrug van iets wat ik al 10 jaar weet. Ik weet wel jezelf gek maken en dingen aanpraten ga je in geloven zeker wanneer je mentaal minder sterk bent als voorheen.


Het komt echt wel goed vriend geef het gewoon de tijd om te helen

Bedankt voor jullie reacties. Ja denk zeker dat ik er al langer in zat dan ik zelf doorhad….

Liever voor onszelf zijn: dat gaat gelukkig ietsje beter nu zo’n 2 weken verder. Uiteindelijk komen we er💪 maar wat een weg!

Jeetje @Tommy, wat klote zeg!! Thanks voor je bericht, tijd en rust idd. Jij sterkte en veel (hopelijk snel) beterschap

Die brainzaps houden mij ook wakker, vreselijk! Ik lees dat je medicatie slikt, weet je dat de brainzaps daar ook van kunnen komen? Maar zeker ook van stress hoor, wat bij mij het geval is. Maar ik ken ook de brainzaps van afbouwen van medicatie. Verder wil ik je wijzen op het zelfhulpprogramma van Bureau Breinfijn waar heel mooi informatie wordt gegeven waarom je je zo voelt en waardoor dat komt. Voor veel mensen reduceert dit al veel klachten of geeft veel herkenning en vaak opluchting. Voor mij bracht het programma geen herstel, maar kanttekening is dat ik al 40 jaar zeer zware klachten ervaar en al alles heb geprobeerd en wel het idee heb dat de theorie achter bovenstaand zelfhulpprogramma eindelijk het pad is dat ik moet inslaan. Breinmedicijn is een ander zelfhulpprogramma dat een beetje hetzelfde idee is, maar met een iets andere insteek. Ook Dr Sarno was al een pionier op dit gebied. Kort samengevat heeft het allemaal met je brein te maken die weer terug moet naar een veilige modus en al die jaren al een loopje met je neemt. Als je het allemaal zal lezen, zal er veel duidelijk worden en achteraf is het eigenlijk ook logisch, geen rare zweefverhalen. Het is ongelofelijk wat het brein allemaal met je lichaam kan doen!

Hoi Eric,

Om verwarring te voorkomen, ik heb stukje bewustwording gepost. Wat mij helpt en hoe ik daar nu tegen aan kijk. Ieder zijn eigen proces, het is soms een hel. Maar het gaat goed komen, echt !!

Hou vol, groet Eric

Het zelfhulpprogramma van Bureau Breinfijn waar heel mooi informatie wordt gegeven waarom je je zo voelt en waardoor dat komt. Voor veel mensen reduceert dit al veel klachten of geeft veel herkenning en vaak opluchting. Voor mij bracht het programma geen herstel, maar kanttekening is dat ik al 40 jaar zeer zware klachten ervaar en al alles heb geprobeerd en wel het idee heb dat de theorie achter bovenstaand zelfhulpprogramma eindelijk het pad is dat ik moet inslaan. Breinmedicijn is een ander zelfhulpprogramma dat een beetje hetzelfde idee is, maar met een iets andere insteek. Ook Dr Sarno was al een pionier op dit gebied. Kort samengevat heeft het allemaal met je brein te maken die weer terug moet naar een veilige modus en al die jaren al een loopje met je neemt. Als je het allemaal zal lezen, zal er veel duidelijk worden en achteraf is het eigenlijk ook logisch, geen rare zweefverhalen. Het is ongelofelijk wat het brein allemaal met je lichaam kan doen!

Voor de duidelijkheid, nee ik maak ik geen reclame, ben niet de eigenaar, krijg geen aandelen! Toen ik het teruglas en commentaar kreeg bij een andere post, dacht ik ook even....hhmmm....zou zo wel kunnen lijken. Ik vond het destijds ook weggegooid geld omdat ik het eigenlijk allemaal wel wist, maar voor nieuwkomers de moeite waard om in ieder geval even in te lezen over de theorie erachter. Ik heb zo van meerdere zelfhulpprogramma's een combinatie gemaakt wat voor mij zou kunnen werken.

Heel herkenbaar. Ik loop sinds 15 maanden thuis met een zware burnout en daaroverheen een depressie. Wordt elke ochtend beroerd en gespannen wakker. Neem dan meteen 10 mg oxa in. Soms helpt het en soms niet. Ik slik het nu al zolang dat ik zelf denk dat get weinig meer doet maar het haalt toch net dat scherpe randje eraf. 1200 ga ik altijd even naar bed, serie kijken, slapen, gewoon even uitloggen. 1400 meestal weer wakker en dan weer een oxa erin. Deze structuur werkt voor mij goed al ben ik er nog lang niet.

Sterkte en je bent hierin echt niet alleen x

Hoi Gabrielle

Herken het ook, echt rotgevoel die onrust.
Mijn man is in december ‘22 overleden, is verschrikkelijk,door omstandigheden nu klein huisje, 5 maanden,en nu is het stil om me heen. Heb wel klein hondje,maar niet veel vriendinnen of zo. Dus hobby’s,maar ja….soms neem ik ook 0,5 mg oxazepan om het wat luchtiger of rustiger in me hoofd te hebben! Angstig, duizelig…etc.
En als jet het nodig hebt,is het niet anders ! Jezelf straffen hoeft niet…het helpt je toch!
Heb je vriendinnen of zo,? Hobby? Het is heel moeilijk…weet er alles van,nog heel veel huilen,kan het ook niet stoppen,dus laat ik ze lopen…moet er toch uit die pijn !
Je moet je weg vinden,duurt zeker lang,net zoals ik🙈🤔
Schrijf hier van je af,helpt mij ook !! Lees je 💪🏼

Hoi An en Corinne, gelukkig staan we er niet alleen in, ik kan het moeilijk loslaten, en dat is n gevecht, wat ook weer niet goed is en goed doet. Slik ook AD, slaapmedicatie etc. Psychologe kon me niet echt helpen.
Momenteel niet echt n hobby, heb ook negens zin in, alles is teveel.
Heb wel gelukkig lieve vriendinnen en 2 lieve dochters. We moeten hoop houden, er zit niks anders op.
Ben ook blij met dit forum, we staan er niet alleen in.
Xxx

Hoi Gabrielle

Nee…kan het ook niet loslaten 🤔ook de therapie was niks voorbij,of deed niet genoeg!
Juist het stille in huis breekt me op, dan hoor ik ; je gaat ook nergens heen, het komt niet naar je toe….etc. 🤷‍♀️ maar ik heb nog niet veel zin in iets! Huilen,angstig of zo,
Allemaal makkelijk gezegd, maar dat “ zetje “ is er nog niet.
Alles is een berg,moet het alleen doen….en dat is zo moeilijk. Hoe dan ! Ik houd hoop?..moet toch een keer beter worden. Ook zonder vriendinnen!

Hoi An,

Ik heb precies hetzelfde, ga wel op bezoek en krijg bezoek, maar ook hier heb ik vaak geen zin in. Het liefst zou je bij de hand genomen worden, maar we moeten het toch alleen doen. Mijn wandelmaatje zegt iedere keer na het wandelen ' het komt goed'. We moeten hoop houden An, we hebben allebei veel mee gemaakt en dat heeft tijd nodig.
Liefs Gabriëlle

Hoi Gabrielle

Idd…hoop ik ook op !
Lijkt me wel wat … zo’n buddy 🥲 en elke keer “ komt goed” horen!
Alles heb tijd nodig,maar zo slecht in. Wil te snel….en dan krijg ik een huilbui ….😭net zoals nu !! Wat een klotetijd !
Wel blij met de berichtjes🙏

Hoi An, niemand wil zich zo voelen, het heeft echt tijd nodig, ik heb ook geen geduld. Ik zeg nu tegen jou als buddy en tegen mezelf HET KOMT GOED!
Ik heb een briefje in de keuken hangen waarop staat accepteer de shit, houd vertrouwen en het komt goed! Dat lees ik heel vaak. Misschien een tip voor jou!
Groetjes 💪🏻

Hoi Gabrielle

Net gestofzuigd…even kijken hier, lees je verhaal,
En huilbui gelijk,en dan met name “het komt goed”😢
Ik zal dat briefje ook doen….
Lijkt wel kermis in me hoofd,puddingbenen, acceptatie is zo moeilijk, nooit gehad. Gewoon alles toelaten dan ? Hoe doe je dat 🙈
Ben blij met de berichten,🥲

sommige die ik spreek kijken me aan…van oh..wat erg dat je dat hebt ! Met name spontane huilbuien en iets van angstig zijn. Dus ga ik het ontwijken 🤷‍♀️pffff

Ook ik wordt welke ochtend heel gespannen wakker. Mijn hoofd gaat dan maar door en heb een knoop in mijn maag. Vaak wordt ik ook zodanig vroeg wakker dat het mijn slaap opbreekt. Ondertussen weet ik dat het vaak helpt om even iets kleins te eten, bijvoorbeeld een banaan met wat nootjes. Dan merk ik vaak dat 20 min later de spanning echt enorm daalt en val ik vrij snel weer in slaap. Dit werkt voor mij alleen als ik wakker wordt met zo'n knoop in de maag en een hongerig gevoel. Weet niet of dat gevoel herkenbaar is? Zo ja, dan is iets eten een poging waard denk ik.

Hoi Gabrielle ja herkenbaar hoor pffff ik ook elke ochtend 5 uur wakker en voel ik iets zoals deze hele week al spierpijn rond mijn middenribben en ja hoor dan denk ik eraan en heb het de hele ik neem tabletten in van Dokter vogel voor rust helpt weinig en ik verzorgde mijn man ook had een soort dementie kosokof ruim 7 jaar ook nu ruim 6 jaar geleden overleden en wat een stress kan een mens hebben hé zit nu anderhalf jaar in een burnout bha sterkte ook x

Hoi L.n.

Angstig en stressig zijn….weet er alles van.
Neem dan ,als het niet meer gaat halve oxazepan 🤷‍♀️soms is het nodig,maar andere dagen weer niet!
Alles alleen doen,en zijn,werkt ook niet echt mee.
En nu dat donkere weer komt….al helemaal niet leuk !

Hoi Ann iddi klote hé als je alleen ben wil mijn kinderen er niet telkens mee lastig vallen en maar piekeren is ook niet best voor het lichaam vanmiddag was mijn zus er even zei zit nog steeds niet in mijn vel wat duurt het toch lang nu 15 maanden en meteen huilen krop heel veel op sterkte Ann ook 😓

Hier ook herkenbaar. Worstel er al 2 jaar mee. Het wordt wel langzaam aan minder gelukkig, Vaak niet meer om 5 uur al gestrestst wakker worden. Maar ook wel weer terugvallen. Vraag me dan af of ik "teveel" gedaan heb. Ik vind dat lastig in te schatten. Toen ik dat eens tegen iemand zei, kreeg ik als antwoord: je doet al niet zoveel! Lekker helpend! Ook ik woon alleen en dan moet je toch wel alles zelf doen. Probeer al wel heel makkelijk te zijn, maar toch moeten er af en toe dingen. Ik heb ook moeite met de hulpverlening. Je krijgt al gauw het stempel "angststoornis" , maat dat dit een symptoom is van je ontregelde stresssysteem geloven ze vaak niet. Sinds kort ben ik met pensioen en dat is wel fijn. Nu geen ge truggel meer met arbo artsen, die je willen dwingen weer te werken en jij maar weer hun moet zien te overtijgen dat het nog niet lukt. Voelen jullie in de avond ook beter dan 's morgens? groet en sterkte ermee!

Nog een aanvulling op mijn verhaal. Ik gebruik ook wel eens oxazepam bij mindere dagen.

Tegen de avond voel ik me ook altijd wat beter. Dan heb ik altijd de hoop dat het de andere dag beter gaat, maar bij het opstaan overvalt het je weer. Ik kan ook al meer, maar de zin is er nog niet. Pak nog veel mijn rust. De laatste tijd ook weer somber 😣.
Gelukkig staan we niet alleen.

Hoi W ik moetnog 1 jaar werken maar ben wel een stapje terug gegaan hoor en is moeilijk uit te leggen aan de mensen ja hoor zeggen ze iedereen heeft tegenwoordig 1 burnout ja of ik er om vraag hé wist niet eens dat het bestond vroeger wel een depressie gehad na de bevalling van mijn oudste zoon dik anderhalf jaar en mijn dokter heeft me geadviseerd ondersteuning te nemen bij 1 arts en oxazepam durf ik niet te nemen gebruik ook nog veel andere tabletten voor mijn gezondheid en in de avond iet minder tot dat ik te bed ga weer malen pfffff word gek van mezelf pfffff😓

Hoi L.N.

Herken het…je kinderen niet lastig vallen…ze merken het aan mij wel dat ik veel huil en wat angstig ben.tranen lopen gewoon, duizelig ,soort angst🤷‍♀️. Komt wel goed …zeggen ze dan,en dat zal ook wel…maar zo eng!

@ W
Ik herken dat ook, wat anderen zegggen : ze weten niet wat het is….,maar het doet me wel wat…en niks goeds! Bah..
Lekker met pensioen ben je nu….. geen MOETEN meer,arbo…etc. Kun je wel goed tegen alleen zijn? Bij mij is dat een ramp nog….zo stil, jezelf vermaken, kletsen kan niet..tegen me hondje dan wel🥲 .
Net even 2 uurtjes me vriendin geweest, en nu weer stilte…pfff.hup ..gelijk huilbui!
De ochtenden zijn het ergst, neem dan wel 0.5mg oxazepan om niet angstig te zijn.malen,piekeren.soms helpt het ,bezig houden…maar geen 24 uur toch😢
Zo moeilijk.

@ Gabrielle

Ik denk ook altijd dat het de volgende dag beter gaat ,maar nee…..nog niet veel zin in iets,doe wat ik moet doen,zo geen zin in iets. Automatische piloot..lijkt het wel.
Donkere weer…bah zie er ontzettend tegenop!
Gelukkig hebben we wel elkaar hier!

Hoi An, ik ben vanuit de ziektewet naar mijn pensioen gegaan. Was dus wel gewend alleen te zijn. Woon ook alleen. Als je niet lekker in je vel zit, dan vind ik het ook vaak wel lastig. Soms ook wel fijn dat niemand iets van je wil. Normaal kan ik er goed mee overweg om alleen te zijn. Ga er dan ook graag op uit, maar nu zie ik vaak tegen dingen op. Ik heb wel 2 volwassen dochters en familie en vrienden. Die gelukkig wel regelmatig even wat van zich laten horen. Maar het begrijpen is moeilijker voor ze. Begrijp mezelf soms ook niet, voelt echt niet als mezelf. Maar vind het wel fijn hier te lezen dat ik niet de enige ben met soms aparte klachten. Zo heb ik smorgens vaak een drukkend gevoel op mijn borst, wat later vanzelf wel weer overgaat. Ook heb ik, als het minder gaat, vaak een misselijk gevoel. Vooral als ik wat actiefs ga doen. Groet en sterkte allemaal!

Hoi W

Sorry wilde ik even zeggen,dacht dat het “leuk “ zou zijn met pensioen gaan! En goed dat je het alleen zijn goed aankunt! Ik eigenlijk niet,maar ben nooit alleen geweest,man is nu 1,7 jaar niet meer. 35 jaar samen geweest…en nu 6 maanden in een klein huisje!
Dus ja…het is pittig!

En de druk op de borst zal ook de spanning zijn denk ik. neem je wel soms een oxazepan voor de rust?
En wat je zegt: het voelt niet meer hetzelfde als vroeger 🙈
We kunnen van ons afschrijven!

Hoi anoniem
Dit herken ik zeker. Ben ook vaak moe en lusteloos, en als ik dan een goede dag heb dan heb ik veel ideeën en wil ook van alles gaan doen. Maar nu een kleine inspanning is al mijn energie weer op. Dit is echt heel frustrerend en je omgeving snapt jou dan ook niet. Hoor zo vaak dat moet je weer gaan opbouwen, maar hoe ?
Deze ziekte maakt je helemaal kapot omdat je niet begrepen word door mensen die dicht bij je staan.
Verlang ook zo naar mijn oude ik. Weer van dingen kunnen genieten en energie hebben om leuke dingen te doen.
Veel strekte met je herstel.

Groet Aswin

Hoi M,

Ik heb mij in september 2022 ziek gemeld. Fysieke klachten begonnen al in februari dat jaar. Inmiddels heb ik het hele proces doorstaan, allerlei vreemde onverklaarbare fysieke klachten gehad, meerdere onderzoeken in het ziekenhuis (kwamen allemaal goed terug). Vreemde oplevingen van allergieën die ik sinds mijn kindertijd niet meer heb ervaren. Migraine aanvallen. Extreme hormonale klachten rondom mijn menstruatie (veel erger dan voorheen). Visuele klachten waardoor ik maandenlang nauwelijks televisie kon kijken en zelfs niet goed kon lezen. Altijd maar duizelig.

Nu ongeveer twee jaar na het ziek melden denk ik dar ik op ongeveer 80% zit van wat ik weer allemaal kan. Ik ga weer op vakantie, spreek weer met vrienden af, ben rustig werk aan het opbouwen binnen een nieuwe branche. Maar ik ervaar nog steeds weleens die fysieke klachten. Absoluut niet zo erg en overweldigend als in het begin, maar zeker als ik eventjes iets te veel heb gedaan wil de duizeligheid, hoofdpijn of zelfs de oogklachten weer een beetje toenemen.

Ik denk dat het best een tijdje duurt voordat je systeem weer helemaal in balans is, en ik denk dat het vooral voor vrouwen ook nog een extra probleem is dat de klachten ook je hormonen in de war schoppen. Ik ben 31 jaar oud, ben jij ook zo ongeveer van diezelfde leeftijd? Het schijnt dat dit ook een hele lastige periode is qua hormoonhuishouding, door stress wordt dit alleen maar erger. Er is mij wel streng afgeraden om daar iets tegen te doen (pil oid schopt het alleen maar nog verder in de war).

Ik heb erg veel troost gehaald uit het boek Hope and Help For you Nerves van Claire Weekes. Ook het boek Over de Kop van Brankele Frank wordt hier veelal aangeraden. Kan zeker helpen in het begrijpen van het proces en van de klachten.

Zijn er specifieke klachten die je beangstigend vindt? Misschien kan ik je daarover geruststellen.

Hoi M,

Ik herken me in jouw verhaal.
Ik zit zelf vanaf eind mei in een burn out, en de fysieke klachten heb ik denk ik al veel langer. ( In mei 2021 hyperventilatie voor het eerst , en daarna vaker terugkomen). Sinds dat ik echt geaccepteerd heb dat ik in een burn out zit, merk ik dat de klachten fysiek zijn toegenomen ( duizelig, hartkloppingen ,wazig zien, licht in me hoofd). Mentaal zit ik er nu ook best even doorheen. Ben nu ook begonnen met werken, en daarbij merk ik dat ik na het werken echt even moet afschakelen en niet meteen door moet gaan met alledaagse klusjes, want dan worden me klachten alleen maar erger.

Tussendoor denk ik dan wel es dat ik een erge ziekte heb, of dat ik iets aan me hart heb ofzo. Al die gedachtes zorgen er weer voor dat ik stress ervaar en als ware in een cirkel blijf hangen.

Mijn psycholoog zei afgelopen week tegen me dat als ik angst ervaar door deze ff fysieke klachten, de angst als ware moet aangaan/ accepteren zoals het nu is, en op te schrijven wat er door je heen gaat, en wat je eigenlijk op dat moment had gewild hoe je je voelde of ermee omging. Klinkt misschien niet meteen als een oplossing, maar door proberen niet in de paniekstand te schieten en te weten dat die ' kut' klachten er nu zijn en bijhoren, kan het misschien wel straks omslaan.

Hoop dat jij er iets aan hebt.

Ik wilde je even laten weten dat ik precies dezelfde klachten heb gehad en nu eindelijk aan het herstellen ben. Dit komt voornamelijk omdat ik niet meer bang ben voor ernstige ziektes (ms, parkinson enz). Ik kijk dus anders naar mijn klachten en zie ze allemaal als tijdelijk. Hierdoor geef ik mijn lichaam en brein een signaal dat ik veilig ben. Het zijn namelijk body mind klachten door een overprikkeld zenuwstelsel. Je brein geeft signalen af van gevaar terwijl er helemaal geen gevaar is. Als je gaat googlen, kom je er nooit goed vanaf (hersentumor, MS, ALS , noem maar op). Deze angst vergroot je pijnklachten doordat je er nog meer op gaat focussen. Een maand geleden las ik het boek a way out van Alan Gordon en dat was zo herkenbaar. Door mijn eigen hyperfocus op klachten en angst voor enge ziektes/doodgaan, werden mijn klachten alleen maar erger. Nu ik deze negatieve spiraal heb doorbroken merk ik dat ik met grote stappen vooruit ga. Veel klachten verminderen of verdwijnen doordat ik langzaam mijn brein aan het herprogrammeren ben. Het boek is echt een aanrader en heeft veel mensen geholpen (bekijk de reviews op amazon). Ook is er een gratis podcast op Spotify: tell me about your pain. Hierbij focussen ze vooral op pijnklachten maar kan een inleiding zijn betreft dit onderwerp. Maar het boek is de 25€ dubbel en dwars waard en ik zou willen dat ik het eerder had gelezen.

Hallo M. Herkenbaar....had/heb ik ook. Komt bij mij door spierspanning in benen. Ging een poosje goed, nu weer een terugval in B.O doordat ik door iemand erg overstuur ben gemaakt en ja hoor.....loop ook weer scheef voor gevoel.

Ik heb exact hetzelfde! Ook linkerkant en vooral mijn hoofd dat trekt naar die kant

Hoi Amber en Juliette,

Naar gevoel is dat hè, ik loop er nu denk ik al een dikke week mee rond met dit gevoel. Ik merk wel door heel veel slapen en rust nemen tussen dingen door, dat het iets minder wordt. Helaas heb ik 1,5 week geleden ook een terugval gehad en nu zit je er weer mee.. denk dat het nog wel eventjes zal duren 🤷 wel fijn om te horen dat dit echt een B.O. symptoom is en niet wat anders 😅

Heb dit ook! Mijn lichaam trekt naar links maar mijn voorhoofd naar rechts 😂 vooral boven mijn rechteroog. Geen idee waar het door komt maar heb het wel van anderen ook al vaker gehoord.

Ik heb het nu alleen nog maar als ik een keer iets te ver over mijn grenzen ben gegaan. Meditatie helpt mij hier altijd wel goed mee.

Ik ervaar wel tinteling in me tong maar geen slijm

Herkenbaar, ik heb dit ook in extreme mate, al jaren lang eigenlijk.

Vaak zelfs ontstoken smaak in de keel, veel keelschrapen inderdaad.

Bij mij heeft dit denk ik te maken met de enorme spanning welke ik op mijn kaken en nek heb, met als gevolg ook weer dagelijks hoofdpijn. 😕

Hey Mim , dit heeft bij mij 8 maanden geduurd voor ik dit weer kon en er ook echt van kon genieten daar voor ook wel eens geprobeerd maar dan was ik na 10 min al helemaal overprikkeld en raakte ik in paniek .

Dankjewel voor je reactie! Hoelang zit jij er al in? Merk je wel stappen vooruit

Hey!

Ja zeker, denk de meeste mensen in een burn out hier last van hebben. Als je veel hebt gerust en je lichaam meer ontspand zal je merken dat het minder wordt. Ik heb de eerste maanden dagelijks paracetamol geslikt hiervoor maar nu heb ik soms dagen achter niks nodig. Maak je geen zorgen is echt een burn out symptoom

Zeker herkenbaar die druk boven je rechteroog. Heel moeilijk om uit te leggen aan andere mensen, ik weet nog dat ik zei tegen de huisarts: "het voelt alsof mijn gezicht niet meer in balans is.." had hij geen antwoord op haha.

Heb mij later laten vertellen door een fysio dat er een spier vanuit de linkerkant van je nek helemaal in verbinding staat met de spier boven je rechteroog en dat het vrij normaal is bij hoge stress en spierspanning dat mensen daar druk ervaren. Heb je ook last van je kaak en (linkerkant) nek?

Ik merk dat die druk veel minder is wanneer ik ook minder spanning in de kaak, nek en schouders ervaar. Een spijkermatje helpt mij goed, of ademhalingsoefeningen (maar wel de langzame, dus box breathing of: 4 in 8 vasthouden 10 uit, niet dat snelle hyperventilatie gedoe).

Het is echt alsof ik mijn eigen verhaal lees dus zeker weten herkenbaar! Ik zie daarbij rechts ook nog eens vaag bij vlagen..

Bedankt voor jullie reacties :). Ik dacht dat ik de enige was met dit soort klachten. Als ik op google zoek, komen alle nare ziektes naar boven. Dat zorgt voor extra angst naast de depressie die ik nog heb in deze tijd.

@anoniem, ik voel op dit moment geen pijn bij mijn kaak. Misschien moet dat nog komen… hoop het niet.

Goed idee om een spijkermat te proberen.

Op één of andere manier heb ik echt moeite om de BO te accepteren.

Hoi Omu,

"Op één of andere manier heb ik echt moeite om de BO te accepteren. "

Het zal misschien een geruststelling zijn om te lezen dat ook dat heel normaal is. Bij de meeste mensen kost het zeker wel een halfjaar (al dan niet langer) voordat je je er echt bij kan neerleggen. Dat is vaak ook het moment waarna je écht veel sneller zal gaan herstellen. Maar je kunt het niet forceren. Mocht je interesse hebben in meditatie dan zou je kunnen kijken naar meditaties binnen het thema burn-out en zelfcompassie. Dat heeft mij persoonlijk erg geholpen met de acceptatie.

En dit forum ook, teruglezen dat zo veel mensen één op één dezelfde klachten hebben ervaren als ik nam bij mij een hoop stress weg. Tot die periode dacht ik nog steeds: "er MOET iets anders aan de hand zijn" de informatievoorziening vanuit huisartsen maar ook online zijn wat mij betreft nogal gebrekkig, en zelfs vaak onrealistisch qua hersteltijd.

Heel veel sterkte Omu, het is een pittige tijd maar er zitten ook mooie kanten aan. Je zal merken dat je met bepaalde zaken nu veel gezonder leert om te gaan.

Nog vergeten toe te voegen hierboven: wat mij ook soms helpt zijn gezichtsmassage videos van Rachel Richards Massage (op youtube).

Zeker in het begin van mijn burnout deed ik vaak de video genaamd: "Alleviate headaches, jaw tension, and general anxiety with this relaxing face self massage." Zij richt zich ook op de zones boven de ogen bijvoorbeeld.

Hoi omu herkenbaar en sliep in het begin ook erg slecht nu soms dagen goed en had ook last van mijn hoofd nek schouders duizeligheid en ik heb vooral last van mijn maag bovenin veel warmte daarzo heel veel bij de dokters geweest vorig jaar ze zeggen stress spanningen heb wel veel achter de rug al 6 jaar weduwe man viel plotseling van de trap geen afscheid kunnen nemen zelf na 1 week besloten de stekker eruit te halen in het ziekenhuis met mijn gezin 98 procent werkte niet meer in zijn hoofd we waren 43 jaar getrouwd en vroeger ook de nodige dingen mee gemaakt te veel om op de schrijven veel fisioterapeuten gehad doe veel mediteren yoga nindra voor ontspanning en 1 keer in de week mediteren stilte met 1 groepje ik zit nu 14 maanden in een burnout maar wil niet zeggen dat andere er ook zolang in zitten hoor ieder lichaam is anders sterkte ook 👍

Voor hypochonders onder ons kan ik tip nummer 4 aanraden uit het online artikel wat op Google te vinden is : Piekeren. Waarom je het doet (en hoe je ermee stopt)

En ja ik voel ook druk op mijn hoofd en ogen zodra ik overprikkeld ben, dat hoort er bij, niks ernstig hoort bij de BO, heb mijn ogen laten checken maar alles was oké, wat ik al dacht….
In het artikel staan veel tips waar men wat aan heeft.
Een daarvan is ook afleiding zoeken
Je probleem oplossen waar je over piekert, in dit geval zou je dus de huisarts kunnen contacten om het eea uit te sluiten of kort te sluiten zodat hij je zorgen wegneemt daarmee

En de andere oplossing is natuurlijk werken aan je herstel zodat je klachten afnemen. Zorgen maken lost je burn-out niet op

Dikke knuffel voor jou en respect voor hoe je t doet. ❤️

Zo herkenbaar dit... ik krijg er gewoon tranen in mijn ogen van. Weet dat je niet alleen bent, weet dat je klachten typisch burnout zijn. 

Ik verdraag ook bijna niemand om me heen, functioneer het beste zonder ruis (verhalen) van anderen, en dat is zó eenzaam. Ik voel me ook schuldig tegenover mijn familie/vriendinnen dat ik al een jaar geen interesse toon, simpelweg omdat ik er de energie niet voor heb. Als mijn neefjes/broers op bezoek komen, vind ik ze te luidruchtig en trek ik me terug, gezellig maar niet heus.

Je hebt niks verkeerds gedaan, behalve dat je je eigen grens bent overgegaan en daar betalen we (lotgenoten) nu de rekening van.

Ik ben er al een jaar zoet mee, en ook ik plof neer na een werkdag, soms huilend in de auto onderweg naar huis, soms weet ik niet eens waarom ik huil, ik mis me oude ik, mijn oude leven toen alles nog kon.
Ik heb geen gouden tip voor je, ik wil je alleen zeggen dat je er niet alleen in staat.

Sterkte xx

Wat naar, zeg. Maar inderdaad, echt burnout klachten. En juist dat schuldgevoel en die druk die je op jezelf legt, werken je verder de afgrond in. 

Ik kan alleen maar adviseren: zoek alsjeblieft hulp. Want hier alleen uitkomen, is zo ontzettend moeilijk! Burnout coaching, therapie bij een psycholoog, dat soort dingen helpen écht. Ik kan echt heel erg adviseren om naar de huisarts te gaan om dit aan te kaarten, zodat je bij de juiste plek terecht komt.

En daarnaast is het bij oververmoeidheid superbelangrijk om voldoende rust te pakken. Dus als de drukte je te veel wordt, trek je dan een kwartiertje terug: ogen dicht, prikkels eraf, en even bijkomen. Ik heb ontdekt hoe ontzettend die rustmomentjes helpen om daarna weer nét iets meer aan te kunnen...

Al met al wil ik je vooral veel sterkte voelen, en je laten weten dat je niet alleen staat: hoe weinig je het anderen ook gunt, het kan soms fijn zijn om te weten dat je niet de enige bent die hiermee rondloopt.

Hoi Frank,
Je benoemt mentale klachten tijdens t sporten maar vervolgens som je een reeks FYSIEKE klachten op (?). Ik denk dat je bedoelt klachten mbt je hoofd. Ik zit nu bijna 2 jr in bo maar houd het nog steeds bij wandelen, fietsen, yoga en pilates. Ik weet niet waar jij zit in je herstel (ik nog niet eens op de helft), maar elke keer als je zwaar gaat trainen/ veel van je lijf vraagt spreek je weer veel van je reserves aan. Ik merk ook soms dat zelfs bij pilates (laag intensief) mijn spierspanning omhoog gaat en ik hoofdpijn krijg. Dan weet ik dat ik op dat moment eigenlijk teveel van mijn lijf vraag. Zeker als je duizelingen krijgt/last van je hart geeft je lijf aan dat het teveel is. Dan heb je na het sporten dus (te) veel hersteltijd nodig terwijl je juist zuinig moet zijn op je
energie. Je moet t eigenlijk zo zien: alles wat " te" is, is niet goed voor je.
C.

Ook ik ga op korte termijn dit project in, en ben ook benieuwd naar ervaringen van anderen….

Ik ben gewoon hel dicht bij mijzelf gebleven. Vooral hoe ik mij op dat moment voelde. Geen doekjes om winden aar echt zijn wie je bent.
Ik ben inmiddels in de WIA. Weet inmiddels dat het werk en leven dat ik leefde niet houdbaar was. Ben nog vol aant herstellen maar t gaat echter, mooier en voller worden. Het leven dus...

Bedankt voor je reactie.
Ik heb inmiddels via mijn werkgever begrepen dat ze mij willen doorverwijzen naar HSK, een bedrijf wat ondersteuning biedt bij burn-out en andere psychische klachten.

Iemand die daar ervaringen mee heeft?

Ik zit nu ook iets meer dan een jaar thuis en 2e spoor is gestart. Bij mij is het twee wekelijks een uur. Vooral digitaal en komende afspraak fysiek. Ik ervaar het wel als prettig om met iemand te praten om te kijken naar jezelf en te ventileren bij iemand. Soms krijg ik wat kleine opdrachten om te maken thuis maar neemt weinig tijd in beslag. Mijn werk geeft me de ruimte en 2e spoor organisatie is er niet om je op te jagen ofzo, althans dat is niet mijn ervaring. Vooral je eigen grens blijven bewaken en gezondheid boven alles zetten. Ik merk zelf nog steeds verbetering en kan ik privé ook steeds wat meer alhoewel ik soms door mijn lijf ook hard teruggefloten word. Het gaat met kleine stapjes vooruit en daar houd ik me aan vast. (Alhoewel ik soms natuurlijk ook gek word van het feit dat ik al zo lang klachten heb)

Ik heb inmiddels begrepen dat het 2e spoor gaat verlopen via het bedrijf Mens en Zo, zij gaan mij deze week contacteren om een plan van aanpak op te stellen.

Ik laat het maar op me af komen, wie weet komt er nog iets goeds uit voor mijn toekomst….

Iemand ervaringen met dit bedrijf?

Hoi K.

Er staat hieronder ergens een draadje met een hoop goede tips van iemand. Ik zal 'm even voor je opzoeken en erop reageren dan komt 'ie weer bovenaan te staan!

Super bedankt!

Herkenbaar maurice dat heb ik ook de terugval ging met mij ook redelijk dan ga ik weer veel doen en moet ik het bekopen vooral dan last van mijn maag en soms ook sombere gedachten probeer dan maar te denken dat het wel dus wat dagen goed kan gaan sterkte ook is echt stress

Hoi Maurice
Ja herken ik..ik heb ook ontzettende steken en sterke rara vlagen van spanningen door mijn maag...zo erg dat Je kunt overgeven...maar dat doe ik niet.
Voelt vreselijk vervelend !!!!
Als dit weg trekt...komt er vaak weer wat anders te voorschijn...zere benen of angst of...
Sterkte en we houden hoop
Ik heb ontzettend veel steun..aan deze groep ..ik hoop jij ook!
Liefs

Hoi Wilma,

Heel vervelend inderdaad, ook wat moeite me ademen lijkt het wel. Trillende buik en van onder naar boven een raar gevoel. Zal stress zijn maar heb toch ook andere gedachtes. Ook last van liezen en heupen, meer mensen er last van?

Gr. Maurice

Ik denk dat stress/spanning altijd ergens uitkomt waar je zwakkere plek is. Bij mij is dat ook de maag/darmstreek.

Ik probeer soms dan echt op mijn ademhaling te letten. Langer uitademen dan inademen.

Ik heb ook constant vreselijk last van darmen en maag. Kan vaak niet geloven dat dit door stress komt. Zit nu al meer dan twee jaar in die vreselijke burnout met depressie en kom er maar niet uit. Ging een tijdje beter, maar na een traject bij een orthomoleculair therapeut alleen maar slechter. Vooral na een antibiotica kuur begin van dit jaar tegen een parasiet die er uit moest volgens hem.

Al jaren last van obstipatie, opgeblazen buik. Vertraagde stoelgang dus. Eet daarom veel vezels en drink veel. Ook elke dag minstens half uur wandelen.

Kan je dit met je partner bespreken dat je het gevoel hebt dat er weer een burn-out aan zit te komen?

Dat is een reëel risico als je niet genoeg herstelt. (En ook de oorzaak niet probeert aan te pakken)

Sterkte Anoniem67
Helaas heb ik geen oplossing....
Erg voor jullie dat jullie als partner en kinderen zo mee moeten lijden.

Maar als medelotgenoot zeg ik ook nog even en dan spreek ik vanuit mijn eigen situatie:
Ik voel zo kl.... als ik door mijn burnout zo reageer. Ik wil het niet maar het gebeurt. Daarna dus dubbel verdriet....
En diegene waar je het meeste om geeft die raak je het hardst!
Zo moeilijk dus, daarom voor jullie allemaal heel veel liefde,kracht en sterkte ❤️

Hij heeft de root van zijn burnout duidelijk niet aangepakt. Onderdrukte emoties, trauma's van vroeger, misschien mini trauma's in de vorm van tekort gedaan door z'n ouders. Enige wat hij kan doen is hulp aanvaarden. Als hij niet aan zichzelf werkt wordt hij nooit echt beter, of nog erger, krijgt hij andere ziektes erbij.

Hoi anoniem, wat rot voor je. Ik heb zelf ook een partner met een burn-out dus ik weet hoe lastig het is. Wij wonen op dit moment even niet meer samen, geen kinderen, maar om de relatie te besparen was dit een betere (wel moeilijke) tijdelijke oplossing. Mijn partner zit er nu 10 maanden in, helaas nog geen zicht op enig herstel.

Daar doe je goed aan hoor!
Even een kort antwoord.
Belangrijk voor de kinderen na een ruzie of afsnauwen, dat ze zien dat jullie elkaar steunen, door goed te communiceren en het met elkaar goed te maken.

Mijn man heeft regelmatig gezegd: nou meid hier kan ik niks mee, ga even afkoelen. En dan kon ik later terugkomen met uitleg en excuses aanbieden.

Kan je een keer mee met de psycholoog? Voor advies hoe jij als partner ermee om kan gaan?

Bedankt voor alle reacties allemaal.
Pearl bedoel je dat ik er goed aan zou doen dat 1 apart gaat wonen?

Bij de vorige burn out heb ik tips gekregen inderdaad hoe ermee om te gaan, maar dat blijft lastig vind ik ook.

Het is nog niet zover dat mijn partner het inziet geloof ik, in ieder geval het is mij nog niet verteld.

Ik denk dat Pearl bedoelt dat je er goed aan doet door met de kinderen erop uit te gaan met vakantie.

Hoi anoniem67

Las je verhaal en herken hier helaas veel in.
Ik ben een man die ook al een jaar in een burn-out zit. En weet dat mijn vrouw het vaak niet makkelijk met me heeft. Vooral met die emotionele schommelingen. Soms gaat het 1of 2 dagen goed en dan weer een paar dagen slechter. En in die slechtere dagen ben ik vaak kort af, snel geïrriteerd, snauwend en soms niet die leukste opmerkingen die je geven kunt.
Ik herken mezelf hier dan uren later weer totaal niet in en heb weer schuld gevoel en kan ik heel verdrietig zijn. En dan iedere keer sorry zeggen is ook niet echt de oplossing.

Zit nu gelukkig in een periode dat ik weer wil leven en genieten. Maar weet vaak alleen nog niet hoe ik dat op sommige momenten moet doen.
Ben altijd heel leergierig geweest en ben dagelijks zijn oplossingen aan het zoeken.
Ik ben ook als persoon veranderd en ben al een jaar bezig om te achterhalen wat er nu vorig is gebeurd.
Voor mijn burn-out heb ik een aantal stress vollen jaren gehad en vorig ging mijn docht op zichzelf wonen met haar vriend. Eerst koophuis voor hun. Op dat zelfde moment ging een relatie van een goede vriend uit. Zijn vriendin toen (ook onze vriendin) toen in huis genomen. Dit had als gevolg een conflict met hem. Wij werkten toen veel samen en gevolg hiervan was opgelicht worden en even geen inkomsten meer.
Dit alles was voor mij de druppel en werd toen een keer wakker en kon bijna niets meer en wilde ook niet meer.
Dit heeft daarna zeker een half jaar geduurd.

Begin dit jaar weer begonnen met werken maar dat was heel zwaar en dit gaf mij veel frustratie. Nú half jaar verder nog steeds weinig energie om iets te doen. Wil heel graag maar lukt me niet.

Word hier dagelijks mee geconfronteerd en mijn frustratie keur ik dan vaak op de vrouw af.
Dit realiseer ik me dan weer in de avond.
En dan moet ik me weer verontschuldigen.
Denk dan morgen doe ik dingen anders maar vaak lukt het de dag daarna niet en herhaalt zich alles weer.
Hou heel veel van haar en hoop snel dat het allemaal weer goed gaat. Want je relatie staat zo onder grote spanning.

Denk vaak had ik maar een ziekte die mensen kennen gehad (niet terecht natuurlijk). Dan was er meer begrip van mensen en was er een behandeling mogelijk.
Dit heeft me veel contact met anderen gekost. Want niet iedereen begrijpt het.

Ik hoop dat jullie door deze moeilijke periode heen komen. En weer na een positieve toekomst kunnen kijken.
En je bent zeker geen voetveeg, maar iemand die voor 200 procent voor jullie relatie knokt.

Daar mag je partner heel dankbaar voor zijn.

Wens anderen veel sterkte in de klote tijd samen met jullie partners

Groet Aswin

Op vakantie gaan bedoel ik inderdaad. Begin daar eerst mee voordat je uit elkaar gaat.

Het is lastig als hij het niet wilt onderkennen, pas als hij accepteert dat een burn-out ook een onderliggende oorzaak heeft uit zijn eigen jeugd, dan pas kan hij herstellen en groeien.

Ik accepteerde het heel vroeg, maar het was zo moeilijk te zien wat de omvang ervan was. Alsof je in een oerwoud staat, maar je ziet alleen een brede boom voor je neus.
Mijn afsnauwen en tantrums leek heel erg op een peuter die moeite had om zijn emoties te verwerken. Als ouder probeer je de peuter daarin te begeleiden en woorden te geven aan zijn gevoelens. Hopelijk helpt deze vergelijking een beetje.

Hi Jojanne,

Zeer herkenbaar.

Terugvallen of setbacks horen er nou eenmaal bij soms, maar probeer er positief naar te kijken. Je kan namelijk geen setback krijgen als je niet al een hoop progressie hebt geboekt over de afgelopen tijd!

Een setback is juist het moment om te laten zien wat je hebt geleerd over de afgelopen tijd. Dat de burnout je fysiek en mentaal soms helemaal plat kan brengen, maar dat jij zelf de moed, de hoop en vooral de rust kan bewaren! Als je dat lukt beloof ik je dat herstel nabij gaat zijn.

Als we weer terugvallen in oude patronen van angst, paniek of onszelf opsluiten van de buitenwereld wordt het erger.

Sterkte en succes!

Hoi Jojanne

Heb zeker veel meegemaakt afgelopen 2 jaar.
Ook ik herken dat angstig zijn, vooral in de ochtend.niemand om even te kletsen, riem onder je hart geven zeg maar, duizelig, wazig zien, overal tegenop zien,maar ik doe het wel als ik ergens heen moet of zo. Zweten,droge mond,huilen, hoofdpijn. Ook slappe benen,en spierpijnen Dus ik weet dat het stress is,maar ja….zo moeilijk.ik laat de tranen gewoon gaan,kan ze niet tegen houden 🤷‍♀️
En als het echt niet gaat,heb ik van de Ha. Oxazepan gehad ,neem dan 5 mg,wat niet veel is. Maar het helpt me even dan.
Echt moeilijk ! Sterkte

Hoi Jojanne,

Het blijkt ook dat je juist 's morgens extra gespannen kan zijn omdat in je slaap alleen je onbewuste brein werkt. Daarom kan je ook soms zo raar dromen over je juf van de lagere school die getrouwd is met je huidige overbuurman en verhuisd zijn naar die ene plek waar je ooit op vakantie was. 😊

En probeer te accepteren dat herstel een hele tijd kan duren. En geef je die tijd. Een BO ontstaat niet in een week, maar is vaak een opeenhoping van spanning over jaren en jaren

Hoi roel an en new Bee bedankt voor jullie reacties.
Heel fijn om te horen dat dit herkenbaar is.
En het klopt ja terugvallen horen en zeker bij bij herstel dat weet ik en ik voel m.n eigen ook echt wel sterker worden maar schiet nog erg snel in de spanning dit zal ook moeten slijten.
Ik probeer deze vakantie ook echt wel wat leuks te doen met de Kids maar een dagje naar de dierentuin bijvoorbeeld zie ik echt niet zitten veel te druk.

En dat is zeker zo het komt niet ineens aan zo.n burnout ik weet ook dat ik hele pittige jaren heb gehad en daardoor komt het ook, en weet ook dat het herstel een tijd duurdt. Maar vind het wel heel fijn om op dit forum zoveel herkenbaarheid te lezen geeft me weer moet dat het toch goed kan komen.

Groetjes Jojanne

Hoi jojanne zeer herkenbaar hoor ik zit er al ruim 14 maanden in en ook terugval. gehad en heel veel mee gemaakt hebt in mijn leven de h.a zei je moet ook alles een tijd geven bij mij gaat het nu redelijk durf het bijna niet in te typen pffff en zie wel weer hoe dit verder gaat wist toch echt niet wat een burnout was nou nu dus wel succes ook he 👍

Hoi Jojanne

Ik zie dat je ook kinderen hebt. En ik ervaar deze klachten dus ook extreem in de ochtend. Toegevend is dit bij mij nu ongeveer 2 maanden bezig. Met af en toe een rustige opstart.
Maar hoe heb je dat gedaan met ze naar school brengen. Of waren ze al op een leeftijd dat ze zelf konden gaan.
Ik zie er zo tegen op om in de ochtend het schoolplein te moeten betreden. Helemaal omdat het opstaan nu al zoveel prikkels gelijk geeft.

Hopelijk lees je dit nog. En gaat het met jou nu weer de beter kant op.
Liefs

Zo herkenbaar. Die ochtenden zijn vreselijk, en er zijn ook dagen bij dat het heel de dag aan houdt. Gebruiken jullie medicatie, ad bijv.?

Dat ja het sluimert de hele dag dan door. Al is de avond altijd wel veel beter. Maar elke keer weer die ochtend zo beginnen.
Ik nu 6 weken op een overstap naar andere antidepressiva. Mede hierdoor ook in deze crisis beland 🤦🏼‍♀️
Terwijl anders gehoopt.
Inmiddels slaapmedicatie en oxazepam er ook nog bij. Al probeer ik die minimaal te nemen.

Antidepressiva wisseling e.d. kan je zo uitbalans brengen. ik heb het ook meegemaakt. geen wissel, maar met opbouwen en afbouw.
En die ochtenden zijn vreselijk.

Hoi renate

Hier een reactie van mij. Nu de school weer is begonnen waar ik erg tegenop zag valt het me op dat het ritme wel goed is ook voor mij. Ik probeer er op tijd uit te zijn zodat ik rustig alles klaar kan maken voor de kinderen en we vertrekken op tijd naar school. Ik heb er nu 4 op de basisschool zitten breng eerst de jongste 2 weg met de oudste 2 erbij dat geeft mij rust en daarna de oudste die zitten op een andere locatie. Op school probeer ik met zo min mogelijk moeders te praten nu en tot nog toe gaat dat goed. Merk ook wel nu ze allemaal op school zitten dat het me overdag wel rust in m.n hoofd geeft ik hoef niet de hele dag aan te staan.
Ook afleiding zoeken werkt wel maar niet elke dag hoor heb er echt nog dagen tussen zitten dat m.n hoofd niet wil dan blijft die zo vol zitten.
Ik slik geen medicatie alleen homeopathische pillen om rustig te blijven. Ik hoop dat ik er zo uit kom, m.n psycholoog zegt van wel en dat ik het echt de tijd moet geven heb het nu een jaar.
Al wil ik graag weer beter zijn ben ik er ook nog niet maar ik probeer positief te blijven en toch elke keer wat beter te worden.
Hoop dat het met jou ook de goede kant op gaat.
Groetjes Jojanne

Vervelend hoor.. ik herken de prikkels van ouders en school. Deze week was het zo moeilijk om speelafspraken e.d. te weigeren. Teveel prikkels. Ik wil mijn kinderen ook het spelen niet ontzeggen, maar ik merk dat het mijn allemaal teveel is.. ontzettend moe en tijdens praten met ouders onwerkelijk gevoel, draaierig gevoel.

Hoi Jojanne

Zie nu pas je reactie hier. Wat fijn dat je de kindjes naar school kan brengen.
Ik zit nu nog in de fase dat mij dat nog niet lukt. Wil het zo graag. Maar naast mijn overspannen, overbelaste klachten, is er bij mij ook de angsstoornis die opsteekt bij mij.

De ochtend ervaar ik veel cortisol. Wordt broeg wakker en de stress vliegt om mijn oren.
Mijn klachten komen ook voor een groot deel vanuit het gezinsleven. Het constante aan staan. Nu dus weer leren dat ik niet alleen mama ben maar ook Renate. En mijn gevoelens nu accepteren. Dan kan het beter worden. Weet ik ook uit eigen ervaring.
Het blijft moeilijk.

De ochtenden maak ik nu wel de broodtrommels klaar, zorg voor ontbijt, en de tassen staan gevuld klaar.
En dat me dat lukt mag ik ook trots op zijn.
Afgelopen week heb ik ze wel weer 2 keer opgehaald. 🥰

Je komt er zeker wel uit. Ik ben van mening dat met een gezin het alleen langer duurt.

Ik sta ook weet aangemeld voor GGZ nu wachten tot er terecht kan. Dan zou vooral mijn angst weer aangepakt gaan worden.

Hoe gaat het nu met jou?

Groetjes

Ik heb vaak dat ik in de avond denk zoo morgen ga ik echt met een vriendin afspreken of ga ik proberen een bakkie te doen buiten. En dan wordt ik wakker en voel ik me gespannen en angstig en ga ik weer niet doen wat ik de avond ervoor zin in had