Burnout ervaringen

Hoi Eric,

Het is even wennen!

Ik ben ook op een redelijk lange trip geweest zo'n 6 maanden na mijn uitvallen. Dat was niet altijd even leuk maar heb er op andere momenten dan wel heel erg van genoten. Zolang je je eigen grenzen kent en die ook aangeeft naar je gezelschap moet het helemaal goed komen. Eerste dagen onrust is begrijpelijk in deze fase, trekt binnen twee dagen wel weer bij!

Geniet ervan, en probeer je erbij neer te leggen dat het niet gaat zijn zoals een pre-burnout vakantie maar op zijn eigen manier ook weer een nieuwe, spannende en leuke ervaring is.

Liefs,

Wauw Eric ! Vind het wel knap van je, ik moet er niet aan denken op dit moment. Lijkt mij toch energie kosten al die nieuwe indrukken van een vakantie.
Ik vind t al lastig, vermoeiend om 's ochtends even een duik in zee te nemen.

Veel plezier evengoed, dapper van je en hoop dat t goed uitpakt voor je.

Groet, Eric

Vorig jaar rond deze tijd ben ik uitgevallen met een burn-out. De vakantie een maand later was niet fijn, heel onrustig, doodmoe, duizelig, alle energie was weg. Nu een jaar later, nog steeds herstellende, weer op vakantie. Kan er weer echt van genieten merk ik en heb steeds meer goede dagen. Ik denk dus dat het afhangt in welke fase je zit. In begin van mijn burn-out ging ik eigenlijk alleen maar omdat t al geboekt was, maar ik kon eigenlijk helemaal niks. Nu, later in mijn herstel geniet ik er wel van en lukt het om weer kleine dingen te ondernemen en kan ik genieten van in de zon liggen etc, waar ik een jaar geleden niet eens de energie had mezelf in te smeren

Dank je wel allen voor de reacties. Het gaat best prima. Ik merk wel dat ik niet zo snel van begrip ben en er een beetje achteraan hobbel bij het gezelschap met wie ik ben heb ik het idee. Geen paniekaanvallen. Wel vermoeidheid die ik voel. Maar het geeft me ook weer energie. Heel bijzonder om te voelen. Ik ben wel veel bezig met me hartslag. Maar ook dat gaat prima. Ik ben benieuwd naar de rest van de dagen.

Dat herken ik zeker. Heb dit al 2 jaar in het begin voelde het al verzuring nu is de spierpijn ivooral aan de achterkant van mn benen en onder mn voeten. Nu na 2 jaar voel ik het nog steeds en precies wat je zegt bij emotie verstrakt alles, heel vervelend, je hebt er gewoon geen invloed op maar heel maar dan ook heel langzaam wordt de pijn minder.
Sterkte! Niet te veel bij stil staan want dan wordt het nog erger

Wat vervelend voor je! Ik herken wel de spierpijnen, verzuring en strakke spieren. Ik heb het eigenlijk overal.. en als ik veel angsten voel ik duizelig en hele zware ledematen. Ook trillen mijn spieren. Ik ben doorverwezen naar een neuroloog.. ik vind het zo eng allemaal. Ik lees graag mee, ik heb nog geen succes verhaal helaas.

Sterkte voor iedereen

Ik herken het helemaal Enorme spierpijnen in benen en voeten. Verschrikkelijk ! En ineens laat in de middag / vroeg in de avond is het weg.
Zal vast stress zijn...ontzettend aanwezig de hele dag.Word er vaak onzeker van en denk dan Alsjeblieft zeg me....wanneer is dit voorbij ?? Ik heb het ook 2 x snachts gehad...ontzettende pijn in armen en benen...alsof al mijn spieren in brand stonden/ verzuurd waren / aan het afsterven waren ( Sorry maar weet niet hoe ik het moet uitleggen)
Ik fiets veel..probeer zo veel mogelijk te wandelen.
Sterkte !!!!

Hoi Lisa

Ja..ook ik herken, spieren in me benen,vrouw van 66, ook de pudding benen,.
En zeker het huilen …elke dag 🙈 zo emotioneel pffff.

Alsof ik over mijzelf lees. Ook sinds september 2023 burnout klachten, in het begin met name geen prikkels aankunnen en snel duizelig / wazig in het hoofd. Vanaf mrt 2024 is dat helemaal opgeknapt, maar sinds +/- juni ontzettende spierpijn in met name benen.. en steken. Lijkt soms ook wel of de pezen / gewrichten ook pijn doen. Ook kleine spiertrekkingen overal en nergens..
Hopelijk trekt dit metdertijd ook weer weg allemaal!
Sterkte iedereen!

Ps. Mijn therapeut gaf aan dat het kan doordat ik nu eindelijk aan het ontspannen ben.

Geef er aan toe. De vermoeidheid is juist goed zoals hierboven al benoemd is..

Lijkt wel of ik 'm.n eigen verhaal lees. Hier ook nog erg moe al voel ik wel dat ik wat meer kan.
Ik probeer wel genoeg te blijven rusten overdag zodat ik niet weer te ver door ga.

Zo herkenbaar. Die enorme vermoeidheid, uitputting. Ik put kracht uit de opmerking dat dat komt omdat mijn lichaam eindelijk ontspant. Mentaal word ik er erg onrustig van. Mijn hoofd wil nog niet begrijpen dat mijn lichaam iets anders wil, zo lijkt het.


Klote dag vandaag, bleeeeeehhhhh.... !!

Vermoeidheid kan vanuit twee plekken komen: Vermoeidheid omdat je spanning er eindelijk af gaat, vermoeidheid als mindbody symptoom om je emoties niet te voelen. Ga naar binnen, ga ademen door je lichaam, voel welke emoties er zitten, wat is er getriggered? Je onwaardigheid? Google een innerlijke kind meditatie en probeer die toe te passen.

Kijk eens bij de lijst met tips van Michelle.

Hoi M
Ik vermoed dat je ook uit Nijmegen komt en snap je probleem heel goed.
Vorig jaar met de zomerfeesten zat ik net een paar weken in mijn burn-out. Toen had ik totaal nergens zin in om te doen.
Nu een jaar later begin ik langzaam weer zin te krijgen om weer dingen te gaan ondernemen.
Maar nu laat me lichaam me totaal in de steek. Paar dagen geleden geprobeerd om toch even te gaan. Maar vanaf mijn auto tot aan de rand van het centrum was het maximale wat me lukte.binnen een uur zat ik weer thuis op de bank. Was helemaal bekaf en voelde me echt verdrietig omdat ik zo graag weer wil soms.
Word zo eenzaam van dit leven omdat het allemaal zolang duurt.
Zou ook zo graag weer iets leuks willen gaan doen. Al is het maar een paar uurtjes.

Ik kan je helaas niet echt een tip geven. Wat ik veel doe als ik alleen ben dan ga ik naar een boek luisteren (Storytel) wat mij dan ontspant. Maar het is niet makkelijk allemaal.

Wens je sterkte en succes met vinden voor een goede oplossing voor jou.

Groet Aswin

Hi M en Aswin,

Ik woon net als jullie in Nijmegen en herken het maar al te goed. Ik dacht ook dat het wel zou kunnen om een paar uurtjes te gaan, maar mijn lichaam laat mij compleet in de steek. Herkenbaar Aswin, ik had eerst ook dat ik zo uitgeput was dat ik niks kon en ik ook somber was en nergens zin in had. Nu gaat het een beetje beter en dat is fijn maar ook het frustrerende, als je hoofd wel weer wil, maar je lichaam (nog) niet. Op momenten als deze met leuke dingen en evenementen en de zomer vind ik het extra moeilijk. Het contrast tussen je 'oude' leven en wat je graag zou willen maar nog niet kan, voelt dan zo groot. Ik vind het ook zo moeilijk dat ik het gevoel heb dat ik niet 'normaal' kan zijn, niet kan meedoen en er niet bij hoor, dat triggert dan weer een hoop onzekerheid en verdriet.

Mij helpt het wel om te bedenken dat het nu is zoals het is en dat wanneer ik nu in de menigte zou staan ik er toch niet van zou kunnen genieten. Dat ik toch probeer mijzelf het zo gemakkelijk/fijn mogelijk te maken met een warme douche, lezen, lekker eten, en oordopjes in tegen de herrie. En soms zelf een lekker nummertje;p

Ik hoop dat we de eenzaamheid op deze manier een beetje kunnen delen, je bent niet alleen!
Veel sterkte en kracht gewenst!

Liefs, Agnes

Ja klopt, Nijmegen. Fijn dat we ook hierin samen zijn en vind veel herkenning in jullie reacties. Ik ben voor het eerst in mijn leven ook blij als het weer voorbij is ;) dit soort evenementen triggeren altijd wel verdriet om het verlies wat we nu moeten dragen, het niet mee kunnen doen. Fijn om het hier te kunnen delen, alleen dat is al veel waard. Dank en jullie ook veel sterkte en kracht, nog een dag te gaan.

Ja klopt, Nijmegen. Fijn dat we ook hierin samen zijn en vind veel herkenning in jullie reacties. Ik ben voor het eerst in mijn leven ook blij als het weer voorbij is ;) dit soort evenementen triggeren altijd wel verdriet om het verlies wat we nu moeten dragen, het niet mee kunnen doen. Fijn om het hier te kunnen delen, alleen dat is al veel waard. Dank en jullie ook veel sterkte en kracht, nog een dag te gaan.

Ja klopt..ik kan mij zo verdrietig en eenzaam voelen..dat het gewoon pijn in mijn buik doet
Wat een naar gevoel.
Dit kan dagen duren.
Wat is dat toch ??
Sterkte voor iedereen

De week is gelukkig voorbij. Hopelijk mogen we volgend jaar er weer bij zijn. Al is het maar een paar uurtje.
Omdat drukte plaatsen opzoeken nú totaal geen oplossing is heb ik iets gepland wat niemand ooit zal verwachten.
Ga deze zondag met een ezel wandelen. Het blijkt heel ontspannen te zijn en je bent er toch weer een keer uit.
I
Wens jullie veel sterkte toe en hoop dat je weer van dingen kunt gaan genieten.

Groetjes Aswin

Hoi Aswin, wat ontzettend leuk, jouw plan voor zondag, en heel positief! Ik ben benieuwd en kan me goed voorstellen dat het heel ontspannend is! En dat het gewoon fijn is om iets leuks te doen. Heel veel plezier.

Dankjewel Aniek,

Ik zal maandag mijn ervaring vertellen.
Ben gelukkig echt een dierenvriend dus dat is al in mijn voordeel
Even kijken of hij net zo eigenwijs als mij is 😜

Fijn weekend en groetjes

Beetje late reactie nog ?
Ik zou vertellen hoe de wandeling met de ezel was gegaan. Nou dat is niet doorgegaan het was afgelopen zondag niet het mooie weer waar ik op gehoopt had. Dus we moesten het uit stellen naar een andere datum.
Hoop dat dit snel zal lukken en dan zal ik mijn ervaring delen.
Groetjes en sterkte
Aswin

Hoi,

Ja zeer herkenbaar. Ik kan na 2 jaar BO zeggen dat het nu pas iets beter lijkt tegaan op sommige momenten. Maar heb er nog wel steeds dagelijks nog last van. Ik kon iets langer dan 1 jaar opeens geen tv meer kijken of scrollen op mijn mobiel, laptop of bewegende dingen zien etc. Het lijkt dan alsof mij ogen en hoofd alle kanten op draaien en dat hou ik dan 24/7 aan +intense druk op mijn (voor)hoofd en ogen. . Ook bij het slapen wanneer ik
mijn ogen dicht hebt beginnen mijn ogen gek te doen
druk in voorhoofd en ogen en duizeligheid. Ik zeg altijd die duizeligheid komt van m'n ogen af. Deze klacht lees ik overigens weinig tot niet terug bij anderen.

Ik herken dit! Ik denk omdat we oververmoeid zijn?

Heel herkenbaar! Voelt zo benauwend…. Alsof je alles vanuit een te scherpe bubbel ziet. En die druk op het voorhoofd heel herkenbaar. Balen!

Ja heel herkenbaar... ik heb het nu na 10 maanden nog steeds. Sommige dagen belemmert het me ook enorm, moet dan extra concentreren om te werken/auto te rijden etc.
Veel hoofdpijn ook sommige dagen...

Sterkte!!

Ik ga elke dag fietsen en heb een plekje waar ik ga zitten om de angst aan te kijken hier door word je sterker en ben daar ontzettend trots op

Hallo,

De meeste klachten ervaar ik zelf niet, behalve de pijn in de onderrug, maar bovenal in mijn geval is het mijn linkerzij die onder grote spanning staat, en veel klachten geeft al meer dan een jaar lang.

Ik ga hiervoor volgende week naar een osteopaat, hopelijk kan die daar iets mee.

Verder heb ik wel eens gelezen dat een burn-out zich bij iedereen anders manifesteert, en dat met name op je zwakkere plekken de symptomen merkbaar zijn….

Sterkte ook!

Lichamelijke kwaaltjes herken ik zeker wel als ook bij mijn burn-out horend. Ik had al last van bekkenklachten, dat was een vicieuze cirkel: burnout en bekkenklachten hielden elkaar in stand. Maar daarnaast ook meerdere keren gewrichtsklachten ervaren zoals geïrriteerd middenvoetsbeentje, pijnlijke pols etc. Alsof zelfs de gewrichten/pezen minder belasting aan konden dan vroeger.
Jeuk en eczeem heb ik zelf gelukkig geen last van gehad, maar zijn ook bekende uitingen van stress en verminderde weerstand.

Ik denk dat je bij verminderde weerstand sneller vatbaar bent op je zwakke plekken.
Bij de een kan dat de rug zijn, darmen, huid etc.
Dus het lijkt me zeer goed mogelijk dat dat bij jou ook speelt, vervelend genoeg

Ik herken dat zeker. En zit er nu ook helemaal doorheen omdat ik zoveel dingen tegelijk krijg dat ik er echt somber van wordt. Ik krijg in mijn heup spanningspijn, tennisarm word veel slechter, slechte huid en nu een gescheurde meniscus. Heel fijn zo voor de vakantie.

Hier ook twijfel. Klachten zijn wel duidelijk ontstaan na paar weken ziek zijn van COVID maar alsnog had ik ook wel veel stress en ben perfectionistisch etc etc. Dus ik weet het ook niet precies. Arbo arts houdt het op long COVID. Voor wat ik begreep word je hiermee ook een stuk serieuzer genomen dan burn-out (ook al is dit natuurlijk onterecht). Er is volgensmij heel veel overlap in klachten..

Brankele Frank omschrijft het mooi in haar boek, de diagnose burn-out valt niet meer onder de DSM-5. Dat betekent dat behandelingen om burn-out te voorkomen- of genezen niet meer worden vergoed door de verzekeraar. Om deze reden blijven artsen maar ook psychologen, arbo-dokters, HR medewerkers en therapeuten het liefste helemaal weg bij de term en proberen ze de patienten met iets anders te diagnosticeren zodat de patient en/of werkgever niet zelf hoeft te betalen voor de behandeling.

Het is allemaal vrij onfortuinlijk en verwarrend voor de patient. Veel mensen met een burnout worden gediagnosticeerd met een depressie, angtstoornis, bipolaire stoornins, adhd of autisme terwijl de oorsprong van de klachten in overspannenheid/burnout zit. Het lastige is dat een patient normaliter juist veel baat zou hebben bij de diagnose burn-out (veel minder grote impact op de lange termijn) en een gerichte behandeling daarvan. Je ziet dat mensen nu vaak van specialist naar specialist worden gestuurd omdat de diagnoses niet helemaal aansluiten op de klachten.

Nou weet ik niet exact hoe het zit met long-covid maar ik denk dat er dusdanig veel overlap in de klachten op te merken is dat de artsen geneigd zijn iemand eerder aan te merken als long-covid patient dan als burn-out patient wanneer er sprake is geweest van een besmetting rond de periode van uitvallen. Ook is het zo dat bij een burnout de weerstand dusdanig verzwakt raakt dat de kans aanwezig is dat je veel zieker wordt van een virus dan in je normale staat. Een beetje kip/ei verhaal dus. Vlak voordat ik uit viel met mijn burn-out kreeg ik een buikgriep die drie weken aanhield, zo ziek ben ik nog nooit eerder geweest.

Voor zover ik weet is er geen aantoonbaar verschil te vinden tussen long-covid en burn-out omdat er in beide gevallen alleen een klinische diagnose te stellen is (diagnose op basis van de klachten en niet op basis van lichamelijk onderzoek).

Je zou eens kunnen overleggen met jouw huisarts of het verstandig is om te onderzoeken of er mogelijk sprake is van long-covid, maar ik ben bang dat deze gaat zeggen dat dat heel moeilijk te bepalen is.

Heel veel sterkte!

Ik heb ook mijn twijfels nog steeds. Ik heb ik denk ongeveer 2 weken voor het officieel in nederland arriveerde een zware verkoudheid gehad die samen ging met spierkrampen en koorts. En daarna zeker een anderhalf jaartje zwaar kortademig geweest en maagdarm klachten die maar niet over gingen. Was niks te horen bij de doktor en het was gewoon goed maar ik was zo uitgeput en mijn onderrug deed heel erg zeer en was helemaal verstijfd en mijn bovenbenen waren loodzwaar, en mijn menstruatie duurde maar 3 dagen en na dat het gestopt was de week erna bijna 2 weken lang heftig ongesteld geweest. Nooit eerder voorgekomen tot dat ik de eerste vaccinatie kreeg, was het weer zo ver. Onregelmatige menstruatie’s. Mijn arts dacht eerst maagproblemen, daarna een middenrifonsteking, en elke keer wat anders. Nu ben ik er wel vanaf geraakt na een hele lange periode herstellen maar vorig jaar in februarie weer flink verkouden geweest en toch maar voor de zekerheid laten testen en ja hoor.. daarna heb ik zeker 8 maanden last van migraine hoofpijnen gehad en visuele sneeuw met slechte oog cordinatie. Ook dat is op een gegeven moment weg gegaan maar duurde echt zo lang tot het eindelijk eens over ging. Van prikkels moest ik ineens overgeven of ik kreeg oogmigraine met duizeligheid Die waren ook verergend na de infectie had ik er 3 per dag, daarvoor 1-2 per jaar.. ja wie zal het zeggen he..
mijn hooikoorts lijkt verergerd na een besmetting te hebben gehad ook voor familieleden die ineens last lijken te hebben van hooikoorts, of in ieder geval langdurig last hebben van het licht alsof je daar allergisch voor bent en vaak pijnlijke traan ogen.

Ja ik herken dit heel erg. Ik heb al een half jaar vanaf het begin het gevoel dat er een baksteen in mijn hoofd zit. En soms voelt het lichter, en juist tijdens gesprekken wordt mijn hoofd zwaarder. Of als ik bijvoorbeeld niet goed gegeten heb of als ik te lang doorwandel. Ik geloof dat bij mij een goede balans het beste werkt tussen goed (suikervrij) eten, activiteiten en rust. Maar je bent dus niet alleen. Ik heb trouwens ook vaak een drukkend gevoel op mijn voorhoofd en het gevoel dat mijn neus dichtgeknepen wordt. Dat lijkt dus wel op de klachten die je omschrijft.

Ja ik herken dit heel erg. Ik heb al een half jaar vanaf het begin het gevoel dat er een baksteen in mijn hoofd zit. En soms voelt het lichter, en juist tijdens gesprekken wordt mijn hoofd zwaarder. Of als ik bijvoorbeeld niet goed gegeten heb of als ik te lang doorwandel. Ik geloof dat bij mij een goede balans het beste werkt tussen goed (suikervrij) eten, activiteiten en rust. Maar je bent dus niet alleen. Ik heb trouwens ook vaak een drukkend gevoel op mijn voorhoofd en het gevoel dat mijn neus dichtgeknepen wordt. Dat lijkt dus wel op de klachten die je omschrijft.

Hoi Ray, toen ik antidepressiva afbouwde kreeg ik ook veel last van oorsuizen, hoofdpijn, een intense rusteloosheid, en een soort griep gevoel. Ik kreeg van mijn psychiater temazepam voor de zwaarste nachten, dit hielp wel enorm om toch nog wat te kunnen slapen.

Het is erg ongelukkig omdat je burnout klachten al naar genoeg zijn, deze worden dan tijdelijk erger, plus nog een aantal nieuwe tijdelijke klachten.

Toen ik gestopt was en de ontwenningsverschijnselen verdwenen waren voelde ik me wel weer meer mezelf, en meer in contact met mijn gevoel. Ook al waren die gevoelens niet altijd even prettig.

Maar goed, de klachten die je noemt horen dus inderdaad bij het afbouwen, en je burnout klachten kunnen er dus ook tijdelijk erger van worden. Los daarvan kan je natuurlijk ook gewoon nog steeds jezelf overbelasten waardoor deze klachten ook erger worden.

Kort samengevat zou ik er proberen niet teveel over na te denken wat waardoor komt, lief zijn voor jezelf, elke dag genoeg liggende rustmomenten nemen, en als je wilt huilen zou ik dat gewoon doen. Het lucht vaak wel op.

Hoi Ray,

Wat vervelend dat je deze klachten ervaart en ik begrijp je zorgen heel goed. Ik ben zelf ook aan het afbouwen onder begeleiding van mijn psychiater. Mijn 1e afbouw stap verliep zonder klachten waardoor ik de 2e afbouw stap snel hierna begon (na 1,5 week). Ik kreeg toen heel veel angstklachten en onrust en was mega bang dat dit een terugval oid was. Na ongeveer 1 a 2 weken werd dit gelukkig weer minder en kon ik mezelf geruststellen dat het toch echt bij het afbouwen hoort. De 3e afbouw stap heb ik vervolgens pas 6 weken later gedaan en toen wederom nauwelijks klachten gehad. Nu wacht ik weer minimaal 4 weken tot ik de volgende stap zet. Een combinatie van afbouwen in steeds kleinere stapjes (hyperbool afbouwen) en voldoende weken er tussen laten helpt dus denk ik! Probeer daarnaast te vertrouwen op je lichaam. Je lichaam weet heel goed wat het moet doen en ook hoe het om moet gaan met afbouwen van medicijnen. Mijn mantra is tegenwoordig ‘trust the body, teach the mind’. Hoe vervelend ook, onttrekking is echt tijdelijk en gaat voorbij. Probeer dat in je achterhoofd te houden, wat fijne afleiding te vinden en te bedenken dat iedere dag een dag van heling is. Ook niet teveel op internet lezen over afbouwen, want dat zorgt alleen maar voor onzekerheid (bij mij in ieder geval). Elk lichaam werkt op haar eigen manier. Veel sterkte en liefs.

Hoi Anoniem,

Bedankt voor je reactie.

Ik ben denk ik te snel van 20 mg naar 10 mg gegaan. Dat was in 4 weken tijd. Misschien veroorzaakte dat alleen al de klachten en niet de stap naar 7.5 mg. Maar het vreemde is dat het eigenlijk weer redelijk stabiel was met weinig klachten en nu opeens helemaal mis terwijl ik de laatste twee weken niet verlaagd heb maar op 10 mg ben blijven zitten.

Pffff....ik voel me zo ellendig. Heb me volgens mij nog nooit zo slecht gevoeld. Vooral al die lichamelijke klachten zijn verschrikkelijk en die onrust.

Tja en niet te veel op internet weet ik wel, maar blijf toch constant zoeken naar waarom ik me zo voel en naar ervaringen van anderen. Wat je aandacht geeft dat groeit, maar het is zo verdomde moeilijk als je je zo ellendig voelt 😥

Hoop dat dit snel overgaat en dan moet ik nog 10 mg naar 0 ! Als ik dit allemaal geweten had was ik nooit met die zooi begonnen....

Afbouwen is lastiger dan opbouwen. Zelf was ik cold turkey gestopt met de sertraline 25mg. Dat heb ik de eerste weken wel gemerkt met darm en maagklachten maar dan ook een intens onrustig gevoel in het lichaam dat samen ging met een soort rillingen in mijn nek naar de hele rug en een soort schokjes die van boven naar beneden gingen de hele tijd. In ieder geval veel sterkte gewenst aan jou ray! Komt allemaal goed :-)

Hoi M,

Dank voor je reactie. Het is zo moeilijk om jezelf gerust te stellen als je je zo ellendig voelt 😥. Je denkt vaak dat het toch niet door zo'n stom klein pilletje kan komen....

Hoe lang duurden bij jou die ontwenningsverschijnselen en heb je ook geleidelijk afgebouwd. Pfff ik weet echt niet hoe ik de dag door moet komen met al die klachten..die onrust in je lijf is ook zo verschrikkelijk

Hoi anoniem,

Jeetje, cold turkey stoppen is wel heftig. Dan kan ik me voorstellen dat je ineens heel veel klachten krijgt. Maar ik ben geleidelijk aan het afbouwen en dan denk je toch dat het wel mee zal vallen. Dus niet 😥

Bedankt voor je reactie ! Fijn dat er mensen reageren

Hoi Ray,

Ja ik heb soms ook het idee ‘waar ben ik aan begonnen’ en het gevoel dat ik er een probleem bij heb door medicijnen te gebruiken die vervelende bijwerkingen geven en wat je vervolgens moet afbouwen. Het is gewoon echt heel klote en zwaar. Mij helpen de medicijnen wel bij mijn angstklachten (die waren bizar heftig een aantal maanden terug, waardoor ik op dat moment voor mijn gevoel geen andere keuze had).
Mijn psychiater zei dat onttrekkingsklachten soms wat langer kunnen aanhouden dan 2 weken. Het kan ook zijn dat je lijf weer moet wennen aan de verhoging naar 10 mg. Bedenk in ieder geval dat je in erg korte tijd veel hebt afgebouwd en dat je lijf daarvan waarschijnlijk in de war is. Dat is niet gek, maar wel enorm vervelend. Je kan dit aan en het wordt beter! Houd je taai!

Liefs Anoniem 1 (Nienke)

En als aanvulling nog, je hoeft niet van 10 naar 0. Als je een dosering vindt waarbij je bijwerkingen minder zijn en het toch een klein steuntje in de rug geeft, dan kan je ook wat langer op een lage dosering blijven en eerst verder herstellen van je burn out voordat je weer heel langzaam gaat afbouwen.

Dank voor je reactie Nienke ! Heel fijn dat je de tijd neemt om zo uitgebreid te reageren. Misschien blijft ik idd op bijvoorbeeld 5 mg zitten, kijken hoe het de komende weken gaat. Gaat het met jou inmiddels wel wat beter ?

Hoi Ray,

Fijn om te lezen dat je al veel reacties hebt gehad. Ik vind je verhaal ook heel herkenbaar. Ik slik ook sertraline, ik kom van 100 en zit nu weer op 50 mg. Ging ook niet zonder slag of stoot. Voorjaar 2023 lukte het vrij eenvoudig om van 100 naar 75 te gaan. In het najaar dacht ik wel klaar te zijn om naar 50 te gaan. Toen weer een maand lang hele heftige paniekklachten gehad. Weer opgebouwd tot 75 en nu sinds een paar weken zit ik weer op 50. Qua paniek gaat het nu heel goed, alleen de eerste week voelde ik me neerslachtig.
Nu heb ik toevallig (?) ook wel weer even een dip en ben ik vooral heel erg moe en snel overbelast. Of dat nog door de afbouw komt, weet ik niet. Ik denk zelf dat ik ‘gewoon’ weer teveel doorgeploeterd heb de laatste tijd.

In elk geval: ik weet nu zeker dat ik niet meer terug ga naar die 75, dat hoeft nu niet meer. Maar het kan dus wel echt lang duren, en het stagneren bij een bepaalde dosering is dus herkenbaar. Ik heb destijds zelf besloten weer een beetje te verhogen, en bewust pas maanden later weer verlaagd. Ik wachtte steeds op het juiste moment, tot ik me mentaal sterk genoeg voelde. Denk dat het goed is uitgepakt. Maar alsnog blijft het een taai iets, waar je doorheen gaat bij het afbouwen.

Ik hoop dat het je helpt om te lezen dat je niet de enige bent die het lastig vindt! Heel veel sterkte en neem vooral je tijd.

Hoi Ray,

Ja ik begrijp je helemaal, ik weet nog hoe vreselijk die dagen waren... ik kon echt helemaal niks meer hebben, zelfs geen tv kijken of een boek lezen, laat staan de deur uit gaan. Het is echt heel erg zwaar om die dagen door te komen.

Wat mij toen (en nog steeds wel) enorm hielp was yoga Nidra, een soort liggende meditatie, en actief proberen mooie herinneringen naar boven te halen of te denken aan iemand van wie je houdt en wat die tegen je zou zeggen. Dat eerste is wellicht wat zweverig voor sommigen, maar het hielp mij echt heel erg.

Toen ik afbouwde had ik per stap steeds ongeveer een week extra burnout en angstklachten. Toen ik stopte had ik ongeveer een week een griep gevoel + toename van angst& burnout klachten.

Doe het rustig aan, onthoudt waar je het voor doet, en weet dat je het kan. Het wordt beter!

Joi Y,
Na 6 volle weken op 100 mg sertraline werden de bijwerkingen alleen maar erger. Maag-/darmklachten, hoofdpijn, trillen, nerveus. Het werd niet minder alleen maar erger. Iom mn behandelaar 2 weken geleden terug gegaan naar 75 mg. Maar nog steeds de bijwerkingen, echter is hier nu weinig eetlust. misselijk. somber en veel huilen bij gekomen. Van overgedoseerd naar ontrekking. Wat nu te doen. em hoelang kan dit aamhouden?

Hoi Jacq,
Wat vervelend dat het afbouwen nu ook zoveel klachten geeft. Op internet lees je vaak dat je na een paar dagen of ongeveer een week wel van de ontrekkingsverschijnselen af zou zijn. In mijn ervaring duurt het echt wel wat langer. Het schijnt ook mogelijk te zijn met kleinere stappen af te bouwen, volgens mij in de vorm van druppels. Daar heb ik zelf geen ervaring mee maar misschien is dat iets om te onderzoeken? Of je zou bijv kunnen blijven proberen tot je een maand verder bent (dus nu nog 2 weken) en als het dan nog zo heftig is, toch weer (iom je behandelaar) wat ophogen?
In elk geval sterkte!

Ik ben ook bezig met het afbouwen van Citalopram. Sinds begin mei bezig en zit nu op ongeveer 50 % van de hoeveelheid die ik had. Veel lichamelijke klachten, vooral maag en darmen. Ik moet bijvoorbeeld 4 x per dag naar het toilet voor nummer 2. Steeds kleine hoeveelheden, geen diarree . Heb dit nooit zo gehad. Is dit voor iemand herkenbaar ? Slapen doe ik nog maar max 4 uur per nacht. Hoofdpijn, duizelig, huilbuien, depressief.....

En het blijft maar aanhouden. Is dit normaal dat het nu al 2 maanden duurt ? Dit is echt zo niet meer lang uit te houden ben ik bang. Weet me geen raad meer 😥

Hoi anoniem, bedankt voor je reactie. Waarschijnlijk heb je net als ik te snel afgebouwd. Pfff de huisarts zei tegen mij een week 10 en dan stoppen 😳 blij dat ik dat niet gedaan heb. Huisartsen hebben vaak echt geen idee. Dat ik vaker naar het toilet moet, heb ik ook wel. En vreselijk rommelende darmen daarbij. Het nauwelijks kunnen slapen herken ik ook, vannacht max drie uurtjes geslapen en de rest wakker gelegen. Vreselijk. En gisteren ook de hele dag vreselijke hoofdpijn gehad en zo'n druk achter mijn ogen. Heb me nog nooit zo ellendig gevoeld als nu. Maar het internet staat vol van verhalen van mensen die ook proberen af te bouwen, dus we zijn gelukkig niet alleen. Het is een hel waar je doorheen moet helaas.

Ik heb heel langzaam iedere maand iets geminderd na 5 maanden was ik er weer vanaf zonder bijverschijnselen of terugval.

Ik ben ook ad aan het afbouwen in overleg met psychiater maar voel me verre van OK. Ben nu al 2.5 maand aan het afbouwen en de eerste twee weken ging het eigenlijk redelijk goed. Toen begonnen de klachten 😥 oorsuizen als een gek, hoofdpijn, depressief en emotioneel (huilen, boos, opgefokt). Maar vooral heel veel last van darmen en maag. Ontlasting is opeens ook compleet een puinhoop geworden. Slapen de ene keer redelijk maar wel onrustig en de andere keer nauwelijks slapen. Ik heb van 30 mg Citalopram nu afgebouwd naar 10 mg en heb besloten hier even te blijven om te stabiliseren omdat het helemaal niet goed gaat. Zijn er mensen die dezelfde ervaring hebben ? Het zou nu allemaal toch minder moeten zijn met de klachten na 2.5 maand

Hoe gaat het nu ondertussen met je anoniem? Ik heb 5,5 week geleden een dosisverlaging gehad van sertraline. 100 mg naar 75 mg. En voel me ook ellendig. veel huilen. last van darmen en maag. Wanneer zal dit alles minder gaan worden.

Hallo Ray
Hoe gaat het nu met jou ??

Hoi Jacq,

Helaas nog geen verbetering. Nog steeds erg veel last van darmen en maag en erg onrustig en emotioneel. Vraag me ook af hoe lang dit nog gaat duren. Soms gaat het een aantal dagen ietsje beter, maar dat is helaas maar van korte duur. Daarna gaat het weer helemaal fout en zit ik weer in de ellende. De darmklachten zijn bij mij duidelijk erger geworden sinds afbouwen. Probeer me hieraan vast te houden en mezelf gerust te stellen dat het komt door afbouwen, maar de onrust en emoties winnen het helaas altijd. Weet niet meer wat te doen.

Hoi Bente,

Bedankt voor het vragen. Helaas gaat het nog steeds niet beter. Vraag me steeds meer af of het wel onttrekkingsverschijnselen zijn. Kan het me bijna niet voorstellen dat het zo lang duurt. Ben al vanaf eind mei aan het afbouwen en ben sinds ongeveer een maand blijven steken op 10 mg. Kwam van 20 mg Citalopram en heb toen 50% afgebouwd in een maand tijd. Misschien was dit gewoon teveel. Nu probeer ik te stabiliseren op 10 mg maar dat lukt dus niet echt. Soms gaat het een paar dagen wat beter en vervolgens ben ik weer terug bij af. Snap er echt helemaal niks meer van, wil gewoon mijn oude leventje van voor de burnout weer terug 😥 pfff vreselijk dat zo'n burnout zo'n impact kan hebben. Ik zit er al bijna 3 jaar in ! En daarvoor liep ik ook al zeker 2 jaar met klachten rond, maar dankzij corona kon ik het uitzingen. Geen afspraken, thuis werken enz.

Hallo,

Even dit topic nieuw leven inblazen 😉

Zijn er hier mensen die nog aan het afbouwen zijn, of al afgebouwd zijn van antidepressiva?

Ik ben zelf inmiddels 2 weken gestopt, en het is op zijn zachtst gezegd geen pretje… duizelingen, hoofdpijn, onrust, piekeren, slechter slapen, etc.

Toch ga ik doorzetten, want ik wil van de bijwerkingen af, en wil zeker weten dat mijn aanhoudende hoofdpijn niet een bijwerking is.

Inmiddels al wel tot de ontdekking gekomen dat een paar druppels CBD-olie de scherpe randjes van het afbouwen afhaalt, dus wie weet heeft iemand hier nog iets aan?

Ervaringen zijn welkom, alvast bedankt….

Ik pieker ook zoveel. En er vliegen allerlei herinneringen door mijn hoofd. Ook van echt jaren geleden. Toen ik nog veel jonger was. Herkent iemand dit? Help me out

Hoi Eric,

Ik herken die herinneringen van vroeger of korter geleden heel erg! Soms leuke maar ook komt vaak de pijn langs. Ik doe er ook lang over om in slaap te vallen en ga daarom elke dag rond 20:30/21:00 naar bed. Dit ritme helpt me om rond een iets acceptabelere tijd in slaap te vallen.

Als ik je zo hoor zou ik integreren op een lager pitje zetten of stopzetten. Slapeloosheid betekent dat je te onrustig bent. Denk dat werk je niet gaat helpen om die ontspanning te vinden die je hard nodig hebt. Maar goed ik weet niet hoe je er verder aan toe bent. Probeer te voelen of je er energie van krijgt of dat t teveel is.. probeer in ieder geval het niet te doen omdat t verwacht wordt door wie dan ook.

Ik gebruik soms cbd olie en dat lijkt te werken. Ook droomsap geprobeerd, dat werkte nog beter maar had wel t idee dat ik ook weer instabieler werd ervan. Heb t pas paar nachten geprobeerd dus ben er nog niet uit. Is voor iedereen anders denk ik. Misschien t proberen waard

Succes en sterkte

Hoi Eric ja dat heb ik ook veel slapeloze nachten heel veel wakker piekeren ik neem elke dag magnesium tabletten 1 per dag en ga op tijd te bed meestal door de weeks 9 uur slaap dan niet meteen hoor en werk ook als ik teveel doe dan moet ik het de volgende dag bekopen en wandel wel veel met de hond dat geeft mij rust zal iets minder gaan werken als dat kan he sterkte en succes ook 👍

Hee Eric,
Ik weet niet of er je heel goed aan doet om nu al te reïntegreren. Ik ben nu zo'n 3 jaar bezig met burnout herstel en ben door te snelle reïntegratie 2 keer volledig teruggevallen. Ik herken mij ook erg in het feit dat je zegt dat je veel herinneringen hebt van vroeger die op poppen. Er wil waarschijnlijk een hoop heel graag gezien en gevoeld worden. Ik merk zelf pas sinds ik therapie ben gaan doen waarbij je ruimte geeft aan al die herinneringen en die ook te doorvoelen, er daarna ook ruimte ontstaat om t lijf weer te laten stromen. In mijn ervaring is het niet aankijken hiervan, de oorzaak niet aanpakken dus dweilen met de kraan open

Dank allen.

Ik heb de huisarts gesproken en ga nu 3 nachten oxazepam slikken om te kunnen slapen. Kijken of ik daardoor weer in een beter ritme terecht kom. En na die 3 nachten weer proberen om het meditatie te doen.

Ik ga in ieder geval ook aangeven dat de reintegratie zwaar valt. En ik niet wil opschalen meer tot het oké gaat. Ik loop voor me gevoel achter de feiten aan. Ik lig in ieder geval een dag krom als ik ben geweest.

En ik heb een boekje aangeschaft waarin ik heel veel herinneringen aan het opschrijven ben. Het slechte slapen komt door het onbewuste piekeren en verwerken. Dus ergens is het ook weer goed denk ik zo.

Hoi Eric,
Ik slik op advies van de huisarts melatonine om beter in slaap te vallen. Dit is een lichaamseigenstof, maar vaak wordt die bij een burn out onvoldoende aangemaakt. Deze pilletjes kan je gewoon bij de drogist kopen. Misschien helpt het je.
En waar je al mee bezig bent is situaties opschrijven uit het verleden. Ik heb 3 maanden online het programma bij breinmedicijn gevolgd. Zij geven ook veel inzichten in klachten, gedrag, emoties etc. Maar ook goede handvatten. Waaronder situaties uitschrijven en hier emoties aan koppelen.
Ik ben in november begonnen met reïntegreren. Tussendoor ben ik weer wat teruggevallen en stond ik te werken met pcm en ibuprofen. Daarna had ik veel te veel hersteltijd nodig na het werken. Toen weer wat terug gegaan in uren en
vandaaruit weer op gaan bouwen. Dat gaat best goed en zo gaan we weer stapje voor stapje verder.
Dus goed luisteren naar je lichaam en kijken of het werken je ook weer energie geeft. Daar een balans in zoeken is moeilijk, maar uiteindelijk lukt het.
Succes,
Groetjes Kim

Dank allen.

Ik heb de huisarts gesproken en ga nu 3 nachten oxazepam slikken om te kunnen slapen. Kijken of ik daardoor weer in een beter ritme terecht kom. En na die 3 nachten weer proberen om het meditatie te doen.

Ik ga in ieder geval ook aangeven dat de reintegratie zwaar valt. En ik niet wil opschalen meer tot het oké gaat. Ik loop voor me gevoel achter de feiten aan. Ik lig in ieder geval een dag krom als ik ben geweest.

En ik heb een boekje aangeschaft waarin ik heel veel herinneringen aan het opschrijven ben. Het slechte slapen komt door het onbewuste piekeren en verwerken. Dus ergens is het ook weer goed denk ik zo.

Hier zelfde probleem het is 2.00 in de nacht en kan weer iets niet slapen.
Vandaag redelijke dag gehad was vanavond moe en moest moeite doen om wakker te blijven tijdens het eten. En dan denk je ja lekker ga zo naar bed en dan ineens sta je weer helemaal aan. Lichaam ZEGT SLAPEN maar mijn hoofd zegt nee moet nog over heel veel dingen nadenken en piekeren. Maar waarom ik dat doe is me een raadsel. Word er soms moedeloos van. Moe zijn en je toch verzetten tegen de slaap. Op dit soort momenten verlang ik om na een dag hard werken heerlijk op tijd naar bed te gaan.
Maar dat gevoel is al heel lang weg.
Uitslapen is een woord dat mijn hoofd niet meer kent. Voor mijn burn-out zeiden bekenden vaak tegen mij gezegd je moet wat meer rust nemen en wat eerder naar bed gaan. Riep toen altijd die slaap haal ik wel als ik dood ben. Denk dat ik nu voor word gestraft. Een hele harde wijze les pfff.
Nu een uur verder 1 keer in slaap gevallen tijdens het schrijven van dit bericht ga ik toch proberen nog even te slapen.
Veel sterkte iedereen met slapen loosheid.
Ooit komt het goed toch
Groet Aswin

Droomsap heeft bij mij erg goed geholpen om sneller in slaap te vallen en beter door te slapen, en als ik wakker word makkeliljker terug in slaap te komen. Ben er zelf ontzettend blij mee, wellicht heb je er wat aan!

Ik noem het zelf niet 'hersteld' als je nog restverschijnselen hebt. Dan ben je nog gewoon herstellende en 'er nog niet', je bent immers nog niet volledig de oude. Beetje als je je been breekt, je bot is op een gegeven moment weer vastgegroeid maar je bent spieren kwijt, pezen zijn zwak, je conditie is lager etc.

Als je langdurig restklachten houdt moet je dieper graven en dingen aanpassen die je spanning geven. Zie mijn andere post.

Hoe lang over gedaan?

Ja dat kan zeker! Ik heb dit ook heel erg gehad. Heb daar zelfs maanden last van gehad. Maagzuurremmers die de ha mij voorschreef hielpen niet, zo gespannen was ik. Uiteindelijk is het over gegaan. Maar zo nu en dan heb ik er nog een beetje last van.

Dit was één van mijn eerste serieuze klachten toen ik een burnout kreeg. Gaviscon geprobeerd en maagzuurremmer geprobeerd maar dat werkte niet. Ontlastingsonderzoek gehad om te kijken naar een maagbacterie maar dat was het ook niet. Nadat ik me had ziek gemeld heb ik geen maagklachten meer gehad.

Ja zeker,
Hier begonnen met een maagontsteking op vakantie vorig jaar in juli. Dit wou niet overgaan, allerlei onderzoeken gehad, maagzuurremmers ook, blijven verder werken tot het in september niet meer ging. Sindsdien ben ik thuis en heb ik tot vandaag nog elke dag maagklachten.
Elke ochtend sta ik op met het gevoel dat er iets in mijn maag zit en 's avonds trekt dit meestal weg om de volgende dag opnieuw te beginnen...
Het is om gek te worden soms en af en toe verlies ik de moed maar er is geen keus...
@Eef: hoe lang heeft het bij jou geduurd? Hoe ben je ervan afgemaakt van dat gespannen gevoel?

Groetjes,

Jazeker Bodhi dat had ik vorig jaar heel veel wel dik 6 maanden ik gebruik maag tabletten dat al jaren hoor en doe veel oefeningen ervoor kreeg ik van iemand die haptotherapie deed en ook zit ik nu te mediteren komt zeker van stress en burnout en overbelasting heb ook veel last van mijn nek schouder daarvoor naar de fisioterapeut en vaak last van duizeligheid zwaar hoofd enz gaat nu iets beter maar af en toe ook weer een terugval nu 1 jaar verder sterkte en succes ook met alles 👍

Ik vul graag verder aan:
- Progressieve spierontspanning via filmpjes YouTube
- hartcoherentie met Moonbird
- tuinieren
- sudoku
- klassieke muziek
- spelen met de kinderen
- yin yoga

Humor middels filmpjes van standup comedians doet mij goed. Daar is bijvoorbeeld op Instagram veel van te vinden. Lachen is...eh...maakt gezond.

Niet té lang kijken ivm het voorkomen van overprikkeling.

Cactus weet jij of de hyper burnout zelf ophoudt of komt er eerst een tussenfase met vermoeidheid en daarna opbouw.
Wat is de verwachting?

In bad of voetenbadje
Meditation moments app
Buiten zijn, in de natuur
Restorative (yin) yoga
Focus op wat wel kan, dankbaarheid opschrijven dagelijks
Dagboek bijhouden

Je moet je stress emmer blijven legen, dan komt et langzaam aan goed. Goed met stress omgaan en prikkels doseren. Ontspanning en inspanning balanceren

Herkenbaar. Heb het ongeveer 8 maanden dagelijks gehad. En nu ik 15 maanden verder ben en weer 'volledig' functioneer elke week nog wel eens.

Druk in hoofd en achter mijn ogen, vooral het linkeroog. Ook nog wel eens duizelig en het gevoel om te vallen. Het lijkt ook wel uit het niets te komen.

Maar de gedachte eh de wetenschap dat er niets ergs gaat gebeuren, zoals ik nu weet. En het feit dat het lang duurt maar toch steeds ietsjes minder frequent is geworden helpen me er doorheen.

Maar zoals je kunt lezen. Er zijn mensen die het nog veel heftiger en langduriger hebben. Het verschilt per persoon.

In mijn optiek zijn beide TMS (the mindbody syndrome), de aanpak van herstel kan hetzelfde werken (trauma's en onderdrukte emoties gecombineerd met positive signalen aan je brein dat dingen veilig zijn en genoeg ontspanning en rust).

Ik denk dat de symptomen veel op elkaar kunnen lijken, maar dat de oorzaak enorm kan verschillen (tenzij het een combinatie is van oorzaken, dat bijv. covid de laatste zet was naar volledig instorting). Ik zou dus bij jezelf nagaan hoe gestresst je was voordat je hierin belandde, hoe het mentaal met je ging etc.

In ieder geval veel sterkte gewenst bij het herstel!

Mss een paniek of angstaanval?
Goed proberen letten op je ademhaling kan helpen op zo’n momenten om je lichaam terug tot rust te krijgen.

Heb je deze klachten niet continu?

Ik herken dit ook! Voor mij voelt het of m'n voorhoofd naar beneden wordt gedrukt in de richting van m'n ogen. Dat het soms al erg inspannend is om m'n ogen open te houden.

Slappe benen en duizeligheid heb ik ook een aantal weken. Tijdens het lopen wil m'n been vaak niet mee, alsof je op watten loopt.

@marie
Deze klachten heb ik 3 dagen achter 1 volgens gehad vooral dat hoofd , die duizeligheid en die slappe benen. Alleen die intense misselijkheid niet.

Dat met je been snap ik heel goed dat heb ik met vlagen ook vreselijk is het. Alsof het gewoon niet meer wil.

@k ja kan alleen had niet intense angstvlagen althans toen ik misselijk rn kortademig werd dacht ik wel o nee ik heb wat ergs dus ja misschien wel ergens een angst/paniekaanval.

@marie Ik heb het heel vaak met 1 been en ik schaam me dan heel erg om plekken waar het druk is omdat ik het gevoel heb dat ik niet normaal loop en dat mensen er iets van gaan zeggen😥 ik voel me been dan minder

Snap het precies! Ik heb het dan ook aan 1 been. Heb dan verder geen pijnklachten in m'n been en kan ook geen specifieke plek aanwijzen waar ik dan iets voel.
Het voelt net of de motoriek verstoord is. Lijkt een beetje op een klapvoet of dat je het been voor je gevoel mee moet slepen.
Had het eerst ook met m'n arm aan dezelfde zijde, was ook heel vaag.

Ja heb ik ook. Vaak als ik ga wandelen of meer tot rust kom gaat het meestal weg. Leven in het NU

@erwin dat heb ik ook zooooo erg. Al 3 dagen. Gisteren heel de dag gehad en vannacht echt door heel me hoofd. nu heb ik het gevoel alsof me ogen eruit puilen. Het doet zo zeer. Lijkt alsof m'n ogen het niet meer aan kunnen.

Klopt Lisette, exact dat wat jij zegt ervaar ik er ook bij, alsof de spieren naar je ogen er uit puilen ofzo, heel vaag.

En Y, leven in het nu probeer ik ook zo veel mogelijk, maar valt niet mee met alle klachten die ik steeds ervaar, en waar je ongewild toch steeds over aan het nadenken bent (hoe komt dit, hoe kom ik hier van af, etc)

Ik probeer mijn aandacht zo veel mogelijk te verleggen door een boek te lezen, puzzel maken, wandeling, etc, en dan maar hopen dat er een keer progressie gaat komen…..

O jaah zeker herkenbaar me rechter oog doet er soms zeer van
Me hoofd voelt soms ook zo zwaar

En maar denken idd probeer ook afleiding te zoeken al ben ik na ieder half uur in eens weer dood moe

Vergeet niet dat er op het moment al zeker 'n week erg hoge zonnevlammen actief zijn.
Druk, loodzware energieën en meer van dat fraais. Eén grote schoonmaak.
Niks om je druk te maken..

Ga proberen om me er niet druk om te maken maar het beperkt me zo. Nu ook wer heel erge druk en op me voorhoofd en ogen. Hebben jullie ook dat pijnstillers niet echt werken?

Heb net het zelfde! Ogen en voorhoofd maar eerder van een allergie , histamine verhoging door een allergische reactie , er zijn namelijk ook veel pollen in de lucht, blij bloedonderzoek bleek ik nog eens pinda allergie te hebben , verdere testen worden binnen enkele weken gedaan voor nog meerdere allergieën uit te sluiten.

Succes

Pijnstiller doen hier niks slik ze ook niet meer

Marcel wat bedoel jij precies ?

Ik herken dit ook! Voor mij voelt het of m'n voorhoofd naar beneden wordt gedrukt in de richting van m'n ogen. Dat het soms al erg inspannend is om m'n ogen open te houden.

Hoi dit is herkenbaar, nu 2 jaar en nóg steeds aanwezig wel in minderen mate. Enorme deuk in mijn ogen voorhoofd en hoofd. Alsof ik een zandzak van duizend kilo op m'n hoofd heb. Ogen doen oog veel pijn en krijg dan ook last van visuele duizeligheid

Inderdaad makkelijker gezegd dan gedaan maar je moet in het nu leven in plaats van in je hoofd. Ga voelen i.p.v denken.

Dit lukt mij ook nog altijd niet en ik balanceer dus ook op een dun lijntje. Een enkel uurtje hoeft maar minder te gaan en het doemdenken en piekeren is begonnen. Het is vervolgens moeilijk om uit deze gedachtes te komen.

Bovenstaande reactie is van 'n andere Marcel dan van degene die over zonnevlammen (CME's) sprak (ik dus).
@Anoniem Ik heb nog geen tijd gehad om daar nog iets meer over te zeggen..

Hi Gerard, heel herkenbaar, ik zat ook in deze tweestrijd.

Ik ben begonnen met eerst max een uur per afspraak en dan vaak buiten samen wandelen oid. Ik heb dit na verloop van tijd uitgebreid naar max 2 uur per afspraak en ben al een keertje gaan lunchen buiten de deur. Juist even andere gesprekken halen je uit je hoofd, even wat anders dan die vervelende burnout. En soms, als je er helemaal doorheen zit, is een luisterend oor juist fijn.

Grotere groepen en daarbij gesprekken die door elkaar gaan, lukt me nog niet. Ik kan me echt op 1 persoon/gesprek concentreren.
Wellicht is dit een mooi begin voor je?
Hoe langer ik alleen zit, hoe meer ik in mijn hoofd zit en eigenlijk hoe verdrietiger ik word en het dus slechter met me gaat. Als ik die cirkel dan weer doorbreek door even met iemand te praten, knap ik er toch van op. Sterkte ❤️

Ik zit ook erg in mijn eigen bubbel thuis. Ga vaker met de hond wandelen, voordeel hiervan is dat je meestal wel een praatje maakt met andere hondenbezitters in de buurt. Verder spreek ik minimaal af: ca 1 x per 6/8 wk met vriendin. Het is altijd dubbel: ik merk dat die afspraken me goed doen (vooral bv iets buiten de deur doen) maar tegelijkertijd kost het ook veel energie. Heb inmiddels wel geleerd om die afspraken te begrenzen tot 1,5 of max 2 uur. Dat is nu mijn limiet. In het begin van mijn bo (1,5 jr geleden) was dat een half uur.
Verder komen mijn (volwassen) dochters ook regelmatig thuis. Ook dan geef ik na bv een uur praten aan dat ik even ga liggen omdat ik het dan niet meer "trek".
Ik ga 1 of 2x per week naar Pilates les, een leuke groep, ook daar klets ik meestal wel ff met iemand. Dat zijn echt mijn sociale momenten.
Kortom, het is net te doen zo, soms wel beetje eenzaam, maar ik weet dat het voor een goed doel is. Hoe beter ik mijn grenzen bewaak, hoe sneller ik hersteld ben.
C.

Ik neem wel paracetamol in 2 stuks. Werkt wel iets maar eigenlijk is slapen het beste. Dit werkt altijd goed tegen die knallende koppijn.

Bij mij werken ze niet. Heb voor een lange tijd hoofdpijnen gehad en sommige waren ondragelijk bonzend, dagelijks pijn en zelfs een vermoedelijke chronische bijholte onsteking maar dat kwam door dat ik schijnbaar TMDJ heb door te veel spanning ben ik gaan knarsen en klemmen en dat komt eruit als flinke hoofdpijnen en een pijnlijke stijve nek. Het enigste wat werkte tegen de hoofdpijn was spierontspanners en een bitje om mijn tanden te beschermen tegen het klemmen wat er vooral uit komt snachts. Hopelijk heb je hier iets aan.

Heel veel sterkte. Het is vreselijk

Dag Johan, ook ik heb vreselijke hoofdpijnen gehad en steeds paracetamol geslikt echter de huisarts heeft mij geadviseerd hiermee te stoppen omdat de kans groot was dat de hoofdpijn werd veroorzaakt door afhankelijkheid naar paracetamol. Medicatieafhankelijk hoofdpijn genaamd. Ik ben direct gestopt met slikken van paracetamol en na 3 weken heb ik nog maar sporadisch last van hoofdpijn.

Hi Johan,

Ik zit nu 8 maanden in mijn burn-out. De eerste 5 maanden had ik zoveel hoofdpijn en spierspanning en aangezichtspijn dat ik in overleg met de huisarts per dag het volgende slikte:
6x 500mg paracetamol
2/3x 400mg ibuprofen

Zodra het kon ben ik de ibuprofen af gaan bouwen, dit schijnt slechter voor je te zijn dan paracetamol.

Momenteel heb ik nog steeds last van hoofdpijn maar niet meer iedere dag (wel nog vaak). Vaak is 2x 500mg paracetamol dan voldoende.. ik neem trouwens altijd 1000mg in 1x.

Groetjes,
Willemijn

Zou ik toch even snel langs arts gaan. Kan een scheurtje in netvlies zijn. Even uit laten sluiten.

Oculaire migraine?

Hoi Anita heb ik ook naar de oogarts geweest en dokter is oog migraine

Bedankt voor de reacties. Heb er naar laten kijken en is gelukkig niets bijzonders. Oogmigraine!

Hoi Anita,
Heb ik ook gehad, bij mij komt het door stress/vermoeidheid. Hoe meer ik herstel hoe minder ik er last van heb

Dit wat je zegt idd. Dagen achtereen stress gehad en te veel op de telefoon kijken vooal kleine lettertjes aandachtig lezen dan is het hier zo raak. Ik Voel me op de dag dat ik het krijg met opstaan anders en heel chagerijnig/boos en dan later op de dag is het er. Stel dat ik door blijf gaan met bezigheden tijdends de flitsen dan heb ik kans dat ik er hoofdpijn bij krijg

Ik krijg altijd oogmigraine van aspartaam.

Ik herken dit. Ben ook hypochonder geworden sinds bo. Daarvoor nooit last van gehad. Ik heb sinds kort ook een bobbeltje in mn hals waar ik elke dag aan zit te voelen. Ergens weet ik dat ik er vanaf moet blijven maar blijf toch voelen. Ik weet dat lymfeklieren weken tot maanden opgezet kunnen blijven al na een simpele verkoudheid, maar blijf het toch een beetje eng vinden.

Hoi Eef,
ja precies dit inderdaad!
Ik ben naar de dokter geweest en die heeft even gevoeld. ze zegt 100 % is dit niet verdacht en vooral afblijven. En ook wil je je gerust gesteld voelen, toch blijf maar aan ergere dingen denken. Maar door hypochonder zijn en chronische hyperventilatie hebben, kan je soms ook je eigen klachten denken en creeren heb ik het idee. Hoe gaat het nu met jou?

Hoi Jamie,
Wat fijn dat er niks verdachts aan is! Geeft je dan toch weer een beetje rust. Ik denk ook zeker dat je je eigen klachten kan creëren. Heb al meerdere enge ziektes in mijn hoofd gehad en vervolgens kreeg ik bepaalde symptomen die daar bij horen. Eng is dat! Ik heb nog steeds dat bobbeltje maar zit er af en toe ook aan te voelen of dat ding gegroeid is of niet. Af en toe is het kleiner als ik er even niet meer aan heb gezeten dus ergens weet ik dat het niks ernstigs kan zijn.

Ik ken wel dat de prikkels op je spieren slaan. Bedoel je dat? Dat alles prikkelt.

Ik ga trillen / beven tijdens paniek(?)aanvallen. Vaak duurt dit dan een half uur en ben ik daarna doodop.

Ja dat het is meestal als ik uit bed kom
Als ik dan rustig in bed ga zitten trekt het weg
Vreselijk vind ik het

Ik herken het inwendig trillen in mijn hoofd. Heel gek. Meestal merk ik het op in de nacht, rond 4.00 uur. Het voelt dan alsof er een kleine aardbeving plaatsvindt in mijn hersenen. Herken je dat?

Komt me bekend voor. Idd de heftigste verschijning van het trillen in de ochtend.

Het begint met zachte trillingen bij de spieren in de ruggengraat. Na het uit bed opstaan gaan mijn vingers trillen en soms ook de handen, bovenarmen, hoofd. Soms zelfs met schokken.

Vanochtend voor het eerst weer auto gereden. Maar het was zo druk in het verkeer dat mijn handen begonnen te schudden. Het aparte is dat ik zelf kan bepalen welke hand kan trillen/schudden.

Alsof het zenuwstelsel een uitlaatklep nodig heeft bij opgebouwde spanning.

Loranzepam helpt bv goed tegen het trillen, want dat het de scherpe kantjes uit onze overspannen zenuwen. Het is middel is alleen wel verslavend op de langere termijn.

Dat trillen is het gevolg dat je helemaal 'aanstaat' in een BO. Ook wel een hyper-burnout genoemd. Dan sta je aan en ben je ook regelmatig hierdoor uitgeput.

Inmiddels ben ik de Lorenzepam tot een minimum aan het minderen. Als afkickverschijnsel komen de trillingen weer terug. Vooral bij drukte.

Maar o wat ben ik blij een tijd redelijk trillingvrij te zijn geweest middels de Loranzepam. Nu hopen, nee...er vanuit gaan...dat ik het middel uiteindelijk niet meer hoef te slikken en geheel tremor vrij ben.

Houdt vertrouwen dat het echt een keer overgaat. Overleg vooralsnog medicatie met je huisarts.

Veel sterkte en beterschap!

Ja ik herken dat....vind het zo'n akelig gevoel...alsof er een enorm sterk kippenvel door je lichaam trekt !!!
Heel vervelend

Ik heb dat intern trillen ook, soms alleen mn hoofd, soms heel mn lichaam. Weet precies wat je bedoelt. Naar mijn idee helpt het om minder te doen op een dag, oefeningen doen die je zenuwstelsel kalmeren (zoek op vagus nerve oefeningen), en goed slapen als dat lukt (bij mij helpt CBD olie)

Wat ''"fijn"'' om dit te lezen. Was hier eigenlijk ook wel naar op zoek, ja ik heb dit ook.

Vooral s' nachts en ja ik heb het ook in bed en lijk er soms gewoon wakker van te worden. Ook een tijdje flinke schokken gehad op verschillende plekken in mijn lichaam net voor het in slaap vallen.

Nu is dit een herkenbaar iets, ook wat vele gezonden mensen zullen herkennen. Maar dit waren hele heftige schokken.

Ik ga me de meest gekke dingen in mijn hoofd halen maar als meerdere mensen dit ervaren zal het ook wel 1 van de (bij)verschijnselen van een BO zijn.

Mijn lichaam was onverwoestbaar, dacht ik altijd. Het feit dat je ook iets kunt mankeren en sterfelijk bent maken het soms lastig

Hoi Sanne,
Ik snap je wanhoop. Ik zit zelf ook in een lang hersteltraject: heb 7 jaar met klachten gelopen zoals hele forse spierspanning, slaapproblemen en uiteindelijk totaal uitgeput. Mijn psycholoog gaf aan dat herstel ca 2-3 jr zou duren. (Richtlijn is ca eenderde vd tijd die je nodig hebt gehad om bo te raken). Ik ben nu 1,5 jaar bezig. Heb pas kleine stapjes gezet, wat meer energie, slaap iets beter maar spierspanning nog steeds heel hoog en daardoor elke dag (hoofd)pijn. Ik denk ook regelmatig: ik vind er niks meer aan zo, werk niet meer, beperkt sociaal leven (want dat kost veel energie), je wereldje is heel klein.
Maar ik probeer te focussen op de lichtpuntjes en kan nog wel genieten van kleine dingen zoals een wandeling met de hond in de natuur. Maar er zijn ook dagen dat ik me depri voel en blij ben als de dag weer voorbij is.
De kunst is om zoveel mogelijk in het hier en nu te blijven en niet teveel na te denken over de toekomst. Dit zijn ook jaren waarin je leeft! Ik denk ook vaak: als ik depressief wordt heb ik alleen maar n probleem erbij...
Verder houd ik elke dag een redelijk strak schema aan van dingen die ik op n dag doe, (met veel rustpauzes tussendoor) dat zorgt voor structuur en geeft savonds toch n beter gevoel dan als je weinig tot niets doet op n dag. Ik geef mezelf regelmatig n compliment dat ik het goed doe! Zelfcompassie is heel belangrijk! Vooral omdat t idd een eenzame en lange weg is.
Ik ga regelmatig naar een massagetherapeut, werkt ontspannend en zo kom je meer uit je hoofd. Je zou ook yoga of pilates kunnen gaan doen (in groepsverband of gewoon thuis), dan ben je ook erg met je lijf bezig.
Ik vraag me wel af hoe jij bij n herstel van vijf
jaar komt? Dat lijkt me wel erg lang...
Sterkte
C.

Het is zeker herkenbaar
Maar hou vol langzaam komen de licht puntjes weer
Je kan het 💪

Dank voor de reacties. Ik denk dat het herstel te maken heeft met wat je ‘startpunt’ van de BO was. Ik was 4 maanden apathisch en kon geen licht verdragen, geen gesprek voeren. Moest bij mn ouders wonen, want het was echt een crisis situatie. Helaas is genieten een gevoel dat ik sindsdien niet meer ken. Leven per dag, inderdaad.

Hi Sanne,

Ik werd geraakt door jouw verhaal omdat ik me er heel erg in herken.

Ik ben in oktober dit jaar 4 jaar onderweg. (Maar ik heb meerdere ingrijpende omstandigheden tijdens herstel en daardoor terugvallen gehad waardoor het langer duurt, voor jou hoeft het hopelijk niet zo lang te duren).

Ik heb op het dieptepunt ook maandenlang als een soort zombie geleefd, wonen bij mijn ouders omdat ik echt nergens meer toe in staat was. Geen gesprek kunnen voeren, niet naar buiten kunnen, geen geluid kunnen verdragen. Een soort aanvallen van intense emotionele pijn, (oude trauma’s) waarin het op momenten zó vreselijk duister was dat ik in combinatie met de totale gehandicaptheid en het niet weten of en wanneer ik weer iets zou kunnen, soms geen uitweg meer zag.

Het is zwaar, ongelooflijk zwaar. En eenzaam. Maar weet dat je daarin dus niet alleen bent.

Hoe houd je kracht? Jezelf een ‘weten dat het beter wordt’ voorhouden. En dat ook écht geloven. Leven met de dag, en jezelf elke dag liefdevol vragen: wat heb ik nodig? En jezelf dat geven. Een wandeling, slaap, fijne muziek, meditatie, een warme douche; alles waar je je ook maar 1% fijner door zou kunnen voelen. En dit blijf je doen. Net zo lang totdat die 1%, op een gegeven moment 10% is geworden en je stapjes vooruit gaat merken. Vanaf daar kon ik op een gegeven moment weer genieten van kleine dingen. En dat steeds meer uitbouwen op jouw eigen tempo. Acceptatie en overgave van het feit dat het nu helemaal ruk is, maar weten dat je er doorheen gaat komen. Blijven voelen. Body scan meditaties (op YouTube), journalen, journal speak van nichole sachs, ademhalingsoefeningen, zijn allemaal dingen die daarbij kunnen helpen.

Al ben ik er zelf ook nog lang niet qua energie, het wordt beter, echt ♥️

Lieve Amber,

Dank je wel voor je berichtje. Het is inderdaad ontzettend zwaar en voelt intens eenzaam - omdat je je ook zo afgescheiden voelt van alles en iedereen-. Zelfs al weet je dat je niet de enige bent…
Mooi om te horen hoe jij die genietmenten weer mag ervaren. Ik hoop dat je snel weer meer energie mag krijgen.

Liefs

Hoe herkenbaar

Al jullie verhalen
Ik zit er pas 7 maanden in maar ook ik worstel me door de dagen.
Herstel merk ik weinig van. Merk alleen de terugvallen heel sterk..ik vertrouw mijn lichaam niet meer..
Ik zie totaal geen vooruit gang en ben alleen maar bezig met hoe voel ik me en welke klachten heb ik nu weer.

Het voelt zo zwaar.ik voel me zo eenzaam..donkere tunnel.

Ooit wordt het beter zegt men.
Pfffr

Het is allemaal zo herkenbaar. Ook ik worstel al 10 maanden met nu door een buikgriep weer helemaal op. Allleen maar huilen en alles is uitzichtloos. Ondanks een groot sociaal netwerk, gezin, psychiater en psycholoog blijf ik me zo rot voelen. Elke duizeling en pijntje komt keihard binnen en kan ik niet meer laten zijn. Van een super vrolijke energieke vrouw naar een zielig hoopje ellende op de bank/bed. En iedereen maar roepen...je bent sterk, een strijder, het komt weer goed...alleen geloof ik er zelf niet meer in. Heel veel sterkte allemaal ♥️

Ik herken dit heel erg! Zelf weet ik het ook allemaal weer niet. Soms denk ik een betere dag te hebben wanneer ik best veel doe. Helemaal overprikkeld. De dag hierna kan ik mij weer super klote voelen met vooral veel duizeligheid (dat is een bekende klacht van mij die maar niet over gaat)..

Ik heb na 7 chronische pijn door spierspanning een zware bo gekregen waar ik nu 1,5 jaar in zit. Mijn pijnklachten zijn nu wat minder, ik slaap iets beter. Maar alles is nog erg wisselend en grillig. Ik heb mijn 1e terugval gehad afgelopen maand doordat mijn spierspanning opeens weer heel erg werd en heftige pijnpieken. Het duurde wel even voordat ik door had dat ik een terugval had, mezelf teveel belast over n periode van ca 2 mnd. Het vergt heel goed luisteren naar de signalen van mn lijf. Ik word daar wel steeds iets beter in. Gaat met vallen opstaan. Ga 1x per mnd naar psych: zij kan dingen ook uitleggen en duiden. Zorgt ook voor morele steun want zij snapt wat overprikkeling is.

Bedankt voor jullie reacties. Ik heb inmiddels wel door dat ik een terugval heb.
De adrenaline zorgt gewoon voor dat wat opgewekte gevoel en prikkels minder binnen komen.
Ik ben mezelf weer continu aan het bezighouden, alles voelt weer als prioriteit en mn spieren doen weer veel pijn.
En dat na 1 weekje de dingen gedaan te hebben die ik gewoon leuk vond om te doen.

Als de vermoeidheid erin hakt?

Hi anoniem,

Ik ben daar ook erg benieuwd naar. Ik heb zelf dat ik wel dingen kan doen en niet moe ben, maar heb wel alle andere klachten die je beschrijft + hartkloppingen en daardoor dus angst. Die keelpijn is ook heel raar. Alsof iemand je keel dichtknijpt, brok in je keel gevoel etc. Heb nu echt ontzettende spierpijn in mijn bovenrug en daardoor maak ik me weer zorgen. Waar manifesteert bij jou de spierpijn?

Hey,

Ik heb ook nooit last gehad van concentratieproblemen. Bij mij is het vooral lichamelijk: misselijkheid gehad, maagklachten, oorsuizen, niet kunnen slapen, vaak moe maar nooit zo extreem dat ik niets kon...vandaar dat ik eerst de medische toer ben opgegaan met mijn klachten want dit kon toch niet alleen door stress zijn dat ik me zo slecht voelde ...maar als er niets uit alle onderzoeken komt...en je dan eindelijk eens stil staat bij de afgelopen jaren dan kan ik niet anders dan erkennen dat het allemaal te maken heeft met stress en over mijn grenzen heen gaan.
Ik dacht oorspronkelijk dat burn-out vooral extreme vermoeidheid was, zo erg dat je niets meer kon, dat zelfs boodschappen doen of koken al te veel energie vroeg, dat je niet meer helder kon nadenken.
Ik had nooit gedacht er zoveel andere klachten konden zijn...

Groetjes,

Ja, dat kan zeker. Bij iedereen manifesteren de klachten zich anders. Mijn vermoeidheid was en is vooral lichamelijk, ook omdat ik al jaren met spierspanningspijn loop (wat het lichaam heel veel energie kost). Dus in eerste fase na bv opstaan/douchen/haren wassen alweer doodmoe, of na het verschonen van een 2p bed. Ik kon echter best wel lang achter elkaar lezen (30-60 min) of achter de PC zitten.
Het kan ook zijn dat de mentale klachten overheersen zoals angst en paniek. Of je hebt van beiden veel last, ook geen leuke combi...

Raar hoofd, adrenaline rushes bekend.

Heel herkenbaar. Je krijgt dan een soort dof raar vol gevoel in je hoofd alsof je hoofd volloopt met iets. De wereld wordt raar je wordt afwezig enz. En dat duizelig is herkenbaar. Het is niet duizelig van ik zie alles draaien maar meer duizelig in je hoofd ofzo heel raar iets.

Ik heb al jaren last van dezelfde klachten, soms heb ik betere periodes, maar het komt altijd terug en blijft altijd in mijn hoofd dwalen. Sinds een week zit ik op het spoor van PPPD. Misschien herken jij je daar ook in en heb je er wat aan. Ik ga er binnenkort maar eens voor naar de huisarts, hopelijk voor een doorverwijzing voor vervolgonderzoek.

Heb je ook last van spiertrekkingen?

Heel herkenbaar! Overvalt me meestal opeens, als iets blijkbaar teveel is. Meestal is het dan na een nacht slapen over, soms ook niet. Een enkele keer word ik er spontaan mee wakker (maar dan is het we meer echt draaiduizeligheid). Mijn vriendinnen zien het inmiddels ook aan me, zeggen 'je gaat weer uit'. Duizeligheid zonder dat alles draait maar wel met vage misselijkheid erbij, vaak ook hoofdpijn, nekpijn, moe, alsof ik dingen niet meer scherp zie. Het voelt ook alsof m'n hoofd 'uit' gaat. Ik moet dan ook echt meteen naar huis want ga me snel alleen maar beroerder voelen.

@ Steve: af en toe ook spiertrekkingen, met name in periodes dat ik meer gespannen ben. Moet zeggen dat het momenteel eigenlijk heel goed gaat met mijn klachten. Ik ervaar stukken minder angstgevoelens en wellicht daardoor ook veel minder klachten in mijn hoofd. Kan drukte ook veel beter handelen. Ik denk dat alle interventies die ik de afgelopen maanden toepas zijn vruchten beginnen af te werpen. (Yoga, Psycholoog, orthomolucair therapeut, werk op een laag pitje, wellicht de start van het lenteseizoen).. merk zelfs dat ik tijdens werk weer beter kan concentreren en weer scherper ben in mijn hoofd!

Hi Suus, ook hier ga ik weer op je reageren want ik weet hoe spannend die dingen kunnen zijn en herkenning kan helpen. Ja ik heb dit gehad 🫠
Herinner me de keren dat ik mezelf sloeg zo van ben ik er nog.
Bij mij was dit wel vooral in de beginperiode en echt een uiting van paniekaanval/ chronisch verkeerd ademen. Had namelijk dan ook weleens het gevoel dat m'n adem zo langzaam was dat ie zou stoppen ofzo.
Een precieze tijd kan ik het niet geven, maar volgens mij was het wel een van de eerste signalen die afnam toen m'n herstel begon.

Hi Natasja 🩷
Ik merk niet echt iets aan mijn ademhaling, wel dat het erger wordt bij concentratie oid, heel vaag gevoel.
Ik denk steeds vaker ‘had ik maar een gebroken been’, dat is lang zo spannend niet… pffff wat een hel dit.

Ben jij nog voor een cursus gegaan? Ik zit nu in Camp Burnout, echt een aanrader!

Liefs 👋

Dat is wat behapbaarder idd. Maar dit is echt een andere situatie. Ik ben niet meer voor de cursus gegaan omdat ik al zoveel andere dingen doe..
Wat je hebt klinkt echt ook als angst. Hoe banger je voor de symptomen wordt hoe heftiger ze allemaal worden.
Je hebt volgens mij ook net uitgevonden met je therapeut dat er wel sprake was van trauma toch? Dus het kan zijn dat je nu in een diepere verwerking komt en alles nog even wat heviger zal zijn.
Vertrouw erop dat je echt aan t opruimen bent. Je lichaam wil dit niet langer in je leven en dwingt je tot rust en verwerking.
Probeer samen te werken met je lichaam en te vertrouwen 😘

Bedankt voor je ondersteuning Natasja… ik denk dat er inderdaad een diepere verwerking gaande is, ook door die cursus ga je de diepte in. Na de cursus stop ik er ook even mee, het is best veel allemaal. Zo had ik het nog niet bekeken, dankjewel. En voor jou ook het beste 😘

Hoi Suus

Zeker heel herkenbaar. Ik heb het ook gehad en kan het zo nu en dan nog wel eens hebben. Zeker als ik mindere dagen heb en al te veel geprikkeld ben en extra vermoeid

Wanneer je er last van hebt kan het helpen om even goed met je voeten op de grond naar je buik te ademen. Vaak even wat meer uitademen dan in. En tegen jezelf zeggen: ik ben hier ik ben aanwezig en dit is enkel angst. Ook kan je het gewoon even aangeven bij degene met wie je praat. Dan is het niet zo'n gevecht in je eentje en voel je de druk niet dat ze snel weg moeten.
Zet em op☺️

Ik heb dit ook heel erg. Alsof je hoofd ineens dof wordt en je alles niet meer meekrijgt. Terwijl dat wel gewoon zo is. Ik wordt op zo'n moment angstig en ben bang dat ik doodga en dat ik iets ernstigs heb in me hoofd echt drama. Tegenwoordig doe ik wel wat meer ondanks alle klachten voorheen zat ik thuis en kon ik niks. Nu heb ik dezelfde klachten maar die II het gewoon en kan ik rustiger blijven. Maar de angst van dat wegvallen en het rare gevoel in me hoofd is vreselijk. En dan nog die gedachtes dat het iets ernstigs is is helemaal rot. Ik kan dat ook niet relativeren.

Bedankt voor jullie reacties, dit geeft weer wat moed 🩷

Dit herken ik heel goed.. ik heb dat ook met gesprekken bij de psycholoog. Dat het mij eigenlijk al teveel is om naar haar te luisteren hoewel ik weet dat zij mij juist gaat helpen/helpt. En mensen die random maar tegen je doorkletsen en je eigenlijk denkt hou aub je kop

Ja Saskia precies dat 😂… ik moet echt m’n best doen om niet onaardig te doen!

Hi Suus,

Dit is echt heel herkenbaar. Ik zit nu bijna een jaar in de burn out en het overkomt me soms nog steeds. Ik werk in de horeca, een sociale omgeving dus. Ik ben aan het re-integreren. Op een goede dag sta ik open voor sociaal contact en kan ik een praatje maken. Andere dag kan ik denken: ga alsjeblieft weg. Als iemand dan een verhaal tegen me verteld, kan ik blijkbaar aan de buitenkant nog geïnteresseerd over komen, waardoor die persoon door begint te vertellen. Hoe langer het verhaal duurt, hoe meer ik van binnen naar wordt en gevoel van desoriëntatie krijg.

Nu door gesprekken bij psycholoog weet ik dat er angst ook ten grondslag aan ligt. Omdat ik me ondertussen dat het gebeurd druk maak of ik nog wel geïnteresseerd over kom bijvoorbeeld, en ga malen: shit ik heb eigenlijk de helft niet gehoord. Of in paniek raak omdat de persoon niet stopt met praten tegen me, terwijl ik lucht wil. Dus de angst krijg om naar te worden, omdat ik voor mijn gevoel niet weg kan uit het gesprek.

Nu probeer ik meer aan te geven aan collega’s als ik een iets mindere dag heb. Maar het is moeilijk voor hen te begrijpen. Ik kan moeilijk van ze vragen niet tegen me te gaan praten!

Daarnaast heb ik er in mijn sociale omgeving ook last van. Nu weet ik dat er vaak gedachtes aan ten grondslag liggen: hoe kom ik over, ben ik wel leuk genoeg, kom ik wel geïnteresseerd over, shit ik weet niet meer wat ik aan die persoon moet vragen. Als ik zo’n pieker moment heb, kan ik ook wegzakken in een gesprek/naar worden.

Ik ben pas 3x bij de psycholoog geweest en heb nu al onwijs veel inzicht hierin gekregen. Door de angst aan te pakken zal het zeker opgelost worden!

Dankjewel Mila, het gevoel van geen lucht meer krijgen als men maar door blijft ratelen herken ik heel erg. Vooral als het van die klaag/zeur gesprekken zijn. Ik heb een collega die heel negatief is en zodra zij mijn kamer opkomt is het raak. Maar ook als ik een volle mailbox zie… pffff het duurt zolang dit. Ik zit pas op 6 maanden maar het lijkt alsof ik er al 3 jaar in zit ofzo. Zo blij dat dit forum er is, het is zo’n steun 🙏

Hoi ik zit nu 8 maanden in mijn burn-out , ik heb de eerste 5 maanden constant depressieve fases gehad en overwoog toen ook echt om aan de antidepressiva te gaan om dat het gewoon weg op sommige momenten echt niet meer ging en toch heb ik het niet gedaan . Ik heb een afspraak gemaakt bij een homeopaat die mij toen een natuurlijke antidepressiva heeft voorgeschreven , en ik moet zeggen het heeft echt wel even geduurd voor ik er wat van merkte maar ik heb nu toch soms weer wat licht puntjes op een dag.

Hier Ben ik wel aam de antidepresieva gegaan lage dosis voor mij heeft het wel de scherpe randjes er afgehaald
En langzaam weer beter gaan slapen

Ik wilde er eerst ook niet aan maar voelde me zelf steeds meer weg zakken

@Anoniem1, dank je wel voor je reactie. Heb jij een klassiek homeopaat bezocht? En krijg je pilletjes, druppels of ruik jij aan de supplementen? En hoelang heeft het geduurd voordat je voelde dat het aansloeg?

@Anoniem2, dank je wel voor je reactie. Mag ik aan je vragen welk antidepressiva jij gebruik en hoeveel mg? Ik zou ook graag weer goed willen slapen maar ben enorm bang voor de opbouwfase met alle gewenningsverschijnselen van dien.

Hoi ja ik ben naar een klassieke homeopaat gegaan en ik slik safraan L Theanine ik had hier wel pas ongeveer na 1,5 maand baat bij maar dit kwam om dat ik ook veel vitamines te kort kwam en verschillende allergieën had waar ik niks van wist .

Maand 14 van Burnout herstel en nog steeds niet aan de antidepressiva. Er zijn momenten geweest waarop ik het heel sterk heb overwogen en ik heb ook een afspraak met mijzelf gemaakt dat ik na een jaar er mee mocht beginnen als er geen duidelijke verbetering was in mijn psyche. Dat was er gelukkig wel.

Ik heb de mazzel dat ik een ongelofelijk goed vangnet heb, hele lieve en zorgzame partner, fijne familie die me veel helpt. Zonder die zaken weet ik niet of ik het zonder antidepressiva had gedaan. Maar het kan dus echt wel. Ik ben nogal verslavingsgevoelig dus het heeft mijn voorkeur om zo min mogelijk pillen te slikken, vandaar deze overweging.

Het belangrijkste is om te accepteren dat die somberheid er is, en vooral dat het ook echt weer weggaat! Ik heb echt hele diepe dalen gekend, maar momenteel zit ik weer op ongeveer 75% van mijn normale kunnen qua energie en ben ik bijna nooit meer somber. Alleen fysiek zijn er nog wel wat stappen te maken voor mij (en vooral het vertrouwen in mijn fysieke gesteldheid, daarvoor kan ik je het boek DARE van Barry McDonagh enorm aanraden).

Heel veel sterkte!

@Anoniem1, Dank je wel voor je reactie. Ik heb gelijk een afspraak gemaakt bij een klassiek Homeopaat.

@P, Dank je wel voor je uitgebreide reactie en wat enorm fijn om te lezen dat jij zo'n vangnet hebt. Ik denk ook dat ik het nog steeds op eigen kracht kan maar soms slaat de twijfel toe en dat was gisteren het geval.

Hoi, ik gebruik geen antidepressiva. Het is me wel aangeraden om e.v te proberen, maar ben er huiverig voor. Heb geen last van depressies, maar wel zwaar gevoel in'thoofd en lichtelijk paniekaanval vanmiddag. Dan neem ik een halve oxazepam, dat neemt de scherpe kantjes weg. En verder praten over wat er in je hoofd en lijf allemaal gebeurt, dat helpt ook. Daarna vaak heel moe gevoel, maar laat het maar gebeuren. Vooral de angst dat het nooit overgaat is dan groot. Je hebt dan bevestiging van anderen nodig, die het ook overkomt. Dat maakt het iets gemakkelijker. Fijn om te lezen dat je niet alleen bent, want je gunt dit niemand...rotgevoel.....

@ Anoniem3, Dank je wel voor je reactie. Nee, dit gun je inderdaad niemand. Oxazepam heb één maal geprobeerd maar daar heb ik zo heftig op gereageerd en ben daar zo van geschrokken dat in nadien ook nooit meer heb ingenomen. Ook ik ben na een jaar nog vreselijk moe en daar speelt de slechte nachtrust ook een grote rol in mee. Gemiddeld 4 a 6 uur slaap daar kan je lijf en geest niet echt van genezen. Maar ik houd vol en voel me door jullie berichtjes op mijn vraag enorm gesteund.

Hoi Anoniem,

Nog even 1 aanvulling op mijn eerdere reactie nu ik lees dat je ook slaapproblemen hebt. Ik neem geen traditionele medicatie maar wel heel af en toe een natuurlijk slaapsupplement. A. Vogel nachtrust tabletten of valeriaan pillen van valdispert. Kun je gewoon bij de Etos of Kruidvat kopen.

Ik reageer zelf ook heel heftig op eigenlijk elke vorm van medicatie (ook op Oxazepam bijvoorbeeld, dat werkt bij mij zo goed dat ik er 2 dagen een soort suf kasplantje van word). Die natuurlijke supplementen zijn echter met mate wel heel fijn om af en toe een beetje mee tot rust te komen. Ik zou het zelf niet zo snel twee of drie nachten achter elkaar gebruiken (omdat ik dan ook die sufheid weer krijg) maar als je echt heel moe bent en even diep door wil slapen kan ik het je wel zeker aanraden. Het is niks extreems je wordt er gewoon wat rustiger van en slaapt wat beter door. Je kunt de valeriaan pilletjes eventueel ook overdag nemen op dagen dat de stress heel hoog is.

Daarnaast: mediteren voor het slapen gaan kan wonderen doen. Bijvoorbeeld de House of Deeprelax app met fijne yoga nidra sessies. Ook ademhalingsoefeningen zijn fijn voor het slapen gaan (vooral oefeningen waar de focus ligt op twee keer zo lang uitademen als dat je inademt). En vooral zorgen dat je minimaal een uur voor de bedtijd geen schermen meer gebruikt. Misschien is dat heel persoonlijk maar ik vond het prettig om simpele kinderboeken uit mijn jeugd te lezen voor het slapengaan zoals Pluk van de Petteflet of Harry Potter boeken. Simpel leesvoer met een kopje thee ernaast.

Weinig slaap krijgen is vreselijk, ik heb er in de beginmaanden ook erg mee geworsteld. Ik hoop dat mijn tips je daar een beetje bij kunnen helpen.

Houdt hoop! Het wordt écht weer beter.

Ik vond het proces enorm zwaar en toen ik na een jaar met ups en downs weer in een mega diep dal zat (voortdurende stress, paniek) heb ik toch besloten de stap te zetten. Achteraf heel blij mee want vanaf toen heb ik nooit meer van die extreem zware dagen gehad. Het gaf ook de kans om heel rustig mijn werk weer op te pakken. Uiteindelijk volledig werk kunnen hervatten in ca 7-8 maanden en inmiddels ook weer bijna van de antidepressiva af. Eind december ‘’22 met druppeltjes escitalopram gestart, heel langzaam opgebouwd (erg meegevallen!) tot 10 druppels / 10mg. Met afbouwen hetzelfde, gewoon telkens een druppeltje eraf op gevoel, gewoon de tijd voor genomen. Heb het amper gemerkt. Nu allleen het laatste druppeltje nog en dan ben ik er weer vanaf :). Ik, vrouw, ben niets aangekomen en had (buiten wat minder libido en meer moeite met orgasme) eigenlijk geen bijwerkingen. Niks afgestompt whatever… de scherpe kantjes gingen er gewoon vanaf qua angst waardoor ik toen pas echt kon gaan herstellen voor mijn gevoel ipv overleven. Achteraf dus heel blij mee, voor mij heeft het heel goed uitgepakt. #positief

@P. Dank je wel voor je aanvulling en je bemoedigende woorden. Valeriaan heb ik ook geprobeerd. De eerste 2 kwamen enorm bij me binnen echter daarna had het geen effect meer. Helaas. Ademshalings- en ontspanningsoefeningen pas ik 4 maar per toe en net als jij lees ik en vermijd tv en beeldscherm. Omdat je aangeeft dat je in het begin van de BO ook zo heb geworsteld met slapen vraag ik mij af hoe het nu met je gaat en hoeveel uur per nacht gemiddeld aan één stuk? Ik kom tot hoogstens 5 uur per nacht.

@Mikki dank je wel voor het tonen van je kwetsbaarheid door te schrijven dat je aan de antidepressiva zit. Ik heb de naam van het medicijn in druppelvorm opgeschreven en opgezocht, ik houd het in mijn achterhoofd. Van om te lezen dat het jou zo enorm heeft geholpen en dat je alweer aan het werk bent EN zo dapper bent geweest om het afbouwen in te zetten.

Hoi Anoniem,

Het heeft mij een maand of 5/6 denk ik gekost maar sindsdien slaap ik eigenlijk weer gewoon normaal de nacht door en haal ik makkelijk 10 uur slaap 's nachts. In die eerste 5 maanden werd ik constant wakker 's nachts, en kon ik letterlijk voelen op welk moment mijn cortisolslevel omhoog schoot in de ochtend. Vanaf dat moment kreeg ik hele intense koortsachtige dromen waardoor mijn slaap helemaal niet meer voelde als tot rust komen.

Het klinkt voor mij alsof jij net zo heftig reageert op medicatie als dat ik doe. Sommige mensen hebben dat. Je ervaring met Valeriaan komt mij bekend voor, daarom neem ik het alleen maar heel af en toe een keertje. Zodra ik mijn lijf eraan laat wennen werkt het niet meer en word ik er alleen maar heel suf van.

Je zou nog eens kunnen kijken naar magnesium en calcium. Veel mensen met paniekklachten zweren daarbij, ik slik dat ook al een tijdje allebei en heb het gevoel dat het mijn spierpijn en angstniveaus wat naar beneden haalt. Het is wel iets wat je over langere tijd moet slikken zonder direct effect. Misschien doe je dat al.

Wat mij vreemd genoeg weleens helpt met doorslapen is 2 paracetamol nemen voor het slapen gaan. Ik heb wel dusdanig veel last van spierspanning en kaakklemmen dat dat in mijn geval wel logisch is maar je zou het eens kunnen proberen als je dat nog niet hebt gedaan.

En uiteindelijk is het ook een kwestie van afwachten en uitzitten. Hoewel slaaptekort wel heel vervelend is. Af en toe een nachtje doorslapen op een oxazepam kan ook nog als de nood echt heel hoog wordt (dan merk je eigenlijk niet hoe heftig je erop reageert want je slaapt door de piek heen).

@P, kun jij mij iets meer vertellen over jouw gebruik van magnesium en calcium ik slik namelijk al Metarelax waar dit in zit echter het slapen blijft na 12 maanden een probleem. Parecetamol heb ik het afgelopen jaar teveel geslikt er kreeg daardoor medicatie gewenningshoofdpijn. Op aanraden van de arts ben ik hiermee gestopt. En aan Oxacepam daar waag ik mij niet meer aan. Maar ik sta open voor alle input maar het moet bij me passen en inderdaad ik smacht naar een nachtje doorslapen. Lief dat je zo meedenkt. Dank je wel.

Hoi Anoniem,

Ik heb de supplementen tips uit een boek over angstklachten waar ik eerder hierboven aan refereerde en heb het hoofdstuk er even voor je bijgepakt.

"The type of magnesium you buy is important. For magnesium buy magnesium citrate, hydroxyapatite, or gluconate. Avoid magnesium carbonate, sulftate, aspartate, or oxide as they don't have the desired effect. For calcium you can use calcium carbonate or citrate."

Wel nog even de kanttekening dat je magnesium beter niet kunt slikken in het geval dat je hart- of nierproblemen hebt, en ook dat je even moet opletten wanneer je de calcium supplementen koopt dat hier niet al magnesium in zit.

Ik hoop dat het wat oplevert! Heel veel sterkte.

@Enorm bedankt voor je uitgebreide informatie ik ga vandaag eens inlezen in de voorbeelden die jij aangeeft.

Dank je wel en we houden contact.

Hoi Judith,

Heel herkenbaar. Probeer lief te zijn voor jezelf. Rust nemen, probeer te wandelen, verzet je gedachten, mediteer en praat met iemand die je kan helpen.

Hoi Judith
Heel herkenbaar.
Ik heb ook dat doffe hoofd. Is het brainfog, hoofdpijn, iets anders geen idee.
Ik heb het de hele dag door.
Voelt alsof er iets stuk is daarboven
Heel eng.
Ik mediteer elke avond en hoop dat het elke dag weer een stukje beter wordt.
Ik merk wel dat ik een heel ander mens geworden ben als voor al deze ellende.
Ik ben een wrak en bang vogeltje en norma stond ik fier rechtop en midden in het leven.

Wat een hel een bo.

Ook hier heel veel herkenning. Ik wordt er ook heel angstig van. Soms kan ik als bijrijder in de auto zitten en vooral op lange rechte stukken lijkt het gewoon of ik het niet goed ziet en wegglij uit me bewustzijn. Dit is niet zo maar voelt zo wie herkent dit?

Heel bekend allemaal. Dat zoals jullie het noemen het doffe hoofd herken ik. Alsof je jezelf kwijt raakt en in een bubbel leeft. Alles voelt gewoon wat onwerkelijk en eng. Dit verpest heel mijn leven elke dag is een strijd hoe voel ik me nu weer drama.

Hoe houden jullie vertrouwen??
Hebben jullie referentie kader van mensen die dit al overleefd hebben?
Ik begin wel eens te wanhopen. Terwijl iedereen om me heen gewoon lekker zichzelf is..ik vind het zo oneerlijk. Zonder een slachtoffer rol aan te nemen.
Wat is nou de beste mindset? Ja acceptatie.
Acceptatie van een chronische ziekte...
Wat fijn zeg.
Kan wel een oppepper gebruiken.
Vanmiddag werd ik heel erg moe..gesloopt moe. Dus dacht is dit het kantelpunt?
Maar net zo snel sta ik weer aan door overprikkeling.
Ik kan wel janken. Wat is nou de beste aanpak en mindset om dit burnout monster te overleven.

Hé @ Eddy, jij zit er als ik jou berichten zo heb gelezen in vanaf of mei of oktober 2023. Ikzelf zit er al een stukje langer in en heb me heel maar dan ook heel eenzaam gevoeld in het proces terwijl er genoeg mensen om me heen staan die er voor me zijn. Het is een soort gevangenschap waar je in zit. Maar het word beter echt waar, het kan lang duren. Het gaat nu als een ruis met je mee en komt er niet los van. Steeds stil staan bij wat je voelt dat is ook echt heel vervelend en het verergerd je klachten. Therapeute zei tegen mij niet steeds alles te willen analyseren, heeft geen zin en is stress voor je lijf, letterlijk stress . Ik ben er ook nog steeds niet. Ben ontslagen omdat ik net in tweede jaar zit. Zie iedereen lekker naar z’n werk gaan en meerdere grote dingen op een dag doen. Maar ik zie vooruitgang, verandering . Herken je wanhoop en het vechten van jou, daar ben ik nu een beetje uit, maar heeft heel lang geduurd. Mij heeft psychosomatische therapie wel iets van houvast gegeven. Je leerd hoe het brein werkt en kan je eigen onbewuste reactie’s in lijf en hoofd beter plaatsen
Sterkte in iedergeval!

De beschreven klachten zijn heel herkenbaar. Wel wisselend in sterkte van dag tot dag. Ik heb ook altijd het gevoel alsof er iets in mijn hoofd 'deint'.

Misschien een kleine geruststelling;
Woordvindingsproblemen had ik enorm. Ik stond voor de klas en stamelde het ene verkeerde woord na het andere eruit. Ik was enorm bang en dacht aan de ergste dingen.
Een paar maanden verder heb ik nog steeds weleens. Met name als ik werk em dus veel moet praten en denken tegelijk of probeer te multitasken.
De arboarts gaf aan dat dit zeker een symptoom van een burnout Out is. Wel een van een vergevorderd stadium.
Zo min mogelijk tegen verzetten en gewoon tegen jezelf zeggen; dit komt weer goed.
Zorg dat je meerdere keren iets op een dag doet wat je hersenen echt tot rust brengt. Dus volledig prikkelarm

Hi, herkenbaar, ik ben sinds mijn BO heel erg vergeetachtig geworden.
Ik het begin kon ik vaak niet op woorden komen en gooide ik spreekwoorden door elkaar. Het niet goed kunnen spellen van woorden heb ik nog steeds. Ook een grammaticaal kloppende zin maken, vind ik een hele uitdaging.

En dan nog andere zaken:
Laatst vergat ik hoe ik moest schakelen terwijl ik in de auto zat en er al een paar ritjes op had zitten.
Ik vergeet ook vaak waar mijn tas/sleutels liggen, of ik loop naar boven om iets te pakken en eenmaal boven ben ik weer vergeten waarvoor ik kwam.

BO laat een gedeelte van je hersenen krimpen, dit veroorzaakt denk ik al dit soort problemen.
Ik speel elke dag een spelletje om mijn geheugen een beetje te trainen (patience, Wordfeud) en een dagboekje bijhouden hoe je je voelt kan ook helpen, als is het maar om alles van je af te schrijven.

Probeer deze klachten te accepteren; het hoort erbij. Je lijf heeft al stress van de BO, als je daar nieuwe stress aan toevoegt (de lichamelijke klachten/angsten die je voelt) word je steeds meer gestrest en wordt het erger en erger.

Zijn er ook dingen die wel goed gaan of die zich verbeterd hebben? Ik schrijf ze regelmatig op, het geeft toch een beetje hoop 🩷

Ik heb dit ook allemaal! Ook bij BO/angst

Het hoort er allemaal bij denk ik. Ik heb zelf geen afasie achtige problemen gehad. Maar wat ik wel heb geleerd is dat het vooral vage, moeilijk te duiden klachten zijn. Je zenuwstelsel staat in verbinding met al je organen en dat kan bizar vreemde klachten veroorzaken. Maar houd moed! Het gaat over! De kunst is je niet te focussen op de klachten. En zoals ik het schrijf is dat echt een kunst, want ooh het kan je zo overspoelen.

Ik heb ook veel last van niet op woorden kunnen komen. Meestal komen ze op een later moment dan toch. Vergeet ook veel dus maak lijstjes van dingen die ik moet doen. Je hersens zijn overbelast, problemen met cognitie en geheugen, concentratie horen erbij.

Hallo, zeker herkenbaar. Jammer genoeg kan dat er allemaal bij horen. Je brein is zo vermoeid en overprikkeld dat simpele dingen niet meer zo goed lukken. Op het ergste punt van mijn burn-out had ik last van soortgelijke klachten. Ik vergat simpele woorden zoals 'tafel' ben meerdere keren bijna aangereden omdat ik vergat uit te kijken. Kon me niet meer herinneren wat ik een paar uur geleden deed. Het zal echt beter worden, maar daar heb je wel hulp voor nodig. En probeer lief voor jezelf en je lichaam te zijn.

Stress zal de klachten alleen maar verergeren. Rust, therapie en jouw manier van ontspanning vinden hielpen voor mij het beste.

Hoi,
Ik ben blij jou klachten te herkennen!
Ik heb nl hetzelfde…
Nu een jaar burn-out en gaat het wat beter!
Voor jou beterschap gewenst en blijf positief het komt goed maar heeft tijd nodig pfff

Hay,
Ja heb ze ook allemaal.
Woordblok midden in een zin tegen een muur oplopen.
Echt struikelen in cognitieve taalvinding met klinkers.
Woord vindingsproblemen, niet op het juiste woord kunnen komen of er net niet bij komen en met gekke synoniemen klooien.
Gewoon kwijt zijn wat je wou zeggen midden in een zin.
Uitspraak van klinkers die verkeerd gaat en erg stotteren (nog nooit eerder gehad)
Een tijdje kon ik zelfs helemaal niet praten.
Mijn stem zelf is 9 maanden hees geweest.
Kno arts gaf aan dat er teveel spanning is op stembanden vanuit gespannen nekspieren en “te veel mijn best deed” om mij uit te kunnen spreken.
Dit was een flinke metafoor voor wat zich op alle vlakken afspeelde. Misschien heb je er wat aan. Als dit je grootste struikelblok is, is het misschien ook je eerste weg.

Dus zoek de wijsheid van je stilte waar je voelt dat je te veel tegen jezelf in spreekt, of meer hebt moeten uitspreken voor anderen dan goed voelt.
En spreek je uit waar je dat niet deed of jezelf verzweeg.
Wat zich uit in thema communicatie , geeft vaak iets aan over je relatie (s). Word je gehoord en voel je dat je jezelf kunt vrijelijk uitspreken ? Of is iets van dat vermogen, belast? Wat gebeurt er, als jij het overbruggen even niet meer kan? Wat of wie blokkeert jouw levensweg?

Van alle klachten bij BO vond ik dit en extreme hartkloppingen het beangstigste.
Ik leef dus met je mee.
Maar : Het gaat nu iets beter. Na 9 maanden.
En ik ontspan me in alle stilte, die ik als een warm bad kan omarmen.
Ik ben er achteraf blij mee, waar ik niet (meer) uit mijn woorden kwam. Ik moest mijzelf daar overschreeuwen en werd ook niet gehoord. Ik vertrouw nu mijn eigen stem, vooral mijn stemblokkade en mijn stilte. Waar ik niks te zeggen heb of last krijg van woordblok en stotteren daar ben ik dan niet of niet geheel thuis bij mezelf.
Een andere stem in mij klinkt dan sterker en die ben ik dankbaar. Hopelijk heb je daar ook wat aan als je angst voelt. Angst is ook de weg van Moed door hem aan te gaan. Zo te lezen bent je dapper op weg. Bel de Luisterlijn maar eens om te oefenen of je echt woordvindingsproblemen hebt of er minder last van hebt omdat iemand je tegrmoet komt of een scrabbleletter bijlegt. Een fijne ervaring.

Lieve groet en heb vertrouwen, u klinkt als een ontvanger van eenzelfde stille kracht.

Hay,
Ja heb ze ook allemaal.
Woordblok midden in een zin tegen een muur oplopen.
Echt struikelen in cognitieve taalvinding met klinkers.
Woord vindingsproblemen, niet op het juiste woord kunnen komen of er net niet bij komen en met gekke synoniemen klooien.
Gewoon kwijt zijn wat je wou zeggen midden in een zin.
Uitspraak van klinkers die verkeerd gaat en erg stotteren (nog nooit eerder gehad)
Een tijdje kon ik zelfs helemaal niet praten.
Mijn stem zelf is 9 maanden hees geweest.
Kno arts gaf aan dat er teveel spanning is op stembanden vanuit gespannen nekspieren en “te veel mijn best deed” om mij uit te kunnen spreken.
Dit was een flinke metafoor voor wat zich op alle vlakken afspeelde. Misschien heb je er wat aan. Als dit je grootste struikelblok is, is het misschien ook je eerste weg.

Dus zoek de wijsheid van je stilte waar je voelt dat je te veel tegen jezelf in spreekt, of meer hebt moeten uitspreken voor anderen dan goed voelt.
En spreek je uit waar je dat niet deed of jezelf verzweeg.
Wat zich uit in thema communicatie , geeft vaak iets aan over je relatie (s). Word je gehoord en voel je dat je jezelf kunt vrijelijk uitspreken ? Of is iets van dat vermogen, belast? Wat gebeurt er, als jij het overbruggen even niet meer kan? Wat of wie blokkeert jouw levensweg?

Van alle klachten bij BO vond ik dit en extreme hartkloppingen het beangstigste.
Ik leef dus met je mee.
Maar : Het gaat nu iets beter. Na 9 maanden.
En ik ontspan me in alle stilte, die ik als een warm bad kan omarmen.
Ik ben er achteraf blij mee, waar ik niet (meer) uit mijn woorden kwam. Ik moest mijzelf daar overschreeuwen en werd ook niet gehoord. Ik vertrouw nu mijn eigen stem, vooral mijn stemblokkade en mijn stilte. Waar ik niks te zeggen heb of last krijg van woordblok en stotteren daar ben ik dan niet of niet geheel thuis bij mezelf.
Een andere stem in mij klinkt dan sterker en die ben ik dankbaar. Hopelijk heb je daar ook wat aan als je angst voelt. Angst is ook de weg van Moed door hem aan te gaan. Zo te lezen bent je dapper op weg. Bel de Luisterlijn maar eens om te oefenen of je echt woordvindingsproblemen hebt of er minder last van hebt omdat iemand je tegrmoet komt of een scrabbleletter bijlegt. Een fijne ervaring.

Lieve groet en heb vertrouwen, u klinkt als een ontvanger van eenzelfde stille kracht.

Deze klacht herken ik ook. Soms heb ik het idee dat mijn werkgeheugen de boel niet meer tegelijkertijd geprocessed krijgt. Ik heb ook last van korte momenten van out zijn. Dan sta ik op een kruispunt en weet niet of ik nou door rood of groen gegaan ben...

Ohja, en eigenlijk ook continu duizelig: soms een beetje deinend en sommige dagen bijna niks en dan weer wat meer (vooral als er weer iets spannends op het programma staat).

Herkenbaar?

Hey suus, ik heb er ook een heel tijdje last van gehad en nog steeds.. spanningshoofdpijn en migraine achtige hoofdpijn, zelfs een keer een hele hevige gehad dat door heel mijn hoofd ging. Dat duizelig zijn is ook heel herkenbaar, maar ook wel eens het gevoel alsof ik er niet helemaal bij ben. Ik word meestal wakker met een drukkend hoofd en soms straalt dat door naar mijn oren en gezicht, nek en hals.. ik ben inmiddels 10 maanden verder, en er zitten steeds meer dagen tussen dat het goed gaat. Behalve gister, weer in paniek want zag dubbel met een oog.. alsof het beeld bevriest, en mijn ooglit bleef hangen onder. Ach ja. Ik denk wel eens dat er iets mis is in mijn schedel… ook heb ik wel eens slecht zicht en droge ogen, of ineens flitsen, ruis in de ogen. Komt door spanning zeggen ze dan 😅 de ene zegt bruxisme, de ander migraine. En dat zo ineens spontaan allemaal begonnen.. nu loop ik bij een fysiotherapeut als laatste hoop dat ze het meschien weg kunnen kneden ofzo. Lijkt soms alsof er spieren/zenuwen vast zitten vanuit mijn bovenrug dat uitstraalt naar mijn hoofd. en heb al een nieuw nek kussen besteld in de hoop dat het dan verminderd, een split moet ik er ook nog bij dragen. Naar de doktor gaan heeft in ieder geval geen zin voor mij, of ik moet het doen met pijnstillers en of ik krijg allerlei etiketten geplakt die naar mijn gevoel niet gegrond zijn, terwijl ze weten dat ik overspannen en erg gestest ben. Ik zoek het zelf wel uit☹️

Ok… dankjewel. Ik heb dit weekend zelfs een nieuw matras besteld, in de hoop dat dat helpt. Bizar wat stress allemaal met je lijf doet, ik herken wat je zegt met dat dubbel zien/slecht zicht. Ik zal de fysio eens vragen, misschien kan hij een beetje kraken oid. Vervelend dat je dit allemaal hebt, aan de andere kant ben ik blij dat ik niet de enige ben.

Sterkte 😘

Goedemorgen Suus,
Ook ik heb al een jaar last van hoofdpijnen en ze lijken alleen maar erger te worden. Ik slik dan ook regelmatig paracetamol anders is het niet te doen. Met regelmatig bedoel ik gemiddeld 3 maal per week. Echter ik was ben bij de HA om o.a. dit te bespreken en deze gaf aan dat de hoofdpijn nu wel eens het gevolg zou kunnen zijn van het met regelmaat slikken van paracetamol, dit kan medicijnafhankelijke hoofdpijn veroorzaken. Toen ze het zei, klonk dit voor mij zo logisch. Haar advies was dan ook om er in één keer mee te stoppen en na 3 weken onthouding eens te kijken hoe het dan gaat met de hoofdpijn. Ook raadde zei aan te minderen met koffie en thee gezien de cafeïne. Ik heb deze raadt ter harte genomen en ben sinds een week gestopt met de paracetamol. De afgelopen week is geen feestje geweest. Veel hoofdpijn met name 's nachts tegen een uur of 4 hetgeen de hele morgen door zeurt maar ik ben zeker van plan het vol te houden omdat ik anders geen objectief beeld krijg van de klachten die horen bij een BO.

Dag suus, Google even naar tmj. Mogelijk heb je dit ontwikkeld door alle stress.

Probeer de kaakspieren goed te masseren en onder je wangen. Elke dag.

Bedankt voor jullie reacties, ik ben er inmiddels achtergekomen dat het vanuit mijn nek komt… helemaal bovenin mijn nek (waar je haar begint te groeien) doet het enorm pijn, ik voel aan weerszijden pijn, ik kan morgen gelukkig naar de fysio. Ik heb gelet op het kaakklemmen en ik betrap mezelf er steeds op, dus bedankt voor die tip!

Hoi jip,

Dit klinkt zo herkenbaar knap dat je dan toch dat rondje gaat lopen. Mij lukt dat dus niet. Ik ben nog geen 10 stappen opweg en het komt al opzetten.

Ontzettend herkenbaar door de lichamelijke klachten ontstaat er paniek. Dan volgen er mentale klachten en daardoor volgt er weer lichamelijke klachten en zo blijven we in die vicieuze cirkel.

Ik hen dat ook gehad in de begin fase .. had et heel erg en ook het gevoel dat ik 10 flessen wijn op had.. heel veel schouder nek en hoofd spanning.. heel veel last van me ogen .. en duizelig het gevoel bij elke stap of elke auto die langsreed out te gaan.. maar het is heel goed om elke dag een rondje het liefst in het bos te lopen ook met al die klachten.. dan leert je lichaam weer ontspannen..

Hier precies het zelfde verhaal
Wat duren de dagen zo lang hé
Ik voel me ook vreselijk
Hoop rustig weer te kunnen opbouwen
Maar zit er nog niet in

Hi anoniem,

Het herstel duurt lang. Al heb ik niet echt besef van dagen en tijd. Het vliegt een beetje aan me voorbij.

1,5 jaar alles genegeerd , en toen ging het licht uit , dacht met een pilletje dat het weer goed ging komen , nu vanaf juli niet meer gewerkt , allerlei therapieën gevolgd , en continu twijfels over lichaam en geest , vallen en opstaan , en luisteren naar je lichaam , gelukkig kon ik 1 feb met vervroegd pensioen !

Zeker 3 jaar met heel veel klachten rondgelopen. Vooral maag- en darmklachten, oorsuizen, brok in de keel, onrustig, paniekaanvallen en hoofdpijn. Achteraf vraag ik me af hoe ik dat vol heb gehouden. Had wel het "geluk" dat het op het einde in de Coronatijd was dus thuiswerken. Zit nu al 2 jaar ziek thuis en veel is er niet verbeterd helaas.

Bert wat vervelend om te horen.
Hoe houd je het vol?
Hoop al opgegeven?
Ik hoop dat het geen twee jaar duurt voor iedereen pfff
Heb een heftige stress situatie gehad?
Dat kan bijna niet anders.
Groet
Eddie

Bert, wat ontzettend herkenbaar alles wat je schrijft. Bij mij is het afgelopen jaar in oktober begonnen met wat achteraf blijkt een paniekaanval. Toen begonnen de lichamelijk klachten. Dat was tot daaraan toe ik ging gewoon door. Totdat de angst en de klachten mijn lichaam overnamen. Ik sliep slecht, had een dof afwezig gevoel in mijn hoofd waardoor je bang wordt en niks kan en wil ondernemen, negatieve gevoelens, druk op de ogen, slappe benen, duizelig, hoofdpijn, angst, een rare wereld, wazig zicht en ga zo maar door. Hierdoor is een rondje lopen al vreselijk. De wereld voelt zo raar waardoor ik toch soort van angst krijgt. Heb soms het idee niet eens op de wereld te zijn maar vast te zitten in mijn eigen hoofd zo eng gevoel

Hi Lieke, wat jij omschrijft is een natuurlijk beschermingsmechanisme van je brein. Het gevoel niet op de wereld te zijn heet derealisatie en kan beangstigend aanvoelen als je je er erg bewust van wordt. Als je zoekt op youtube naar: ‘ depresonalisatiesymptomen, de 10 meest voorkomende’ dan vind je een engelstalig filmpje van een jongen die dit perfect uitlegt. Sinds ik dat filmpje meerdere keren heb bekeken ben ik er vanaf. Ik hoop dat je er iets aan hebt.

Helaas hier nog wel een burnout met flinke angsten. Ik hoop dat het snel beter wordt, succes allemaal 💜

Hi An, ik heb dit ook, al 5 maanden lang, ik kan eigenlijk niemand verdragen en ben daardoor veel alleen. Alleen als ik alleen ben kan ik enigszins mijn dag aan, ik was nooit zo, dus eenzaam is het wel 😞.

Ik heb het ook vooral met geluid; bijvoorbeeld die irritante reclames op tv of radio, series met snelle beelden kan ik maar slecht volgen, straks weer Max 🏎️ kijken wordt ook een uitdaging. Ik luister veel podcasts om burnout beter te begrijpen en dan schijnt het allemaal normaal te zijn.

Ik ga nu maar mediteren proberen, er moet rust in het koppie komen…

Sterkte, je bent niet alleen 💗

Hoi Ans,

Ik herken dit ook inderdaad. Ik ben tijdens gesprekken met mensen ook heel snel moe en als het net iets te lang duurt, dan krijg ik een ruis in m’n oor en word ik duizelig. Ook geluiden en drukte vind ik heel lastig nog. Ik ben nu 11 maanden onderweg.. had gehoopt dat het onderhand wel wat minder zou worden. Ik heb wel ADHD dus misschien dat het hierdoor lastiger is ook, omdat ik sowieso al snel overprikkeld ben.
Ik denk dat het gewoon een kwestie van tijd en veel geduld is (lastig…). Er zijn echt bepaalde hersendelen anders gaan werken door de burn-out en dit kost veel tijd om te herstellen.


Sterkte ❤️‍🩹

Hoi Suus & Marieke,

Bedankt voor jullie reacties. Naar dat jullie er ook zo’n last van hebben..En toch geeft het steun om van elkaar te lezen dat we niet alleen zijn 💛

@Suus, dat je enkel de dag in je eentje een beetje oke doorkomt en het eenzaam is herken ik enorm.. zeker als je hiervoor juist graag afsprak. Heeft bij mij lang geduurd voordat ik me daaraan over kon geven, ik bleef toch 1 op 1 afspreken maar ook dat zorgt al snel voor overprikkeling.

@Marieke, het is echt heel lastig, het beperkt je enorm hè.. ADHD maakt dan inderdaad misschien dat dat stukje gevoeliger is, ik ben HSP (helaas testen ze dat niet, maar benoemd door huisarts / praktijkondersteuner als vermoeden) en wist het ook al van mezelf, ben ook altijd al sneller vermoeid geweest in drukte / te veel prikkels, stemmingen van anderen direct aanvoelen etc. Maar nu is het echt een soort handicap, inderdaad duizelig en soms zelfs een onwel gevoel bij bij contact of prikkels. Het blokkeert dan gewoon in m’n hoofd, hoe hard ik ook probeer. Zelf zit ik er al 3jaar in, waardoor ik soms bang ben dat die extreme overgevoeligheid nooit meer weggaat. Heb wel meerdere terugvallen gehad waardoor het zo lang duurt.

Soms zo moeilijk om vertrouwen te blijven houden.. maar we geven het maar heel veel rust en tijd.

Liefs en sterkte

Hi An,

Herkenbaar ook voor mij, het lijkt soms wel alsof ik me prima voel, lichamelijke klachten zijn zo goed als over maar prikkels trekken me compleet leeg waardoor ik zo lang vermoeid blijf. Ontzettend frustrerend en ben soms bang dat er iets kapot is in mijn hersenen.

Ik lees hier ook niet vaak over eerlijk gezegd (wel dat mensen geen drukke plekken kunnen bezoeken bijv, maar niet dat 1 op 1 of zomaar een klein uurtje rustig bezoek ook al enorm veel kost). En het gevoel dat je daarin alleen bent wekt soms extra zorgen

Ik herken heel veel van je verhaal mijn man zit in een burn-out en is al meer dan 1½ jaar thuis. Hij kan ook niet tegen drukte heeft heel erge geheugenproblemen en concentratie problemen ik merk soms dat we weer een beetje de goed kant opgaan en dan pats 1stap vooruit en 2 terug het is een lange weg, ik las ..het zijn sterke eigenschappen die er voor zorgen dat je ziek werd en het zijn dezelfde eigenschappen die je herstel in de weg zitten En het ergste voor mensen met burn-out is dat niemand je begrijpt ik snap mijn man ook niet ik ben zelf heel positief en ziet alles zitten. Door hem ben ik nu ook altijd thuis wil hem niet alléén laten heeft al veel gekost, vrienden die je laten zitten, sommige mensen zeggen ik snap het hoor dat het moeilijk is en ze fietsen vervolgens fluitend weg dan denk snappen man je snapt er niks van Ik sta erbij en ik snap er ook niks van Maar ik wil je deze raad geven laat het maar over je komen Sterkte

Bedankt voor je reactie en herkenning anoniem. Wat rot dat je man hier ook zo’n last van heeft. Het klinkt alsof hij aan jou een hele fijne steun hebt, ondanks dat je het niet helemaal snapt, klinkt het wel alsof je de situatie/klachten respecteert en er voor hem bent. Dat is super belangrijk en inderdaad, er is zo weinig begrip van buitenaf. Het zijn ook klachten die, als je je het zelf niet hebt gehad, je het totaal niet kunt voorstellen dat je je uberhaubt zo kunt voelen.

Ik laat het vanuit acceptatie over me heen komen maar het duurt al zo lang, en ben soms bang dat ik altijd gevoelig blijf waardoor ik snel leeg blijf lopen..

Sterkte ook voor jullie!!

An

Lieve mensen,

Hier ook zelfde probleem, kon in het begin van de burnout niet eens meer in winkels komen omdat alles begon te draaien voor mijn ogen (winkels zijn hele intense plekken qua prikkels: alle verschillende producten, mensen, lawaai, muziek, kleuren etc.). Heb trouwens ook ADHD.

Maar ik wil hier toch even plaatsen: het wordt echt beter! Ik zit nu zelf ruim een jaar in het herstel van de burnout en hoewel ik er zeker nog niet helemaal ben merk ik qua prikkelverwerking dat ik echt steeds meer aan kan. En soms ga ik net over mijn grens en dan moet ik even twee dagen weer heel rustig aandoen. Maar vergeleken met 6 maanden geleden is het bij mij echt een wereld van verschil. Wellicht geeft het jullie wat hoop.

Hou je taai en wees niet te hard voor jezelf, overprikkeldheid dient zich vaak pas aan op het moment dat je al ver over de grens bent gegaan. Dat maakt het moeilijk om intuitief aan te voelen waar de grens ligt, je wordt plotseling overvallen door een enorme golf van duizeligheid en vaak ook hoofdpijn. Probeer dus wat zachter naar jezelf te zijn voordat je dingen inplant. Liever extra voorzichtig dan overmoedig. Voorkomen is beter dan genezen.

Liefs.

Hi, ik loop hier ook al enorm lang tegenaan. Vanaf 19e begonnen klachten erger te worden. Rond 23e burn out en nu weer rond het niveau van vlak voor burn out. Alles in medische wereld al getest en was allemaal gezond. Met psychologen ook minimaal vooruitgang. Echter lijkt het erop dat het wel een naam heeft, waar ik binnenkort voor naar drechtsteden ga. Het heet PPPD. Ik vond mijn herkenning bij het youtube kanaal 'The Steady Coach'. Ik denk dat de videos onder de playlist 'specific symptoms' mensen hier wel aanspreken. Hopelijk kunnen jullie hier ook iets mee.

Altijd leuk om mensen wat meer te spreken tho, hier is mijn discord/instagramnaam:
Kelvinschouten

Ik heb hier ook veel last van. Denk dat t vooral bij mensen speelt met n zware burnout. Ik heb t vooral met harde geluiden en idd sociale interactie. Afspraken met vriendinnen beperk ik tot 1,5 uur. Doe ik t langer, lig ik met n suizend hoofd op bed. Ik ben ook t liefst alleen, lekker in de natuur, op n bankje zitten etc. Maar t wordt heel langzaam iets beter, dus houd moed! En mijn man snapte t ook heel lang niet. Ik heb toen n artikel laten lezen waarin heel goed werd uitgelegd dat de biologische component v burnout bij zware burnout een dominante rol speelt: je zenuwstelsel is zwaar overprikkeld, kost jaren (in mijn geval) om dat terug te draaien.

Ja herken ik helemaal ik wist ook niet wat het was maar heet hersenmist brain fog zoek maar eens op…
Ik was blij te weten wat ik had dacht nl aan een tia in mijn hersenen ofzo
Heeft bij mij 7 mnd geduurd
Echt je kan bijna niets en er alleen maar aan toe geven…
Ik nu een jaar burn-out voel me de laatste week eindelijk wat beter maar heb het gevoel dat ik moet bijkomen van een jaar uit staan pfffff

Hi! Heel herkenbaar, het word nu na 1 jaar en een poosje wel iets beter. Ik heb wel speciale oordopjes gekocht die harde achtergrond geluiden blokkeren en waarbij je wel nog een fijn gesprek kunt voeren aan tafel. Dit zorgt er wel voor dat ik soms op wat drukkere plekken kan afspreken en dan doe ik die oordopjes in. Misschien helpt het jou ook? Geeft mij ook rust dat ik ze altijd in mijn tas heb zitten en als ik te overprikkeld raak dan helpt het echt om even terug te schakelen met die dingen in. Ook als je in het OV stapt bijvoorbeeld.

Gr

Wat herkenbaar zeg, het is een heel naar en levensontwrichtend onderdeel van een burn out.
Ik vind het persoonlijk het meest moeilijke symptoom om mee om te gaan.
Ik kan niets meer aan, net als jij ben ik van een kort gesprek al volledig overprikkeld krijg dan een druk in mijn hoofd, paniekerig gevoel in mijn borst, oorsuizen gevoel van complete overweldiging en ik kom daar bijna niet meer uit, dit geldt ook voor kleine confrontaties, ik moet bijvoorbeeld met een buurvrouw dealen die constant klaagt en zeurt, ik heb daar gisteren iets van gezegd en vandaag lig ik de hele dag plat..het laat me dan niet meer los.
Hoe lang speelt dit al bij jou?
Heb je manieren gevonden om weer te ontprikkelen ?
Het duurt bij mij al jaren, ik ben zo bang dat dit nooit meer weggaat.. ik denk aan toekomstige kleinkinderen, bruiloft van mijn kinderen.. ik zou het in deze toestand niet aankunnen, dat maakt me heel wanhopig en verdrietig

Dit herken ik zo erg. Vooral de duizeligheid en angstig gevoel na overprikkeling. Dit is dan meestal inderdaad al te laat. Mijn hele leven staat in teken van de duizeligheid omdat ik er zo angstig voor ben. Ik ben echt al 75-80% beter dan 7 maanden terug maar ik kan tegen zo weinig prikkels. Vandaag een aantal dingen gedaan en toen ineens was het teveel en was ik mega moe en duizelig. Het hoort erbij zo te lezen?

Hier is ook de overprikkeling de ergste en langdurende klacht van allemaal. Sinds juni vorig jaar in burn-out, maar ben eigenlijk na 10 weken al weer begonnen met wat uurtjes thuiswerken, waarvan ik me afvraag of dat eigenlijk niet al veel te snel is geweest. Na vele hobbels en bobbels inmiddels op 20u per week beland, maar wel vanuit rustige omgeving thuis dus. Mijn baan is planner in de logistiek, dus de eigenlijke werkomgeving is hectisch, met talloze telefoontjes, mailtjes en meetings, waarvan ik me afvraag of ik dat ooit weer aan zal kunnen. Gesprekken van max een half uur kosten al bakken energie, en daarna vaak compleet overprikkeld en uit mijn doen. Verder een sluimerende hoofdpijn met druk op de ogen, die nooit echt helemaal weg lijkt te gaan.

Helemaal niets doen qua werk lijkt bij mij ook niet te werken, want dan pieker ik me de ziekte, wat uiteindelijk ook vrij deprimerend is.

Wat zijn juiste keuzes, en wat niet, het blijft lastig…….

Het beste wqt je kunt doen is wandelen in het bos.. hoe moeilijk je het misschien ook vind om te wandelen. Zo leer je je zenuwstelsel langzaam aan weer ontspannen en wandelen maakt ook endorfine aan..verlicht pijn en geeft je een gelukkig gevoel

Ja , pas sinds kort dat ik ervaar dat het minder wordt. Actief bezig geweest met:
Somatische oefeningen
Stress reset human garage op YouTube. Verdiep je even in deze dingen om de stress uit je lijf te krijgen
Tevens heb ik ernaast emdr gehad en massagetherapie.
In mijn geval sprong m'n lichaam continu aan vanwege angst/ trauma

He Eddie,

Ja, dat heb ik ook gehad. Het stresssysteem is op tilt geslagen en bij het minste geringste slaat het alarm. Ook als je gewoon probeert te ontspannen. Het kost tijd voor je lichaam om te herstellen, dat hoeft niet zo te blijven voor de rest van je leven. Het is erg zwaar nu, maar het wordt beter. Probeer zoveel mogelijk rust te nemen, geef toe aan je slaapbehoefte (zolang het er niet voor zorgt dat je 's nachts niet meer kunt slapen), ga naar buiten om te wandelen (bij voorkeur de natuur in), en leer vooral ook om helemaal niets te doen (gewoon, met een kop thee op de bank zitten, geen verdere prikkels). Uiteindelijk zal je lichaam weer terug balans vinden. Het is een lange weg... Misschien goed om erbij te zeggen, ik werk als psycholoog en spreek niet alleen vanuit ervaring maar ook vanuit mijn expertise. Sterkte.
Groet Tamar

Acceptatie, acceptatie en nog eens acceptatie...laat het er zijn. Je kunt niet sneller gaan dan je proces. Ik zit nu 16 mnd thuis, jer gaat wat beter. Meer energie. Maar nog steeds slaapproblemen en elke dag hoofdpijn. Het is zwaar maar wat mij helpt is relativeren ( zoveel mensen hebben t nog zwaarder) en genieten van kleine dingetjes die je dag kleuren. Ooit komt het weer goed. Houd jezelf dat voor.

Ik heb het soms zo erg dat het een soort aanval is. Ik ga trillen, krijg zere slappe benen, wordt intens moe, duizelig en angstig.
Soms weet ik op zo moment niet eens hoe ik van de bank naar de keuken moet komen.

Kijk naar doctor Berg op YouTube

Ik heb 2 jaar lang in de ‘aan’ stand gestaan. Niks hielp.Tot ik oefeningen voor je vagus nerve tegen kwam. Was er in 1 klap uit

Anoniem, ik heb dit even opgezocht.

Oefening voor de nervus vagus
Oefening van Stanley Rosenberg, auteur van Accessing the Healing Power of the Vagus Nerve.

1. Ga op je rug liggen en leg je handen gevouwen achter je hoofd. Laat het gewicht van je hoofd rusten op je handen.

2. Laat je hoofd rustig liggen en kijk met je ogen naar rechts, zo ver als je kan. Alleen je ogen bewegen, je hoofd ligt nog steeds in het midden met je neus naar het plafond. Blijf naar rechts kijken.

3. Op een gegeven moment moet je slikken, gapen of zuchten. Dit gaat automatisch, daar hoef je niks voor te doen. Het kan wel een halve tot een hele minuut duren voor dit gebeurt. Dit is een teken van ontspanning in je parasympatische zenuwstelsel dat aangestuurd wordt door je nervus vagus.

4. Herhaal hetzelfde, maar kijk dan zo ver mogelijk naar links met je hoofd in het midden. Ook hier wacht je tot je slikt, gaapt of zucht. De ervaring leert dat het aan één kant veel langer kan duren voor je in de ontspanning ‘schiet’ dan de andere kant.

5. Doe deze oefening voor je gaat slapen en als je ’s nachts wakker wordt. Of wanneer je gedurende de dag een reset van je zenuwstelsel nodig hebt, bijvoorbeeld als je je overprikkeld voelt of net iets stressvols hebt meegemaakt

Dank je wel @patrick

op youtube zoeken:
Vagus nerve excersises.


Wel maar 1 keer per dag doen is voldoende voor je hersenen.

Vreselijk, ik ervaar ze allemaal behalve het korte slapen. Ik slaap wel enorm slecht..
Bij mij is officieel geen BO vast gesteld maar herken mij zo in alle verhalen. Zo ook deze. Af en toe denk ik dat mn laatste dagen geteld zijn.. wat het ook niet beter maakt.
Je bent niet alleen in ieder geval!

Vreselijk, ik ervaar ze allemaal behalve het korte slapen. Ik slaap wel enorm slecht..
Bij mij is officieel geen BO vast gesteld maar herken mij zo in alle verhalen. Zo ook deze. Af en toe denk ik dat mn laatste dagen geteld zijn.. wat het ook niet beter maakt.
Je bent niet alleen in ieder geval!

Vreselijk, ik ervaar ze allemaal behalve het korte slapen. Ik slaap wel enorm slecht..
Bij mij is officieel geen BO vast gesteld maar herken mij zo in alle verhalen. Zo ook deze. Af en toe denk ik dat mn laatste dagen geteld zijn.. wat het ook niet beter maakt.
Je bent niet alleen in ieder geval!

Dag Henriette, ik zit nu 4 maanden in BO en herken het slecht slapen van 23.00 tot hoogstens 04.00 uur, ik ben dan ook heel gejaagd en verdrietig om 04:00 uur, jij ook?
Ik ben ook constant duizelig en wazig zien. Slappe benen heb ik niet, wel voel ik er vaak tintelingen in, heel vaag.
Kun jij al werken? Ik ben vorige week 2x 2uur per week gestart , maar dat was geen succes, heb me weer volledig moeten afmelden ☹️

Het lijkt zo uitzichtloos, maar iedereen zegt houd vol… succes x

Dag Suus, dank voor je reactie. Ja, ik herken het gejaagde gevoel als ik wakker wordt om 04.00 uur. De piekerknop springt dan direct aan en wordt dan enorm onrustig en gejaagd.
Fijn om te lezen dat jij ook de duizelingen en wazig zien ervaart, doet me goed te weten dat ik niet de enige ben maar het maakt me onzeker in mijn dagelijks handelen.
V.w.b. het werk ik ben in september begonnen met 2 uur per week mijn mail lezen en vanaf november 2x2 uur licht administratief werk zonder tijdsdruk vanuit huis. Dat ging aardig totdat ik ging opbouwen naar 3x2 uur. Op dat moment ging weer het lampje uit gezien mijn ogen. Ik kon na 1 uur werken geen beeldscherm meer verdragen en liep dagen met hoofdpijn. Nu weer terug naar 2x2 uur en de uren meer verspreiden over de dag.
Volgende week begin ik hier weer mee.
Het slapen daar maak ik mij het meeste zorgen om. Van slapen genees je echter het schiet niet op met maar 5 uur per nacht.
Maar we gaan door en ik probeer iedere dag een lichtpuntje in mijn boekje te noteren van hetgeen er die dag goed is gegaan. Focussen op de goede dingen is waar ik mij toe dwing maar soms zoals gisteren dan lukt dat even niet. Vandaar mijn post.
Nogmaals dank voor je reactie en beterschap toegewenst. Groet, Henriette

Goedemorgen Cherrel, dank je wel voor je reactie. Ik heb antwoord gegeven onder jouw post echter ik heb te snel op de verzendtoets gedrukt en nu staat er Hen ipv Henriette.

Dag Henriette, wat is het een ellende he… ik ben soms ook zó radeloos. Ik heb precies hetzelfde dat ik ook hoofdpijn krijg na beeldschermwerk. Ik maak me ook zorgen om het slapen, maar ga ervan uit dat dit zichzelf hersteld. De cortisol giert nog door ons lichaam denk ik. Ik zit niet aan medicijnen, probeer alle negatieve mensen uit mijn leven te weren en veel de natuur in. Meer dan dit kan ik niet. Sterkte!

Hoi ik herken sommige klachten wel heb heb deze na 15 maanden nog steeds.
Mijn klachten zijn vooral hoofd en oogklachten.
Pijnlijke ogen, trillende ogen wanneer ik mijn ogen sluit,trillende oogleden net een flipperkast wanneer ik m'n ogen sluit, visule duizeligheid kan geen tv kijken of scrollen dan slaan mijn ogen op "hol"
Slecht tegen supermarkt of drukte kunnen, ervaar dan visuele duizeligheid, oogdruk en intense hoofddruk, wanneer ik m'n ogen sluit zie ik tig pulserende lichten en
patronen in m'n gezichtsveld schieten, hierdoor slaap ik nauwelijks. En zo heb ik nog tig andere klachten.
Sterkte

@ anoniem, ik herken wat je schrijft. De supermarkt bezoekjes zijn iedere week een beproeving. Ik ga vroeg in de morgen gezien de rust maar mijn ogen kunnen de kleuren in de schappen niet verwerken. Als ik thuis kom ben ik doodmoe en duizelig. Tv kijen of een boek lezen lukt helaas ook niet gezien de ogen. Het lijkt alsof ze niet samenwerken.
Veel sterkte en beterschap toegewenst.
Groet, Henriette

@henriette, dan pijn/ druk op de ogen herken ik zo. de kleuren niet goed kunnen verwerken het licht is heftig enz. enz. die druk op de ogen kan zo pijnlijk en vervelend zijn. Heb jij hier tips voor?

@Lieke, vwb mijn oogdruk en zere ogen: ik rust 2 maal per dag een uur in bed. Niet op de bank. Ik merk dat mijn lijf meer tot rust komt in bed. Daarbij zit ik vaak met mijn ogen dicht een kwartier a dertig minuten op de bank of 's avonds in het donker. Dat doet me goed. Daarnaast kijk ik zo min mogelijk op mijn mobiel want dat is de grootste tricker voor mij vwb mijn ogen.
Groet, Henriette

@Henriette, Dankje voor je tips!
Heb jij ook dat de snelwegen veel moeilijker te rijden zijn dan een Provincialeweg? Bij lang vooruit staren in de auto krijg in bijvoorbeeld ook zere ogen. Dit heb ik op de snelweg dus al heel snel.

@Henriette, Dankje voor je tips!
Heb jij ook dat de snelwegen veel moeilijker te rijden zijn dan een Provincialeweg? Bij lang vooruit staren in de auto krijg in bijvoorbeeld ook zere ogen. Dit heb ik op de snelweg dus al heel snel.

Hallo Henriette,

Deze klachten zijn heel herkenbaar. Zit nu ook al een tijdje thuis. Maar moet soms wel werken helaas.
Slapen is voor mij ook een groot probleem. Ben vaak moe in de avond en als ik dan op bed liggen en dan blokkeert er van alles en sta ik weer helemaal aan.
Met slaap medicatie val ik dan toch in slaap maar na paar uurtjes word ik wakker en sta meteen aan. Klaar wakker en helder in mijn hoofd.
Wat ik ook anders ervaar als voor mijn burn-out is dat ik dan honger heb. En meteen paar sneden brood ga eten. Heb ik 52 jaar nog nooit gedaan moest altijd eerst even goed wakker worden.
Naar de winkel gaan begint meestal hoopvol. Maar al vrij snel begin onrustig te worden en kan niet meer helder denken of keuzes maken. Wil dan maar één ding en dat is dan zo snel mogelijk weg. Ergens waar ik alleen kan zijn.
Hoop dan ook dat ik op weg naar de auto geen bekenden tegen te komen, want dan een gesprek voeren gaat me zeker niet lukken.
Het accepteren van de burn-out is een heel gevecht vind ik. Als ik nu terug kijk naar de afgelopen jaren hebben meerdere mensen (ouders, kinderen, vrienden) vaak tegen mij gezegd doe het wat rustiger aan.
En heb altijd geroepen nee het lukt me wel kan het allemaal aan. Was voor mijn gevoel een soort superman.
Om dit te begrijpen en accepteren kost mij dagelijks heel veel energie.
Weet niet of jij ook moeilijk kunt concentreren, ik kan lastig iets volgen op tv. Lezen is altijd al een uitdaging geweest. Concentreren vind ik lastig ben gauw afgeleid, maar heb nu story tel ontdekt en luister heel veel boeken. Dit geeft mij heel veel rust.

En erover praten hier helpt mij ook heel veel omdat hier mensen zijn die me wel begrijpen.

Wens je veel sterkte en geluk met je herstel
Groet Aswin

@Lieke, ik rij alleen maar auto naar de supermarkt en naar de hulpverleners zoals de ergotherapeut. Als ik verder moet dan vraag ik of iemand mij wil brengen. Ik vind het vwb mijn vermoeidheid, zwabberende benen en slechte ogen onverantwoord om te rijden.
Groet, Henriette

@Aswin, ik herken wat je schrijft en het accepteren van een BO heeft tijd nodig dat gaat niet van de een op de andere dag daar kunnen maanden overheen gaan.
Vwb je winkelbezoek ook dit is heel herkenbaar. Ik ga vroeg in de morgen met een lijstje en hoop ook dat ik geen bekenden tegenkom omdat ik geen energie meer heb om te staan en/of met hen te praten.
Luisterboeken vermoeien mij teveel dus daar kan ik geen ontspanning bij vinden.
V.w.b. begeleiding bezoek ik een ergotherapeut van haar heb ik de oefening "diep zitten" gekregen. Deze oefening zorgt ervoor dat je spieren, van wie je niet wist dat je ze had, zich ontspannen. Ik pas ze vele malen dagelijks toe en ook vlak voor het slapen gaan. Hierdoor is mijn slaap intenser maar niet langer. Ik wordt wat rustiger wakker.
Ik wens je veel succes met je herstel.
Hartelijke groet, Henriette

Hi Henriette,

Ik weet niet of het je helpt maar de (gratis) app Insight Timer geeft me veel rust. Daarbij kan je korte ontspanningsoefeningen, muziek of andere verhaaltjes etc. volgen. Hierbij hoef je niet constant op te letten en zeggen ze soms ook 'het is oke als je gedachten afdwalen, probeer je weer te focussen op de oefeningen'. Klinkt heel stom maar die bevestiging helpt mij genoeg om nog even te 'ontspannen' in zoverre dat lukt.

Hoop dat je hier iets mee kunt, succes ❤️

Hoi Henriette

Bedankt voor je berichtje mijn therapie moet nog beginnen. Maar wil graag nu vast iets doen wat me kan helpen.
Dus ga even Google kijken wat diep zitten inhoud.
En X je zegt dat een gratis app insight timer goed kan helpen. Zal morgen eens kijken of dat iets voor mij kan betekenen.
Bedankt voor je tip 🙏
Groet Aswin

@x, dank je wel voor je reactie. Ik ga de app installeren. Alle tips zijn welkom.
Groet, Henriette

Hoi,

Heel herkenbaar letterlijk alles wat je noemt. Die extreme angst en al je andere klachten. Ook je opvliegers enz. Is heel herkenbaar ik denk dat dit komt door de stress.

Beste N.,

Wat naar voor je, mijn burnout begon ook met vaginale klachten: een schimmelinfectie die maar niet wegging en aansluitend een eczeemreactie daarop, ik heb maanden moeten smeren om het weer beetje normaal te krijgen. Toen ik begreep dat eczeem een reactie op stress kan zijn, heb ik dat gelinkt aan mijn burnout.
Daarvoor had ik ineens 2x bacteriële vaginose, wat ik ook nog nooit eerder had gehad. Het kwam allemaal achter elkaar.

Ik zweet nu ook sneller sinds mijn burnout, ik ben 40, en zit ook nog niet in de overgang, mijn menstruaties komen sinds mijn burnout niet lichter maar wel onregelmatiger.

Ik heb ook last van spanningshoofdpijn, migraine, hartkloppingen, snel huilen, paniekgedachten en angstaanvallen, weinig energie hebben en niet goed tegen licht, geluid en drukte kunnen. Dus daarin kan ik je een beetje gerust stellen misschien?

Ik kreeg in 1 maand tijd echt heel veel klachten en daardoor ook tig keer bij de huisarts beland en e.e.a. laten onderzoeken in het ziekenhuis, maar alles wat goed.

Heel frustrerend, ik werk inmiddels niet meer (volledig ziek gemeld), en dagelijks wandelen en zo min mogelijk prikkels is eigenlijk hetgeen mij nog wel lukt en dat doe ik dan maar, in de hoop dat alles overgaat... ben nu 3 maanden zoet met dit :(

Hoi Lieze & Anoniem,

Dankjewel voor jullie reacties. Helpt echt om te weten dat er meer vrouwen zijn die hiermee worstelen, en ook fijn om te weten dat je weerstand minder is door een burn-out - dat plaatst heel veel in perspectief van de afgelopen tijd. Ik wacht verder onderzoek even af maar ben voor nu gerustgesteld, bedankt! En heel veel succes en sterkte bij jullie herstel natuurlijk, we zijn niet alleen!

Hi, heel herkenbaar, het lijkt wel alsof je in een maand 40 klachten kriigt. Ik had eerst erg last van misselijk en overgeven, toen kwam de duizeligheid en slecht zien, piepende oren, zere maag en darmen. De klachten komen en gaan, en soms zijn ze er ineens weer. Ik merk wel: zodra er iets stressvols op m’n agenda staat: is alles er weer. Ik moet binnenkort langs werk voor een gesprek en sinds ik dat weet ben ik weer elke ochtend misselijk en ‘s nachts wakker, heel irritant.

Dank voor je reactie Suus. Ook al is het niet fijn om te lezen dat je dit meemaakt, geeft het me wel geruststelling. Ik kan soms zo moeilijk geloven dat je je zo kunt voelen en dat vooral plotseling. Je hebt dagen dat je denkt he het gaat beter en de volgende dag kan het weer anders zijn. Dit laat ook maar zien dat iedereen dit kan overkomen. Ik snap dat het gesprek op je werk spannend is en dat is ook helemaal niet gek, omdat je zelf ook nog niet zo goed weet hoe en wat. Vertrouw op je gevoel en verwacht ook niet direct een oplossing. De meeste mensen die ik heb gesproken die overspannen/burnout hebben gehad gaven aan dat het tijd kost. Heb jij momenteel al contact met een bedrijfsarts?

Hi Sofie, 

Ik heb dat ook: een paar goede/redelijke dagen en dan weer mindere dagen. Dan lijkt alles is even hopeloos, maar ik denk dat het een onderdeel van het proces is.

Ik loop inmiddels bij een bedrijfsarts, gelukkig een meegaand en relaxed persoon, ik krijg alle ruimte voor herstel en goede tips ter ontspanning.

Ik zit ook pas net in het proces, dus moet even afwachten hoe het allemaal gaat lopen.

Hoi,

Heel herkenbaar ook ik loop nu 4 maanden met een burnout en ook afwisselende periodes met een tal van klachten. Dan constant misselijk is de misselijkheid weg dan duizelig is de duizeligheid minder dan hoofdpijn enz. enz.
En volgens mijn psycholoog duurt dat nog wel even voordat dat weg is. De enigste manier om er nu mee om te gaan is accepteren. Ik ben er ook druk mee bezig, maar is erg lastig hoor ook bij mij. Sterkte! en weet we komen er altijd sterker uit!

Ja, jou licham stuurt de stress op bepaalde punten in jouw lichaam. Bij jou richting darmen buik. Stress lokaliseert zich en versprijd zich. Jij kan zo ziek worden dat jij je zelf niet meer herkent. Na 2 jaar burnout, ziekteziektewet van hell,voel ik mij nu veel beter.
Ik heb de volgende gedaan om uit te komen: gestopt met werken, veel rust thuis zonder geluiden of mensen op bezoek, ik heb een infrarood sauna thuis gekocht. Holistisch coaching gevolgt, Bowen therapy gevolgt, drukte vermijd, fizioterapie, lopen in natuur. En steun van mij vriend gekrijgen!
En nu ben weer gezond en ik moet zorgen dat niet weer gebeurt!

Heel herkenbaar. Ik heb vooral benauwdheid, dichtgeknepen keel gevoel, hartkloppingen, innerlijk rillen, soms alsof mijn hoofd wordt samengeknepen. Ik word er ook 's nachts wakker van, uit het niets in paniek, happend naar lucht en vind het ook heel eng. Sommige uren/dagen ben ik weer hoopvol en energieker, maar evensnel kan het weer keren naar die onrust/paniek en hopeloosheid. Heel vermoeiend en frustrerend en misschien bovenal eenzaam vind ik het.
Wat mij 's nachts helpt, is kijken naar mijn hartslag (op horloge of metertje), dat stelt mij ergens gerust. Of mijn ademhaling tellen tot 10 en dan weer vanaf 1. Of gewoon al het licht aandoen. Best is om even uit je bed te gaan en wat anders te gaan doen (luchtig tv-programma kijken, luchtig boekje lezen, plantjes water geven of was plooien...), maar ik voel me soms precies verlamd. Weet niet of jij dit ook hebt? In elk geval, weet dat je niet alleen bent en ik wens je veel sterkte!

Ook hier afwisselende klachten. Dan periodes van slappe benen enz. Dan hoofdpijn en duizelig, dan ontzettend depri, dan weer ontzettende zere ogen, dan weer paniekaanvallen enz enz.
Dus je verhaal is ontzettend herkenbaar.

Dank voor jullie reacties. Wat is het soms een hel hè en zo frustrerend. Hoe vervelend het ook is dat we hier allemaal inzitten, is het wel fijn herkenning te hebben bij elkaar, dat stelt wel gerust. Soms heb je van die dagen dat je denkt word ik ooit wel weer normaal/beter? Zelf heb ik nog steeds dat benauwde gevoel, dichtgeknepen keel en dat wisselt zich af met keelpijn, droge keel, hoesten. Nu ook af en toe misselijk, steken en die druk op de ogen herken ik ook. Ben zo blij als dit ooit over is. Ben zelf nog een beetje zoekende naar welke therapie voor mij werkt. Hebben jullie ervaringen wat fijn werkt? Ik zit er nu aan te denken om hapnotherapie te volgen of werkt een psycholoog fijner? Ik las ook dat een logopedist kan helpen bij keelklachten.

Hey, klinkt alsof je in Maart inderdaad flink overspannen was, maar net op tijd gas terug hebt genomen, maar vervolgens inderdaad het onderliggende probleem niet aangepakt hebt: zelfzorg en zelfbeeld.

Dus ja, het is vrij duidelijk dat je overspannenheid weer terug is gekomen, wat je omschrijft klinkt voor mij 100% bekend. Zorgt nu weer voor FLINK gas terug, eventueel weer compleet ziek melden voor 2 maanden als het moet. Als je echt burnout raakt weet je het wel, dan kom je namelijk de bank niet meer af.

Hoi hoi,
Ik herken je klachten vooral het zien van patronen bij de ogen dicht doen. Een heel naar gevoel waardoor je je ogen meteen weer open wilt doen. Ook ik heb het gevoel of alles in me hoofd trilt. Het lijkt soms ook wel of ik dronken ben als ik me ogen sluit. Ik merk zelf dat het erger wordt als ik die dag teveel prikkels heb gehad of heel veel heb gepiekerd. Wat mij soms helpt om het iets minder te maken is een warm bad of douche maar ook niet voor heel lang.

Hoi,
Heel herkenbaar dat trillerig gevoel van je ogen en in je hoofd. Je bent niet duizelig in de zin dat je niet kan lezen, maar je heb wel het gevoel of alles in je hoofd incl. je ogen helemaal ronddraaien.
Ik ben er helaas ook nog niet achter hoe ik dit minder kan krijgen. Ik word er vooral heel angstig van.

Ik ervaar precies hetzelfde en word er ook knettergek van. Het gaat stukken beter met me, maar dit bellemerd me nog zo in het dagelijks leven. Ik heb helaas ook nog niks gevonden wat helpt.

Jeetje dacht dat ik als enige was met zulke vage oogklachten klachten. Het is zeer zeer belemmerend en angstig.
Ik loop er nu een jaar mee maar ben soms echt bang of t geen andere oorzaak heeft.
Op internet kan ik geen informatie vinden.

Heeft iemand een (ande) oorzaak kunnen achterhalen? Of komt dit puur door de BO? Ben benieuwd of jullie ook artsen hebben benaderd met deze klachten en of er daar wat uitkwam. En hoelang ervaren jullie deze klachten al?

Anna?

wie/wat bedoel je met Anna

Bel oogzorg centrum Zwolle voor een lijst met neuro visuele therapeuten, kun je kijken wat het dichtstbijzijnde is. Zij kunnen de conditie van je ogen testen. Ik herken jouw klachten helemaal. Doodmoe word je ervan. Als ogen uit balans zijn kun je niet meer goed volgen, accommoderen en samenwerken volhouden.
Je hebt een neuro visueel therapeut nodig die de conditie kan meten. Bij oogartsen, orthoptist en optometrist kom je niet verder en prisma zou ik echt ook niet zomaar zonder recept van een orthoptist opzetten. Doet meer schade dan goed als je m niet nodig hebt.

Succes

Hoi Grietje

Mag ik vragen welke klachten jij ervaart? Ik ben reeds naar Ibalance geweest. Ook een neuro optometrist. Zij zag ook geen bijzonderheden. Ik zal maandag eens bellen naar Zwolle. Misschien dat ze me daar wel kunnen helpen en de klachten herkennen.

Ik heb deze klachten ook heel extreem, alleen bij mij nemen deze nu wat af. In het begin zag ik alleen maar zilver en lichtflitsen, draaien, sterren de hele mik mak. Probeer jezelf af te leiden door een muziekje richt je op een rustige ademhaling. En vooral: laat het er zijn, acceptatie. Het is super irritant maar hoe meer je er op let en je irriteert hoe erger het wordt heb ik gemerkt.. er is niks mis met onze ogen ze zijn alleen overbelast (heb alle onderzoeken gehad) Ik herhaal ook meermaals: mijn lichaam helpt mij dit is om te herstellen. Hoe rustiger jezelf blijft hoe rustiger het gaat worden. Heel lastig i know, ik schoot ook constant in paniek in het begin want het is super raar. Ik zie ook in het donker alleen maar stipjes en mijn oren hebben de raarste geluiden al geproduceerd maar echt. Ontspan, een warm doekje op je ogen. Je er druk over maken heeft geen zin, het is er en het gaat niet weg door focus. Wij zijn zelf het medicijn.

Hoi amber ik had en heb ook last van klachten vanaf begin mei vooral met mijn maag en hoofd nek en schouders en werk nog wel en heb ook de energie daarvoor wel ga ik in de middag effe een uurtje op de bank liggen en bij mij helpt haptotherapie en het is met recht 2 stappen vooruit 1 terug maar we staan er niet alleen voor we komen er wel succes👍

Door de stress maak je adrenaline aan. Zelf had ik het ook dat ik snachts niet moe was door alle adrenaline in me lichaam eenmaal toch je rust te pakken. Wandelen of even een serie kijken merk je uiteindelijk dat het minder zal worden. Sterkte

Dat heet overspannen, voorstadium richting een burnout. Nu de goede rustige dingen doen om ontspanning te krijgen.

En nee dat is dus geen burn-out, want dan kan je niks meer.

Dank voor jullie reacties. Fijn om ervaringen te lezen op dagen dat ik denk gek te worden. Ik heb via de huisarts haptotherapie als advies gekregen. Ik ga dat toch ook proberen aan jullie reacties te lezen is dat een goed idee.

Hoi,

Jou klachten zijn herkenbaar. Ik loop hier al jaren mee. Hoe drukker je je erover maakt hoe langer je er last van blijft houden. Het gaat niet in een paar weken over besef je dat. Ik weet dat het moeilijk is maar het komt uiteindelijk goed!

Ik zit op dit forum te lezen en zoveel herkenbaar voor mij, mijn vraag is hoe het nu met jou gaat ? Want je hebt dit al tijdje terug geplaatst..

Groetjes

Hoi,

Dat klopt het gaat helaas nog niet veel beter. Soms heb ik hele dagen dat de wereld heel raar aanvoelt alsof ik dingen niet kan volgens terwijl ik dit wel kan. Angst om in me hoofd te verdwalen of iets ernstigs te hebben is heel groot. Heb veel last van zere benen en druk op mijn ogen en dat wekt ook weer onrust op.
Vandaag 3e sessie bij de psycholoog gehad zij gaan zoeken naar de oorzaak. Verder is het helaas dealen met de klachten ze accepteren en niet bang worden. Maar dat lukt mij helaas ook nog niet.

Hoe is het met jou loop je ook bij een psycholoog?

Ik heb ook van die enorm zere benen. Bij elke emotie, leuk of minder voelt ik het nog meer en spanning in nek. Je lijf/ brein gaat gewoon met je aan de haal zo voelt het. Brrrr heel vervelend

Hoi Jantine,
Jouw klachten klinken allemaal bekend. Ik loop nu een jaar bij de psycholoog en ik heb ook nog klachten en moeite met accepteren. Maar: de klachten zijn wel echt veel minder en ik kan er steeds beter mee omgaan. De tijd helpt daarin ook wel mee. Echt ik kom uit een heel diep donker gat en ik heb nu weer een veel betere kwaliteit van leven. Hoop dat dit je een beetje helpt. Houd vol en leg de lat niet te hoog voor jezelf. Veel sterkte!

Hoi Y.

Fijn om te horen dat het bij jou wat beter gaat. Geeft mij toch ook weer wat moed dat het goed gaat komen en dat ik me er niet bij neer moet leggen. Dankje!

Ik heb ook erg last van de door jouw genoemde syptomen.
Pas had ik ineens een dag dat ging super goed. De dag erna sta ik op weer duizelig, raar in mijn hoofd, wereld voelt raar enz.
Hebben jullie dat ook dat je daar ineens last van heb?

Dat duizelige in je hoofd gaat weg nadat je bloedcirculatie weer goed gaat. Met andere woorden sporten. Het zal eerst lijken alsof je duizeligheid erger wordt maar daarna merk je dat je je alleen maar weer beter gaat voelen.

Zo herkenbaar de klachten, stuk voor stuk. Alsof ik mijn eigen verhaal lees. Ik ben nu 6 weken uitgeschakeld en nog uitgeput, stress en doorlopend angst.

Heel herkenbaar. Ik kan soms ook naar de wereld of een beeldscherm kijken en het allemaal wel zien, maar heel raar en heftig. Alsof je heel moe bent en dan in een fel licht kijkt.
Hebben andere hier ook last van?

Hoi Ebru,

Wat naar zeg! En tegelijk ook goed dat je de signalen herkent. Luister naar de signalen die je lichaam geeft. Wees vooral eerlijk en open naar je leidinggevende. Geef aan dat je merkt dat je een terugval hebt en tijd voor jezelf nodig hebt. Je hebt er niks aan als je weer in een volle burn out terecht komt ;) je leidinggevende heeft daar trouwens ook niks aan.

Hoi Lisa,

Dank je wel voor je reactie. Waardeer het enorm. Ik vind het heel spannend, maar zoals jij het al zegt moet ik naar mijn lichaam luisteren en voorkomen dat het erger wordt. Wish me luck:’(

Gr. Ebru

Is het dan ook echt een terugval of opnieuw stress/burn-out klachten? En was je wel helemaal hersteld. Geen idee hoor, maar schrik daar wel van dat het kan.

Hoi Piet,

Ik denk een terugval, want ik loop al langer met de stressklachten rond. Ik heb eigenlijk gedacht dat het wel over zou gaan door meer rust in te lassen en meer voor mezelf te gaan zorgen. Ook mindfulness oefeningen gedaan echter heeft het niet gewerkt. Ik ben lichamelijk en geestelijk op.

Hoi Ebru, vooral niet schuldig over voelen. Maar ik herken je verhaal als geen ander. Had hetzelfde, voelde me schuldig en wilde doorgaan en doorgaan tegen beter weten in. En wat is er uiteindelijk gebeurt, na bijna 20 jaar bij hetzelfde bedrijf te hebben gewerkt en alles gegeven te hebben, laten ze je vallen als een baksteen ! Ga nu de WIA in omdat ik zo eigenwijs was om niet aan mezelf te denken. Laat je dat niet gebeuren, denk aan je gezondheid ! Voor een werkgever ben je alleen goed als je functioneert zoals hij dat wil, gaat het even niet ben je een last en zijn alle resultaten uit het verleden niets meer waard.

hoi ebtu herkenbaar jou verhaal ik heb regelmatig terug val zit vanaf mei tegen een burnout aan ik loop bij de hapthotherapeut dat helpt mij goed je kan je verhaal kwijt en krijg oefeningen en gaat allemaal stap voor stap hopelijk kom ik er vanaf en helpt het jou ook succes 👍

Een burn out gaar nooit meer 100% weg. Je zult altijd nog klachten ervaren vooral in het brein.

Hallo,

Ik herken je klachten , zit zelf in een BO, maar ben deze week de eerste keer terug gaan werken na 6 maanden thuis te zijn geweest.
Voor mij heeft mijn huisarts wonderen verricht. Zij heeft mij aangeraden de eerste maanden GEEN contact te hebben met mijn werkgever of collega’s. Toen ik haar raad eindelijk opvolgde kwam er na ongeveer 2 maanden opnieuw wat plaats voor rust. Het proces van loslaten heb je volgens mij echt wel nodig. Pas nadat er een beetje rust was kon ik contact hebben met mijn werkgever. Dit gaf natuurlijk wel zenuwen maar geen paniekaanval meer. Ook ga ik naar een psycholoog die mij tips geeft om hiermee om te gaan zoals wat jij nu doet: wandelen, fietsen , en rusten. Ook de natuur heeft voor mij helend gewerkt. Het is natuurlijk niet omdat iets voor mij werkt, dat het voor jou ook zal werken, maar het is het proberen waard. Heel veel beterschap!

Hii, wat heftig om te lezen! Zelf zit ik nu een paar dagen thuis wat minstens een maand zal gaan duren op advies van psycholoog. Ik snap je punt alleen zou ik als ik jou was wel even contact opnemen met je huisarts . Zelf heb ik dit ook gedaan en aangegeven me niet lekker in me vel te voelen erg moe veel hoofdpijn en mega last van mijn nek en schouders! Hij heeft mij doorverwezen naar een psycholoog/praktijkondersteuner die samen werkt met de huisarts. Hier kon ik binnen 3 weken terecht en het gesprek was echt super fijn toen tot de conclusie gekomen dat ik inderdaad een stap terug moet zetten en zoals nu dus ook ziek ben gemeld van mijn werk over 2 weken kan ik weer terecht voor mijn 2e afspraak en tussendoor heb ik nog een gesprek met mijn huisarts om daar nog wat mee te kunnen sparren voor hoe nu verder! Ik vind het erg lastig mijn dagen in te vullen en het echt te verbeteren op dit moment.

Zeer herkenbaar, hier sinds een maand of 3 thuis met een burn-out, maar heb eigenlijk qua fysiek weinig last, kan gerust 2x per dag gaan fietsen of wandelen, boodschappen doen enz.

Klachten zijn met name dwangmatig piekeren, soms hele gesprekken met mezelf, en ik denk daardoor dus veel lichamelijke onrust, spanning in buik, nek, kaken en hoofdpijn. In slaap komen gaat wel, maar na een uur of 5 slaap altijd weer wakker, en dan gaat de malende gedachtenstroom weer op volle toeren.

Ik werk in de ochtenden 3 uurtjes per dag vanaf huis, maar dit misschien met name nog wel om wat afleiding uit mijn hoofd te krijgen.

Misschien dat ik eens ga kijken of ik medicatie tegen het dwangmatig piekeren kan krijgen, als dat we is zou dat al een slok op een borrel verschil maken vermoed ik….

Mij hielp het enorm om het vertrouwen in jezelf terug te krijgen. Vertrouwen in je lichaam, en dat het vanzelf weer hersteld.

Toen ik die eyeopener kreeg, van joh, Madelief, het komt echt goed, en als het weer iets minder gaat, ben je niet terug bij af. Je zit op de goede weg. Toen pas ging de angst weg, en hield ik bakken met energie over. Angst is een enorme energiekiller.

Hi Wil,

Ik ben een paar weken onder begeleiding bij een Psycholoog. Ik moet zeggen dat het qua inzichten hulpzaam is en in kaart brengt waar het mis is gegaan en welke fase ik nu ziet. Echter heb ik het gevoel dat ik het herstel echt zelf moet doen. Dit is ook iets wat ik van een eerdere depressie heb geleerd. Coaches/ psychologen/ medicatie etc kunnen je de juiste handvatten geven maar uiteindelijk moet je het zelf doen.

Hi Wil,

Waar het om draait (volgens mij) is dat je in een gedachtenpatroon vast zit en er daarom niet zelf uit kunt komen. Je repeteert simpelweg wat je altijd doet en op een gegeven moment zit je vast, maar snapt niet waarom. Bij mij was systeemtherapie de stap naar het vinden van mijn foute patronen. Dit was enorm verhelderend. Om deze denkpatronen te gaan veranderen ga ik schematherapie volgen. Dit schijnt zeer goed te werken, maar het succes is afhankelijk van jezelf. Sommige mensen willen nou eenmaal niet veranderen, want levert veel spanning op. Het schijnt dan ook behoorlijk pittig te zijn, want je visie op de wereld zal gaan veranderen. Ik geloof er absoluut in dat veel mensen die al jaren in een burnout zitten (on)bewust niet willen veranderen, terwijl jezelf de sleutel in je handen hebt.

Ik ben in gesprek met een psycho-sociaal therapeut en Brainspotting. Ik ben er nog niet, maar maak elke keer stapjes vooruit en heb erg veel steun aan mijn therapeut. Brainspotten zorgt ervoor dat je psychische blokkades opheft en pijnlijke momenten uit je leven verwerkt.

Hoi Wil
Ik loop sinds 1 jaar bij psycholoog, zware burnout. Vooral in t begin fijn, tips voor dagindeling, inspanning/ontspanning afwisselen, grenzen weer leren aanvoelen. Nu heb ik contacten afgebouwd, gaat inmiddels iets beter. Mijn ervaring is ook dat je het toch echt zelf moet doen.
Sterkte

Goed en genoeg eten, meeste mensen eten sowieso te weinig. Mensen om mee te praten hielp mij enorm, gaat tijd sowieso sneller.

Alles wat je omschrijft hoort bij een burnout, dus ook problemen met eten. Je lichaam en geest staan 'gewoon' op tilt. Waar het om gaat is dat je gaat beseffen dat burnout geen ziekte is, maar een noodrem die je het signaal heeft gegeven...tot hier en niet verder. Wat de oorzaak is, is voor jou om uit te vinden. Veel praten, veel opschrijven en vooral goed gaan analyseren wat je voelt tijdens contactmomenten met anderen. Mijn eye-opener was toen ik een persoonlijkheidsonderzoek liet doen. Je krijgt dan een goed beeld wat je zwakke kanten zijn. Zodra je dingen begint te herkennen, dan gaat het heel snel en ga je merken dat je bepaalde gedachtepatronen hebt die je in deze situatie heeft doen laten belanden. Die patronen ontstaan vaak in je jeugd. Je verleden moet je eerst leren loslaten en stoppen met anderen de schuld te geven, zodat je je kunt focussen op jouw eigen probleem. Ik weet inmiddels waar mijn bottle-neck zit en herken nu dagelijks dat ik inderdaad op een bepaalde manier denk en doe. Dit heeft voor al mijn problemen gezorgd, zowel prive als op mijn werk. Nooit bewust van geweest, maar nu 100%.

Dus focus je vooral niet op de rare effecten die je allemaal voelt in je lichaam lichaam en geest. Daar gaat het allemaal niet om.

Dank voor je reactie. Maar hoe kan ik me nou niet focussen op wat ik voel in mijn lichaam als ik vreselijk misselijk opsta na een nacht van weinig slaap, veel onrust en een paniekerig gevoel. Ik weet ook wel dat dat wat je aandacht geeft groeit en dat ik het zo erger maak. Dat ik moet proberen om het te accepteren, maar hoe ??

Constant darmklachten en die vreselijke onrust. Ik wil niets liever dan accepteren maar weet niet hoe, het lukt me gewoon niet door al die klachten die zo dominant aanwezig zijn. Vraag me af of dit ooit nog goed komt aangezien ik nu al 11 maanden thuis zit. Soms gaat het ietsje beter om vervolgens weer een gigantische klap te krijgen. Het is zo frustrerend allemaal

Ik snap wat je bedoelt. De eerste stap is dat je begrijpt waarom het je is overkomen. Dit kan van alles zijn, zoals perfectionisme, teveel hooi op je vork, persoonlijke eigenschappen die je hebt aangeleerd, etc. Bij iedereen start het als een chaos, zowel fysiek als mentaal. Het is de noodrem van jezelf. De tip die ik je kan geven is om systeemtherapie te volgen. Hiermee krijg je inzicht in hoe je bent opgevoed, de familiedynamiek en waarom je bepaalde beslissingen hebt genomen in je leven. Dit leidde bij mij tot een besef. Je vormt jezelf in je leven, maar dat kan gebaseerd zijn op volstrekt verkeerde gedachtepatronen. Het moet perfect zijn, het moet gaan zoals ik wil, het moet snel, het moet netjes, etc. Dat moeten is de crux. Zodra je dit inziet, dan start de genezing. Ik ben gaan inzien dat ik (omdat ik altijd op handen ben gedragen door mijn ouders) narcistische trekken begon te vertonen die ik zelf niet eens bewust doorhad. Continue problemen op mijn werk met mijn meerdere, 4x ontslagen, continue wisselende vrienden, problemen in de relatie, denken alles 'even' te kunnen doen, manipuleren, etc. Nu pas snap ik het en nu ik dit inzicht heb, kan ik mijn denken en handelen gaan aanpassen. Die onrust blijft in je lichaam zitten als je niet eerst de kern blootlegt. Ik had werkelijk nooit gedacht dat ik een (verborgen) narcist ben, laat staan dat ik het zou toegeven. Maar als ik alles nu bij elkaar puzzel, dan is dat toch echt de rode lijn in mijn leven. Een vriendin van ons was perfectionist. Al tijdens haar studie moest alles netjes, op tijd af en zij haalde de hoogste cijfers. Vanaf het moment dat zij het bedrijfsleven inging, stortte ze in. Waarom? Ze had ineens niet meer alle tijd om projecten af te ronden. Ze kreeg te maken met deadlines, andere verwachtingen, overleg, veranderingen, etc. Het perfectionisme nekte haar. Een andere vriend maakt een overstap naar een branche vanwege het geld. Na 3 jaar stortte hij in. Hij deed gewoon niet meer wat hij leuk vond en moest continue presteren. Een andere vriend ontmoette op zijn werk een manager die nog narcistischer was dan hij. Die manager ontsloeg hem binnen een 1/2 jaar wat die (ex) vriend van ons niet kon verkroppen. Inmiddels 5 jaar verder werkt hij nog steeds niet. Hij blijft in zichzelf geloven en vertelt iedereen hoe ze moeten leven. Hij weet alles (althans dat denkt hijzelf) ;-) Wat ik hiermee probeer duidelijk te maken is dat je kunt doorschieten door je opvoeding. Dit heb je vaak niet eens door. Mijn vriendin is bijvoorbeeld een pleaser, dus als mensen/collega's daar gebruik van maken, dan komt ze in de gevarenzone, want ze heeft moeite met nee zeggen. Afijn, het komt allemaal goed, zolang je actief blijft en je gaat focussen op wat de oorzaak kan zijn. Omdat je er zelf niet achterkomt (omdat het simpelweg je eigen gedachtenpatroon is) kom je er zelf niet achter. Jouw logica is (net als die van mij) ongezond. Schematherapie is een (zeer) goede manier om daarmee om te gaan of zelfs er vanaf te komen. Succes

Ik had gisteren een redelijke dag en vanochtend weer vreselijk misselijk wakker met veel oorsuizen en zuurbranden. Gisteren weer teveel gedaan. Dus wat je omschrijft komt mij in iedergeval erg bekend voor. Zelf vind ik het moeilijk om het rustig aan te doen als ik me even wat beter voel. Ga dan te snel weer teveel doen en krijg vervolgens de rekening weer gepresenteerd. Echt frustrerend om je na een betere dag weer zo ellendig te voelen. Lig nu weer jankend op de bank 😥 en vraag me af wanneer dit ooit over gaat.

Precies de manier van mijn lichaam om te laten zien dat ik weer eens over mijn toch al beperkte grenzen ben gegaan. Zodra ik meer dan 2 uur iets doe word ik misselijk. Al 2 jaar lang.
Ik heb allerlei onderzoeken gedaan omdat de burn-out begon met iedere avond overgeven na mijn werk. In korte tijd trok mijn energie ook helemaal leeg en kon ook maar 10 minuten wandelen, dat is gelukkig wel verbeterd maar nog is mijn belastbaarheid minimaal.
Uit de onderzoeken kwam een kapot maagklepje wat voor de reflux zorgde en heb ik Pantoprazol gekregen wat me enorm helpt te functioneren. Ideaal is het medicijn niet maar ik heb nog iets van een leven zo.

Ik heb een redelijke week achter de rug maar vanochtend weer heel vroeg wakker en kotsmisselijk. Verder heel erg onrustig gevoel en angstig. Wil huilen maar lukt niet. Vraag me ook af of dit komt doordat ik teveel gedaan heb. Ik herken het dus wel, maar weet niet hoe ik ermee om moet gaan. De onrust blijft de hele dag in mijn lijf zitten. Zit ook constant op mijn telefoon te zoeken wat het kan zijn maar brengt me alleen maar nog meer stress. Lukt me niet om gewoon te accepteren. Iemand tips ?

Hoi A, heel herkenbaar.
Ik had dit ook, en een goedkope smartwatch heeft bij mij hierbij geholpen. Ik had hier een alarm op ingesteld die om de 15 min trilde, en ik voor mezelf even moest nagaan hoe ik op dat moment zat, dat ik dan weer goed rechtop ging zitten, en dat ik even moest ontspannen . Heel veel succes met het opbouwen van je uren.

Zeker herkenbaar! 3x2u is wel meteen best veel. Ik ben heel rustig gaan opbouwen en telkens wanneer de spanning wat afnam ben ik er kleinde dingetjes bij gaan doen. Uiteindelijk hielp het me juist ook wel om weer te werken, het gaf me ook vertrouwen. Maar echt goed naar je gevoel luisteren en heeeeel rustig aan, soms 2 stapen terug en weer 1/2/3 vooruit.

Hoi, ik doe al jaren elke dag ademhalings oefeningen en yoga. Zeker nu ik een burnout heb. Alle tijd hiervoor. De ademhaling voor de parasympaticus is een hele goede. 10 minuten rustig via de buik inademen, dan langer uitademen via de mond en vervolgens een paar seconden adem vasthouden. Dit doe ik 3 x per dag. Uiteindelijk ga je vanzelf rustiger door ademen. Heel veel succes

Schermen zijn gewoon heel erg belastend voor je brein.. ik heb dat ook dat duizelig gespannen kaken schouders nek hals middenrif.. zelfs bij een boek lezen of kleuren. Maar je moet dan inderdaad rust nemen en even je lichaam en brein qeer ontspannen. En denk dat je in de ochtend er meer laat van heb.. dan als je smidsags op je laptop zou zitten. Veel succes

Idd een teken dat jouw hoofd de prikkels nog niet kan verwerken. Waardoor het stresssysteem aangaat en je deze klachten krijgt. Op het moment dat je de klachten ervaart weer even rust nemen en goed proberen aan te voelen wat wel lukt en wanneer de klachten beginnen. Inspanning -> ontspanning -> inspanning -> ontspanning.

Hoi Lisa,

Even een vraagje. Je hebt het over bloeddrukschommelingen. Heb jij bewijs dat je bloeddruk daarwerkelijk laag word en je daardoor het gevoel hebt weg te vallen?

Ik herken namelijk dit gevoel. Als je flink burnout bent en heel weinig energie en prikkelgevoeligheid is het het ergst. Maar dit komt niet door je bloeddruk, maar door je hersenen die alle prikkels / emoties even niet kunnen verwerken. Misschien haalt dat ook een stukje angst weg.

Hoi Lisa,

Ik herken heel veel van je verhaal. Ook de angst om naar buiten te gaan vanwege de duizeligheid en het feit dat dit het herstelproces in de weg lijkt te zitten. Als het ware verlies je het vertrouwen in de werking van je lichaam, en dat is heel naar. Ik heb zelf een relatief lage bloeddruk. Niet gevaarlijk maar wel altijd al het geval. Sinds ik met een burnout thuis zit (vooral in het begin eigenlijk) vaak dat gevoel, en ook vaak dat het plots op komt zetten, alsof je uit het niets op een varende boot stapt terwijl je gewoon door je woonkamer loopt. Mijn huisarts wijdt dit aan een combinatie van lage bloeddruk en hormonale disbalans. Het schijnt dat vooral vrouwen bij hun burnout heel veel extra last krijgen van de hormonen, bij mij zijn veel symptomen ook extreem uitvergrote versies van zaken die ik in mijn pubertijd vlak voor mijn menstruatie voelde.

Waar ik benieuwd naar ben: ben je ooit daadwerkelijk flauw gevallen? Ik realiseerde me na een aantal maanden dat ik dagelijks de angst had flauw te vallen maar dat dit op geen enkel moment ook echt was gebeurd. Dit gaf me toch redelijk wat vertrouwen om gewoon de deur uit te gaan.

Sta je in contact met de dokter over de bloeddruk en meet je deze regelmatig? Er zijn wel manieren om dat wat omhoog te krijgen hoewel in jouw geval het voornamelijk klinkt alsof je gewoon tijd en rust nodig hebt.

Ik heb zelf geen kinderen dus daarover kan ik je niet adviseren. behalve dat het wel echt zaak is dat je goed de tijd hebt om te herstellen en dat dat met een kind toch wat moeilijker gaat. Stom gezegd: alle aandacht gaat even uit naar jou en je moet even egoistisch zijn. Dat is makkelijker gezegd dan gedaan als je ouder bent, maar wellicht dat tijdelijke hulp met een steunouder in dit geval wel een oplossing kan zijn.

Ik wens je heel veel sterkte,
R

Ik heb in het begin 2 jaar geleden ook deze extreme klachten gehad. Ook het gevoel continu out gaan. Het is inderdaad overprikkeling.. hormonen een hele disbalans in je systeem. Je moet gaan ontprikkelen en flauwvallen is ook bij mij nooit gebeurd.. je moet je systeem weer leren ontspannen maar ook weer energie opladen door te bewegen. Langzaam aan doen en goed je grenzen bewaken.. ook emotionele stress of continu piekeren zorgt dat je mentaal niet goed oplaad waardoor ook minder energie na je lichaam stroomt.. je zal waarschijnlijk wel spanningsklachten hebben met name nek schouders??

Niet meer dan 2 uur iets doen na 2,5 jaar rust? Niet flauw bedoelt, maar dan zou ik echt een andere burnout specialist in de arm nemen of andere psycholoog. Er zit duidelijk geen progressie in je herstel of is er nog spanning? Ik deel de dag op 1 twee delen. Dus zodra ik wakker ben (vaak erg vroeg), zit ik vol adrenaline. Ik heb dan ook nog steeds stress. Ik trek dan bewust sportkleding aan en laat de hond uit. Even een blokje om. Zo'n 10 minuten. Daarna ga ik altijd sporten. Of naar de fitness of wielrennen. Niet superfanatiek, maar vooral bewegen op hoger tempo. Dit doe ik 30 tot 60 minuten. Eenmaal thuis douche ik. Eet ik een stevige lunch en val dan in slaap op de bank. Na 1 uur word ik weer wakker en ga dan bijv. wat aan de tuin doen, huishouden, boodschappen of soms zelfs weer een (klein) rondje fietsen. S'avonds kijk ik geen film, maar youtube filmpjes. Soms met geluid uit. Je moet echt veerkracht gaan realiseren in je lijf en geest. Dus de lat steeds iets hoger leggen. Dus ik begon met 15 minuten wandelen en zit nu op 60 minuten fietsen. Dit alles binnen 2 maanden. En ja, ik heb al eens een terugval gehad, maar merk dat ik minder diep viel dan daarvoor. Ook dit komt door de veerkracht die je onbewust hebt gerealiseerd. Eet s'avonds stevig, zodat je ruim voldoende energie binnen krijgt. Maar beweeg/sport en laat anders een schema voor jezelf opstellen.

Ik zit er al 3 jaar in en herken het verhaal en de gedachtes wel.
Bij mij verloopt het zo traag doordat ik er ook een paar x corona overheen heb gehad
Welke geresulteerd heeft in klachten van Long covid. Wellicht heb jij dit ook?

Hi Anoniem,

Ook ik herken je verhaal, ben een ruime 2,5 jaar onderweg en door terugvallen + meermaals Corona met long covid nasleep, nu eigenlijk op hetzelfde punt als jij aangeeft.

Diana, ik ben even heel benieuwd of jij misschien nog advies of tips hebt (gekregen) mbt long covid in combinatie met burn-out? Valt daar nog iets extra aan te doen of is het gewoon accepteren dat de hersteltijd extra is?

Mvg,
A

Mijn tip is starten met antidepressiva ik slik nu citalopram 10 mg en daarbij doe ik de epiphora methode. Ik hoop dat ik zo het brein kan resetten en mijn lichaam wat rust kan gunnen om te herstellen. Ben net begonnen hiermee maar lees op de site long covid lotgenoten dat ze hier veel baat bij hebben.

Wat zijn jouw klachten?
Mijn klachten:
Slecht slapen gebroken en onrustig
Zweten
Koude tintelende voeten
Druk op hoofd en oren
Tinnitus
Angstig
Hartkloppingen en hartoverslagen
Vermoeid slap voelen van tijd tot tijd
Overprikkeld op hoofd en ogen
Geweldige spanningen van tijd tot tijd
Nekpijn
Continue gespannen spieren
Burning skin.

Verder ritme aanhouden
S'ochtends en s'avonds klein rondje wandelen
Gezond eten
Water drinken
Regelmaat korte rustpauzes inlassen
Middag slaap

Gr

(schrijver van originele post)

Ik heb contact gezocht met mijn psycholoog en hij bevestigt dat dit niet normaal is. Er gaat zich nu een team over buigen samen met mijn huisarts.

Ik heb voor zover ik weet nooit covid gehad (nooit klachten, nooit een positieve test), maar ik vermoed ook dat het long covid kan zijn. Anders misschien CVS. Helaas beiden niet te behandelen en CVS gaat nooit over. Ik ben aan de ene kant blij dat ik word bevestigd in mijn klachten, maar aan de andere kant ben ik doodsbang voor wat ik wel blijk te hebben. Een burnout kan je tenminste nog uit komen...

Nou ik lees toch positieve verhalen over long covid een ssri.

Wat zijn eigenlijk de klachten?

Hi Diana,

Ik hoop dat dat gaat werken voor je!
Zie er inderdaad veel lovende verhalen over, long covid + citalopram.

Ik moet mezelf even corrigeren; ik dénk dat ik long covid heb omdat ik er nadat ik er heel erg ziek van ben geweest, in een staat van totale lichamelijke luitputting terecht ben gekomen en dat sinds dien bizar langzaam herstelt.

Mijn klachten zijn;
- Opgejaagd gevoel / angstig
- Extreme prikkelgevoeligheid, vooral op geluid. dermate dat ik geen gesprekken kan voeren zonder duizelig te worden. Bij het voorzichtig inruimen van de vaatwasser moet ik al oordoppen in bijv.
- Onrustige slaap
- uitputting, ik heb eigenlijk geen leven omdat ik zo weinig tot niets kan.
- Druk op/in het hoofd
- Spierspanningen

Ik heb geen idee, en denk dat een huisarts je dat ook niet kan vertellen, of dit nog bij (complexe, langdurige) burn out hoort, of dat dit dus inderdaad long covid kan zijn en of citalopram daar dus iets voor doet.

Ik merk namelijk wel vooruitgang als ik onder mijn grenzen blijf, maar tergend langzaam, en ik val met stressvolle gebeurtenissen ook zo diep terug dat ik opnieuw moet beginnen..

Vind het ergens ook eng om met antidepressiva te beginnen, stel je voelt daardoor je lichamelijke grenzen niet meer die ik nu eindelijk na heel lang in dit proces, wel voel. Dan ben je straks uiteindelijk alleen maar verder van huis omdat het alleen maar beter lijkt te gaan door de onderdrukking, maar daaronder nog wel uitputting zit?

Als iemand hier verder inzichten / ervaringen over heeft, hoor ik die graag. Mijn geduld is na 2,8 jaar zó op..

Liefs en sterkte

Ik hen begrepen dat ssri niet onderdrukt maar als het ware je brein reset om

Sorry hierboven ging iets mis...

Ik heb begrepen dat het niet onderdrukt maar dat je hersenen (hypothalamus- hypofyse-bijnieras) moet weer leren ‘hoe met moet’. Ook moeten de cytokinen in je hersenen (waardoor je je ziek /uitgeput kunt voelen) rustig weer gaan dalen. Je hersenen zijn niet kapot, maar ontgregeld. Ze moeten als het ware gereset worden.”

Daarbij vermindert het wel angst en spanning en ga je beter slapen. Hiermee hoop ik de cirkel te doorbreken.


Hoe ziet jou dag eruit? Wellicht kan een ergotherapeut meekijken. Als je zo weinig energie hebt lijkt een uur sporten ook niet goed blijkbaar is dat veel te veel.

Hi Diana,

Dank voor de reactie. Waar ik even benieuwd naar ben: Hoe weet je dat de klachten die je ervaart, als gevolg van cytokinen / long covid komen, en niet van de daadwerkelijke uitputtingsstaat? Is dit op een bepaalde manier vastgesteld bij jou / vast te stellen? Ik twijfel hier aan bij mezelf namelijk.

Want van wat ik tot nu toe heb gelezen en geleerd, is dat burn-out (niet overspannenheid, maar dus echt totale uitputting) het eindstadium is van bijnieruitputting. Als gevolg van (chronische) stress, (dit hoeft niet enkel werk te zijn, kan ook verkeerde voeding, hitte, slopende relatie etc., vaak combinatie, zijn) hebben de bijnieren zo lang veel cortisol en andere hormonen aan moeten maken (aangestuurd door je hypothalamus / hypofyse), dat je bijnier, de ''leverancier'' van allerlei belangrijke hormonen, dus uitgeput is geraakt. Hoe langer je in die toestand blijft waar herstel uitblijft, gaat je lichaam om dat te compenseren en je nog enigszins te kunnen laten functioneren, andere voorraden plunderen. En zo ontstaat er nog meer uitputting van allerlei systemen, met daaruit voortvloeiend zo'n beetje alle mogelijke klachten die je je kunt voorstellen.

De oplossing is daarbij logischerwijs dan reserves gaan opbouwen die leeggeroofd zijn. (goede voeding, heel veel rust, slaap, supplementen, matig bewegen.). Corona (elke luchtweginfectieziekte) geeft een enorme extra uitputtingsslag op de bijnieren. Daardoor ga je er dus nog dieper ''in''. Even een flink verhaal zo, maar wellicht heb je nog wel wat extra's aan dit perspectief.

Ik vraag me dus vooral af; hoe weet je of je je ziek/uitgeput voelt door cytikinen in de hersenen (dus gevolg postcovid), of doordat daadwerkelijk alle voorraden zijn geplunderd?

Ik ben in elk geval super benieuwd naar wat het voor jou gaat doen, na zo lang onderweg wil je niks liever dan je leven terug.. Als je wil; hou me (ons) op de hoogte!

Mijn dagen zijn momenteel heel beperkt, wanneer ik genoeg energie heb probeer ik een stukje (2x10 of 2x20 min) te wandelen, daarna rust. Verder voel ik het met de dag aan; lezen, soms voorzichtig kort met een vriendin afspreken, daar dan weer van bijkomen..

tja ik zal misschien nooit 100% zeker weten of het nu Long covid is. Ik weet alleen dat ik daarna de druk op het hoofd oren, tinitus enz erbij kreeg. Maar wat ik wel weet is dat ik nu op geen enkele manier rust heb. Het is zo grillig en de tijd dat ik me tussendoor wat beter voel en wel een beetje goed slaap is zo minimaal dat dit ook niet opschiet. Ik hoop dat de citolapram de scherpe kanten eraf haalt en mij wat stabieler maakt qua slaap waardoor ik de kans krijg een beetje bij te trekken. Ik zie het niet als onderdrukking maar meer als een steuntje in de rug om een beetje op adem te komen. Maar ik zit hier dan ook al 3 jaar in....

Ik wens je in elk geval van harte toe dat je hiermee de goede richting op kunt gaan. Na 3 jaar (ook ik ben bijna op dat punt), is moed en acceptatie houden bijna niet meer te doen..
Veel sterkte

Je lichaam werkt op wat je erin stopt. Stop het goede erin, dan kan je lichaam en makkelijk energie uithalen en herstellen. Zorgt voor voldoende magnesium en zout. Stop gewoon geheel met bewerkt voedsel en zorg voor een stabiele suikerspiegel. Als ik het zo lees zit je in een semi-herstel wat heeeeel traag vooruit gaat. Je mist dus iets.

Citalopram kan inderdaad wel dat steuntje in de rug geven.. slik het nu 4 maanden spierspanning is iets meer gedaald en de angst lichtelijk ook.ik slik 10mg wil ook niet meer, want ben wel vanplan om het weer af te gaan bouwen. Het is niet zo dar je helemaal over je grenzen gaat .. ik blijf spanning en ontspanning met elkaar wisselen en neem ook mijn tijd om te ontprikkelen en de hersenen rust te geven. Door geen tv te kijken mediteren ademhalingsoefeningen journaleren koude douche 2.min. 2x per dag 30 min wandelen en iets doen war je leuk vind.. ik hou van koken en eindelijk kan ik het weer iets beter.. eerst werd ik zoo moe dar ik op bed moest gaan liggen.. dat was mijn 1ste jaar van me b.o

Hey, laat je niet kisten met long covid of CVS 'gaat nooit over'. Veel mensen blijven puur in dezelfde shit hangen waardoor ze niet vooruit gaan. Deze dingen zijn wél te genezen als je kritisch naar jezelf kijkt en grote veranderingen durft te maken. Je kan ook veel stress ervaren omdat je nog een onverwerkt trauma hebt, of simpelweg omdat je bepaalde voedingsstoffen te weinig binnen krijgen, of omdat je simpelweg te weinig eet om je lichaam de reparaties te laten doen die het moet kunnen doen.

Ik heb me de laatste jaren overwerkt. Ik voel dat ik in burnout zit. Ik kan me niet meer concentreren heb spanningen in mijn hoofd. Word s nachts wakker en lig bezig met mijnn werk. Krijg opmerlingen dati. k te traag werk wat stress geeft. Ik kon vroeger bergen verzetten. Nu gaat alles zo traag. Mijn dokter gaat nagaan of ik burnout heb. Ik heb geen idea jhoe ze dit kan checken en bevestigen.

@Liselotte, dat klinkt 95% zeker dat het overspanning is of iets soortgelijks. Een echte burnout merk je wel, want dan kan je niks meer en ook niks meer hebben. Je kan dus niet eens naar je werk fietsen/rijden. Overspanning kan wel overgaan naar een burnout, dus wees wijs en meld je vandaag nog ziek.

Hallo iedereen. Na jaren van een opeenstapeling van gebeurtenissen heb ik plots tijdens een drukke week een crash gehad van misselijkheid, duizeligheid en extreme vermoeidheid, trillingen, hyperventilatie. Na een dagje rusten en goed slapen veranderde niks, waardoor ik meer paniekaanvallen kreeg. Ben nu een weekje verder, dokter gaat nog onderzoeken doen. Maar het voelt aan als babystapjes. De vermoeidheid gaat gewoon niet weg. Het voelt alsof ik een zware griep heb, maar dan zonder enige symptomen. Zo slap, zwak en vermoeid. Ik leef al 5 jaar met een brughoektumor die ook voor duizeligheid zorgt, waardoor ik nu mijn balans helemaal niet meer vind. Mijn omgeving vermoed een burn out. Kan dit? Ik ben toch wel bang..

Luister naar je lichaam zou ik zeggen. Als jij echt nog zoveel slaap nodig hebt en je niet door je middagslaap s'avonds problemen hebt om in slaap te vallen, dan is dit toch echt wat je lichaam wilt. Als ik s'middags slaap, dan val ik vaak moeilijk in slaap s'avonds, wat een teken is dat ik nu moet gaan opbouwen door dingen te ondernemen. Lastig, want je doet al snel onbewust teveel.

Dus slaap zoveel je kunt, totdat je lichaam aangeeft dat je de volgende stap kunt gaan zetten. Let er wel op dat je wel beweegt en je fysiek soms ook even uitdaagt. Dus ook vermoeidheid door inspanning ervaart. Niet alleen maar zitten en liggen, maar dus ook actief even gaan wandelen/fietsen/licht huishoudelijk werk. Inspanning en ontspanning is wat je langzaam aan moet gaan herinvoeren.

Mijn lichaam heeft ook nog veel slaap nodig na een jaar.
Ik luister er gewoon na. Slaap gerust 11 uur per nacht. Dan pas ben ik wat uitgerust en kan ik de dag 'aan.'
Wanneer ik eerder opsta, ben ik heel moe, en voel ik mij een stuk slechter.

Eigenlijk is het goed om 8 uur naar bed te gaan, en zo 11/12 uur te slapen. Dan houd je een normaal ritme.
Dit lukt mij helaas niet.

Bedankt voor jullie reacties!
Actief bewegen lukt me gelukkig aardig, dat helpt inderdaad goed om ook op een gezonde manier moe te worden.

En ik herken zeker wat jij zegt Madeliefje. Ik lig altijd rond 22.00 in bed maar slaap bijna nooit voor 00.00u. Vervolgens ‘s ochtends pas rond 9-10 uur weer wakker.
Het helpt me wel om te horen dat dit voor jou herkenbaar is. Inderdaad zoals jullie zeggen gewoon ernaar luisteren lijkt me het beste.

Ooit laadt het batterijtje vast wel weer op ;)

Hi, als iets niet goed is, is het wel dat jij je schuldig voelt. Dat moet je echt naast je neerleggen. Ik zit ook al enige tijd in een burnout, maar schuldig voel ik mij daar allang niet meer over. Het is wat het is. Zo simpel is het. Niet alleen moet jij dat accepteren, maar ook je naasten. Doen zij dat niet, dan is dat hooguit jammer en zegt meer over hun dan over jou.

Probeer het positief in te zien. Onbewust (maar wellicht ook bewust) weet je wat de oorzaak is, maar werk je er nog niet aan. Ik heb er heel lang omheen gedraaid en heb nu pas, na jaren, toegegeven voor mijzelf dat ik de wortel aan moet pakken en niet de neveneffecten. Je kunt yoga, meditatie, mindfulness gaan doen, maar als je jezelf niet openstelt voor het aanpakken van het onderliggende probleem helpt dat allemaal niets.

Je lichaam liegt niet, dat heb ik nu al diverse malen meegemaakt. Dus zodra ik een goede stap zet in de richting van het probleem, merk ik duidelijk dat bepaalde symptomen ineens gestopt zijn. Bijv. darmklachten en nachtelijk (erg) zweten. Ik ben er zelf nog niet, maar weet nu wel dat het aanpakken van de kern van het probleem de oplossing is en niet lamlendig op de bank zitten. Succes!

Dank voor je reactie. Het is natuurlijk niet zo dat ik me graag schuldig wil voelen, maar denk ook dat het meer onbewust is. Volgens mijn therapeut is het meer schaamte. Heb een bedrijf opgebouwd van niks tot 24 mio omzet, was de gevierde man en toen ik ziek werd hebben ze me laten vallen als een baksteen. 60 tot 80 uur gewerkt als een gek, gezin, familie en vrienden verwaarloosd, alleen maar oog voor het werk. En als het dan even niet gaat, bam mes in de rug.

Ondanks dat ik me niet goed voelde veel te lang doorgewerkt om alles maar draaiende te houden en inmiddels mezelf nog dieper in de burnout gewerkt. Stank voor dank !

Lamlendig op de bank liggen probeer ik zoveel mogelijk te vermijden. Probeer wel een dagritme aan te houden. Ik zou willen dat ik het kon accepteren, maar is schijnbaar erg moeilijk voor mij. Soms voel ik me ook wel beter en zijn mijn darmklachten als sneeuw voor de zon verdwenen en als donderslag bij heldere hemel zijn ze er weer.

Het is gewoon vreselijk frustrerend dat ik er niet uitkom. Probeer ook positief te blijven maar wordt steeds moeilijker

Ah, same here. Niet dezelfde omzet, maar wel jarenlang een eigen succesvol bedrijf gehad in de reclamebranche. Grote klanten, internationale projecten en iedereen trots...maar ja, ik had er totaal geen plezier in. Deed alles zelf, had veel petten op en was bezig met mijn werk terwijl de rest van mijn gezin vakantie vierde. Papa moest altijd nog 'even bellen'. Dit was overigens niet dé reden dat ik burnout ben geraakt, want dat zit dieper. Ouders die ik heb moeten ondersteunen vanaf mijn 14e. Ongelooflijk pittig allemaal.

Maar wat jij omschrijft zijn juist positieve tekens. Je bent aan het stuiteren tussen helemaal goed in je vel tot diep in de put. Same here.. Wat mij erg helpt is om zelf de regie te nemen en zelf de stappen te bepalen. Dus vorige maand lag ik nog op de bank en vanochtend ging ik een stuk racefietsen. Koppie leegmaken. De spanning laten afvloeien. De vermoeidheid die je voelt is dan ook vaak niet fysiek. En vergeet niet dat een ondernemer onderneemt. Maw stilzitten is voor dat soort types extra moeilijk, daarnaast zijn het ook solistische vechters. Maw ik doe bewust meer met mijn gezin, maar leg wel telkens een grens. Zo gingen zij vandaag naar het strand, maar is dat voor mij nog even teveel. Ik wil eerst rustig alles opbouwen, dus koos voor een rondje racefietsen. Je wilt (denk ik) te snel resultaat zien (deed ik ook. Dus alles te snel opbouwen en ik zat zelfs alweer een eigen bedrijf op te starten terwijl ik op de bank lag. Eigenlijk ben je terug bij 'start'. Accepteer dat veel dingen opnieuw moeten en je moet wennen. Dus boodschappen doen, terwijl je gespannen bent. Wandelen terwijl je je afgepeigerd voelt, etc. Alcohol zoveel mogelijk laten staan en decafe als surrogaat.

Het komt goed, maar zelfinzicht is cruciaal in deze periode. Waarom ben jij ingeklapt? En vooral stoppen met het wijzen naar anderen. Ik heb daar ook alle reden toe, maar het helpt je niet. Sluit dat boek voor altijd en focus je op jouw herstel. Wat kan/moet jij aan jezelf veranderen om weer in balans te komen? Gaat het om bepaalde gedrags- of gedachtenpatronen? Dan is schematherapie mogelijk interessant voor je.

Succes!

Wat jij zegt heb ik ook nu vier keer een burn-out gehad en toch iedere keer weer proberen te werken uit schuldgevoel.en als ik dan aan het werk ben houd ik het nog geen twee weken vol dan heb ik het gevoel dat ik weer helemaal bij af ben

Een werkgever is loyaal totdat je niet meer dat binnen brengt wat hij verwacht. Doet me denken aan een liedje van Herman Brood en Henny Vrienten "als je wint heb je vrienden". Heb het zelf ook mogen ervaren. Zolang de omzet binnen kwam was het hosanna, totdat ik in een burnout kwam. Na 30 jaar kapot werken werd er nog niet meer naar me omgekeken. Na 2 jaar met de stille trom vertrokken. Dit gedrag van de werkgever heeft me een gigantische terugval bezorgd.

Ik herken de klachten, hoort dus ergens bij de burn-out. Sommigen zeggen dat magnesium helpt bij die pijn in de spieren/benen,, maar dat weet ik niet zo goed.

Wat betreft je weekend weg, gewoon gaan. Maar doe aanpassingen. Ga niet overal mee mee. Trek je steeds terug als het teveel is. Let ook daar op jezelf, en zet jezelf op 1.

Bedankt voor je reactie Madeliefje. Had of heb jij zelf ook dat nerveuze gevoel in je hartstreek bij wakker worden? De benen doen niet echt pijn,maar zijn zwaar en lijken vol stress. Lastig met lopen en staan.

Toch wel meegaan zeg jij. Is misschien ook wel goed,maar zal niet de gezelligste zijn denk ik. Je gaat toch weg met een behoorlijk malaise gevoel.

Herkenbare klachten. Er is een constante spanning aanwezig in je lichaam. Hierdoor zijn alle spieren 'wat' aangespannen. Dit kan je nerveuze gevoel in je hartstreek verklaren. Kan het zijn dat je hier ook extra op focust?

Wat betreft het weekendje weg. Als je voelt dat je enigszins energie hebt om iets te gaan doen, zou ik absoluut gaan. Het is niet erg om niet met alles mee te kunnen doen of je af en toe terug te trekken. De positieve / geluksmomenten zijn heel belangrijk voor je herstel.

Bedankt Frank

Zo te lezen zit je nog niet heel lang in een burnout. Mijn advies zorg voor een ritme.
Vaste tijd naar bed en opstaan in vaste dutjes als je moe bent
Geef je vooral over als je erg moe bent

Iedere ochtend een klein rondje wandelen en dan ook echt klein en als he't kan ik de avond ook mini . Wees vooral lief voor jezelf. Neem een bad , laat je lekker masseren. Als een weekend weg je zoveel stress brengt nu en et wordt ook van alles van je verwacht ga dan NIET
Ik kon dat het 1e jaar absoluut niet. Kost veel te veel energie. Denk aan JEZELF

Dank je voor je reactie. Weekendje weg is idd nog een twijfel hoor.

Ja zou het zeker niet doen!
Ik deed de volgende test bij mezelf;hoe lang kan ik geconcentreerd een bladzijde uit een boek lezen. De tijd dat je dat kan is de tijd die je kan uitgeven aan sociale en lichamelijke activiteiten. Nou dat was bij mij nog geen 5 min de eerste maanden.
Denk echt aan jezelf en kies voor jezelf
Met anderen een weekend weg dan wordt er toch iets van je verwacht. En je gaat jezelf toch over een grens gooien denk ik .

Ik ben het eigenlijk ook wel eens met de laatste reacties. Het is ook goed om niet te gaan, als je lichaam aangeeft dat het niet lukt.

Ik vertel het vooral uit persoonlijke ervaring. Ben wel een paar keer weg geweest, en vond het juist fijn om op die manier toch sociaal wat op te laden.
Dus kort even in de woonkamer zitten met de mensen, en als het teveel is, gelijk terugtrekken. Overdag ging ik niet mee met uitjes en dergelijk.
En zag het juist als een persoonlijk leerproces om tijdig de grenzen aan te geven, de mogelijkheid te hebben om snel terug te trekken naar je eigen kamer.

Even een update. Ik ben het weekendje weggeweest en het is gelukkig redelijk gegaan. Mijn rustmomenten gepakt en ook niet te gek gedaan. Toch blij dat ik gegaan ben. Nu afwachten of het niet teveel geweest is.

Hi Jay, wat een ontzettend goede reactie op een moment dat ik zelf in dat schuitje zit. Angst voor angsten is precies waar ik mee kamp. In mijn geval door parentificatie/symbiose trauma opgelopen. Het is echt een hele speurtocht om de juiste hulp te vinden en het vervelende is dat iedere therapie iets verheldert. Dus nu doe ik systeemtherapie en ineens is mijn bindingsangst verdwenen (stukje van de puzzel).maar ook schematherapie is een belangrijke. Kortom, een hele roedel die je moet afwerken. Lastige puzzel, maar komt goed.

Wat klote, ik kan je 1 tip meegeven die mij enorm veel rust en stabiliteit heeft gegeven: Voedsel. Ik ben van ~2500kcal naar ~4000kcal gegaan (was 90kg en 1,80m, gespierd). Ben nu wel flink aangekomen maar werk weer 50% en vooruitgang is goed te merken. Je lichaam zit in een zwaar tekort van energie, dat moet je aanvullen met energie. Lees anders maar wat voor symptomen mensen hebben die van anorexia herstellen.

En kom niet aanzetten met 'ik eet genoeg', volgens mij eet momenteel 80% van de bevolking te weinig. Wist je dat bruggenbouwers in de 19e eeuw 6000kcal+ per dag aten? Ja ze waren actiever, maar niet 4000kcal actiever. We ondereten massaal tegenwoordig.

Ja ik heb dat ook precies
Heel eng
Zware ogen en duizelig
Hele dag licht en zweverig in je hoofd
Zitten gaat goed maar bij beweging gaat t mis

Jaja nou nou wat een gedoe. Kan je een heel verhaal hier neer zetten zit in het zelvende schuitje vind je het fijn om in contact te komen om er mischien beter van te worden, of ter info. Laat het me dan weten hoe,zoek mensen voor persoonlijke contact lijk me beter als alles hier te beschrijven. Ik wens je natuurlijk veel sterkte mvg anoniem