Burnout ervaringen

Hoi Thom,

Ik heb jaren chronische hyperventilatie gehad. Ik had toen echter nog geen burnout. Ik kwam er vanaf door ademhalingsoefeningen. Eerst liggend oefenen, dan zittend en dan staand/lopend.
4 sec in, 7/8 sec uit via je mond alsof je fluit. Kijk wat haalbaar is. Zorg in ieder geval dat je langer uitademt dan inademt. Leg een hand op je buik en borst. Leer om tijdens de oefening (en hopelijk dus op ten duur in je dagelijks leven) je borst niet omhoog te laten komen. Vooral door je buik ademen en dus niet oppervlakkig ademen. Probeer dit elke dag paar min te doen! Ik doe dit trouwens tijdens mn burnout ook weer. Niet meer voor de hyperventilatie maar voor angst/stress. Het is ook gewoon een manier om tegen je lichaam te zeggen: we zijn relaxed en veilig. Hopelijk heb je hier wat aan!

Ik heb dit geleerd van een fysio waar ik in t begin dan naartoe ging om het te oefenen. Al denk ik dat je er zelf ook wel uit kan komen.

Hi Thom,

Ik heb het ook. Zo raar dat je altijd normaal kunt ademenen en er opeens niks meer van snapt. Bij mij komt het voornamelijk in de nacht voor, maar dat komt doordat ik overdag niet goed adem. Ik heb inmiddels een ademhalingscoach (fysio) en ik kreeg de opdracht om 3 keer per dag '5 sec in, 5 sec uit en 5 sec vasthouden (alles door de neus)' te doen. Net als P. hierboven zegt vertraagd dit je ademhalingsfrequentie waardoor je uiteindelijk de gehele dag langzamer gaat ademhalen. Bij mij tot nu toe nog weinig progressie (ben 3 weken bezig), dus ik vrees voor een lang proces.

Sporten is al helemaal lastig omdat ik te bewust ben van mijn ademhaling. Hopelijk snel wat verbetering..

Beste A., ik heb hetzelfde, en zet ook de 10.000 stappen per dag. Ik merk als ik dit minder doe, mijn klachten juist erger worden. Ik zit dan meer in m’n hoofd, wat meer spanning geeft met als gevolg meer lichamelijke klachten (bijvoorbeeld maagzuur, zere darmen, hoofdpijn, zere nek en schouders etc.).

Ik ben een tijdje naar de sportschool gegaan, maar de harde muziek, felle lampen en gesprekken met anderen (gaat toch gebeuren) overprikkelde mij juist meer.

Het buiten zijn en het liefst alleen of met mijn hondje houdt me letterlijk op de been.
Frisse lucht doet ook echt wonderen voor je zenuwstelsel.

Ik heb dit ook. Zet dagelijks 10.000 stappen maar nog wel last van mentale en lichamelijke problemen.

Blijf bewegen! Veel burnout coaches zullen ook zeggen dat je eerst fysiek moet herstellen en dat mentaal volgt. Bewegen in de natuur, mindful zijn, mediteren zal helpen het cognitieve aspect weer op te bouwen.

Ik denk dat mentaal sterker worden ook helpt zodat de fysieke klachten minder worden. Ik heb vaak te veel pijn in benen en voeten om te wandelen en ben dan weer bang dat ik het fysiek ga forceren.

Morgen

Dit heb ik ook gehad. En ja alles kost energie. Dus ik heb fysiek verminderd, zodat mentaal beter ging. Nu ik weer wat werk, merk ik dat fysiek weer minder is. Nu zoeken naar een balans tussen mentaal en fysiek. Ik kreeg de tip om vooral fysiek over te houden, zodat lichaam kon herstellen. Ik had de neiging om fysiek dan maar te doen wat kon... maar doseren en rusten bracht me toch verder. En toen deden mijn hersens ook weer geleidelijk mee.

Ik kon aant begin ook prima wandelen, maar 5 min tv of pc was teveel.

Maar t blijft zoeken. Soms zak ik ook door het ijs (teveel doen) en dan toch weer rusten en minder doen. Lichaam herstelt wel weer wat sneller.

Helpt deze ervaring je?

Even stukje theorie om je vraag te beantwoorden. Je zenuwstelsel bestaat uit twee delen, het "rust" deel en het "actieve" deel. Je wilt eigenlijk dat die twee in balans zijn en moeiteloos kunnen afwisselen. Maar in een burnout is dat systeem "gebroken", waardoor het actieve deel overactief is en je rustdeel het niet meer goed doet.

Met bewegen - ook wandelen - activeer je het actieve deel van je zenuwstelsel. Je lichaam reageert altijd precies hetzelfde: of je nou actief wordt door stress, of door beweging: hij geeft adrenaline en cortisol af. En dat terwijl je je lichaam juist moet leren om ook weer in die rustmodus te komen, en om die cortisol waarden naar beneden te halen.

Wandelen is goed voor je, maar wel met mate (zeker in de beginfase van een burn-out). Je wilt daarin eigenlijk geen grenzen overgaan, want ja, wandelen kost dus ook energie (want die actieve modus kost energie). Dus hoewel het helpt om je hoofd leeg te maken, gaat het wel ten koste van je herstel.

Ik kwam er tijdens mn burnout achter dat autorijden een van de meest intensieve dingen is die je maar kan doen. Je moet multitasken, concentreren, continu keuzes maken, anticiperen, en je hebt een hoge verantwoordelijkheid.

Allemaal nie handig als je n burnout hebt. Ik heb het maanden niet gedaan en bouw nu langzaam op.

Ja autorijden is een drama, en dat voor iemand die altijd graag autoreed en het juist ontspannend vond..

Wanneer ging je opbouwen anoniem?

Dag, Ik krijg hypnotherapie en ben erg enthousiast. Omdat je aan de slag gaat met je onderbewuste ga je op een heel ander niveau (dan bijv cognitieve gedragstherapie) aan de slag met bijv angst. Bovendien geeft het mij inzichten over mijzelf die ik door gewoon te praten nooit had kunnen krijgen. Sterkte bij je verdere herstel.

Bedankt voor je reactie anoniem! ik zet hypnotherapie op mn wishlist 😂

Dit wordt mijn 3e BO kerst en ik ga elk jaar gewoon zo lang ik het volhoud. Het eerste jaar heb ik het wel alleen 1 dag met mijn eigen familie gevierd.
Ik heb een grote schoonfamilie dus dat is intensiever dan met mijn eigen familie maar iedereen vindt het altijd al leuk dat ik het kom proberen. Meestal is het ook maar max 2 uurtjes hoor.
Gewoon doen wat voor jou goed voelt!

Pfoe ja deze vind ik lastig. Grenzen over wordt het sowieso, maar probeer het te beperken door regelmatig tussendoor op bed te gaan en minimaal een kwartier prikkelvrij te liggen. Dat helpt wel om alles vol te houden. En inderdaad, niet te lang blijven en vooral ook niet te laat maken. Geef je lijf de tijd om te ontprikkelen voor je naar bed moet.

Ik wil wel echt proberen om niet (teveel) over grenzen te gaan, maar zoals ik hierboven lees is dat denk ik voor mij ook net als voor veel mensen lastig. Ik probeer niet te lang te gaan en me geregeld even terug te trekken (in een andere kamer, oordoppen voor de zekerheid mee, even naar buiten..). En naderhand heel lief zijn voor mezelf, iets makkelijks met eten, weinig prikkels en veel rusten.
Succes en sterkte voor iedereen die hierin zoekt voor de komende dagen!

Denk je dat het ooit over gaat A?

Alles afgezegd
Huisje in de bossen geregeld
Ik kies voor mezelf
Iedereen begreep het..
zo niet.. dan niet liefdevol..
ik laat het

Ik kies dit jaar ook voor mezelf, kerst is er volgend jaar wel weer en weet dat ik er zo niet van kan genieten. Vind het altijd wel heel gezellig en na 2 biertjes lijkt het wel als of ik klacht vrij ben maarja hoe erg is het om kerst een keertje over te slaan

Ja alleen geen hoofdpijn
Kwam niks uit scan
Nek oefeningen fysio lijken te helpen

Nee, bij mij was er wel echt een aanloop. Heel vermoeid, erg emotioneel etc. Dat was bij jou dus niet? Gewoon uit het niets?

Vermoeid ben ik altijd wel geweest, emotioneel achteraf gezien wel, vaak verdrietig uit het niets. Maar ik had geen burn out aan zien komen. De dag ervoor ben ik nog op een verjaardag feestje geweest tot in de late uren.

Bij mij begon het pas echt toen ik eraan toe gaf en wat rust nam. Een paar weken ervoor had ik nog 15km hardgelopen, iets wat na het toegeven er echt niet meer in zat. Desondanks was er wel een aanloop, waar ik s avonds te overprikkeld was om tv te kijken of een gesprek te voeren bijvoorbeeld.

Vlak voor mn burnout ben ik ook nog op een festival geweest. Moet er nu niet aan denken. Denk inderdaad ook wat Timo zegt, zodra je je eraan toegeeft merk je dat veel dingen te veel zijn. Je kunt erg ver komen puur op wilskracht;)
Veel sterkte!

Hi Susan, ik had het ook, ik was ineens misselijk, bizar moe en veel aan het overgeven. Ik dacht dat ik een griepje had, maar dit griepje ging maar niet over.
Pas na maanden kwam ik erachter dat ik een burnout had.
Allerlei ziektes hebben destijds mijn gedachten gepasseerd: tig bloedonderzoeken gedaan, maar natuurlijk niks te vinden.

Voor mijn gevoel zat ik helemaal niet tegen een burnout aan, hierdoor ben ik ook bijzonder bang dat het nog eens gebeurd, ik kan het lastig inschatten/aan zien komen.

Heel herkenbaar, M. Ik zag het ook totaal niet aankomen. Hoe ga jij daar nu mee om? Ben je inmiddels hersteld en wat doe je ertegen om niet terug te vallen?

Nu, terugkijkend heeft mijn lichaam mijn jarenlang signalen gegeven dat ik het rustiger aan moest doen maar op zo’n moment sta je er gewoon niet bij stil. Hoe kijk jij daar tegen?

Ik zag het ook niet aankomen van de een op andere dag kreeg ik een paniek aanval en Bam je leven staat stil

Hoelang zit jij inmiddels thuis? En gaat het nu wel beter met je?

Dit had ik ook van de een op de anderen dag hele erge paniek aanvallen en ik wist niet wat er met me gebeurde was zo eng. Liefs S

Hi Anoniem, ik ben voor de wet hersteld, maar zeker nog dagelijks aan het opkrabbelen. Ik werk nu 2 maanden weer mijn 'oude uren' - na 1.5 jaar - maar ik heb echt nog wel klachten en soms nog een terugval, ik denk dat dit de nasleep is?

Achteraf gezien heb ik veels te lang doorgewerkt, mezelf uitgeput. In die betreffende tijd was ik hard voor mezelf: 'gewoon doorgaan, je bent nog jong (38 jaar), hoezo moe en rust nemen?', nu probeer ik wel meer rustmomenten in te plannen in mijn week, maar heel eerlijk: die angst dat het monster (de burn-out) terugkomt of nooit meer helemaal weggaat, heb ik nog elke dag.

Sommige mensen zien hun burn-out als een cadeautje, maar dat heb ik echt nog niet, ondanks dat de burn-out mij wel veel inzichten heeft gegeven.
Ik heb er nu nog vooral last van, maar ik begreep dat een hoop mensen een behoorlijke nasleep hebben, dus ik probeer me er niet te druk om te maken.

Mijn motto is nu: het is vanzelf gekomen, ik heb er van alles aan gedaan en van geleerd, dus het zal wel vanzelf weer weggaan.
Mijn burn-out heeft een lange aanloop gehad, dus herstel ook denk ik dan maar :)

Hoi M,

Ik zit nu 1 jaar thuis en voor mijn gevoel nog steeds dezelfde klachten en extreme vermoeidheid als aan het begin. Hoe snel verdween de vermoeidheid voordat je weer energie had om te werken? Kan dat ook ineens heel snel gaan? Ik heb ook al van alles gedaan en geleerd wat natuurlijk ook energie heeft gekost.

Hoi Susan,

Volledig herkenbaar! Van de een op de andere dag in de ellende. Daarvoor 3 keer per week sporten, lekker steppen met vrienden etc. Bizar.

Leven als een koe in de wei. Veel rusten, liggen met je ogen dicht op de bank. Afgewisseld met even bewegen. Vervelen, wel elke dag even sociaal contact. Goed naar lichaam luisteren, het hoofd wil van alles.
Ik ben door de hele hel die burnout heet heen gegaan maar ben op de weg terug. Mijn herstelsysteem, fight/ flight modus vindt de balans weer. Door heel veel rust tegenover járenlange overbelasting van lichaam en geest te zetten. Wauw, ik merk langzaamaan zo'n ontspanning ! Het gaat echt over en ik zie het als een cadeautje. Ben er nog niet, maar op de goede weg... Wat een bewustwording, in februari is het drie jaar geleden dat ik opgebrand raakte.

Hou vol allemaal, het komt goed! Echt...

Hadden jullie ook toen je er midden in zit het idee er nooit meer uit te komen? Na welke tijd ging het beter en kon je het wat positiever inzien?

Goede vraag. Dat zou ik ook graag eens willen weten

Ik heb vaak gedacht, toen ik op de bodem zat, hoe komt dit ooit goed? Nu gaat het zoveel beter en weet ik dat er licht is aan t eind van de tunnel. Dat geldt ook voor jullie allemaal, écht waar. En ik vind de uitspraak van Eric een mooie: “leven als een koe in de wei” dat is inderdaad een beetje wat je moet doen!

Het idee en gevoel er nooit meer uit te komen, is heel herkenbaar. Ik heb zelfs een moment gehad dat ik dacht dat het leven geen zin meer had, wat doe ik hier nog als iedereen om mij heen doorgaat. Direct heb ik mijn psycholoog, familie en vriendenkring van deze gedachte op de hoogte gebracht. Het is niet zo dat ik daadwerkelijk een einde wilde maken aan mijn leven, maar ik schrok wel van deze gedachte. Uitspreken van deze gedachte naar mijn dierbare, behalve mijn dochter uiteraard, heeft lucht gegeven. Ik ben geen persoon die makkelijk hulp vraagt, maar doe het alsjeblieft. Je bent sterk als je hulp vraagt. Let erop om van beter worden niet weer een opgave, werk te maken, dat is ook niet helpend. Accepteren dat het nu zo is, lastig hoor, maar echt essentieel. Rust, slapen (lastig in t begin), op de bank liggen, vervelen en dat bewust zijn, beetje bewegen en eraan toegeven. Pas toen dit mij lukte, voelde ik langzaam meer energie. Ik wandel, zwem en roei nu weer rustig aan en dit geeft vertrouwen . Ga na elke activiteit rusten, dikke siësta om te merken weer verfrist wakker te worden. Blij weer met de dag. Morgen zie ik wel weer verder.

"Als je minder denkt, kun je veel meer dan je dacht "

Het komt goed, echt !! xxx

Bedankt Eric voor jouw verhaall. Dit geeft mij moed.

Ik sluit me bij Marga aan, fijn om een bemoedigend verhaal te lezen, goed dat je het deelde Eric.

Onderzoek de polyvagaal theorie. Om uit freeze te komen kan je het beste veiligheid creeren, je lichaam laten weten dat t veilig is. Hele rustige oefeningen (restorative yin yoga) of vagus nerve oefeningen, neuriën, yoga nidra van ally boothroyd op youtube zijn alllemaal goed maar 1 specifieke heet “inner resource” in die meditatie ga je naar een veilige plek in jezelf, knuffels of aanraking van mensen die je vertrouwt. Warme drankjes, rust nemen, onder een deken gaan liggen, in een warm bad.. niks “moeten”. Je moet niks en je hoeft jezelf niet te fixen. Houd vertrouwen in jezelf en in je lichaam om wanneer het er klaar voor is weer uit de freeze stand te komen ❤️

Freeze is geen burnout soort voor zover ik weet, maar een staat van je zenuwstelsel die uiteraard wel vaak voorkomt bij mensen met burnout.

Succes 🍀

Hoi anoniempje dank voor je reactie. Inderdaad staat van het zenuwstelsel.. ben jij hier ook bekend mee als in je het dit mee gemaakt. Mag ik vragen hoelang het bij jou duurde voor je je weer een beetje normaal voelde? Alle tips die je net gaf neem ik van harte en de meeste doe ik al. Ik merk alleen dat mijn emoties in de freeze stand zitten had jij dit ook ?

Hoi Susan,
Toevallig schreef ik laatst hier op de site ook over de Polyvagaal theorie in Verhaal 1464 ‘Tip voor wie zich onzeker voelt’. Sluit me helemaal aan bij de reactie hierboven.

Ik heb afgelopen maanden ook heel erg in freeze gezeten, toen zaten de emoties helemaal vast en nu komen ze weer los. Veel huilen maar laatst ook voor het eerst in tijden keihard kunnen lachen. Blijf in beweging en sterkte ❤️

Hi Susan,

Ik heb meerdere periodes gehad van weken dat ik in freeze zat. Lichamelijke freeze, niks meer voelen, emotionele freeze idd ook (soms was dat wel lekker omdat ik dan in ieder geval geen angst voelde). Hoe dan ook, het ging alle kanten op en ik moest leren om mn zenuwstelsel te reguleren door de tips hierboven. Ik heb denk wel 7 maanden last ervan gehad, en juist na rock bottom in maand 6 ben ik eruit gekomen omdat ik van die rock bottom periode opeens heel veel leerde over mezelf. In mijn geval was ik eigenlijk heel onzeker over mijn kunnen, niet veilig in mezelf. Iets “clickte” opeens waardoor ik vanaf dat moment, op de bodem, juist een bodem heb gelegd voor in mezelf vertrouwen, veilig zijn bij mezelf.

Hope this helps! Trouwens “rocken” hielp toen ook wel eens. Gewoon op je buik liggen en je heupen heen en weer bewegen. Op een gegeven moment herkende ik welke oefeningen me er wel eens uit haalde.

Dankjewel dus door dagelijks dat soort oefeningen te doen reguleert je zenuwstelsel zich als ik het goed begrijp? Hoe lange tijd heeft dit nodig als je dit dagelijks 15 min doet en daarnaast nog mediteerd of yoga doet

En trouwens mijn lichaamsgerichte psychotherapeut heeft me ook heel vaak uit de freeze (en ook ernstige overprikkeling en andere ellende) gehaald dmv oefeningen, co-regulatie, emoties releasen (bio energetica, somatic experiencing etc) Als ik 1 ding moet noemen dat me in heel deze burnout het meest geholpen heeft is het zijn therapie.

Een ontregeld zenuwstelsel kan 100 redenen hebben en het is een puzzel die je moet leggen. Er is geen tijd die je eraan kan geven.
1. Gebruik de tools/trucjes en doe wat voor jou werkt, luister naar je lichaam. Na welke activiteiten en mensen voel je je slechter en welke beter?
2. Werk aan dieper liggende overtuigingen. Want als je alleen 1 toepast schiet je ook makkelijk terug in een onveilige staat ( freeze/fight flight) omdat je je in de basis gewoon onveilig voelt. Doe dit met een therapeut!
3. Probeer de situatie de accepteren en niet teveel opzoek te zijn naar de snelste weg of oplossing. Dat werkt averechts heb ik gemerkt. Wees lief voor jezelf. Jouw lichaam heeft tijd nodig om zich te herstellen. Misschien kan je er ook met nieuwsgierigheid naar kijken. Ipv “hoe gaat dit zsm weg?” Stap voor stap onderzoeken wat jouw lichaam in deze staat heeft gebracht.

Extra tips: routine is belangrijk als je al zo ontregeld bent. Eet 3 x op ongeveer vaste tijdstippen. Elke dag ongeveer zelfde tijd naar bed. Dat geeft je lichaam ook weer zo’n gevoel van veiligheid.

Super bedankt voor jou reactie. Ik ga het allemaal mee nemen en hoop de volgende keer hier te kunnen plaatsen dat het beter gaat!

Dat gun ik je zo! En het gaat je lukken.

Ik doe juist meer aan mezelf nu ik zoveel thuis zit

Nee Tom jij bent zeker nuet alleen. Ik heb dat ook. Ik heb ontzettend veel moeite om uit bed te komen. Het helpt om mijn zoon naar school te brengen. Dan moet ik mij douchen en wat opmaken. Ik ben maar 10 procent van de persoon die ik was. Het leren accepteren is het moeilijkste. En er zijn dagen bij zoals vxndaag dat hey mkj echt niet gaat. Dus jij bent zeker niet de enigste...

Hi Amber,

Yes, dat heb je ook. Het is nu wel iets minder maar blijft een dingetje. Bij mij komt het denk ik dood spierspanning, dus veel stretchen (yin yoga) en aanspannen/ontspannen helpt.

Kan je omschrijven wat je precies voelt en wanneer? Zelf heb ik ook heel veel last van m’n benen en voeten.

Lastig te omschrijven Eef. Pijn is vaak savonds.....als ik benen op bank heb liggen of in bed. Een soort irriterend,licht pijnlijk,schrijnend gevoel van binnenuit. Daarnaast heb ik ook veel last van spieren aan achterzijde benen,maar dat is een verhaal apart. Dat is spierspanning.....gaat momenten wat beter en als ik dan weer iets teveel loop dan is het er weer. Ik wordt behandeld voor deze spierspanning......maar het is een hele lange weg allemaal.

Hoi Amber, wat jij omschrijft heb ik precies hetzelfde al ruim 2,5 jaar, bij mij voelt het als prikkend vooral in rust en de achterkant van mn benen voelt ook heel onaangenaam, voelt ook als spierspanning heel naar gevoel, pijnlijk. Ik merk dat wanneer ik maar iets van spanning krijg of dit nu positieve spanning is of negatieve spanning maakt niet uit het is elke dag aanwezig. ‘s nachts als ik geslapen heb heb ik er geen last van. Probeer het te negeren. Het slechte slapen werkt bij mij ook niet mee. Mag ik je vragen welke behandeling jij hebt voor je spierspanning?

Ik heb ook wisselend pijn in mijn kieën. Onder mijn voeten ook tijdens het lopen.
Maar ook pijn in mijn vingers.

Ik ben onder behandeling bij Tapa in Zwolle. Werken daar op diepe spierspanning. Google maar eens op hun site dat is duidelijker dan dat ik het kanuitleggen. Toen ik daar begon kon ik nauwelijks meer lopen. Dat is nu al een heel stuk verbeterd.

Oké dankjewel ik ga het lezen
Groetjes, Eveline

Hoi amber dat heb ik ook . Ik 12 mnd bo, mijn spierspanning , ook benen en voeten, laat ik nu behandelen met Shiatsu therapie, massage. Hier door gaat het bij steeds beter. Groetjes Linda

Ik heb geleerd dat 80% van je zenuwbanen van je lijf naar je hoofd gaan en 20% de andere kant op. En dat flight flight dus ook vaak wordt veroorzaakt door signalen van je lijf naar je hoofd, ook al komt dat door stress gerelateerde sensaties. Is dus een negatief feedback meganisme dat lastig te doorbreken is en ook niet met alleen maar nadenken op te lossen. Probeer ondanks flight of flight weer in je lijf te komen (meditatie/wandelen/yoga/somatic tracking als je al wat verder durft te gaan) zodat je lijf rustiger wordt en dan volgt vaak ook je brein! Kan al zo simpel zijn als je concentreren op een plek in je lijf waar het wel comfortabel is al is dit je rechtervoet. Of bodyscans waarbij je je spieren een voor een ontspant helpt mij ook vaak als ik niet eens doorheb wat ik allemaal aanspan.

Ik vind het schudden van mijn lijf helpend, de energie van fight or flight komt dan een beetje in beweging. Kan lekker op je eigen manier en tempo, muziekje erbij. Er zijn ook filmpjes op Youtube, als je zoekt op shaking exercise

Ik ben nog niet helemaal hersteld van de burnout maar ik heb wel heel erg diep gezeten, met extreme angst. Niet meer alleen durven zijn, me niet meer veilig voelen in mijn eigen hoofd. Dat was de hel. Maar daar ben ik uitgekomen, ik heb CGT, ACT en EMDR gehad en antidepressiva. Allemaal op hun eigen manier wel zinvol, maar op den duur was ik wel een beetje “uitgepraat”. Ik ben van die extreme angst wel afgekomen en ik ervaar nu vooral nog lichamelijk veel stressklachten. T heeft zich flink opgebouwd vanbinnen. Maar dat verschrikkelijk diepe dal ligt in het verleden.

Het meest helpend voor mij is wandelen, stretchen, huilen, slapen, knuffelen met anderen, bewegen (yoga, dansen, schudden). Creatieve bezigheden doen mij ook veel goed. Tekenen, haken, knutselen.
Dit helpt mij om voor stapje het gevoel meer toelaten en doorvoelen, weer vertrouwen in mezelf en mijn lichaam op te bouwen.
Ademhalingsoefeningen kunnen ook fijn zijn maar mij lukt dat niet als ik hoog in mijn stress zit. Voor anderen heeft dat juist weer wel veel effect dus zeker het proberen waard.

Mediteren en schrijven heb ik geprobeerd (op den duur vond ik daar geen rust meer in, werd het meer een soort klusje) en ik heb allerlei “hulpmiddelen” in huis. Ik vind mijn spijkermat en verzwaard oogmasker fijn om te ontprikkelen. Ik heb een infraroodlamp omdat ik het soms zo intens koud heb en omdat ik veel spierpijn heb, die gebruik ik ook regelmatig. En een warmtekussen, dat is onmisbaar geworden voor mij.

Veel sterkte en hopelijk heb je hier wat aan!

Hoi Y..
Even een vraag…
Kort verteld…
Ben nu 2 jaar alleenstaande, door ziekte man, zelf ook veel ziek geweest, nu 8 maanden in een huisje,na 35 jaar samen geweest ,nu alleen. Zo stil, doe wel dingen,hobby’s, tv,
Maar het breekt me soms, alleen zijn🤷‍♀️veel huilen daardoor.angstig, duizelig,etc. Ik weet dat er veel mensen zijn die alleen zijn,maar pffff. Neem dan 5 mg oxazepan,dan is het wat minder erg dat angstig en piekeren . Heb wel ook therapie gehad,maar helpt niet meer .ik moet het toch zelf doen….
Kom ook buiten,heb een kleine hond, maar 🙈 maar komt dit nog goed !?
Kan bij de kinderen ook alles kwijt, maar ik wil ze niet belasten ! Nooit nagedacht over vriendinnen of zo,wij waren aan het werk ,eigen zaak, nu ben ik alleen,had dit nooit verwacht en over nagedacht .! Wil niet zielig zijn,maar soms…..
Ad. Heb ik 10 mg paroxetine,helpt wel wat…denk ik .en nu de feestdagen weer…🙈bedankt voor het lezen!

Lieve An,
Wat voel ik met je mee, als ik zo lees wat je hebt meegemaakt en waar je nu doorheen gaat.
Het kan echt goed komen, maar het zal tijd kosten. Ik kan me zo indenken dat het heel erg wennen is om na 35 jaar met je partner te zijn, alleen te komen staan.
Ik zou zeggen probeer toch af en toe je hart bij iemand te luchten. Ik zeg tegenwoordig vaak: ik heb geen advies of hulp nodig maar ik zou graag even hardop uitspreken wat er in mijn hoofd omgaat. Dat kan al veel brengen.

Ik ben ook veel alleen omdat ik nu niet werk en mijn man wel fulltime. Vaak, als ik er mentaal de ruimte voor heb, zet ik een luisterboek of podcast aan en ga ik lekker creatief aan de slag. Dat kan wat afleiding bieden. Even verdwijnen in een luchtig verhaal.

Even bewegen, je lijf los schudden, kan helpen met de angstgevoelens. Je maakt daarmee als het ware ook wat stress los dus het kan soms ook wel wat emotie losmaken. Als je dat nog te spannend vindt, zou ik het eerder bij mild stretchen en rustig wandelen houden.
Beweging (kan ook poetsen, even de trap oplopen etc zijn) helpt in mijn ogen het beste. En frisse lucht en daglicht.

Het kan echt beter worden. Ik nam op mijn dieptepunt 4x 10 mg oxazepam per dag, daarnaast toen de antidepressiva opgestart.
De oxazepam heb ik in kleine stapjes uiteindelijk helemaal af kunnen bouwen omdat het niet meer nodig was.
Ik had enorme angstgedachten, zag overal gevaar en onveiligheid in. Dat is weg. Mijn lijf voelt zich nog niet altijd 100% veilig, maar mentaal weet ik dat er geen echte dreiging is. En dat maakt dat de lichamelijke onrust beter te verdragen is.
Als ik nu bedenk hoe ik er 2 jaar geleden bij zat als een gebroken, bang vogeltje, dan voelt dat echt als een ander persoon dan hoe ik me nu voel.

Je hebt ook therapie gehad dus je zal dit vast weten, maar: gedachten zijn echt niet waar. Angst is verschrikkelijk, maar het is eigenlijk niet reëel. Je zenuwstelsel is flink ontregeld en daarom ervaar je dit allemaal. En logisch he als je zoveel hebt meegemaakt!

Sterkte hoor en hopelijk heb je hier wat aan.

Hoi Y
Wat je schrijft over : bang en angstig vogeltje… herken ik.
Had best een zware overgang ,ben 66 jaar, nu soms nog opvliegers,en ging altijd maar door.
En dacht : het word zwaar na mijn man, maar dit…zal het nu allemaal pas loskomen. ? Is dat dan het zenuwstelsel of ?
En ik ben nooit alleen geweest, nooit bij stilgestaan!

Loop ook regelmatig met mijn hond,.ook praat ik wel met anderen,zeker als ik een huildag heb.
Het kan me dan zooooo aanvliegen,stilte…en niemand die even een arm om je heen doet,of zegt….komt wel weer goed! 🤷‍♀️

Begrijp nu wel : het is niet zomaar over weer. En dat blijkt wel !
Maar ben er zo slecht in ….geduld.? Wat is dat? Dus ja 🙈.
in de ochtend is het zwaar,alleen zijn, eten, niet ff kletsen of zo..,dus dan 5 mg oxazepan . Scherpe randjes weg, nou…je kent het wel!
Bedankt voor je bericht,en ook ik hoop dat het beter word,al zie ik dat nu nog niet🙏🤔

Geduld is echt het moeilijkste wat er is, herken dat heel erg! Ik geloof zelf wel dat het kan dat emoties en stress op een later moment eruit komen. Net als mensen die ziek worden wanneer ze vakantie hebben. Mijn psychiater heeft dat ook weleens gezegd.
Als je altijd maar doorgaat kan het er bijv uitkomen als je rustiger aan gaat doen. Weet niet of daar wetenschappelijk bewijs ofzo voor is, maar ik ervaar het zelf wel altijd zo.

Bijvoorbeeld: afgelopen maanden heb ik het heel druk gehad met de WIA procedure waardoor ik nu sinds een paar weken weer meer klachten ervaar en er komen nu weer emoties en vermoeidheid los. Heb moeten doorzetten in die periode en nu er weer rustiger vaarwater is, komt er weer vanalles in beweging.

En ik deed ook nooit echt veel dingen alleen. Altijd liefst samen met iemand op pad en dingen ondernemen. Dan is het zeker wennen om ineens veel alleen te zijn.
Niet helemaal vergelijkbaar met jouw verhaal natuurlijk maar ik begrijp wel heel goed dat je het lastig vindt.
Maar wat je zegt geduld hebben is moeilijk, je wilt je gewoon weer beter voelen..

Hoi Y

Gelukkig is het nu weer wat rustiger voor je met de WIA !
En hoefde je het niet alleen te doen. 💪🏼
Heb jij ook hobby’s?
Zit nu op de bank, tv aan, met me hond. En nu….🤔 het vliegt me aan (weer) wat een ramp…..laat de tranen lopen, accepteren denk ik dan maar.🤷‍♀️ maar….duizelig,wazig, wat een ramp kan dit zijn!
Dank je voor je bericht .

Ja ik heb leren haken en dat doe ik nu elke dag wel even. Tv kijken lukt mij niet goed, dan ben ik snel overprikkeld en afgeleid en wordt mijn lijf onrustig.
Ik heb allerlei creatieve hobby’s geprobeerd maar haken vind ik het leukst. Heel makkelijk te leren ook door filmpjes op Youtube bijvoorbeeld. En je hebt je hoofd erbij nodig dus ik ga er wel minder van piekeren.

Het schijnt ook goed voor de hersenen te zijn om met je handen bezig te zijn, dus ik kan het zeker aanraden.

Ik begrijp het helemaal het is echt verschrikkelijk naar! Al die rotklachten. Mijn psycholoog zei in t begin dat ik moest proberen er niet teveel op te focussen maar dat is haast niet te doen. Die klachten zijn zo aanwezig 😅.

Hoi Y

Is zeker niet te doen….niet focussen 🤷‍♀️heb nu ook weer angstgevoel,duizelig,piekeren…🙈word er niet goed van😟
Ik hou me wel bezig ,maar huilbui staat nader dan wat anders! Voel me ook trillerig van binnen. Heb tv aan, maar…..pfff lijkt wel kermis in mijn hoofd , waarom dan?
Haken doe ik ook wel, al kan ik het niet zo goed. Moet niet te ingewikkeld zijn.
Lukt jou het altijd om NIET te piekeren ?
Neem zo maar even 5 mg oxazepan…
Bedankt…..

Nee het lukt zeker niet altijd om niet te piekeren, op mindere dagen steekt dat weer wat meer de kop op. Dan ga ik gewoon even iets doen om mijn gedachten te verzetten en dan gaat het weer vanzelf over. Maar dat lukte in het begin totaal niet hoor, dat heeft echt tijd nodig

Hoi….ben ik weer 🙈
Mijn kinderen waren er vanmiddag, even weer huilbuiltje , dan heb ik aanspraak natuurlijk ,was even weer leuk,en daarna weer stil…….maar ja🤷‍♀️ was even weer blij.
Piekeren…daar zeg je wat. Heeft tijd nodig…maar…hoelang duurt zoiets dan? Ik leid me ook af met piekeren,ook tegen angstig zijn.
Maar zo geen geduld.! Ook mede doordat ik dan ff wat angstig of zo ben. Duizelig, vol hoofd, denken 🙈 alleenstaand nu…maar zo heftig,dat je nu zo ben / wordt. Ik hoop dat het niet lang duurt!
Nooi verwacht !
Dank je wel (weer) voor je antwoord 🙏 ik wil niet zeuren…maar blij met het berichtje !

Hoi ja ik heb echt heel diep gezeten voor toch een aantal maanden ik heb 5 maanden lang erg donkere gedachtes gehad en zelf dagen dat ik er niet meer wilde zijn enorme angste heel veel paniek aanvallen en enorm veel slapeloze nachten. Na 7 maanden werd het stilletjes aan wat beter bij mij . Ik heb veel Emdr gehad en slik supplementen . Ik zit nu 1,5 jaar thuis en het gaat veel beter maar ik ben er nog niet helemaal soms heb ik nog wel eens een rot dag maar dan weet ik dat ik mijn rust moet pakken en mijn gedachtens moet proberen te verzetten .

Hoi S

Dat is ook heftig…herken wel wat van jou.
Heb je ook A.d. of iets?

Bij mij is het echt het angstige,huilen zomaar ,alleen.. Duizend gedachten die door me hoofd gaan,en niet alles kan benoemen. Kermis in me hoofd etc. Heb hobby’s,dus Niet altijd,want als ik 5 mg oxazepan neem is het even weer rustiger. Verder doe ik ook de boodschappen en zo,huis schoonmaken, etc. Het is vooral het alleen zijn.geen aanspraak en zo. Heb wel 10 mg paroxetine,helpt wat…denk ik.
en als mijn kinderen of een kennis er even is,dan gaat het weer.dus ben ik afgeleid,dat helpt .

Dus zegt mijn huisarts nu: laten we overleggen bij de Psychiater of hij / zij een andere aanpak weet.🤷‍♀️ vraag dan aan hem of hij me gek vind…nee natuurlijk,maar soms heb je een andere A.d. nodig,
Kan geen kwaad.🙈
Misschien heb ik een verkeerd beeld van zo’ n arts, ben toch niet gek of zo!…denk ik dan. Maar wil deze strijd niet meer, : angstig,huilen, het is geen paniek of zo, en wil ook geen zombie worden….pfff of voor advies of zo
Ik ben niet de enige…maar het voelt zo !
Lees je !

Het is niet erg als er een psychiater bij gehaald wordt, dat kan je juist helpen. Ik heb ook eerst een half jaar zelf aangemodderd totdat de angst zo heftig werd dat ik via crisisdienst ook bij de psychiater kwam. Oxazepam kon ik afbouwen omdat ik AD (sertraline) kreeg die wat rust in mijn hoofd gaf. Een psychiater kan je hierin goed ondersteunen.

Ik had ontzettend veel weerstand tegen medicijnen, vond het doodeng en wilde er zsm van af om het op ‘eigen kracht’ te doen. Maar het is ook oke als je wel medicijnen neemt als vangnet. Dus er hoeft geen schaamte te zijn. Iedereen moet het zelf bepalen, er is geen goed of slecht.

Mijn ervaring is dat het met die AD destijds voor het eerst wat rustiger werd in mijn hoofd.
Je begint altijd met een lage dosering dus je wordt niet zomaar een zombie. En je kunt je bijwerkingen (als je die hebt) altijd bespreken met je behandelaar. En als de angst afneemt kun je ook altijd in overleg met je arts/psychiater stapsgewijs kijken of je wat kan afbouwen.

En nee je bent niet gek, dit kan iedereen overkomen helaas. Ik had ook nooit mentale problemen gehad, altijd overal goed doorheen gekomen. Dan is het wel schrikken als je ineens naar psychiaters en psychologen moet.

Denk vooral rustig na over wat voor jou goed voelt en weet dat er geen schaamte hoeft te zijn als je in de GGZ terechtkomt

Hey An , ik heb er voor gekozen om alles op een natuurlijke manier te doen om dat in mijn omgeving veel nare ervaringen heb gezien met AD . Toch twijfelde ik vele keren om het toch te gaan gebruiken maar uiteindelijk niet gedaan. Ik heb vreselijke dagen gehad maar heb het allemaal toegelaten het moest hoe dan ook uit mijn lijf heb maanden gehuild en geschreeuwd dat ik niet meer wilde maar heb goede hulp gehad van mijn psycholoog en met natuurlijke supplementen ben ik er langzaam boven op gekomen. Het was een zware weg met ups en downs maar gelukkig gaat het nu beter en tuurlijk als ik te veel doe heb ik ook nog lastige dagen maar dat gaat naar een dag of 2 weer over daar kon ik op het begin van mijn burn-out alleen nog maar van dromen. Het komt goed echt waar bij de een wat sneller als bij de andere iedereen heeft een ander proces . Liefs S

Zo fijn om zulke verhalen te lezen..

Hoi Y

Sertraline werkte bij mij niet,kon er niet tegen. Dus eerst paroxetine van 20mg, maar even later terug naar 10 mg, (echt zware hoofdpijn ervan ) ik hoop nog steeds dat die 10 mg paroxetine wel WAT doet. Zoals vandaag echt een k.t. Dag gehad,huilen ,alleen zijn, draaierig,slappe benen etc, dus vandaag 2x 5 mg genomen.🤷‍♀️nu is het weer rustiger. Maar …man, man…..echt in grote golven…dat je denkt ; ik verzuip in ellende 🙈
En morgen kan het zo weer / hoop ik beter gaan. Maar juist dat…ik zo moeilijk.
En wat je zegt : rustiger in me hoofd ,en wat luchtiger / minder angstig. Wil ik 🤷‍♀️misschien moet ik idd, iets meer oxazepan slikken nu ik zo ben. Het helpt wel om minder drukte in me hoofd te hebben dan.
De H,a . Zegt altrecht in Utrecht ,maar dan moet ik met de auto,en neem ik geen tablet daarvoor in…..hij zou overleggen met de psycholoog, moet ik nog horen .schaam me er ook niet echt voor,maar wil gewoon wat minder angstig zijn voor alles,en minder druk hoofd. Vangnet zou dan oxazepan zijn, ik denk maar zo: als je het niet meer nodig hebt, pak je ook geen tabletje lijkt me toch? Vind het fijn om hier over te praten !

@ S

Wat zijn die natuurlijke supplementen dan?
Hoelang duurt het nu van jou dan ?
Zoals je misschien wel gelezen hebt,is er veel gebeurd,en nu sinds kleine 8 maanden alleenstaande met mijn Hondje. Geeft me veel steun.al weet ze het niet echt ( pup 6 maanden) nooi alleen geweest.
Knap zoals je het doet💪🏼 ik hoop ook dat het ooit wel beter word, en hou me vast aan wat jullie zeggen….het komt goed,al voelde het vandaag zeker niet zo !
Nogmaals als je hier berichten krijgt ….dank je daarvoor…doet goed !

Hey An , de natuurlijke supplementen die ik gebruik zijn aanvullende vitamine en minerale die ik te kort kwam zoals magnesium , zink , jodium , visolie en ik slik saffraan als vervanger voor AD . Liefs S

@an hoe lang het bij mij uit eindelijk heeft geduurd dat ik echt uit die diepe dalen kwam dat heeft toch echt dik 8 maanden geduurd . Ik ben nu 1,5 jaar bezig en heb soms nog moeilijke momenten maar wel veel minder heftig als toen . Liefs S

Ik vraag mezelf ook heeeel vaak af of het nog ooit goed komt..
Zit al 2 jaar thuis. Jaren lang de stress onderdrukken en ineens was het daar..
Hier bijna dagelijks het gevoel van angst icm opgejaagd gevoel.
Emdr, cgt gehad.. medicatie..
Wanneer houdt dit op..

Hoi Leonie

Emdr heb ik gehad,maar zat toen zo in de stress met van alles dat het niet veel hielp.🤷‍♀️ en heb dan wel 10 mg paroxetine,het helpt wel wat…denk ik. 🤔 dus soms ,als het me echt aanvliegt neem ik 5 mg ,per dag ,dat helpt dan even. Soms drie dagen niet,en soms wel. Veel huilen heb ik ook,soms maar kort,en dan weer langer. Leuk vind ik het zeker ,maar kan geen knop omzetten …dus ja😥

Heb je ook medicatie?
Heb je wel hobby’s, afleiding, of woon je alleen?
Sinds 8 maanden alleen, dus pittig.en herken de angst….
Daarom vind ik dit forum ook een steun : je bent niet gek, anderen hebben het ook, en wat moet ik dan? Gewoon iemand om raad vragen of zo is goed !
Sterkte…ik lees je !

Hoi… Y, Leonie, anoniempje,Eef …etc

Hoe gaat het met jullie ?

Bezig houden,doe nu wat met haken ,om maar niet te piekeren. Lukt dus niet altijd🤷‍♀️ ook de feestdagen ,donker weer, vind ik moeilijk wel….
Zal toch niet alleen zijn hierin🤔 wat doen jullie dan ?

En de nodige huilbuien weer !
Lees jullie ?!

Hoi ,
Hoe moet je ,als je alleenstaande bent, 8 maanden nu, met het angstige omgaan? Heb hobby’s, heb tv aan, lees ook wel, . Ga wel ook naar buiten met me hondje,maar zit dus niet alleen maar op de bank !
Het vliegt me aan, het is dan niet echt een paniekaanval,angstig en droge mond,vol hoofd met van alles,wat er doorheen gaat,huilen dan ,draaierig, etc.
Niemand die wat zegt…..Kerst…..pfff ga de 1e kerstdag wel naar de familie,als je moet huilen zegt me zoon dat het niet erg is🙈 maar zie er zo tegenop ! Ene kant geen drukt willen,en andere kant wel. Pfff hoe gek is dat dan! Elke dag ook zomaar wel huilen,als ik ergens aan denk ook, dus zeggen kennis nu : ga dan niet denken…hoef je ook niet te huilen….🤷‍♀️😥 …afleiding 24/7 ?
Hoe dan ! ? Dan maar 5 mg oxazepan soms als het teveel word.

hoe doen jullie dat? Vast bedankt 😥

Beste Cor,

Zelf ben ik zo'n 9 jaar lang zwaar overspannen (of noem het burnout) geweest, dat is echt lang, ik heb de bodem zeker geraakt en jarenlang gedacht, hoe kom ik hier ooit uit. Mijn (mooie, leuke, energieke) leven is voorbij. Ik ben verder dan welke burnout ook geweest. Ik was een kasplantje. Alle klachten gehad die op dit hele lotgenoten site staan heb ik gehad en toch...nu...kan ik zeggen...heel voorzichtig...dat ik nagenoeg helemaal hersteld ben.

Weet: het brein is niet kapot, alleen ontregeld. Weet: fysiek mankeer je niets, de klachten zijn een gevolg van de ontregeling. Als de ontregeling ontregeld wordt, hersteld alles en ben je weer beter.

Ik heb geen medicatie gehad (achteraf ben ik daar blij om, maar kan ook niet beweren dat het me wellicht had kunnen helpen voor een periode🤷‍♂️).

Wat mij uiteindelijk vooral heeft geholpen is het meest saaie, maar ware antwoord, en dat is rust, rust, rust geven aan het brein. Maar dat is niet zo makkelijk als het overuren draait en van slag is. Dus je moet door een periode heen waarbij je wél veel rust (slapen, rusten vooral door dingen te doen met je handen) en prikkelarm leven, weinig mobiel, tv, computer, maar géén vooruitgang bemerkt, het is alsof de zon nog achter de wolken zit.
Telkens ging ik in zo'n periode toch weer teveel doen (omdat het zo saai en lang duurde, ik ontmoedigd raakte, me afvroeg of dit wel werkt), maar de laatste keer hield ik vol..en begon ik langzamerhand merkbaar steeds vaker te huilen...daar begon het herstel van het ontregelde brein...huilen en daar aan toe geven, net zolang (weken) totdat de mist in mijn hoofd heel langzaam verdween en daarmee ook het onregelde zenuwstelsel 'plat ging liggen' na jarenlange onrust in m'n lijf....en toen was ik erweer...ook al moest ik alles heel beperkt blijven doen voor een tijd lang.

Je kunt allerlei (burnout) cursussen doen , psychologen bezoeken (heb ik ook gedaan), meditatie, yoga, ademhalingsoefeningen doen, trainingen volgen, boeken lezen met 1001 tips etc.etc. Het geeft wel wat inzicht en soms ook, net zoals dit lezen, wat herkenning en daardoor vertrouwen, maar bottemline komt het hierop neer (is mijn ervaring):

neem rust voor je brein (ps. dus niet alleen op de bank hangen, wel bewegen, lichamelijke oefeningen, met je handen wat doen, creatief bezig zijn etc.)..net zolang totdat je ontregelde brein en zenuwstelsel weer terug zijn bij waar het was voordat je langzamerhand steeds meer ging doen dat je brein en lichaam aankunnen.

Het is een simpel eenvoudig (maar moeilijk uit te voeren) advies, maar het enige advies dat je werkelijk beter gaat maken bij 'opgebrand zijn'

Sterkte bij je herstel!

Hallo Cor/William
Het klopt helemaal wat William schrijft. Rust is de enige mogelijkheid om te herstellen. Ik vecht hier ook dagelijks mee want er moet geld verdiend worden waarvoor ik me vaak over mijn eigen grens heen ga. En ik weet dat het niet goed is maar toch doe ik het om te kunnen overleven in deze rare maatschappij.
Ik verlang ook zo naar de rust maar weet niet hoe ik het moet doen.
Sterkte A.K

Ik vraag me dit precies zo af.
Het blijft maar door zeuren

Na 6 maanden, maar dan wel met veel rusten en mediteren

Twee a 3 maanden, maar dat voel je zeker niet per dag. Nu ongeveer 85 weken verder kan ik zeggen, 1 procent per week. En nog steeds merk ik vooruitgang.

Ik kan eigenlijk alles weer,maar met mate. Zowel fysiek als geestelijk. Ga ik over de grens dan geeft mijn lichaam dat exact weer aan en neem ik gas terug. De klachten die ik in alle hevigheid had komen dan in zeer lichte mate terug en dan weet ik genoeg.

Er is in mijn geval nu heel goed mee te leven. Ik geniet meer van alle dingen die ik kan die eerst zo vanzelfsprekend waren.

De belangrijkste les was voor mij, eerst voor mezelf zorgen/kiezen.

Twee a drie maanden..zes maanden... Ik zit er een jaar in en het is nog steeds drama....dus fijn als mensen zo snel herstellen

Ligt een beetje aan hoe lang je onderweg bent geweest naar je burnout toe (je aanloop). Hoe langer je aanloop is geweest, hoe langer je herstel. Je herstel is ongeveer 1/3 van je aanloop.

Hi Vincent,

Om deze reden loop ik niet hard. Ik merk dat dit toch nog te belastend is. Zelf word ik of direct na het hardlopen extreem moe of de dag erna. Dus toch sporten waarbij ik minder hoog in mijn ademhaling/ hartslag zit en minder adrenaline opbouw; wandelen, lichte krachttraining, zwemmen. Ik vind het ook niet de leukste sporten maar toch liever dat dan die vermoeidheid.

Het is heel simpel: intensief sporten kost je lijf heel veel energie. Dus daar betaal je de volgende dag de prijs voor....
C.

Dat is het te zwaar Vincent, komt later wel weer. Even rem erop en evt. wat minder intensiefs proberen.
Je moeheid is eigenlijk een halt (bescherming) van je lichaam: tot hier en niet veder.

Ik vind sowieso dat alle low impact sporten beter bij het herstel passen dan de high impact sporten, maar dat zijn vaak wel de saaiere sporten, mee eens...

Zoek even op long covid & mind body benadering. Ken veel mensen die Hiermee geholpen zijn! Werkt overigens ook voor burn-out klachten en andere onverklaarbare chronische klachten.

Kan best. Ze waarschuwen ook op op de website over vaccinatieschade

Ik herken me heel erg in de twijfel of het nu long-COVID of een burn-out is. Zit ook al bijna een jaar met vermoeidheidsklachten, waarvan sommige echt verbeterd zijn en andere klachten, voornamelijk de hoofdklachten, aanblijven. Ik heb me erbij neergelegd dat ik er nooit achter zal komen wat het precies is, de symptomen en behandelingen lijken bij beiden namelijk veel op elkaar. Ben je al bij een ergotherapeut of psychosomatische fysio geweest? Daar ben ik nu sinds een paar weken ook mee gestart. Wie weet helpt het weer wat.

Ja ik ben ook bij psychosomatische oefentherapie.
Hopelijk gaat het wat opleveren.

Er zijn heel veel mensen met vaccinatie schade Google eens op thelongshot die schrijven er ook veel over , ik maak me er zelf namelijk ook veel zorgen over want je ziet toch een hoop Oversterfte en “burn out” pandemieen in landen waar de mensen voor een groot deel gevaccineerd zijn. Laten we hopen dat het ooit nog over gaat

Jazeker, ziektewet is gewoon doorbetaald krijgen, dat is allemaal geen probleem. Pas na 2 jaar kan je werkgever je ontslaan via het UWV, dan ga je een WIA traject in en mag je ook gewoon spaargeld hebben. Is de WIA op of kom je er niet voor in aanmerking dan kan je alsnog WW krijgen (ik geloof 1 maand per gewerkt jaar tot maximaal 6 maanden). In de WW mag je ook gewoon spaargeld hebben. Mocht je vervolgens 'goedgekeurd' worden en loopt je WW af, dan zou je in de bijstand komen en pas in de bijstand telt spaargeld mee. Als je afgekeurd zou worden dan weet ik niet wat de regels zijn.

Dit heb ik ook inderdaad, het wordt wel langzamerhand wat minder intens.

Yup, zit op maand 6 en zelfde. Bekend fenomeen helaas…. Vraag me wel af wanneer dat afkalft

Is heel normaal door de cortisol in je lichaam. Deze is inboet ochtend het hoogst. Wanneer je gaat herstellen zal je merken dat t steeds beter gaat in de ochtenden en dat je steeds rustiger wordt

Lees mee ik bennzelf erg angstig en geen focus

Inmiddels weer wel, maar heeft echt maanden geduurd.
Ik heb in het begin wel eens in mijn auto gezeten en niet meer wetende hoe ik hem moest besturen/bedienen... dat was helemaal in het begin van mijn burn-out. Het komt vanzelf...

Bedankt anoniem dat geeft mij hoop!!

Hier eenzelfde ervaring. Eerst lukte kleine stukjes al niet zonder paniek en inmiddels lukt de snelweg ook weer. Gingen wel maanden overheen, maar ik ben blij dat ik het weer kan. Dus herkenbaar en het komt inderdaad weer. Sterkte!

Hi Britt,

Dat klinkt echt heel erg heftig allemaal. Ik heb zelf (nog) geen kinderen, maar kan me voorstellen dat het erg vermoeiend is als je er "alleen" voor staat met 2 kinderen. Ook kan ik me voorstellen dat je man niet hersteld in een omgeving waar zo veel dingen veranderen (verbouwingen, baby, peuter enz). Zelf ben ik tijdens mijn burnout verhuisd en het duurde echt een hele tijd voordat ik daar van bij ben gekomen.
Denk dat het belangrijk is om met elkaar in gesprek te blijven en ik weet niet of je man therapie heeft? Misschien is relatie therapie ook nog iets voor jullie? Dan kunnen jullie uitspreken naar elkaar waar jullie behoefte aan hebben en misschien zoeken naar een tijdelijke noodoplossing. Zijn er misschien vrienden/familie leden die bij kunnen springen? Al brengen sommige vrienden al een paar keer per week eten of passen ze een avondje op je oudere kindje? Vrienden die bijspringen om de kleinere werkzaamheden in huis af te ronden? Een huishoudster om in ieder geval de was en leefomgeving op te ruimen?

Gewoon maar wat gedachtes. Hopelijk reageren er nog mensen die een jong gezin hebben met tips. Pas goed op jezelf en probeer ook rust te nemen waneer dat kan. Veel liefs

Hallo Britt,

Deze situatie is zeker niet makkelijk. Wij hebben hier ook in best wel een moeilijke situatie gezeten. Ik had zelf een zware burn out en mijn man deed alles. We zijn inmiddels anderhalf jaar verder en het gaat steeds beter. In het begin waren onze kinderen 7, 5 en 3. Het was ontzettend druk. Er zat 1 op voetbal, 1 op zwemles, er moesten 2 naar school en er was dus ook nog een peuter thuis en ik kon niks. Wij kregen toch een balans dat het voor mijn man te doen was, maar makkelijk was het niet. Hier wat tips:

- boodschappen laten bezorgen
- het huishouden op een heel laag pitje.
- ik had vaste rustmomenten op een dag en mijn jongste zat dan voor de ipad met koptelefoon op naast mij in bed. Ik moest namelijk echt in een donkere kamer om te kunnen ontprikkelen.
- koken voor 2 dagen en als er gekookt werd waren het gerechten die binnen een half uur klaar waren. Ovenschotels, stamppot met voorgesneden groenten en stamppot aardappelen, nasi, macaroni,bruine bonen. En de volgende dag werd het dus opgewarmd.
- We wasten op 1 dag en alles kwam in de droger, behalve de truien en shirts, die hingen we aan kledinghangers.
- Mijn man had ook elke dag rust nodig om het te kunnen volhouden en we zorgden ervoor dat hij elke dag overdag sowieso een half uur op bed kon liggen. Hij luisterde dan naar een meditatie en dat deed hem goed. Op werkdagen was dit om half 5, in het weekend meestal na mijn rustmoment s middags.
-Daarnaast fietst mijn man 3 keer in de week en is dat een uitlaatklep voor hem. We regelden het zo dat dit door kon gaan.
- We zorgden ook voor een vast ritme in de dag, maar ook in de week.

Ik hoop dat er een tip tussen zit waar je wat aan hebt. Het komt echt goed! Pas vooral ook heel goed op jezelf!

Lieve A.

Op dit moment zijn je hersenen helemaal gedesoriënteerd en sta je op standje overleven. Daarom zie je in de kleinste dingen “gevaar”. Het zal zijn tijd nodig hebben om rustiger te worden, en mocht het mogelijk zijn zou ik hulp van een professional inschakelen die met jou de angstige gedachtes leert om te buigen.

Voor in de tussentijd; probeer er met compassie naar te kijken. Je lichaam is uitgeput en probeert jou veilig te houden ten koste van je rust en geluk. Wees lief voor jezelf en probeer weer vertrouwen in jezelf te krijgen. Dit kost helaas wel weer wat tijd.

Heel veel sterkte en rust gewenst!

Hoi hoi,

Rond die periode begon ik weer een beetje wat te ondernemen. Dit ging met vallen en opstaan. Soms een dag lang allerlei boodschappen doen en geen probleem, kopje koffie drinken met iemand op een terras allemaal prima. Andere dagen al gevoel alsof de wereld om me heen begon te draaien zodra ik een stap buiten de deur zette. Het zal weer even wennen zijn maar geef je over aan het gevoel, en probeer vooral niks te forceren. Als je echt nergens zin in hebt dan zal het misschien ook nog wat te vroeg zijn. Je lichaam geeft heel goed aan wat wel en niet kan op een dag.

Succes!

Hi Petra,

Dat is het bindweefsel denk ik. Dit had ik ook toen ik nog flink verhoogde spierspanning had. Het is nu minder gelukkig.

Fijn om te horen dat het weer minder kan worden. Wat kun je toch allemaal een rare dingen krijgen van een burnout.

Pfff zeg dat wel, de ene keer mijn linkerteen en dan weer een tintelende arm. Soms probeer ik er ook een beetje om te lachen welke signalen mijn brein allemaal afgeeft. :)

dat komt waarschijnlijk door hoge spierspanning. Je fascia gaat dan ook helemaal 'vastzitten' en je kan triggerpoints krijgen. Een bindweefeselmassage kan hierbij helpen.

Dit word beter met de tijd blijf vertrouwen hebben!

Hoi Anoniem

Ook ik herken het…veel meegemaakt.
Nu overal tegenop zien,piekeren en druk in me hoofd.
Overal over nadenken,puddingbenen,duizelig…stel dat..,
Zoals men ook zegt : beren op de weg🙈 ik hoop ook dat het na een tijdje Beter word🙏 kan het me haast niet voorstellen !

Heb ik ook veel last van allemaal negative gedachten terwijl ik helemaal niet zo ben verschrikkelijk hoppa dat dit snel voorbij gaat.... dit duurd bij mij al 5 jaar pfffff

Dit online artikel raad ik aan: Piekeren. Waarom je het doet (en hoe je ermee stopt)


En focussen op mindfulness/je zintuigen: wat hoor je, wat zie je, wat ruik je, wat voel je

Dit heb ik helaas ook en is echt een lastige klacht. Ik heb er ook last van als ik ga slapen. Het zijn ook niet eens negatieve dingen maar een druk vol hoofd.

Groetjes kamillethee

Los laten is zo moeilijk. Het heeft veel tijd nodig

Heel herkenbaar!
Helaas geen tips want zit er zelf ook midden in..
maar inderdaad net of iets probeert uit je lijf te komen, zo voelt het soms

Ik heb echt precies hetzelfde en ben bang dat ik ondertussen PMDD heb ontwikkeld… nog geen idee wat ik kan doen om dit te verhelpen. Blijft echt zo lastig ;(

Het is zo vervelend elke maand knap je er weer op af.

6 maanden klaar is echt niet realistisch

Vaak wordt er aangegeven dat als iemand binnen 6 maanden hersteld is, er sprake was van overspannenheid. Herstel van burn-out duurt gemiddeld tussen de 6 maanden en 2 jaar. Het herstel verschilt uiteraard per persoon en hangt mede samen met hoe lang iemand al in een neerwaartse spiraal zit en met burn-out klachten loopt, voordat het herstel daadwerkelijk wordt ingezet.

Ach jee, jazeker. Het brein kan je echt goed ziek maken, je zenuwstelsel is behoorlijk ontregeld en dat heeft tijd nodig om te herstellen. Hoe lang het duurt verschilt per persoon, zoals ook de klachten bij iedereen anders zijn. Vergeet ook niet dat herstel nooit in een rechte lijn loopt, terugval is normaal en geen reden om erbij neer te zitten. Vaak zit je dan al op de goede weg. Ik heb al 40 jaar klachten en verbaas me nog steeds welke klachten door angst veroorzaakt kunnen worden, vind het gevoelsmatig ook lastig te geloven, verstandelijk weet ik het allemaal wel.

Hallo Herman!

Herkenbaar wat je zegt. Ik ervaar dit ook al een aantal maanden. Ik zit nu op maand 6 en merk dat de paniekaanvallen echt in mindere mate zijn. In mei kon ik er zo 6 op een dag hebben en steeds in de supermarkt ging het ook mis. Nu een aantal maanden later gaat het steeds beter. Er zijn dagen zonder paniek en angst of maar 1 aanval op een dag. Ook zijn ze minder heftig. Toen ik erin zat dacht ik ook dat het nooit beter zou worden (nu nog wel) .
Ik heb ook veel angst en ben sinds kort weer begonnen met rijden. Kleine stukjes want snelweg of lange afstanden zijn echt een no go.
Maar ook daarin kon ik maanden geleden niet eens 5 minuten rijden.

Neem je rust en probeer af en toe gewoon. Doe wel met iemand naast je dat helpt mij erg !

Ik heb al meerdere reacties geplaatst hierover en kan je geruststellen, dit komt vaker voor bij burnout. Buiten dat je lichaam al op is en harder moet werken is ook je zenuwstelsel totaal ontregelt en dit geeft al die vreemde klachten zoals paniek en angst. Daarbij is de kans groot dat je ook nog eens tekorten hebt aan bepaalde vitaminen omdat je lichaam veelt heeft verbruikt tijdens je burnout en daarvoor al. Veel vitamine en mineralen zijn echte stressvreters zoals: ijzer, vitamine-D, magnesium, Vitamine-B12 en Omega-3. Daarnaast zijn er nog een scala aan vitamines zoals alle B-vitamines, zink, calcium, kalium, vitamine-C etc. Maar de eerst genoemde zijn wel de meest voorkomende. Eigenlijk zou je het beste een bloedonderzoek kunnen laten doen bij de huisarts of beter nog laten doormeten bij een natuurarts of voedingsdeskundige. Dit zou je al kunnen ondersteunen in je mentale toestand.

Hi Tom

Ik herken dit ook heel erg, ik heb dit zelf voornamelijk bij het lezen van teksten maar ook het wazige zicht herken ik ook heel erg, ik heb ook het gevoel dat mijn ogen erg achteruit gegaan zijn wat ik voorheen gemakkelijk zonder bril kon zien lukt nu bijvoorbeeld niet meer, ik heb zelf ook veel last van geheugen en concentratie dus weet wel dat het met elkaar te maken heeft en dat het geen oogproblemen is maar als nog is het heel erg eng en vervelend ik hoop ook dat het snel over gaat ik heb als sinds juli maar dit is pas de eerste week die ik volledig niet gewerkt hebt omdat ik griep had. Probeer gewoon te ontspannen en ga lekker naar buiten waar niet te veel voorwerpen zijn om naar te kijken zoals het bos of het strand of de duinen en neem lekker een flesje water en wat fruit mee, dit helpt mij wel vaak om de kalmte weer te vinden.

Groetjes

Helaas herkenbaar, heb het al jaren. Niets om je zorgen over te maken, heeft te maken met de prikkeloverdracht in je hersenen en de samenwerking met de ogen en de spieren. Deze werken heel complex met elkaar en hebben ergens een storinkje. Dat geldt voor alle klachten bij burnout, de boosdoener is het zenuwstelsel, deze is overbelast. Je geeft zelf al aan dat het stopt bij focus, dus je ogen werken prima, het is puurde overdacht van de informatie.

Het hoort erbij. Wel zou ik na een terugval wat meer rust nemen, even pauze van het werk als dit mogelijk is. Ik vind overigens wel dat je snel weer op 40 uur zat, misschien dat je te snel hebt opgebouwd en nog even een stapje terug moet doen. Bij (grote) terugvallen zou ik extra alert zijn en echt die rust pakken die je nodig hebt.. Je lichaam geeft aan dat het er nog niet klaar voor is.

Zelf zit ik nu ook weer thuis na een terugval en blijf ik ook nog eventjes thuis tot ik mij er weer echt klaar voor voel. Ik zit er nu bijna een jaar in en begon net als jij na 4 maanden met werken. Dit heb ik 4 maanden gedaan. Ik heb gemerkt dat te snel willen niet werkt.

Hi Ledy,

Heel herkenbaar, voornamelijk wanneer ik overprikkeld ben. Hoort echt bij een stressreactie helaas.

Vorig jaar Mei thuis komen te zitten en ik zag destijds dat autorijden me nauwelijks lukte. 100 rijden voelde angstig en ik moest enorm focussen om ook nog maar enigzins fatsoenlijk te kunnen rijden. Beetje bij beetje gaat het beter. Ik kan weer autorijden maar na overprikkeling op het werk of in het weekend gaat het vaak minder. Raak ik extreem duizelig en misselijk in de auto en lijken alle bewegingen van verkeer dat passeert me teveel en te snel te gaan. Opbouwen gaat niet echt, hou gewoon het vertrouwen dat het goed komt.

Hier ben ik ook wel benieuwd naar. Ik ben nog lang niet zover helaas, maar merk ook dat ik tijdens het re-integreren vaak last heb van allerlei klachten. Ik lees graag andere antwoorden, ervaringen en/of tips mee ;)

Hoi Debbie herkenbaar hoor ik zit nu anderhalf jaar in een burnout en gaat nu eindelijk redelijk en heb ook nog af en toe klachten het lichaam moet er aan wennen denk ik en werk ook weer maar wel 1 stapje terug gedaan 👍

Ik lees mee zit in hetzelfde schuitje

Ook ik ben hier benieuwd naar, wie kan er zijn of haar ervaringen delen?

Hoi, ik kan mijn ervaring en kennis delen. Bij mij hebben verscheidene AD mij helaas niet geholpen, maar dat kan ook te maken hebben met mijn angst voor bijwerkingen en daar teveel mee bezig zijn. Ik heb destijds in vele forums gezeten hierover en eigenlijk is mijn conclusie dat je er OF mazzel mee kan hebben dat het wel aanslaat, wat bij vele het geval is geweest OF dat het je niks doet of de bijwerkingen te heftig zijn. Daarbij kan het ene AD je wel wat doen en de andere helemaal niks. Dus het kan best nog een lange zoektocht zijn naar het juiste middel. Tevens zijn er ook mensen die weer baat kunnen hebben bij een lage dosis anti-epileptica of zelfs psychose middelen. Dus eigenlijk een hele grote vijver om in te vissen. Maar als je niet zo'n problemen hebt met het proberen van medicatie, kan het zeker de moeite waard zijn. Let wel, stoppen ermee kan soms een drama zijn, dus misschien moe je het dan de rest van je leven blijven slikken. Maar dat is zeker geen straf ALS het helpt!

Hoi J herkenbaar hoor ik zit nu 15 maanden in 1 burnout gaat nu redelijk eindelijk en heb heel veel angsten gehad nu af en toe ook hoor en je bent niet gek hoort erbij sterkte ook👍

Nee het is helemaal niet gek, een burn-out kan dingen in je lichaam en hersenen zo veranderen waardoor je meer piekert en minder kunt relativeren. Dat is dus ook een veelvoorkomend symptoom. Het leven ziet er ook nog eens opeens anders uit, opeens aan huis gekluisterd, weinig afleidingen (en bij mij opeens veel minder sociale contacten). Dat is ook even wennen. De praktijkondersteuner heeft mij meteen doorverwezen naar een psycholoog toen ik net in een burn-out kwam voor mijn angsten, dus misschien kun je daarover ook eens om advies vragen mocht je dat prettig vinden. Veel sterkte.

Helemaal eens met bovenstaande, het is je zenuwstelsel dat ontregeld is en deze klachten geeft. Hoewel het vaak zo voelt, gek wordt je zeker niet, het is je brein die een loopje met je neemt.

Hoe lang duurt deze fase?

Lang😵‍💫 ik heb het al een jaar en het sloopt een mens

Hoi J

Herken het zeker🙈 neem ,als het echt niet gaat 5 mg oxazepan, van de H.a. Niet ideaal…maar het helpt!

@anoniem , ben jij de zelfde die mij ook wel vaker antwoord / of vraag heeft gegeven? Weet nooit welke het is, er zijn meerdere “anoniem “🤷‍♀️
Lees het graag ! Blij met de steun hier !

Hoi J, ik herken wat je zegt. Ik begreep maanden na het begin van mijn burnout pas dat angst vaak ook een signaal van je lichaam is wat zegt: je doet teveel! Angstiger zijn tijdens burnout is normaal. Je amygdala is hyperactief (een stukje in je brein wat ook wel het angstcentrum genoemd kan worden).

Dus gedeeltelijk hoort het erbij, maar gedeeltelijk kan je het ook een beetje sturen. Ik merkte dat ik paniekaanvallen kreeg in t openbaar. Het leek wel pleinvrees en ik probeerde mezelf juist exposure therapy te geven door t toch elke x aan te gaan. Achteraf gezien was dat niet zo slim. Ik moest gewoon thuis gaan zitten en herstellen. Al die prikkels waren gewoon teveel.

Elke situatie is natuurlijk anders maar wat mij hielp is begrijpen dat angst bij burnout hoort, en dat routine en zeker in eerste fase thuis zitten en rusten ook helpt om met de angst om te gaan. Hoe beter ik me voel hoe minder al die angst en paniekklachten worden (ze zijn eigenlijk al grotendeels weg!)

Dus er is hoop, het komt goed met jou!

Dit hoort erbij. Veel mensen hebben last om naar de supermarkt te gaan. Ik heb het ook vaak gehad dat ik zo snel mogelijk weg wilde uit de supermarkt. De ene keer lukt het prima, andere keer ruk. Het is blijven proberen en ook niet toegeven aan je angst en paniek. Het wordt echt beter!! Mocht je een mogelijkheid hebben om de boodschappen te laten bezorgen, zou ik dat ook lekker doen

Hoi M,

Ik meng mezelf even in dit bericht :-)

Ik ervaar wat A vermeld ook, overal en nergens. Ook op het schoolplein van mijn kids wat vreselijk is en hierdoor lukt ook dit mij niet meer. Word dit van zelf beter?

Klopt, niet alleen in de supermarkt kun je je slecht voelen, maar ook inderdaad op andere locaties, zoals schoolpleinen.

Je zenuwstelsel is gewoon heel erg overbelast waardoor alles heel gevoelig is. Naar mate je zenuwstelsel meer hersteld zul je merken dat je bepaalde dingen langer kunt, klachten gaan afnemen en uiteindelijk verdwijnen.

Veel rust nemen! Zelf heb ik na bijna een jaar ook nog wel moeite met bepaalde dingen, maar het gaat mij nu wel weer wat makkelijker af. Ook zelfs een periode gehad dat ik overal weer in de drukte kon zijn. 😁

Ik herken hetgeen je beschrijft ook. Met name als ik erg moe begin te worden, heb ik dit snel. Eigenlijk in alle situaties waar veel prikkels zijn. Dus niet alleen winkels, maar ook tijdens overleggen op het werk.

Na hoeveel maanden begint je zenuwstelsel een beetje te herstellen, moet ik dan denken aan 6 maanden?

Na 5/6 maanden kon ik eindelijk weer ontspannen, dat is al wel een goed teken dat je zenuwstelsel meer tot rust komt.

Verder gaat het echt met hele kleine stapjes. Ik ben nu 11 maanden verder en ik denk dat ik nog wel een paar maanden nodig heb om me elke dag weer 'normaal' te kunnen voelen. Ik zou zeggen uit mijn ervaring dat het al gauw 1 - 1.5 jaar kan duren..

Dankjewel voor je reactie. Wat fijn, ik merk nu ook wel dat ik me meer kan ontspannen met soms nog een slechte dag er tussen en dan vooral als mijn menstruatie moet starten😔.

Zijn er speciale dingen die jij hebt gedaan om je stelsel te reguleren of kalmeren?

Hoelang ben jij nu inmiddels onderweg?

Ik heb niet echt specifiek veel dingen gedaan, want als je weer teveel doet, dat is ook weer niet goed aangezien je dan minder rust pakt.

Ik slik verder magnesium bisglycinaat en vitamine D (bijna) dagelijks dit jaar. Verder in het begin 2/3 keer per dag ademhalingsoefeningen, eerst Wim Hof op YT, maar die is niet per sé geschikt voor mensen met bo. Nu gebruik ik af en toe de app meditation moments. Verder heb ik veel gewandeld in de zomer. Veel meer kun je niet echt doen naar mijn mening.

Verder af en toe ook gewoon lekker genieten. Ik ben zeker wel vaak over grenzen gegaan, maar je wilt ook wel een beetje leven.

Ik heb thuis gelukkig niet meer echt klachten, maar voel nog wel dat ik vrij zwak ben en meer herstel nodig heb. :)

Hoi A,
Dit hoort er helaas bij, maar gaat op een gegeven moment ook over. Ik ben zelf in eerste instantie naar een psycholoog gegaan voor deze angstklachten, en kwam pas later tot de conclusie dat die veroorzaakt werden door een ontregelend zenuwstelsel door BO. Bij mij gingen de angstklachten na ongeveer 4 maanden grotendeels over, maar dit kan bij iedereen anders zijn. Ik heb ontzettend veel gehad aan dagelijks mediteren en ademhalingsoefeningen zoals extended exhaling. Je kan ook op youtube zoeken naar vagus nervus calm down (oid) voor oefeningen om je zenuwstelsel te kalmeren. Na een tijdje besef je steeds meer dat er niets is om daadwerkelijk bang voor te zijn, en kun je jezelf sneller kalmeren. Succes en sterkte!

Ik heb wel eens mijn boodschappen laten staan, vinden ze geen probleem bij de kassa. Je kan zelfs zeggen dat je je portemonnee vergeten bent en later terug komt. Alleen dat idee geeft al enorm rust. Ook weglopen bij vergaderingen, feestjes, kerk, school etc. Jarenlang had ik mezelf geforceerd te blijven in zulke situaties met urenlang paniekgevoel tot gevolg,. Totdat ik merkte dat weggaan eigenlijk helemaal geen ramp is. Blijkt dat de meeste mensen het best begrijpen, vooral als je eerlijk bent of gewoon zegt sorry ik was even heel erg misselijk of kreeg enorme hoofdpijn. Dit kent bijna iedereen wel, dus begrip is vaak dichterbij dan je denkt. Bij ons is het probleem dat we allerlei doem scenario's gaan bedenken die in werkelijkheid reuze meevallen. Nu hoef ik af en toe nog maar even weg en ben ik dikwijls met 15 a 20 min. weer terug. Dit werkt zo bevrijdend! Je kan het allicht eens proberen.

Herkenbaar

Ankie
Is lees herkenning bij jou verhaal. Hier ook gisteravond een avond op school gehad. Ging ook even niet met me kreeg zoveel spanning toen ben ik even naar wc gegaan en poosje rondjes gelopen toen zakte het weer af en ben ik toch weet terug gegaan.
Maar nu komt de spanning eruit denk ik was 5 uur wakker en blijf erg in de spanning hangen nu moet denk veel emotie uit. Was weer voor het eerst sinds ruim een jaar dat ik 's avonds weg ben geweest. Dat vind ik nu wel lastig ben erg moe nu en m.n hoofd staat ook niet stil.
Hoop dat dit snel af zakt.

Heb ik ook laat nu mijn boodschappen thuisbezorgen. hoef ik daar geen stress over te hebben..... Al is het voor mijn gevoel een teleurstelling... waarom dit niet gaat...... er is een tijd geweest dat het wel ging maar momenteel weer terug naar af.., ik hoop dat ik het snel weer zelf Jan doen.. IK herken je symptomen... Hou moed ♥️

Ik heb dit ook nu 8 maanden Bo wanneer word het beter

Bij werd het beter na 10 maanden. Nu bijna helemaal weg!

Dag Willa,

Ik herken die speldenprikjes, dat is ook de reden dat ik nu midden in de nacht dit bericht typ, omdat ik er gek van wordt en niet kan slapen. Inderdaad geven die prikjes ook een soort jeuk, ik moet tenminste steeds even over de plek wrijven na de speldenprikjes. Ik heb het nu een paar dagen in combinatie met spierschokjes. Het gaat door heel mijn lichaam, van voeten tot hoofd. Het is niet pijnlijk, maar super irritant en beangstigend. Ik heb al lange tijd veel last van stress/angst en slapeloosheid vanwege andere lichamelijke klachten en daardoor een overspannen zenuwstelsel. De ene vage klacht na de andere en ik kan totaal niet meer ontspannen. Het is dus zeker heel goed mogelijk dat het door stress en/of burnout komt. Ik heb de afgelopen uren dat ik zit te googelen, (eigenlijk geen aanrader) veel verhalen gelezen dat dit bij stress kan voorkomen en ook weer terugkomen. Niets om je zorgen over te maken, maar wel heel vervelend en voor mij ook beangstigend.

Ja kan kloppen, zoek maar eens op de Wim Hof methode.

Hey Anoniem,
Of het wetenschappelijk genoeg bewezen is valt te betwisten aangezien je hierbij geen 'placebo groep' kan instellen. Maar mij helpt het persoonlijk wel! Ik voel me erna vaak minder gespannen en energieker. Goede tip: koud douchen tussen de 0,5 en 1,5 min werkt het beste volgens de onderzoeken die ik heb gelezen. Ik zet de douche dus altijd de laatste minuut op koud. Opbouwen helpt, dus eerst 5 seconden bijvoorbeeld. Belangrijke waarschuwing: wees hier voorzichtig mee bij hartklachten! Je hart moet namelijk wel even meer zijn best doen.
Veel succes.

Lieve Sara,

Heel veel rusten kan ik jou als tip mee geven. Je hersenen zijn overbelast en zien momenteel alles als “gevaar”.

Hoi Sara,
Ik sluit me aan bij wat hierboven is gezegd

En ik hoop je een hart onder de riem te steken: ik kon op mijn dieptepunt ook niks, durfde niet alleen te zijn. Mijn vader kwam mij halen als mijn man naar zijn werk ging en bracht me thuis als mijn man thuis was.
Durfde nergens heen en niks te doen zonder iemand erbij. Het was verschrikkelijk zwaar. Maar dit is helemaal goedgekomen, met de juiste behandeling en ondersteuning ben ik dat weer op gaan bouwen en deed ik steeds meer zelf.

Nu ben ik heel vaak alleen want mijn man werkt fulltime en moet ook regelmatig naar het buitenland voor zijn werk. En ik vind het helemaal niet meer erg, ik geniet er juist soms wel van. Ik doe alles weer gewoon alleen, naar winkels, afspraken, fietsen, wandelen etc.
Dus ja het kan echt goedkomen.

Heb je goede behandeling? Ik had crisishulp toen het zo slecht ging en kreeg therapie en medicatie (antidepressiva). De medicatie gaf wat rust. Maar het had vooral tijd nodig en het hielp ook om te leren wat angst inhoudt (namelijk niks anders dan een beschermingsmechanisme van je brein). En dat je gedachten slechts gedachten zijn.

Veel sterkte!

Voor Y.

Ik zit in hetzelfde als Sara wat fijn je verhaal hoe lang heeft het geduurd? En ben je nu ook hersteld?

Voor geruststelling kan je even zoeken naar het Bureau Breinfijn waar heel mooi informatie wordt gegeven waarom je je zo voelt en waar het vandaan komt. Voor veel mensen reduceert dit al veel klachten of geeft veel herkenning en vaak opluchting. Voor mij bracht het programma geen herstel, maar kanttekening is dat ik al 40 jaar zeer zware klachten ervaar en al alles heb geprobeerd en wel het idee heb dat de theorie achter bovenstaand zelfhulpprogramma eindelijk het pad is dat ik moet inslaan. Breinmedicijn is een ander zelfhulpprogramma dat een beetje hetzelfde idee is, maar met een iets andere insteek. Ook Dr Sarno was al een pionier op dit gebied. Kort samengevat heeft het allemaal met je brein te maken die weer terug moet naar een veilige modus en al die jaren al een loopje met je neemt. Als je het allemaal zal lezen, zal er veel duidelijk worden en achteraf is het eigenlijk ook logisch, geen rare zweefverhalen.

Voor de duidelijkheid, nee ik maak ik geen reclame, ben niet de eigenaar, krijg geen aandelen! Toen ik het teruglas en commentaar kreeg bij een andere post, dacht ik ook even....hhmmm....zou zo wel kunnen lijken. Ik vond het destijds ook weggegooid geld omdat ik het eigenlijk allemaal wel wist, maar voor nieuwkomers de moeite waard om in ieder geval even in te lezen over de theorie erachter. Ik heb zo van meerdere zelfhulpprogramma's een combinatie gemaakt wat voor mij zou kunnen werken.

Hoe lang duurt deze fase?

Ik heb hier ook over gelezen, ik heb die van Holland en barret in huis gehaald

Ik heb het wel eens geslikt op aanraden van natuurarts die er zeer positief over was. Ik bemerkte geen verschil, maar mijn klachten gaan zo op en neer, dat het misschien wel iets heeft gedaan zonder dat ik het merkte. Ik ben groot voorstander van supplementen sinds ik ervaringen heb met zowel reguliere medicatie als de natuurlijke weg. Waar reguliere medicatie vaak die vreselijke bijwerkingen en met stoppen ontwenningsverschijnselen heeft, kan je met supplementen rustig alles uitproberen. Buiten saffraan is ook zeker belangrijk om je ijzer, vitamine D, vitamine B12, magnesium en omega-3 op peil te houden. Hele belangrijke pijlers in je lichamelijke en geestelijke gezondheid!

Hoi Martin,

Ik herken wel een aantal dingen van jouw verhaal. Ik zit ook bijna 2,5 jaar thuis, mijn WIA is net toegekend. Ik heb ook heel erg last van pieken en dalen. En slik ook al 2 jaar antidepressiva. Ik heb 100 mg gehad en in de loop der tijd afgebouwd, nu zit ik nog op 50mg en ik moet even niet denken aan verdere afbouw.

Ik denk (en dat is echt een rot cliché) dat ik (jij misschien ook) meer tijd nodig heb. Je zenuwstelsel is zo ontregeld geraakt in al die jaren… en je moet patronen doorbreken die tot je burnout hebben geleid. Het altijd maar doorgaan bijvoorbeeld. Zelf merk ik dat de klachten altijd toenemen als ik teveel doe, teveel prikkels opzoek. De balans is zo moeilijk te vinden, want je wilt ook leuke dingen doen om te kunnen herstellen.

Sterkte, ik weet hoe lastig het is om de moed erin te houden. Hopelijk helpt het een beetje om te weten dat iemand je situatie begrijpt!

Hoi Martin,

Kun je mij vertellen wat je in de afgelopen twee jaar hebt gedaan qua therapievormen? Ik heb het vermoeden dat daar voor jou misschien nog wat winst te behalen is (zeker als je zo blijft hangen in het fysieke klachtenverhaal) maar dan moet ik wel eerst het hele plaatje begrijpen.

Ben benieuwd,

Hallo anoniem,

Ik ben in behandeling bij psycholoog maar het helpt me niet echt verder. Systeem therapie ligt de nadruk op. Verder heb ik veel geprobeerd in het alternatieve circuit zoals hypnotherapie en haptotherapie. Maar niets helpt, het gaat een paar dagen soms twee weken beter en dan val ik weer in dat zwarte gat en voel me weer dagen zwaar ellendig. Op de betere dagen zijn de klachten te handelen, ze zijn er wel maar niet zo aanwezig. Op de slechte dagen weet ik niet hoe ik de dagen door moet komen. Er zit een soort van patroon in.

Hoi Y,

Dank voor je reactie. Dus jij zit ook al zo lang thuis....heb jij ook nog steeds zoveel klachten dan en wat zijn bij jou de klachten ? Ik denk soms dat ik iets mankeert en dat dit nooit kan door een burnout, vandaar mijn vraag.

Wat knap van je dat je de helft hebt afgebouwd. Ik heb eerder een burnout gehad en toen was ik vrij snel weer hersteld na ongeveer een maand of 9. Maar nu blijf ik er dus inhangen en lukt het me niet om eruit te komen. Soms denk ik dat ik de burnout nog steeds niet volledig geaccepteerd heb. Wat ik zeker niet kan accepteren is dat het me niet lukt om eruit te komen.

Misschien zijn het bij mij ook teveel prikkels en heb ik dat niet in de gaten. Je probeert maar "leuke" dingen te doen ondanks dat je liever op de bank blijft liggen. Maar vaak kun je ook niet op de bank gaan liggen als je een druk gezin hebt. Ik heb naast mijn dochtertje nog 3 zonen die al ietsje ouder zijn.

Het leven op dit moment is niet meer leuk in iedergeval en ik vraag me af of ik er ooit vanaf ga komen 😥 het wordt ook steeds moeilijker om erin te blijven geloven als het al zolang duurt.

Acceptatie is inderdaad heel moeilijk, ik heb daar ook nog altijd moeite mee. Ik heb ook nog dagelijks klachten, hoewel het wel echt vooruit is gegaan in die 2+ jaar.

Okt ‘22 had ik een absoluut dieptepunt met continu angst en dwanggedachten. Ik kon toen echt bijna niks, 5 minuten lopen was al zwaar en ik had veel paniekaanvallen. Ik heb CGT, ACT en EMDR therapie gehad. Allemaal waardevol maar alleen de EMDR heeft echt aanzienlijk de angst helpen verminderen.
Praattherapieën heb ik dus wel zo’n beetje “uitgespeeld” inmiddels want ik heb alle tools geleerd en toch zijn er nog klachten. Ik merk dat het beter met me gaat als ik activiteiten goed afwissel en tijd besteed aan hobby’s, stretchen en wandelen. Lekker podcast of luisterboek of muziek luisteren. Eigenlijk dus als ik niet teveel over mijn situatie nadenk, gaat het best aardig.

Ik heb echt heel veel klachten gehad, sommige heb ik nog steeds in meer of mindere mate. Hartkloppingen, hyperventilatie (teveel en oppervlakkig ademen), stijve stramme spieren, hoofdpijn, angst, neerslachtigheid, oorsuizen en een soort vaag sirene geluid horen (dat er niet was), derealisatie, dwanggedachten, duizeligheid, misselijkheid, niet kunnen inslapen, extreem moe zijn, veel huilen, buikklachten, overmatig zweten (van angst), nervositeit, heeeel veel piekeren, trillende spieren, rillerig zijn, moeite met evenwicht, altijd “aan” staan en schrikken van elk geluidje.

Nog steeds heb ik last van de hyperventilatie, hartkloppingen en stijve spieren en het overalert zijn. En ik ben dus heel prikkelgevoelig, ik kan niet teveel ondernemen in korte tijd. Vooral sociale situaties putten me enorm uit en maken dat mijn zenuwstelsel nog meer op hol slaat.

Het is een heel verhaal geworden maar als conclusie kan ik wel zeggen dat het echt vooruit gaat, alleen duurt het enorm lang en dat frustreert soms heel erg..

Kan me voorstellen dat het nog zwaarder is als je kinderen hebt om voor te zorgen, en waar je ook leuke dingen mee wilt doen. Misschien dat je daardoor ook meer druk voelt, wat weer stress oplevert?

Herkenbaar, ik worstel er ook al ruim 2 jaar mee. Ik krijg wel steeds meer het gevoel dat als het wat beter gaat, ik toch weer te snel/veel wil. Zoals vorige week ben ik met de auto, 40km rijden naar mijn broer geweest en daar gegeten. Voelde goed daar weer eens te zijn. Was erg moe savonds, kon mijn ogen niet openhouden en goed geslapen, maar daarna ging het na een paar dagen weer minder. Denk dat ik dan toch mijn opgebouwde reserve in een keer weer verbruikt heb. Las een keer je moet nog wat energie overhebben na een activiteit. Dat had ik dus wss niet. De klachten zijn wel minder dan in het begin, dus wel wat verbetering. Ik ben vooral bij het opstaan dan gespannen en voel me gauw misselijk en hoofdpijn waardoor ik dan geen zin heb om iets leuks te doen. Ben blij dat ik lees dat meerdere hier er lang overdoen. Ik heb dit wel meer gehad, maar is nooit als burnout benoemd. Heb ook wel therapieën gehad en heeft me wel inzicht gegeven. Maar nu heb ik sinds kort weer een therapeut, die toch aangaf dat net veel op een burnout lijkt. Ik vind dat ze bij therapie vaak gelijk naar de eventuele oorzaken willen gaan en aan het ontregelde stress systeem voorbij gaan. Waar door je niet kunt en dolgraag weer zou willen. Veel sterkte ermee allemaal en fijn dat we elkaar kunnen steunen. W.

Hallo Y,

Dankjewel voor je uitgebreide reactie, heel lief dat je de moeite neemt om zo te reageren. Als ik het zo lees komen onze verhalen heel erg overeen. Fijn dat het bij jouw beter gaat. Ik heb het idee dat ik er maar in blijf hangen en niet vooruit kom. Met kinderen heb je niet veel rustmomenten en mijn dochtertje is 5 en je wil geen vader zijn die de hele dag alleen maar op de bank ligt...

Soms is het ook leuk om samen weg te gaan, maar soms is het de hel en wil ik het liefste alleen maar huilen. Het kan zeker wat je zegt dat de druk daardoor hoger ligt. Bij mij ligt de lat sowieso altijd veel te hoog. Praat therapie helpt mij ook niet echt. Dus jij zou EMDR wel adviseren ?

Het frustreert idd enorm omdat je het liefste morgen weer de oude bent. Een BO is zwaar onderschat naar mijn mening. Waarschijnlijk ook door mijzelf....

Dank voor je reactie W. Ik denk dat je daar een punt hebt. Ik heb ook vaak het idee dat je dan weer over een grens gaat en dat het daardoor dan weer dagen slechter gaat. Alleen heb je het zelf niet in de gaten denk ik. Je wil zo graag en je hoofd wil ook wel, maar je lichaam niet door alle stress in je systeem. Het lijkt dan op een emmer die vol druppelt en dan overloopt. Tenminste anders kan ik het ook niet verklaren. Ik denk dat we zelf wellicht ook onze burnout onderschatten en niet serieus nemen.....

Hoi Martin,

Bedankt voor je antwoord over de therapievormen. Ik kan je aanraden om eens op zoek te gaan naar een pscyhotherapeut die lichaamsgericht werk doet. Ik zat in hetzelfde schuitje en bleef ook (vooral in het fysieke plaatje) maar terugvallen. Sinds ik die therapie ben opgestart gaat het met mij echt vele malen beter en heb ik veel meer vertrouwen in mijn lichaam gekregen (wat ook weer een positieve trend in heeft gezet op andere aspecten van het herstel). Het klinkt alsof er zaken vastzitten in je lichaam waardoor je blokkeert. Emotie werk kan ook helpen, zijn een paar draadjes hier die daarover gaan. Verhaal 1023 op dit forum bijvoorbeeld staan een hoop goede tips in.

Ik wens je heel veel sterkte en hoop dat dit misschien uitkomst kan bieden!

Fijn om je zo een beetje te kunnen steunen Martin.
EMDR heeft met name geholpen voor mij met de angstklachten doordat ik de heftige gebeurtenissen (die leidden tot angstgedachten) heb kunnen verwerken.
Ik kan het wel aanraden, maar het intensief en je moet gerichte traumas kunnen benoemen. Dus momenten die je wilt verwerken. Bij mij was dat bijv. de allereerste paniekaanval, en het moment dat ik écht niet meer kon van pure angst en uitputting.

Voor de spanningsklachten helpen stretchoefeningen en wandelingen mij het beste. En af en toe een massage is ook fijn.

Ik begrijp heel goed je onmacht, het is niet uit te leggen hoe je je voelt aan mensen die het niet kennen. Laat staan aan een 5-jarige. Hopelijk kun je toch af en toe je rust pakken op de dag

Ik kan ergotherapie heel erg aanraden, en daarnaast ACT, en CGT
Icm veel rust en slapen. Accepteren en toegeven. Je dochter wil ook dat je beter wordt. Probeer korte leuke dingen te plannen met haar, aan de hand van je belastbaarheid

Aan iedereen veel sterkte met het herstel! Het gaat jullie lukken!

“Wat ik zeker niet kan accepteren is dat het me niet lukt om eruit te komen”

Als je blijft focussen op oplossingen dan ga je er komen. Dit zeg ik ook telkens tegen mijzelf om mij moed in te praten wanneer ik het moeilijk heb. Zo kun je niet-helpende gedachten vervangen door helpende gedachten die een positief effect hebben en een onderdeel zijn om te herstellen

En wat voor mij ook helpend is, is een wekker/timer aanzetten elk kwartier om te checken hoe ik me voel en wat ik op dat moment nodig heb om mij goed te (blijven) voelen

Martin, ik ben ook al 2 jaar bezig. Net als jij een lange aanloop gehad (7 jr!). Daar draait t dus om: heel kang roofbouw gepleegd = heel lang herstel. Voor mij goed heeft geholpen is juist stoppen met allerlei therapieën die meestal niet helpen. Je kunt niet sneller gaan dan je eigen proces. Je kunt dat eigenlijk ook niet versnellen, wel vertragen. Maar uk snap dat t met een jong gezin extra zwaar is, mijn kinderen zijn volwassen en t huis uit.
Belangrijk is om elke dag korte activiteiten te doen met tussendoor rustpauzes. Je moet elke dag een beetje energie overhouden om de accu op te laden. Zodra je bekaf af bent na een activiteit kom je dus "in het rood" en dat moet je zoveel mogelijk zien te voorkomen. Ook proberen helpende gedachten te hebben zoals 'ik kom er wel" , " ik ben sterk" etc ipv "wat heb ik een kutleven".
Ik heb een hele nuchtere psycholoog die meteen zei: "je moet het zelf doen" en dat is dus ook zo. Geloof in je eigen kracht, schep de voorwaarden voor herstel en koester elk klein stapje dat je zet.
C.

Hallo C,

Dank voor je reactie. Dat geloven in jezelf is volledig weg als je er al zolang in blijft hangen. Ik probeer mezelf ook constant moed in te praten, maar de voortdurende klachten blijven de overhand hebben waardoor ik steeds weer terugval in negativiteit. Dat me dat niet helpt weet ik ook wel, maar het lukt me niet om het te doorbreken....

Beste anoniem,

Je geeft aan dat je in hetzelfde schuitje zat als ik en dat je begin van dit jaar met een therapie begonnen bent. Mag ik vragen wat voor specifieke therapie je bent gaan volgen ?Had jij ook zoveel lichamelijke klachten ? Ik denk soms dat het niet kan zoveel klachten door een burnout....

Hoi Martin,

Dat mag je zeker vragen. Ik bleef ook vooral hangen in het fysieke plaatje. Veel klachten en daardoor ook het vertrouwen in mijn lichaam kwijt. Viceuze cirkel. Ik ben begonnen bij een lichaamsgerichte psychotherapeut n.a.v. een podcast van Brankele Frank die ook aangaf dat zij het lang in andere therapievormen heeft gezocht (meer het praatwerk) maar uiteindelijk de oplossing heeft gevonden in lichaamswerk. Je kunt eens googlen op "lichaamsgerichte psychotherapie" in jouw omgeving, zijn redelijk wat therapeuten werkzaam in Nederland en de meeste krijg je ook nog wel vergoed door de verzekering.

Een groot deel van mijn klachten werd veroorzaakt door het bijsturen van mijn lijf n.a.v de burn-out. Ik was gaan compenseren voor klachten die er allang niet meer waren, waardoor ik een hoop fysieke ellende in stand hield terwijl dit helemaal niet meer nodig was. Als je nog meer vragen hebt geef maar een gil!

Om je gedachten te doorbreken kan ik (ook) “afleiding” aanraden, je aandacht ergens anders op richten dan je klachten. Fijne en helpende afleiding die bijdraagt aan je herstel. Zie verhaal 1286 waar ik wat tips heb samengevat. In ACT en CGT leer je ook omgaan met dit soort zaken. Je kan de app “Poe” downloaden van Quora. Dat is een gratis AI chatgpt app die in het kort ACT of CGT kan toelichten aan je zodat je het kan toepassen alvast. Je kan dan bijvoorbeeld de vraag stellen: hoe pas ik CGT en ACT toe wanneer ik moeite heb om mijn klachten te accepteren of omdat ik nu nog geen vooruit merk met mijn herstel.

Ik kan je vertellen, Herstel kost tijd maar je bent op de goede weg! Blijf focussen op stappen en oplossingen die leiden naar herstel en dan gaat het goed komen! Ik beloof het je! En check goed welke dingen je klachten verergeren zodat je die tijdelijk elimineert

Ik weet als geen ander hoe je je voelt, deze tips deel ik met andere om er voor te zorgen dat mensen zvm de juiste tools krijgen om sneller te herstellen.

Succes Martin

Vooruit=vooruitgang

Ohja en misschien kan je hoop halen uit lichtpuntjes wanneer je je bijvoorbeeld ietsjes beter voelt doordat je, ik noem maar even wat, toe hebt gegeven aan rust nemen. Als je ini mini succesjes gaat boeken dan geeft dat steeds meer zelfvertrouwen en hoop. Blijf geduldig, het gaat jou lukken!

Beste anoniem,

Dank voor je uitgebreide reacties. Fijn dat je zo de moeite neemt om te reageren. Wordt zeer gewaardeerd. Ik ga met je tips aan de slag.

Groeten,
Martin

Graag gedaan! Volgens mij zijn er meerdere anoniemen in de reacties maar het gaat erom dat we elkaar helpen waar mogelijk en leren van elkaar. Zet m op!

Bij herstel ervaar je altijd terug val, het gaat nooit in rechte lijn. Maar je bent wel op de juist weg! Bedenk je vooral dat je niks MOET! Maar bedenk je waar wordt ik blij van? Wat kan ik vandaag gaan doen waar ik blij van wordt? Begin met kleine dingen, hond of kind knuffelen, buiten in de tuin etc. Moet ik echt afwassen en mijn kleren wassen of WIL ik dat graag? Wordt ik er blij van? Is het erg als ik het morgen doe of volgende week? Of kan ik het misschien een keer aan ander vragen? Kan ik misschien de halve vaat doen en daarna iets wat ik echt leuk vind? En daarna de ander helft weer. Ook is het goed om in je hoofd het woord moet te vervangen voor wil of mijn doel is. Let maar eens op hoe vaak je in een zin het woord moet gebruikt. Ik moet dit.....dat...zus...zo..... Voor je brein is dit woord een grote belasting/druk, want moet het echt? Wie zegt dat? Het woord mijn doel is of ik ga proberen of ik wil geeft een hele ander belading. Speel er eens mee.
Schrijven is ook een goede uitlaatklep. Lukt het je om niks te doen, schrijf het dan gewoon eens van je af, alsof je tegenover de arts zit of een goede vriend of familielid waar je het liefst alles aan zou willen vertellen. Het leuke bij opschrijven is dat niks te gek is. Vloeken, schelden, huilen, wanhopen, alles is toegestaan. Als je er wat langer mee oefent, kan je er soms achter komen waarom dingen niet lukken of dwars zitten. Dit zijn maar simpele breinoefeningen die best wel een impact kunnen hebben. Je brein neemt namelijk een loopje met je door je overactieve zenuwstelsel, deze moet weer terug naar de basis dat het weer veilig voelt in je brein en uiteindelijk ook je lichaam. Je bent immers niet zo geboren toch? Je hebt je vroeger beter gevoeld toch? Het is puur je brein, deze moet je als het ware weer her programmeren.

Hallo Ankie, enorm bedankt!

Jazeker kan dit een symptoom zijn van stress/spanning/burnout. Het gekke is dat de meeste mensen denken dat de klachten er alleen zouden moeten zijn als je volop in de burnout of stress zit. Maar juist in de ontspanningsfase erna kunnen klachten zich uiten. Problemen met de spieren is een veelvoorkomend verschijnsel. Zelf heb ik veel last van spiertrekkingen/spasmes en speldenprikken. Ook vaak gespannen spieren, dat zullen velen wel herkennen. Herstel gaat nooit in een rechte lijn, terugval of moeite met dat laatste stukje is heel normaal. Dat wil niet zeggen dat je niet op de goede weg bent.

Ik lees mee. Zit in hetzelfde schuitje

Het kan absoluut helpen, en er zijn genoeg mensen bij wie het echt heel veel positiefs heeft gebracht. Wel goed om de voor- en nadelen tegenover elkaar te zetten.

Persoonlijk heb ik ervoor gekozen om het niet te doen. Dit waren mijn afwegingen:

Con:
- Het is geen wondermiddel, je zal je best wat beter voelen maar anti-depressiva kent ook veel (fysieke) bijwerkingen. Ook moet je het opbouwen en die periode kan best zwaar zijn.
- Je kunt er afhankelijk van worden.
- Je pakt niet de diepere oorzaak aan

Pro:
- Voor sommige mensen is het precies het zetje dat ze nodig hebben om natuurlijk herstel in gang te zetten of te versnellen.

Voor mij persoonlijk speelt het ook een rol dat ik erg verslavingsgevoelig ben, en dat ik een heel fijn vangnet heb thuis met een partner die mij ontzettend veel ondersteuning heeft gegeven. Ik kan me voorstellen dat mensen die dat minder hebben ook meer profijt hebben van anti-depressive.

Ik zou zeggen: kijk of je voor jouzelf ook die overwegingen op een rijtje kan zetten, niemand hier kent de factoren die meespelen behalve jij zelf. Dat maakt het best moeilijk om advies te geven. Ik vind persoonlijk wel dat huisartsen te snel pushen voor anti-depressiva. Mijn huisarts heeft mij daarmee redelijk onder druk proberen te zetten, ook toen ik aangaf dat ik het niet wilde.

Het hangt denk ik af van hoe erg je klachten zijn. Ik had extreme angstklachten die mij totaal verlamde. Het was echt een lijdensweg en ik wilde alles aangrijpen wat ook maar een beetje verlichting kon bieden. Ik ben daarom begonnen met sertraline. Het heeft mij wel geholpen want mijn angstklachten zijn een stuk minder geworden, waardoor ruimte ontstond om aan mijn fysieke herstel te werken en de oorzaken van mijn burn out met therapie te aan te pakken. Het kan ook zijn dat mijn algehele herstel ervoor heeft gezorgd dat mijn angst minder werd. Het blijft altijd lastig om te beoordelen wat de medicijnen precies doen.

Wat ik persoonlijk het meest lastige vind is dat je niet goed weet welke klachten van je burn out komt en wat een bijwerking is van antidepressiva. Het vertroebelt de situatie een beetje. Daarnaast heb ik het opbouwen als zeer zwaar ervaren (achteraf veel te snel opgebouwd). Inmiddels heb ik een groot deel afgebouwd en dat is goed gegaan, maar gaf ook tijdelijk weer extra klachten.

Als je besluit te starten is mijn advies om heel rustig op te bouwen en de dosis zo laag mogelijk te houden. Zeker met angstklachten kan het een behoorlijke tijd duren voordat het effect optimaal is (tot wel 12 weken). Geef het de tijd en ga niet onnodig snel opbouwen. Daarnaast goed om te realiseren dat het geen wondermiddel is, maar wel kan helpen als steun in de rug.

Liefs N.

Hallo N,

Ik zit er ook aan te denken om met Sertraline te beginnen, maar ik was benieuwd welke bijwerkingen jij blijft ervaren op de lange termijn.

Slaap je hier bijvoorbeeld wel goed op?

Ik heb in het verleden Escitalopram gehad, waarbij als blijvende bijwerkingen zweethanden, gapen en wazig zien bleven.

Alvast bedankt voor je reactie, en uiteraard sterkte met je herstel ook. 🙏

Hoi A,

Ik slaap sinds de sertraline juist goed gelukkig. Ik vind het moeilijk om te beoordelen wat van de BO komt en wat bijwerkingen zijn. Ik heb ook last van wazig zicht (veraf kijken) en voel me wat vlakker wat ik ook niet perse fijn vind. Daarnaast heb ik veel last van derealisatie maar dat was er ook al voor de medicijnen.
Als je je dagen nog enigszins doorkomt zou ik er persoonlijk niet mee beginnen omdat je er ook weer narigheid bij krijgt (en afbouwen naar 0 kan ook een uitdaging zijn voor zover ik heb gehoord)…

Liefs N

En het opbouwen?

Bij het opbouwen kreeg ik een flinke toename van angst (wat al niet te doen was voordat ik begon). Ik had oxazepam in huis en daar moest ik flink wat van nemen. Ik begon meteen op 50 mg en achteraf was dat veel te hoog en had ik beter op 25 kunnen beginnen of zelfs 12.5. De toename van angst duurde ongeveer 2 a 3 weken, daarna stabiliseerde het wat en pas na langere tijd (toch wel een week of 10) werd het wat rustiger.

N.

Wat is het verschil tussen overspannen en een bo?
Hoe lang duurt een griep?

Hoi Anna,

Ik vraag mezelf dat soms ook af. Ik ben zelf ook een jaar bezig (en vooral mentaal heel diep gegaan) en hoewel ik ook verbetering merk zal ik nog flink wat tijd nodig hebben om me weer helemaal goed te voelen. Soms maakt het me onzeker dat ik al zo lang bezig ben en twijfel ik of ik wel de juiste dingen doe om te herstellen.
Tegelijkertijd heeft iedereen natuurlijk zijn eigen verhaal qua aanlooptijd, oorzaken, werkt elk lichaam anders en is ieders sociale situatie anders. Het is daarom heel moeilijk om de duur van je herstel met een ander te vergelijken. Ik denk dat we moeten proberen te vertrouwen op ons lichaam en onszelf de tijd gunnen die nodig is om te helen ❤️‍🩹

Veel sterkte en liefs, N

Ik kan me persoonlijk echt niet voorstellen dat iemand binnen zes maanden herstelt van een burnout. Ken ook niemand in mijn omgeving bij wie het zo snel is gegaan. Iedereen is er toch wel minimaal een jaar zoet mee geweest. De meeste gaan snel richting anderhalf, twee jaar voordat ze weer met vertrouwen een beetje hun normale leven kunnen oppakken.

Denk zelf ook dat dat meer onder het kopje overspannenheid valt. Er is alleen zo weinig onderzoek en de diagnose is vaak zo onduidelijk dat dit mogelijk ook in medische adviezen door elkaar is gehaald.

Daarnaast is het misschien een poging tot het creeren van optimisme bij de patient? Mijn persoonlijke ervaring is dat het alleen maar averechts werkt. Je ziet het hier ook veel, mensen lezen hier voor het eerst dat er zo veel anderen zijn die al één, twee soms zelfs drie jaar bezig zijn en dat kan enorm geruststellen. Het laatste dat je nodig hebt bij burnout herstel is tijdsdruk.

Ik denk dat de algehele adviezen, diagnose en informatievoorzieningen op de schop moeten als het gaat over burnout. Het is niet voor niks dat dit forum extreem actief is en iedereen hier behoefte heeft aan herkenning en uitleg. De medische specialisten en online informatievoorzieningen schieten hierin echt zwaar te kort. Ik lees hier regelmatig overeenkomende symptomen waarvan mijn eigen huisarts niet eens wist dat dit met burnout te maken had (waardoor ik hele lange tijd toch nog dacht dat er wel iets fysieks ernstigs aan de hand was en de vage diagnose van stressklachten niet kon geloven).

Ik ben zelf nu bijna twee jaar onderweg en het gaat met horten en stoten. Eigenlijk gaat het heel goed want ik kan bijna alles weer, maar ik voel me nog steeds weleens beroerd en de fysieke spierklachten zijn ook nog steeds niet weg. Maar als ik naar het hele proces kijk kan ik wel met zekerheid zeggen dat ik bij elk halfjaar enorm vooruit ben gegaan. Ik verwacht eerlijk gezegd dat ik over een halfjaar wel weer grotendeels de oude zal zijn. Dan ben ik dus 2,5 jaar verder in totaal.

Volgens mij is het zelfs zo dat om het een burn-out te kunnen noemen de klachten minimaal 6 maanden moeten aanhouden. Anders is het idd meer het voorstadium van een burn-out, overspannen dus.
Hier ook al 13 maanden onderweg.. gaat ook beter maar ben er ook nog echt niet.

Thanks voor jullie reacties. Ik denk inderdaad dat de duur van een bo wel minimaal een jaar aanhoudt en je er dan nog niet bent aangezien een terugval zo op de loer kan liggen..

Het is 6 maanden herstellen …… ik ben al een tijdje onderweg maar in therapie land willen ze me maar wat graag hún therapie verkopen, schandalig om toch al een heel kwetsbare groep dit voor te spiegelen.

Klopt! Als je in therapie gaat dan wordt er zovaak mooi weer gespeeld. Ik vertrouw therapeuten om die reden ook niet meer. Het is natuurlijk goed als je een heel eind bent in je herstel dat je weet hoe je een tweede bo kunt voorkomen. Maar ik denk persoonlijk dat het bij de grootste groep niet nodig is en tijd het beste medicijn is. Daarnaast ook wetende dat 80 uur werken of wat je ook deed om in een bo te komen niet de manier is.

Als je matige trauma hebt en precies het juiste doet via een programma is het mogelijk, maar wat is volledig herstel? Ik ben op vakantie in mijn eentje op Sardinie maar had nog even een flareup vorige week en moet nog actief met trauma bezig.

Ik heb geen therapie ervaring, maar ik betwijfel of ze zo graag zoveel willen verkopen, want ze zitten al behoorlijk vol.

Een burn-out komt meestal niet ineens opzetten maar is een ophoping van vaak heel veel jaren.
Herstel heeft vaak veel tijd nodig (en je zult op de.lange termijn ook dingen
anders moeten (leren) doen

Ik denk dat het vooral een proces van bewustwording is. Ik heb schematherapie gedaan om inzichten te krijgen in mijn patronen, hoe denk ik over mijzelf in bepaalde situaties. Heeft inzichten gegeven. Verder weet ik door bewust worden dondersgoed waar mijn burnout vandaan komt. Dat geeft, ondanks dat het nog vaak een HEL is, wel een soort van rust.
Ik probeer stil te staan bij mijn gevoel, echt voelen en dan de gedachten erbij proberen los te laten. Het zijn maar gedachten, vaak uit angst of schaamte. deze zijn niet helpend maar daar moet je je wel eerst bewust van worden. Irreële angsten en schaamte zijn zo ondermijnend. Radicale acceptatie dat het is zoals het nu is.
Yoga, meditatie en vooral ademhalingsoefeningen doen mij goed. Kan eindelijk weer wandelen en zwemmen, buiten bewegen doet goed.
Ik ben al ruim twee jaar bezig maar ga de goede kant op. Ik gebruik medicatie, schaam ik mij niet meer voor. Ik ga deze in goed overleg pas afbouwen als ik een poosje stabiel ben, met ondersteuning van mijn huisarts en psycholoog. Ik behoud de regie hierin.

Het komt goed lieve mensen, hou vol ! xxx

Ja is heel normaal. Heb ik zeker in de eerste drie maanden van de burnout regelmatig gehad. Ik heb toen zelfs mijn fitbit verstopt omdat ik zo gek werd van de hele tijd maar zien dat mijn hartslag opeens omhoog schoot. Gaf me alleen maar angst.

Heeft te maken met adrenaline dumps dacht ik, dat is een veel voorkomend symptoom bij burnout. Gaat vanzelf weer over en niks om je zorgen over te maken. Je hart kan veel aan. Het is ook een beetje een viceuze cirkel want het geeft jou stress wanneer de hartslag zomaar omhoog gaat, maar die stress zorgt ervoor dat je hart nog harder gaat kloppen. Tijdens het sporten kom je weleens in een hartslag van 150-190 terecht. Dat heb je dan niet door, maar je hart kan een hoop opvangen hoor, zeker als je 26 bent.

Zoals mijn arts zei toen ik het aan hem uit probeerde te leggen: als jij echt een voelbare gevaarlijke aandoening had aan je hart dan had je hier nu niet meer gezeten. Dat klinkt een beetje grof, maar was voor mij wel een geruststelling haha.

Ik heb trouwens ook veel last gehad van maagzuur door de stress, zeker 's nachts. Dat gevoel wordt ook vaak verward met hartproblemen. Heb jij weleens dat je wakker wordt met zo'n hoge hartslag? Je zou dan eens een rennie oid kunnen proberen. Bij mij heeft dat in die periode erg geholpen.

Dankjewel voor je reactie! Ik betrap mezelf erop dat ik ook steeds op mijn horloge kijk haha. Die moet maar even af ja.
Ik heb ook steeds wat maagzuur inderdaad, maar in de nacht is m’n hartslag heel rustig en constant.
Ik zit nu ongeveer 6 maanden in mijn burn out maar had dit nog niet eerder gehad. Maar fijn dat er herkenning is!!

Hier ook herkenbaar. Ik krijg ook een super vol hoofd alsof m’n hoofd vol zit met stress wat er niet is

Ja hoort erbij. Ik heb t alleen de eerste maanden gehad, ook vaak snachts. Je hele systeem is ontregeld dus niet druk over maken.
C.

Ja klopt Snachts inderdaad. Na hoeveel maanden gaat alles een beetje beter

Moeilijk te zeggen wanneer het weer een beetje beter gaat. Het wisselt enorm, maar ik denk over het algemeen dat na 6 maanden alles wel weer wat beter gaat. Je zult uiteraard na die periode nog wel klachten hebben, maar ze gaan dan wel wat meer afnemen. Nu na 10 maanden had ik de afgelopen 2 weken weer last van die hartkloppingen, maar minder intens gelukkig, maar wel vervelend.

Bedankt voor je bericht en wanneer wordt het mentaal beter

Ook wel na 6 maanden, maar je grenzen zijn nog enorm klein. Als je over je grens gaat, merk je dat in het begin heel snel. Dat maakt een burnout ook heel lastig en daarom is iedereen hun ervaring anders. Mentaal was ik na 6/7 maanden best prima, maar heb dus na 10 maanden ook nog weleens een raar hoofd.. Zelfs nu zitten er nog weleens rot dagen bij. Ik hoop dat ik binnen een jaar kan herstellen, maar vaak duurt het gemiddeld wel 1.5 jaar denk ik..

Hoi anoniem,
Ik heb dit ook heel erg gehad, intrusieve gedachten. Heel eng en naar. Maar het is veel voorkomend bij ernstige stressklachten!
Heb er therapie voor gehad en dat kan ik aanraden. Een psycholoog gaat hier niet van opkijken, in tegendeel: zij zien dit ongetwijfeld vaker. Ik zou het dus zeker bespreken met je psycholoog, het is niks om je voor te schamen!

Zelf ben ik er vrijwel helemaal van af gekomen. Alleen af en toe als de stress piekt schiet er nog wel eens een nare gedachten door mn hoofd. Maar die kan ik inmiddels veel beter loslaten.

Hopelijk heb je hier wat aan. Sterkte!

Bedankt voor je reactie. Heb jij dit heel je burn out gehad? Ik zit er nu inmiddels een half jaar in en heb het idee dat de stress minder is en ik meer kan ontspannen dus snap niet goed waar dit vandaan komt. Wellicht omdat het de tijd van de maand is

Hoort er allemaal bij, ik heb weleens gelezen dat je brein in fight & flightmodus dit soort gedachten automatisch uitstuurt om te zorgen dat je nog meer op je hoede bent, en dat brein kan in die modus niet meer filteren tussen echt gevaar en laag risico situaties. Het zal ook vaak opkomen bij specifieke dingen, veel mensen met angstklachten zijn bijvoorbeeld bang voor messen, dan schiet opeens de gedachte omhoog: "wat als ik mijn vriend nu zou neersteken?". Dat ga je natuurlijk helemaal niet doen. En wist je dat veel mensen met hoogtevrees helemaal niet bang zijn om te vallen, maar om te springen? Zoals mijn psycholoog aangaf: het feit dat je er bang voor bent laat juist zien dat je dat absoluut niet wil. Vaak zijn die gedachten ook gelinkt aan angst voor gekte, alsof je in een vlaag van verstandsverbijstering iets zou doen wat je helemaal niet wil. Zo werkt dat niet. Hoe naar intrusieve gedachten ook zijn, het zijn geen wensen. Het komt voort een buitenproportionele drang naar controle die vaak ontstaat bij angstklachten. Lees het boek DARE van Barry McDonagh. Die besteedt hier ook veel tijd aan, heel verhelderend en geruststellend.

Gewoon met je psycholoog bespreken. Bijna elk mens krijgt te maken met intrusieve gedachten, en heel veel mensen ook met gewelddadige of seksueel getinte intrusieve gedachten. Schamen we ons allemaal voor, maar het is niks uitzonderlijks.

Ik had het 2 jaar terug voor het eerst, heel heftig. Was constant bang om mezelf iets aan te doen, durfde niet meer langs een spoor te lopen en de messen moesten in de schuur opgeborgen worden. Ik durfde niet met mijn nichtje (destijds een baby) alleen te zijn uit angst haar iets aan te doen. Terwijl ik juist super gek op haar was en ben.
Mij is idd ook verteld dat juist omdat ik daar zo bang voor was, het betekende dat ik dit absoluut niet echt wilde doen. En dat klopt ook.

Het is heel geleidelijk steeds minder geworden maar ik heb er dus echt wel een paar maanden flink last van gehad voordat ik er een beetje mee om kon gaan. Nu beperkt het me niet meer en komt er slechts af en toe nog eens zo’n gedachte naar boven.

En ik geloof zeker dat je hormonen hierin een rol kunnen spelen, ik voel me ook elke maand rond de menstruatie weer een week slechter. Dat merk ik echt al 2 jaar elke maand, kan er de klok op gelijk zetten.

Ik vind het knap dat je hier je vraag hebt durven stellen, hopelijk worden deze vervelende gedachten voor jou ook minder.

Ja, heel herkenbaar. Dagen waarop ik me down/somber voel en dagen waarop ik best opgewekt/vrolijk ben. Op de mindere dagen zorg ik voor voldoende afleiding: wandeling met de hond, naar de bieb, boodschap op de fiets, zo komt de dag wel weer om. En slaap is ook een factor: heb ik maar 4 uur geslapen dan vind ik t sowieso al moeilijk om met zo weinig energie de dag door te komen. Na een goede nacht voel ik me een stuk beter.
C.

Dankjewel voor je reactie en je advies💕maar heb jij dan ook echt die depriesieve gevoelens of voel je je gewoon een dag kut ik denk dat daar wel een verschil in zit

Nee niet depressief maar gewoon kut inderdaad. Ik denk ook altijd: morgen gaat t weer beter (en dat is ook vaak zo). Maar mood swings horen echt heel erg bij burnout. Zeker in de beginfase, je hebt geen beschermende schil meer zeg maar. Alle emoties liggen heel dicht aan de oppervlakte. Dat wordt gaandeweg weer beter.
C.

Dus ik wordt niet depressief? Ben daar zo bang voor heb nog nooit iets van depressie of andere psychische klachten gehad sinds de burn out komt alles op me af

Ik kan natuurlijk niet voorspellen of jij depressief gaat worden. Deze gevoelens komen wel veel voor bij burnout omdat je natuurlijk door een heftig proces gaat. Beste remedie tegen depressie is vaste dagstructuur aanhouden en vooral ook naar buiten gaan, de natuur in. Een positieve mindset (vertrouwen dat alles weer goed komt en je hier sterker uitkomt) is wel belangrijk.
C.

Hoort er allemaal bij. Je darmen zijn je 2e brein en is dus ook helemaal van slag.

Sterkte

Hoelang zit je in je bo? Ik heb sinds een paar weken dat het eindelijk weer beter is. Sinds september '23 begonnen bij mij de problemen en ging het bergafwaarts.

Sinds eind mei.

Wat gaat er nu beter bij jou?
Ik moest voorheen ook vaak naar de wc en merk nu sinds een paar dagen dat ik niet direct in de ochtend hoef berekend dit dat me darmen aan het herstellen zijn

Ik hoef niet gelijk 's ochtends na het opstaan. Geen diaree meer elke dag. Voor mijn bo had ik veel verstopping, helaas is dat nu wel weer terug.. ik weet niet wat ik fijner vind hahaha. In ieder geval denk ik wel dat mijn darmen weer naar het oude patroon zijn gegaan.

Ik heb ook sinds mijn Bo geen normale ontlasting gehad. Meer diarree/waterachtig

Ik heb ook last van mijn ontlasting sinds de burnout soms goed en daarna weer harde ontlasting en reet zeer sterkte ook

Herkenbaar ook veel meer ontlasting met mijn burnout naar dokter geweest zegt geïrriteerd mijn poepgat duurt nu al 2 weken wandel veel en vet vervelend dit word er deprimerend van heb alle lichamelijke klachten wel gehad van de Burnout ruim 1 jaar verder nu pffffff sterkte allemaal 😥

Herkenbaar ik heb ook last van mijn ontlasting de ene keer hard dan weer diarree en nu weer verstoping weer herkent dit

Same here... veel vaker diarree dan normaal, vooral in de ochtend (cortisol?).
Sommige dagen is het ineens weg en alles weer normaal, en dan begint het weer, vaker buikkramp ook. Alles is van slag, lijkt het.

ik drink meer thee en zo min mogelijk koffie, maar het helpt niet heel erg.

Goedemiddag An,

Valt allemaal niet mee hé? Daarom naar gewoon even een berichtje van mij. Lekker weertje hé? Ga je vanmiddag nog iets doen of kun je lekker even buiten gaan zitten in het zonnetje? Goed dat je je ❤️ lucht. Helaas heb ik geen oplossing maar vaak doet een berichtje al goed.

Sterkte An, fijne dag 🍀

Goedemiddag An,

Valt allemaal niet mee hé? Daarom naar gewoon even een berichtje van mij. Lekker weertje hé? Ga je vanmiddag nog iets doen of kun je lekker even buiten gaan zitten in het zonnetje? Goed dat je je ❤️ lucht. Helaas heb ik geen oplossing maar vaak doet een berichtje al goed.

Sterkte An, fijne dag 🍀

Hoi..dank je wel ..
Nee ,valt zeker niet mee. Met het hondje ff gelopen,was wel lekker.
Wat doe jij op zo’n dag .? Of mag ik dat niet vragen.?
Ik ben 66 jaar nu, het is zo stil !

Ik ben buiten wat op gaan ruimen omdat het nu nog lekker weer was.
Soms ga ik wat lezen maar heb ook de momenten die jij hier beschrijft.

Hoi An, ik herken me helemaal in je verhaal. Heb na 7 jaar intensieve zorg om mijn man mij helemaal verloren. Hij is in dec.'23 gestorven. Kreeg erna veel lichamelijke klachten, en zit ook al een tijdje in een burnout. De ochtenden zijn vreselijk, veel onrust en ik heb nergens zin in. Heb wel lieve vriendinnen en familie. Maar voor nu weet ik ook nog niet hoe ik uit deze ellende moet komen. Heel veel sterkte, Gabje

Hoi Gabje en medelotgenoot

Gabje :
me man is 8 december ‘22 overleden,eigen bedrijf gehad,dus altijd gewerkt en 1 vriendin. Alles regelen,mijn zoon heb het overgenomen.en dan .door omstandigheden nu klein huisje,en alleen zijn. Nooit gehad ,na 35 jaar alleen. Dus ja….wat een ramp,hobby wel,maar ja 🤷‍♀️klein hondje,maar die zeg niks🥲. Het vliegt me aan iedere ochtend,en dan de tranen.puddingbenen,duizelig, nergens zin. Dus ja….ik hoop ook dat het wat minder word🙈,want dit is zo eng !malen ,piekeren, druk in het hoofd…

Medelotgenoot: heb maar een hele kleine tuin/ plaatsje voor 2 stoelen en tafel.
Vraag me altijd af waar al die tranen vandaan komen.heb wel veel meegemaakt,ziek geweest,controles zieken huisbezoek,gaat nog steeds goed hoor,maar die angst voor ? zit er ook nog in! Soms wel 5mg oxazepan,en dan is het even wat luchtiger of zo🤷‍♀️kan moeilijk dingen loslaten,therapie gehad, maar had er niet veel aan.zal aan mij liggen!
Diamant painting,lezen,tv, I-pad doe ik.
Zomaar huilbuien,en kan dan niet stoppen! En daarna weer even gewoon🤷‍♀️word er wel doodmoe van. Hoe gek is dat ?
Kinderen wil ik ook niet altijd lastig vallen.ben ik nu de enige ? Pfff vind het zo moeilijk, wat kun je anders doen ?
Dank voor de reacties !,

Hoi An, ik vind het ook erg moeilijk, leef met je mee. Heb mezelf jaren weg gecijferd, en weet ik me geen raad met mezelf. Pieker veel, weet dat dat niet helpt. Heb gewoon nergens zin in. Mijn psychologe kon me ook niet helpen. En alle stress is me op de bekkenbodem geslagen, kan moeilijk zitten, erg pijnlijk, zorgt voor nog meer stress. Ik heb momenteel geen hobby's.
We hebben elkaar en dit forum, we gaan dapper door en hoop houden.
Liefs Gabje

Hoi Gapje

Ja, herken het ook. Altijd bezig voor een ander, jezelf wegcijferen. Nu moet ik voor mezelf opkomen,en valt het niet mee. Vooral huilbuien,alles nog plekje geven,maar pfff. Hou vanjezelf…zeggen ze? Nooit aan toe gekomen.hoe dan? Tijd is nu aan mezelf,maar is heel moeilijk. Zeker omdat ik nooit alleen geweest ben,is het zoooo stil,en niemand die ff kletst. Als je er goed tegen kan,is het mooi,maar anders🤷‍♀️🙈piekeren doe ik ook wel,maar hou me ook bezig met lezen,en diamant painting.misschien ook wat voor je? Even afleiding…al valt het niet mee! Lees je graag weer!

Hoi An,

Dat lijkt mij ook heel moeilijk om je partner te verliezen en dan alleen te zijn. Heb je een buurtapp of misschien is er een groep op Facebook waar je een oproep kan plaatsen om andere mensen te leren kennen? Bij ons in de buurtapp vragen ze weleens of mensen mee gaan wandelen oid.
Of misschien is er een wijkcentrum waar je naartoe kan die dingen organiseren?
Ik weet natuurlijk niet of je dat lichamekijk of geestelijk aankan op dit moment. Maar zo zou je wel in contact kunnen komen met andere mensen en zo evt meer vrienden kunnen maken.

Liefs Kim

Hoi Kim

Heb wel buren,en soms kletsen we even ,laat mijn hondje veel uit,en maak daarbij ook even een praatje. Wijkcentrum ook geweest , even leuk, maar nog niet echt mijn ding. Je gaat toch weer naar huis en bent alleen 🤷‍♀️.
En het is net altijd huilen,en dat het me aanvliegt. Maar ook zo van: bij een rotdag…even de arm om je heen.
Wil van alles,…maar zo geen zin / fut voor.
Kermis in mijn hoofd, geen paniek of zo,maar onrustig.
Overal tegenop zien…etc.
Ben jij ook alleen,en wat doe jij dan op de dag? Als ik vragen mag🤔

Beetje structuur is fijn. Voor mij; een goed ontbijt, kop koffie en dan Nederland in beweging ik kan dit nu 2 x achter elkaar doen. Je hebt het idee dat je met een groepje aan het sporten bent. Probeer het eens An. Het kan op eigen tempo.

Hoi Eef

Zal eens kijken op de tv, toch?

Kun jij goed alleen zijn…?
Soms vind ik het wel heel moeilijk !🤷‍♀️
Stilte…pfff

Hoi Eef

Beetje ritme heb ik ook wel,en zal eens kijken op de tv toch?

Heb je ook hobby’s?
Ik hou me wel bezig, maar soms is het toch heeeel stil,al zet ik dan de tv aan.en dan vliegt het me weer aan. Piekeren,huilen….etc. Word er zo moe van !

Ik herken die onrust heel erg. Ik wist ook niet meer wat ik leuk vond…. Moest leuke dingen doen pffff wist het echt niet meer en vond in die periode ook niks echt leuk. Advies met angst … ga in beweging op een gegeven moment was ik de hele dag in beweging, totaal geen balans, ik zakte alleen maar dieper. Totdat ik voor mij de juiste therapie vond , psychosomatische therapie waarbij ik uitleg kreeg hoe het brein werkt dat het heel normaal was wat voor uitwerking het had op zowel fysiek als mentaal gebied. Accepteren dat je hier op DIT moment inzit, je komt er weer uit en heeft tijd nodig. Heel veel tijd. Dat accepteren is zo moeilijk maar ….dat is wel het begin van je herstel. Maar oh je bent op die slechte momenten zo bang dat het niet meer goed komt. Geen sociale contacten meer aankan een vreselijke ziekte hebt, zoveel pijn in je lijf hebt en denkt is dit mijn toekomst, zo’n eng wereld beeld hebt etc
Ik heb vaak ook geen zin in Nederland in beweging maar als je het toch doet geeft het toch iets van plezier erin en beweging is gewoon goed voor je. Dus morgen gewoon beginnen en daarna een lekker bak koffie/ thee …… nou sterkte maar weer en geef het de tijd An

Hoi Eef

Onrust,angstig,….loop veel met de hond,wel met puddingbenen,eng gevoel wel! Maar doe het wel.
En ja…accepteren..nooit goed in geweest.niet zeuren….neem maar pilletje zei me man altijd,en bij huilen zei hij…stel je niet aan,! Hij kon lief ,maar ook hard zijn. Dus altijd weggedrukt. Dus ja….ik weet niet beter dan doorgaan alsmaar🤷‍♀️nu vind ik alles eng !
En idd. alles op de automatische piloot..sinds ik alleen woon,nu 5 maanden . idd. Komt het nog goed??
,ben ik ziek? Wat heb ik? Duizelig van piekeren…
Veel huilen ,stel dat…oh jee🙈niemand zegt wat ( opbeuren) pfff zo verschrikkelijk!
Na ziekttijd zo’n 2 jaar van me man, na 35 jaar samen zijn,nu dan het huisje…..en nu pas verwerken ? Hoe dan?

zal morgen ff kijken op de tv.
Lees je graag weer !

Hoi An,
Jij vroeg mij wat ik zoal doe de hele dag. Mijn situatie is niet echt te vergelijken met jouw situatie. Ik ben 44 en heb een man en drie kinderen. Ik heb sinds mei 2023 een burn out nadat ik jaren voor mijn zieke ouders heb gezorgd en na hun overlijden maar door ben gegaan en niet heb gerouwd. Ik heb in mijn burn out emdr gevolgd om de nare ervaringen rondom het ziekteproces en het overlijden te verwerken
. Dat heeft mij geholpen. In nov ben ik weer langzaam begonnen met opbouwen van werk en sinds twee weken zit ik op mijn uren, 33,5 uur. Wat best veel is naast een gezin en sociale contacten. Ik heb nog steeds lichamelijke klachten en moet ook regelmatig rust nemen.
Dus ik heb ook net als jij een rouwproces doorgemaakt, maar het is toch anders als je je ouders verliest of je man. Ik ben nooit een hele dag alleen thuis. Dat lijkt mij ook echt niet fijn zoals in jouw situatie.
Wel goed dat je naar het buurtcentrum bent geweest. En het klopt dat je daarna weer alleen thuis komt. Maar ik hoop dat je kan genieten van de kleine dingen als een praatje met iemand anders en de dingen die wel goed gaan.
En als de psycholoog jou niet kan helpen dan is het misschien goed en nodig om een andere te zoeken? Ik heb ook cognitieve gedragstherapie gevolgd. Helpende gedachten tegenover negatieve gedachten zetten even kort gezegt.

Liefs Kim

Hoi Kim

Dan is jou situatie zeker anders, maar evengoed erg !
Ben blij voor je dat je dan toch weer dingen kunt oppakken .Pas wel goed op dat het niet teveel word/ is !

Rouwen en alleen zijn is wel een hel ! Dat voel je pas als je ervoor staat! Soms ben ik met een momentje al blij als ik loop🤷‍♀️en daarna de tranen die dan lopen…maar het is wat het is !? toch ? Zal eens vragen bij de h.a. Of er nog iets van therapie moet komen, maar uiteindelijk moet IK er toch uitkomen ! Pfff dank je wel