Burnout ervaringen

Ben je al terug op et werk? Ik kan ook weinig prikkels hebben en drukte vraag me af hoelang et duurt voordat et weg is.

Update: Bijna 8 volle maanden thuis. Het gaat vrij goed maar als ik een twee a drie uur bezig ben in de tuin of een klus steekt die misselijkmakende vermoeidheid terug de kop op. Wel minder heftig dan vroeger maar toch niet om verder te werken. Wat wel opvalt: ik recupereer veel sneller dan vroeger een kwartje tot een halfuurtje in de zetel met mijn ogen dicht doet wonderen. Groepsgesprekken zijn nog altijd uitputtend.Na een paar uur ben ik gewoon uitgeput. Slapen is terug slechter aan het worden meestal meerdere keren wakker worden op een nacht, nooit langer in bed dan een zestal uren. Terug last van kou net zoals vorige winter terwijl ik dat vroeger nooit gehad heb. Gaan werken zit er voorlopig echt nog niet in.

Update 10 maanden thuis.....alle hoop opgegeven om terug aan de slag te gaan. De winter heeft zijn tol geeist te kort aan slaap amper 5a 6uur per dag. Alle dagen oververmoeid gaan slapen (misselijk makende vermoeidheid steekt in enkele minuten de kop op) en onder de ochtend moe opstaan ook steekt de prikkelbaarheid weer de kop op..licht, geluid en drukte zijn mijn grootste vijanden geworden.

Update 16 maanden thuis waarvan reeds 3 met pensioen terug in een neerwaartse spiraal ik slaap mijn 8 uur per nacht wordt doodmoe wakker en slaap nog 3 a 4 uur in de namiddag. Ik doe nog wat ik graag doe alles wat ik moet doen zijn onoverkomelijke hindernissen waar ik enorm tegen opkijk. Nog eenmaal contact gehad met mijn werk om mijn ontslagpapieren te tekenen. De collega's hadden nog iets willen regelen voor mijn pensionering maar ik heb dat vriendelijk afgewimpeld. Ik heb 40 jaar voor het bedrijf gewerkt ben uitzonderlijk goed betaald geweest maar een dank u wel heb ik niet gekregen.

Nog een update? Dat koude gevoel heb ik nu ook!

Update ruim 21 maanden thuis.......het wordt nooit meer zoals het ooit geweest is. De stresspijnen in schouder en nek zijn verdwenen. Van lage rugpijn heb ik soms nog last maar dit heeft zijn reden altijd een zwakke rug gehad door het zware werk in mijn jeugdjaren. Concentreren lukt me goed maar als er dingen verteld worden zonder dat ik aandachtig luister gaan ze aan mij voorbij. Vergeten doe ik ook nog gemakkelijk situaties gaan snel aan mij voorbij. Lezen doe ik niet veel meer om de haverklap moet ik bladzijden herlezen omdat ik te snel afgeleid wordt. Vermoeid ben ik nog steeds de ene dag wat meer dan de andere en slapen ....amper 5 a 6 uur per nacht. Het enige verschil met vroeger is dat ik nu in bed kan blijven liggen terwijl ik vroeger overal pijn had en daardoor moest opstaan. Trazodone heb ik proberen af te bouwen maar dan sliep ik nog minder dus blijf ik het van oudsher weer nemen. Conclusie: voor zover ik me kan herinneren ben ik mijn ganse leven opgejaagd geweest. Zowe thuis als op het werk. Nooit was er een moment van rust want ik moest dit nog en dat nog. Vakantie was een hel want ik had thuis en op het werk nog vele nuttige dingen te doen. Gelukkig ben ik daar veel in veranderd ik ben op pensioen de kinderen zijn de deur uit ik heb geen kleinkinderen dus alles kan en niets moet. Regent het vandaag dan doen ,e morgen het gras wel af............maar die verdomde burnout beinvloed na bijna 2 jaar nog altijd mijn mentale en lichamelijke gezondheid

Sterkte!

Ik zit zelf nu een half jaar in een burnout,echt aan het eind van mijn latijn zelfs in ziekenhuis gelegen zo ver was ik heen.
jou klachten horen inderdaad bij een burnout ,ik herken het gind met elk kwaaltje naar de huisarts.
Het is erg moeilijk maar probeer niet teveel toe te geven aan je kwalen ,maar eerst je vermoeidheid en psychische klachten weer wat op een rijtje te krijgen.
Ben nu halverwege met ups en downs ,wens je alle sterkte en beterschap .
gr joop

Ik herken het! Ben zelf ook jong (21). De lichamelijke klachten zijn echt een hel en vier echt feest als alles achter de rug is. Heb hier namelijk al een jaar last van en ik loop momenteel heel erg achter op leeftijdsgenoten die gezellig kunnen feesten terwijl ik dat voorheen ook kon. Zelf veel last van: zuur hebben, elke dag duizelig, moe, trillerig, heel slecht slapen, eetlust is niet optimaal. En ga zo maar door.

Ik herken het. Ik ben moe, uitgeblust, geen zin in sociaal gedoe. Alles wat ik niet ben. Mijn vrienden snappen het denk ik niet waardoor alles versterkt. Het zijn vlagen eigenlijk. Zit er nu middenin dus ben weer gestart met een dagboek en ik probeer een ritme aan te houden. Dus elke avond bijvoorbeeld het aanrecht opruimen en elke ochtend even vegen. Dan heb ik toch een soort van voldaan de dag gestart en afgesloten.

Voor iedereen is de oplossing anders.

Bij mij zijn mijn lichamelijke klachten:
- kortademigheid en hyperventilatie.
- Spierpijnen in mijn bovenlichaam, echt onwijs pijnlijke spierknopen, en soms met uitstralende tintelingen vanuit nek naar mijn handen.

Ik moet heel goed letten op signalen van mijn lichaam en er óók wat mee doen (grootste probleem).
“Waar komen deze klachten vandaan? Wat voel je, welke emotie hoort erbij? Wat betekent dat? Etcetera”
Ik heb een nieuwe hobby gevonden wat me beter in contact laat komen tot mijn gevoel. Zingen/muziek.
Verder heb ik geluk gehad dat ik een manueel fysiotherapeut had die heel empathisch is. We oefenden met ademhaling en pijnprikkels, en hij stelde paar rake vragen. Hierdoor begreep ik eindelijk hoe mijn psyche op mijn lichaam werkte. En wat mijn lichaam tegen mijn psyche probeerde te zeggen. (10 maanden na de diagnose). Ik ben nog steeds aan het leren. Slechte gewoontes slijten slecht.

Hoe is het nu met jullie?

Bij mij slaat de burnout ook op mijn inspanningsvermogen, en ook een winkel als de kruidvat of albertheijn waar veel prikkels zijn reageert mijn lichaam ook heel erg aangespannen hou het njet lang vol daar. Dit na 15 maanden nog steeds. Elke dag last van me ogen te aangespannen door licht beelden njet goed kunnen verdragen. Loop wel 30 min per dag. Liever in het bos. En als ik te veel doe dan word ik ook angstig door de inspanning en dan moet ik me rust nemen. Duurt lang hopelijk komen we eruit. Ben benieuwd hoe je je nu voelt. Gr

Zo herkenbaar wat je beschrijft. Je beschrijft dat je erachter komt dat je veranderd bent en je kwetsbaarheid ziet. Zo ook bij mij, soms denk k, dit komt nooit meer goed, ik mis m'n plezier en kracht in mijn leven. Dit waren altijd mijn anjer punten in mijn leven maar NU!? Wordt overal onzeker van en dat legt mij lam nl. Deze spiraal moeten we door breken maar hoe... Ik vind je dapper dat je een switch aan het maken ben mbt in werk...jij erkend het te minste Super. Heb ik ook wel aan zitten denken maar pffff wat dan, ik merk dat keuze maken voor mij to muts is, omdat ik zo enorm twijfel aan alles over mezelf: mijn cognitie, pers kracht, faal angsten-waarom zal het nu wel lukken et. Etc etc

Hoi henk, het is een tijdje geleden dat je je verhaal deelde hoe is het nu met je?

Ja heel herkenbaar! Zo begon namelijk mijn eerste “paniekaanval”. Leek alsof iemand met een koekenpan op mijn hoofd sloeg zo intens duizelig en angstig was ik. Weken duizelig geweest alsof je constant op een luchtbedje heen en weer bewoog.. veel rust nemen dat trekt dat na een lange tijd weg!…

Hallo silly heel herkenbaar. Hoe gaat het nu met je .misschien een te late reactie zit hier zo iets met het zelfde. Ik probeer maar wat te lezen hier op het forum, om mijn klachten te onderbouwen en er de moet maar in te houden, zou graag eens weten hoe het nu met je is ,en wat je er zo al aan heb kunnen doen mvg Jan

Ik zit te janken want het begin van jou verhaal is hetzelfde als wat ik nu doormaak.
Waarom wil ik toch steeds stoppen met leven? En dan ook nog gezeik van het werk en enge bedrijfsartsen.
Alsjeblieft, blijf doorgaan met leven Silly en anderen hier 😪.
Het is een ziekte die ons dat laat denken. Niet wij zelf.

Ik ben na een stressvolle periode overspannen thuis. Lange tijd veel stress gehad. Ineens lean ik erachter dat ik een actual zaken uit mijn verleden kwijt ben uit mijn geheugen. Sinds die tijd gaat het bergafwaarts. Wat ik eerst iets kwijt was heb ik nu een hele waslijst aan geheugenproblemen en voel ik me regelmatig verward. Dit is mijn verhaal:


Eind zomer 2017 ben ik gestart met hardlopen. Zo'n 3x in de week. Mijn vader die veel overgewicht heeft wilde graag afvallen dus toen ben ik samen met hem gaan sporten op de sportschool 2x per week. In het eerste kwartaal van 2018 viel het me op dat ik bij omhoog kijken wat trilling voelde in mijn nek. Daar maakte wel druk om, maar niks mee gedaan. Een tijdje later kreeg ik last van spiertrekkingen op willekeurige plekken. Ik ben toen gestopt met sporten. Ik dacht dat ik mijn spieren  overbelast had. Ik ben toen ook naar een neurolog geweest. Die deed en paar "standaard" onderzoekje maar kon niks vinden. Een tijdje later toen de spiertrekkingen erger werden begon ik me echt zorgen te maken en ben nogmaals. Ik was bang Parkinson te hebben en ben toen halverwege  voor een second opinion naar een andere Neuroloog gegaan voor onderzoek. Hier werd echt op trillingen gemeten met een speciaal apparaat. Daar kwam niks uit.  Ik maakte me wel echt zorgen, maar probeerde het naast me neer te leggen. Eind 2019 ging het steeds slechter met mijn oudste dochter op school. Mijn dochter werd gepest en veel van de stress die zij daardoor had werd this afgereageerd. Dit gaf erg veel extra stress en zorgde voor de nodige discussies in huis. Dit verhoogde uiteraard ook mijn stress. Rond deze tijd kreeg ik veel last van pijn in mijn maagstreek. Ik heb toen veel onderzoeken gehad. Echo's, gastroscopie. Dit gaf nog meer stress. Men kon niet vinden wat het was. Ondertussen maakte ik me steeds meer zorgen om mijn dochter, want het ging steeds slechter op school. Ik kreeg ook steeds meer last van mijn spieren en het was me opgevallen dat ik af en toe tijdens oplopende discussies met mijn dochter ineens kwijt was waar de discussie nou precies over gingen. Mijn angst voor Parkinson sluimerde nog steeds op de achtergrond en aangezien ik dacht dat Parkinson bijna altijd gevolgd werd door Alzheimer ging ik opnieuw naar de neuroloog. Deze verwees me door naar de top-neuroloog op dit gebied in Groningen. Dat een gesprek gehad en wat testjes, maar volgens haar niks aan de hand. Dit was in oktober 2019. Ik besloot het te laten rusten. In die tijd ging ik een keer met mijn dochter naar een grote zandkuil in een bos. Mijn dochter daagde me uit zo snel mogelijk er omheen te rennen. Ik deed te gek. Werd heel duizelig en kreeg wat ik nu denk dat een paniekaanval was. Hierna heb ik nog 2x zo'n aanval gehad en ik durfde met moeite nog ergens alleen met de auto naar toe. Bang voor een aanval. Achteraf gezien was ik toen al overspannen. In februari gebeurde er iets traumatisch waardoor ik volledig doordraaide. Ik bleef hier maar over piekeren. Elke dag was ik hiermee bezig. Volop tijd om te piekeren, want Corona was intussen uitgebroken en mijn bedrijf aan huis kwam hierdoor ook tot een halt. Maakte me elke dag vreselijk zorgen vanwege dat trauma en daar kwam Corona ook nog eens bovenop. Veel extra stress, kinderen online lessen, wat niet lekker liep. Oudste dochter nog verder in de stress. En toen kwam ik er ineens achter dat ik bepaalde dingen niet meer wist. Dingen als de geboorte van mijn 2e dochter, hoe de kinderkamer van mijn dochter er vroeger uit zag, dat de schildpadden vroeger ook op de logeerkamer gestaan hadden. Ik praatte er met de dokter over, maar die gaf het op stress.  Ergens april vergat ik zoveel dat ik overtuigd was Alzheimer te hebben. Ik werd depressief. Ik ging hele dagen op de bank zitten. Dag in dag uit. Zeker dat ik afscheid moest gaan nemen van mijn gezin. Ik kreeg veel lichamelijke problemen met mijn sporten door het stilzitten waardoor ik me nog meer druk maakte. Zoveel krachtverlies dat ik bang was in een rolstoel te komen. 1 julli een hersenscan laten doen en een neuro psychologysche test gedaan. Uitkomst was dat ik geen Alzheimer had. Maar mijn geheugen is intussen steeds minder en een minder geworden en de stress steeds hoger. Ontussen kan ik bijna niks meer onthouden, maar mijn omgeving blijft zeggen dat het stress is een geen Alzheimer. Het leven voelt alsof het niet echt gebeurd en ik ben heel vaak overstuur, want overtuigd van Alzheimer. Hier een opsomming van een aantal dingen die me regelmatig overkomt:


Veel algemene kennis kwijt. Zaken van vroeger en zaken op kortere termijn.


Gesprekken moeilijk kunnen volgen. Soms na enkele zinnen de draad al kwijt zijn. 


Iets lezen/schrijven, afgeleid en dan niet meer weten waar ik gebleven was of wat ik wilde schrijven.


Geen of met heel veel moeite opsomming van enkele woorden/namen/korte teksten kunnen onthouden.


Iets willen zeggen/opzoeken/ doen en het ineens kwijt zijn.


Met enige regelmaat na moeten denken over mij wel bekende woorden en namen in gesprekken. Bijv. iets willen zeggen over je pols en niet op het woord pols kunnen komen. Wel de persoon kennen, niet op de naam komen. Soms komt het vrij vlot, soms echt later. Namen komen soms helemaal niet, dan moet ik vragen. Tig BN'ers ken ik, maar kom gewoon niet of niet meteen op de naam.


Mij wel bekende woorden komen soms toch ineens vreemd voor qua schrijven. Ik twijfel regelmatig how iets te schrijven. Moet ligt met ch of met een g? Moet zegt met ch of g? Dat had ik eerder niet.


Geen echt goed beeld in mijn hoofd kunnen vormen van de gezichten van familieleden en mensen die ik ken. Wel altijd herkenning als ik ze zie.


Veel vergeten op korte alswel lange termijn. Soms iets zien (bijv. de tijd op een klok) en enkele seconden later het niet meer weten. Iets doen en paar sec. Mijn rits dichtdoen en paar sec later ma afvragen of ik mijn rits wel dichtgedaan heb.


Niks meer kunnen reconstrueren ouder dan 1 dag. Wel flarden weten, maar echt geen dag kunnen reconstrueren. Soms enkele uren na het feit al niet meer weten dat ik met mijn vrouw en de hond gewandeld heb of wat wie ik tegengekomen ben.


Soms niet kunnen onderscheiden van geluiden. Bijv. cirkelzaag en slijptol op afstand.  Niet kunnen plaatsen waar een geluid op afstand vandaan komt (richting). Beiden vroeger zeer eenvoudig.


Telkens weer over (soms dezelfde) woorden moeten nadenken hoe je ze ook alweer spelt. Dingen als ineens de neiging om het woord "ze" als "se" te schrijven, maar dan iets later door hebben dat dit niet klopt.


Iets na veelvuldig herhalen onthouden via ezelsbruggetje en toch een paar uren/dagen later weer kwijt zijn.


Ik voel me de laatste tijd verward. Bijvoorbeeld als ik schoenen voor wandelen en gewone schoenen zie naast elkaar moet ik nadenken welke ik moet hebben, terwijl ik dat zou moeten weten. Dat ik eerst even na moet denken waar op mijn telefoon een icoontje staat waarvan ik weet dat hij op 1e pagina staat.


Ik vind informatie heel snel te veel. 

Ik kan dingen niet goed op een rijtje zetten. Weet niet wat waar op mijn lijstje staat.


Laatste tijd steeds meer nadenken over heel simpele dingen. Denken gaat constant moeizamer.


Het is soms net of dit allemaal niet echt is.


Laatste tijd heb ik vaak verkeerde woorden in hoofd. Wil het woord afdeling in een zin zeggen en dat zeg ik ook, maar denk dan het woord afbeelding.


Laatste tijd elke ochtend in bed gaan al mijn gedachten door elkaar heen. Heel veel niet logische zinnen. Geen samenhangend verhaal. Heel af en toe komen er niet bestaande woorden tussendoor. Heb er geen controle over. Soms denk ik dingen en dan ineens heb ik door dat het echt onzin is. Als ik uit bed ga gaat dat weg.


Bijna alles wat ik wegleg wat niet op een vaste plaats ligt weet ik niet meer te vinden.


Eigenlijk ben ik heel vaak iets kwijt als ik het net gedaan heb.

Laatste tijd ook vaker verward.
Enkele voorbeelden;

Gisteren: Ik wil de luxaflex opendraaien. Dit is al maanden naar links draaien, toch probeer ik naar rechts te draaien en als ik merk dat dat niet gaat denk ik hij moet toch echt rechtsom, om er 2 sec later achter te komen dat het toch linksom moet. Waarom geven mijn hersenen het signaal van rechtsom? Ik zou dat moeten weten.

Vandaag: ik ben al een tijd wakker, maar ben blijven liggen malen in bed. Ik zie on de douche een insect dat ik naar buiten wil doen. Daarvoor moeten de lamellen omhoog. Die lamellen hebben we al jaren en dit type werkt overal hetzelfde. Vervolgens ben ik zo'n 2 sec in de war en kijk eerst naar links naar het draaistokje en dan naar rechts naar het touwtje en weet heel even niet wat te doen. Dan bedenk ik me dat ik het touwtje moet hebben.

Ik vind die verwarring erg angstaanjagend en wil het mijn vrouw vertellen. Ik begin te vertellen en kom bij het gedeelte waar ik de lamellen omhoog will doen. Dan raak ik weer kort in de war. Wou ik de lamellen nou omhoog doen met het touwtje of wou ik ze kantelen met het stokje? Kort nadenken. Ik wou de lamellen omhoog. Maar vanwaar de verwarring?

Ik wil nogmaals aan mijn vrouw precies uitleggen wat er nu gebeurde. Dan raak ik weer kort in de war met exact dezelfde vraag als die ik net voor mezelf beantwoord heb: Wou ik de lamellen nou omhoog doen met het touwtje of wou ik ze draaien met het stokje? Weer kort nadenken. En het juiste antwoord is er weer.

En datzelfde overkomt me zo nog een derde keer als ik overstuur raak en nogmaals een poging doe.

Met lichtknopjes heb ik het soms ook. Zie dat die naar beneden geschakeld is en toch geven mijn hersenen door je moet naar beneden drukken. Waarom kort dat signaal. Ik doe het uiteindelijk wel goed.

Als ik door ons park loop en ik loop terug. Dan moet ik het 2e zijweggetje rechts pakken. Het eerste weggetje en het 2e lijken inderdaad iets op elkaar. Toen ik nog gezond was haalde ik ze ook wel eens door elkaar. Maar nu moet ik bij het tweede weggetje telkens weer kijken of dit het eerste weggetje is. Als ik eenmaal bij het eerste weggetje ben komt soms even dat gevoel dat ik het verkeerde weggetje heb. Dit overkomt me nu al enkele dagen.

Dat samen met dat ik zo ongelooflijk veel vergeet maakt dat ik als maar banger voor Alzheimer wordt en me alsmaar verwarder voel, terwijl Dokter, Neuroloog en mijn vrouw maar blijven zeggen dat het ligt aan de stress en aan het het slaaptekort dat ik nu al ruim een half jaar heb.

Hebjij ook ervaring met dergelijke verwarring?

Mijn huisarts en een psycholoog die ik eens sprak zeggen dat dit stress kan zijn, maar ik ben zoveel geheugen kwijt. Ik blijf gewoon bang voor Alzheimer.

Hoi Floris,

Ik herken dit ook heel erg. Ben nog maar 24, zit 9 maanden in burn out. Lees eens over wat chronische stress met je hippocampus doet (stuk brein wat verantwoordelijk is voor geheugen / concentratie). Dan kun je je er misschien bij neerleggen dat het inderdaad echt stress is! Dat stukje brein verschrompelt namelijk letterlijk. Je krijgt minder verbindingen in dat hersendeel. Het is wel omkeerbaar, maar daarvoor moet je logischerwijs wel uit die stressmodus komen en juist goede dingen doen. Meditatie en beweging staan op nummer 1 om dit te herstellen.

Liefs

Herken ook veel van deze klachten. Heb toevallig een artikel gelezen over hersenmist. Je moet mr eens googelen. Komt veel overeen

Als je dit al dénkt ben je al over je grenzen heen!
Dus: ziek melden. Neem jezelf serieus!!
Sterkte 💪🏼

Ik heb me ziekgemeld toen ik realiseerde dat ik de 8 uur per dag werken niet meer redde.

M’n psycholoog vroeg: “hoeveel uur denk je dat je zonder problemen kan werken met genoeg pauzes?”
Toen ik 3-5 uur zei, dacht ik: “oké ik kan niet doen waar ik voor betaald word.” En was de beslissing duidelijk.

Begrijp je gevoel zo goed

Hoi,

Het moment dat ik moest besluiten om mij ziek te melden was het moment dat ze thuis 112 wilde bellen; ik had hevige hartkloppingen, alsof mijn hart uit mijn borstkast zou springen..
De realisatie kwam dat ik al maanden signalen van mijn lijf had gemist..
Kortom; meld je OP TIJD ZIEK!
Ik deed dat dus te laat en zit nu nog midden in de burnout..
Neem jezelf serieus.
Sterkte 😘

Wat met een partner die zich niet ziek wilt melden? Die te veel verantwoordelijkheidszin heeft en vind dat ze zou overdrijven als ze zou stoppen met werken? Wachten tot het te laat is lijkt me geen optie...

De laatste jaren steeds oververmoeid van mijn werk gekomen. De weekends dienden steevast om bij te slapen ondanks het feit dat ik 7 jaar geleden 4/5 begon te werken veranderde er niet veel aan de situatie. Vorig jaar in de zomer een groot project gedaan op het werk daarna 3 weken verlof genomen om te slapen. In het najaar enkele kleinere maar complexe projecten gedaan rond de middag was ik fysiek en mentaal al doodmoe.Slapen deed ik niet meer. Alle dagen diaree voor ik naar het werk ging meestal 2x naar de wc. Al jaren last van lage rug, nek, schouderpijnen die nog begonnen te verergeren. In maart kon het echt niet meer, een week verlof genomen.....om te slapen. Doodmoe, er waren dagen dat ik amper het bed uitkwam. De week erop terug gaan werken. Niet meer kunnen slapen, s'nachts opstaan om over te geven. Misselijk worden van vermoeidheid overdag. De twee laatste dagen dat ik gaan werken ben stond ik s,ochtend op weg naar mijn werk met mijn fiets in de hand over te geven misselijk van vermoeidheid. De volgende maandag ben ik niet meer gaan werken...

Ik te laat. Veel lichamelijke klachten genegeerd. Ook de geestelijke zoals geen motivatie, kort lontje, uitgeblust, moe.

Dus pas toen ik letterlijk omviel van de duizeligheid.

Hoe langer je wacht met het werken aan herstel, hoe moeilijker het is en hoe langer het duurt.

Dus doe het op tijd, schaamte en schuldgevoel, daar had ik last van en die hielden mij tegen. Dat was een slecht plan

Ik veels te laat. Pas na een kortsluiting in mn hoofd.
Signalen gemist al een jaar lang.
Nu al een jaar thuis en nog steeds drama

Spiraal

Zeer herkenbaar, Claudia. Ik nam mijzelf niet serieus en daardoor was ik constant bang niet serieus genomen te worden.
Je hoeft niet meer of minder te zeggen tegen de huisarts of bedrijfsarts dan hoe je je voelt. Want dat is wat het is. En weet dat het ontzettend veel tijd kost. Accepteer dat wat is, vecht er niet tegen. Wees lief voor jezelf.
Veel sterkte!

Tja heel herkenbaar en ook het punt wat ik bij jouw zie: grote beren overal inzien.
Grote beren en angsten die er eigenlijk niet zijn omdat je alles zelf kan bespreken normaliter. Ik nam altijd, zeker in de fase van angsten en grote beren zien, altijd mijn partner mee omdat ik het niet kon overzien en hij mij veiligheidsgevoel gaf wat ik niet vanuit mezelf had op dat moment.
Sterkte

Heb je Over de kop gelezen of geluisterd? Je hersenen zijn ook daadwerkelijk veranderd en aangetast door chronische stress. En dat je bv gevoeliger blijft voor prikkels of stress of sneller moe wordt kan inderdaad helaas blijvend zijn. Maar je hersenen kunnen ook na jaren nog herstellen. Dus waar je nu na twee jaar bent hoef je zeker niet over vijf jaar nog te zijn. Hopelijk neemt de moeheid af. (En als je ouder dan 40 bent: bio-identieke hormonen helpen ook vaak tegen die heel zware moeheid)

Het lichaam heeft een enorm groot zelfherstellend vermogen. Chronische stress kan sporen nalaten, kan je hersenen veranderen. Maar jaren lang dagelijks mediteren kan dat ook (maar dan ten goede).

De vraag is of je je hier al te veel mee bezig moet houden. Je kunt er toch niks aan doen dat er chronische stress is geleden. Je kan alleen maar vanaf nu proberen om je chronische stress te verminderen door je patronen / overlevingsmechanismes / overtuigingen aan te pakken, door rust te nemen, door naar je lichaam te leren luisteren, door acceptatie en overgave te oefenen, door met een therapeut in zee te gaan die je vertrouwt, waar je je veilig bij voelt, zodat deze je echt kan ondersteunen in dit moeilijke, lange, levensveranderende proces.

Je zorgen maken over o.a. hersenschade of je symptomen is slechts een uiting van je systeem die zich onveilig voelt. Dat is een veel interessanter thema om je over te buigen dan de specifieke zorgen en angsten die je hersenen produceren.

Probeer dus boven de specifieke gedachtes te staan en naar ze te kijken vanuit een ander perspectief. Jij bent niet je gedachten. Ze zijn, als het bijv angstige gedachtes zijn, slechts een hele aanwezige uiting van stress. Ga niet met de gedachtes aan de haal, laat ze langs komen zoals wolken.

Onderzoek doen naar hoe erg je wel niet eraantoe bent, watvoor symptomen je hebt, geeft je systeem alleen maar elke x bevestiging dat je inderdaad ontzettend onveilig bent.

Herstel is mogelijk maar kan jaren duren. Gun je lichaam die rust die het aangeeft nodig te hebben.

Wat een mooi bericht als reactie @Anoniem! Dankjewel! Niet leuk, wel hoopvol en met fijne richting

Anoniem ik ben ook blij met je bericht. Al is het een heftig idee dat het zolang kan duren. Heb nog steeds geen acceptatie

Dank jullie wel voor jullie opbeurende reacties...

Wat fijn jullie uitleg @ beide anonieme, ik steek er erg veel van op dan huidige behandelaars.
Nogmaals dank...🙏

Ik ben blij dat jullie er wat aan hebben, dat geeft mij ook voldoening :) en herkenbaar dat comments op deze site waardevoller zijn dan menig adviezen van psychologen, huisartsen. Groetjes anoniem (van de 2e reactie)

Hoi Ella, het is ook ingewikkeld hoor. Mijn manier van rusten heb ik doorgekregen van een ergotherapeut. Maar er zijn natuurlijk meerdere manieren. Op dit forum kom je dit vaak tegen. Zelf rust ik 3 keer per dag en lig plat op m’n bed, dekentje over me heen, niet donker, maar zonder geluid en mobieltje. Een half uurtje per keer. Als je niet goed kunt ontspannen zou je een keer een begeleide meditatie kunnen doen, of hele rustige muziek opzetten. Mijn ergotherapeut zei wel doe dit niet bij elk rustmomentje zodat je het signaal afgeeft dat je zonder ook kunt ontspannen. De rustmomentjes helpen mij de dag door iig. En tja wanneer stop je daarmee, ik denk dat je dat wel aanvoelt tegen die tijd. Misschien als alle klachten zijn verdwenen. Na het rusten doe ik dan bv een activiteit, zoals even wandelen, even een boodschap, iets in m’n huishouden en zelfs douchen inclusief haren wassen geldt bij mij als een activiteit. Ik denk zelfs dat wanneer alles over is ik 1 keer per dag rust blijf doen. Ik heb ergens gelezen dat dit goed is voor je. De landen in het zuiden doen het zo gek nog niet 😉

Waarschijnlijk zullen er meer forumlezers delen hoe zij rusten en hopelijk vind je er iets tussen wat jou aanspreekt. En niks is fout of goed. Beste is om uit te proberen wat bij jou past. Wees vooral mild voor jezelf.

Hoi Ella,

Heb zelf veel aan de OR methode gehad. Het heeft echt een boost in m’n herstel gegeven.

Als je je rustmomenten helemaal volgens die methode wilt doen, time je ‘s ochtends zodra je wakker wordt hoe snel je energie op is.
Ik weet niet of jij dat ook hebt maar ik werd vaak redelijk oké wakker en voelde dan even later de extreme moeheid als het ware door m’n lijf trekken (en die ging dan eigenlijk de rest van de dag niet weg meer). Stel dat die moeheid bv. na 45 min opkomt dan is dat de komende tijd je vaste ‘actieve’ periode.
In die actieve periode doe je niet per se iets actiefs maar je mag iig niet liggen. Dus met thee op de bank telt al als actief.
Na die dus bv. 45 min actieve periode ga je 15-20min liggen (ik deed altijd 20min). En dat is idd liggen zoals jij beschrijft. Volledige rust. Daarna doe je weer een actieve periode van 45 min.
Je zet wekkers voor de hele dag zodat je je precies aan die periodes houdt.

Eigenlijk moet je dan ook nog moeheidsscores gaan noteren om te berekenen of je je actieve periode mag uitbreiden maar dat vond ik veel te veel gedoe. Ik ben zelf maandenlang op 2 uur actieve periode gebleven. Ondertussen ben ik die dingen die ik deed in de actieve periode gaan uitbreiden en dat werkte voor mij heel goed.

Voor ik de OR methode deed rustte ik ook veel maar niet ‘op de klok’. De theorie erachter is (ongeveer) dat je lichaam er aan went dat je op vaste tijden rust neemt en dat je je grens zo min mogelijk overschrijdt maar niet teveel ligt.

Voor mij werkte het dus heel goed. Ik kon in de actieve periode steeds meer en ik gebruikte die tijd ook bewuster omdat m’n dag in heldere overzichtelijke blokjes was opgedeeld. Heb op de gekste plekken gerust. Op het gras van een parkeerplaats bij een tankstation bv., achterbank van de auto voor het bezoek aan de bedrijfsarts en toen ik weer een beetje ging werken tussen de spinnen in een magazijn..

Ik ben inmiddels een stuk beter (nu zo’n 20 maanden aan het herstellen) en lig nog wel twee a drie keer 20min per dag maar niet op de klok meer.

Wat Burnie schrijft: wees vooral mild voor jezelf. Misschien werkt dit voor jou helemaal niet. Maar ik ben fan.

Ik heb dit een paar dagen gedaan en hielp mijn energielevel, en dus ook m'n rust wel door de dag geloof ik, maar sliep vervolgens niet zo goed. Dat kan ook andere oorzaken hebben, ik ben nogal in de overgang namelijk. Miss moet ik het weer een kans geven.

Ik heb dit een paar dagen gedaan en hielp mijn energielevel, en dus ook m'n rust wel door de dag geloof ik, maar sliep vervolgens niet zo goed. Dat kan ook andere oorzaken hebben, ik ben nogal in de overgang namelijk. Miss moet ik het weer een kans geven.

Weet iemand hoe het dan zit als je altijd al met klachten zoals vermoeidheid en hoofdpijn opstaat? Ik kan wel dingen, maar nooit zonder klachten. Ik vind het dus heel lastig om te bepalen hoe lang mijn actieve periode zou moeten zijn.

Weet iemand hoe het dan zit wanneer je eigenlijk altijd al met klachten opstaat? Ben altijd moe, bijna altijd hoofdpijn bij opstaan. Slaap ook gewoon vaak nog niet goed. Maar hoe moet je dan je actieve periode bepalen?

Ik zou dan gewoon de standaard aanhouden. Twee uur actief en 15 á 20 minuten rusten. Let op: echt plat liggen zonder afleiding. Ik ga op bed liggen in het donker onder een plaidje.

Ik zou dan gewoon de standaard aanhouden. Twee uur actief en 15 á 20 minuten rusten. Let op: echt plat liggen zonder afleiding. Ik ga op bed liggen in het donker onder een plaidje.

@A, die vraag heb ik ook ja

@A. Kun je ‘s ochtends wel opstaan, aankleden en zittend ontbijten? En ga je dan op een gegeven moment trillen of is je zicht extra slecht of voel je ineens nog veel moeier oid? Het moment dat je denkt ‘nu moet ik echt weer gaan liggen’. Dat is dan je actieve periode (en liefst nog iets korter). Het gaat dus niet om klachtenvrij, maar kijk maar of je kunt voelen wanneer dat heel kleine beetje energie van de ochtend op is…

En @Vera: misschien was je actieve periode dan toch te kort of deed je juist teveel tussen het rusten door waar je een beetje hyper van werd? Of was het inderdaad toeval. Sowieso zeggen ze in het boek dat je je er vaak eerst even wat minder door gaat voelen en daarna pas beter. Dat had ik zelf niet trouwens.

Maar het is sowieso natuurlijk geen wondermiddel en per se dé oplossing voor iedereen. Herstel van een burn-out duurt nou eenmaal lang en gaat met ups en downs enzo. Ik ben nu dus 20 maanden bezig met herstellen (en ben na een jaar begonnen met OR methode) en heb een paar weken geleden voor het eerst twee dagen gehad waarop ik klachtenvrij was en me heel even ‘normaal’ voelde. Dat waren mooie dagen :)

Nou had ik een heel verhaal getypt dat niet geplaatst is.. grrr
Maar in het kort:
Als je opstaat kun je je dan nog wel aankleden en zittend ontbijten? En heb je dan op een gegeven moment dat je bv gaat trillen, extra moe wordt en/of je zicht slechter is? Dat je denkt ‘nu moet ik echt weer gaan liggen’?
Dat is je actieve periode (en liefst nog wat korter dan dat). Het gaat dus niet om klachtenvrij, maar het moment dat dat kleine beetje energie van de ochtend weer op is.

Nou had ik een heel verhaal getypt dat niet geplaatst is.. grrr
Maar in het kort:
Als je opstaat kun je je dan nog wel aankleden en zittend ontbijten? En heb je dan op een gegeven moment dat je bv gaat trillen, extra moe wordt en/of je zicht slechter is? Dat je denkt ‘nu moet ik echt weer gaan liggen’?
Dat is je actieve periode (en liefst nog wat korter dan dat). Het gaat dus niet om klachtenvrij, maar het moment dat dat kleine beetje energie van de ochtend weer op is.

Omg dat is de droom, fijn dat het voor jou al werkelijkheid is!

Hoi T, ja ik wil gewoon delen dat t jullie ook weer gaat lukken! Houd moed!!

Hoe lang ben jij bezig met je herstel Sander?
En fijn om zulke berichten ook geregeld te lezen! Ik zie ernaar uit dat die tijden weer gaan komen.

Dank voor het delen! En zo fijn voor jou!

Hoi Anoniem, Ik zit nu in maand 18 van mijn herstel. Maar niet te veel aan vast houden aan de tijd, iedereen heeft een ander pad, maar een ding weet ik zeker iedereen gaat eruit komen.

Lekker, man! Goed om te lezen!

Welke klachten heb je nog als ik vragen mag?

Hoi N, Nog niet: ‘perfect’ slapen, soms nog vaak wakker of lig ik even wakker en wel nog vaak last van hartkloppingen. En soms komt een ander klachtje even ‘hoi’ zeggen, zoals overprikkeling of licht derealisatie. Maar ben niet meer zo bang en dat is erg fijn!

Dat is fantastisch Sander! Het is je echt gegund:), heb je hier vaker zien posten idd en volgens mij hebben we het ooit over mirtazapine gehad. Geniet er van en dankjewel voor je post ook.

Hoop dat jij er ook snel gaat komen, bart! Ja, dat slik ik nog gewoon. Ga dat afbouwen als ik me echt 3 maanden ‘goed’ voel. Gelukkig geen bijwerkingen van en 7,5 mg is een lage dosering, heeft de huisarts benoemt. Blij dat ik niet heb opgehoogd: was wel advies van psycholoog en huisarts.

Thanks Sander! Zoals je al zei in je post, iedereen heeft een ander pad, bij mij duurt het wat langer maar ik kom er wel!

En klinkt verstandig om idd niet te snel te stoppen er mee. En 7.5mg is zeker laag, naar wat ik heb gelezen er over. En vaak is je eigen wijsheid toch het beste! Goed gedaan

@Sander Top! Lekker genieten van de kerstdagen!

@Sander Top! Lekker genieten van de kerstdagen!

Wat fantastisch om te lezen, super fijn!! 🤗

Zo voel ik het ook Liesie. Al mooie tips gekregen hier. Samen staan we sterker ❤️

❤️

Lieve Liesie,

Het is geheel wederzijds. Dikke knuffel

Dikke knuffel terug Gert ♥️

Zo waar. Dank voor het delen! ❤️

Lieve Liesie, wat lief je berichtje en zo ervaar ik ook dit forum. Het is fijn dat er erkenning en herkenning is van wat we dagelijks mee maken. Hier op dit forum is een half woord genoeg en als we het hebben over een dag dat we ons redelijk goed voelen, dan weten we hier ook dat de volgende dag het tegenovergestelde kan zijn en we ons naar, verdrietig en eenzaam kunnen voelen. En leg dat maar eens uit aan familie en vrienden. Die hebben het idee dat met 1 dag goed voelen het eind van een bo in zicht is.

Maar ook jij bedankt voor al jouw lieve reacties bij berichten. ❤️ We gaan er zeker komen, ook al zijn het twee stappen vooruit en eentje weer achteruit, uiteindelijk gaan we dit fiksen 💪🏻

Ik ben trouwens nog nooit iemand tegengekomen die zijn of haar hele leven in een burn-out is blijven zitten. Dus we komen hier uit.

Wat een mooie woorden Burnie dankjewel.

En klopt helemaal wat je zegt, 'hier' snappen we elkaar echt in die dingen.

Ik reageer niet meer zo heel vaak want het is schipperen tussen verbinding zoeken hier en mezelf niet overvragen in schermtijd-wat ook weer iedereen zal herkennen.

Maar toch lief wat je zegt en dat geldt ook zeker voor jou! En voor iedereen die af en toe wat reageert of alleen meeleest allemaal goed.

En je hebt gelijk ik prent t weer even extra in mn hoofd: niemand blijft zn hele leven in een burnout zitten ook wij niet.

Liefs voor jou!

Mooi wat jullie zeggen Liesie en Burnie. We gaan er komen met zijn allen!

Hoi lieve Liesie, dankjewel voor je heel fijne bericht!! ♥️Een mooie boodschap zo rond deze feestdagen, die voor mij en ook vele anderen best zwaar (en idd eenzaam) zijn. Sluit me volledig aan bij wat je zegt, en ook wat Burnie zei, het is voor mij ook zo fijn geweest om hier herkenning te vinden, vooral als je omgeving er maar weinig van snapt.

We komen er idd wel, stapje voor stapje 💪. Leuk om weer wat van je te lezen.

Leuk om jou ook te lezen Bart!

En voor jou hetzelfde gewenst, hoe gaat het nu met je? Nog steeds kleine stapjes de goede richting op en wisselend?

Zet m op deze tijd lieve Bart en we blijven lief voor onszelf hè🥰

Liefs!!💫

Thanks Liesie ♥️ lief voor onszelf blijven is het belangrijkste! En dat is wel echt iets waar ik in vooruit ben gegaan. En überhaupt in contact staan met mijn gevoel. Het gaat met mij fysiek best slecht, ik kan maar 5 minuutjes lopen bijvoorbeeld, en soms verzet ik me daar nog tegen en ga ik nog steeds flink over mijn grenzen. Maar tegelijkertijd merk ik dat ik zoveel milder naar mezelf word, liefdevoller. Naar de hele wereld eigenlijk haha. Hoewel het fysiek slecht gaat geniet ik wel steeds meer van het leven, van een mooie lichtinval, plant, contact met iemand, etc.

Ik verzet me steeds minder tegen de klachten en gevoelens, tegen terugvallen, tegen het "huidige moment", en dat is voor mij de belangrijkste les denk ik. En ik denk dat ik hiermee wel een fundering aan het bouwen ben die me uiteindelijk wel naar herstel zal dragen.

Sorry beetje lang bericht geworden haha, dankjewel voor het vragen♥️! Jij ook veel sterkte deze periode!!

Wauw wat een bijzonder bericht Bart. Je klinkt zo liefdevol. En heel veel respect voor jou. Ik vond je post inspirerend, dankjewel ♥️
Veel liefs voor jou en sterkte natuurlijk.

Wauw wat een bijzonder bericht Bart. Je klinkt zo liefdevol. En heel veel respect voor jou. Ik vond je post inspirerend, dankjewel ♥️
Veel liefs voor jou en sterkte natuurlijk.

Mooie woorden, Liesie! En ook van alle anderen die hierboven al gereageerd hebben.
Het voelt een beetje als een grote familie, zo met elkaar!
Zoveel begrip en acceptatie naar elkaar. Heel veel warme woorden al gelezen op dit forum.
Hier is 1 woord al genoeg, in tegenstelling tot waar iets bij vrienden of familie na eindeloze gesprekken nog niet lijkt binnen te komen.
Ik wens jou Liesie, en ook alle andere lieve mensen op dit forum, heel veel warmte en rust toe met de dagen. Ondanks dat elkaar niet kennen, zijn we toch met elkaar in verbinding. En dat voelt ontzettend fijn!

♥️💫 voor jou Pien

Dankjulliewel Liesie en Pien voor jullie mooie berichten! ♥️

Mijn werkgever is heel begripvol. Is hier een paar weken geleden geweest om te lunchen. Hij gaf aan mij nergens in te pushen. Erg prettig. Ik houd mijn collega's op de hoogte via ons communicatiekanaal.

Ik ben nu bijna drie maanden thuis en heb met twee collega's 1 op 1 afgesproken. Vond ik spannend, maar ging goed en gaf me ook wat steun. Mijn collega's zijn erg lief en sturen me vaak kaartjes. ❤️

Ik heb een nieuwe leidinggevende gekregen in de tussentijd. En zij wil nu dat de koffiemomenten die worden geadviseerd door de arbodienst met haar zijn. Ik vind dat eigenlijk helemaal niet prettig en zou liever met een collega die ik al langer ken afspreken. Alleen verloopt het contact met die leidinggevende al moeizaam en heb ook geen zin dat het allemaal gedoe oplevert…. Weet niet zo goed wat handig is.

Ik heb een nieuwe leidinggevende gekregen in de tussentijd. En zij wil nu dat de koffiemomenten die worden geadviseerd door de arbodienst met haar zijn. Ik vind dat eigenlijk helemaal niet prettig en zou liever met een collega die ik al langer ken afspreken. Alleen verloopt het contact met die leidinggevende al moeizaam en heb ook geen zin dat het allemaal gedoe oplevert…. Weet niet zo goed wat handig is.

Even alvast een reactie op Anoniem met de nieuwe leidinggevende. Het is in ieders belang dat jij met iemand van het werk contact hebt waar jij je veilig en op je gemak bij voelt. Bespreek het met de arbo, het is redelijk wat je vraagt en zij kunnen neutraal bij de werkgever aangeven dat een vast persoon (die jij dus aan de arbo doorgeeft) voortaan het contact onderhoud.
Voor mij waren de ‘koffie’ contacten overigens veel te vaak met zware BO. Iedere 1/2 weken de vraag hoe gaat het nu, werd er cynisch van. Na maanden aandringen (ook via psycholoog) zijn de contactmomenten ook gereduceerd iets wat mij een beter gevoel gaf maar goed dit is persoonlijk. Misschien heb je er wat aan. Sterkte en voel wat goed voor jou voelt, jij bent het belangrijkste.

Hoort erbij!

Herkenbaar. Ik heb ook zo'n vader die er geen zak van snapt. Kreeg de opmerking dat ik helemaal geen burnout heb omdat ik nog "jong" ben. Vervolgens zijn alle opmerkingen die hij maakt gericht op het versnellen van het proces in plaats van het luisteren naar mijn klachten en grenzen. Vaak de opmerking gekregen van moet je niet dit gaan doen of het duurt nu wel heel lang. Therapie helpt me om om te gaan met mezelf, mijn patronen en alles wat ik gemist heb uit mijn jeugd. Dit staat alleen wel los van het opbouwen van belastbaarheid. Daar doet een therapeut ook helemaal geen zeggenschap over. Maar hoe ik dit aan heb gepakt met mijn vader? Ik neem hem gewoon niet meer mee in wat er in mij om gaat en hoe het met me gaat. Ik kan er niet met hem over praten en praat met hem alleen over koetjes kalfjes. Onze relatie is hierdoor ook ontzettend slecht geweest de afgelopen 1,5 jaar maar ik had gewoon niks aan hem en zijn opmerkingen werkte mijn herstel tegen. De houding van mijn vader is dan ook een van de oorzaken van mijn patronen. Met mijn moeder kan ik er wel over praten en dat blijf ik dus ook gewoon doen. Eventueel kan je je ouders blogs laten lezen van isamu psychologen, ernst ellis of het boek over de kop van brankele frank. Als ze hier niet voor open staan is het misschien tijd om een tijdje minder te gaan delen met je ouders en het over luchtigere zaken met ze te hebben. Ook dit is een vorm van voor jezelf op komen en grenzen stellen.

Hee MG, super herkenbaar wat je schrijft, maar ik kan aan je verhaal ook aflezen dat jij het wel begrijpt en bij het juiste eind hebt. Blijf daar in ieder geval in geloven. Het lijkt alsof je ouders zelf niet om kunnen gaan met jouw ziek zijn en de duur ervan. Het maakt (al dan niet onbewust) ook dingen los in henzélf. Dus eigenlijk zou jij hén naar therapie moeten sturen haha. Maar ik snap dat je dat er niet doorheen krijgt hoor. Dat zou ook niet mn advies zijn.

Misschien kan je ze wel proberen uit te leggen dat psychologen helemaal niet getraind zijn op het fysieke opbouwen. Dat ligt eerder bij een ergotherapeut of een gespecialiseerde burn-out personal trainer/ (psychosomatische) fysio.

Misschien helpt het je dus om eens een paar x naar een ergotherapeut te gaan (valt onder basis zorgverzekering 10 x p jaar) en dat die “autoriteit” je dan kan vertellen wat je zelf allang weet: luisteren naar je lichaam, langzaam opbouwen. Wellicht activiteitenweger invullen, graded activity uitgelegd krijgen en toepassen.

Dan kunnen je ouders t idee hebben dat je er alles aan doet, en meekrijgen van een expert dat het niet zo simpel is als zomaar ff opbouwen maar dat luisteren naar je lichaam en grenzen bewaken juist onderdeel is van herstellen/opbouwen. En wellicht leer je zelf ook nog wat nieuws.

Ook mooie reactie van Martijn hierboven waar ik het ook mee eens ben.

Heb je je ouders wel eens meegenomen naar je therapeut/ psycholoog? Dan kan je wellicht wat bijval hebben van diegene als je uitlegt dat de houding van je ouders en het drammen over opbouwen juist averechts werkt op je herstel.

Succes en sterkte, het is niet makkelijk om in je burn-out om te gaan met mensen die het niet begrijpen. Ik heb er zelf voor gekozen die mensen te (al dan niet tijdelijk) weren, dat heeft uiteindelijk goed voor me uitgepakt. Als je nog thuiswoont kan ik me voorstellen dat die optie niet zo makkelijk is.

Knuffel van een lotgenoot

Even een kort antwoord, maar een van de dingen die ik nu leer, is om de erkenning en veiligheid bij mezelf te zoeken. Dat is (voor mij) essentieel om hier duurzaam uit te komen. Want ook ik ben altijd op zoek naar begrip en erkenning van anderen, maar uiteindelijk gaat het erom dat je leert dat je je veiligheid, je trots en je erkenning bij jezelf vindt. En dan is er ook meer ruimte om een ander zo te accepteren als ie is, inclusief hun tekortkomingen. Het is dus heel knap dat jij vertrouwt op jezelf en het is de kunst (en dat is heel moeilijk) kom niet meer te proberen anderen van jouw ‘gelijk’ te overtuigen, want dat gaat niet lukken, maar op jezelf te blijven vertrouwen.

@Ax, ik haak hier even op in. Ik herken erg wat je schrijft en ook dat het mn uitdaging is om die veiligheid en begrip bij mezelf te zoeken.
Ik worstel zelf er heel erg mee dat ik pas na 2 jaar een beetje aan herstellen toekom of in ieder geval iets beter begrijp wat nodig is voor herstel en wat ik daarvoor kan doen. Voor de buitenwereld ben ik al wel 2 jaar 'ziek'/gaat het niet goed, zij hebben dit proces van onbegrip naar meer begrip van deze ziekte niet echt mee gekregen. Ik voel vaak veel schaamte over dat ik pas hier ben, voel ik druk om sneller te moeten en ik wil dan heel graag uitleggen wat er is gepasseerd en uitleggen dat ik nu pas aan herstellen toekom en het dus nog wel even gaat duren. Tegelijkertijd kost dat uitleggen ook veel energie, die ik amper heb.
Maar, begrip en steun nodig hebben is ook menselijk.

Welke ervaring hebben anderen: wanneer is t helpend om wel dat begrip bij je omgeving te creëeren of wanneer moet je het loslaten en je focussen op je eigen weg/tempo? Ik voel dat mn behoefte heel sterk is. Of hoe deal je met die schaamte/druk?

Best herkenbaar eigenlijk. Heb zelfs gehad dat drie mensen voor me had en me vertelden dat ik wat beter mijn best moest gaan doen. Ik leunde ook erg op anderen. Maar de anderen haken een beetje af. Nu moet ik leren het meer in mezelf te zoeken, die veiligheid. En dat is moeilijk. Vooral als ik een slechte nacht heb gehad.
Volg je eigen tempo. Mensen die het niet meer hebben gemaakt , kunnen niet voelen wat jij voelt.
Hoe kom jij de dagen door? Ik vind het moeilijk mezelf te vermaken.

@Ly het is alleen helpend wanneer jij het gevoel hebt dat de ander naar je luistert en jij echt je verhaal kunt doen. Leg je het uit puur om hen te overtuigen en op de hoop voor begrip? Dan is het niet helpend, maar een beschermingsmechanisme van jouw zenuwstelsel om je niet onbegrepen en eenzaam te voelen. Inmiddels ben ik volledig gestopt met uitleggen, tenzij ik merk dat het in een gesprek op een natuurlijke manier tot stand komt. En zelfs dan niet meer vanuit de intentie van angst, maar altijd vanuit verbinding. Dat gevoel van eenzaamheid is verschrikkelijk zwaar, maar op deze manier leer ik mezelf dat te verdragen en laat ik aan mijn zenuwstelsel zien: kijk, ik kan het aan, ik ben veilig, je hoeft me hier niet meer tegen te beschermen.

Dankjulliewel voor de reacties, ik heb er echt wat aan!

<3

Tja, dit blijft een terugkerend fenomeen…

Afgelopen weekend ben ik erachter gekomen dat mijn vader iets – achter mijn rug om – in gang heeft gezet bij een therapeut. Dat terwijl ik een volwassen man ben. Hij denkt echt dat het allemaal maar een psychisch probleem is. Ondanks al mijn uitleg.

Ik heb hier echt een grens getrokken en ben echt heel boos hierover geworden. Heb hem ook gezegd dat dit mijn vertrouwen in hem beschadigd heeft. En ook dat ik over het onderwerp burn-out niet meer met hem hoef te praten.

Ik merk dat ik dit nog wel het allerlastigste vind in een burn-out; het onbegrip. Het is allemaal al zo eenzaam doordat je geen energie hebt voor dingen, maar doordat er werkelijk niemand is die je begrijpt wordt het allemaal nog veel eenzamer. Dat vind ik eerlijk gezegd nog moeilijker dan al de klachten die ik ervaar.

Jeetje wat rot… Zeker als je ook thuis woont. Het liefste wat je wil is dat de mensen waarmee je onder 1 dak woont het tenminste wel begrijpen.

Wat ik heb gedaan bij mijn ouders is echt huilend vertellen dat dit nog wel een aantal jaar kan gaan duren. Met hoe het nu gaat en ook dat je niet zomaar kan opbouwen. Maar dat je lichaam dat zelf aangeeft en hoeveel mensen er ook super lang over doen. Ik heb hun soortvan geïndoctrineerd dat ik hier 4 jaar lang over ga doen en dat ze dat maar moeten accepteren, want ik kan niet sneller dan dat mijn lichaam aangeeft. En als het magisch sneller beter gaat is dat fijn, maar ik wilde graag die ruimte hebben.

Maar ik denk dat jij ook dit al wel vaak heb gezegd, en als ze niet luisteren kan je dan verder niet zoveel doen… Maar het lijkt me ontzettend naar.

Ik vraag me af, aangezien je bij hun woont (toch?). Ziet hij toch ook jouw moeheid? Of doet hij daar z’n ogen voor dicht?

Groetjes

Ja ik woon idd bij mijn ouders thuis. Maar ik denk dat mijn vader die vermoeidheid op een of andere manier linkt (hoe dan?) aan psychische zaken. Voor hem is het ondenkbaar dat dit zo lang duurt (nu tussen 1,5 jaar en 2 jaar in), dus het moet wel iets psychisch zijn.

Ik heb veel gehad aan het bericht van Ax. Dat ik de veiligheid bij mezelf moet vinden. Dat ik nu echt wel weet wat er met me aan de hand is, en dat ik moet stoppen met het uitleggen. Het landt toch niet. Er is een boek met de titel ‘Ik dacht dat ik wist wat burn-out was… tot ik er een kreeg’. Het helpt me om realiseren dat als iemand anders uit ons gezin een burn-out had, dat ikzelf dan waarschijnlijk ook wel m’n woordje klaar had hoe hij/zij moest herstellen. Maar dat dat 9 vd 10 keer niet had geklopt.

Deze gebeurtenis heeft me juist ook een stimulans/bevestiging gegeven dat ik inderdaad mijn eigen, autonome pad moet gaan kiezen. Anderen pleasen heeft geen zin, dat is juist niet helpend. Herstellen doe ik voor mezelf.

Verder heb ik ook slechte ervaringen met therapeuten. Ik ben inmiddels bij 3 therapeuten geweest, maar eigenlijk heb ik er zowat niks geleerd. Want ze hadden alle 3 ten diepste niet door dat het primair een lichamelijk probleem is. Daarom ben ik sinds eind vd zomer gestopt met therapie en ben ik het meer zelf gaan doen. Ik heb het boek ‘De Burn-Out Reset’ gelezen en ben nu bezig in ‘De geheimtaal van je lichaam’ en dat heeft me zoveel meer gebracht dan al die therapie!

Ik herken zo wat jij zegt MG en ook waar jij nu doorheen gaat. Mooi dat je nog zo jong bent en deze tools nu voor de rest van je leven kunt gaan toepassen. Langdurig ziekte geeft veel verschillende inzichten.

Niet dat het wat uitmaakt: maar hersenmist en overprikkeling zijn toch ook fysieke symptomen. Maar goed: geloof me het gaat echt beter en beter worden!

Herkenbaar. Ook zelfde na 2.5 jaar. Die overprikkeling/ brainfog is killing. Schiet jij hierdoor ook nog vaak in fight flight?

Herkenbaar. Brainfog heb ik niet meer, wel slecht slapen en gewoon geen plezier meer in dingen of ergens naar uitkijken. En gevoel alsof je hoofd aan staat ofzo. Negatieve/herhalende gedachtes die steeds kwellen, verschrikkelijk. Ik stond altijd positief in het leven en mentaal fit. Ik keek gister foto’s terug toen ik mij goed voelde, nou de tranen liepen over mijn wangen. Wanneer is er licht aan het einde van de tunnel?

Heel herkenbaar anoniem. Het is verschrikkelijk. Ik leef met je mee

Hoe was uw crash anoniem? Welke symptomen ?

Te lang doorgegaan en signalen genegeerd. En niet goed voor mezelf gezorgd wat betreft ontspanning. Het begon met onrust, paniekaanval, spanning, slecht slapen, weinig eetlust, lamme benen, drukkend gevoel op de borst, opdringerige gedachten, hartkloppingen, zwetende handen en voeten, angstig, brainfog, speldenprikjes gevoel op mn huid, stijve nek, oorsuizen.

En jij? Ik leef ook met je mee!

Te lang doorgegaan ook. Begon met paniek aanvallen en bijna flauwvallen op werk. Daarna brainfog en angsten, paranoia en gestopt met alcohol tegelijk wat ook niet zo lekker liep cold turkye. Heel veel ellende tegelijk was geen houden meer aan. Prive heel zwaar en klote werk met een nieuwe baan waar ik nooit aan had moeten beginnen. Te veel voor mijn computer. Dook zowat een psychose in. Nog net geen stemmen gehoord of beesten gezien . Maar was randje.

Drink je veel alcohol Ash? Waren t ook afkickverschijnselen?

Ook afkick ja. Dronk eerst 2 bier. Per avond.maar werd meer.stress ook steeds meer

Oke en gaat het nu wel beter ?

Niet echt

Ik herken dit ook @Ash het ging een paar weken beter met de hersenmist, dit komt namelijk goed.
Maar dan voelde ik mij wat beter en was bij vrienden uitgenodigd.. ik drink elke dag een glaasje wijn of 2.
Maar bij die vriendin avond heb ik veel wijn gedronken en sterke drank erbij waar ik nu nog een grotere terugval heb, ik kon eerst goed slapen, na die avond ineens verschrikkelijk om in slaap te vallen mijn gedachten blijven maar op hol slaan, beelden van vroeger en te overspannen op in slaap te vallen.
Hele dag angstig voelen. Een heel donkere gevoel in het hoofd alsof het nooit meer goed komt.
Bang om medicatie te nemen en noem maar op.
Maar gelijk ik mij een paar weken terug voelde, terug wat normaal. Is het ook wel goed gekomen. Dus het is even doorzetten denk ik en weer terug opnieuw beginnen. Ik heb weer enorm spijt van die avond met vrienden waar ik geen grenzen had met zuipen!

Als je lorazepam nodig hebt om te blijven functioneren denk ik dat je wel teveel aan het doen bent (tenzij je het echt bij hoge uitzondering slikt). Moe zijn is denk ik niet de enige graadmeter die je moet gebruiken. De klachten die je noemt (lichtflitsen en niet slapen) zijn ook hele belangrijke signalen van je lichaam die zegt: teveel inspanning/stress, te weinig ontspanning.

Ik denk dat het prima is om heeeeeel sporadisch een pammetje te nemen. Niet wekelijks en zeker niet dagelijks.

Doe rustig aan!! Pak dagelijks genoeg rustmomenten! Liever langzaam vooruit dan hard terugvallen.

Succes!

Thanks! Ja, k slik circa 1 x in de 2 weken er een en alleen al ik om 0100 echt nog klaar wakker ben. Slaap dan daardoor altijd wel nog 6-7 uur. Maar je hebt zeker gelijk!

Herkenbaar ❤️‍🩹

Herkenbaar Anne! Toevallig net zo lang onderweg en zeker hetzelfde

O heel verhaal weg. Maar ik heb dit ook Anne! Eenzaam in groepen. Vooral als het over babys gaat want iedereen heeft inmiddels een baby gekregen terwijl ik door de nachtmerrie die mn eigen hoofd veroorzaakte ging. Dus voel me dan niet erg verbonden en eenzaam. en ook miskend over dat mensen op dezelfde manier met me omgaan als voor mijn burn out. Maar wat wil ik dan? Ook niet dat ze heel voorzichtig met me omspringen. Ingewikkeld!
Wat fijn dat het zoveel beter met jou gaat inmiddels. Ik ben benieuwd of we ons op den duur ook weer beter in groepen gaan voelen of dat misschien niet meer het beste is voor ons. Succes en sterkte!

Hoi Anne, Merk jij dan ook soms ik contact met mensen dat zij een ontzettend druk leven hebben en dan even denk: moet ik hebben! En dan weer terug gaat naar de basis, van: nee, dat is de reden dat ik deze hel ben doorgegeaan. Tegelijkertijd voelt het soms wat eenzaam, omdat iedereen zijn drukke leven is doorgegaan.

@Sophie, ik heb wel vertrouwen erin dat het uiteindelijk minder zal zijn, maar of het ooit echt de oude wordt, weet ik niet. Ben zelf relaties en vriendschappen anders gaan zien door mn burnout (denk dat hier niet de enige in ben), dus misschien dat ik mn sociale leven vanaf nu ook ander ga indelen

@Sophie, ik heb wel vertrouwen erin dat het uiteindelijk minder zal zijn, maar of het ooit echt de oude wordt, weet ik niet. Ben zelf relaties en vriendschappen anders gaan zien door mn burnout (denk dat hier niet de enige in ben), dus misschien dat ik mn sociale leven vanaf nu ook ander ga indelen

Herkenbaar Anne, ik kan het niet meer en wil het ook niet meer. Niet iedereen past in het standaard plaatje van het oppervlakkige drukdrukdruk leven. Dat betekent niet dat je in je uppie bent, je kiest ervoor te doen waar jij je beter bij voelt. Dat voelt soms eenzaam maar het kiezen voor wat past bij jou is eigenlijk het beste wat je aan jezelf kan geven.

Hoe werkt het precies? 700 euro zag ik?

Je kunt het googlen daar staat alle informatie. Lees ook de ervaringen. Je kunt het ook vinden op instagram.

Behoorlijke investering, maar de reviews zijn goed inderdaad. Interessant.

Ben normaal vrij sceptisch maar reviews zijn goed idd. Kun je eens vertellen hoe en wanneer En wat je precies merkt?

Ik ben nu 4 wkn verder, het duurt ff voordat het werkt. Veel mensen voelen al n verschil na 5 dgn. Ik merk dat mijn onrust n stuk minder is, pieker minder. Voel me mentaal gewoon beter. Zit nu 2 jaar in een burnout.
Ik heb me erg in nurosym verdiept en ik wilde het n kans geven.

Hoi Gabje, bedankt voor t delen! Wil je ons af en toe op de hoogte houden?

Ik heb op een andere site naar reviews gekeken. Die waren dan weer negatief🫣🤔

Dat zijn er maar weinig. Kijk bij trustpilot. Je moet het wel de tijd geven. Als je zenuwstelsel al heel lang uit balans is, moet je niet verwachten dat binnen een week hersteld is. Zelf ben ik nu 4 wkn verder, en merk duidelijk n verschil.

Interessant dit! Zou je ons op de hoogte willen blijven houden?

4,4 op trustpilot. Erg interessant!

En uiteraard de vraag hoe gaan jullie hiermee om?

Dag C, zeer herkenbaar. Is zwaar om dragen. Ik ben momenteel alle AD zoals de Mirhazapine en Xanax aan het minderen omdat mijn geloof hierin weg is. Ik denk dat de symptomen te maken hebben met "cortisol resistentie". Wat wil zeggen dat de receptoren ontregeld zijn en jeclichaam cortisol blijft aanmaken...vandaar de ochtendstress. Ik neem nu Bonusan CRNI-11Res bij in...1 's morgens en 2 's avonds...dit reguleerd je receptoren terug...is de theorie... ik ben er nog maar een week mee bezig...voor de rest ademhalingsoefeningen, Fascia,...en een ochtendwandeling doet me altijdcl heel goed...voor de rest is het je dag proberen door te komen tot de rust weerkeerd...ik hoi me bezig

Hier ben ik ook erg benieuwd naar.

Ik heb dit aant begin van mn burnout 3 x gedaan en ik zou het in het rijtje zetten met reiki, acupunctuur, fysio, manuele therapie (wat ik ook allemaal geprobeerd heb) >>> allemaal kan het bijdragen maar als je er alleen heengaat om gefixt te worden, vanuit wanhoop, is het het niet waard. Beter om later in je proces eens te doen. Dus, kan mooie toevoeging zijn, verwacht geen wonderen. Altijd in combinatie met therapie of burnout coaching zou ik zeggen.

nog goed om te zeggen: ik vond BSR heel ontspannen. Het zijn hele lichte drukpunten en het is veel rustiger dan bijv een massage (wat begin burnout echt too much was voor mij).

Ik heb een hele poos BSR gedaan.....vreselijk......klachten werden alleen maar erger bij mij. Het was voor mijn lichaam achteraf veel te heftig. De pijn in mijn spieren werd alleen maar erger. Vreselijke ervaring.

Dankjulliewel voor het delen van jullie ervaringen! 💞

@Anoniem Klinkt niet per se als een echte aanrader dan. En tegelijkertijd was het voor jou wel heel ontspannend dus. Goed om te horen. Maar het heeft jou verder dus niet echt iets gebracht en je hebt het bij die eerste 3 sessies gehouden. Interessant dat het vergelijkbaar is met bijvoorbeeld een reiki of acupunctuur. Heeft acupunctuur jou wellicht meer gebracht dan BSR? Daar zat ik namelijk ook wel eens aan te denken. Helpt dat bijvoorbeeld echt bij het laten stromen van bijvoorbeeld de emotie woede? Nogmaals bedankt voor je reactie! Fijn 💞

@Bea.K Oef, daar las ik dus meer over op internet als ervaringen. En natuurlijk de paar goede ervaringen op de BSR websites zelf. Jij hebt dus wel meerdere sessies gehad en het was dus een vreselijke ervaring. Hopelijk herstelde de spierpijn bij stoppen wel weer? 💞 Heeft het jou ook iets goeds gebracht? Een rust qua ontspannen gevoel? Het kwijtraken van het stressgevoel? Heb jij de sessies aan het begin of nog vrij in het begin van je burn-out gedaan of wat later?

Meerdere ervaringen zijn trouwens ook nog zeker welkom.

Ik heb het ook geprobeerd en deed niet veel voor me. Shiatsu vond ik zelf veel fijner en mijn spieren kwamen echt los.

Ik heb het ook geprobeerd en deed niet veel voor me. Shiatsu vond ik zelf veel fijner en mijn spieren kwamen echt los.

Bij jou eigenlijk ook een tegenvallend resultaat.
En interessant! Ik zal eens research doen. Dankjewel, Anoniem! 💞

Hoi anoniem,

Ik denk dat het moeilijk is om te bepalen wat beter is (acupunctuur of bsr of iets anders). Voor iedereen werkt iets anders. Ik heb bsr in een periode gedaan dat (denk ik) niks zou hebben gewerkt dus kan het ook niet goed beoordelen. Reiki heb ik dan weer wat later gedaan en dat heeft me geholpen met beter slapen. Dus daar ben ik heel enthousiast over. Acupunctuur ben ik niet zeker dat het echt wat gedaan heeft.

Probeer iets uit wat voor jou fijn lijkt en misschien bij je in de buurt is, ga niet alles door elkaar doen maar geef het even de tijd, en zorg er in ieder geval voor dat je er genoeg belastbaarheid voor hebt, alleen dan kan het je evt helpen ipv tegenwerken.

Om boosheid te laten stromen is helaas ook niet 1 recept haha. Probeer te schrijven?

Als jij aan het begin staat van je burnout en je bent helemaal van slag, kan denk ik elke behandeling potentieel een slecht effect lijken te hebben omdat je systeem gewoon niks aankan en die behandelingen toch iets in beweging zetten. Daarom mijn tip om het eerder later dan vroeger te doen.

Als je mij vraagt wat nou ECHT geholpen heeft (ook met emoties zoals die boosheid voelen, uiten, verwerken) en in elke fase van je burnout kan passen zeg ik lichaamsgerichte psychotherapie :) (helaas niet of maar gedeeltelijk vergoed, was het voor mij dubbel en dwars waard)

Successss

Anoniem, bedankt voor je uitgebreide reactie! 💞 Fijn, al de informatie die je geeft.

@ Anoniem. Sorry voor de late reactie. Ik heb zeker 20 sessies gedaan. Ik ben van het niet zo snel opgeven en mede doordat de behandelaar ook zei van het hoofd erbij en het hoort bij het proces. Direct na de behandeling kon ik echt helemaal niets meer. Vreselijke pijn in mijn hele lichaam, echt niet normaal. Achteraf weet ik dat ik veel te lang ben doorgegaan. Ik had toen nog geen behandeling bij psycholoog en ik was heel erg goedgelovig. De behandelaar zei toch dat het erbij hoorde,dus ik vond dat ik moest doorzetten. De behandelaar was zelfs geiriteerd toen ik aangaf te gaan stoppen. Of het aan mijn lichaam heeft gelegen dat ik er zo sterk op reageerde dat kan. Maar achteraf ook verhalen gelezen van mensen die dezelfde ervaring hebben gehad met BSR. Mijn fysio zei, we krijgen regelmatig patiënten die BSR hebben gedaan en waar de klachten zijn verergerd, en wij mogen dan alles weer herstellen. Ondertussen gaat het gelukkig weer wat beter met me. Gesprekken met psycholoog die mij heel erg veranderen in mijn denken en hoe met de dingen om te gaan. Qua spierspanning ben ik er nog niet helemaal maar door het loslaten van spanningen en stress zit hier al heel erg verbetering in. Een heel verhaal en ik hoop dat je er wat aan hebt.
Groet Bea

Hoi Bea, Dankjewel voor je herkenbare reactie! 💞 Dat te lang doorgaan met behandeling wanneer het eigenlijk al niet meer goedvoelt, herken ik. Ik ben blij dat ik deze vraag hier toch heb gesteld, aangezien ik het antwoord krijg waar ik al wat aan dacht. Nogmaals bedankt voor je reactie en veel sterkte!

Ik heb dit ook! Soms is het meer en soms is het minder. Het is vooral in periodes dat ik te veel van mezelf vraag. Dan word ik ook wakker uit m’n slaap omdat mijn hoofd te nadenkend is

Het is een vorm van hyperarousal. Neem rust en afleiding 💕

Hier hetzelfde wat betreft het aanwezig zijn maar toch ook niet. Ik noem het: het lichtje brandt wel maar er is niemand thuis 😉

@eli heel herkenbaar inderdaad. In de avond als er mensen thuis zijn is het minder.

@S ja precies dat! Heb je ook dat je weinig voelt qua vreugde enz?

@eli heel herkenbaar inderdaad. In de avond als er mensen thuis zijn is het minder.

@S ja precies dat! Heb je ook dat je weinig voelt qua vreugde enz?

Haha herkenbaar. Ik word elke dag wakker met liedjes in mn hoofd. Maar dat had ik eigenlijk altijd al. Het is wel erger geworden 😅

@Lorraine, ja dat heb ik ook, we kunnen elkaar de hand schudden met veel lichamelijke klachten volgens mij. Toch maar eens kijken hoe we met elkaar in contact kunnen komen!

@S ja dat zou toch fijn zijn inderdaad. Hoe kunnen we dat doen? Ik heb nog wel Insta

@S ja dat zou toch fijn zijn inderdaad. Hoe kunnen we dat doen? Ik heb nog wel Insta

@S ja dat zou toch fijn zijn inderdaad. Hoe kunnen we dat doen? Ik heb nog wel Insta

Oké! Vind je het niet erg om die hier te vermelden? Dan kijk ik of ik het even kan installeren nog.

@lorrainebruggeman
Hoe weet ik dat jij het bent als je me toevoegt 🫢

Oh sorry, had m’n naam niet ingevuld. Ik heb je toegevoegd. Groetjes Suzanne

Oh sorry, had m’n naam niet ingevuld. Ik heb je toegevoegd. Groetjes Suzanne

Gezien, heb je ook uitgenodigd

Ja dat herken ik ook. Van die oorwurmen die opeens opkomen en maar blijven hangen. Ik denk een soort teken van een overbelast brein.

Ik heb ook al heel lang van muziek dat blijft doorgaan. Je wordt ervan wakker en blijft de rest van de dag aanhouden.

Ik heb dit ook op het moment weer heel extreem. Ik word er echt letterlijk gek van. Gisteravond sinds lange tijd ook weer angst en paniek hierdoor ervaren. Alsof ik de controle verlies.

Het zijn niet zomaar liedjes, ik had voordat ik ziek werd ook altijd wel een liedje in mijn hoofd, maar dit is anders. Het zijn korte stukjes die continu in een loop herhalen. Ook als ik een korte gedachte heb of een zinnetje of riedeltje hoor blijft deze zich herhalen. Continu…

Ik heb dit vorig jaar in het begin van mijn burn-out maanden heel extreem gehad. Van de zomer was het heel veel minder en soms zelfs weg. Nu is het weer in alle hevigheid terug en ik snap niet waarom. Ik probeer er mee te zijn maar vind dit echt een van de moeilijkste klachten 😢
Ik wil niet meer terug naar vorig jaar maar heb echt er gevoel dat ik weer terugval. En dat terwijl ik juist zo goed op weg was.

Jee wat herkenbaar RD, precies hetzelfde hier. Tijdje was het zo goed als weg maar nu weer terug, wordt er knettergek van. Zelf gooi ik het erop dat er dan toch ergens een paar dingen zijn die het triggeren, ben ook weer een beetje duizelig. Sterkte je bent niet alleen.

Oh ik ben ook weer wat duizelig terwijl ik dat ook niet meer was. Fijn de herkenning 🙏🏻 dat is helpend. Naar ook voor jou!
Hoop dat het voor jou ook wat helpt dat je weet dat je niet alleen bent…

Ik heb precies dit en heb er ook slapeloosheid door ontwikkeld. Alsof ik balanceer tussen wakker zijn en in slaap komen en een continue loop van beelden of geluiden maar door blijven racen. Soms denk je echt dat je gek wordt. Vind het bizar dat dit bij een burnout kan horen. Zelf ook al langer dan een jaar geleden uitgevallen en kom er maar niet uit. Telkens als ik me weer een soort van goed voel klap ik na 2 weken weer terug. Veel sterkte

Herkenbaar. Nu ook weer een fase met die onrustige gedachten en ook liedjes die zich steeds herhalen. Al meer dan 2 jaar onderweg. Soms wat betere weken maar ook nog steeds val ik dan weer terug, moedeloos word je ervan

Het is bizar. Heb jij ook dat je je ongeveer 1/1.5 week soms oké voelt en denkt dat je op het goede pad bent, om vervolgens jezelf weer voelen afglijden en de klachten als slapeloosheid, angst en stress weer terugkomen? Lijkt een soort strijd die niet te winnen is

Jep precies dat heb ik. Op die goede momenten denk ik yes eindelijk gaat het de goede kant op en kom ik hier eindelijk uit. Heb nu weer paar slechte weken met onrust angst slecht slapen overprikkeling. En heb ook nu griep te pakken. Dus voel me erg ellendig, terwijl ik een paar weken geleden echt weer wat kon genieten

Toevoeging: ik ben ergens blij dat anderen hetzelfde hebben. Soms ga je echt aan jezelf twijfelen en denk he wat doe ik in hemelsnaam verkeerd, ik hou het zelf in stand, ik word nooit meer beter etc etc

Ik zit echt precies in hetzelfde schuitje. 2 weken geleden dacht ik oprecht weer na om te solliciteren en stond ik op 2 verjaardagen in één week. Deze week is de supermarkt alweer ver. Ik voel echt je pijn en je strijd, en deel het gevoel dat het ergens fijn is dat andere het ook hebben - ook al gun ik dit echt niemand.

Hoi!
Hier net hetzelfde, mijn hoofd staat niet stil bij het willen rusten, beelden en wat liedjes komen ineens op waardoor ik uren lang probeer in slaap te vallen.
Ik had dit eerst niet, ik kon gewoon echt goed slapen en doorslapen. Na eergisteren fel door de bocht gegaan met alcohol en vrienden omdat ik weer was opgeknapt, ik dacht oké ik voel mij beter! Maar helaas een nog ergere terugval. 2 nachten al aan het vechten om te kunnen slapen, yoga nidra ontspannen lukt zelfs niet. Mijn gedachten nemen alles over. Vind het echt verschrikkelijk gewoon.
Hopelijk is dit een fase en gaat dit weer voorbij!
Groeten en veel liefs

@Corne, Als ik alcohol drink is dat ook 100x erger. Ik ben er dan ook volledig mee gestopt sinds 1.5 maand. de laatste keer dat ik dronk sliep ik zo raar en werd er zelfs angstig van.
Met een paar biertjes op denk ik altijd dat ik er weer ben en zijn mijn klachten weg, en als de kater hit ben je volledig terug bij af. Ik ben midden 20 en naar de kroeg gaan was altijd mijn favoriete weekendactiviteit. Het is echt bijzonder pijnlijk dat het niet kan. Ik weet niet hoe oud je bent, maar mijn tip is om voor nu echt te stoppen met drinken, het maakt je slechte dagen nog slechter. Al weet ik hoe moeilijk het is. Ik ben nu bij vrienden continu degene die niet drinkt, maar verjaardagen zijn zo wel mogelijk en de angstgevoelens zijn minder. Succes

Hey, fijn dat je even terug reageert. Dank je wel.
Ja ik weet nu heel goed dat ik moet stoppen met uitgaan en drinken want dit is de heftigste terugval ooit. Want ik drink elke dag 2 wijnen waar ik wel mee om kan. Ik sliep als een roos, dat dempt mijn gedachten natuurlijk. Maar nu is iets heel anders..ik ben echt door het lint gegaan, sterke drank en op de bank bij mn vriend in slaap gevallen. Heel slecht geslapen en naar huis gegaan. Sindsdien ben ik nog erger. Ik val niet in slaap, vol adrenaline. Hoofd blijft op hol gaan en ik vind geen rust.
Ik heb hier thuis al een maand escitolepram liggen, maar ik durf het niet te nemen omdat ik ben ben dat de bijwerkingen erger worden enzo.
Echt ongeloofelijk waar ik in zit.
Eigenschuld, hopelijk vind ik weer mijn rust.
En jij natuurlijk ook.
Groetjes.

Ik ben trouwens 43 jaar.

Mijn excuses als ik het vraag maar ik stel mij echt de vraag af als het al deze gekke symptomen door de vaccinatie komen. Zijn er die hier gevaccineerd zijn?
Want je hebt burn out, maar je kan dus ook een zenuwstelsel aandoening gekregen hebben.
Ik vind die verschillen wel groot. Want als ik kijk naar burn out klachten voor jaar 2020 zie ik dat het toch wel verschillen hebben van klachten. Er is wel een vermoeidheid en uitputting maar, klachten wat mensen hebben tegenwoordig vind ik toch wel enger. Alsof het hoofd echt donker en moe blijft.
Ik heb een kleine burn out of paniekaanvallen gehad in 2019, maar ik knapte wel op, er zat genezingsgraad in. Maar nu geeft dit toch een heel andere gevoel, soms lijkt het op een vergiftiging, ik heb een zware COVID gehad in 2021 die 10 dagen duurde, ik had een depressie ervan in mijn hoofd. Ik ben herstelt na wat sporten en gewoon positief blijven gaan. En deze Burn out voelt juist hetzelfde aan. En zelfs ook het gevoel van COVID te hebben.
Die vermoeidheid, opstaan en geen kracht hebben.
Dus ik vind dat er een link is met vaccinatie schade.
Ik heb deze zomer diarree gehad die niet te voorspellen is, enorme water diarree waar ik nog last van over houd. Dit zijn dingen wat een normaal iemand nooit zou krijgen. Ineens is mijn glucose te hoog. Ik sport enorm veel, ik let overdreven op mijn voeding.
Dus ik kan niet anders zeggen dat er link is met die vaccinaties. Daarom had ik de vraag als hier mensen gevaccineerd zijn om mij toch ergens een last van mijn schouders te geven.
Groetjes

Nu nog even om erop terug te komen.
Ik heb onderzoeken gedaan..
Darm endoscopie
Bloedafname dokter
Bloedafname reumatoloog.
Alles oké, behalve glucose te hoog/ pre diabetes.
In 3 maanden tijd.

Hoi Anniek,

Dit hoort echt bij herstel van een burn out. Wanneer je pas echt rust gaat nemen, ga je vaak eerst achteruit, om vervolgens weer vooruit te komen. Geloof ik heb het dit ooo meegemaakt. Uitgevallen > 2,5 maand later weer gaan werken > 2 weken gewerkt > nog harder in de ravijn gevallen > ging steeds water beter > 6 maanden na uitval echt de onderkant van ravijn gezien > langzaam ging het stap voor stap wat beter.

Maar ik herken dat: eerst gingen afspraken best redelijk en opeens kon ik met moeite 1,5 uur met mensen doorbrengen.

Het wordt beter!!! Sterkte, Anniek!

Eens met reactie hierboven, heb t zelf ook zo ervaren, maar als je dagelijks achteruit gaat bestaat de kans dat je structureel over je grens gaat. Misschien kan je nog bijsturen als je heel rigoureus bent: niet meer afspreken, op 60% van je kunnen functioneren, rust nemen, mediteren, naar je lichaam luisteren.

Hoi Anniek, wat vervelend voor je!! Ik leef met je mee. Herken je verhaal. Het gaat echt goedkomen. Langzaam aan. Extreem weinig doen. Hou je taai en houd hoop!

Ik lees mee. Voor mij herkenbaar. Overigens is het in jouw geval waarschijnlijk van het afbouwen.

Ik borduur en puzzel en nog wat meer dingen, maar kon me er vandaag echt niet toe zetten. Soms voelt als volledig zinloos.

Hallo Steven,

Mag ik vragen welke dosis Mirtazapine jij maximaal gebruikt hebt? En als ik het zo lees zijn jouw ervaringen niet al te positief?

Dag C, ik nam eerst 15 mg. Dan naar 30 mg...heb ik een hele tijd genomen. Sinds 3 maanden terug naar 15 mg en nu 7.5 mg...probeer hier mee te stoppen maar niet simpel. Alsook de xanax die eerst ter ondersteuning diende om nevenwerkingen van andere medicatie te onderdrukken. Maar nu zit ik daar wat aan vast...ik heb mijn geloof er wat in kwijtgespeeld in die chemische pilletjes...voelde me meer een proefkonijn.. .zou meer op lichaamswerk willen inzetten...met de Mirtazapine sliep ik wel wat beter maar niet lang genoeg.4 a 5 u.bals is dat beter dan niet.

Hallo, Steven,

Ook ik gebruik al vrije lange tijd lorazepam, ik weet dat het geen oplossing is voor mijn burn-out, maar het maakt de dagen wel een stuk draaglijker.

Maar jij hebt dus totaal geen positief effect ervaren door de hogere doses Mirtazapine?

Dag C, de 30 was te hoog (psychiater). Mijn nieuwe huisarts vond dit ook. Hij start met 7.5 eventueel te verhogen naar 15...let wel 7.5 is qua werking meer dan de helft van 15 mg...ik zou sowiezo met 7.5 mg starten als je dit zou nemen...
In mijn geval hebben ze het laatste half jaar me zoveel verschillende dingen gegeven...alleen van de Mirtazapine en de xanax heb ik iets gevoeld...met de nodige nevenwerkingen...van de rest had ik alleen meer last van nevenwerkingen zoals de Sertraline...
Ik heb het gevoel dat ze maar wat op doen...dus probeer ik met alles te stoppen....nu ademwerk, fascia,...

- mediteren
- korte wandelingen
- kleuren
- luisterboeken
- serie kijken
- koken/ bakken
Maar ook ik word beetje gek van het ‘niks’ doen. Een periode ging het ontspannen erg goed en had ik een gevoel van berusting. Inmiddels merk ik dat alle kleine dingen waar ik blij van werd in het leven ook verdwijnen…

Ik vraag me af of dit komt omdat je vooruit gaat en behoefte hebt aan meer activiteiten. Ik vind het bijvoorbeeld nu ook fijn om even te poetsen. ;)

Dag Vera, ik heb niet het gevoel dat ik vooruit ga... ik ben vooral heel moe maar stilzitten, of wat rusten lukt me zo slecht of niet...Het feit dat ik thuis alleen zit, en ik daar niet goed tegen kan helpt niet echt. Maar ergens denk ik wel dat dit nodig voor mijn lichaam en geest alleen lukt het me niet. Ik word gewoon gek als ik even in de stilte in de zetel ga liggen...mijn stressysteem staat gewoon te hoog.

Ik ben graag bezig met mijn plantjes. Binnen of buiten. Beetje stekken. Water geven. Dode takjes er uit halen. Snoeien. Verpotten.
Ik word er niet moe van omdat het geen zwaar werk is, maar ben wel lekker bezig.
En ik vind het heel leuk dat ik alle binnenplanten heb kunnen stekken. Zodoende heb ik onderhand een huis vol plantjes. Het houdt je bezig ;)

Even on-topic, zeer herkenbaar trouwens, vooral nu in de wintermaanden heb ik ook zeer veel moeite de dag door te komen. Rusten voelt niet prettig, maar raak als ik wel wat ga doen binnen een half uur overprikkeld en vermoeid.

Ik doe af en toe wat yoga, Qigong, huishouden, podcast, darten, Zweedse puzzel en ga elke dag even een uurtje bij mijn moeder eten rond lunchtijd, dat breekt in elk geval de dag eventjes….

Ik ben blij als het weer voorjaar en zomer is, zodat ik rustig ergens in de natuur kan gaan zitten of liggen…..

Ik denk dat er veel verschil is als je nog in een relatie zit of niet. Bij mij ligt de oorzaak van mijn burn-out ook bij mijn scheiding. Heeft er serieus op ingehakt maar blijven doorgaan. Ik heb ook zeer veel moeite om in de stilte te zitten nu. Ik ben leerkracht en voor een klas staan lukt me momenteel ook niet meer. Alleen thuis zitten is het ook niet... Maar je kan niet altijd wegvluchten. En idd, in de zomer ga je op je terras zitten, ga je wat meer weg... Maar nu, pffff. Maar allee, positief denken zeker:-)

Hey Steven,

Wat naar! Dat is echt de rotste fase van de burnout. Het klinkt alsof je nog volop op je sympatische zenuwstelsel functioneert. Helaas schakelt die niet naar het parasympatische, waarin je langzaam kan gaan herstellen, als je maar dingen blijft doen. Je lijf schreeuwt letterlijk dat het op is. Mij heeft het geholpen of echt terug naar nul te gaan. Hieronder wat ik toen deed.

- OR methode: 2h uit bed en dan weer een uur op bed helemaal prikkelarm. Dat uur kan ook korter maar dat was wat ik nodig had om van de hoofdpijn af te komen. Hierdoor was mijn dag verdeeld in 5 blokken.
- eerste blok: uit bed, klaar maken voor de dag, ontbijten, bodyscan en klein rondje wandelen (~5-10min).
- tweede blok: lunch, naar buiten kijken met kopje thee, op appjes reageren, beetje kleuren (max. 15min).
- derde blok: langer wandelen (max. 30min), weer een kopje thee en naar buiten kijken en soms iets van haken.
- vierde blok: mijn vriend komt thuis van werk, praten hoe de dag was, samen eten en daarna weer alleen op de bank.
- vijfde blok: yoga nidra, klein rondje wandelen (~5-10min), schrijven en daarna langzaam klaar maken voor bed.

Ik gebruikte mijn telefoon pas na 12h en heb sociale media geblokkeerd (en dit forum en chatgpt toen ook). Ik keek ook geen TV.
Ik heb af en toe met een vriend(in) of mijn ouders gebeld (max. 15min) en alleen op de momenten dat ik mij goed voelde. Verder had ik het geluk dat mijn vriend het huishouden op zich nam. Dus ik hoefde ook niet te koken, boodschappen doen, schoonmaken etc.

Daarnaast heb ik heel veel gehad aan een psychosomatische fysiotherapeut, psycholoog en aanschaf van een somnox.

Hopelijk heb je er wat aan! Succes!

Jezus zwaar man . Het is een hel. Ik heb echt met je te doen. Ik herken de pijn. Ik heb ook Xanax en anti dep gebruikt. Maar werd er nog zieker van. Wat kan een mense lichaam zichzelf enorm tegenwerken. Wat een mislukking van moeder natuur. Dat zo een nachtmerrie mogelijk is.

Op bed gaan liggen en rusten was voor mij het tegenovergestelde van vluchten.

Misschien kun je wat vinden tussen de antwoorden van verhaal 2685? Ik zal ‘m even omhoog gooien

bedankt voor je hulp. Mjin vraag is, mag je je hobby uitoefenen ook als je burn out klachten ervaart tijdens? ik kan gerust wel de spierpijn aanvaarden, maar vroeg me af of ik het herstel hierdoor belemmer.

Misschien kan je een hobby vinden dat je minder prikkels geeft? Bij mij ging gamen in het begin ook niet, dus door wat dingen te proberen kwam ik op tekenen en lego uit om te doen. Het is denk ik het beste om zo min mogelijk klachten te ervaren tijdens een hobby.

Vooral niet hoeven na nadenken merk ik, maar wel gefocust genoeg zodat je gedachten niet een chaos zijn.

Aandacht voor het lichaam terwijl je dingen doet? Dus aan computer maar om de 10 minuten ademhalingsoefening en ondertussen checken of spieren zich opspannen en ze dan bewust ontspannen of stoppen met ativiteit? Zo deed ik het...

Afwisseling g tussen rust en actief zijn! Dat moet je zenuwstelsel weer leren namelijk. Dus regelmatig tussendoor even een kwartiertje prikkelvrij liggen. Zet er een wekker gelijk, dat helpt!

Hoi Elli

Ik herken het ook…stel dat,en wat als….
Bij mij is, lijkt het wel hypochondrie,zie overal tegenop.
Als ik een controle krijg….pff ..zie ik er ook zo tegenop…je bent niet alleen 🤔

Lijkt me best vervelend ook je hartslag in je oor te horen.hopen maar dat je snel de mri krijgt🙏 💪🏼

Is gewoon spierspanning van nek, hals en schedel. Heb er ook nog last van.

@An Precies dat… controle willen hebben… Bah! Ik herken mezelf ook wel in die hyperchondrie, terwijl ik dat eerder helemaal niet had. Hoop vooral dat het niet m’n hele leven blijft, die controlebehoefte en angst, want ik ben nog jong haha 🙈

@N O wow herken jij het ook? Heb je het ook in 1 oor? En ook je hartslag? Vooral dat asymmetrische baart me zorgen, omdat dat “bekend” staat als iets dat je moet laten checken op allemaal enge oorzaken 😥 Wat rot dat je het ook hebt 💔

hypochondrie*

@Eli. Ja, met name rechts. Daar zit bij mij de meeste spanning. Met name kaak, schedel, nek en hals. Als ik op de juiste spieren druk in m'n hals, dan kan ik m'n rechteroor zelf ook laten "whooshen", haha. Het feit dat je dit hoort komt door de druk van die spieren en dat hoor je in je oor. Zwaarste deel van m'n burnout had ik dit continu, nu alleen bij inspanning met name.

Soms wil kaakfysio helpen. Proberen waard iig.

@N ooo dat wist ik helemaal niet! Dat je ook eenzijdig last kan hebben door spierspanning. Over het algemeen zijn de meeste klachten bij mij wel spiegelend (rechts en links), behalve dit dus. Omdat ik het al zo lang eenzijdig heb en omdat het continu aanwezig is wordt het nu gecheckt. Maar vind het zo fijn om te horen dat het word herkend door jou

Juist omdat ik het al zo lang heb (al ver voor de burn-out), hoop ik dat er een einde komt 😥

@Burnie bedankt voor die tip!!

Ik hen ook pulserende tinitus, eigenlijk al heel lang maar ik hoor het nu beter. Ik heb triggerpoint massage laten doen en merk wel verbetering. Vanuit je nek / kaken / schouders kan de spierspanning allemaal met elkaar in verbinding staan.

@eli. Eerder ook beide kanten hoor! Links lijkt nu wel over te zijn. Mogelijk dat het door jouw burn-out nu erger wordt en met name aan één kant door de spierspanning. Komt vast goed!

@A wat fijn dat zo’n massage heeft geholpen! Bedankt voor de tip

@N Oooo joh eerst aan beide kanten. De KNO arts zei tegen mij dat beide oren meestal niks gevaarlijks is. Één oor & jarenlange aanwezigheid zouden een alarm-iets kunnen zijn. Maar misschien is het alsnog spierspanning! Dat zou best kunnen hoop ik 😊 Het komt vast goed ja 🙈❤️

Hoi Eli, ik heb het ook. Geen zorgen. Gaat over, is van de burn-out. Echt waar.

Wat fijn (ook weer niet, maar jullie snappen het), dat jullie het herkennen

Het is al zo lang gaande en ik maak mezelf gewoon helemaal gek. Ik weet dat ik die MRI gewoon moet afwachten… Ik weet ook dat de burn-out de pulserende tinnitus erger maakt, ongeacht wat de initiële oorzaak nou is en of die wel/niet ernstig is.

Maar ja… dat is allemaal weten… Het liefst wil ik op een papiertje alle zekerheid krijgen dat mijn lichaam gezond is en dat ik me nooit meer zorgen hoef te maken en dat ik gewoon oud ga worden. Maar die mate van zekerheid bestaat eigenlijk helemaal niet, want het gehele leven is niet te voorspellen. Ik mag erop vertrouwen dat het goed komt, maar vind dat moeilijk

Ben dankbaar voor jullie berichtjes ❤️

Hi,

Ik wilde even melden dat de MRI is geweest! Er is niks gevonden, dus we vervolgen de weg nu met een CT scan van het hoofd. Ik mag ook kiezen voor een DSA, maar dat komt met een infarct-risico van 1-2% (dat vind ik hoog, dus durf ik niet). Ik vind het allemaal maar spannend, brrrrr

De arts vertelde dat ze eigenlijk nooit zulke jonge mensen zien met deze specifieke vorm van tinnitus en dat maakt me dan nog angstiger. Ik hoop dat ik in de toekomst wat minder bang ben ❤️ Die burn-out maakt alles enger en spannender

Liefs

Dit hoort er allemaal bij! Accepteren en vooral proberen niet te druk te maken over de klachten. Geef je over en doe de eerste tijd echt helemaal niets.

Die lichamelijke spanning en dan kotsen heb ik ook gehad, de huisarts zei dag dit een paniek aanval was

Die lichamelijke spanning en dan kotsen heb ik ook gehad, de huisarts zei dag dit een paniek aanval was

Dat eraan overgeven is zo ontzettend moeilijk. Soms lukt dat al wel maar soms ook niet. Het voelt nu gewoon als te veel van alles tegelijk zeg maar. Merk dat ik veel blijf “zoeken”.

Heb jij je kunnen overgeven? En wat hielp voor jou daarin?

Hoe mooi hoe vlug jij in deze fase van het proces zit! Daar heb ik veel langer over gedaan. Zeker herkenbaar! Ook het gevoel dat als er een minimum van energie is, mijn lichaam dit onmiddellijk weer steekt in het mentale proces tot ook ik dacht dat ik dit proces niet ging blijven trekken. Blijven toegeven, je hele wezen probeert te genezen, leg het niets in de weg en rust als je kan...

Ik gebruik de app insight timer veel. Hier zijn veel fijne meditaties en yoga nidra. Dat helpt mij erg om niet in de molen van mijn gedachten te belanden.

Ik label mijn gedachten altijd wat heel goed werkt

Luister boeken of podcast

Mij helpt het 's middags minimaal 1,5, soms 2 uur in 'absolute' stilte in bed te liggen. Mijn gewone kleding trek ik uit en ik heb, afhankelijk van het weer, de juiste nachtkleding aan. De verduisterende gordijnen gaan dicht. Ik doe eerst een mindfulnessoefening. Zo kan ik me ontspannen. Soms val ik in slaap, soms ook niet. 's Avonds val ik (redelijk) goed in slaap.

Yoga Nidra van Ally Bootroyd (YouTube). Heeel fijn

Yoga nidra, she breath (YouTube), progressieve relaxatie, yin yoga

Piekergedachten laten zijn maar gedempt, op de achtergrond, ondertussen steeds teruggaan met je aandacht naar lichamelijke gewaarwordingen. Brengt evenwicht tussen denken en voelen. Goede podcastreeks is de zonnekoning van Johan op de Beeck. Is geschiedkundig en heel mooi,zit (mij) minder dicht op de huid dan hedendaagse babbels van actieve mensen.

En dat ik natuurlijk nu vrijwel niks heb om mijn bed uit te komen, behalve weer een lamlendige dag doorkomen helpt ook niet echt....

Hoi Charlotte, ik zou gewoon je lichaam alle slaap geven die t nodig hebt. Ik heb destijds het boek ‘de burn out reset’ als leidraad gebruikt. Zij zeggen tot ongeveer 0900 uur lekker slapen en dan wel opstaan. Succes!

Ik zou is kijken hoelang je slaapt als je geen wekker zet. Als dat voor 10en is is het toch prima? Pak alle slaap die je pakken kan. Ik ga ook om 22:00 naar bed en slaap tussen 23:00-00:00 wel. Ik ben vaak tussen 8:00-9:00 wakker en zet zelden een wekker. Dat is dus best lang, maar ik heb t blijkbaar nodig. Je hebt al een goed ritme door om dezelfde tijd naar bed te gaan, dat lijkt me voldoende, zolang je niet om 12:00 nog in je nest ligt is het toch prima.

Idem hier, het komt en gaat en ik kan geen logisch verband of verklaring vinden. Ben ook zoekende naar een manier om ze te verminderen als het echt fel is maar voorlopig nog niet gevonden...

Acceptatie… niet meer vechten. Het is er nu eenmaal. Ik snap dat je er zat van bent en het is ook heel frustrerend. Maar hoe harder jij je best doet om het weg te krijgen, des te sterker blijft het hangen. Je lichaam blijft dan namelijk in strijdmodus, onveilige modus, en dat houdt al je klachten in stand…

Ja, ik herken dit wel. Vreemd verschijnsel.

Ja, ik herken dit. Vreemd fenomeen.

Hoi T, ik herken dit ook. Gek hè… Snap daar ook niks van. En heb dan ook altijd flinke wallen na goed slapen.

@kamillethee dat heb ik dus ook haha, kijk dan altijd meteen in de spiegel en denk van jeetje wat zie ik weer uit. Toch ga ik er maar vanuit dit dit een soort herstel slaap is ofzoiets.

He, ik denk dat is een soort van compensatoire stress is. Heb dit ook erg gehad; nu bijna niet meer

Als je slecht slaapt compenseert je lichaam met extra stresshormonen om je op de been te houden, als je goed slaapt en echt rustig bent voel je pas hoe moe je bent. Je bent op de dagen dat je slecht slaapt óók heel moe, maar je voelt het niet of minder door de verhoogde stresshormonen.

Dit is op grotere schaal ook hoe de burnout werkt bij veel mensen. Eerst heel gestresst, later pas heel moe (veel mensen denken dan hee ik kan wéér niks het lijkt wel een terugval, maar het is een nieuwe fase waarin je gewoon moet uitrusten van de chronische stress en roofbouw op je systeem) . Deze 2 fases kunnen ook beetje back and forth gaan. Het is Niet zo zwart wit allemaal.

herkenbaar! is moeilijk uit te leggen aan je naasten. Je hebt goed geslapen, maar je voelt je eigenlijk niet beter, in tegendeel.

Wow dit brengt mij ook weer op een inzicht in mijn eigen proces. Eindelijk lukt het me meer de ruimte te nemen in mijn herstel. Ik merk dat dit mij mentaal heel veel rust biedt en dat ik ook wel al iets beter slaap dan hiervoor. Maar inderdaad de nachten dat ik juist goed slaap, voel ik me zoooo leeg. Voelt heel tegenstrijdig dat ik voor mijn gevoel aan de ene kant een hele belangrijke stap heb gemaakt, maar dit fysiek tot nu toe bijna averechts lijkt te werken. Maar ik probeer er op te vertrouwen dat mijn lichaam uiteindelijk weet wat nodig is.....

Ja its part of the process, anoniem!

Wat ik ervaar bij overprikkeling is spanning in m n borst. Ook krijg ik dan rugpijn tussen m.n schouderbladen en m n nek.

Wat een goede vraag. Maakt mij even scherp. Wanneer ik over overprikkeling praat, bedoel ik alles wat ik letterlijk in mijn brein voel en wat er met mijn brein gebeurt dan, ook cognitief, en al mijn (overige) hoofdklachten. En dan komt de rest van mijn klachten er nog los bij. Goed om te weten dus, dat iedereen dit weer anders ervaart/invult. Ik moet dus duidelijker zijn qua uitleg klachtenpatronen. Eye-opener. Dankje!

Wat ik hierboven trouwens bedoelde is dat ik al die klachten van mijn brein dan niet los benoemde naar de buitenwereld, omdat dat dan die overprikkeling voor mij was (het overprikkelde brein). En ik het dus onder de noemer overprikkeling plaatste voor mijzelf, wat voor een ander dus iets heel vaags is en het voor een buitenstaander niet duidelijk is. Eye-opener dus. En dat ik de boel dus door elkaar heb gehaald. Dat overprikkeld zijn een losstaand iets is en vervolgens dus klachten geeft?

Ik ervaar het ook als overprikkeling in mijn brein en dan de klachten die daarbij komen zoals duizeligheid, wazig, afwezig en hersenmist. Lichamelijk ervaar ik niet veel klachten naast het moe zijn - wat ik overigens bijna altijd ben🤪

Ik ervaar het als een soort tintelingen/prikkelingen in mn hoofd en dat de band tussen mn nek en schedel helemaal vast gaat zitten.

Hoi,

Bij mij gebeurd het vooral in drukke omgevingen, harde geluiden, veel verschillende geluiden. Of als ik een 'mindere' dag heb bij al heel weinig geluid. Het is alsof mijn hersenen dan niet meer de capaciteit of energie hebben om alle geluiden die binnenkomen te filteren. Alles komt ontzettend hard binnen. De klachten die ik dan kan voelen zijn een drukkend gevoel in mijn hoofd, een trekkend gevoel in mijn achterhoofd, hoofdpijn, duizeligheid, wazig, afwezig, hersenmist. Ook kan dat bij mij angst triggeren. Vooral als ik overprikkeld ben in een omgeving waar ik niet meteen weg zou kunnen zoals in de trein, bus, bij de kapper, in de wachtkamer bij de huisarts of ziekenhuis. Ik heb oortjes van loops gekocht en die helpen mij in sommige situaties enorm om de geluiden een beetje op afstand te houden, erg blij mee.

Overprikkeling voor mij:
- cognitief niet meer de dingen kunnen verwerken maar ook niet meer volgen wat er allemaal gebeurd
- gevoelig voor geluid en geur maar ook licht zoals zonlicht
- ik kan geen beslissingen meer maken
- ik moet zomaar kokhalzen
- mijn kaken en aangezicht doen pijn
- hoofdpijn met name in de zijkanten van mijn hoofd
- nekpijn
- spierspanning in mijn lijf met name schouders, nek armen en rug
- druk op de borst en prop in mijn keel

Zo een beetje en dan kan ik vaak niet goed slapen, sta ik helemaal aan en op scherp.

Oja en net als Devin is overprikkeling helaas een trigger voor angst. Als een soort dominosteentje tikt het ook nog even de angst aan. …

Dus bij de meeste wel lichamelijk zowel cognitief. Ik persoonlijk meer cognitief

Op mijn slechtst moest ik na 1 uur sociaal contact echt gaan liggen in een donkere kamer. Bij mij uitte het in hersenmist en derealisatie.


Nu zit in een rare fase: ik voel heel zelden nog die overprikkeling, maar bij te veel doen krijg ik in de avond hartkloppingen en slaap ik onrustiger. Maar het is er ook weer niet altijd. Vreemd en lang proces dit.

Hier ook tintelingen in voorhoofd en soort van overweldiging dat ik soms echt dan even alleen moet zijn zonder geluid en prikkels anders soort van gevoel door te draaien. De prikkels kan ik dan gewoon niet verdragen met mijn brein. Heel mijn lijf trekt vaak ook samen, met name borstkas, hart gaat sneller kloppen etc

Hoi,

Ik kom er achter dat ik het alleen maar over mijn fysieke symptomen heb gehad. Wat ik mentaal het meest aan mezelf merk als ik overprikkeld ben is dat ik angstig kan worden, heel snel geirriteerd of boos ben, dus veel sneller emotioneel kan worden.

Derealisatie

Is dit ook jullie nummer 1 klacht? Bij mij is mijn energie weer terug maar dit blijft maar

Hi P,

Bij mij wel helaas. Ik kan opzich best veel weer, wandelen, licht sporten thuis. Alleen de vermoeidheid en overprikkeling BLIJFT aanwezig bij mij helaas na 24 maanden

Hi P,

Bij mij wel helaas. Ik kan opzich best veel weer, wandelen, licht sporten thuis. Alleen de vermoeidheid en overprikkeling BLIJFT aanwezig bij mij helaas na 24 maanden

Herkenbaar ja. Vermoeidheid is hij mij wel weg sinds een maand of 2.. ben zelf 29 maanden onderweg nu. Alleen die overprikkeling.. heel irritant

Van de een op de andere weg? Ik lees dat vaker joh? Ja heel vervelend, jij hebt het ook in de zin van derealisatie toch?
Ben je al wel weer terug werkend of kan je dat nog niet aan?

Nee nog niet werken, dat lukt nog niet. We hebben ook een dochtertje en kan privé nog weinig bijdragen. Ja ik dacht dat die vermoeidheid/ uitputting nooit weg zou gaan maar dat is toch vrij ineens verdwenen, super raar. Denk dat ik daarvoor ook een aantal weken echt beter ging slapen. Dus ik ga er maar vanuit dat die overprikkeling ook ineens minder is/ weg gaat.. werk jij wel al?

Ik kook elke dag; wandel, doe boodschappen “, beetje huishouden en wat 1 op 1 momentjes met onze dochter. Dat is het zo’n beetje wat opzich lukt.. maar die overprikkeling is met momenten nog zo extreem.. breng veel tijd noodgedwongen alleen door

Dat is wel enorm fijn dat de vermoeidheid al een stuk minder is. Komt het nog wel terug als je bijvoorbeeld teveel hebt gedaan of iets?

Ik denk dat wij ongeveer in de zelfde situatie zitten ik herken al jou symptomen helaas.
Ik kan ook door de overprikkeling nog niet werken helaas.. hopelijk verdwijnen de symptomen een voor een net als jou vermoeidheid.. we moeten ergens hoop houden haha

Nee de extreme moeheid komt niet terug, ook niet als ik teveel doe , even afkloppen (ook al is dat vaak nog weinig). De overprikkeling dat is echt de boosdoener. Dat wordt erger als ik teveel doe en soms ook als ik niks doe.. mijn hele lijf reageert daarop, naast m’n hoofd. slapen gaat wisselend nu even weer, heb ook griep te pakken en wat meer onrust laatste weken, geen idee waarom. Maar over de hele linie gaat slapen steeds een wat langere periode goed en ook steeds dan wat dieper ofzo. Las ergens dat een burn-out een stijgende zig zag lijn is, dat klopt helemaal.
Maar idd fijn van de vermoeidheid, hopelijk gaat dat bij jou ook snel weg! Maar moet eerlijk zeggen dat ik me nog steeds vaak matig voel omdat m’n hoofd niet wil en dus alsnog niks kan maargoed dat uitgeputte gevoel was ook verschrikkelijk dus blij dat dat weg is. Ooit komt het goed!

Ik begrijp jou helemaal! Lijkt alsof ik zelf jou verhaal had kunnen schrijven. Ik slaap nu gelukkig ook beter, na een hele lange tijd dus wellicht zullen daardoor de klachten ook wat afnemen. Waar ik nu helaas nog niks van merk. Ook merk ik dat het weer en de donkere dagen ook niet vergemakkelijken, zodra de zon schijnt merk ik direct dat ik meer energie heb

Hoi P en anoniem, slikken jullie (slaap) medicatie of helemaal niks?

Hoi anoniem en iedereen,

Ik denk dat het bij mij cognitief begint en dan heel snel doorsijpelt naar lichamelijke klachten. Als ik er zo even goed over nadenk dan begint het idd cognitief. Cognitief —> lichamelijke klachten en als er niet op tijd rust komt of ik niet op de rem trap gaat dit over op angstklachten - achterdocht kan dan ook soms. Vreemd want van nature ben ik àlles behalve achterdochtig.

Ik slik medicatie. Bijna een jaar anti depressiva. Ben nooit een voorstander van medicatie geweest en best wat angstig voor.
Sommige mensen zeggen dat het onderdrukt of emoties onderdrukt: ik weet niet of dit echt klopt het is meer of zelfs dat er ruimte komt en dat het de pieken/scherpe randjes eraf haalt.
Ik ga zeker op den duur afbouwen. Dit zal niet gemakkelijk zijn maar ik geloof in mijn lichaam en ga het gewoon heeeeel langzaam doen en de tijd voor nemen.
Ik zie medicatie nu meer als: hmm mijn brein/zenuwstelsel zijn ontstoken of wat dan ook en ik heb even rust nodig. Medicijnen helpt en ik zie het als een soort antibiotica kuur. Alle vertrouwen dat het goed komt en dat afbouwen ook wel.

Hier geen medicatie, ook niet voor slapen. Ik heb ook echt nachten wakker gelegen en ontelbaar vaak snachts wakker geworden en niet meer kunnen slapen etc etc. Maar laatste tijd gaat het beter… dus ook zonder slaap medicatie kun je er komen.

Wat fijn P dat het de laatste tijd beter gaat!
Ik geloof ook zeker dat je er zonder medicatie kan komen.

Alleen er zijn zoveel taboes of stigmatisering of zelfs angst en horrorverhalen over medicatie dat ik de behoefte voel om die lading wat te verzachten…. Ook over het afbouwen van medicatie. Dat krijgt veel podium en aandacht. Er zijn alleen verschillende geluiden. Kan je zonder medicatie en wil je niet : prima! Maar probeer je het toch en gebruik je het ook: ook prima!

Nee ik heb er bewust voor gekozen om het te proberen zonder en ben daar achteraf blij mee. Mocht het nodig zijn dan zou ik het wellicht overwegen.
Slaap medicatie ook niet. Heb echt tijden zooo slecht geslapen maar toch in gedachte gehouden dat mijn lichaam zich zelf zal herstellen en dat mijn slaap daardoor ook verbeterd zou worden.em en ik slaap de laatste tijd echt heel goed dus hoopvol blijven in het feit dat je lichaam een goed herstellend vermogen heeft. Hoe diep je soms ook erin zit

Is dit een middel wat ze normaal gesproken in hoge dosering aan verslaafden geven die afkicken oid? In dat geval heeft mijn huisarts het wel is benoemd maar zei hij: aangezien er bij jou vooruitgang is zou ik het nog niet proberen.

Ja dat is het middel idd anoniem! Wat interessant dat je huisarts daar over begon, en wel fijn dat hij de optie kan bieden. Maar idd snap dat je het nog even af houdt zolang je vooruit gaat. Zelf zit ik wel al een tijdje vast, vandaar dat ik het toch overweeg .

Hoi Bankman, ik zou toch wat voorzichtiger zijn om dit middel aan te prijzen. Je leest de “succes” verhalen, maar er zitten toch wat nadelen aan vast. Dit middel krijg niet vergoed uit je zorgverzekering als je dit gaat gebruiken voor burn-out/longcovid/me cvs. Het is ook maar de vraag of je huisarts het uitschrijft voor een burn-out. Sowieso is het maar de vraag of je huisarts het überhaupt uitschrijft. Verder kleven er ook nog bijwerkingen aan die ook niet fijn kunnen zijn. Ook is het bij mensen die het gebruiken bij bv longcovid maar de vraag hoe lang het middel werkzaam blijft. Soms is het zo dat na een jaar het middel niet meer werkt en ben je terug bij af.

Uiteraard is het goed dat je er hier naar vraagt, maar ik zou om te beginnen dit eerst bespreken bij je huisarts.

Hopelijk heb je hier wat aan en verder wens ik je natuurlijk beterschap toe.

Dankjewel Burnie voor de info. Mij werd verteld dat de bijwerkingen doorgaans heel mild zouden zijn, maar misschien klopt dat dan niet helemaal. En idd niet fijn als het na een tijdje niet meer werkt en je terug bij af bent.. 😅.

Ik heb het overigens al besproken met mijn psychiater, die vind het wel het proberen waard maar wilt het zelf liever niet voorschrijven (ivm inlezen etc).

Er is trouwens wel een arts in Groningen die het voorschrijft, je kan ook een digitaal consult doen bij hem (Pro Sanum heet zijn praktijk). Hij zegt al 13 jaar ervaring te hebben met LDN.

Klopt! Herkenbaar! Het gaat nu beter maar een tijd terug kon ik 10 minuten praten.. daarna was ik zo hees dat je mij bijna niet meer kon verstaan.
Wordt beter!

Klopt! Herkenbaar! Het gaat nu beter maar een tijd terug kon ik 10 minuten praten.. daarna was ik zo hees dat je mij bijna niet meer kon verstaan.
Wordt beter!

Erg herkenbaar wordt beter, zelf kon ik aantal jaar geleden niet praten bij veel inspanningen/prikkels

Hier ook laten testen, bloedtest en speekseltest. Bij mij bij het ontwaken véél te hoog (te zien in speekseltest) en na een half uur al te laag. Ook rest van de dag te laag. Dat verklaart de vermoeidheid.

Wat zijn jou waardes als die te laag is?

Bloed nuchter 7.2
Speeksel bij ontwaken 0.58 / na 30min 0.47 / om 10u 0.135 / om 14u 0.08 / 's avonds 0.07

Nu ben ik ook wel benieuwd naar jouw waarden😊

Thanks voor het delen, ik denk dat ze bij jou een andere manier van meten hebben. Mijne is op een lege maag/bloed 219 nmol/L

Uitgedrukt in microgram/dl bij mij

Thanks voor het delen, ik denk dat ze bij jou een andere manier van meten hebben. Mijne is op een lege maag/bloed 219 nmol/L

ChatGPT zegt dat onze waarde redelijk het zelfde zijn in de ochtend

Hoi An, jeetje je hebt het te pakken, een vervelende griep lijkt het op. Heerst ook op dit moment hoor en dan kun je nog zo uitkijken, dan nog kun je aan de beurt zijn. Pfffff ik hoop echt dat het m’n deurtje voorbij gaat. En waar pieker je dan over An? Waar ben je bang voor? Griep is sowieso niet fijn en dat hoesten is ook verschrikkelijk, alles gaat pijn doen op den duur. Hoop echt dat je snel weer opknapt hoor 🙏🏻 En hoe gaat het verder met jou? Inmiddels een beetje beter met alles? Iets minder emotioneel? Wat rust in de tent?

Hier nog steeds aan het bikkelen hoor. Nog best last van fysieke klachten. Als dat toch eens over was, dan komt de rest ook wel. Slapen gaat gelukkig wel wat beter, dus dat is winst. M’n hoofd is wisselend. Het komt ooit goed An, met jou en met mij. Sowieso met iedereen op dit forum.

Niet teveel zorgen maken An, daar krijg je rimpels van hè 😉 Fijn om even wat van je te horen. Lees je nog wel regelmatig op dit forum?

Heel veel beterschap en gauw beter worden hè 😮‍💨 Maak het jezelf zo comfortabel mogelijk.

Dikke knuffel van mij

Hoi Burnie

Ja zeker vervelend die griep ..of wat het ook is.moe van het hoesten,en alle spieren doen zeer🤷‍♀️maar ach,voor ik een jongetje ben ..is het over 🤣🤣
Piekeren…als de beste soms, bij een mindere dag 🤷‍♀️

Gelukkig kun je weer beter / meer slapen.dar scheelt al !
En idd. Ooit komt het goed met ons.
lees nog wel,maar niet echt alles…behalve als ik jou lees of Ax, etc.
Knuffel 🥰

Hoi An,
Goed om wat van je te horen. Jammer van de griep,heel beroerd. En dan komen idd de hypochonder gedachten. Hier nog zo één. 😁
Beterschap!! Met mij gaat het beter. Nog wel fysieke klachten en soms onzekerheid.
Maar deze zijn korter van duur.
Tot lezens maar weer.

Hoi Jacoba

Hypochonder zeker….🙈 nu veel hoesten en slijm,hoofdpijn daardoor 🤷‍♀️pff.

Blij dat jij wat beter gaat weer…had jij nu ook paroxetine 20 mg of? Bevalt dat goed?
Merk wel dat ik meer zweet,of het gauw warm heb! Over het algemeen gaat dat wel goed met de Ad.,maar sommige dagen zijn dan toch wat minder.niet echt angst of zo,maar onrust,piekeren,🤷‍♀️
Soms neem ik 0,5 mg oxazepan…dat helpt wel dan.maar niet vaak dat ik die neem! Pfff
Lees je graag

Hallo An,
Soms kijk ik nog even op het forum. Ik ben dan altijd blij als ik een berichtje van jou zie. Maar dat geldt ook voor Ax,Burnie,Gert....
Een tijdje geleden heb ik nog gevraagd via een berichtje hoe het met je ging maar dat heb je waarschijnlijk niet gezien.
Van ❤️e beterschap toegewenst. 🍀
Groetjes
Een Medelotgenoot.

@ medelotgenoot Hoe gaat het met jou? Ook jou een tijdje niet gelezen hier op het forum.

@ An, hoe gaat het nu met je? Beetje opgeknapt? Of is het helaas toch wat hardnekkiger?

@Burnie
Ben weer volledig aan het werk maar heb erg last van terugvallen. De wereld om je heen is ook onrustig. We "moeten" van alles. En om dan de rust in jezelf te vinden valt niet mee. En ook ik ben een hypochonder. En hoe is het met jou?

@Burnie
Ben weer volledig aan het werk maar heb erg last van terugvallen. De wereld om je heen is ook onrustig. We "moeten" van alles. En om dan de rust in jezelf te vinden valt niet mee. En ook ik ben een hypochonder. En hoe is het met jou?

Hoi medelotgenoot,Burnie

Ben blij dat ik je lees,het gaat dus beter !🙏de hypochondrie ken ik ook.
Heb nu ook de nare hoest met veel slijm erbij,slecht slapen door het hoesten.heb al wat zakdoekjes vol gespuugd.heb nu wel even een puffer gehad..en hoop dat het beter word. Is een virus, zeggen ze,en geen longontsteking. Moe,spierpijn…hoofdpijn van d hoest …etc.
En dan gelijk…zal toch geen k.zijn , 🙄al heb ik enkele 👌🚬 ook in het verleden gehad. Moeilijk af te blijven…..
Ik zal niet de enige zijn …

Liefs An.

Hoi An, ik zit op 40 mg paroxitine.
Huisarts vroeg mij of ik citalopram wilde proberen. Is nieuwer medicijn, minder bijwerkingen. Maar ik blijf nog gewoon bij m n oude vertrouwde paroxitine, hoewel dit volgens de dokter al vrij oud is. Nee gaat best zo.😊

Hoi Jacoba
Prima toch als het voor je werkt . Hoe lang gebruik jij het dan al. ?
Voor mij is het nu zo’n net geen 2 jaar denk ik🤷‍♀️. Heb nog wel veel zweten. En bij een mindere dag o.a. huilbui hebben zomaar,of onrustig zijn🤔 kan ik wel piekeren ….hoe kan dat..ondanks de 20 mg paroxetine 🤷‍♀️ .
Lees je weer ?|

Hoe is het met je griep An, zijn de klachten een beetje weg nu? Hoop het voor je. Hopelijk verdwijnen de andere klachten ook een keer An, dat zou toch eens fijn zijn.

Hoi RD,
Ik herken je verhaal volledig! Ik heb ook twee pubers en herken je verhaal over goed willen opvoeden in schermpjes, alcohol etc.
Ook de ontdekking bij mijzelf gehad, net als jij, wat schermpjes eigenlijk allemaal met je doen.
Het blijft ontzettend moeilijk allemaal. Ik doe zo veel ik kan. Mijn man kan idd ook niet alles. Die werkt fulltime en doet het huishouden. Ik probeer een goede band met mijn kinderen te hebben en daardoor nemen ze ook meer van je aan. Als je dan een keer iets uitlegt en ergens over praat, dan luisteren ze ook. Verder blijft het een balans tussen loslaten en aanspreken. Ze mogen de dingen zelf gaan ontdekken en ervaren. Maar uiteraard met ergens een grens uiteraard, tot waar het niet meer oké is.
De hele maatschappij zit zo in elkaar en dat is het frustrerende.

Blijft een moeilijk ding. Probeer een goede band met je kids te hebben. Dat is het halve werk al. Hou je goed en zorg goed voor jezelf.

Dank je wel voor je reactie Pien. Fijn! Het is alleen al helpend te weten niet alleen te staan hierin. En dat weet ik ook wel, maar toch even zo te lezen is helpend 🙏🏻 Hoe oud zijn jouw kinderen? Mijn jongens zijn 13 en bijna 17 jaar.

Herkenbaar ook wat je zegt over die band. Ik merk dat de burn-out bijgedragen heeft aan dat ik inmiddels steeds dichter bij mezelf sta en dit helpend is in de relatie tussen mij en de kinderen. Ik vind het alleen ingewikkeld dat het voor mezelf zorgen wat op dit moment zo cruciaal is soms het zorgen voor de kinderen in de weg staat. Maar ik heb inmiddels door dat wanneer ik voor mezelf zorg ik óók voor hun zorg.

Vannacht vloog het me alleen allemaal even aan….

Herkenbaar hoor. Soms vliegt het je aan. Vervelend is dat. Maar fijn te horen dat de band sterk (er) wordt/is nu.
Mijn kids zijn 15 en 18. Ik ben gelukkig enorm hecht met ze. We delen alles eerlijk met elkaar. Ik deel alles van mij. Zodoende voelen zij zich vrij ook alles van hun te delen. En we veroordelen elkaar niet maar hebben begrip voor elkaar. Omdat ik thuis zit en veel niet kan. En ik heb begrip voor hun lastige jaren met meningen van andere pubers en álle dilemma’s die daarbij komen kijken. We praten veel. Erg fijn.
Het komt wel goed met ze, denk ik dan. Als ze dingen kunnen begrijpen en slim genoeg zijn om na te denken.. misschien maken ze enkele “missers” maar ik zie het als ervaring opdoen en daar leren ze van.

Fijn elkaars ervaringen te delen!!

Ja vind ik ook fijn! Ik zou het wel prettig vinden om eventueel privé contact te leggen met iemand die een beetje in dezelfde levensfase zit. Sta je daar eventueel voor open?

Zéker! Ik heb alleen geen social media (meer). Hoe gaan we dat dan doen?

Nou poging 7! Heeeeel bevorderlijk voor mijn frustratie niveau 🤪
Mijn berichtje werd maar niet geplaatst ik denk omdat ik een mail adres gebruikte.

Je kan me mailen op burnout634 apestaartje gmail punt com

Misschien lukt het zo wel!

Dan kunnen we dan gegevens uitwisselen 🥰

Ik stuur je binnenkort een berichtje! Leuheuk!

Lijkt erop of je die dag teveel op je bordje hebt genomen. Eerste keer zes uur werken op kantoor wat al een stap omhoog is. Daarna nog boodschappen en koken. Kijk het even 1 of 2 weken aan misschien trekt het bij en anders is 6 uur op een dag nog teveel voor je

De nacht is een spiegel van je dag. Als je savonds last hebt van hartkloppingen is dat waarschijnlijk een teken dat je te veel hebt gedaan

Ja hoor, hier nog eentje die al zo lang in een BO zit.
Hou je taai 😘

Hoe kan het zolang duren?
Herstel je niet volledig?
Rust je niet genoeg?
Heb je wel goede dagen?
Werk je inmiddels wel weer?

Dankjewel Pien!
Ook voor jouw sterkte met het herstel😘

Hoe kan het zolang duren?
Herstel je niet volledig?
Rust je niet genoeg?
Heb je wel goede dagen?
Werk je inmiddels wel weer?

Hoi Esmiranda,
Ik heb verschillende dingen op mijn pad gekregen de afgelopen 5 jaar waardoor ik altijd in een stress modus ben blijven zitten.
Zoals operaties en verhuizing. Verder ben ik hsp, heb veel voedsel allergieën ontwikkeld met bij behorende klachten. En heb restklachten van operaties waardoor ik veel pijn heb.
Sommige klachten verbeteren, sommige niet. En of ik ooit herstel? Ik heb geen idee meer. Ik merk dat ik me erbij neerleg dat dit het is. Hoe moeilijk ook.
Ik werk niet. Ben altijd thuis. Kleine dingetjes lukken soms; even kort naar winkel vlakbij, klein blokje om wandelen, beetje in de tuin werken. Verder rust ik veel en heb ik 2 pubers en een huishouden om mij mee bezig te houden.
Ik spreek of zie weinig mensen. Prikkels zijn snel teveel. Ook bellen lukt slecht. Geluid kan ik slecht hebben. Tv kijken en lezen gaan ook niet. Autorijden en fietsen kan ik een kwartiertje. Dus ja veel beperkingen maar ik probeer te accepteren wat het is en gelukkig te zijn met wat wél fijn is.

En weet jij waarom het bij jou langer duurt? Ik weet dat er velen zijn die echt langere tijd dit hebben hoor. Blijf positief meid!

Hier al drie jaar. Ca 10 jaar lang ontzettend veel privé en werkstress gehad icm persoonlijkheid van altijd maar doorgaan/niet klagen, grenzen niet aangeven. Na die 10 jaar kreeg ik lichamelijke klachten zoals hoge spierspanning in schouders, nek, kaken, slecht slapen. Ik snapte niet wat er aan de hand was...heel veel fysiotherapeuten, massagetherapeuten afgelopen, pijnpoli's etc met klachten die elk jaar erger werden. Na 7 jaar met die klachten in een zware bo beland. Mijn zenuwstelsel is echt veranderd waardoor ik snel overprikkeld ben, heb chronisch verhoogde spierspanning, brein staat continu in de stress-stand. Ik herken mij erg in het verhaal van Pien. Heb ook n beperkt leven, veel thuis. Alhoewel ik wel redelijk lang kan fietsen of wandelen en in betere tijden ook wel 2-3 uur per dag kan werken achter PC. Gelukkig ben ik niet meer zo jong, dat helpt wel bij de acceptatie. Heb volwassenen kinderen die het huis uit zijn dus kan mijn rust wel pakken.

Voor iedereen die denkt: omg! Dat is veel. Zijn ook genoeg mensen die na 1-2 jaar genezen. Sterkte!

Hoi Pien,
Ik herken me wel in jouw verhaal,
zit zelf veel thuis.
Sociale contacten is erg beperkt kan 30min wandelen prikkels ook beperkt max 2uur tv kijken lezen gaat moeizaam.
Waarom het bij míjn zo lang duurt 2023 veel stress gehad van me werk, 2024 behandeld van PTSS waar ik nu gelukkig vanaf ben, eerste paar jaar erge last van conversie stoornis., ben daar gelukkig van af.
Wat ik nu heel erg merk en last erg van heb is me me energie als ik een beetje energie heb wordt ik te enthousiast en denk dan van alles wel weer te kunnen dan komtde terugvaldagen wat bij mijn 9dagen duren, ben erg bezig met me grenzen erin bewaken wat erg moeizaam is en gaat bij me.

Liefs Pien zal proberen zoveel mogelijk positief er blijven ooit zullen wij er met ze alle eruit komen, bij de een wat langer dan bij de andere, maar uiteindelijk komen wij er wel.

Hou je taai ook Pien😘

Liefs Esmiranda

Hoi C en Esmiranda,

Bedankt voor het delen van jullie verhaal ook. Fijn om herkenning te lezen.
Hoe gaan jullie om met vrienden/familie? Ik ervaar dat er veel mensen zijn die niet snappen waarom ik nog niet “de oude” ben. Ik krijg het ook niet uitgelegd. En tja, zit je dan al zoooo lang in een burn-out? Dat schijnt ook niet te kunnen.

Ik moet eerlijk zeggen dat ik het zelf soms ook niet meer weet. Heb ik iets anders? Blijft dit zo de rest van mijn leven? Ben 44 nu.. toch wel een dingetje. Heb nog een hoop jaren te gaan (althans, dat hoop ik). Maar op deze manier vind ik het toch wel moeilijk. Alhoewel ik geen klager ben hoor. Maar tis zo beperkt he. En ik vind het ook eenzaam.

Jullie hebben beiden ook een pittig verhaal achter de rug. Zwaar hoor. Fijn dat we hier kunnen delen.

Hoi Pien, heb je inmiddels wel bio-identieke hormonen (weet dat je daar eerder iets over postte)? Ik ben net zo oud als jij, m’n burn-out is er niet ineens van verdwenen maar ik heb er goede stappen doorgezet en kan echt weer meer.
Zie bv bio-identieke hormonen fb groep

Nee dat heb ik niet gedaan nee. Ik krijg vaak klachten van dingen. Dus durf niet zo goed meer iets te proberen. Ik hou het graag bij mijn eigen lichaam en hoop dat de balans zelf komt.

Hoi Pien,

Ik snap heel erg dat je moeilijk vindt ik heb precies hetzelfde, heb zelf ook weinig begrip van mijn omgeving om me heen sommige wel, maar vooral familieleden die het niet begrijpen.
Ik leg het ze wel uit maar ze begrijpen het dan nog steeds niet, weet wel dat ze het moeilijk vinden mijn zo te zien en willen graag de oude ik weer terug zien.
Ik kan er alleen weinig aan doen aan de situatie geduld en nog eens geduld ermee hebben.

Jouw situatie is ook wel erg pittig geweest veel meegemaakt zo te lezen de afgelopen jaren, is niet niks allemaal.

Ik snap ook helemaal wat je zeg heb ik iets anders dan een burn-out, die gedachte speelt ook weleens door mijn hoofd heen.

Idd wat je zeg fijn om herkening te lezen van anderen, doet mijn idd geval veel goeds.
Vooral jouw herkening erin omdat jij er ook zolang mee worstelt net als ik.

Hoop dat het met ons gauw beter mag gaan.

Liefs Esmiranda

En dat je denkt zal dit de rest van me leven zo blijven, die gedachte speelt ook heel erg door me hoofd heen, omdat het al zo lang duurt ook bahh wordt er moedeloos van

Hi Anoniem,

Die bio hormonen is dat voor de overgang?
Wat voor klachten had jij en wat is er verbeterd sinds het gebruik ervan?

@anoniem (en Pien)
Ja voor de perimenopauze. Het zijn de hormonen die je lichaam zelf aanmaakt (dus oestrogeen en progesteron) maar zo ongeveer vanaf je 40e (en soms eerder) steeds minder, en minder stabiel.
Je kunt daardoor sowieso heel veel klachten krijgen, maar ook versterking van burn-out klachten waardoor je daar extra moeilijk uitkomt als je ergens in de 40 bent.
Ik vond het ook spannend (kan niet tegen de pil bv) maar mijn huisarts haalde me over. Je kunt er namelijk ook van de ene op de andere dag weer mee stoppen en het is lichaamseigen, dus geen medicijn. In het begin kun je oa wat misselijkheid, hoofdpijn en pijn in je borsten krijgen omdat je lichaam moet wennen maar bij mij viel dat erg mee. En als je een burn-out hebt ben je natuurlijk sowieso ook wel wat gewend qua klachten…

Wat er bij is verbeterd: minder extreem moe, minder angstig, beter slapen en stabieler qua emoties. M’n burn-out was (en is) niet weg maar het heeft wel gezorgd voor een positieve stap waardoor ik na een periode van ‘stilstand’ weer verder ging herstellen.

Oeh! Dat klinkt wel heel positief Anoniem! Wat fijn voor je zeg! Kun je zeggen hoe het heet? Zijn het tabletjes of druppels ofzo?

Hoi anoniem,

Wat fijn voor je uitleg ben er verbaasd over ben zelf ook 40jaar.
Zou het bij mijn ook zo kunnen zijn, kan je dat controleren bij de huisarts als je dat al hebt?

Liefs Esmiranda

Ik plak zelf oestrogeen pleisters (die geven de hele dag gelijkmatig oestrogeen af en wissel je twee keer per week) en slik dan twee weken in de maand progesteron pillen erbij omdat dat het meest aansluit op je natuurlijke cyclus (die ik nog heb). Je kunt bv op de website overgang en hormonen kijken die is ook met burn-out redelijk leesbaar. En er is dus een grote fb groep met veel informatie maar die vind ik wel tamelijk heftig met 75000 leden.

De ene huisarts weet er veel van (zoals de mijne) en de andere nog niet maar het wordt wel steeds normaler gelukkig.
Zo zei mijn bedrijfsarts (oudere man) een half jaar geleden toen ik net was begonnen ‘daar ben je toch veel te jong voor’ en toen ik er laatst was ‘o heel goed dat je hormonen gebruikt, dat kan enorm helpen bij een burn-out op jouw leeftijd. Ik had laatst een bijscholing daarover’. Daar moest ik wel om lachen. Maar vooral fijn natuurlijk.

En Esmiranda: nee je kunt vooral zelf kijken of je al wat hormonale klachten hebt. Zo had ik last van nachtzweten, af en toe een onregelmatige cyclus en steeds ergere pms. Dat kunnen aanwijzingen zijn. Sommige huisartsen laten wel bloedprikken maar juist omdat het op deze leeftijd heel onregelmatig is kun je de ene maand normale waarden hebben en de maand daarop totaal niet. Dus dat zegt niet zoveel.

Als ik lees wat jij kan Pien zat ik daar precies toen ik begon hiermee. En ik begrijp je terughoudendheid heel goed (want die had ik heel erg ook) maar mij hielp me zelf goed inlezen wel. En ook een huisarts die zei ‘Maar als het helpt? En als het niet helpt stop je gewoon weer’.
Ik kan nu nog niet ‘normaal leven’ maar wel echt een stuk meer als ik voorzichtig doe en genoeg rust blijf nemen tussendoor. En eerst raakte ik overal over in paniek, dat is nu zoveel minder. Ook fijn voor m’n puberkinderen ;)

Nou ja heel verhaal maar wie weet hebben jullie er wat aan.

Liefs!

Ik plak zelf oestrogeen pleisters (die geven de hele dag gelijkmatig oestrogeen af en wissel je twee keer per week) en slik dan twee weken in de maand progesteron pillen erbij omdat dat het meest aansluit op je natuurlijke cyclus (die ik nog heb). Je kunt bv op de website overgang en hormonen kijken die is ook met burn-out redelijk leesbaar. En er is dus een grote fb groep met veel informatie maar die vind ik wel tamelijk heftig met 75000 leden.

De ene huisarts weet er veel van (zoals de mijne) en de andere nog niet maar het wordt wel steeds normaler gelukkig.
Zo zei mijn bedrijfsarts (oudere man) een half jaar geleden toen ik net was begonnen ‘daar ben je toch veel te jong voor’ en toen ik er laatst was ‘o heel goed dat je hormonen gebruikt, dat kan enorm helpen bij een burn-out op jouw leeftijd. Ik had laatst een bijscholing daarover’. Daar moest ik wel om lachen. Maar vooral fijn natuurlijk.

En Esmiranda: nee je kunt vooral zelf kijken of je al wat hormonale klachten hebt. Zo had ik last van nachtzweten, af en toe een onregelmatige cyclus en steeds ergere pms. Dat kunnen aanwijzingen zijn. Sommige huisartsen laten wel bloedprikken maar juist omdat het op deze leeftijd heel onregelmatig is kun je de ene maand normale waarden hebben en de maand daarop totaal niet. Dus dat zegt niet zoveel.

Als ik lees wat jij kan Pien zat ik daar precies toen ik begon hiermee. En ik begrijp je terughoudendheid heel goed (want die had ik heel erg ook) maar mij hielp me zelf goed inlezen wel. En ook een huisarts die zei ‘Maar als het helpt? En als het niet helpt stop je gewoon weer’.
Ik kan nu nog niet ‘normaal leven’ maar wel echt een stuk meer als ik voorzichtig doe en genoeg rust blijf nemen tussendoor. En eerst raakte ik overal over in paniek, dat is nu zoveel minder. Ook fijn voor m’n puberkinderen ;)

Nou ja heel verhaal maar wie weet hebben jullie er wat aan.

Liefs!

Hoi anoniem

Heeft de huisarts de pleisters en de pil voorgeschreven voor je?

Liefs Esmiranda

Ik heb bv ook dunner wordend haar de afgelopen jaren, kan dat ook bij perimenopauze door komen?

Ja en ja op beide berichten :) Dunner wordend haar kan daar zeker door komen.
Ook door stress maar ja, t wordt een beetje versterkend effect dus vaak in deze leeftijdsfase

Hoi anoniem!!

Bedankt voor de opheldering dank...

Esmiranda

Ook mensen bij wie het na langere tijd wel goed is gekomen

Ook mensen bij wie het na langere tijd wel goed is gekomen

Ben zelf ook al 4 jaar bezig ondertussen. Was na 2 jaar zo goed als hersteld maar net te snel begonnen aan nieuwe fulltime baan en ja hoor terug bij af. Afgelopen jaar ook weer een flinke terugval gehad en begin nu weer opnieuw met opbouwen. It is what it is maar heb nu wel eindelijk goede therapie

Dat lijkt me zo heftig joh! Je weet dan nooit wanneer je iets nieuws zou kunnen starten in je leven

Enorm in slow motion alles, superdepuper kleine stapjes. Ook en juist als je gaat reïntegreren denk ik. Blijft moeilijk hè die balans!

Enorm in slow motion alles, superdepuper kleine stapjes. Ook en juist als je gaat reïntegreren denk ik. Blijft moeilijk hè die balans!

Bestaat er een kans dat je er nooit meer uitkomt? Ik ben daar ontiegelijk bang voor

Ik zit al 5 jaar thuis en ik weet zeker dat ik hier uit kom. Ook jij!

Ha allen, Denk de meeste die genezen zijn niet meer op dit forum zitten. IEDEREEN van jullie gaat er komen. Ik ben zelf 1,5 jaar onderweg en echt wel voor 90% genezen. Dit gaat jullie ook gebeuren!!

Ik ben al 2.5 jaar onderweg en ontzettend vermoeid. Kan nog amper een paar uurtjes per week steady werken.. Mijn vertrouwen word met de tijd minder

Ik ben al 2.5 jaar onderweg en ontzettend vermoeid. Kan nog amper een paar uurtjes per week steady werken.. Mijn vertrouwen word met de tijd minder

Heb jij alleen nog last van vermoeidheid of ook andere klachten anoniem

Heb jij alleen nog last van vermoeidheid of ook andere klachten anoniem

Wat heftig voor jullie. Niet gemakkelijk. Kan me voorstellen dat je het soms even niet meer weet. Fijn dat je hier je verhaal kan delen en dat we er voor elkaar kunnen zijn. Een dikke knuffel voor jullie ❤️

Hoi, ik ben ook al ruim 3 jaar ermee bezig. Het gaat wel wat beter, maar als ik wat meer ga doen, omdat het wel goed voelt. Moet ik vaak weer en stap terug en duurt het gauw 2 weken voor ik weer op het zelfde punt ben. Heb ook veel onbegrip in het begin ervaren, wat zeker niet bevorderlijk was. En al langere tijd had ik maagklachten, dacht dat het van de BO was. Maar begon er aan te twijfelen. Ik bleek toen maagontsteking te hebben door de Heliobacter bacterie. Een zware antibiotica kuur ervoor gehad. En nu zou de bacterie weg zijn bij de controle test. Maar ik heb nu nog steeds klachten, 2 maanden na de antibiotica. Sta nu in de wacht voor een gastroscopie. Dit alles doet me dus geen goed. Alhoewel ik het wel erg rustig aan doe, maar ook omdat ik anders meer maagklachten krijg. Het maakt me ook erg onzeker. Is het soms toch van de stress of is het nog iets met mijn maag. Net zoiets als bij jullie overgangs klachten. Maar we blijven moed houden!!
Groetjes, W

Ja zeer herkenbaar. Ik heb begrepen dat het weg trekt bij meer rust nemen

Ja zeer herkenbaar. Ik heb begrepen dat het weg trekt bij meer rust nemen

Herkenbaar. Neem echt de tijd om de oude (re) berichten op dit forum te lezen.

Je zult zien dat je klachten veel voorkomen en typische burnout klachten zijn.

Ook staan er heel veel bruikbare tips tussen.

Sterkte

Flashbacks hebben is wel iets typerend voor een trauma. Of dit nou overdag gebeurd of in je slaap. Heb je echt flashbacks van momenten van trauma of gewoon algeene flashbacks?
Het is wel echt belangrijk om je trauma onder ogen te zien.

Hi Jsp,

Wat naar! Ik herken dit wel. En ook het cringe gevoel.

Ik heb ook een soort “flashforwards” waarin ik de toekomst visualiseer. Meestal op een nare manier. Bijvoorbeeld mijn angstscenario’s. Maar ook fouten/schaammomenten van het verleden die opeens oppoppen. Het zijn bij mij vooral visualisaties en ik moet mezelf dan ook elke keer weer terug in het moment brengen.

Ik herken flashbacks (flashforwards dus ook) niet van de periode voor de burn-out. Een psycholoog van me zei dat de burn-out klachten op op PTSS leken. Ik heb alleen geen echte trauma’s, daarom verbazen mij die flashbacks/-forwards ook zo. Het is heel vermoeiend

Burnout kan ook ptss achtig zijn, net als dat het kan lijken op depressie/angststoornis. Ik herken intense flashbacks ook, maar ik zie ook dat het steeds minder wordt. Laat het toe, het is goed dat je huilt en je laat steunen door iemand, dat helpt juist met het ontladen en verwerken van alles. En in zekere zin zijn die flashbacks misschien ook onderdeel van verwerken/helen. Ik las ergens op dit forum ook dat intrusieve gedachtes de laatste fase van je herstel kunnen betekenen.

En dat je cringed om jezelf legt denk ik bloot dat je dus niet zo mag zijn van jezelf? Angstig, onzeker, huilend? Misschien mocht dat vroeger als kind ook al niet? Denk daar eens overna, of bespreek t met je psycholoog als je dat nog niet gedaan hebt.

Laat je niet gek maken door labels. Ga “gewoon” door met je herstel. Wel of geen ptss (of welk label dan ook), een burn-out duurt zolang het duurt. Je zult er als een getransformeerd mens uitkomen. Laat alle sensaties en klachten toe (makkelijker gezegd dan gedaan, ik weet het).

Succes met toelaten en lekker huilen! Dat mag gewoon! En ook die cringe voelen mag ook!

@anoniem1: Voornamelijk algemene fragmenten, maar het is moeilijk uit te leggen. Ja ik ben sowieso van plan om dingen onder ogen te zien. Maar ik wil er nog niet gelijk in duiken omdat ik nog bezig ben met stabiliseren.

@eli, Wat vervelend om te horen dat je daar ook last van hebt. Ik heb inderdaad ook het gevoel dat ptss en burn-out allebei gewoon ontregeling zijn.

@anoniem 2: goed om te horen dat meer mensen dit hebben inderdaad, ik denk ook dat labels niet echt uitmaken, alleen ik zie soms mensen die alleen door werk uitvallen die er weer binnen een jaar helemaal boven op zijn en vraag me dan soms af of trauma een rol speelt in dat dingen langer duren. Maarja uit eindelijk boeit het niet, ieder zijn eigen process.

Ja trauma of dingen als adhd / autisme zorgen er voor dat het vaak langer kan duren idd. Maar herstel is mogelijk

Ik kan ook niet goed tegen kou. Ik was van de klachten die ontstaan door de kou af, dacht ik, maar in september hadden we een BBQ en het was erg koud geworden. Voordat ik naar bed ging, had ik een pyjama aangedaan en een extra dekentje gepakt. Dat hielp een beetje. Ik heb een week last van mijn spieren gehad en ik had daardoor een verkrampt gevoel in mijn lichaam net zoals aan het begin van mijn burn-out.

Inmiddels gaat het goed, maar ik moet wel oppassen en altijd een extra laagje bij de hand hebben. Hiermee voorkom ik klachten.

Ik heb dit ook met kou! Snel koud en na inspanning (dus als ik het warm heb) word ik heel snel koud en het voelt ook een beetje als “koud zweet” ofzo?

Ik heb sowieso veel koude rillingen. Net als Wie eke neem ik een extra laagje mee (thuis heb ik het altijd liggen natuurlijk). En soms wel drie extra laagjes, haha

Ik word overigens ook heel snel warm. Maar koel dan ook weer snel af. Gaat een beetje beide kanten op

Ik weet niet hoe ik dat moet oplossen, ben erdoor echt in de war.
Ik werk in het groen dus ik durf echt niet te gaan werken omwille de klachten van vermoeidheid als ik in de koude sta. Vooral de klachten die ik ervaar in mijn hoofd zijn de ergste. Ik hoop dat deze thermoregulatie beter word!

Hoi Corne,

Veel van je klachten zijn zeker heel herkenbaar. Ik had aan het begin van mijn burn-out ook vaak diarree, was continu misselijk. Dat gaat inmiddels (na ruim 1,5 jaar) wel beter gelukkig, nog steeds wel snel niet-normale ontlasting, vooral bij stress. Het enorme zweten en gevoelig zijn voor kou herken ik ook. Ik zweet veel meer dan voorheen en voelde me zelfs op niet heel koude dagen vaak dagen rillerig en koud. Tegenwoordig wisselt het, ik heb wel vertrouwen dat het ooit weer normaler gaat worden als ik meer hersteld ben.
Sterkte!

Dank je wel voor de reactie.
Het is leuk om te horen dat het wat beter gaat met jou!
Kreeg je door de koude dan last van zwakte en paniekerigheid?
Want ik ben in de war omwille van, is het de koude dat mij de zware klachten geeft of is het de burn out dat ik niet tegen de koude kan en mij klachten geeft.
Dus dat is wat mij een beetje dwars zit.
Groetjes

Ik zie de paniekerigheid die ik destijds vaak had als een symptoom van mijn burn-out, los van de last van kou. De paniekerigheid werd op den duur minder, de gevoeligheid voor kou (nog) niet.
Vervelend dat het je in de war maakt. Ik denk inmiddels dat een burn-out een hele trukendoos aan heel diverse klachten geeft (fysiek en mentaal). Dat begrijp ik ook beter nu ik er meer over gelezen heb (in boeken en artikelen). Daarbij voel je je onveilig, angstig en gestrest, en je voelt je niet veilig meer in je lichaam dat zoveel klachten vertoont.
Heel lastig: maar proberen te accepteren dat het nu zo is, dat je lichaam een tijd van de leg is en dat het gelukkig ook sterk is en kan herstellen. Dat herstel duurt bij de een langer dan bij de ander.

Hey bedankt voor je reactie!
Ja ik lees ook veel en vooral het loslaten en er alles te laten zijn is de grootse boodschap.
Het komt vooral in vlagen, soms ben ik gewoon rustig en alles is terug goed dan een half uur later kom er een zwerm van vermoeidheid, een koude brug in het huis is al te veel.
Dan wil je het loslaten maar dan ga je ineens weer in je hoofd en ben je totaal niet meer gefocust.
Elke sensatie in je lichaam brengt tot denken.
Jij zult het wel herkennen😀
Gewoon dat in de war zijn is het vervelendste, je denkt van ben ik nu ziek, of is het mijn hoofd die dat allemaal aanricht.
Bloedonderzoeken waren goed, maar dan toch blijf je radeloos en mistig in het hoofd.
Hopen op snelle beterschap.
Groetjes.

Hoi MG,

Zo lastig he: dat fysieke gedeelte. Iedereen kijkt je schaapachtig aan als het daarover hebt. Vind ook erg lastig dat er zo weinig aandacht aan besteedt in boeken en podcastst etcetera.

Echt goed van je dat je bij een tuinderij bent begonnen! Knap ook.

Wat jij beschrijft heb ik ook gehad dat ik na elke activiteit plat moet. Maar beetje bij beetje wordt dat minder. Ik werk zelf 3 x 5 uur en ga daarna altijd wel even liggen, soms noodzakelijk maar nu dus sinds kort soms ook omdat ik het wil (en mn lichaam het niet per se aangeeft).

Je zegt dat je student bent. Kan je niet langzaam 1 vak volgen? Naar colleges gaan? Kan je überhaupt wat concentreren? Weet niet in hoeverre dat kan.

Herstellen is ook vallen en opstaan. Dus ik zou zeggen: probeer het!

Kort mijn verhaal (misschien heb je er iets aan): ik ben nu in maand 16 van mijn herstel. 2 maanden pas echt werk aan het opbouwen. Daarvoor was beetje half, want oude werkplek vond ik verschrikkelijk, nu bij een andere afdeling. Ik voel me echt voor 90% mezelf mentaal gezien en cognitief ook wel zoiets, maar ik blijf ook fysiek strugglen met twee dingen: hartkloppingen (meestal in rust) en soms niet kunnen inslapen. Ik ben nu op vakantie en nu eerste dag ook erg last van; maarja zenuwstelsel ziet waarschijnlijk een andere omgeving en had veel gedaan. Ik speel wel vals, want neem dan een pammetje en daardoor slaap ik erg diep. Voel geen angst meer in de nacht, maar ik heb er gewoon echt geen zin in om de nacht wakker te liggen

Maar ik besefte net dat ik 3 maanden geleden ook op vakantie was geweest en toen was het nog: slecht slapen, hartkloppingen + spieren die gingen samentrekken en overmatig zweten. Opeens het besefmoment dat ik die 2 laatste klachten niet tot nauwelijks meer heb.

Hoe zat jij 3 maanden geleden bij? Qua klachten etc?

Volgens mij is je lichaam je leidraad. Als je nog zo van slag bent naderhand, is het waarschijnlijk een teken dat je te veel doet. Wat gebeurt er als je bijvoorbeeld voor 1 uur aan de slag gaat in de tuinderij? Is de hersteltijd dan korter? Zijn de klachten dan minder?

Natuurlijk moet je zenuwstelsel wennen en leren. Maar met mate. Te lang en te veel pushen zorgt ervoor dat je weer in precies dezelfde situatie belandt. Kleine stapjes en goed blijven voelen zou ik zeggen! Succes!

Veelal is fysiek herstel een voorwaarde voor start reintegratie en met name je slaap. Hoeveel uur slaap je 's nachts? Is dit je normale hoeveelheid of meer of minder? Slaap je nog overdag? Bij te weinig nachtelijke slaap is je zenuwstelsel nog niet genoeg tot rust gekomen bij teveel slaap heb je je herstelschuld nog niet ingelost. Idem dito met middagslapen. Als je smiddags nog moet slapen om de dag door te komen is reintegratie te vroeg. Verder kan je kijken naar hoelang jij je kan concentreren achter elkaar. Is dit ongeveer 2 uur of meer? Dan kan je reintegreren. Alles eronder is herstellen.

Als aanvulling kijk eens naar het herstelprogramma van ernst ellis, het csr programma of de blogs van isamu psychologen. Die hebben best goede richtlijnen over fysiek herstel

Mindbody is 1, dus concentreer je wel gewoon op je emoties en de psycholoog en dan komt het fysieke vanzelf. Je zenuwstelsel heeft geen rust nodig, maar het heeft nodig dat emoties vrij kunnen stromen, dat je zachter voor jezelf bent en je grenzen kan aangeven waardoor je je veilig voelt.

Hoi A.

Klinkt als een heftige burn-out. Heel naar voor je! Alle klachten die je beschrijft herken ik van de eerste maanden (en de meesten ook van daarna).
De versterking van je angstige gedachten hoort helemaal bij een burn-out en je zult als het goed is merken dat dat vanzelf minder wordt als je tot rust gaat komen. Je psycholoog zal je als het goed is helpen om tot die tijd met die gedachtes om te kunnen gaan en ze liefdevol naast je neer te leggen.

Wat me opvalt in je verhaal is ‘ik kan me gewoon inspannen als ik dat wil’. Dat klinkt alsof je nog steeds wel regelmatig over je grens aan het gaan bent?
Wat je lijf nu nodig heeft is rust en veiligheid. Een helder en voorspelbaar dagritme waarin je afwisselend rust neemt (liefst door prikkelvrij liggen) en kalme fijne dingen doet.
Eigenlijk mag je die eerste periode nooit ‘door je klachten heen duwen’. (En daarna ook niet maar helpt het soms wel om je grenzen af en toe op te zoeken)

Als je dat een tijd doet (en een tijd is langgg) zul je merken dat je je steeds minder zorgen gaat maken over je hart (en andere dingen) en de paniek en angst zal gaan afnemen. En heel heel langzaam de klachten ook.

Uit je verhaal denk ik te lezen dat je nog in gevecht met jezelf bent en vooral baalt dat je ziek bent. Dat is heel logisch maar geeft ook extra stress.
Ga er maar vanuit dat dit heel lang gaat duren en maak je leven met alle beperkingen en klachten die je nu hebt zo fijn mogelijk. Dan creëer je veiligheid voor jezelf en word je langzaam beter. (En uiteraard ga je onderweg ook onderzoeken hoe het zover heeft kunnen komen etc. maar nu nog even niet)

Het komt goed. En de lastige uitdaging is om het in de tussentijd steeds weer opnieuw goed te gaan vinden zoals het is.
Sterkte!

Hoi M,

Bedankt voor je uitgebreide reactie, en de herkenning van de klachten is fijn!

Ik ben van mijzelf al gevoelig voor angst. Ziektevrees geeft mij heel snel lichamelijke klachten en ik merk dat het nu versterkt is en anders dan de afgelopen jaren is geweest. Normaal kon ik er door, maar mijn lijf staat nu echt even stil.

Klopt, ik ben echt nog in gevecht met mijzelf en de acceptatie. Ik voel nu nog veel frustatie en teleurstelling. Wat je zegt klopt dan zeker: het kost dan juist meer stress.

Ik had een lijstje gemaakt met onschuldige oorzaken van de klachten, ik schrijf mijn gedachten, klachten en momenten van angst op zodat ik wat positiever kan gaan denken ipv de vicieuze cirkel waar ik in vastloop.

Bedankt voor je tips! Ik neem ze zeker mee en ga proberen er meer aan 'toe' te geven.

Beste,

Ik herken mezelf volledig in uw situatie.
Heb sinds begin september gelijkaardige klachten gehad. Hartkloppingen en benauwd gevoel ging al snel over. Waardoor ik dacht dat het al een stuk beter ging. Nu ben sinds een week terug volledig ‘hervallen’ tintelingen over gans mijn lijf en angst/paniek gevoel omdat ik denk dat er meer aan de hand zou zijn. Dokter verzekerde me dat dit komt door chronische stress/hyperventilatie.

Met 2 jonge kids in huis en een fulltime huishouden is het niet gemakkelijk om àlles draaiend te houden. Gelukkig een heel begripvolle vrouw, die veel druk van alles wegneemt.

Ik ken goede actieve momenten dan kan ik vanalles doen , zoals klusjes en mountainbiken . Helaas voorzichtig aan uit de vrees voor een terugval. Indien je een lotgenoot zoekt, wil ik gerust wel eens afspreken.

Veel groeten


J.

Beste,

Ik herken mezelf volledig in uw situatie.
Heb sinds begin september gelijkaardige klachten gehad. Hartkloppingen en benauwd gevoel ging al snel over. Waardoor ik dacht dat het al een stuk beter ging. Nu ben sinds een week terug volledig ‘hervallen’ tintelingen over gans mijn lijf en angst/paniek gevoel omdat ik denk dat er meer aan de hand zou zijn. Dokter verzekerde me dat dit komt door chronische stress/hyperventilatie.

Met 2 jonge kids in huis en een fulltime huishouden is het niet gemakkelijk om àlles draaiend te houden. Gelukkig een heel begripvolle vrouw, die veel druk van alles wegneemt.

Ik ken goede actieve momenten dan kan ik vanalles doen , zoals klusjes en mountainbiken . Helaas voorzichtig aan uit de vrees voor een terugval. Indien je een lotgenoot zoekt, wil ik gerust wel eens afspreken.

Veel groeten


J.

Heb je toevallig ook last van een versnelde hartslag? Ik lees heeeel veel herkenning

Iemand?

Zelf heb ik als een van alle burn-out klachten veel benauwdheid en druk op de borst gehad. Chronische hyperventilatie, super irritant echt. Met wazig zien, soort ‘stikgevoel’, heel oppervlakkig kunnen ademen etc.
Is nu veel minder (na anderhalf jaar) maar bij wandelen in een te snel tempo, stress/haasten en hevige emoties komt het nog terug.
Bedoel je zoiets?
Ik heb verder niet het idee dat de vermoeidheid uit m’n longen kwam/komt. Maar door chronische hyperventilatie kunnen je klachten wel verergeren.
Mocht je dat bedoelen met ‘de moeheid komt uit m’n longen’?

Ja bij mij komt ernstige vermoeidheid soms ook uit mn longen, zo voelt dat dan . Maar moet zeggen dat het wisselt. Soms heb ik het weer niet en voel ik eerder een soort verzuring in mn lichaam/ledematen. Maar denk dat ik wel begrijp wat je bedoelt over die longen. Ik denk zelf dat het net als ieder ander symptoom is: vaak niet waarneembaar op scans etc omdat het “gewoon” door de burnout komt (noem het een mind body symptoom)

Dank je wel aan beide voor je reacties.

Het is inderdaad niet zo gemakkelijk te beschrijven. En herkenbaar dat het heel wisselend is. Zou ook wel de chronische hyperventilatie kunnen zijn, waar ik lang geleden mee kampte. Nu niet meer zo.
Of misschien wel. Moeilijk zelf waar te nemen vind ik? Hoe weet je of je daar nog last van hebt? Vroeger had ik dat samen met paniekaanvallen toen ik aan werk was. Al zo een 8 jaar geleden. Nu geen paniek aanvallen meer, noch hoge hartslag... Maar extreme uitputting, en ook weer niet elke dag. Heb soms dagen waarop ik wel eens iets in huis kan doen.

Maar inderdaad wisselend.
Periodes dat het heel aanwezig is.
En dan kan ik er na een kleine wandeling met de hond echt heel erg moe van zijn en dan voelt dat alsof m'n longen dat dus niet aankonden.

Wat zegt je huisarts over de vraag of je een burn out hebt? En heb je ook al eens je ferritine laten prikken? Ijzergebrek bij vrouwen komt veel voor en wordt vaak over het hoofd gezien. De klachten die je noemt komen hier ook bij voor. Op Spotify vind je de huisartsen podcast (prisma podcast: maak kennis met je blinde vlek over ijzergebrek). Veel sterkte!

gedacht aan long covid?

Helaas heel typische klachten voor een ontregeld zenuwstelsel!

Ja long COVID is het. Ze noemen het burn out, maar eigenlijk zijn het echt COVID/ vaccinatie problemen.

Wat als je niet gevaccineerd bent

Ik denk dat je dat niet zomaar kunt stellen dat iets long covid is. Burnout en long covid overlappen sterk qua klachten.

Als je niet gevaccineerd bent oké, dan heb je nog shedding. Spike eiwitten die zich vermengen met sexueel contact. Maar kan ook natuurlijk een echte long COVID zijn. De echte klachten van burn out kunnen er sterk op lijken.
Maar iedereen kent zijn eigen lichaam en grenzen anders natuurlijk.
Groeten.

Eens met T. laten we oppassen met het zomaar diagnostiseren van anderen op basis van een paar gegevens (terwijl de meesten hier geen medische achtergrond hebben). ;)

Hoi Annebel, ik weet niet hoelang je al ziek benf. Maar na circa een jaar krijgt een arbeidsdeskundig onderzoek vanuit hier je een (gratis) loopbaancoach

Hoi VK,

Ik ben sinds 9 april ziekgemeld. Nog geen jaar dus, maar ik zal wanneer HR reageerd wel horen wat ze kunnen aanbieden.

Ohwja vergeten te zeggen, ik zit nu 1 jaar thuis.

Ja heel herkenbaar en precies de weg naar herstel. Zolang je nacht slaap er niet onder lijdt is dit precies hoe je weer meer energie gaat krijgen. Bovendien zorg je dat je niet overprikkeld raakt in de avond en zo wordt je nachtelijk slaap ook beter

Bedankt voor je reactie! Dit helpt me ontzettend!

Bedankt voor je reactie! Dit helpt me ontzettend!

Ja, herkenbaar. Toen ik nog niet aan het reïntegreren was, sliep ik 's middags circa twee keer in de week; vijf keer sliep ik niet, maar rustte ik uit.
Nu ik weer aan het reïntegreren ben, slaap ik vijf keer en rust ik twee keer in de week uit.

Hoe lang zijn jullie al onderweg als ik mag vragen?

Ik ben bijna een jaar onderweg.

Ik ben anoniem van reactie 2 maar 3,5 jaar. Verkijk je niet op deze periode. Zie het meer als twee burnouts. Eerste burnout herstel duurde 2 jaar waarvan ik zeker 5-6 maanden 12-16 uur per dag sliep. Daarna een terugval of tweede burnout doordat ik niet de juiste hulp had om de oorzaak van mijn burnout aan te pakken. Hier duurde de vermoeidheidsfase misschien 3 maanden en ging herstel stuk vlotter

Hoe heb je de oorzaak aan weten te pakken? Dit is ook mijn 2e burnout. Ik heb nu (dacht ik) alles anders aangepakt. Maar blijkbaar doe ik nog steeds iets verkeerd.

Ben nu begonnen bij een psychotherapeut die me helemaal aan het doorgronden is. Mijn voornaamste patroon is people pleasing en daarnaast bewijsdrang, te veel verantwoordelijkheid op me nemen, perfectionisme, de lat te hoog leggen en niet met emoties kunnne omgaan. Moet zeggen dat dit de eerste keer is dat er iemand echt mee helpt met die patronen. Ben eerder bij een psycholoog geweest die vooral een burnout behandeling deed. Tja dat werkt natuurlijk niet en ben er nog boos op. Wat zijn jouw patronen waar je tegen aan loopt?

Ben nu begonnen bij een psychotherapeut die me helemaal aan het doorgronden is. Mijn voornaamste patroon is people pleasing en daarnaast bewijsdrang, te veel verantwoordelijkheid op me nemen, perfectionisme, de lat te hoog leggen en niet met emoties kunnne omgaan. Moet zeggen dat dit de eerste keer is dat er iemand echt mee helpt met die patronen. Ben eerder bij een psycholoog geweest die vooral een burnout behandeling deed. Tja dat werkt natuurlijk niet en ben er nog boos op. Wat zijn jouw patronen waar je tegen aan loopt?

Ben nu begonnen bij een psychotherapeut die me helemaal aan het doorgronden is. Mijn voornaamste patroon is people pleasing en daarnaast bewijsdrang, te veel verantwoordelijkheid op me nemen, perfectionisme, de lat te hoog leggen en niet met emoties kunnne omgaan. Moet zeggen dat dit de eerste keer is dat er iemand echt mee helpt met die patronen. Ben eerder bij een psycholoog geweest die vooral een burnout behandeling deed. Tja dat werkt natuurlijk niet en ben er nog boos op. Wat zijn jouw patronen waar je tegen aan loopt?

Eigenlijk vrijwel dezelfde patronen als jij omschrijft. Zit nu precies 1 jaar thuis en merk dat het op en af gaat. Het is lastig om psychische hulp te krijgen ik ben al een paar keer afgewezen. Volgende week weer een intake hopelijk word ik dan verder geholpen.

Eigenlijk vrijwel dezelfde patronen als jij omschrijft. Zit nu precies 1 jaar thuis en merk dat het op en af gaat. Het is lastig om psychische hulp te krijgen ik ben al een paar keer afgewezen. Volgende week weer een intake hopelijk word ik dan verder geholpen.

Hoop het ook voor je! Misschien heb je er wat aan maar ik ben gaan vragen voor een verwijzing om de patronen en/of trauma op te lossen. Ik vraag niet meer om hulp voor het oplossen van de burnout/stress want die is gewoon niet toereikend. Enigzins op aanraden van kakikhebeenburnout. En dan op zoek naar een therapeut die dit snapt en burnout niet als een werkgerelateerd probleem ziet. Anders werkt volgensmij schematherapie ook goed. Helaas wordt dit veelal alleen in de sggz gegeven waar je met een burnout eigenlijk geen verwijzing voor krijgt

Mijn boven buren hebben nu ook redelijk harde muziek aan, wat ik normaal totaal niet kan hebben. Ik ga dan altijd na mijn kamer met oordoppen in liggen en nu ben ik gewoon chill aan het schilderen en geniet gewoon. Misschien is dit allemaal placebo tot nu toe maarja so be it dan😄

Waarschijnlijk placebo, je ontspant gewoon

Succes ! Anneke

Succes! En daarna goed ontspannen en bekomen van deze stap en de zenuwen die erbij hoorden! Wees vooral trots op jezelf!

Succes!!

Hoi, ik zou een opbouw schema met elke 3 weken met 3 a 4 uur opbouwen, MITS het goed gaat. Anders gewoon op die uren blijven. Eerste stappen zijn het zwaarst, duurde bij mij even, voordat ik met name fysiek verder kon. Dus goed aanvoelen en niks forceren! Sterkte

Veel pauze. 2 uur werken is maar 1 uur inhoudelijk werk doen. Regelmatig ook even weg van je werkplek, met ogen dicht ontprikkelen. En als je meer dan 2 uur werkt, iedere 2 uur even naar buiten.

3 a 4 uur zoals hierboven lijkt me veel te snel qua opbouw. Maar is vast voor iedereen weer anders.
Mijn arboarts adviseerde iedere 2 a 3 weken een uur erbij per dag indien klachten stabiel zijn. Zo niet: dan dezelfde tijden aanhouden of stapje terug.

Succes met je re-integratie!

Hoe is het gegaan?

Hoe is het gegaan?

Dankjewel voor alle reacties! Ik merkte gisteren dat ik eigenlijk maar 1 uur echt actief kon luisteren. Het andere uur was ik blanco in mijn hoofd. Het eerste uur bestond uit kennismaken met collega's en iets uitgelegd krijgen. De taak zelf leek behoorlijk simpel toen ik het uitgelegd kreeg. Maar toen ik het zelf moest doen liep ik vast. Gelukkig waren mijn collega's wel begripvol. Maar in alle eerlijkheid voelde ik mij na die twee uur niet goed. Ik ben thuis in huilen uitgebarsten. Ik was heel erg aan het twijfelen of ik dit moest blijven doen. Ik weet namelijk dat ik al weg wil bij de organisatie, maar ik wil eerst wat uren opbouwen voordat ik wegga. Nu ben ik als coping aan het rondzoeken voor vacatures. Morgen moet ik er ook naar toe, dat ga ik wel doen. Omdat ik denk ik nog steeds ook gewoon even door de zure appel moet bijten. Dus dat blijf ik doen in de hoop dat het beter gaat. Alleen voel ik mij er niet helemaal happy bij.

Wat ontzettend knap dat je weer aan het reïntegreren bent en er toch positief naar kan kijken! Vaak wordt met reïntegreren wel aangeraden om dagen tussen je werkdagen te hebben. Dus bijvoorbeeld beginnen met maandag en donderdag, en niet dagen achter elkaar. Die ertussen heb je nodig om weer op te laden. En ook na werktijd, lekker niets doen. Dat de eerste dag pittig was, is heel normaal. Heb je hier na 3 weken nog steeds last van, dan is het wel echt te veel nog. Maar nogmaals je mag trots op jezelf zijn dat je het weer geprobeerd hebt!❤️

Hoi Annebel, net of ik mijzelf teruglees. Half jaar geleden begonnen en soms ook huilend thuis: word ik ooit nog beter? Is dit mijn leven? . Mijn reintegratie verliep in het begin ook echt stroef, mede door leidinggevende die niet echt helpend was. en uiteindelijk gekozen voor spoor 1 en 2.

Ik ben nu dus een half jaar verder en het gaat nu 2,5 maand redelijk en vaak best goed.

Het komt echt goed!

Heel veel succes Anneke!

Zelf zit ik nu op vier maal twee uur. Het tempo en mijn concentratievermogen zijn laag. Ook slaap ik weer meer tussen de middag.

Na circa elf maanden heb ik eindelijk de bedrijfsarts gesproken en wanneer mijn slaapbehoefte volgend jaar zo blijft, is er iets anders aan de hand.

Ik hoop en denk dat wanneer ik toegeef aan het rustmoment en af en toe de grens opzoek, het goed komt.

Even een FYI: ik hoor wel dat hij vrij snel gaat en best ingewikkeld is, dus luisteren op eigen “risico” ;p

Dat laatste is zeker heel herkenbaar, het niet altijd doen waar je blij van doet omdat je denkt dat anderen en jijzelf hoge verwachtingen hebben.

Ik denk eerlijk gezegd dat ik niet zo goed weet wat ik met de vraag zou moeten. Geld is maar geld, en het allerbelangrijkste is mijn herstel en dat ik gezonder en met meer zelfcompassie leer leven, dat mijn zenuwstelsel weer herstelt. Grenzen aangeven of nieuwe coping aanleren worden niet opgelost met een miljoen.

Natuurlijk zou het geld wat rust en lucht geven. Enerzijds zou ik kunnen denken dat ik met het geld mijzelf de tijd zou gunnen om te herstellen zonder stress en druk vanuit mijn werkgever en spoor 2. Anderzijds ben ik soms ook wel weer blij met begeleiding en 2x per week een paar uurtjes (extern) re-integratie. Dat maakt dat ik me nog een beetje mens voel.

Lastige vraag dus, maar wel goed om eens stil te staan bij wat je eigenlijk drijft en wat je het liefst in je werk en/of leven zou willen veranderen.

Alles inpakken en verhuizen naar een land met minder regels en moetjes!

Ik zou meteen ontslag nemen, een huiskopen, studieschuld af betalen en een eigen bedrijf starten en wellicht nog wat mooie reizen!

Ik zou ook gewoon minder werken omdat je dan financieel nergens meer naar moet kijken en je in alle vrijheid kan herstellen en teruggaan naar hetgeen je belangrijk vindt met de mensen rond je.
En men grote droom, huisje kopen in de natuur in Frankrijk!

Mijn huidige huis verkopen waar al veel overwaarde op zit. Dan alles in een index fonds geven en met mijn vrouw en 2 kindjes emigreren en genieten van elkaar en de natuur ergens