Burnout ervaringen

Maar natuurlijk:

Wat houdt de 20-3-20 regel in? Heb je een goede dag, doe dan tot 20% meer dan je basisniveau. Op een slechte dag doe je 20% minder. Heb je 3 goede dagen achter elkaar waarbij je 20% meer aankon, dan kun je dat als het nieuwe basisniveau aanhouden met inachtneming van leefregels die de ergotherapeut meegeeft. Het kan wel een aantal weken duren voordat je 3 goede dagen elkaar hebt.

Als je Googlet vind je hem ook op de Pagina van postcovid helemaal onderaan de pagina de uitleg. Deze regel wordt zowel gebruikt voor burn-out als covid en dergelijke

Ps: ik doe zelf 7 dagen ipv 3, dit in overleg met mijn ergotherapeut

Op de postcovid website kan je helemaal onderin het kopje “ Hoe kun je energie/conditie opbouwen zonder steeds terug te vallen na corona?” uitklappen door op het plusje te drukken. Daar staat de uitleg waar ik het vandaan heb gehaald :-)

En met goede dagen bedoelen ze: dagen zonder zo min mogelijk klachten en een normaal herstel na een activiteit

Dus stel je doet de afwas en je moet daar 4 uur van bijkomen met hartkloppingen, dan is dat nog teveel op een dag en dan dien je de taak te elimineren of het aantal minuten te verkorten van de activiteit.

Correctie: En met goede dagen bedoelen ze: dagen met zo min mogelijk of zonder klachten en een normaal herstel na activiteiten. Uiteraard dien je activiteiten af te wisselen met rust.

Dus stel je doet de afwas en je moet daar 4 uur van bijkomen/herstellen waarbij je bijv lang last ervaart van hartkloppingen of andere klachten, dan is dat nog teveel op een dag en dan dien je de taak te elimineren of het aantal minuten te verkorten van de activiteit.

En houd je aan een vast dagschema, dan kan je het goed monitoren. De app: activiteitenweger, kan je hiervoor gebruiken

U center, nooit van gehoord en revalideren, van een burn out bedoel je?

Ja ik weet dat het een traject is van 6 weken en kost aardig wat geld ik dacht een paar duizend euro

Volgens mij was het 5000 euro kan ik me herinneren

Maar moet je even nachecken de kosten, pin me er niet op vast het precieze bedrag, maar het is een Intensief traject van 6 weken. Dat ging voor mij ook helaas niet lukken, veel te kort en te zwaar en te duur

Is een psychosomatische fysio wat voor je? Icm een psycholoog en evt een ergotherapeut?En je kan het e-boek burn-out de reset kopen voor als begin met basis handvaten zodat je een opstapje hebt voor reguliere therapie erna zoals therapieën die ik hierboven benoemde die vaak vergoed worden en ook deels zonder verwijzing mogelijk zijn vanuit huisarts :-)

Overigens zelf het ebook niet gelezen, maar er staan (wat) goede dingen/handvaten in zoals ik begrijp nav de verhalen die er rond gaan, maar ook dingen die minder zijn en misschien wel niet van toepassing/relevant/ of helpend zijn

Heb het ebook aangeschaf, was nieuwsgierig! Enorm veel tekst, maar staan zeker bruikbare tips in die je kan gebruiken voor als opstap naar verder reguliere therapie!
Kortgezegd een korte samenvattingen om begin fase door te komen: veel slapen, rusten, korte activiteiten afwisselen met rust, luisteren naar je lichaamsignalen, ontspannen dmv ontspanningsoefeningen

En ik zou daar bij aanvullen dus de app “activiteitenweger” en 20-3-20 regel en dit forum lezen

Hoi Pieter,

Elke terugval of andere klacht blijft een ding he? Ook ik ga dan twijfelen etc. Ik ga er vanuit dat je al dingen doet om je beter te voelen. Ga er maar vanuit dat dit werkt. Ook bij deze klacht. En anders adviseer ik je op een keer TRE te doen via YouTube. Kijken of je de spanning eruit krijgt en weer kan ontspannen. Zet 'm op!

Even pas op de plaats en meer rust en ontspanning plannen

En een andere vraag. Hoe zoek ik in dit forum (bijv. Eerdere topics over een specifiek onderwerp in relatie tot burn out?

Mijn eerste gesprek met de arboarts was ook telefonisch. Hierna een aantal keren een telefonische afspraak met een praktijkondersteuner van de arbodienst gehad en pas na een paar maanden kreeg ik een oproep voor een fysiek consult. Ik vond het zelf destijds wel fijn omdat ik toen echt nog geen puf had om naar het centrum van een grote stad te reizen. Weet niet of het vaak zo gaat, zal misschien ook per arbodienst verschillen.

Ik moest altijd vanaf het begin fysiek erheen, had er vaak ook helemaal geen puf voor. Het lijkt me juist heel fijn dat t telefonisch is, net wat laagdrempeliger en minder belastend

Super fijn juist! Ik ben de eerste keer fysiek geweest, maar vooral omdat ik er totaal geen puf voor had om t om te laten zetten via werkgever.
Mijn man is meegeweest zodat ik niet hoefde te rijden en lekker mn ogen dicht kon doen in de auto. De bedrijfsarts stelde zelf voor om mijn 2e gesprek telefonisch te doen zodat t minder belasting geeft. Dat is over een week en ik ben daar erg blij mee. Voelt laagdrempeliger en wat minder officieel ofzo

Was bij mij ook zo, eerste drie keer. Ik was zo uitgeput dat dit voor mij heel fijn was. Die ba vindt dat zelf ook wel lekker makkelijk natuurlijk. Totdat mijn werkgever hier achter kwam. Toen moest t fysiek.

Mij wilde ze de eerste keer fysiek zien maar ik heb aangegeven dat dat teveel was voor mij. Toen kon het gewoon telefonisch. Dat vond ik veel fijner. Ik vind het echt een gek systeem dat ze verwachten van mensen die niet naar werk kunnen dat ze wel naar zo kantoor kunnen komen voor een gesprek dat 9 van de 10 keer prima telefonisch kan.

ik moest fysiek naar een BA maar dat is een uur rijden, terwijl ik zelf ook in een grote stad werk en in een andere stad woon. Andere opties dus, wellicht. Maar helaas. Deze afspraak heb ik omgezet naar online om niet 1 uur heen en 1 uur terug te moeten rijden. Omdat ik tussentijds van werkgever ben veranderd, niet mijn werk zelf maar nu in dienst ipv via payroll, krijg ik een nieuwe afspraak.

Hoe lang zat er tussen jullie eerste en tweede afspraak?

Een maand. We hebben iedere maand telefonisch contact.

@Anoniem Bij mij zat er langer tussen, 6 weken geloof ik.

Bij mij 6 weken

Misschien heeft deze site tips voor je maagzuur: omaweetraad

Ik zit op week 3 escitalopram en bijwerkingen zijn ineens weer gekomen

Ik lees mee, hier nu twee weken op weg

Hoi

Ik heb nu paroxetine 20mg, sinds 4,5 weken, was eerst 10mg.
Is nu wel iets rustiger,maar nog niet geweldig.
Sterkte

Escitalopram hier en ja het maakt je redelijk weerbaar

Het blijft oppassen

Hi ik heb een tijdje citalopram geslikt dus kan je er alles over vertellen. De bijwerkingen zijn vooral de eerste twee weken heftig, raad je aan om vrij te nemen als dat kan! De bijwerkingen verschillen per persoon, maar wat ik ervaarde was een droge mond, hoofdpijn, misselijkheid, haaruitval en seksuele bijwerkingen. Je klachten (waarvoor je het middel neemt) verergeren de eerste maand, maar je moet proberen door te zetten! Citalopram had echt een hele positieve invloed op mij en het voelde oprecht alsof ik gewoon weer mezelf werd. Dat is het beste hoe ik het kan beschrijven denk ik. Dit medicijn brengt jou gewoon weer in balans zodat je weer normaal kan functioneren en leven. Ik ben er mee gestopt omdat ik als bijwerking haaruitval had (wat echt HEEL zelfzaam is) en ik trok dit echt niet meer. Ook de seksuele bijwerkingen zijn best vervelend maar heb gehoord dat dit kan verdwijnen als je lichaam helemaal eraan gewend is. Pas na 3 weken ga je beginnen met resultaat zien van dit medicijn!!!! Maar dit verschilt ook per persoon. Raad je ook aan om het echt op te bouwen dus echt beginnen met 5 mg het liefst. Stel je begint in een keer met 20 mg dan zijn de bijwerkingen echt heel heftig pas hiermee op.

^ Oh en ik raad je echt aan om de escitalopram te nemen ipv de citalopram vond deze veel fijner en sneller resultaat (bijwerkingen zijn ook veel beter te doen). Heb beide gehad maar ook hierbij kreeg ik weer de haaruitval.

Voor A. Wanneer sloeg de escitalopram echt aan

@Anoniem na de tweede week gingen de bijwerkingen zoals droge mond, hoofdpijn, misselijkheid weg en voelde ik me ietjes beter. De 3e week begon ik me emotioneel gezien wat slechter te voelen maar na de 4e week voelde ik echt heel veel verbetering! Maar het verschilt echt per persoon wanneer het aan gaat slaat. Je moet het sowieso 3 maanden nemen om te kijken of dit medicijn wat voor jou is.

Ik ervaar dat ook qua emotie. Ik zit nu in week 3 A. Bedankt dit geeft mij ook weer vertrouwen week 2 voelde goed en nu dit in week 3 werd zo bang om terug te vallen

@Xoxo Snap ik hoor het is ook niet niks om te beginnen met medicatie vond dat zelf best een grote stap en hoopte elke dag dat ik me zsm beter zou voelen want had echt al genoeg ellende gehad. Wat je nou hebt is zeker geen terugval maar hoort echt bij de medicatie heel veel mensen hebben eerst ups en downs in het begin. Na de 4e week denk ik echt dat je je veel beter zal voelen!!! Voor nu nog even volhouden you can do it.

Hoi A., Oef, wat een nare bijwerkingen! Ook van de haaruitval. Bij beide soorten had je dit dus? Is de haaruitval gestopt toen je stopte met het medicijn? En ben je daarna aan een andere gegaan, waarbij je deze bijwerking niet had?

Had je daarvoor ook al last van haaruitval?

Ik ga morgen toevallig naar de huisarts voor AD en las ineens jouw berichtje op dit forum. Heb zelf al last van haaruitval en denk nu ojeeee...

Ik heb 10mg escitalopram en geen haaruitval een bijwerking kan hoeft niet

Had jij van te voren wel al last van haaruitval, Anoniem? En dat dat niet verder is gegaan met gebruik AD?

Heb zelf 5 maanden AD geslikt, had ook geen haaruitval
Bijwerkingen kunnen bij iedereen anders vallen

Groetjes Andere anoniem

@Anoniem sorry ik zie je reactie nu pas!!!! Had nooit eerder last gehad van haaruitval…. Heb er zelf onderzoek naar gedaan en het kwam erop neer dat door dit medicijn bij sommige mensen je haren te snel in de rustfase komen waardoor ze in een snelle tempo gaan uitvallen…. Maar je hoeft absoluut niet bang te zijn voor deze bijwerking want volgens mij krijgt maar 1% of zo hiermee te maken. En ik was de ongelukkige helaas. Haaruitval stopte inderdaad toen ik met citalopram/escitalopram stopte.

Dankjewel voor je reactie A. en ik vind het echt vreselijk voor je!!

Nou... ik durf het niet meer aan, merk ik. Ik had de afspraak al verschoven naar komende maandag, in de hoop dat ik er dan anders over denk. Maar ik ben zo angstig vandaag... (de reden ook, dat ik de AD eigenlijk wel nodig heb, ben overal extreem bang voor, alleen maar alles overdenken en dan die vreselijke angstgevoelens door het lijf en niks meer kunnen). Ik heb al een flinke haaruitval gehad tijdje geleden en ben bang dat ik het laatste haar ook nog kwijtraak dan.

@Anoniem snap ik, het feit dat je flinke haaruitval hebt gehad maakt het alleen maar moeilijker. Ik adviseer je persoonlijk om het gewoon een kans te geven, de haaruitval begint direct dus als je merkt dat dat een bijwerking is die je ook krijgt kun je natuurlijk altijd gewoon stoppen. Ik was zelf zo hopeloos en zo klaar met het feit dat ik me dag in en dag uit zooooo ellendig voelde. Niks kon het nog erger maken dan dat het was voor mijn gevoel.

De haaruitval begint dus echt gelijk?

Dat herken ik helemaal. Zo wanhopig en ellendig dat je de overige bijwerkingen bijna wel aandurft. Had jij ook last van extreme angstgevoelens en angsten en die spiraal die je dan krijgt en bijna niet uitkomt?

Je bent na die twee keer haaruitval niet nog een andere AD gaan proberen? Hoe voel je je nu zonder? Lukt dat een beetje?

@Anoniem meestal begint het inderdaad gelijk! Dus wanneer je merkt dat je er ook last van hebt kun je binnen een week gewoon stoppen, je zult ook niet echt last van ontwenningsverschijnselen hebben aangezien je het maar een weekje hebt geslikt. Ik ben na deze 2 pogingen inderdaad gewoon gestopt omdat de kans heel klein is dat ik bij de volgende geen haaruitval zou krijgen. Bij 9 van de 10 antidepressiva is haaruitval een mogelijke bijwerking en ik ben ontzettend gevoelig voor deze bijwerking. Ik had inderdaad ook

^ Ik had inderdaad ook last van allerlei gekke en stomme angsten en de (es)citalopram deed dit bij mij gewoon verdwijnen wat zi top was. Momenteel neem ik geen medicatie maar supplementen die me goed kunnen ondersteunen voor mijn klachten, ik sport, probeer gezond te eten en neem alle rust die ik nodig heb. Het gaat gelukkig stukken beter. Zit nu al 20 maanden is deze burn out want lang is maar gezien mijn aanloop er naar toe voor mij wel begrijpelijk.

A wanneer merkte je verbetering en welke dosering Had je? Fijn zeg

Hoi Love, ik heb veel steun aan het lied van Eline: je mag ook verliezen, je hoeft niet altijd sterk te zijn.

@jacoba, je reactie staat denk ik onder het verkeerde verhaal ;)

Hoi A., Dankjewel voor je reactie. Even hele slechte dagen gehad en niet op schermen kunnen kijken, vandaar deze late reactie. Net bij de huisarts geweest. Ik durf het nog steeds niet aan i.v.m. die extreme haaruitval die ik al heb gehad en wat nog lang niet hersteld is. Ze raadt het in mijn geval wel echt aan, maar ik moest zelf de keuze maken en er nog even over nadenken dan en nog een afspraak inplannen. Wel goed om te weten dat wanneer ik deze bijwerking zou hebben, het gelijk al begint uit te vallen en wanneer je stopt, dat het ook stopt met uitvallen. En ik weet natuurlijk dat ik deze bijwerking niet hoef te krijgen, maar jeetje... straks krijg ik hem wel... Goed om te lezen dat het nu wel stukken beter met je gaat!! En mooi dat de supplementen daarbij geholpen hebben. Welke supplementen zijn dat, als ik vragen maken?

Lieve Manon,
Wat zwaar en verdrietig voor je. Ik herken alles wat je zegt, alleen hoefde ik niet over te geven. Maar ik hing wel boven de wc omdat ik het gevoel had te moeten overgeven.

Destijds was ik ook helemaal ingestort, mijn systeem was extreem overbelast geraakt. Ik heb het “geluk” gehad dat ik met spoed toegang kreeg tot de GGZ en medicatie (eerst oxazepam, daarna antidepressiva) kreeg die wat rust gaf. Een maand later kon ik beginnen met therapie. Het heeft mij heel erg geholpen om te weten dat je angst/paniek niets meer is dan gedachten, voortkomend uit een overload aan stress.

Wat ik toen had willen weten, wat ik nu wel weet: er is niks mis met je, je wordt niet gek. Je bent alleen compleet en totaal overbelast en uitgeput. Probeer het jezelf zo comfortabel mogelijk te maken, zorg dat je lekker warm bent (warmte geeft je systeem een gevoel van veiligheid). Misschien even proberen wat zacht en vloeibaar voedsel te eten, zoals fruit en yoghurt of kwark, dat gaat iets makkelijker met een droge mond.

Heb je steun vanuit je omgeving? Als het kan, laat je dan een beetje verzorgen, iemand die thee voor je zet, je knuffelt en naar je luistert kan onbewust al veel doen.

Verder zijn er veel oefeningen die laagdrempelig zijn en je zenuwstelsel wat kunnen kalmeren. Bijvoorbeeld jezelf omhelzen, met je armen kruislings, een hand op je schouder en de andere onder je andere oksel (containment hug heet t)
Jezelf een beetje wiegen kan ook fijn zijn.
Zachtjes en rustig wrijven over je armen of benen, je voeten lichtjes masseren.

Misschien kun je wat afleiding vinden in de vorm van iets creatiefs, zoals kleuren, knutselen of een handwerkhobby.
Maar alleen als je daar zelf behoefte aan hebt natuurlijk.

Probeer prikkels zo mogelijk een beetje te vermijden, je systeem staat nu zo ontregeld dat alles extra hard binnenkomt.

Het allerbelangrijkste: wat je nu meemaakt, gaat voorbij. Het wordt echt beter met de tijd en de juiste ondersteuning. Hopelijk geeft dat je wat houvast.

Ik wens je veel sterkte en stuur je een dikke knuffel ❤️

Ik heb wel een hele hoop klachten, lees mijn verhaal hier onder van anoniemevrouw29jaar.

Zeker herkenbaar Manon. Zo was het bij mij ook in het begin. Het gaat weer over, echt waar. Bij mij heeft het overgeven niet lang geduurd gelukkig. Wel was ik nog een tijd misselijk. Ik probeerde dan maar te eten wat lukte of waar ik zin in had.
Je moet er even doorheen, maar het wordt echt weer beter. Ik ben inmiddels ruim een jaar verder en het gaat eindelijk weer de goede kant op. Geduld, heeel veel rust en vertrouwen. Sterkte met alles!

Zo gingen de eerste weken bij mij ook en ik sluit me helemaal aan bij het verhaal van Y.
Misschien vraag je je nu vooral af of het ooit nog goedkomt, maar dat moment gaat er echt komen. Hopelijk helpen deze berichtjes je een beetje. Sterkte!

De huisarts kan je pilletjes geven tegen misselijkheid. Heb ik ook gehad. Daardoor kon ik gelukkig weer een beetje eten. Bij mij vlogen de kilo’s er ook vanaf de eerste paar weken.

Heel erg bedankt voor jullie ontzettend lieve berichten! En wat vreselijk dat jullie hier ook doorheen hebben moeten gaan...

In december ben ik al een keer bij de hartkliniek geweest voor een ecg en hartecho. Toen was alles goed. Mijn klachten waren toen ook precies minder en zijn ook twee maanden weggeweest.

Ze zijn nu weer vol terug. Dus net een telefonisch consult gehad en moet over twee weken komen voor een inspanningstest. Nu is mn paniek weer gepiekt uit angst dat ik toch iets aan mn hart heb.

Mijn klachten zijn dat ik eigenlijk moeilijk kan staan of iets kan doen zonder dat mn hartslag heel hoog wordt met hartkloppingen en een licht gevoel in mn hoofd.

Zijn er meer die dit hebben/gehad?

Ja zeker, ik noem het dan altijd “ik sta te tollen op mijn benen”. Niet meer zo extreem last van als toen, maar nog steeds als ik overbelast ben komen die klachten weer op.
Een soort deinend gevoel, onvast op je benen. En licht in je hoofd inderdaad.

Hoge hartslag had ik in het begin ook bij het minste of geringste. Is ook nog steeds een klacht die als eerste opspeelt als de stress weer toeneemt.

Eigenlijk heb ik al 2,5 jaar in meer of mindere mate hartkloppingen/versnelde hartslag, aantal keer laten nakijken en t was nooit iets. Heeeel vaak heb ik gedacht: ik ga flauwvallen. Is nooit gebeurd.

Goed dat je het laat onderzoeken, dat geeft hopelijk wat rust.

Ja zeker, herken dat heel erg hartkloppingen door BO/uitputting.... alleen veel rust en activiteiten afschalen helpt mij om mijn batterij weer op te laden

Een verschil is dat je bij hartproblemen voornamelijk last krijgt tijdens inspanning, terwijl je bij een burn-out ook last hebt wanneer je in rust bent (vanwege de hoeveelheid stress hormoon in je lijf).

Maar het is goed dat je het laat checken, al is het maar om voor jezelf een stukje spanning weg te nemen.

Bij mij is het dus ook voornamelijk tijdens staan en lichte activiteiten. Uiteraard ook als ik paniek voel. Ik ben gewoon zo bang dat ik iets ernstigs heb. M'n man wordt er inmiddels moedeloos van

Huisarts bellen, die kan het eea uitsluiten zodat je je geen zorgen meer hoeft te maken erna :-)
Zorgen maken lost niks op, dus zorg voor een oplossing van het probleem en dat is een diagnose of iets laten uitsluiten via huisarts. Als er niks is dan hoef je je geen zorgen meer te maken :-)

Ga eens op zoek maar een coach om je zenuwstelsel te resetten. Je maakt nu constant cortisol aan. Het REM en gaspedaal van je lichaam zijn compleet van slag. Begin met het aanschaffen van een moonbird voor ontspanning.

Heel veel rusten, ontspannen, slapen, geduld hebben, blijven eten!, en aan de slag met psycholoog en of psychosomatische fysio en of ergotherapeut, worden bijna altijd vergoed

Beginnende postnatale depressie?

Hai, klinkt niet zo fijn allemaal.
ik neem aan dat je inmiddels met deze klachten bij je huisarts bent geweest???

Je bent in ieder geval uitgeput, dat is duidelijk. Praat er met je partner over en zoek hulp! Het lijkt mij heel belangrijk dat je nu tijdelijk ondersteuning krijgt bij huishouden en zorg voor je kinderen.

Hoi mede-29-jarige ❤️
Uit je verhaal maak ik op dat je voornamelijk klachten kreeg toen je zwanger raakte, begrijp ik dat goed?

Zelf weet ik sinds kort dat ik ADHD heb, en voordat ik de test aanvroeg heb ik me erin verdiept. Wat ik oa leerde is dat bij vrouwen vaak ADHD geconstateerd wordt op latere leeftijd, na een burnout of als ze hormonaal grote veranderingen doormaken. Zoals de overgang of dus wanneer ze een kind krijgen.

Nu wil ik natuurlijk helemaal niet zeggen dat dat bij jou het geval is, want dat zou wel heel kort door de bocht zijn, maar misschien is het wel iets dat je mee kan nemen in je zoektocht.

Veel sterkte en liefs gewenst!

Dit klinkt zeker als een burnout/overspanning of ergens op het spectrum als je t mij vraagt. ik herken al je klachten. Je zenuwstelsel is in ieder geval ontregeld. zorg goed voor jezelf… zoek hulp!

Een therapeut die bekend is met polyvagaaltheorie. Zoek zelf op ook, deze theorie heeft mij al zoveel “aha” momenten gegeven en heeft me letterlijk gered. Het zal je helpen begrijpen wat er met je gebeurt/hoe je zenuwstelsel werkt/hoe ermee om te gaan.

Succes en sterkte ❤️

Is Bijnieruitputting hetzelfde als een burn-out? Bijnieruitputting kan je laten testen via bloed en urine oa, maar dat geldt niet voor een burn-out zelf

Ja klachten herken ik, alleen niet de fascinaties, ik weet ook niet wat je daarmee bedoelt

Tegen piekeren of angst voor ziektes raad ik dit online artikel aan: Piekeren. Waarom je het doet (en hoe je ermee stopt)

En probeer zvm te delegeren zodat je je rust kan pakken en kan bijslapen

En een belletje naar de huisarts is zeer verstandig, voor eventuele diagnoses vanuit huisarts en/of psycholoog. Die kan dan het eea uitsluiten zodat je je geen zorgen meer hoeft te maken om ziektes

Het is natuurlijk helemaal logisch dat je uitgeput bent geraakt van max 2 uur slaap per dag maanden lang. Dus zvm taken delegeren en zvm bijslapen en rust nemen

Neem een coach in de armen om je zenuwstelsel te resetten. het gas en rempedaal van je zenuwstelsel zijn complete van slag. Een moonbird om mee te beginnen voor de ontspanning.
Sterkte, je kan zeker herstellen!

Klinkt wel heel erg als burnout. Ik vind het heel raar dat je huisarts je geen verwijzing voor psycholoog wil geven. Jij weet toch het beste wat je voelt? Dan zou ik in jouw geval naar de bedrijfsarts gaan. Hopelijk neemt deze arts je wel serieus! Ik was destijds zo uitgeput dat mijn huisarts meteen constateerde dat ik met mn laatste reserves bezig was. Laat het dus niet zo ver komen! Dan is de de weg terug alleen maar langer.

Ik snap ook niet waarom de huisarts mij steeds wegstuurt met mijn klachten. Loop nu ondertussen 2 jaar mee bij de huisarts en zodoende ook ondertussen 8 keer bloedonderzoeken gehad om te kijken of mijn vitamine waardes goed zijn en of mijn lichaam überhaupt wel goed functioneert.
Op TBC getest ivm met de kortademigheid, koorts en kuitkrampen. CT-scan gehad om te kijken of ik iets onder de leden heb of niet.
Alles is oke en ik ben kerngezond. Maar op de een of andere manier willen ze niet de diagnose van burn-out stellen.

Kreeg ik ook niet, omdat het ook toen zelfs nog niet eens bestond, burn-out als diagnose, maar ze hebben het bij mij SOLK genoemd. Je kan second opinion vragen bij andere huisarts.
Diagnose burn-out alleen wordt behandeling niet vergoed meen ik. Dus vandaar dat ze dan een andere stempel geven, bijv een stoornis die de oorzaak is van je burn-out, dat kan zijn een persoonlijkheidsstoornis, angststoornis, verslaving etc etc
en dan behandelen ze je vaak voor beiden alsnog. Ik hoop dat anderen nog aanvulling hebben op je vraag! En inderdaad overleggen met je bedrijfsarts! Heel veel succes 💪🏽

En bij een ergotherapeut kan je zonder verwijzing terecht en wordt 10 uur vergoed

En psychosomatische fysio kan dacht ik ook zonder verwijzing maar ik weet niet hoe het zit met vergoeding

Zonder verwijzing van de huisarts bedoel ik daarmee

Geen idee maar het kan dat je burn-out dingen zoals trauma’s versterkt of dat het een zelfbescherming is van je brein. Als je er lang last van hebt en langdurige rust niks oplevert, is een psycholoog/fysio/psychosomatische fysio/ergotherapeut raadzaam

Je kan een verwijzing krijgen via de huisarts ervoor

Ik heb daar zeker last van ook

Ik herken dit enorm. Kan idd door burnout komen, of door hoe je behandelt wordt door mensen tijdens je burnout..

Merk trouwens ook dat ik weer oneindig kan piekeren en m’n gedachten alle kanten op gaan. Terwijl dit al lange tijd helemaal niet meer aan de orde was.. soms snap ik er niks meer van :(

Veel/meer rust en ontspanning overdag plannen en afleiding zoeken en goed je belastbaarheid in de gaten houden en blijven focussen op je herstel
Kamillethee drinken voordat je gaat slapen.
En onthouden dat slecht slapen niet direct zorgt voor toename van burn-out.
Als slapen niet lukt zeg ik tegen mijzelf: als slapen niet lukt nu is rusten ook prima
En verder afleiding zoeken en misschien wat bewegen of kracht oefening doen zoals spieren aanspannen en ontspannen
En dutje overdag is ook optie

En dit online artikel, te vinden via Google, heeft mij geholpen tegen piekeren: Piekeren. Waarom je het doet (en hoe je ermee stopt)

Dank voor je tips! En het artikel. Denk idd onbewust dat ik bang ben om weer terug te vallen in ergere klachten en dat ik mezelf te veel druk op leg met moeten slapen

Graag gedaan! Ben blij dat iets heb kunnen betekenen.
Je bent bang dat je slecht slaapt en weer terugvalt, maar geloof me dat terugvallen gebeurt niet heel snel daardoor meteen.
En als je een vervelende nacht hebt gehad kan je altijd ff een uurtje of 2 uurtjes bij slapen weer, dat zeg ik ook altijd tegen mezelf

Bij slapen overdag bijv bedoelde ik

Je weet dat je eerder wel goed kon slapen dus geen paniek. Herstel is grillig! Ik zit nu ook weer in een fase dat ik slecht slaap (terwijl t eerder veel beter ging). Ik maak me daar niet meer druk over. Blijf bewegen en ga vooral elke dag naar buiten. Ademhalingsoefeningen ook goede manier om te ontspannen.

Bedtyme app werkt goed voor deze angst . Heeft me goed geholpen hiermee . Nu me een slechte nacht zet ik een koptelefoon op met wat rustige muziek of een podcast . Dan slaap ik toch wel weer een paar uur . De app is betalend ,maar mij heeft het echt wel geholpen .

Zie verhaal Autorijden (Verhaal 1715)

Op pagina 1

Op pagina 2 excuses ik typte 1 en drukte al op enter perongeluk maar het is pagina 2

Hoi Kaneel, ik heb dat een keer eerder geschreven, ik durfde de eerste 5 a 6 maanden ook niet te rijden. Ook omdat mn nek helemaal vast zat hoor, dus kon onmogelijk opzij kijken. Niet zo handig in het verkeer. Daarna ben ik begonnen met kleine stukjes naar voor mij bekende plaatsen/plekken. En zo verder uitgebreid. En soms als ik ergens toch de weg niet weet, dan schiet wel de stress weer omhoog en probeer rustig te worden (desnoods even aan de kant) door goed te ademen. Want wat kan er tenslotte gebeuren. Dus ook hier kamille, met kleine stapjes.

Herkenbaar ik hèb het nu 8 maanden later nog steeds ik durf het niet alleen anti depressiva gaat hopelijk helpen

Probeer een paar minuten elke dag.
Dingen die je niet meer durft ga je ontlopen en wordt alleen maar erger. Wees mild voor je angst. Benoem Ik voel me angstig, maar het mag er zijn.

Ik heb hier ervaringen mee.
Een fijne behandeling waar er naar meer wordt gekeken dan het gedrag wat je laat zie. De osteopaat behandeld je lijf, de emo coach zorgt dat je je lijf weer gaat voelen en de doorslagcoch zorgt ervoor dat er echt naar je kern wordt gekeken.
Heeft mij erg veel geholpen. Het gaat verder dan een psycholoog. Waar je denk ik ook al geweest bent toch? Dat is namelijk de eerste stap.

Hallo Lau, ik ben even benieuwd of het ook wordt vergoed. Zo niet, wat zijn dan de kosten? Het klinkt namelijk wel positief. Groet, A.

Dankjewel voor je reactie, Lau! Ja, ik loop al een tijdje bij een therapeut, maar de afgelopen maanden heb ik het gevoel dat ik een beetje vastloop met haar. Alsof ik in oude patronen verval, maar dan in een nieuw jasje. Het voelt alsof we in herhaling vallen.

Mooi dat het jou zo goed is bevallen! Mijn enige angst is of het misschien te intensief is. Hoe ziet een typische week eruit? En hoe ver ben je gekomen in 12 weken? 12 weken klinkt lang, maar op de burn-out-tijdlijn is het zo voorbij, haha.

Oh ja, en heb jij in die 12 weken echt geen enkele terugval gehad?

Vaak 4 a 5 uurtjes diep en daarna word het ellendig, leg me er maar gewoon bij neer en probeer er vooral niet over in te zitten want dat werkt alleen maar tegen. En gelukkig is de eerste diepe slaap wel de belangrijkste slaap dus daar stel ik me ook wat gerust mee.

Ik slaap, met AD, redelijk goed in, maar word zeker 2 keer wakker tussendoor. Ik val dan redelijk goed weer in slaap. Dat was 3 maanden geleden wel anders. Onrustig wakker worden met een hoofd vol gedachten die alle kanten op vloog. Dat heb ik nu gelukkig niet meer. Ik ga naar bed tussen 22:00 uur en 22:30 en sta op om ongeveer 6:30 uur. Overdag slaap ik niet maar sukkel soms wat weg in mn relaxstoel.

Geen slaapjes overdag?

Goede vraag. Ik vraag me af. Ik heb de eerste week na diagnose heel veel geslapen. Maar nu, 2 weken later. Ben ik overdag niet meer deaudmoe. Ik slaap wel meer dan normaal, zo’n 10 uur per nacht. Maar ik begin te twijfelen of ik wel een burn out heb aangezien ik overdag weer redelijk energie heb?

Ik slaap haast niet. Een uurtje of 2 per nacht.

Op goede nachten zo'n 6 uur met behoorlijk wat keer wakker worden. Het was in het begin erger, dus heb hoop dat het ook weer beter wordt!

Zijn er ook mensen die op zich wel oké slapen?

Ik slaap over het algemeen zo'n 8 uren per nacht. Ik word wel eens even wakker, maar slaap meestal gewoon weer verder dan. Ik moet er wel voor zorgen dat ik een rustige dag heb, doe ik teveel, dan slaap ik slecht en heb ik het gevoel dat het me gaat aanvliegen.

@ K In het begin van mijn burn out sliep ik heerlijk, gewoon zoals altijd. Pas na 6 maanden ging het bergafwaarts en sliep ik niet of slecht. Daarvoor aan AD gegaan en dat helpt enigszins. Slaap in ieder geval wat uren achtereen. Echt een hele nacht doorslapen is er niet bij, helaas

Toch verschillend per persoon he??
ik slaap ook al zeker 4 maanden heel slecht maar sinds vorige week maar max 2-3 uurtjes per nacht en soms nog minder.
Had tot nu toe sinds 3/4 weken 1 x 10mg Oxazepam voor de onrust en de stress, maar die onrust is al veel minder, en dit is ook niet echt een slaappil.
Ben nu echt helemaal uitgeput, heb net de huisarts gebeld, hij gaat mij straks terugbellen met hopelijk advies voor ander slaapmiddel.
Ben daar eigenlijk op tegen, ben liever niet afhankelijk van dit soort verslavende middelen, maar ik moet nu echt even een paar nachtjes goed slapen. Heb ik ook nodig voor mijn herstel, zit nu in een vicieuze cirkel.
Vind het maar een heftig eenzaam proces pfffff.

Zou al zoooooo blij zijn met 6 uurtjes slaap!!!
Zo jammer, eindelijk lekker weer buiten en kan ik amper een wandelingetje maken.
Hoop dat ik snel wat meer energie krijg om ervan te genieten.
Fijne dag allemaal!

Overdag niet slapen is het advies omdat je dan helemaal je slaapritme verstoord..
Wel lastig hoor als je steeds zo slecht /weinig slaapt.

Beste H,

Ik heb het boek de burn out reset gekocht en daar geven ze wel aan dat een middagdutje doen helpt. Ik heb zelf 3 maanden altijd een middagdutje gedaan.

En ik had precies hetzelfde als jij: sliep niet geweldig, maar had opeens een crash en ik kon bijna niet meer slapen.Tijdje lorazepam geslikt voor het slapen (circa 3 weken) daarna overgestapt naar mirtazipine 7,5 mg. Heeft echt even mijn leven gered. Ik dacht ook: nee wil niet aan de AD, maar bij dit middel zijn er bijna geen bijwerkingen en je hoeft niet af te bouwen als je wil stoppen. Ik slaap bijna altijd meer dan 8 uur. Heel af en toe 4 a 5 uurtjes, maar dat is echt 1 x in de 2 weken.

Hai S.
Echt he, je leest zoveel adviezen, soms weet je niet meer wat nou de beste manier is om per dag te overleven haha.
We modderen maar wat aan per dag, is bij mij echt afhankelijk hoe ik heb geslapen.
Wacht nu maar even af waar de huisarts mee komt...🙏
Ben voor jou wel heel blij dat je nu zoveel beter slaapt. Is ook zo goed voor je herstel.

Hoi H,

Zeker waar dat iedereen maar wat doet haha. Het is - wat jij zei - een heel eenzaam proces.

Zoveel verschillen bij iedereen!
Ik ben sinds december burnout.

Ik sliep in t begin echt 10/11u op een nacht en overdag ook nog wel eens een uur of 2. Dat ging na 1,5maand over in nog maar een uur of 2/3 slapen per nacht waarvij ik ook elke 30minuten of vaker wakker was. Mede daardoor in flink diep dal terecht gekomen en aan de AD gegaan.
Door de AD (en slaapmedicatie max 3x per week) slaap ik weer steeds wat beter. In t begin een uur of 3-4 achtereen en dan nog wat uren. Nu op slechte nachten een uur of 5-7 en daarna nog wat na uren wakker liggen. Op goede nachten 8-10u met korte onderbrekingen. Dus ik mag niet klagen als ik t hier lees.

Overdag is van 12-14 mn rustmoment en slaap ik dan soms ook nog wat. Soms alleen rusten met oogmasker op.

Ha Laura,

Wat slik jij dan voor AD? En wat gebruik je voor het slapen? Groet

Veel herkenning! Een vreselijk eenzaam proces. Ik haal steun uit jullie verhalen, te weten dat ik niet alleen ben. Sterkte iedereen!

@Laura, ook ik ben sinds december burn out. Bij mij verliep het net andersom, in december had ik nachten van 2/3 uurtjes. Daar heb ik slaapmedicatie voor gekregen. Daarmee leek het te verbeteren. Ik had vervolgens een iets betere periode zonder medicatie, maar dat ging helaas weer mis. Omdat ik de slaapmedicatie niet kan blijven gebruiken, ook begonnen aan AD. Zit nu op dag 7. De bijwerkingen vind ik heel heftig. De eerste 2 weken overbrug ik nog met slaapmedicatie en ik hoop dat het daarna net zo helpt als bij jou. Je eerdere reactie op mijn bericht en dit verhaal geven mij steun om door deze weken heen te komen. 🙏🏻

Ik slaap tussen 7-12 uur. Als ik heel moe ben doordat ik teveel heb gedaan heb op een dag slaap ik 7 uur en doe ik ongeveer 2 uur overdag bijslapen, want met 6-7 uur red ik het niet

Als je meer herstelt merk je dat overdag bijslapen helemaal niet meer nodig is, je lichaam vraagt er niet meer om uiteindelijk

Bijslapen is heel heel fijn. Deed het nooit maar er aan toegeven heeft mijn enorm geholpen.

En ook als ik teveel heb gedaan op en dag slaap ik niet alleen 6-7 uur maar wordt ik ook vaker wakker tussendoor.
Als het gelukt is weinig te doen op een dag slaap ik veel beter door en soms lukt het me door te slapen zonder wakker te worden tussen door.

En ohja in Spanje is een siësta heel normaal dus overdag slapen kan totaal geen kwaad als je lichaam erom vraagt en je merkt dat het je slaapritme niet verstoord

@S: ik heb citalopram 20mg en temazepam 20mg. Temazepam dus max 3x per week en ben daar ook nog een beetje zoekende mee aangezien ik de nachten zonder de medicijnen dan ook weer slaapontwenningsklachten krijg juist soms. Ik gebruik t vooral om even een goede nacht te maken als ik me slechter voel en een cirkel te doorbreken. Citalopram heb ik nu 5 weken en vanaf begin op 20mg.

@anoniem wat rot van de nachten in t begin en nu ook weer periode rottig met slapen. Kan je niet op vast recept slaapmedicatie krijgen die je aantal keer per week gebruikt? Ik kan er nog niet zonder ook. Heb t vorige week de hele week niet gebruikt en begin gaat goed maar eind van de week wordt t weer steeds slechter en toename klachten. En dan daardoor ook weer slechtere nachten. Niet zo slecht als voor de AD gelukkig.
In t begin van citalopram ook veel last van bijwerkingen gehad, vooral week 2 en 3. Hou vol want t wordt echt beter als de spiegel meer opgebouwd is. Sterkte en zet m op🙏

Ik hoor dus vaker dat bo lotgenoten aangeven dat als ze te veel doen dan slechter slapen. Kan bij mij niet helemaal het patroon zien. Gisteren 6-7 geslapen, vaak wakker, en die dag echt weinig gedaan. Zag zondag echt als rustdag. Vrijdag en Zaterdag best wat gedaan voor een bo persoon en veel betere nachten. Naja niet te veel analyseren :-).

Maar kortgezegd: ik voel me het fitst wanneer ik 9 uur slaap heb gehad en vanuit mijzelf wakker ben geworden na 9 uur slaap. Dat betekent dat ik geen slaaprestschuld meer had om in te halen en ook de dag ervoor niet te belastend voor mij was. En dan voel ik ook geen signaal dat ik nog overdag hoef bij te slapen

Ja maar het heeft mij ook tijd gekost, het beter slapen.... is ook niet van een op de andere dag beter gegaan en al helemaal niet door alleen 1 rustdag.... dus dat analyseren is vaak lastig in het begin, vooral in begin focussen op de handvaten die je hebt gekregen of maak gebruik van de tips hier op het forum :-)

In het begin van mij BO heb ik zelfs nachten gehad dat ik om 3 uur in de nacht ging wandelen ivm fight flight..... dat is gelukkig nu verleden tijd en mijn snelle/zware hartkloppingen nemen ook af nu steeds meer. Heeft veel rust en tijd gekost om dat te bereiken

Wat voelen jullie bij fight flight??

Hartkloppingen
Hyperventilatie
Alsof je 30 koppen koffie ophebt
Onrustig heel erg
Dat oa

Ook ik heb nachten van 3/4 uur gehad, je voelt je dan zo rot overdag. Vreselijk. Inmiddels gelukkig 6 uur, maar word alsnog 3/4 keer wakker. Ik probeer er nu alles aan te doen om slaap te verbeteren; geen koffie, geen alcohol, gezond eten, overdag veel ontspanningsoefeningen, veel buiten zijn en bewegen (wandelen), 2 uur voor het slapen geen schermen meer, mijn tel leg ik in de woonkamer (heb een klokje gekocht), gedachten opschrijven voor het slapen om afstand te nemen, spijkermat, yoga nidra, buyteko, lezen. Ik hoop nog ooit op de 8 uur te komen, maar met 6 uur gaat de dag me best goed af (ik werk inmiddels alweer 32 uur). Bedrijfsarts heeft ook niet meer tips dan wat ik al doe..

Als je je goed voelt bij 6 uur slaap dan is er niks aan de hand, maar merk je dat je je niet uitgerust voelt en overdag nog erg vermoeid bent dan kan het zijn dat je nog teveel hooi op je vork neemt, en/of indien je vermoeid een andere oorzaak heeft dan is het goed om bij de huisarts eea uit te sluiten

Vermoeid=vermoeidheid

Ik slaap nu ongeveer van 23 uur tot 8:30. Ik ga tussen 22 en 22:30 naar bed maar slaap nooit direct.
Maar dit lukt nu een maand na bijna anderhalf jaar burnout. Slapen was heel lang een drama. Lag hyperventilerend in bed.
Dus blij dat ik nu weer goed slaap! In de ochtend nu best wat energie en in de middag en avond wel echt moe.
Wat ik kan oa heb gedaan en doe:
Ademhalingsoefeningen
Koffie beperken
Telefoon niet in de slaapkamer
Geen alcohol
Rustmomenten overdag

@Laura, tot op heden gebruik ik oxazepam voor de nachten omdat temazepam voor mij in het begin niet veel deed. Maar de oxazepam mag niet te lang gebruikt worden. Merk dat ik mij er nu al heel veel zorgen over maak, omdat zonder slapen een drama is. Vrijdag zie ik mijn dokter weer, ik zal overleggen of temazepam nog een eventuele optie is. Wat waren jouw bijwerkingen in de opbouw van de AD? Ik was de eerste week vreselijk misselijk en ziek. Nu ben ik vooral angstig en vind ik het moeilijk te geloven dat dit ooit nog goed komt. Bedankt voor je steun!

@Anoniem: probeer dat zorgen maken los te laten, t zorgt alleen maar voor meer stress. Ik weet dat dat makkelijker gezegd dan gedaan is. Goed om te overleggen met de huisarts erover vrijdag. Slapen is belangrijk nu. Ik was de eerste week vooral heel slaperig, misselijk, had hoofdpijn en hartkloppingen. 2e week was t vooral toename van de klachten die ik al had. Derealisatie, heel moeilijk kunnen voelen van mn lijf, meer angst klachten, hersenmist, hoofdpijn, oorsuizen, verstoorde slaap, heel erg overprikkeld etc.
Die angst kan dus door bijwerkingen nu ook zijn dat je er meer last van hebt.

Wat mij hielp is me te beseffen dat ik op dit moment veilig ben. Ik zit nu op de bank, ik hoef niks, ik heb t warm genoeg, lig lekker en ik ben veilig. Waar we ons zorgen over maken gaat vooral over t verleden of de toekomst (en geeft weer meer stress). Maar waar je invloed kan uitoefenen is het nu. De rust die je nu neemt en wat je ook tegen je lijf zegt. Wees lief voor jezelf, zorg goed voor jezelf.
T komt echt goed, bij ons allemaal. T heeft gewoon echt veel tijd nodig.
Ik ben ook sinds december bezig en zie hele kleine stapjes vooruitgang.
Succes vrijdag bij de huisarts!

Goede tips kira!

@ anoniem: Misschien heb je wat aan de tips uit verhaal : Angst paniek voor het slapen (Verhaal 1808)

Ik heb eigenlijk bijna de hele tijd nog wel goed geslapen.
Inslapen was met periodes lastig. Ik kreeg een soort schrikreacties bij het in-slaap-val-moment.
En soms werd ik vroeg bezorgd wakker. Dan was er geen doorslapen meer aan.

Maar over het algemeen ga ik om 20 uur naar bed, lees dan nog wat of zit op de telefoon (wel met blauw licht filter), of luister wat muziek, soms ook nog even op het spijkermatje. Ik doe voor 22 uur het licht uit. Ik slaap dan tot ik rond 6 a 7 uit mezelf wakker word.
Ik merk wel de laatste tijd dat het steeds meer naar 6 uur begint te gaan. Maar ik ben dan uitgerust. Dus prima.

Maar om 8 uur naar bed blijft wel noodzaak, omdat ik me vanaf dan wil terugtrekken uit mijn gezin richting mijn voorspelbare, prikkelarme (bed-)omgeving. De koek is dan wel op.

Wat ik vooral merk tijdens mijn burnout is dat ik ,ongeacht hoelang ik slaap, ontzettend intensief droom. Ik droom ALTIJD. Mijn hoofd is ook tijdens de 'nachtrust' ontzettend druk bezig om alle indrukken en emoties van overdag te verwerken, waardoor ik het gevoel heb dat ik nooit 100% uitrust. Ik heb sinds mijn burnout nog geen droomloze slaap gehad. Qua het aantal uren dat ik slaap mag ik niet klagen. Ik merk dat ik minder makkelijk in slaap kom en ook minder goed doorslaapt, maar ik pak vaak wel minimaal 6 uur.

Hi Devin, dit herken ik heel erg. Hoe slechter mn dag ook geweest is, hoe erger de dromen zijn. Slechte nachten bestaan voor mij uit veel paniek dromen en nachtmerries.

In t begin was dat helemaal super erg en werd ik ook steeds midden in dromen wakker en droomde ik vaak over de dood.
Nu droom ik altijd wel veel, maar t is nu echt extreem.

Wisselend maar over het algemeen wel 8-10 uren per nacht. Ik zit er nu bijna 15 maanden in en heb daarvan denk ik 4 maanden slecht of wat slechter geslapen. Nooit AD geslikt, wel melatonine af en toe.

Beste Anne,

In november 2024 sliep ik elf tot twaalf uur per nacht/lag ik elf uur per nacht op bed en overdag nog eens dik twee uur.

Nu is dat tien uur per nacht en één tot twee uur overdag.

Sinds ik één piekermoment per dag heb ingelast en aan mindfulness en yoga doe, gaat het steeds beter.

Toen ik weer in slaap kon komen sliep ik 6 maanden lang elke nacht 12/13/14 uur. Daarna had ik telkens iets minder slaap nodig. Nu na 1,5 jaar ongeveer 9 uur per nacht

Sliep jij eerst ook slecht?

Ik ben zo wanhopig slaap vanaf december heeel slecht soms nachten niet ik begreep niet wat er aan de hand was. We hebben 3 kids jongenst was 5 mnd toen ik stopte met slapen wat een nachtmerrie iedereen zei kom op hoort erbij maar ben paar weken terug ingestort me lichaam was/is op. Nu slaapmedicatie maar vraag me af of ik ooit weer lekker zal slapen voorheen sliep ik altijd heerlijk ken dit echt niet

Ik sliep het eerste half jaar makkelijk 9 uur of soms meer. Daarna langzaam steeds meer slaapproblemen gekregen. Eerst een paar dagen 5 a 6 slaap gevolg met een goede dagen van weef 8 a 9. Helaas werd het steeds erger: had weken achter elkaar bijna elke avond 5 a 6 uur gebroken slaap. Slaapmedicatie (zolpidem) hielp toen de slechte slaap cyclus soms te verbreken. Maar helaas had ik best wel last van de bijwerkingen dus hoopte op een duurzame oplossing.

Ik heb sinds een maand nu een soort slaap robot knuffel genaam Somnox, en het helpt echt! Het kalmeert je door o.a. je ademhaling omlaag te helpen, waardoor beter (weer) in slaap valt en makkelijker doorslaapt.
Slaap nog steeds niet helemaal zoals ik zou willen, maar echt slechte avonden slaap heb ik nauwelijks nog. Zeker een aanrader!

s nachts is wisselend met slapen, meestal wel ok. zo'n 7uur achter elkaar. Maar soms veel wakker, onrustig slapen en vroeg wakker. Overdag slaap ik wel. ik zet een alarm voor 1 uur, soms al eerder wakker, soms echt langer, dan heb ik het nodig. Eerst sliep ik niet, dan had ik daar s nachts ook last van. Na het lezen van het boek de Burn out reset, ben ik gaan slapen. Hierdoor wel sneller gaan herstellen. Mijn lichaam geeft het echt aan. Nu heb ik dagen dat ik niet slaap maar alleen rust. Goed luisteren naar je lichaam.

@monique
Ken jij ook dat je niet kunt slapen?? Zowel overdag als snachts? In dat stadium zit ik nu ....heeel zwaar met drie jonge kinderen

@anoniem het is wisselend, soms kan ik niet slapen, meestal zit er veel stress vooraf. Dat herken ik nu beter. lijkt me inderdaad zwaar met 3 kinderen. De mijne zijn 17 en 20 dus minder werk aan. Laten me wel slapen.
Wat ik merk en heb gelezen, kan niet slapen ook komen door dat je teveel hebt gedaan, stress hebt ervaren. Wellicht is het te proberen er een structuur in te brengen voor een week, kijken hoe je daarop reageert.

Meestal goed, maar er zitten nog nachten tussen waardoor ik niet goed kan slapen of continu wakker word. Dat komt vaak door iets spannends op een dag. Het lijf reageert zo alert op alles en soms kun je er niet omheen. Achteraf denk ik dan weer hmmm had ik beter niet kunnen doen, maar aan de andere kant is het juist goed om jezelf weer uit te dagen. Die balans is erg lastig omdat de ene dag de andere dag niet is. Het maakt mij vervolgens weer onzeker omdat iets WEER veel stress/angst bezorgd en ik het weer wil vermijden, terwijl op andere momenten zulke activiteiten mij wel weer goed af gaan.... En dat NA 1.5 JAAR NOGSTEEDS

Misschien heb je wat aan tips uit verhaal 1743

Ik heb precies hetzelfde, al ruim 2,5 jaar. Denk dat het dan toch nog zaak is om jezelf af te remmen, ook al voel je je goed. Ik weet van mezelf iig dat ik ook de neiging heb om dan “door te slaan”, omdat je eindelijk wel weer eens iets wilt kunnen ondernemen.

Herken t ook. 20 maanden onderweg maar nog steeds zo vaak weer slechte dagen. Word er soms moedeloos van. Heb het idee dat ik de goede dingen doe maar wordt toch steeds weer teruggefloten.

We willen wel , dat is al positief,,,maar het lukt nog niet !

He. Misschien oefenen van de psoas spier? Ik heb dit vandaag als tip gehad van de psycholoog. Ik ga ook oefenen...

Hoi Jeroen, ik had destijds van dat magnesium spier olie gekocht. Hielp wat. Verder spierontspanning oefeningen kunnen ook helpen.

Ik zit ruim 2 jr in burnout. En heb al die tijd al spierspanning in rug, schouders, kaken en gezicht. Is wel minder geworden. Beweging is de enige remedie. Ik wandel veel, 2x per week pilates. Ik laat me ook regelmatig masseren. Je zenuwstelsel gaat de spierspanning als normaal zien is mij ooit n keer uitgelegd door n arts (het "nieuwe normaal") Resetten kost meer tijd naarmate de aanlooptijd/de overbelasting langer heeft geduurd.

Gouden tip: healing back pain, Dr Sarno. Journallen over je emoties.

Ohh ja en regelmatig wordt ik emotioneel en moet ik huilen. Helpt soms iets. Ik weet dat het allemaal stomme gedachten zijn. Maar ze stoppen moeilijk

Ik herken en weet er helaas alles van. Echt een hele vervelende kwaal. Mij helpt het beste om er even over te praten met iemand die ik vertrouw. Of ik schrijf het op. Dus echt even alles opschrijven waar ik over pieker en mij zorgen over maak. Of ik kijk even tv en dan iets heel simpels.
Het is niet gemakkelijk. Bij mij is het ook een teken van dat ik te moe ben en meer moet rusten. Mijn hersens zijn gekneusd haha.

Succes 🙏

Groetjes kamillethee

Dagelijks (één of twee keer) een piekerkwartier waarin je alles van je afschrijft, wandelen, geregeld met iemand erover praten en mindfulness hielpen mij. Hoop dat er wat bij zit wat jou ook helpt. Sterkte!

Dit online artikel raad ik aan: Piekeren. Waarom je het doet (en hoe je ermee stopt)

En focussen op je zintuigen: wat hoor je, wat zie je, wat voel je, wat ruik je

Hoi Kaneel,
Ik slik ook AD escitaloptam (weet niet goed wat het verschil is hoor en waarom) sinds 6 weken. In het begin vond ik dat heel spannend en eng. Gelukkig heb ik doorgezet want het helpt mij echt. Ik ben niet meer somber- de grijze deken is weg. Het scherpe randje van de angst is en paniek is weg. Slapen gaat heel langzaam wat beter. Ik ben er nog niet maar dit helpt om het allemaal te kunnen dragen. Ik kan nog wel regelmatig piekeren en malen. Dat heeft tijd nodig.

Helaas moet ik een jaar wachten voor ik in behandeling kan. Een hele lange wachtlijst.
Ik heb veel steun aan dit forum en alle lieve mensen hier die je goed begrijpen.

Wat goed en dapper dat je een uitje hebt. Dat soort dingen lukken mij helaas nog niet. Ik ben snel overprikkeld maar ook nog moe.
Hopelijk zijn er leven mensen tijdens je uitje die jou een beetje kunnen steunen als het wel wat moeilijker gaat. Ik denk dat het bij dit soort dingen belangrijk is dat je je veilig en begrepen voelt.

Heel veel succes en plezier

Groetje Kamillethee

Online ggz therapie is vaak veel korter de wachtlijsten, dit zou je kunnen doen als tussenoplossing!

En dat kan ook vergoed worden

En dit online artikel heeft mij helemaal verholpen van piekeren: Piekeren. Waarom je het doet (en hoe je ermee stopt)

Ik ken het niet Chris. Werkt bij jou de medicatie niet of minder?

Groetjes kamillethee

Vooral veel focussen op rust en ontspanning en slapen

Zie verhaal: Derealisatie (Verhaal 1600)

Op pagina 2 :-)

En super goed dat je in therapie gaat

Ben nu 11 dagen bezig met opbouw. vind het heel moeilijk die bijwerkingen...... en dan ook nog Bo klachten.. om gek van te worden... maar door eerder gebruik van ad weet ik dat het goed komt... dus er even doorheen gaan..... Al is het moeilijk.. Komt goed sterkte allemaal met dit gevecht

Oneerlijk he dat je eerst ziek moet worden voordat antidepressiva gaat werken. Ik heb dat zelf ook gehad. Maar de eerste week vond ik het zwaarst. Daarna begon het minder te worden.
Men zegt ook wel eens dat als je er in het begin last van hebt dat dat betekend dat het stofje werkt en je er uiteindelijk baat bij gaat hebben wanneer je lichaam er aan gewend is. Dat geeft hoop, toch?

Een stukje lager op deze pagina staat ‘ Opbouw AD (Verhaal 1734)’. Misschien kun je daar ook eens lezen. Sterkte.

Ik sluit me aan bij Hilde en verder had ik er vooral de 2e en 3e week heel veel last van.
Eerste week werd ik er vooral heel erg slaperig door wat voor mij betekende dat wat ik aan uren sliep, qua kwaliteit direct al beter werd.

Week 4 ging aanzienlijk beter en zit nu in week 5. Inmiddels gaat t een stuk beter.
Het komt echt goed, geef het de tijd om de spiegel op te bouwen 🙏.

De klachten van de burnout zijn niet weg maar zoveel beter en ik kan t ook veel beter handelen/relativeren allemaal.

Sterkte verder!

Het wordt beter. En als het niet beter genoeg wordt, dan verhoog je weer iets. Het lastigste als je in de put zit is het einde van de tunnel blijven zien. Je gaat weer mooie momenten tegemoet, verstandelijk weet je dat, maar het voelt voor eeuwig nu.
De eerste twee weken zijn meestal het ergst en ik snap jouw twijfel om door te gaan maar al te goed. Hou vol, kan ik alleen maar zeggen.
De uitdaging voor straks is ook dat je niet tegelijk teveel hooi op je vork neemt zodra je je weer beter gaat voelen. Laat het feit dat het beter gaat ook inwerken en neem er de tijd voor.

Heel herkenbaar. Het opbouwen (en afbouwen) van antidepressiva is een hel. Heb het zelf meerdere keren meegemaakt. Is dus heel normaal dat je je zo slecht voelt. Hou vol ! Inmiddels zijn we een week verder na jouw bericht, ben benieuwd hoe het nu met je gaat.

Mocht je echt niet door de bijwerkingen heen komen, vraag je psychiater dan om wat Oxazepam voor tijdens de opbouw periode.

Dit scheelt echt aanzienlijk.

Succes!

Ben ook begonnen met ad.. Veel bijwerkingen misselijk en koud hebben en maagklachten ba ba ba verschrikkelijk

Hier week 3 en niet prettig gelukkig wel oxazepam

Ik gebruik wel escitalopram

Begonnen met 10 mg .citalopram, pff vreselijk.

Bedankt voor alle reacties, die hebben mij steun gegeven in het doorzetten! Inmiddels heb ik de eerste 2 weken achter de rug. Deze waren ontzettend zwaar. De eerste week werd ik heel ziek en de tweede week was ik ontzettend angstig en neerslachtig. Nu lijkt het alsof ik mij weer iets meer mezelf ga voelen. Het is denk ik te vroeg om te kunnen zeggen of het al werkt, maar het lijkt er op dat de ergste bijwerkingen achter de rug zijn.

Zet hem op! Het kan wel 8 weken duren

Hoe gaat het nu met de opbouw, Anoniem?

Vorige week dacht ik dat het de goede kant op ging. Met behulp van temazepam maakte ik goede nachten en werd de spanning overdag minder. Tot zaterdag, toen heb ik een hele nacht niet geslapen. En gister was dat helaas ook weer het geval. Door het niet slapen voel ik mij heel slecht. En ik merk ook weer een toename in de angst klachten. Gister contact gehad met de dokter, en die gaf aan dat de eerste 2 weken waarschijnlijk de bijwerkingen waren en dat ik nu in de fase zit waarin mijn, al bestaande klachten, toe kunnen nemen. Het duurt 6 tot 8 weken om effect te kunnen voelen. Eerder werd 4 tegen mij gezegd. Nog even geduld dus. Voor de nachten gebruik ik nu maar weer oxazepam. Vrijdag spreek ik de dokter weer. Wellicht kan ik vragen of er nog andere slaapmiddelen zijn die ik langdurig kan gebruiken om deze weken te overbruggen, omdat ik niet zo lang gebruik wil blijven maken van de pammetjes. Het is een rollercoaster.. Sterkte aan een ieder die hier ook in zit!

Wat als je eerst opbouw met 3,75 en dan steeds hoger in plaats van gelijk 10

Wellicht was dat een betere optie geweest. Maar ik ben direct aan 20 mg Citalopram gezet door de dokter. Omdat ik inmiddels al op week 3.5 zit, is het beter om nu door te zetten werd gezegd.

Ik snap niet dat dokters daar zelf niet aan denken. Ik hoor het zovaak dat mensen enorm last hebben van op en afbouw.

Even een positieve reactie op citalopram, nu 8 weken ruim. 20mg vanaf aanvang, zodat ik niet nogmaals door een bijwerkingen periode hoef (tenzij t nog hoger moet natuurlijk).

Ik merk echt nog steeds vooruitgang door de medicatie, dus t kan echt lang duren. Ik zat ook aan temazepam 20mg 3x per week, maar inmiddels slaap ik nu al 12(!!) nachten zonder. Dat helpt ook, want de temazepam zorgt er ook voor dat je wat meer bo klachten kan ervaren. Is iig mijn beleving, soort ontwenningsklachten op de dagen van geen gebruik.
Ik heb ook vooral de eerste 3 weken veel bijwerkingen gehad en werd daarna langzaam beter. Inmiddels zit ik in een positieve fijne flow, wat mn herstel enorm boost.

Voor afbouwen temazepam ben ik eerst begonnen met 3/4/5 nachten ertussen laten en zo rustig afgebouwd. En als ik t nu nog een keer nodig heb, is dat helemaal prima. Misschien komen er weer periodes dat ik t vaker ga gebruiken, maar dat zie ik dan wel weer.

Gelukkig leren we hier op dit forum van elkaar
Als je het echt overweegt AD zou ik het heel rustig doen, het opbouwen en afbouwen.
Bij de ene helpt AD bij de andere minder of niet.
Het kan bij sommigen een verlichting geven lees ik. Maar ben van mening dat AD zelf niet je BO oplost, je moet oa daarnaast ook structureel meer rust overdag plannen
Gr Rodha

Ps: als je AD overweegt: Ik zou druppelvorming vragen van citalopram als je op of afbouwt
Gr Rodha

Eens Rodha, t is geen oplossing maar een hulpmiddel. Dat is iig hoe ik t zie. Daarnaast komt de rest alsnog van jezelf heel erg begrenzen zodat je langzaam weer stapjes kan maken.

Super Laura, dat het voor jou zo goed werkt! Ik heb het al eerder gezegd, maar ik hou veel vast aan jouw positieve ervaring.

Helaas werkt zowel de temazepam als oxazepam voor mij op dit moment niet meer in de nachten. Waar ik eerst wel een paar uurtjes maakte, lig ik nu hele nachten wakker. Dit maakt het ontzettend zwaar om door de eerste weken heen te komen. Ik ga morgen nogmaals naar de dokter, wellicht is er nog een ander slaapmiddel dat mij door deze weken heen kan loodsen. Want ik wil zeker nog doorzetten, gezien jouw positieve ervaring.

En eens Rhoda, dat het geen oplossing is. Maar ik zit nu al maanden vast in fight flight en raak alleen maar in een dieper dal. Mijn dagen draaien om ontspanning, maar niks heeft nog geholpen. Dus ik hoop dat dit de cirkel doorbreekt.

Ik herken heel erg wat je zegt anoniem. Ik deed ook heel erg mn best, ook de bedrijfsarts en poh benoemden dat, maar omdat ik zodanig uitgeput was werd elke prikkel voor mn lijf en hoofd al teveel waardoor ik steeds slechter tot niet ging slapen. En dus steeds minder kon en steeds slechter werd en een totale schim van mezelf. Negatieve spiraal die de huisarts wilde doorbreken.

Wel goed om juist nu ook even met de huisarts te overleggen, want echt super rot dat je gewoon niet slaapt.

Sterkte!

Goed dat je overlegt met HA. Je moet wel kunnen slapen
X Rodha

Hee Laura, nou precies dat zijn bij mij ook de beweegredenen geweest. Echt fijn dat het voor jou zo positief heeft uitgepakt. Ik kan niet wachten tot er weer wat betere dagen aankomen. :)

In overleg met de huisarts ga ik mirtazapine proberen voor het slapen. Om in ieder geval door deze weken heen te kunnen komen. Dit schijnt ook weer minder verslavend te zijn dan de pammetjes. Maar ook die hebben mij met name in januari en februari erg geholpen! De ad is hopelijk een structurele oplossing om wat meer rust in het lijf te krijgen.

Het is zo bizar dat alle dingen waar je normaal rust uit haalt, niet meer werken. Het lijkt soms echt een oneindige cirkel. Het enige wat mij af en toe nog iets aan verlichting geeft zijn somatische oefeningen. Maar de hele dag schommelende bewegingen maken, is niet te doen. Ik merk overigens wel, dat ondanks het niet slapen vannacht, ik een veel betere stemming heb dan afgelopen weken. Dus wellicht is dit een eerste stapje!

Hi anoniem, goed dat je overlegt hebt! En ik heb van een vriendin met bo een tijd geleden t zelfde gehoord over mirtazapine in combinatie met citalopram. Hielp haar heel erg toen ook. Hopelijk voor jou net zo!

Het is inderdaad bizar ja, en hoop heel erg voor jou dat dit nu werkt!
T lijkt iig een eerste stapje te zijn met betere stemming, zo begon t ook bij mij!

Zet m op topper! Je komt er wel!

Hoi Laura en Anoniem,

Wat fijn om te lezen dat de AD jullie enigzins goed doet !
Bijzonder om te lezen hoe verschillende huisartsen omgaan met het voorschrijven, ik zit nu 2 weken op 5 mg Escitalopram, mijn voornaamste bijwerking is hoofdpijn en dan ook slecht slapen. Maar zolang ik deze klachten nog heb, wil ze de dosering nog niet ophogen. Ik vind het maar een lastig verhaal.
Verder temazepam 10mg om de slechtste nachten eruit te kunnen halen, ik heb hem pas 1 keer gepakt afgelopen 2 weken en dat heeft toen echt niks voor me gedaan.

Ik hoop ook dat de AD me gaat ondersteunen om wat meer rust te krijgen, maar met een dosis van 5 mg gaan we daar niet geraken ben ik bang, over 2 weken weer een afspraak om te kijken hoe het dan gaat...

Ik lees jullie graag,
Veel liefs,

Zet hem op kaneel 10mg heeft mij veel rust gegeven en de circkel doorbroken

Ja ik vind t ook bizar, maar ben heel blij met mijn huisarts, zijn betrokkenheid, doortastendheid en inzet op 20mg citalopram. Hij zei vooral dat 10mg me waarschijnlijk te weinig zou helpen dus daarom gelijk op 20.
En nu snap ik wel waarom ook. Dan hoef ik niet door die ellendige opbouw heen steeds.
Volgende week heb ik weer een gesprek om te zien of t hoger moet, maar verwacht dat dit genoeg is als ik zie wat t nu voor me doet en dat ik eindelijk wat stapjes kan maken vanuit bo.

Daarnaast is t bij mij ook zo dat ik 2020 overspannen geweest ben en nu zie dat ik nooit helemaal klachtenvrij geweest ben sindsdien. T is nu alleen tot een kookpunt gekomen middels bo.
Dit heeft ook meegespeeld in AD.

Succes ook Kaneel!

aan de schrijver van Anti depressiva (Verhaal 1896)
hopelijk heb je iets aan dit verhaal ook
x rodha

Ik lees inderdaad veel verschillen in de opbouw! Iedereen reageert er natuurlijk ook anders op dus het zal voor een dokter ook lastig te bepalen zijn. Succes kaneel met de opbouw! Hopelijk gaat het iets voor je doen.

En fijn Laura dat je zo'n betrokken arts hebt!

Met de mirtazapine heb ik nu 3 nachten wel wat slaap gehad. Dat is fijn. Maar lichamelijk zit ik nog steeds erg vast. Eigenlijk zijn mijn lichamelijke klachten op dit moment erger dan dat ze in mijn hele BO periode zijn geweest. Daar waar er eerst nog wel iets aan rust in kwam, zit ik nu de hele dag vast in de fight flight modus. Rusten doe ik de hele dag, maar is mentaal erg zwaar omdat je je zo onrustig voelt. Morgen heb ik 4 weken achter de rug en ik hoop zo dat het snel iets beter gaat worden. Soms ben ik een beetje bang dat de bijwerkingen mij alleen nog maar verder in mijn BO hebben gedrukt. Wat een vermoeiend proces..

Probeer af en toe wat lichte bewegingen om uit die fight flight te komen of om het te verminderen, bijv even spieren aanspannen en ontspannen of tai chi bewegingen tussendoor Anoniem.

X Rodha

Hallo allemaal,

Ik ben inmiddels verder in de opbouwfase,
Ik heb 4 weken 5 mg Escitalopram gebruikt en sinds gisteren gebruik ik 10 mg..
Maar jeetje, nu heb ik echt last van bijwerkingen, hoofdpijn, misselijkheid, spierpijn, koud maar ook veel meer angsten en verdriet ineens..

Hebben mensen hier ervaring mee ? Blijven de bijwerkingen nu weer ruim 3 weken of nemen ze sneller af ? Ik voel me echt niet fijn deze dagen..

Liefs,

Hoi Kaneel, dit hoort erbij en trekt weg hoor! Succes

Hoi allemaal,

Ik ben de schrijver van dit bericht en wilde een update doen omdat ik dacht dat dit wellicht helpend kan zijn voor mensen.

Inmiddels zit ik op 8 weken citalopram 20 mg. De eerste 2 weken had ik last van alle bijwerkingen. Week 3 stabiliseerde. Week 4 en 5 een toename van al mijn eigen BO klachten.

Vanaf week 6 begon ik een positieve verandering mentaal te voelen. Alles voelde wat lichter en minder uitzichtloos. Nu in week 8 lijkt er lichamelijk af en toe iets meer rust in te komen. Sochtends rustiger dan voorheen en een lagere rust hartslag. Slapen doe ik nog met mirtazapine om het lichaam wat lucht te geven na de heftige weken.

Mentaal voel ik mij beter dan voor de ad. Lichamelijk minimaal. Wellicht trekt dat nog wat meer bij. Maar voor degenen die door de opbouwfase heen gaan. Het wordt echt beter. Hoe onmogelijk het ook voor je voelt!

Een kleine waarschuwing voor iedereen die ad gebruikt. Het hoeft natuurlijk niet voor iedereen zo te zijn maar ik slik citralopram 40 mg en kreeg vorige maand een ander merk. Ik heb mijn vakantie moeten afbreken omdat ik er zo ziek van werd. Dit schijnt te kunnen komen door andere bestanddelen in de pil. De citalopram is hetzelfde maar de bindmiddelen zijn anders waardoor je allerlei rare reacties kan krijgen.

Vervelend dat het zo gelopen is. Maar je weet nu waar je grens ligt, en dat je er over bent gegaan.

Dat je lichaam flink van slag is na zo’n bezoek aan werk is begrijpelijk. Dat is behoorlijk intensief ook al zeggen we luchtig ‘even een bakkie doen’. Ik heb dat ook wanneer ik op werk ben geweest. Het zijn zoveel indrukken opeens. Bij thuiskomst lijkt eerst alles prima en wil ik nog van alles gaan doen, mijn hoofd staat nog ‘aan’. Maar als ik dan eenmaal ga zitten komt de enorme vermoeidheid, hoofdpijn, spierpijn etc.

Maar om dan de dag erna te gaan wandelen èn wat te gaan drinken was waarschijnlijk te enthousiast. Voorlopig dus toch een dagje rust inplannen na een ingrijpende gebeurtenis. Hoe vervelend het ook is. Wees trots dat je naar werk bent geweest en gun jezelf de tijd om te herstellen.

Sluit me aan bij wat Hilde schrijft, en daarnaast: op koffie drinken en groene thee drinken ga ik heel slecht, enorme fight flight reactie zelfs na paar slokjes, vandaar alleen maar decafe of theïne vrije thee

Ik gebruik mirtazapine alleen om te slapen, wat redelijk werkt. Niet altijd even goed moet ik er eerlijk bij zeggen. Ik slik een kwart van een pilletje van 15 mg. En dat gedaan om zo min mogelijk bijwerkingen te hebben, maar ook minder last er van te hebben als ik kan stoppen. Oxazepam heb ik geen ervaring mee en of dit vervangen kan worden door mirtazapine weet ik niet. Misschien toch verstandig om dit met je huisarts te bespreken.

Ik slik zelf ook 7,5 mg mirtazipine ook voor het slapen. ik heb zelf ook het idee dat het voor was rust zorgt, maar zoals mijn huisarts het zei: 7,5 mg is met name voor slaapproblemen en lichtelijk voor angst/depressieve klachren.

Ik heb het ooit in het verleden gebruikt toen ik een depressie had en erg slecht sliep/veel nachtmerries had. Ik werd alleen zo suf van de mirtazapine (dus zeker een sederende werking ;)) dat ik overdag vaak in slaap viel. Daar dus destijds weer mee gestopt. Verder geen ervaring met oxazepam. Afbouwen van mirtazapine gaf bij mij geen problemen.

Het heeft mij geholpen in een hele donkere periode in mijn leven!

Mij is 15mg voorgeschreven. Nadien verhoogd naar 30mg. Ik ben bij bij een nieuwe arts die dit wel erg veel vond en ben nu wat aan het afbouwen...ik slaap zeer goed in maar word om 3a4 uur wakker met angsten...daarna is slapen gedaan.

Op de lagere doseringen (7,5 en 15 mg) werkt het nog met name sederend vanwege een antihistaminerge werking. Pas bij de 30 mg worden voldoende serotonine receptoren in je brein bezet om antidepressief te werken. Het is minder verslavend dan de benzo's (oxazepam e.d.). Daarom wordt het vaak als alternatief gebruikt, zeker als mensen ook wat somber zijn. Je neemt het wel één keer per dag, en kan het niet zoals met oxazepam vaker op een dag nemen. Hopelijk heb je er wat aan :)

Ik gebruik 15 mg voor het slapen. Hiervoor had ik ook oxazepam, maar daar wilde ik vanaf vanwege het verslavende aspect. Mijn nachten zijn beter dan bij de oxazepam, waardoor de dagen ook beter zijn. In het begin wel wat suf geweest, maar dat trok snel weg. Het is geen wondermiddel, want als de stress overdag te veel is, merk ik dat snachts ook. Maar het helpt wel iets.

Ik gebruik ook 7,5 mg hiervan voor het slapen.
Het merkwaardige bij deze medicatie is dat de dosis van 7,5 mg meer sederend is dan 15 mg, oftewel hoe hoger de dosis, hoe meer activerend deze wordt….

Ervaren jullie trouwens ook van die rommelende darmen door deze medicatie, in de zin dat er vaak een borrelend geluid te horen is?

Ik vermoed dat dit de serotonine is in de darmen, maar was benieuwd of meer mensen dit ervaren.

Hoi C, nee niet echt. Ik heb met name last van slechter tandvlees.

Korte reactie voor nu: maar ik kan alcohol zeker afraden. Het gaat je zoveel meer brengen. Ik ben ook helemaal gestopt en zou niks anders meer willen.
Wat is de oplossing: gezonde alternatieven zoeken zoals: sporten voor ontspanning

Dus vooraf voordat je iets gaat doen zoals naar een restaurant, even wat krachtraining, of meditatie muziek luisteren, yoga nidra doen bijv.
Alcohol is helaas geen duurzame oplossing.... Maar ik snap precies wat je allemaal schreef, been there done that, drink/rook nu 10 jaar niet meer :-)

En je zou ook valeriaan of valdispert kunnen proberen drinken dat is natuurlijk voor soms. Dus alleen voor als je iets gaat doen wat prikkels geeft.
Kamille thee kan dagelijks

En een minder druk restaurant bezoeken of doordeweeks gaan, scheelt ook drukte

Dankje voor de reacties!

Valeriaan word ik heel moe van.
Ik heb inmiddels een la vol supplementen. Grofweg kun je zeggen: Als erop staat dat het ontspant dan word ik heel moe. Als je er energie van moet krijgen word ik angstig.
Enige dat ik nog wel neem is CBD. In de vorm van een kopje hennepthee na het avondeten. Ter ontspanning. Maar als ik het de hele dag drink krijg ik hartkloppingen.

Ik luister overigens al de hele dag meditatiemuziek (ik noem het liever ambient), ik houd heel erg van muziek, maar beats verdraag ik niet meer. Meditaties, mindfulness, wandelen/fietsen in de natuur, spijkermatje, yoga, ik doe het natuurlijk allemaal al, hè.
Toch is een restaurant met drukke muziek en veel gasten niet te doen.

Misschien is even wat krachttraining wel een idee. Heb je dan 2 dumbbells ofzo? Dan raak je ook wat adrenaline kwijt.

Of even wandelen inderdaad, of even goed je spieren aanspannen en ontspannen want ivm je BO moet je echt goed oppassen dat je binnen je belastbaarheid blijft. Dus let goed op met sporten of krachttraining en luister naar je lichaam, je zou rustige tai-chi bewegingen kunnen doen
Even in bad liggen is fijn, of een spa moment, maskertje op of in bubbelbad
Doordeweeks zijn restaurants minder druk bezet en er zijn ook speciale oordoppen die muziek en geruis tegen houden maar waarbij je wel gesprekken kan voeren
Ja CBD kan helpend zijn maar houd het dan maar bij 1 kopje
Heel de dag muziek luisteren raad ik af. Je hersenen hebben rust nodig. Tegen overprikkeling werkt voor mij het best slapen en in een donkere ruimte liggen zonder geluid

Eerlijk gezegd is het juist belangrijk toe te geven aan die vermoeidheid en het wél te voelen, hoe hard dat ook klinkt. Want het onderdrukken en je grenzen overgaan is precies waarom je in een burn-out terecht bent gekomen. Om eruit te komen, is het belangrijkste dat je daarmee stopt. Daar komt ook een stuk acceptatie van de situatie zoals hij is bij kijken. En alcohol dempt dat.
Daarnaast zorgt alcohol ook voor aanmaak van cortisol, het stresshormoon. Je houdt met alcohol (en suiker trouwens ook, en cafeïne, zij het in verschillende maten) dus eigenlijk ook die onrust in stand.

Ja die oordoppen heb ik, maar die versterken mijn eigen stem, waardoor ik niet hoor hoe hard ik zelf praat... Niet aangenaam.
Qua restaurant doen we dat inderdaad al; een rustig moment uitkiezen. En heel vroeg gaan. Dit keer kon dat echter niet. Maar dank voor de tip, want ik was even vergeten dat het op die manier wel veel beter gaat.

Muziek is wel een beetje mijn redder, hoor. Er is hier zo veel herrie in de stad. Dan zet ik noise cancelling aan, en muziek. Thuis, in de tuin (er wordt hier de godsganse dag geklust), onderweg. Maar dan wel ambient, hè. Bijvoorbeeld zoiets open.spotify.com/track/32SWgNV0e1x440OPZFrDhr?si=BE3UNmBmTViIp6K04L3zVg
Of zelfs alleen het geluid van regen.

Daar komen de hersenen best bij tot rust. Toch? Het kan bijna niet anders, echte stilte is er hier niet, want met alleen noise cancelling hoor ik nog steeds van alles erdoorheen. En ik moet toch soms de stad door op de fiets. Bijvoorbeeld mijn dochter ophalen van school.

Op vakantie in Zweden, daar was het wel écht stil. Geeneens vliegtuigen. Zalig was dat.

Maar herkent iemand, dat je al van 1 biertje slecht kunt worden?

Ja white noise geluiden is wel fijn als je veel omgevingsgeluid hebt.

Mooi muziekje trouwens!

Of je kan ook even een koptelefoon opzetten zonder geluid een half uur of uurtje maximaal per keer, niet te lang achter elkaar anders wordt je weer gevoeliger juist voor geluiden erna. Ik heb zelf een 3m peltor koptelefoon, die zet ik op als ik zeer overprikkeld of als de Buren weer eens bezig zijn met boren

Fijn dat je zoveel rust ervaarde op vakantie, dat is positief! Wat vaker op vakantie gaan zou ik zeggen, Nederland hebben ze ook nog mooie rustige plekken

Ik werd na 1 wijn al niet meer goed tijdens mijn BO daarom definitief gestopt ermee 10 jaar lang sindsdien

*1 glas wijn

En wat ax zegt ben ik het helemaal mee eens! Dat is natuurlijk de basis, maar omdat je autisme hebt zal overprikkeling altijd wat sneller bij je ontstaan dus de tips die ik gaf kan je daarvoor gebruiken dan

Ik drink op dit moment ook geen alcohol. Een biertje kan ik heel erg waarderen maar het valt niet goed. Het herstel van alcohol duur langer en heb een soort natuurlijk afkeer.
Kan me wel voorstellen dat je alcohol wilt gebruiken om te ontspannen alleen dit is maar van tijdelijke aard werkzaam. De tips hierboven zijn super mooi. Ik heb geen autisme maar ben wel snel overprikkeld. Nu kies ik bewust voor om veel alleen te zijn en te wandelen in de natuur.

Succes met alles 🙏
Groet K (kamillethee)

Ik heb trouwens niet al 10 jaar een BO maar dat was wel het begin van mijn klachten, die ik negeerde jaren lang

Ja inderdaad in de natuur zijn overdag, strand , bos, weiland etc zijn rustgevend

Vandaag ben ik dus NIET op het terras met vrienden. Zij zijn er wel. En dat is K#T.

Want deze week heb ik zwaardere duizelingen kado gekregen. Dus ik durf echt geen alcohol aan te raken. Laat staan alle prikkels van een terras te incasseren.

Wat een ellende. Zo'n BO. Bah.

Ik lig alleen in de tuin. Met mijn duizelingen en hartkloppingen en een te druk hoofd.

Dikke knuffel branduit! Die tijd van terrassen komt voor jou terug! Goed dat je zo goed luistert naar je lichaam!

En alcohol raad ik sowieso af voor een gelukkiger leven, en al helemaal tijdens een BO. :-)

Wat een rot situatie zeg. Enig idee hoe je hier in terecht bent gekomen? Want zonder te weten waar het fout ging kun je moeilijk voorkomen dat het weer fout gaat.

Je kunt de huisarts vragen om een verwijzing naar een psycholoog. Maar daar staat meestal een aantal maanden wachttijd voor, dus zul je niet direct terecht kunnen. POH heb ik zelf ook niks aan gehad. Het is maar net wie je treft. Sommige mensen hebben wel een fijne POH.

Heb je naast huilen ook lichamelijke klachten? Of vooral psychisch?
Want even een andere richting; toen ik 6 jaar geleden met enorme somberheidsklachten naar een psycholoog verwezen werd is er tijdens de behandeling voor een depressie naar boven gekomen dat ik autisme heb. Hierdoor heb ik moeite met het verwerken van prikkels, waardoor ik sneller overweldigd raak dan ‘normale’ mensen. Dit uit zich in somberheid.
Het kan dus best zijn dat ze jou te snel het stempel ‘burn-out’ hebben gegeven.

Bij online psychologen kan je sneller vaak terecht dacht ik, dat zou kunnen als tussenoplossing bijv

@Hilde,

Bedankt voor je reactie!

Ik heb helaas een complexe historie wat betreft mijn mentale gezondheid.
Ik heb een aantal jaren geleden een ongeluk gehad waarna ik te snel weer ben gaan werken, wat uiteindelijk resulteerde in volledige uitval.
Ik ben destijds door meerdere psychologen en ook een neuropsycholoog in het ziekenhuis onderzocht. Op dat punt kreeg ik inderdaad de stempel ASS type 1, een lichte vorm van autisme, daarnaast via de niet reguliere geneeskunde de "diagnose" hoogsensitief persoon gekregen. Allemaal dingen die niet persee mee helpen om jezelf in deze maatschappij staande te houden.

Destijds ben ik door de neuropsycholoog "goedgekeurd" en ben ik verwezen naar een psycholoog omdat het "Sombere aspect" erg op de voorgrond stond. Toen kwam corona en heb ik me niet kunnen laten behandelen, in de tussentijd heb ik me redelijk staande weten te houden maar de laatste maanden ervaar ik veel onrust in mijn lichaam, een hoge hartslag ( deze is door de Cardioloog onderzocht ), duizeligheid, vermoeidheid, weinig toekomst perspectief en vooral heel veel huilen.

Ik hoop dat dit wat opheldering geeft en dat andere mensen dit misschien herkennen.

Ik heb vandaag overigens de huisarts gebeld omdat ik de laatste dagen alleen maar kan huilen, hopen dat ik nu eindelijk de hulp ga krijgen die ik nodig heb.

Oh gelukkig, ben ik niet de enige die ASS niveau 1 heeft gekregen die hier rondhangt :)

Ik denk dat je je geen zorgen hoeft te maken over het vele huilen. Laat het lekker eruit. Ik voel ook veel verdriet, maar ik kan er niet altijd bij, alsof ik er ook bang voor ben, dat het allemaal "te veel" is om te voelen. Daar ga ik specifiek aan werken binnenkort, onder begeleiding. Ook aan rouwverwerking. (Ik ben inmiddels een hoop kwijtgeraakt: ik ben geen leuke vader meer, geen toffe partner, mijn baan is foetsie, ik kan niet terug naar hoe het was of wie ik was)
Maar als ik het even toesta, huilen, lucht het me wel enigszins op. Gebeurt dat bij jou ook?

Je systeem is uit balans, dat kan zich op heel veel manieren uiten.

Sterke. Hopelijk heeft de HA iets zinnigs te zeggen.

Als het niet te belastend voelt is gedoseerd huilen heel fijn, ik kon het in begin van BO ook niet, maar nu wel en dat Lucht op en zorgt ervoor dat ik heel veel dingen kan verwerken. Dus dus is positief

Lieve K,
Wat rot dat ook jou dit is overkomen.
Veel huilen is helemaal niet erg, huilen = helen. En ontlading. Snap wel dat het erg vermoeiend is en niet leuk om zoveel te huilen. Maar neem het jezelf vooral niet kwalijk ❤️.
Er zijn veel tips qua emotie regulatie te noemen die misschien kunnen helpen, zoals je misschien ook leert in je app. Schrijven, bewegen, slaan in een kussen etc.
Voor nu zou ik, als je dat nog niet hebt, een creatieve hobby/uitlaatklep zoeken die je een beetje afleiding kan bieden.

Dat je weinig steun vanuit de HA ervaart, herken ik helemaal. Ze zeggen al gauw “neem maar even 2 weken rust” en dat is het dan.
Ik kan je een heel verhaal vertellen over mijn eigen ervaring, en hoe ik uiteindelijk toch in de GGZ beland ben, maar ik zou je nu vooral op het hart willen drukken om je rust te pakken waar dat kan. En als dat betekent dat je nu niet kan werken: so be it. Forceren heeft geen zin, dat werkt je alleen maar tegen.
Ik hoop ook dat je gauw betere hulp gaat krijgen 🍀

Ik heb zelf geen ASS (voor zover ik weet), wel ADHD dus ik begrijp goed hoe het is om mentale uitdagingen te hebben die mensen zonder “stoornis” niet hebben. Hoop dat het je een beetje steunt om te weten dat je hier herkenning kan vinden!

Veel sterkte hoor!

Mooi geschreven Y! :-)

Dankjewel Anoniem 🥰

Lieve Y.,

Bedankt voor je mooie, liefdevolle bericht !
Ik haal veel steun uit al jullie berichten, en ik herken me ook in veel situaties, wat ervoor zorgt dat ik me een stuk minder alleen voel.

Ik heb inmiddels een doorverwijzing gekregen voor de GGZ, en ik mag gaan starten met AD, Citalopram, ik heb deze eerder gehad en ik vind het nog wel spannend om er echt mee te starten.

Verder probeer ik inderdaad veel te rusten, elke dag een klein klusje te doen in huis, en verder ben ik aan het puzzelen geslagen, ik merk dat puzzelen, gewoon zo'n grote met 1000 stukjes me echt even uit mijn hoofd kan halen, dus daar ervaar ik wel wat rust van.
Wandelen vind ik nog lastig, vooral om alleen te wandelen, ook als ik muziek luister tijdens het wandelen merk ik dat ik nog steeds veel gedachten heb en niet van het buiten zijn kan genieten.

Nogmaals bedankt voor je mooie woorden, en alle kracht toegewenst op jouw pad !

Liefs,
K.

Wat fijn te horen K dat er ontwikkelingen zijn qua behandeling! Snap heel goed dat je t spannend vindt om met de AD te starten. Hopelijk gaat het je goed helpen en heb je niet al teveel bijwerkingen in het begin. Weet je al wanneer je ermee kan gaan beginnen?

Ook heel herkenbaar wat je schrijft over het wandelen. Wat mij helpt als ik niet uit mijn hoofd kan komen, is tijdens het wandelen te gaan tellen. Dan tel ik niet per se elke stap, maar bijvoorbeeld 1 cijfer per 2 stappen (zo komt het toevallig vaak uit). Als ik de 100 bereik begin ik weer bij 1. Misschien een heel stom trucje maar wie weet helpt het een beetje.
Echt genieten van het buiten zijn lukt me dan ook niet goed, maar in elk geval ben ik dan niet zo ontzettend aan het malen. En ik probeer dan in ieder geval 1x op te merken hoe de vogeltjes fluiten, als een kleine opsteker.
Dat genieten ervan, dat komt echt wel weer met de tijd!

Fijn dat je wel ontspanning vindt in het puzzelen :) goed idee, misschien ga ik dat ook wel weer eens doen ☺️.

Dankjewel ook voor jouw lieve woorden!

hier ook een zwemmend persoon in de burn out. Of tenminste zo voelt het soms. Nu heb ik sinds vrijdag het boek, the burn out reset, en ik had dit boek maanden eerder willen hebben. Zo duidelijk, kort, beschreven wat je kunt doen. En na een paar dagen merk ik al echt verschil. Eyeopeners stonden erin.

Veel yoga nidra is een goeie idd! En inner child / inner refuge meditaties.

Paar van mijn favorieten:
youtu.be/ 7_bAQi0Yr68?si=ilp8sczVbkwYR6wP

youtu.be/ 4SfKvRKN1xM?si=TjxgNjouq8mwzCip

En wellicht schrijven. Probeer JournalSpeak methode. Emoties uiten door schrijven kan soms opeens ook heel intens/diep/opluchtend werken


En soms gewoon stilstaan bij wat je eigenlijk voelt in je lijf.

Enn laatste: eckhart tolle’s teachings op YT. Veel geleerd van hem over de observer worden van je eigen mind/emoties/gedachtes. Je er minder mee identificeren. Bewuster worden van je gedachtepatronen. Wat denk je eigenlijk allemaal op een dag? Is dat helpend? Hoe beïnvloedt dat weer wat je in je lijf voelt?

Bewust worden van wie of wat eigenlijk een positief effect heeft op wat je in je lijf voelt en wie/wat een negatief effect

Minder in je hoofd, meer in je lijf

Dit was mijn brain dump

En psycholoog kan je hierbij helpen

En=een

Een hele zachte yin yoga les vind ik ook fijn.
Op dit moment kies ik er bewust voor om veel alleen te zijn. Ik heb tijd nodig om te reflecteren en stil te staan bij alles wat me is overkomen.
Waarom heb ik het zover laten komen en ben ik alle grenzen overgegaan. Dat is een proces wat zelf moet uitpakken en opruimen. Niet makkelijk hoor.

Heel veel succes

K

Meestal rond 17:00 begin ik af te tellen tot ik naar bed mag. Rond die tijd zakt mijn energie, heb ik geen zin meer om iets te gaan doen, en voelt m’n lijf zwaar.
Ik woon alleen en heb daardoor weinig afleiding op die momenten, waardoor ik vaak blijf hangen in een neerslachtig melancholisch gevoel. Wanneer ik een tijdje bij vrienden/familie logeer merk ik dat zij mij uit dat gevoel kunnen trekken waardoor ik een fijne avond heb. In m’n eentje lukt dat niet.

In mijn geval heeft het vaak ook te maken met honger. Als ik niet genoeg eet word ik somber, en als ik somber ben eet ik niet genoeg. De tijd die jij omschrijft zou hier ook mee te maken kunnen hebben misschien? 18:00 toevallig avondeten en daarna voel je je beter? Of niet?

Voor mij is het zo, dat ik best met wat energie opsta, maar het dan toch weer op is wat later in de middag. Zeker als ik niet goed op mijn grenzen let.
Ik heb van een ergotherapeut geleerd om met een soort puntensysteem te werken. (Activiteitenweger)
Maar dat doe ik inmiddels redelijk automatisch. En vaak is het ook confronterend, het beetje dat ik eigenlijk zou moeten doen, tegenover wat ik dan toch weer allemaal doe. (Te veel punten uitgeven)

Een psycholoog zei bij mijn eerste burnout destijds: het is typisch een burnout als je 's ochtends best wat gedaan krijgt, maar ik de loop van de dag qua energie vastloopt.

Mijn brein maakt ook wel eens bokkensprongen als de energie op is. In mijn geval worden dan de angsten groter. Mijn lichaam wordt dan ook stroever en moeilijker en aanweziger. En daar kan ik dan ook bang van worden. Depressief, dat herken ik niet. Eerder een soort moedeloosheid. Dat het wéér niet gelukt is mijn energie goed te beheren.

Voor mij helpt altijd een middag dutje van 1,5 uur. Die dutjes nemen ook weer af zodra ik meer energie overhoudt per dag

En goede aanvulling branduit!

@Hilde: precies dat met t eten. Ik heb een man die chefkok geweest is en elke avond heerlijk voor me kookt en dat helpt mij dan ook ontzettend. Ik stort ook rond half 5/5u in. Na t eten voel ik me dan weer wat beter.

Verder merk ik ook dat hoeveel ik vooral smorgens doe heel belangrijk is voor hoe ik me smiddags voel. Doe ik teveel dan lig ik er rond 3/4u al vanaf. Rustige ochtend zorgt bij mij ook voor beter mn middag slaap (1,5/2u) kunnen doen. Niet dat ik altijd slaap, soms meer dommelen, maar ook dat lukt beter als ik smorgens niet teveel doe.

Ik herken dit ook erg eind van de middag. Ik word dan heel moe en slap en trillerig en krijg steeds brandende en rode wangen. Na het eten is er weer meer energie.

Wat bijzonder ik heb ook die brandende rode wangen. Wat zou dat zijn? Die krijg ik tegen het einde van de middag. Ik ben eigenlijk na 16u helemaal op. Het lukt me helaas nog niet om in de avond naar een rustig yoga klasje te gaan of om een hapje te eten in een restaurantje.

Kamillethee

Dat zou verhoging kunnen zijn, heb ik ook als ik overbelast ben / wanneer ik overprikkeld ben

Geeft niet K, dat komt weer wanneer je je iets beter voelt, het restaurantje etc

Verhoging en hartkloppingen zijn voor mij een sein dat ik mijn hersenen te overbelast heb en rust moet nemen

Ik vind van wel. Lekker buiten zijn en even in beweging. Heb zelfs gewoon in de regen gewandeld, en zelfs dat vond ik heerlijk. Ik denk dat de buitenlucht goed is voor wat dan ook. Wel ben ik blij dat ik in een omgeving woon waar ik direct de natuur instap, strand en duinen. Maar goed, ik denk dat je zelfs in een grote stad plekken hebt waar je lekker rustig kunt wandelen. Dus mijn antwoord op je vraag is, jazeker helpt het mij en nog steeds. Ben nog niet hersteld namelijk.

Zeker weten. Wandelen heeft mij er echt doorheen gesleept, en nog steeds

ja wandelen vind ik ook fijn, hoewel ik soms verder zou willen wandelen dan dat ik red.

Ja buitenlucht is sowieso goed. Maar ik vond het ook fijn om te merken dat ik heel langzaam steeds ietsje verder kon wandelen zonder in paniek of buiten adem te raken. Voor mij is het een heel concreet iets waar ik mijn herstel in kan herkennen. Waar ik 6 maanden geleden amper een rondje door de straat kon lopen kan ik nu op goede dagen een uurtje wandelen met de hond.

Zeker!

Hoi Hilde,

Ik zie dat jij al iets langer in je burnout zit. Ik zit er nog maar net in. Ik lees overal dat wandelen zo goed is. Dus vandaag ben ik even lopend naar de apotheek gegaan. Dit is misschien 7 minuten lopen. Maar op de terugweg hoge hartslag met een piek van 150. Daarna heeft het bijna een uur geduurt voor de hartslag weer onder de 100 kwam. Moet zeggen dat ik vandaag ook geen goede dag heb met veel spanning in mn lijf.

Herken jij dit van het begin van jou burnout? M'n hartslag gaat overigens van alleen opstaan en een boterhammetje smeren al flink omhoog.

Merk dat ik hier nu ook de hele dag mee bezig ben.

Hi Manon,

Herkenbaar hoor. Een burn-out is ongrijpbaar en zeker in het begin heb je er weinig controle over. Je lichaam gaat alle kanten op.
Ik had ook totaal geen logische verklaring voor mijn lichamelijke klachten. Bijvoorbeeld, had ik een hoge hartslag en nam ik rust, hartslag bleef hoog, ging ik bewegen, nog steeds hoog, slapen, volgende ochtend nog steeds hoog. En dan opeens een dag weer lager. Zo ook met pijn op de borst en misselijkheid en benauwdheid. Allerlei klachten waar niets tegen leek te helpen. Ze kwamen en gingen compleet willekeurig. Dit heeft o.a. te maken met de enorme hoeveelheid stresshormoon dat in je lijf zit. Hoe moeilijk het ook is, je moet het loslaten en ondergaan. Het enige wat je kunt doen is een rustig dagschema opstellen en je daar aan proberen te houden op goede en slechte dagen.

Maar terug naar wandelen, ja wandelen kan heel fijn zijn voor je herstel maar verwacht niet dat je je er direct beter door gaat voelen. Als jij het nog niet als ontspannen ervaart zou ik de wandelingetjes kort houden en evt vaker op een dag. Ook wandelen met een einddoel (de apotheek bijv) is niet per sé een goed idee, omdat je hierdoor sneller geneigd bent om over je grenzen te gaan. Vergis je niet, 7 minuten naar de apotheek, plus alle indrukken daar, en dan 7 minuten terug is best intensief. Zeker als je flink doorstapt.

Een paar verhalen hier onder staat ook een onderwerp over hoge hartslag. Misschien heb je daar iets aan.

Ik zit sinds september thuis en in de eerste weken vertelde iedereen me dat ik wel elke dag even een stukje moest gaan wandelen. Dat ging totaal tegen mijn gevoel in, want ik wilde het liefst de deur niet uit en durfde ook eigenlijk niet goed (heftige angststoornis in die eerste maanden). Toch deed ik het, maar slechts 10 a 15 minuten en alleen in mijn eigen wijk, zodat ik altijd snel naar huis kon en er altijd iemand in de buurt was. Langzaam kon ik het uitbreiden naar een halfuurtje, maar dan wel met iemand samen. Vandaag, een halfjaar in de burn-out, heb ik voor het eerst weer de auto gepakt naar het bos en een uur in m'n eentje gewandeld. En het ging goed! Geen paniek, heerlijk rustig op m'n eigen tempo en met de zon erbij was het heel aangenaam. Helemaal zorgeloos? Nee, dat ook nog niet, maar dat is okee. Dit is al zo'n overwinning op mezelf. Tot voor kort achtte ik het onmogelijk, maar door mijn herstel tijd te geven en niets af te dwingen, kwam het vertrouwen terug.
Wat ik mee wil geven: Doe wat goed voelt. Je merkt aan jezelf echt wel of je ergens aan toe bent of nog niet. Of je er weer zin in hebt. Wandel je een dag niet of slechts een klein stukje? Probeer je dan vooral niet schuldig te voelen. Het komt wel (weer).

Wat betreft je hartslag: het is normaal dat die hoog is door stress en de aanmaak van cortisol.
Als je je daar heel druk over maakt, wordt het alleen maar erger.
Draag je een smartwatch? Ik heb de mijne afgedaan, omdat ik me alleen maar slechter voelde door de slechte slaapscores etc. Gaaf mij veel rust.

Hee @KB, super joh!! Mag je echt trots op zijn, wat een mega overwinning ❤️

Verder eens met wat de rest zegt. Je kunt het langzaam opbouwen. Ik kon in mijn diepste dal 5 minuten slenteren aan de arm van m’n vader en dat leidde dan al tot torenhoge hartslagen en paniek. Wat Hilde zegt herken ik ook, dat het een goede graadmeter is van je vooruitgang, als je steeds een beetje relaxter of verder kan wandelen :)

Heel erg bedankt voor jullie reacties. Het voelt fijn om met mensen te praten die begrijpen waar je doorheen gaat. Ik voel me met vlagen zo enorm verslagen en dan lukt het me niet om mezelf rustig te krijgen en heb ik het gevoel dat het nooit meer goed komt. Ik wil zo graag mn leven terug.

Y. Had je ook die hoge hartslag bij de minste inspanning zoals een wasje ophangen of even wat opruimen?

Dankje Y.! Voelt echt als weer een stap in de goede richting :)

@Manon: ik denk dat iedereen zich hier wel herkent in het ellendige gevoel en de gedachte 'het komt nooit meer goed'. Zeker als je er net in zit, kan het erg overweldigend zijn allemaal. Je zenuwstelsel is op hol geslagen en het kost tijd voor het weer een beetje tot rust komt. In de begindagen was ik bij het minste of geringste buiten adem en kon ik geen zin uitspreken door heftige hyperventilatie. 's Ochtends vroeg of als ik 's nachts wakker werd, was ging mijn hart tekeer alsof ik topsport bedreef. Nog steeds heb ik dit af en toe 's nachts, maar echt al veel minder. Dus houd moed, hoe moeilijk ook. Het wordt beter!

Dag KB,

Wat is jouw verhaal bemoedigend!

Ik heb het helaas jaren verkeerd aangepakt. In mei 2018 kreeg ik een onverwachte paniekaanval, kende ik niet. Het volgde met dagelijks zware aanvallen. Kwam in cirkel van angst terecht. Nou, de dokter zei me ook niets over stress of burnout. Na hop een maand stond ik weer voor de klas. Ik heb me 5 jaar lang verloren gevoeld, de angsten werden groter, kreeg talrijke fysieke en geestelijke symptomen. Niet meer durven auto rijden, niet meer buiten durven... Ik wist niet wat het was en zocht op fysiek niveau. Wel veel therapeuten gezien. Niemand die me vertelde over stress of zenuwstelsel of laat staan burnout.ziekenhuis bezocht voor hart en duizeligheid. Ik had gevoel gek te worden. Wanneer ik echt kraakte ging de familie nog eens zeggen allez nog twee maand en dan is schooljaar voorbij. Nou ik luisterde ernaar en wrong me dag in uit door een gaatje. Dagelijks paniekaanvallen. Ik ontwikkelde in 2022 chronische pijn in de kaken. Nou in september 2023 ging alles uit. Ik kon niet meer, en heb in 2022 ook een partner ontmoet die me de veiligheid gaf en hielp inzien dat ik mag rust nemen om te herstellen.
Maar ik bleef ondanks thuiszitten pushen' ziek? Ga toch maar wandelen en veel. Zo wordt je misschien weer energiek. Wat sloeg ik de bal mis. En ik heb het echt mogen voelen dat ik nog overheen ging.
Een hoopje ineengezakt nu.

Nu ik hier verhalen lees over hoge hartslag dan denk ik oh ik had dus al een BO toen in 2018. Voor mij vandaag is het een ander verhaal. Vooral moe, pijn, geestelijk op. Geen hartslag problemen meer.
Maar het sijpelt zachtjes in. Stukken uit die tijdslijn. En hoe ik bleef gas geven ondanks zoveel symptomen. Die helderheid daarmee trek ik naar een psycholoog.

Maar KB wat ben jij goed aan herstellen! :) Knap. Zou je soms wat tips kunnen geven? Wat hielp je echt? Al is het een persoonlijk verhaal en aanpak. Ben toch benieuwd.

Groetjes

@Manon, ja zeker, ik herinner me nog een keer de vaatwasser leeghalen met een hartslag van 140 (ik droeg toen nog een fitbit). Douchen was ook verschrikkelijk destijds, wat was dat een opgave 😅 ik sliep in die tijd vaak bij mijn ouders als mijn man voor zijn werk weg moest en ik herinner me nog dat mijn moeder me dan kwam afdrogen na het douchen omdat t mij teveel inspanning kostte. Koken was ook zoiets, ik ging er vaak maar gewoon bij zitten (als mijn man het niet van me overnam). Dat soort dingen dus vooral

Lieve Sofie, veel sterkte en een knuffel voor jou, wat heb jij je best gedaan en wat rot dat je niet de juiste behandeling hebt gehad destijds.
Hoop dat je gauw rust mag gaan ervaren!

Hoi Sofie, ik zal morgen een uitgebreidere reactie schrijven, maar voor nu: ik herken heel veel van jouw verhaal. Ook ik ben veel te lang doorgegaan, ondanks vele lichamelijke klachten. Je kan dat jezelf heel erg kwalijk nemen, maar je deed het met de beste intenties, of omdat je simpelweg niet beter wist, dus wees vooral niet te hard voor jezelf.

Ik had dus ook een smartwatch gekocht om de boel een beetje in de gaten te houden. Maar dat werd een hele obsessie en zorgde voor nog meer stress. Ik heb hem dus gister avond verplicht aan mijn man moeten geven. Was er niet blij mee maar ik moet zeggen dat het ook als een opluchting voelt om niet constant op dat ding te hoeven kijken en me er druk om te maken.

@ Manon. Knap Manon! Gaat echt verandering brengen. Want het continu scannen en controleren ervan via een smartwatch geeft enkel nog meer onrust en stress. En hé de smartwatch is echt nieuw in het bestaan van de mensheid. We hebben dat helemaal niet nodig! Voel je lijf, beweeg als je wil bewegen... Zonder dat daar technologie tussenin staat. Knap dus dat je hem aan je man gaf. Zo weet je dat je er echt niet meer aan kan. En dat gaat wennen, voor je het weet zal je al vergeten zijn dat je hem nodig had. Succes.

Dank je wel Y. :) heel lief berichtje van je!

@Sofie (en anderen die meelezen)
Hieronder mijn verhaal. Ik wil erbij zeggen dat ik ervan overtuigd ben dat het heel persoonlijk is hoe je het beste herstelt. Wat voor mij werkt, kan voor een ander juist geen effect hebben. Ik ben daarom ook niet zo'n fan van generaliserende uitspraken als 'Je moet X doen of Je moet Y juist niet doen'.
----
Korte opsomming wat bij mij tot de burnout heeft geleid:
- 2020: moeder zwaar depressief, suïcidepoging (overdosis medicatie) + opname daarna, veel zorgen om gehad, kwam veel op mij en mijn vader neer, want broertje studeerde aan de andere kant van het land en zus woonde in het buitenland.
- Ook 2020: start ivf/icsi-traject wegens onvervulde kinderwens
- Daarnaast: 32-uur p/w werken en drukke, volle weekenden met sociale activiteiten
- Voorjaar 2022: mini burn-out door werkstress, baan met taken die me steeds meer gingen tegenstaan, vooral erg slecht slapen en piekeren, nog geen resultaat met ivf na 2x hormoonstimulatie en puncties. In mei van baan gewisseld. Gaf nieuwe, positieve energie en slapen lukte langzaam maar zeker weer.
- Herfst 2022: zwanger geraakt door embryo-terugplaatsing, maar na 9 weken geen hartslag bij de echo, missed abortion. Daarna: hormonen/cyclus uit balans, erge vermoeidheid, maar toch stug doorgaan en volhouden, geen rust nemen.
- Voorjaar 2024: dagelijks vage hoofdpijnklachten, steeds vaker angstig, eerste paniekaanval, hartkloppingen, druk op de borst, slechte nachten, chronisch moe. Werk (docent hbo) kostte me veel te veel energie. Uiteindelijk 50% gaan werken op aandringen van ivf-team die zagen dat het niet goed met me ging.
- 50% werken volgehouden tot de zomervakantie, maar in de zomervakantie verergerden de klachten. Veel tijd om te gaan piekeren en VER over mijn grenzen gegaan op vakantie (want: we zijn er nu en ik wil er het meeste uithalen, alles zien en doen)
Angst en paniekaanvallen namen toe, steeds meer fysieke klachten, vooral spieren en slapeloosheid. Totaal het vertrouwen in mijn lichaam kwijt.
- Conclusie in september: dit gaat echt niet meer, ik moet me helemaal ziekmelden.
----
Wat heb ik sindsdien gedaan/geprobeerd:
- Het begin was verschrikkelijk. Het was zo'n chaos in m'n hoofd, slapen lukte totaal niet. Alles kostte ontzettend veel moeite, douchen, eten, lopen etc. Ik had heel veel spanning en angst en liep de deur plat bij de huisarts, omdat ik me zoveel zorgen maakte. Zij heeft een angststoornis geconstateerd en me doorverwezen naar psychische hulpverlening. Wachttijd overbrugd mbv de POH.
- Ik ben begonnen met een vast dag- en weekritme te zoeken. Vaste eet- en bedtijden had ik al, dus dat was niet zo moeilijk. Activiteiten en rust plannen daarentegen was lastiger, vooral omdat ik het plan wel maakte, maar me er vervolgens niet aan hield en dat gaf weer een gevoel van falen. Dit heb ik na een tijdje losgelaten. Nu plan ik niet alles meer zo strak voor de hele dag, maar zorg ik wel voor afwisseling tussen in- en ontspanning.
- Voor het slapen kreeg ik van de huisarts temazepam en (indien nodig overdag) oxazepam. Temazepam heb ik de eerste weken echt nodig gehad, oxazepam heb ik slechts 2 of 3x een halve van gehad. Ik kreeg er nachtmerries van. Ik vond medicatie eng, omdat mijn moeder er zwaar verslaafd aan was geraakt en ik haar zo erg heb zien afglijden en ik dat absoluut niet wilde. Ik heb het dus ook maar zo kort mogelijk gebruikt, maar ik ben ook van mening dat het in die eerste fase (en ook later) echt kan helpen om erdoorheen te komen.
- Ik heb individuele CGT gehad. Het belangrijkste wat ik daarvan heb geleerd is hoe je brein werkt bij angst en dat ik mijn gedachtes minder serieus moest gaan nemen. Helaas ging dat niet binnen een week of een maand en nog steeds zijn er triggers die mij weer op scherp zetten, maar het herkennen en ervan bewustworden/zijn, is al een hele stap.
- Ik greep alles aan om me beter te voelen, dus ben ook bij een haptotherapeut geweest. Dit bleek niet zo goed bij mij te passen, al heb ik wel enkele inzichten opgedaan.
- Afleiding zoeken/bezig zijn heeft mij geholpen om minder te piekeren. Boeken lezen lukte mij aardig, puzzelen ook (zowel puzzelboekjes als legpuzzels). In het begin vond ik het fijn om de radio aan te hebben als afleiding, inmiddels geniet ik weer van de stilte. Bezoek van en op bezoek bij familie en vrienden heb ik langzaam weer opgebouwd. Eerst was een uurtje echt het maximum, inmiddels kan ik het al langer volhouden. Hetzelfde geldt voor drukke plekken, zoals winkels en restaurants. Eerst vermeed ik die of was ik erg gespannen, nu gaat het steeds relaxter. Vorige week ben ik voor het eerst weer een avond uit eten geweest. Wel merk ik daarna dat het veel prikkels waren, maar dat is oke. De dag erna hou ik dan vrij.
- Meditaties, bodyscans en spijkermatje hebben zeker in de eerste maanden bijgedragen om meer rust in mijn lijf te krijgen en mijn nachtrust te bevorderen. Inmiddels doe ik het niet meer dagelijjs, maar vooral als het me een keer niet lukt om slaap te vallen.
- Alcohol helemaal laten staan. Ik kreeg/krijg er hartkloppingen van en slaap er slecht door in.
- En dit heeft mij m.i. het allermeest geholpen: ik ben (zwaar) gaan sporten. Ik heb een zeer goede fysiotherapeut gevonden, die veel verstand heeft van het zenuwstelsel en de werking van afweermechanismes die je inzet om weg te blijven van/jezelf te beschermen tegen negatieve emoties die je niet wilt voelen. Ik bezocht de fysio in eerste instantie vanwege de spierklachten. Ik vertelde over de burnout en angstklachten en al snel had hij door dat ik bij hem ook alleen maar op zoek was naar geruststelling. Hij stelde voor om krachttraining te gaan doen icm kickbocksen (zelf is hij NL kampioen geweest in een andere vechtsport). Ik vond de eerste keer doodeng, want ik was ervan overtuigd dat mijn spieren dat niet zouden volhouden. Maar het lukte, al was het loodzwaar en had ik de ergste spierpijn ooit de dagen erna. Ik merkte dat het elke week beter ging en ik het kickbocksen zelfs leuk begon te vinden. Daarbij legde het ook precies bloot waar ik tegenaan loop: Bijv. perfectionisme (Ik heb beweging X niet goed uitgevoerd. Stop, opnieuw, want ik weet hoe het moet, dus zo moet ik het ook precies uitvoeren. Maar waarom wil ik alles perfect doen? Voor wie? Wat als ik niet alles goed doe, ben ik dan niet goed genoeg? Word ik dan afgewezen?) en grenzen leren aangeven (Oefening x is wel zwaar. Te zwaar? Weet ik niet. Ik val er niet bij neer, dus het zal wel goed gaan. Maar ik heb pijn. Dan toch maar stoppen? Nee, dat is falen, ik ga gewoon door. Maar het lukt echt niet. Hm, dan is het oke om te stoppen, denk ik.)
Ik weet dat velen vinden dat het lichaam in een burnout zoveel mogelijk rust nodig heeft en dat is ook zo, maar het sporten heeft voor mijn herstel 3 heel belangrijke dingen gedaan:
1. Vertrouwen terugkrijgen in mijn lichaam. Ik kan veel meer dan ik dacht
2. Goede stofjes in mijn hersenen aanmaken, waardoor angst snel afnam (de gedachten waren er nog wel, maar de lading werd veel minder intens)
3. Betere nachtrust. Van slapeloze nachten, naar nachten met 5 a 6 uur en soms zelfs 8 uur aaneengesloten slapen.

Ik ben ongetwijfeld nog dingen vergeten, maar dit is voor nu wel lang genoeg denk ik! :)

Jawel redelijk! Ik heb wel veel pieker/maal klachten. Dus wandelen is voor mij wel onbeperkt piekeren/malen en lekker in mijn hoofd zitten. Desondanks doe ik wel want een frisse neus is wel gezond. Maar uit mijn hoofd-in het nú wandelen vraagt nog wat therapie denk ik….. Of jullie moeten tips hebben?

Succes en sterkte

@ kamillethee: Vooral veel focussen op je zintuigen tijdens het wandelen: wat hoor ik, wat zie ik, wat ruik ik, wat voel ik

Dankje anoniem. Is dat een soort mindfulness?

Ja :-) dus met je gehele aandacht ergens op focussen zodat je gedachten verminderen. Je kan het ook doen tijdens huishoud taken, bewust bezig zijn met een taak, stil staan bij hoe het water voelt tijdens afwassen bijv. Dat is zoals ik begreep de essentie van mindfulness

En tegen piekeren kan ik dit online artikel aanraden: Piekeren. Waarom je het doet (en hoe je ermee stopt)

Met sporten/bewegen dien je gewoon goed te luisteren naar je lichaam, nauw samenwerken ermee. Kan je het aan? Helemaal top!
Merk je dat alleen maar achteruit gaat ermee? Dan is het gewoon nog teveel helaas (zoals bij mij helaas is/was)

Dank je wel KB om eerlijk een deel van je verhaal te delen. Ik reageer pas later terug.

Ik zou het echt niet redden met 5-6 uur slaap, als ik dat meerdere dagen heb stort ik in. Ik slaap nu weer 9 uur, dat is ook wat ik sliep voordat ik burn-out raakte.

Maar als je je uitgerust voelt en geen klachten hebt overdag en in de nacht is 6 uur oké

Ik zie nu dat ik het niet duidelijk heb geschreven, dus ter verduidelijking:

Ik slaap in totaal niet maar 5 a 6 uur per nacht hoor, dat zou voor mij ook veel te weinig zijn. Bijna altijd lukt nu wel een uur of 8 in totaal, maar wat ik bedoelde is dat ik in eerste instantie echt amper 2 a 3 uur sliep en heel moeilijk in slaap kon komen. Inmiddels lukt het me om 5 a 6 uur aaneengesloten te slapen en als ik dan wakker word, slaap ik daarna vaak wel weer verder. Soms lukt het me ook om wel hele nachten door te slapen, al zijn dat helaas nog uitzonderingen, maar vergeleken met het begin is het al zoveel beter! En ik denk dat sporten daaraan wel bijgedragen heeft in mijn geval :)

Vorige bericht is van mij, vergeten naam in te vullen...

heel fijn dat je nu langer in totaal slaapt! is volkomen normaal dat je een paar keer wakker wordt toch, heeft een gezond mens ook. Helaas is/was voor mij sporten/bewegen juist niet helpend nog, helemaal ingestort erna, maar het is een kwestie van proberen voor ieder zichzelf :) Zoals je zelf ook zei, je voelt het aan wanneer het wel weer lukt en of het goed is gegaan.

UIteindelijk dien je weer beweging op te voeren naarmate je je beter voelt sowieso!

Zo is het! Iedereen volgt z'n eigen pad naar herstel, op z'n eigen tempo en daarin is geen goed of fout.
Ik begon na 3 maanden met sporten, daarvoor was het ook nog geen optie. Het psychische effect (vertrouwen in m'n lichaam terug en afname angst) is denk ik ook groter en waardevoller dan het lichamelijke effect.

Het vertrouwen neemt toe wanneer je klachten afnemen en je belastbaarheid toeneemt, je bent goed op weg!

Zeker je bent even uit je hoofd.

Misschien nog een tip als je teveel in je hoofd zit tijdens het wandelen. Wat ik tijdens mijn wandelingen regelmatig doe als ik toch teveel in mn hoofd zit, is foto’s maken. Je gaat dan ook anders kijken naar bv de natuur. Ik loop bv veel door duinen en over het strand en maak foto’s van bv wolken (is echt mooi), de zee die elke dag anders is van kleur. De meeuwen. Div kleuren mos in de duinen. De geiten en schapen die heerlijk grazen in de duinen. De kitesurfers, of de vissers. De wandeling wordt zo ook leuker en let je op anderen dingen dan in je hoofd zitten. Probeer het maar eens 😉

En gewoon met m’n mobiel hoor, gaat prima.

@KB

Ik wil je graag bedanken voor je uitgebreide verhaal en hoe je de burnout aanpakt. Je hebt er echt de tijd voor genomen dit neer te pennen. Dank je. En sorry dat ik wat later reageer, ik had een zwaardere week en kon er geen ruimte voor maken.

Wat heb jij al een weg afgelegd.
En heel knap hoe je die aanpakt nu.

Herstel vindt inderdaad plaats op verschillende niveaus.
Wat me opvalt is dat jij direct heel veel erkenning en hulp van je arts kreeg. Wat ontzettend fijn voor je!

Bij mij beginnen nu pas dingen door te dringen en puzzel stukjes op z'n plek te vallen. Ik had ook ineens een paniek stoornis, terwijl ja ik deed het al bijna 30 jaar al zonder. En dat bracht heel veel twijfels met zich mee... Ik kreeg niet direct de uitleg over de link met burnout.

Heel erg bedankt KB.
Ik wens je nog ontzettend veel succes bij het verdere vervolg van je herstel. 🌷

Groetjes

Sorry is niet nodig hoor! Helemaal logisch dat je niet meteen gereageerd hebt, het was ook nogal een lang verhaal 😅
Ik hoop voor jou dat je ook jouw weg naar herstel vindt met de juiste mensen die je kunnen begeleiden. Het is ook heel ingewikkeld en verwarrend wat je ineens overkomt in zo'n burnout. Veel sterkte en zet 'm op! 🍀

Wandelen is goed om je gedachten/piekeren even aan kant te zetten als je je focus tijdens het wandelen legt op dingen die je ziet tijdens het wandelen en in je grenszone blijft, al is het maar 7 minuten wandelen, beter 7 minuten die je wel aan kan dan over je grens te gaan en je nadien terug moet dubbel recupereren van de wandeling. Wandelen van moeten is drukkend/stresserend, dus wandel enkel wanneer je lichaam en geest er 100% zin in heeft, anders is het een no-go. Gewoon even buiten in tuin/terras op een stoel zitten is ook al goed om de buitenlucht en afleiding door vogels/wolken/geluiden/je kipppen of konijnen te hebben met een tas koffie/thee/soep in je hand!

Hoi Herman, ik heb geen idee of dat zo werkt, dat je eerst naar hoogtepunt burn out gaat om daarna weer dezelfde weg terug gaat. Ik hoop het heel erg voor je dat het zo is en dat je ervan komt. Sterkte en ik duim voor je 🤞🏻

Blijf goed luisteren naar je lichaamsignalen, en pas je dagschema daar op aan. Hoe meer ze toe nemen hoe meer het een sein is dat je te veel deed en doet

Zit een beetje met hetzelfde. 20 maanden erin en ging een stuk beter. Nu sinds een week weer enorm opgejaagd; slecht slapen, ochtenden giert de cortisol weer door mijn lijf terwijl dit al lange tijd weg was en ik herkende van begin burn-out. Ik heb ook niet direct een aanleiding dus snap er weinig van. Maar weer veel rust nemen …

Hoi!

Ik denk dit te herkennen.
Ik voel me ook als in de fase voor de burn out, en heb ook de hele shit al doorgemaakt. Ik heb wel het idee dat dit bij het herstel hoort. Ik ben in ieder geval meer gaan doen, probeer weer mee te draaien en ervaar daarbij de spanningen, angsten etc. Mijn lijf reageert gewoon harder op een situatie dan vroeger. Maar ik ben wel weer zover dat ik in de situatie zit. Het is overigens wel frustrerend etc, want tav de klachten ben ik hyper alert... tis toch traumatisch geweest of nog steeds. Ik hoop dat de klachten dalen op het moment dat mijn lijf meer "onveilige situaties" heeft doorstaan. Gebeurt dat niet, dan is het waarschijnlijk allemaal te snel/te veel etc. Sowieso schakel ik nu ook terug en weer wat meer ontspanning inplannen.

Hoe gaat het nu bij jou?

Het blijft lastig dat je niet echt houvast hebt. Vorige week had ik zon beetje woensdag tm zaterdag echt super goede dagen.

Ik was vrij rustig, wat meer energie, naar spa geweest, wat gewerkt, gebarbecuet en zelfs twee keer een behoorlijk stukje op de mountainbike gefietst met aardig klimmen. Onderweg regelmatig gestopt en echt genoten van het uitzicht en van het feit dat het een stuk beter gaat. Bij dit laatste merkte ik dat mijn conditie gelukkig weer een stuk beter is dan 1,5 jaar terug toen kon ik ongeveer niet traplopen...

Maar..... Ik heb dit bewust toen niet gepost en zei ook al tegen me partner: ik weet dat het nu niet voorbij is, ookal voelt dat op het moment wel zo. Zondag was ik super moe maar nog wel in tuin gezeten, en vanaf maandag was het eigenlijk weer behoorlijk slecht. Vandaag ben ik vrij en probeer ik hieraan toe te geven.

Ik probeer dit als positief te zien. Als ik uitzoom zie ik echt wel dat ik me steeds vaker goed voel (tov elke dag slecht 1,5 jaar terug). Maar het blijft lastig dat je de ene dag voor je gevoel al op een 8 zit en daarna weer een 3. Waar sta je dan.

Nou, ik herken me volledig in je verhaal! Ik heb wel als ik terug kijk altijd wel een reden voor de dip (toch teveel gedaan, spannend gesprek, prikkels, teveel met kids gedaan etc). Heb je dat ook als je erover nadenkt?

Ik denk wel dat je herstel de goede kant op gaat en dat de terugvalletjes enorm frustrerend zijn. Heb ik ook last van.
Ik probeer mijn conditie ook weer op te bouwen. Nu een half uurtje fietsen in zone 2.

Hoi L, het is een beetje dubbel he. Als ik onze verhalen lees denk ik dat we aardig op weg zijn,maar je wilt er zo graag vanaf zijn.

Terugkijkend inderdaad misschien wel te veel gedaan maar ik denk dat we af en toe toch wat moeten proberen.

Ik ben zelf weer 3 dagen aan het werk. Somigge dagen is dat erg zwaar, andere dagen heb ik zelfs daarna nog wat energie over. En ook prive volop ontwikkelingen die positief zijn maar wel veel tijd en energie kosten. Waar ik nog wel veel bespaar is sociale contacten. Ik heb hier, op mijn oartner na, nog wat minder behoefte aan omdat ik daar nog net te moe voor ben. Tegelijkertijd kan ik ook wel genieten van iets simpels als een filmpje kijken zonder gekke paniekaanvallen.

Hoe ziet jouw sociale leven er momenteel uit?

Je zit in burnout omdat je een langere periode te veel stress hebt gehad. Deze stress kan verschillende oorzaken hebben en hypochondrie kan daar zeker aan bijdragen. Je steeds druk maken om mogelijke gezondheidsproblemen geeft natuurlijk constant een stress reactie en brengt de cortisol productie omhoog.

Hier dus mee aan de slag gaan kan je dus helpen minder stress te ervaren. Van de andere kant ervaar je hypochondrie en angsten ook een stuk erger door de burnout.

Als je je zorgen maakt kan je altijd de huisarts bellen. Daar zijn ze juist voor :-). Je dokter kan het dan uitsluiten dat er iets ernstigs is, waardoor je zorgen verdwijnen :-)

Herkenbaar hoor. Ik ben altijd wel wat hypochonder geweest, maar nu rijst het de pan uit. Door al die gekke BO symptomen. Laatst nog langdurig keelpijn en pijn bij slikken. Pijn aan de tong. Nou, dan denk ik dus aan kanker. HA heeft 2 keer gekeken, zelfs 2 verschillende HA's. Ze zien niks.
Ze denkt wel aan (te) gespannen keelspieren.
Is inderdaad dus wel overgegaan. Al komt het soms een klein beetje terug bij moeilijke periodes. Maar ik ben ook iemand die al zijn hele leven knarsetand 's nachts. (Daar heb ik een bitje voor)
Spanning die op de spieren slaat, is mij niet vreemd.

HA weet inmiddels ook wel, dat als ik kom, ik vooral geruststelling nodig heb. Mijn hart is onderzocht, wegens bonzen en kloppingen, bij de HA en later ook in het ziekenhuis, met filmpjes en zo'n fietstest.
Ik heb me erbij neergelegd dat ook dat "gewoon" de stress is.

Weet je al weer meer T?. Ik herken veel van jou klachten. Ook enorm hypochonder geworden door alle aanhoudende en vreemde klachten.

Komende maandag kan ik pas terecht bij de dokter ivm met drukte, heb ondertussen wel urine onderzoek gedaan en daar kwam niks uit. Ze dacht dat het een soa was, wat ik heel vreemd vond, maarja zij is de dokter en ik niet.

Ga dan ook maar gelijk alles aangeven waar ik last van heb of denk te hebben, en dan maar kijken wat er uit komt, voel me toch behoorlijk klote in mijn burnout dus kan dit er nu ook wel bij denk ik.

We gaan het beleven, denk dat het voor iedereen met een burnout goed is om voor de zekerheid het een en ander te laten onderzoeken, zodat als er niks uit komt de stres ook wat afneemt.

Groetjes,
T

Ja goed gezegd die laatste zin T! Goed bezig :-)! Niet blijven piekeren maar iets doen aan het probleem, dat is de oplossing

Ik weet niet of alles onderzoeken goed is ik heb het idee dat bij mij de overbelasting voor een deel veroorzaakt is door niet erkennen dat de pvergang heel veel klachten kan veroorzaken en daarom hele zkh doorgestuurd ben waar niets uit kwam. Geeft enorm veel stress.

Het voelt alsof er een deel in mijn hersenen ineens gewoon weer functioneert maar me dat heel veel angst en emotie oplevert

Ik ben me gaan verdiepen in de Polyvagaal Theorie en de werking van het zenuwstelsel, dus vanuit daar beredeneerd:
Het kan zijn dat je zenuwstelsel overschakelt van een freeze-toestand naar de fight or fight-toestand. In Freeze ben je zo overweldigd dat je emoties gedempt worden, daar kan ook de brainfog vandaan komen.

In fight or flight is de ergste overweldiging wat weggezakt en kun je gaan ervaren en voelen dat er vanalles door je heen ‘raast’. Angst en paniek kunnen daar zeker onder vallen.

Je kunt je zenuwstelsel weer als het ware trainen om te ontspannen, dat zal natuurlijk wel wat tijd kosten. Maar er zijn veel gerichte oefeningen. Zoek eens op Nervus Vagus oefeningen, op youtube is veel te vinden.
Verder helpt mild bewegen goed bij angst en paniek. Je hoeft niet heel intensief aan de slag te gaan, maar wandelen, schudden, rustig joggen op je plaats, zwaaien met je armen en benen kunnen helpen je lijf wat te kalmeren.

Ik heb ook een angststoornis gehad waarbij ik niet meer alleen durfde te zijn etc., dus het zou denk ik wel kunnen dat dit zich bij jou ook aan het ontwikkelen is. Zou er zeker mee naar de HA gaan als je er veel last van hebt.
Zelf heb ik vele paniekaanvallen gehad, dacht ik dat ik gek werd etc. Het goede nieuws: je wordt echt niet zomaar gek, je klachten kunnen echt minder worden en overgaan. Het zijn super zware rotklachten, maar in wezen gebeurt er niks met je. Het is echt een soort schijnbeweging.

Veel sterkte hoor, ik weet hoe zwaar het is!

Y. Wat voor soort oefeningen deed jij? En doe je dat dagelijks ?

Schudden met je lijf, armen zwaaien, benen los schoppen (in de lucht of tegen een kussen), tappen/kloppen op je lijf, dansen/bewegen op muziek, rondom je oren masseren, wrijven over je lijf (bijv benen), je voeten een beetje masseren, neuriën en zingen.
Specifieke oefeningen met een naam: containment hug, butterfly hug. Alternate nostril breathing (om en om uit 1 neusgat ademen). Het schudden is ook te vinden als je zoekt naar Qigong.

Ik doe sinds ongeveer een half jaar deze oefeningen, toen ik zelf de ernstigste angst had kende ik deze theorie nog niet. Meestal doe ik ‘s ochtends 15-30 minuten, en ‘s avonds voordat ik ga slapen schud ik altijd even 5 minuten en doe in nog wat stretches. Veel oefeningen kun je liggend in bed of zittend op de bank ook prima doen

Herkenbaar

Als je hele ernstige klachten hebt, en in staat bent therapie te volgen dagelijks, en in staat bent om prikkels aan te kunnen omdat je natuurlijk niet alleen daar bent, dan kan een opname helpend zijn. Maar je kan natuurlijk ook kijken of andere therapie zonder opname beter werkt, opties zijn te vinden onderin de verhalen

Bedoel je een opname gericht op burn out? Dat ken ik niet?
Ik ken alleen vanuit mijn werk opnames binnen de GGZ. Soms is dat nodig, soms past dat binnen de behandeling.

Ik denk dat je huisarts hier ook mee kan helpen.

Sterkte

K

Ja dat kan dan bijv onder de noemer/diagnose SOLK. Is niet specifiek burn-out helaas… maar kan helpend zijn bij klachten die overeen komen met die diagnose en ook bij burn-out voorkomen

En ik sluit me aan bij wat K zegt

Hoi Skip, interessante vraag en ik snap je volledig.

Ik heb deze neiging om alles perfect te doen ook, maar wanneer ik er in doorsla, ook met de gezonde dingen, dan belemmert dit mijn herstel alsnog. Wanneer ik mezelf bijvoorbeeld forceer om yoga nidra te doen, omdat ik "moet rusten zodat ik zo snel mogelijk weer herstel" terwijl ik eigenlijk nog te onrustig ben voor yoga nidra, dan werkt dit vaak averechts. Dus ik denk dat zolang je gewoon vooruit blijft gaan en jezelf niet forceert of bestraffend motiveert om dingen te doen, dat je goed bezig bent.

Zelf ben ik al behoorlijk lang bezig met herstellen, al 2.5 jaar, en deze drang om "perfect" te herstellen is voor mij wel echt een barrière tot herstel. Mede ook omdat ik in mijn hoofd constant zoek naar wat ik nu "moet" doen. Hoewel ik hier inmiddels wel beter mee om kan te gaan.

Hopelijk kan je hier iets mee!

Mijn mening is altijd: Zolang dingen jouw niet belemmeren in je dagelijks functioneren en je er blij van wordt dan is het geen probleem om te zijn zoals je bent.

Misschien simpel gedacht, maar toepasselijk voor een heleboel dingen.

Genoeg mensen sporten fanatiek en vinden hier plezier en ontspanning in. Je kent je eigen valkuil, teveel willen, dus hou dat in de gaten en blijf eerlijk naar je leven kijken en naar je lichaam luisteren of het nog gaat zoals het zou moeten.

Ha Bart,Ja, ik herken heel erg wat je zegt. De drang om "perfect" te herstellen heb ik enorm. Ik vind het dan ook erg moeilijk, omdat het logisch voelt om altijd het meest optimale te willen doen. Hoe is dit voor jou een barrière geweest in je herstel? En hoe ga je er nu mee om?

Die anonieme was ook van mij (skip).

Ha Hilde, Ja, ik vind het erg moeilijk om te bepalen wat ik nou leuk vind. De meeste dingen die ik leuk vind, zijn nu ook destructief, haha. Beetje tussen wal en schip beland nu.

Ik herken heel erg wat Bart zegt. Ben ook al net zo lang bezig als hij. Ik moest altijd van mezelf elke dag wandelen, liefst minimaal een kwartier. Een hele tijd moest ik van mezelf elke dag schrijven, terwijl ik er geen klap aan vond en het me ook helemaal niet hielp. Ik schreef alleen maar op hoe ik me die dag voelde en bleef daardoor veel te veel ermee bezig. Ben daar inmiddels al een hele tijd geleden mee gestopt.

Het is een lang proces geweest maar nu toe ik dingen voornamelijk omdat ik ze fijn vind (yoga, ontspanningsoefeningen etc). Elke dag even een wandelingetje, dat was ooit een moetje maar nu kijk ik er altijd naar uit. Als het de hele dag regent sla ik over.
Soms doe ik een lange wandeling, soms 1 korte of soms 2 of zelfs 3 korte als het lekker weer is en ik er zin in heb.

Maar die neiging om heel veel herstelwerk te doen omdat het moet van jezelf, ken ik. Het kost veel tijd en oefening om dat een beetje los te kunnen laten en echt te gaan handelen vanuit waar je behoefte aan hebt.
Ik zeg het soms hardop tegen mezelf: waar heb ik nu zin in?
Of als ik merk dat ik weer doorsla zeg ik: stop, je MOET helemaal niks. Mij helpt dat wel een beetje :)

Skip je vroeg hoe mijn drang om dingen perfect te doen een barrière voor mijn herstel is. Het is een barrière omdat ik probeer(de) te herstellen op dezelfde manier waarop ik leefde voor mijn burnout. Enkel dingen doen op wilskracht, omdat ik denk dat het goed zou zijn of moet, in plaats van omdat ik het ècht wilde doen. Zo moest ik van mezelf naar de sportschool, want ik moest fit worden. Ik moest ook trainen na een hele lange en drukke werkdag, en wel zeker 5x in de week. Ik moest een rijk sociaal leven hebben en geen enkele uitnodiging afslaan, etc... Dit levert gewoon heel veel stress op en vraagt teveel energie. Ik was (en ben dat nogsteeds vaak) het contact met het gevoel van iets echt willen (of absoluut NIET willen) helemaal kwijt. Soms heb ik dat gevoel nu weer, en dan is de truc om er op te vertrouwen.

Bijvoorbeeld, vandaag wil ik gewoon echt niet wandelen, ik voel me te moe. En dan erop te vertrouwen dat dit okè is, dat ik ook wel herstel zonder die wandeling. Dus eigenlijk er op leren vertrouwen dat je lichaam het wel weet, en dat je daar naar mag luisteren. In plaats van enkel luisteren naar de interne slavendrijver in je hoofd (zo noem ik hem maar haha)

Ik sluit me verder ookaan bij wat Hilde en Y ook zeggen! Zolang je er plezier aan ontleent en jezelf niet overvraagt dan is het goed. En inderdaad zoals Y. ook zegt, ik moest ook elke dag van mezelf wandelen, ongeacht hoe ik me voelde, daar kijk ik nu toch anders naar.

Succes en veel sterkte allemaal!

Heel herkenbaar.

Waar ik ookbtegenaan loop is dat ik met teveel dingen tegelijk bezig ben en het overzicht kwijt raak.

En waardoor sommige dingen dus ook niet goed werken voor herstel.

Gert

Heel herkenbare verhalen.
Ik ervaar op dit moment niet in balans zijn, door intergratie en spoor 2. Ik wil gewoon rust. Inplaats van je moet dit en je moet dat.

Alles wat je teveel doet is niet goed, dus wordt je daar bewust van, vraag je van te voren af, voor je iets doet, wat het je oplevert. En luister nauw naar je lichaam.
Perfectie bestaat helemaal niet. Laat het los
Geniet van de reis en je zult zien dat je resultaten blijft boeken.
Ga terug naar de kernwaarden die voor jou belangrijk zijn, daar valt bijv onder gezond zijn en gelukkig zijn. Handel daarnaar.
Wees kritisch naar je gedachten, vaak hebben we leugens in ons hoofd. We denken iets te willen maar eigenlijk willen het helemaal niet van binnen. Bijv: ik wil nu zvm cognitieve afleiding hebben want dan voel ik me gelukkig, maar dat is een leugen, ik weet dat ik mij ook gezond wil voelen waardoor ik mij weer gelukkiger zal voelen dus wat ik nu nodig heb is niet afleiding maar rust.
Denk heel goed na wat voor jou belangrijk is, kies je voor perfectie of je gezondheid, en luister nauw naar je lichaam, die geeft aan wanneer het te ver gaat

En stel jezelf dus ook de vraag: wil ik dit wel echt?

Perfectie/prestatiedrang bedoelde ik

Overigens even uitleg; soms zijn je gedachten leugens, daar bedoel ik mee, je zit vast in je oude gedachten patronen. Je prestatiedrang heeft je ooit vast erg geholpen, en je hersenen denken dat dat nu nog steeds de oplossing is, maar nu zie je bewust in dat het je niet overal brengt waar je echt wilt zijn. Het vergt bewustwording om uit je vastgeroeste gedachtenpatronen te stappen. Sta even stil zodra je iets wilt doen en stel je zelf de vragen die ik hierboven heb benoemd.

Ik hoop dat je hier iets aan hebt

Ik heb zelf een coach, het is fijn om gesprekken met haar te voeren maar zij geeft aan een burn out gehad te hebben en was na 5 maanden weer aan het werk. dus heb vaak het idee dat ik er wat dieper in zit dan zij

Hoi Johan, ik denk dat Robbert Houtman wel een soort van gespecialiseerd is in burnout herstel. Ik ben hem tegengekomen via zijn blog over burnout. Google maar naar isamu psychologen blog. De blogs zelf zijn ook al enorm fijn om te lezen.

Ik heb voor mijn burn-out betere ervaring met een ergotherapeut, maar voor andere zaken zoals piekeren bijv kan ik een psycholoog aanraden. Het een vult het andere aan. Psychosomatische fysio is ook een goede aanvulling. Ik zou vooral iets zoeken wat bij jou in de buurt zit, of online therapie kan ook

CSR even opzoeken. Gespecialiseerd in Burnout. Heb ook hun boek aangeschaft dat onlangs uitkwam. Succes!

Dat wordt helaas niet vergoed, en er zijn betere alternatieven zoals hierboven benoemd

Hier lijkt het ook het geval. Klachten heel erg afgenomen maar heel emotioneel en angstig. Heb heel veel gejankt de laatste dagen terwijl dat tijdens mijn burn-out amper ging. Daarnaast heb ik nu ineens ook slapeloze nachten. En angst om te gaan slapen dus ben al meteen weer volledig in paniek

Hoe weten jullie dat je burn out al bijna weg is? @ Olivia, jij schrijft zelfs aan het einde van mijn burn out. Persoonlijk zie ik jullie huidige klachten nog niet als “rest” klachten. Maar sowieso vind ik het een interessante vraag hoor van hoe weet je dat je burn out vrij bent. Ik heb begrepen, en corrigeer me als ik het fout heb, dat burn out een onderdeel van je leven blijft. Dat je gevoeliger bent om er weer in te geraken.

Voor jullie hoop ik dat jullie gelijk hebben en snel van jullie klachten waar jullie nu mee te maken hebben afkomen 🤞🏻

Is het niet zo dat je een andere fase van je herstel in gaat? Nu je lichaam een beetje bekomen is van alle stress hormonen en de complete uitputting, nu gaat je hoofd alles verwerken. Want wat je hebt meegemaakt is niet niks.
Daarnaast is huilen ook een manier om te ontladen. Best kans dat waar voorheen spanning zich lichamelijk uitte het zich nu mentaal uit. Wees dus voorzichtig met jezelf ‘genezen’ verklaren, want de spanning zit nog in je lijf. Het uit zich nu alleen anders.

Wanneer komt die uitputting dan?

De fysieke klachten ontstaan door uitputting. Dat hoeft niet te betekenen dat je de hele dag moe bent, maar je lichaam is ontregeld omdat het veel te lang ‘aan’ heeft gestaan en je reserves zijn uitgeput/op zijn.
En zo ook met emoties. Kijk maar naar kinderen, als die moe zijn of overprikkeld gaan ze vaak huilen. Huilen is een hele primaire reactie op allerlei lichamelijke ongeregeldheden. Niet enkel verdriet.

Ik heb er ook laatste dagen last van terwijl ik voor heen weinig kon huilen.

Ja dat is een goed teken!

Ik bedoel: huilen is een goed teken zodra dat weer lukt.

Ja ?

Ja :-) als je hersenen te overbelast zijn dan sluiten ze vaak delen tijdelijk even af, onder andere je emoties bijv. Zodra je hersenen meer ruimte weer hebben doorvoel je je emoties beter, dat zorgt ervoor dat je weer meer kan huilen

Hoi Jeroen,
Heel herkenbaar voor mij dit probleem.
Ik zit nu een jaar in een burn-out en heb de afgelopen 6 weken voor het eerst mezelf goed gevoeld. Daarvoor was het 14 dagen goed 5 dagen slecht.
Ik was zo blij dat je idd de narigheid vergeet en alles weer gaat doen. Gemiddeld 7 km wandeling maken met de hond iedere dag en alle andere activiteiten die bij het leven horen. Nu sinds vrijdag terug bij af. Vreselijke moeie benen die constant onder spanning lijken te staan, misselijk, geen eetlust dus gewoon belabberd. En het erge is dat ik het waarschijnlijk zelf heb veroorzaakt. Mijn poh zegt : als het goed gaat moeten de alarmbellen afgaan en goed op de rem trappen. Iedere keer wordt ik boos op mezelf dat ik zo dom bezig ben maar m'n hoofd wil zo graag de oude zijn.
Ik hoop dat jij ook uiteindelijk de manier vind om dit te kunnen voorkomen. Ik ga het weer voor de zoveelste keer proberen. Dit is iedere keer zo'n tegenvaller. Succes Groetjes Marga

Wauw, dat is echt toevallig! Ik deed precies hetzelfde: ik ging meteen een week lang elke dag wandelen, want ja, ik voelde me toch goed? Ik sliep ook goed.

En toen... opeens zit ik nu al twee weken met enorme spierspanning in mijn benen die maar niet weggaat, slecht slapen, oorsuizen, etc.

Heel knap van je, Marga, dat je het weer gaat proberen! Ik moet er zelf ook weer aan geloven. Soms heb je het idee dat het alleen maar slechter gaat. Het voelt elke keer als zo’n enorme teleurstelling, met meteen de angst: kom ik hier ooit nog uit?

Maar ja, dank voor je reactie, en succes!!

Zeven maanden is nog niet heel lang maar de hele hevigheid is dan wel van je burn-out. Ik denk dat je daarom hoe dan ook goede en slechte weken gaat hebben. Ongeacht wàt je die dagen doet.
Op goede dagen probeer ik vooral te genieten van alle dingen die goed gaan. Probeer positiviteit en motivatie op te bouwen. En de dingen te doen waar ik op slechte dagen niet aan toe kwam.

Dat gezegd hebbende snap ik best dat het geen goed idee is om er keihard tegenaan te gaan wanneer je je even beter voelt.
Ik doe zelf op goede dagen een beetje hetzelfde als op slechte dagen, maar dan langer of vaker. Dus in plaats van 30 minuten wandelen doe ik een uurtje. Ipv snel boodschappen halen bij de supermarkt om de hoek wandel ik naar de grotere supermarkt een eindje verderop. Ik probeer die dag een half uurtje te fietsen ipv een kwartier. Spreek een keer extra af dat iemand een bakkie komt doen hier.

Ik merk dat ik die dagen ook minder behoefte heb aan rust momenten maar ik probeer wel m’n dagschema aan te houden. Dus op vaste tijd opstaan, ontbijten, lunchen, eten klaarmaken etc. Dat voorkomt dat ik de hele dag door blijf draven.

Ja wat ik doe is een vast schema aanhouden dagelijks wat ik aankan, en bewust stil staan voordat ik iets doe en mijzelf af te vragen: wat levert het mij op als ik nu ga doen wat ik wil doen?
Als je weet dat het je niks oplevert maar alleen maar narigheid, dan kan je kiezen om iets rustgevends te doen, een gezonder of beter alternatief te kiezen.
Heeft echt met bewustwoording te maken

Bewustwording bedoel ik

Met betere alternatieven bedoel ik dus dingen verzinnen die rustgevend zijn maar leuk. Bijv een Spa dag, lekker in de tuin liggen of zitten, sterren kijken, in bad liggen… er zijn vast nog meer opties!

Hoi Jeroen en andere lezers,
Na bijna 3 jaar lukt het mij nog steeds niet de balance te vinden. In het begin wel moeite met de hulpverlening die ik had. Wat dus niet heeft mee gewerkt en ook nog natuurlijk de arbo, die aan het pushen is. Ik ben nu bij een psychosomatische fysio. En ademde veel te hoog, wat dus het zenuwstelsel prikkelt. Oefen er nu mee. Maar laatst kwam er gezellig visite en dan vergeet ik het en ga er dan enthousiast en druk pratend in. Gevolg weer stappen terug. Meer stress, vroeger wakker.Is dus zo lastig! Zeker als je een enthousiast iemand bent en het fijn vindt als er weer eens iemand komt. En dan moet gaan nadenken over rustig praten, op je ademhaling letten en dan ook nog af en toe even afstand nemen. Herken het zeker dat als je je beter voelt, je weer zo graag wil en snel de grens overgaat zonder het op dat moment te merken.

Sterkte ermee! En lieve groet aan alle lotgenoten hier, W

Ik kan jou ergotherapie aanraden anoniem voor je balans. Als je burn-out verdwijnt adem je vanzelf weer normaal zoals vroeger, waarbij je niet meer daarop hoeft op te letten. Je adem is te hoog omdat je hersenen overprikkeld/overbelast zijn, niet andersom.

Ja W, zó herkenbaar met die visite! Ik vind het ook altijd gezellig en ik ga ook in m’n enthousiasme veel te snel praten en over m’n grenzen.
Tegenwoordig probeer ik in eerste instantie de visite te laten praten. Vragen te stellen. Zo kan mijn lichaam even acclimatiseren, goed ademen en wennen aan gezelschap.
Daarnaast ben ik heel streng voor mezelf en zeg visite van tevoren al dat het max een uurtje kan. Soms loopt het iets uit, maar het gebeurt ook dat visite zelf na een uur zegt ‘We gaan want ik zie aan je dat je moe wordt.’ Zo lief en goed, maar erg confronterend. Ik wil zo graag die gezelligheid vasthouden.

Lief dat je vrienden je helpen je grenzen te bewaken

Ja heb ik ook als ik veel stress ervaar, vooral de linkerkant. Dus niet echt last van de borst zoals bij menstruatie idd, maar echt een soort spierpijn eronder. Denk ook dat t door onbewust aanspannen komt.

Ingewikkeld dat we het woord ‘borst’ hebben als één van de twee borsten maar ook als woord voor ‘borstkas’. Dat zou in de Nederlandse taal toch beter geregeld moeten worden.

Hoe dan ook, nee ik ervaar geen pijn in de borsten zelf. Wel in de borst(kas) onder m’n borsten. Steken vooral. Meestal links. Of een trekkend gevoel. Dat zijn de spieren tussen je ribben en rond je borstkas die gespannen zijn. Als dit vervelend is wil een warme kruik nog wel eens helpen de spieren te ontspannen. Ook buikademhaling is een goede manier om je borstspieren wat rust te geven.

Maar echt steken in de borsten zelf herken ik niet.

Bedankt voor jullie reacties! Hoe weten jullie dat het de borstkas eronder is en niet de borst zelf? Bij mij voelt het ook soms als een trekkend gevoel inderdaad van een spier, maar de steken voel ik wel diep in de borst (dus inderdaad dichter bij je borstkas dan bij je huidoppervlak maar ik zou toch zeggen dat het in mn borst zit)

Het geeft me een opluchtend gevoel dat er in ieder geval vergelijkbare klachten zijn bij sommige van jullie. De hypochonder in mij was al weer bezig. (Heb t expres niet gegoogled 😜)

Haha heel goed dat je niet ging Googlen. Volgens dokter Google heb je vaak nog een paar weken te leven 🫣

Waar het precies vandaan komt is lastig te zeggen. Het zit allebei in hetzelfde gebied natuurlijk. Maar aangezien steken in de borstkas en rond het hart vaak voorkomen bij een burn-out lijkt het mij dat het daar aan gerelateerd is. Ik vond dit in het begin een heel eng gevoel want dacht iedere keer aan een hartaanval. Maar het zakte vanzelf weer.

Ik ben natuurlijk geen dokter dus als nooit met 100% zekerheid zeggen dat het niet iets anders is. Maar grote kans dat het van de burn-out komt.

Toch goed dat je even naar de dokter gaat. Al is het maar voor je eigen gemoedsrust.

Zo herkenbaar, het (willen) Googlen en ik ben hier ook nog wel eens met spoed mee naar de huisarts gegaan omdat ik dacht aan een hartaanval. Nu kan ik er inmiddels om lachen gelukkig 🤪
Zij vonden het totaal niet erg dat ik kwam en begrepen wel dat ik geruststelling nodig had.
Dus als je het onderzocht wil hebben, zeker gaan als dat helpt met je gemoedsrust.

Wat mij hiermee wel helpt is wat minder onderuitgezakt zitten, af en toe bewust even de handen/armen ontspannen ook tijdens bijv het wandelen. Elke dag even de armen op en neer zwaaien en yoga oefeningen. Sinds ik meer bewust bezig ben met mijn houding, en het losschudden van m’n lijf, heb ik aanzienlijk minder spierpijn. Wie weet heb je hier wat aan :)

Bedankt meiden! Inderdaad soms is het gewoon fijn om gerust gesteld te worden en dingen uit te sluiten bij huisarts. Dus dat ga ik doen deze week. Maar vaak genoeg denk ik ook bij klachten “dit komt door mn burnout” en dan ga ik weer verder met mn leven. Een hele stap voor een hypochonder al zeg ik t zelf 🙈

Zeker een hele stap!! Mag je trots op zijn! 💪🏻
Ik heb daar zeker 1,5 jaar over gedaan voordat ik een beetje zo kon denken en het op z’n beloop kon laten. Heel logisch ook he want je schrikt je soms rot van al die stomme klachten

Ik had wat info gevonden op internet en zag erg veel gelijkenissen met ergotherapie en therapie vanuit psycholoog. Maar heb de methode niet gevolgd. Kostte iets van 100 euro per uur, paar jaar terug vertelden ze…..

* gelijkenissen met deze methode en ergotherapie/therapie vanuit psycholoog

En had ook hun boek gekocht: gek op stress
Maar daar had ik niet zoveel aan. Vond veel algemene informatie. Dan raad ik eerder een fysio of psychosomatische fysio aan

Ik denk overigens wel dat je er wat aan als je overspannen bent en in de begin fase zit. Maar dan moet je portemonnee goed gevuld ook zijn, maar goed, er zijn alternatieven die vaak vergoed worden

*Wat aan hebt

Je kan artikelen/blogs lezen op hun site onder het kopje “artikelen”.

En bij naderinzien als ik de artikelen weer terug Lees denk ik: Ohja toch blij dat ik nu ergotherapie volg.

Ik heb het boek hierover, de burnout reset. T wordt ingedeeld in 3 fasen en per fase staat uitleg hoe in te vullen, wat stappen zijn naar de volgende fase, hoe om te gaan met bedrijfsarts enz. Ik heb daar wel veel aan en begreep ook al dat CSR coaching zelf prijzig is.

Oh 🤯 ik heb het boek ook. Niet de link nog gelegd met CSR. Ben ook nog niet echt begonnen. Heb het einde wel doorgenomen ☺️ over B12 tekort en de overeenkomsten burn out en long covid. Las hier ergens op dit forum over filmpje waarin goed uitgelegd werd wat burn out was. Diegene had er een geschreven link bij gedaan. Dus vandaar kwam ik op deze site terecht. Op dat filmpje overigens wordt ook uitgelegd dat er 2 soorten burn outs zijn. Interessant 🤔 filmpje/video heet Waarom raken gezonde mensen burn out.

Maar als ik genoeg energie heb duik ik wel in dat boek. Vandaag niet iig.

Ik heb veel boeken gelezen, maar vond het boek: de burn out reset het meest waardevol. Je krijgt in elke fase van de burn out handige tips en leert veel over hoe een burn-out nou eigenlijk werkt. Ook gaf het mij inzichten dat ik op sommige vlakken juist niet goed bezig was, hoewel ik dat wel dacht. Ik sportte bijvoorbeeld 3x in de week fanatiek terwijl dat voor je burn-out zeker in het begin niet goed is. Ook vertelt een van de schrijfsters haar verhaal naar herstel wat weer veel herkenning gaf.

Dit is waarom je in zee moet gaan met mensen die goed opgeleid zijn, zie YouTube:

Psychose, trauma en valse beloftes: hoe een retreat jou ziek kan maken | BOOS S012E01

Wat ik dus lees ook is dat csr mensen vaker naar een dure b12 kliniek overhaalt, wees opgepast mensen.

Begin bij de reguliere zorg en doe goed je onderzoek

Ik heb soms het gevoel dat m’n hart in een bak zand klopt. Heel vreemd. Misschien bedoelen we hetzelfde. Ik kan het ook lastig omschrijven 😅

Iemand schreef dat je het beste op 60% van je capaciteit zou moet zitten om je reserves weer op te bouwen
Dus i.p.v. 17 uur werken 10 werken, zodra het beter gaat dan heeeel rustig opbouwen

Mijn ARBO arts zei heel duidelijk dat werk niet ten koste mag gaan van zelfzorg en kwaliteit van leven. Dus als jij naast je werk geen energie hebt om de dingen te doen die jouw leven leuker/fijner maken dan werk je teveel en is de kans groot dat je inderdaad een terugval krijgt.
De balans tussen energie geven en krijgen zit niet goed.

Ben het helemaal met Hilde eens. Je balans van werk EN privé is zoek Silvia. Jouw energie gaat op dit moment op aan alleen maar werken. Ook al werk je 17 uur in de week, blijkbaar is dit toch teveel. Doe een stapje terug met werken en probeer daardoor wat meer energie te hebben voor de mensen om je heen. En 6 maanden in burn out en weer beter, ik kom ze niet tegen op dit forum. Wel hoor ik veel dat het na 6 maanden wat beter gaat, maar dat wil dan nog niet zeggen dat je er volledig al bent. Neem je tijd om goed te genezen.

Sterkte met alles

Hou op met strijden tussen werk en jezelf. Ga voor jezelf K. Die bedrijfsarts moet dat zeggen vanuit het bedrijf waar je werkt. Zijn taak is om iedereen zo snel mogelijk aan het werk te krijgen. En waarschijnlijk 0 verstand van een burn out. Dus voor jou belangrijk om voor jezelf en je herstel op te komen. En wat is 4 maanden? Ze hebben meer aan je straks als je volledig hersteld bent.

En dat van die onrust en spanning herken ik ook. Vreselijk en vooral heftiger in de ochtend. Tinnitus heb ik ook en komt vooral door druk op mn hoofd denk ik. En dat uit zich weer door spanning nek en schouders.

Dus K trek je niks aan van de bedrijfsarts en denk eens voor een keer aan jezelf.

Dikke knuffel

Hoi Kamillethee,

Ik herken je klachten, zit zelf sinds 3 maanden burnout thuis.

Ook ik ervaar de druk vanuit werkgever om eens op werk te komen koffie drinken en dat t nu wel eens tijd is om face to face zitten.

Ik heb me alleen voorgenomen om alles op mijn voorwaarden te doen. Wanneer ik voel dat t er tijd voor is en niet direct in de stress schiet.
En hetzelfde geldt voor werkhervatting. De bedrijfsarts gaf eind januari aan dat volledige werkhervatting 3-6 maanden zal zijn. Ik vind dat een enorm nobel streven als ik toen ik bij haar zat op mn slechtst was.

Ik probeer me niet gek te laten maken. Zolang je niets leuks met vrienden kan ondernemen, niet stabiel bent en niet genoeg verbetering in klachten ziet, ben je er niet klaar voor om te werken.
Ook de huisarts gaf dit bij mij aan. Grenzen stellen, een grammofoonplaat die nee zegt. Niet de uitleg, gewoon nee het gaat nog niet. Nee het voelt niet goed.
Juist nu je ook aan de AD zit.
De huisarts zei tegen mij dat t nu zaak is heeel erg streng voor jezelf en de omgeving te zijn en grenzen te stellen, omdat je anders net zo hard weer terug kan vallen, ondanks de AD.

Ik las laatst ook dat veel mensen in je omgeving (werk) zal moeten wennen en in eerste instantie weerstand zullen geven als je meer grenzen stelt, omdat ze dat niet gewend zijn van je. Die weerstand is normaal, alleen dat betekent niet dat je erin mee hoeft te gaan.

Zet m op, we got this!

Prachtig gezegd Laura... !!

Luctor et emergo

Lieve K,

Ik herken je klachten heel erg, heb ze ook allemaal in meer of mindere mate (gehad).

Ik zou ook zeggen geef het toch aan, dat je nog niet kan werken. Bij mij wilden ze ook dat ik na een paar weken weer begon, maar dat kon ik echt niet. Uiteindelijk werd het een half jaar later dat ik pas voor het eerst weer naar mijn werk ging. Ook daarna tijdens het re-integreren was het steeds eigenlijk teveel, liep ik op mijn tandvlees, met als gevolg dat ik na 1,5 jaar proberen weer volledig thuis zit. Met een aantekening van de bedrijfsarts dat ik ten minste de komende 12 maanden niet medisch in staat ben in mijn vakgebied (onderwijs) te werken. Pijnlijk en enorm verdrietig, had ik ook maar (veel) eerder op de rem getrapt. Sinds september zit ik weer volledig thuis en nu pas merk ik dat ik toe kom aan verwerking.

Ik zeg dit absoluut niet om je af te schrikken of bang te maken, maar juist om aan te geven dat het niet erg is als het nog niet lukt, en dat je beter op voorhand al op de rem kan gaan staan dan achteraf met de gevolgen te moeten dealen. Zie ook het verhaal van Aswin laatst die ook dezelfde valkuil heeft van te snel willen gaan.
Bespaar jezelf de ellende, als dat even kan!

De klachten die je benoemt geven al aan dat je zowel fysiek als mentaal echt nog rust en ontlading nodig hebt. En ik snap helemaal hoe moeilijk het is he! Je voelt toch die druk van buitenaf en misschien ook wel vanuit jezelf.
Maar vergeet niet dat jij al kei- en keihard aan het werken bent nu!

Veel liefs en succes!

Hoi Kamillethee,
Jouw klachten zijn precies als de mijne waren, die zo'n 22 maanden begonnen na een traumatische ervaring. Best gek en prettig om de herkenning te lezen. En dat tinnitus heb ik ook. Nog steeds .Het drukt je naar beneden. Mijn psycholoog zei dat het een 'mooie' graadmeter is van hoe het met me gaat. Nu zit in in mijn tweede terugval, en dus heel veel herrie in mijn hoofd. Heel vermoeiend.

hoi kamillethee (leuke naam trouwens. houd ik ook van)
de druk van buitenaf is ook lastig. wellicht wel de lastigste, want daar hebben we we gelijk zelf weer last van. Sterkte, rustig aan en goed aangeven wat je red. Wat je vast al doet, maar op dit moment het enige is wat ik je kan meegeven. xx

‘Mijn bedrijfsarts gaf eerder aan dat re-integratie bijdraagt aan herstel’ … kàn bijdragen aan herstel, maar het kan ook juist averechts werken. Ik heb hier al vaker geschreven dat mijn ARBO arts juist heel voorzichtig is met re-integratie omdat hij vaak genoeg heeft meegemaakt dat mensen te snel aan het werk gingen en een terugval kregen, waardoor ze uiteindelijk nog langer uit de roulatie waren.

Ik merk zelf vooral dat het belangrijk is om contact te houden met werk. Even een appje, mailtje of een belletje hoe het gaat. Hoeft niet lang, maar gewoon even over en weer wat interesse tonen. Dat deed mij goed, en gaf de baas ook het idee dat ik ècht wel aan mijn herstel werk, maar dat het gewoon niet zo snel gaat.
Maar ik werk in een klein team en heb leuke collega’s, dus dat is misschien makkelijk praten voor mij.

Gefeliciteerd An. Een hele mooie dag en veel liefs 🥳🎊

Gefeliciteerd An, hopelijk een goede dag en dat je mag genieten van deze dag.

Gefeliciteerd An, we komen er samen wel

Van harte gefeliciteerd An!🎉 Hopelijk heb je een fijne dag vandaag, veel liefs

Happy birthday!!

Gefeliciteerd An! Hoop dat je ondanks alles een fijne verjaardag hebt!

Gefeliciteerd! Ik wens je een hele fijne verjaardag!

gefeliciteerd an, fijne verjaardag!

Hoi Burnie, Monique
Fijn dat jullie aan me gedacht hebben….doet me toch wel goed❤️
Dank jullie wel😃 straks afleiding als kinderen en enkele familie komt. Maar heb wel dat ik onrustig ben, en wat trillen ,in de benen. Zenuwachtig. Maar toch vind ik het wel leuk dat ze komen….hoe krom is dat! Zo onvoorspelbaar 🙈
Drukte straks om me heen, maar ook wel leuk. Toch even 5 mg oxazepan genomen…wil geen huilbui dan 🤷‍♀️. Komt goed…..💪🏼

An topper van harte gefeliciteerd met je verjaardag!

Probeer lekker te genieten.

Van ❤️e gefeliciteerd An. Een fijne dag toegewenst! 🌺🌺🌺

Hoi An, gisteren gezellig geweest? Hoop dat je het ondanks alles een fijne dag hebt gehad.

Hoi Burnie

Allereerst bedankt voor alle felicitaties ❤️al kennen wij elkaar niet 🥰

Het was wel gezellig, gelukkig maar kleine huilbui 🤷‍♀️,maar dat vonden de kinderen ook niet erg. Op zo’n dag voel je dat je leven heel anders is. ( man weg, alleen wonen ) etc. dat blijft moeilijk.
Ben ook verwend met bloemen,en cadeau bonnen.was wel leuk gisteren.
Net even kleine huilbui….en doorgaan.
Lees je graag !

Lieve An, ik leef mee met je, alhoewel ik dat verlies van een echtgenoot niet ken. Maar het lijkt mij verschrikkelijk iig. Maar wel lief dat je kinderen er waren en je lekker hebben verwend. En An, je hebt het toch maar gedaan, je verjaardag vieren en daar mag je best trots op zijn. Koester dat en als de tranen komen vandaag, lekker laten lopen. Dat is misschien de ontlading. En geniet na van zo’n fijne dag als gisteren.

We zijn leeftijdgenootjes en we hadden dit zelf niet bedacht om op onze leeftijd hier doorheen te moeten. Maar An, we gaan dit fiksen, we hebben voor hetere vuren gestaan. Ik wel in ieder geval. De zon schijnt buiten al, maar binnen gaat ie ook weer schijnen ☀️

En nu zit ik ons allebei moed in te praten hè 😉 Want tjongejonge wat is het moeilijk.

Mooi geschreven burnie’

Topper An, toch weer meegepakt en genoten. Goed hoor en laat het inderdaad maar gebeuren vandaag. Lief van jou Burnie, heel mooi!

Hoi Burnie, Gert

Gelukkig weten mijn kinderen ook dat het soms overloopt 🤷‍♀️
En dat is niet erg ook zeggen ze! Soms heb ik het ,dat ik denk :is dit het nou ? Het zal weer goed komen met me…..🙏huilen ,angstig zijn ,is al wel wat minder door de Ad. We hebben allemaal van die dagen…pffff
En zoals Burnie zegt : dat hebben wij niet bedacht….nee zeker niet 🙈 we gaan / moeten door💪🏼

Liefs

Gefeliciteerd Ann en een fijne dag met je gezin

Hoi LN

Dank je wel !
Gaat het goed met je? Tijdje niet gelezen?!

Liefs

Hee Aswin, even een dikke virtuele knuffel voor jou! Ik zit ook weer in een flinke dip, in juni ben ik al 3 jaar bezig met herstel. Ik heb precies dezelfde valkuil: te vroeg weer willen/moeten van mezelf. Keer op keer 🙃.
Dus ik snap heel goed je frustratie en ik denk ook vaak: hoe heb ik het nou weer zo ver laten komen. Ik denk dat jij ook een doorzetter bent die zó graag verder wil. Hele mooie eigenschappen maar het is moeilijk om er balans in te vinden.

Je kent het verhaal inmiddels wel: pak je rust, hopelijk leren we steeds een beetje beter om minder eisen aan onszelf te stellen. Vergeet niet wat je allemaal al geleerd en overwonnen hebt. Hoe dan ook: we komen er wel!

Sterkte hoor en liefs!

Heel erg balen! Sterkte! Zelf ook 20 maanden onderweg en 2 mislukte re-integratie pogingen verder, die overigens al binnen het eerste jaar waren. Daarna heb ik gezegd dat ik pas ga werken als ik me daar ook echt goed voor voel. Het is nu nog steeds vallen en opstaan en met 2 jonge kinderen thuis is het soms al moeilijk genoeg om je rust te krijgen, laat staan dat daar nog werken bij komt. Probeer wederom goed naar je gevoel te luisteren en de signalen die je krijgt! Ik denk dat je niet van voor af aan hoeft te beginnen maar het een terugval is? Hoelang was je alweer aan het werk? En merkte je dus eigenlijk al wel aan je lijf dat het teveel was?

Dankjewel Y voor je lieve woorden. Ben blij dat via deze site mensen mij begrijpen.
Veel mensen om mij heen begrepen mij al niet en dit zullen ze wel helemaal niet begrijpen.

Wens jou ook veel sterkte met je herstel.

Groet Aswin

balen ashwin, veel sterkte met het juiste spoor te vinden!

Hoi Aswin, klink heftig hoor en natuurlijk heb ik geen idee hoe het is om een 2e keer erin te komen. Wat ik wel weet is dat de eerste keer al heftig is laat staan een 2e keer. En ik kan wel tegen je zeggen laat iedereen maar denken, maar heb het idee dat dit jou juist heel erg raakt dat onbegrip. Wat ik hoor en wat ik iig zelf heb ervaren bij een terugval tijdens de burn out is dat je niet zo diep gaat als het begin en dat herstel wat sneller gaat. Je hebt alles al in huis wat je er inmiddels over weet.

Heel veel sterkte en hopelijk gaat het weer snel goed met je. En je niet meer laten leiden door je grote verantwoordelijkheidsgevoel. En zeker niet om aan verwachtingen van anderen te voldoen. Jij voelt het beste wat wel en niet kan.

Sterkte Aswin!

Ik heb vernomen dat sommige mensen die een goeie terug val hebben er wel snel boven op waren de tweede keer. Je weet nu wel dat rust the key is. Hopelijk voel jij je over een paar dagen/weken weer een stuk beter!

Groet Olivia

Heb ik ook gehad Aswin! Blijf duidelijk je grenzen communiceren en bewaken! En zet m op met rust nemen! You got this!
En nee je bent niet stom!

En ik heb even een verhaal gekopieerd voor je, waar je misschien wat aan hebt:

Advies van lotgenoten nodig (Verhaal 59)

(uit forum topic: PTSS)

Hallo Christa,

Ik herken je verhaal, maar ik heb vanaf de eerste dag dat ik ziek geworden voet bij stuk gehouden. 

Ik heb mijn verhaal heel duidelijk op papier gezet in combinatie met de papieren van de behandelende instantie.

Ik ben helemaal gek gemaakt 2 jaar lang door een arbodienst en een bedrijfsarts, ik kreeg steeds te horen dat mijn verhaal en de constatering van de behandelend team niet belangrijk was. Zij zouden wel even beslissen wat er moest gebeuren kwa reïntegratie en dat zij hier verstand van hadden en ze de regels moeten volgen.

Deze regels hebben maar met één ding te maken, iemand hoe dan ook zo snel mogelijk weer aan het werk krijgen want dat komt hun financieel goed uit. Ik heb zelfs wel eens gehoord dat ze een bonus hiervoor krijgen. 

De tips die ik jou kan geven vanuit mijn ervaring is houdt voet bij stuk, laat je niet van de wijs brengen, blijf het uitleggen en herhalen. 

Een andere tip is noteer alles, elk moment. Van slapen tot de reactie die het losmaakt, schrijf het uit en lees het iedere keer vol.

Ik heb na verschrikkelijke jaren met een bedrijfsarts en een arbodienst en vervolgens 2 jaren, waarvan één op één wachtlijst bij het UWV nu uiteindelijk een volledige afkeuring. 

Volhouden, Volhouden en nog eens... dat is de enige remedie en je verhaal volhouden.

Heb je nog vragen over mijn verhaal, stel ze gerust.
Pieter
14-01-2025


Groet en sterkte en succes!
Anoniem

En misschien is een ergotherapeut wat voor je om terugvallen te voorkomen. Die kan bijvoorbeeld samen kijken met jou naar de 20-3-20 regel.

Wat houdt de 20-3-20 regel in? Heb je een goede dag, doe dan tot 20% meer dan je basisniveau. Op een slechte dag doe je 20% minder. Heb je 3 goede dagen achter elkaar waarbij je 20% meer aankon, dan kun je dat als het nieuwe basisniveau aanhouden met inachtneming van leefregels die de ergotherapeut meegeeft. Het kan wel een aantal weken duren voordat je 3 goede dagen elkaar hebt.


En verder natuurlijk echt bewust blijven van de consquenties als je meer wilt doen dan je aankan, even goed stil staan bij wat je wilt doen en afvragen wat er gebeurt als je meer doet op het moment dat je meer wilt doen maar eigenlijk zou moeten stoppen.

En focus op de voordelen van rust nemen, zodra je rust neemt. Dat motiveert

Hey Aswin,

Wat ontzettend rot om te lezen dat je weer terug bij af bent. Ik voel de frustratie en het verdriet in je woorden, en ik herken dat gevoel maar al te goed. Je hebt zo hard gewerkt en dan voelt het alsof alles voor niets is geweest – maar weet dat dat niet zo is. Je hebt inzichten opgedaan die je uiteindelijk gaan helpen om hier beter uit te komen, ook al voelt het nu misschien niet zo.

Je bent absoluut niet “stom” geweest. De druk – zowel van buitenaf als van binnenuit – is enorm, en het is zo verleidelijk om toch weer meer te doen dan goed voor je is. Dat is geen zwakte, dat is menselijk. Het feit dat je dit nu deelt, laat juist zien hoe goed je je bewust bent van de valkuilen en dat je anderen wilt helpen die misschien in dezelfde situatie zitten.

Ik vind het heel sterk dat je nu voet bij stuk houdt en opnieuw kiest voor rust en herstel, ondanks de druk om door te gaan met spoor 2. Hoe gaat het nu met je, nu je je weer ziek hebt gemeld? Krijg je steun van je omgeving of voel je je daar ook alleen in?

Ik herken die strijd met re-integratie en het gevoel dat je telkens moet vechten om gehoord te worden. Hoe ga je nu om met de gesprekken met de arbeidsdeskundige en coach? Heb je iemand die je kan helpen om jouw standpunt krachtig neer te zetten? Ik merk zelf dat het soms helpt om letterlijk dingen op papier te zetten en bij gesprekken steeds terug te komen op wat je nodig hebt, in plaats van wat anderen van je verwachten.

Je bent niet alleen in dit, en ik hoop dat je hier de steun vindt die je nodig hebt. Dank je wel voor je openheid, dat is waardevol voor zoveel anderen hier.

Groetjes K (kamillethee)

Hoi Aswin,

Verwijt je zelf niets, er niets meer menselijks dan dit.

Het komt goed, echt, en iedereen hier is er voor jou

Hoi Gert,

Ja dat weet ik gelukkig en daar heb ik ook heel veel steun van. Hier word je begrepen en dat vind ik het moeilijkste aan deze ziekte.
Kan me goed afsluiten van veel mensen maar mijn ouders en kinderen niet en dat vind ik juist zo lastig. Ze snappen niet hoe ik me vaak voel en hoe ik na een kleine inspanning moe kan zijn.
Ze zien me meestal als ik me wat beter voel en dan probeer ik ze weer uit te leggen dat het weer een moment opname is.
Maar ik blijf positief en hoop dat er een dag komt dat ik weer kan gaan genieten.
Als het zover is gaan we een feest geven op het leven en hopen dat we er allemaal goed doorheen zijn gekomen.

Fijn weekend

Groet Aswin

Hoi K van de Kamillethee,

Dank je wel voor je lieve woorden dat doet me goed 🙏.
Ja ik schrijf tegenwoordig heel vaak mijn gevoelens op zodat ik ze een ander kan laten lezen omdat ik erover praten vaak lastig vind.
Dit is wel precies het tegenovergestelde van voor mijn burn-out, toen kon ik altijd alles goed verwoorden en schreef ik bijna nooit iets op.

Ik heb sinds deze week een coach (psycholoog) die me hopelijk gaat helpen.
Waar ik nu wel weer tegen aanloop is dat deze niet vergoed wordt en ik zelf alles moet betalen. Want volgens de richtlijnen van het ziekenfonds moet ik hulp krijgen bij een ggz instelling. Daar ben ik al geweest heb daar al meerdere gesprekken gehad met 2 soms 3 deskundigen ? Maar dat waren voor mij echt gesprekken waar ik totaal niks mee kon. Vind niet dat er goed en serieus naar me werd geluisterd en als ik over burn-out begon dan werd er meteen over heen gesproken en had last van angstaanvallen. Kom me er totaal niet in vinden en het gesprek was ook meer een gesprek tegen een laptop waar hun dan de vragen van voorlazen.
Dan kun je die ik naar mijn email sturen dan vul ik ze thuis wel in.
Dus dit heb ik naar 3 maanden stopgezet.
Maar zal wel via mijn CZ dat die gesprekken 450,- kosten en nog voor 45 minuten Max.
Kan slecht tegen dingen die met onrecht y

Hoi K was nog niet klaar.

Volgens mij worden er heel veel mensen rijk die in de medische wereld zitten en niet zo heel veel voor hoeven te doen.
Met dit geld kun je via andere wegen veel andere mensen helpen bij hun ziekte die niet via de reguliere weg gaat.

Ik ben 2 jaar geleden getest of ik ADHD had. Dit speelde al jaren doet mijn hoofd maar nooit iets mee gedaan totdat mijn leidinggevende zei daar moet je eens op testen. Zijn partner had ook ADHD. Toen bij huisarts aangemeld en dit kon via de praktijkondersteuner gedaan worden. Nou mooi dacht me aangemeld, paar weken moeten wachten voor een oproep. Heb toen 6 alleen met hem gesproken en 2 keer met mijn moeder erbij over mijn jongere jaren.
Nou uitslag was heel duidelijk er was zeer duidelijk te zien dat ik een vorm van overprikkeld brein.

Nou komt het mooie aan het verhaal, hun doen alleen vooronderzoek E-nummer kon ik doorverwezen naar een officiële kliniek voor ADHD. Me aangemeld bij ADHD centraal maar dat was ook kansloos want er waren voor dat jaar heen plekken meer. Na enkele telefoontjes hoorde ik dat er wel plek was maar het budget wat er met de zorgverzekering was alles al verbruikt,

Dan ben je al heel wat maanden verder maar zonder enig resultaat weer verder zoeken.
Ben toen bij Iris Zorg terechtgekomen en die komen ook mensen ADHD testen.
Mooi moest wel 2,5 maanden wachten maar ben dan toch door veel gesprekken met spelletjes en puzzels doen getest. Ook mijn moeder is enkele keren op gesprek geweest.
Nou toets alles klaar nog 6 weekjes wachten voor de uitslag en dan was de grote dag daar.

Ik met goede moet erheen omdat nu eindelijk duidelijkheid zou komen.
Maar na 5 minuten wist ik al oké dit was toch niet mijn ding.
Uitslag volgens hun geen ADHD symptomen maar wel gevoelig voor angst en piekerstoornis.

Ik heb ze nog verteld dat ik dat wel een beetje kan hebben in verband door de burn-out.

Maar de dames van rond de 25 hadden daar toch een andere mening over.

Nou dat was mijn ADHD test jaar. ( 13 maanden) overgedaan.

Zag even later nog op mijn CZ dat het onderzoekje bijna 9000, - gekost heeft:
Ben je alles bij elkaar 1,5 jaar verder en dan weet je nog niks.

Waarom word de gezondheidszorg zo duur !!!!

Heb helaas vaker in de gezondheidszorg dingen meegemaakt waar je bij denkt dit kan toch een stuk goedkoper.

Vind het gewoon zo jammer dat vaak ouderen de dupe zijn dat er verkeerd met het geld word omgegaan.
De ouderen die nu vaak zorg nodig hebben is wel de generatie geweest waardoor wij het zo goed hebben. Dus denk ook eens aan hun wij hebben het goed door hún generatie.

Maar goed ik zal positief blijven en me regelmatig hier steun krijgen maar ook proberen te geven.

En hoop dat jij na nog vele kamillethee glazen dat je ook weer op de betere hand bent en weer kunt genieten van de leuke dingen van het leven.

Groet Aswin

Oja ook alle anderen bedankt voor jullie steun 🙏

Groet Aswin

Hoi Aswin, de zorg heb ik ook geen hoge pet van op hoor. Herken ook veel uit jouw verhaal. Huisarts gaat wel wat mee met wat ik evt wil voor onderzoek, maar weet niks over burn out, of wil er niks van weten. Hij zegt nog net niet dat het tussen mn oren zit. Afgelopen donderdag naar intake psycholoog geweest en anderhalf uur vragen op me afgevuurd gekregen en aan het eind zei hij, ja ik zie wel een behandelplan in jouw “klachten”. Ik heb al eerder geschreven dat ze er een andere naam aan moeten geven omdat de zorgverzekeraar behandeling burn-out niet vergoeden. Dus dan krijg je bv stempel gedragsproblemen. Daar nog gezegd waarom is er niet zoiets als een lotgenoten groep die bij elkaar komen. Dan heb je mensen bij elkaar die elkaar begrijpen en ook elkaar kunnen steunen. Dat is ook goedkoper lijkt mij. Dan heb je in 1 uur misschien wel 8 mensen bij elkaar ipv 8x een uur een gesprek. Vond hij wel goed idee maar werd niet, of nog niet gedaan. Het blijft een gezoek Aswin naar de juiste zorg voor je burn out en zelf zie ik nog steeds niet iets goeds wat eruit springt. Of ze beroven je van je spaargeld, of reguliere zorg is waardeloos, want die krijgen hun geld toch wel. Het blijft een gezoek en voelt vaak ook heel oneerlijk allemaal. Waarschijnlijk en dat verwacht ik ook, krijg ik de na de uitslag nav intake gehoord te hebben, een cognitieve gedragstherapie aangeboden. Want meer is er gewoon niet, dus ik verwacht er ook niet veel van.

Zou toch mooi zijn als mensen in een burn-out bv 1 keer per maand een dag (of meer) bij elkaar komen met tips, oefeningen (bv meditatie) en een groepsgesprek kunnen hebben en dat dit vanuit ggz wordt georganiseerd. Ik denk dat je daarmee meer mensen helpt. Maar ja dan krijg je weer dat gedoe met de zorgverzekeraars die burn out niet (of niet willen) erkennen.

Hopelijk vind je toch iets wat bij jou past en deel het hier ajb. Zet hem op hè Aswin en volhouden. Het komt goed en schrijf hier van je af. Ik ook nooit gedaan, was meer van het kletsen. Maar dit opschrijven vergt net wat minder energie bij mij.

@ Gert, hoe gaat het met jou?

Hoi Aswin,

Ik herken je verhaal als geen ander. Kon het zelf wel geschreven hebben. Ik ben in dezelfde valkuil gelopen en kan alleen maar hetzelfde advies geven aan mensen die pas burnout zijn. Je wil zo snel mogelijk herstellen, voelt je schuldig t.o.v. je werkgever, je naasten en jezelf. Ga niet forceren om zo snel mogelijk terug te komen en laat je niet onder druk zetten door werkgever en bedrijfsarts. Dat integreren altijd bijwerkt aan je herstel is bullshit. Als je er niet klaar voor bent werkt het juist tegen je ! De meeste bedrijfsartsen weten niet wat ze aan moeten met bo. Ik zit nu al meer dan 3 jaar in bo. Doordat ik in het begin probeerde zo snel mogelijk te herstellen heb ik mezelf nog meer overwerkt en moest ik me na 9 maanden integreren en tegen gezond melding aan me weer volledig ziek melden. Nu al meer dan een jaar in de WIA. Herstel loopt zeer moeizaam met veel terugslagen en bijbehorende lichamelijke klachten.

Een tip of oplossing heb ik ook niet voor je, wens je in iedergeval rust toe en een voorspoedig herstel.

He Burnie,

Bedankt dat je het vraagt. Deze week niet zo heel goed.

Erg moe, slecht slapen ( mede door tweeling ;), druk in hoofd, weer wat angstiger, tinus de tinnitus is er weer, schrikkerig.

Vanochtend even met de oudste dochter naar voetbal geweest, was lekker even eruit, maar daarna enorm moe weer. Heb even geslapen van 13.30 tot 14.30.

Straks maar even lekker een bakje thee. En hoe ist met jou ?

op csrcentrum / 01-kijken-waarom-raken-gezonde-mensen-burn-out/ kun je deze link bekijken.

ik heb dit filmpje laten zien aan mijn man en kinderen, simpel uitgelegd wat een burn out is. Dit was duidelijk voor ze. misschien helpt het.

Goede tip Monique, dank

@ Gert, jeetje, heftig en ik had al zo’n vermoeden. Miste je al regelmatig hier op het forum. En die Tinus tinnitus is waardeloos. Het is eigenlijk nooit stil. Heb er ook last van. Ik zeg altijd, m’n hoofd is een fluitketel en de hele dag kookt het water en daardoor hele dag piep/gesuis. Maar wel goed dat je je niet laat tegenhouden houden om toch even mee te gaan naar voetbalveld. En ik vind dat ook altijd zo raar, vooraf heb je al zoiets is dat een goed plan, dan ben je er en dan is het toch fijn en voelt het goed, om daarna weer volop je klachten terug te krijgen. Ik begrijp dat gewoon niet.

Met mij gaat het op hoofd, nek, schouder, onrust en niet altijd goed slapen, concentratieproblemen, saaiheid, ongeduldig zijn, wel aardig 😉 Mis m’n leven. Vond mijn leven voor burn out best leuk namelijk, maar daar dacht het monster burn out anders over 🙄.

Van de week naar intake geweest psycholoog en daar krijg ik aanstaande donderdag soort van uitslag van en mogelijk een behandelplan. Ik denk dat ze me in een gesticht opsluiten 😱😉🤣 We gaan het zien. Daar maak ik me niet druk om hoor, inmiddels geen hoge pet meer op van psychologen. Het is meer omdat ik denk dat ik goed bezig ben, hulp heb. Misschien ook wel omdat iedereen zegt ga naar psycholoog. En verder rommel ik maar wat aan met massage voor de broodnodige ontspanning en wat soorten yoga uitproberen. Nidra yoga gehad, zo ook yoga met magische stenen 😅 en klankschalen. Maandag mindfulness yoga en vrijdag zen meditatie. Dus ach, ik kan niet zeggen dat het saai is. Verder nog steeds wandelen, fietsen, een verschrikkelijke puzzel van van Haasteren 😬 en tv kijken. Dus ach, het komt goed met ons Gert. Je doet je best en eens is het monster vertrokken 💪🏻

Hopelijk ga je weer goede dagen tegemoet, daarop vertrouwen dat die er ook weer komen.

Fijn weekend allemaal 🫶🏻

Hoi Burnie,

Ja vervelend weer hoor, ben er zo klaar mee, maar goed.

Nee dat is iets wat niet went, je weet in elk geval wel dat je hart klopt, want die hoor ik ook goed in mn hoofd en oor ;). Maar dat is ook tinnitus deels geloof ik.

Nee ik doe "gewoon" zo veel mogelijk wat ik wil doen en kan doen, anders is het hek helemaal van de dam denk ik. Ik snap dat ook niet, vind het zo ongrijpbaar.

Ik begrijp je helemaal, ik mis m'n leven ook, ik vervloekte het ook wel eens, zoals iedereen, maar zie nu deste meer dat het zo slecht niet is / was. Buiten de redenen van burnout raken om haha ;).

Rustig op je af laten komen, wellicht heb je er meer aan dan je denkt. Je probeert, net als ik, in elk geval van alles. Het eigen risico is er al weer door in elk geval haha, dat was bij mij 1 januari al op ;) ;) ;).

Die van Haasteren kan ik wel dromen, maar vind ze wel leuk haha. Daar gaan we maar vanuit he, weg ermee! Fijn weekend verder!!

Hoi Burnie en Gert,

Zie dat jullie ook druk met van Haasteren zijn. Nou daar ben ik ook dagelijks mee aan het stoeien.

Heb vorig in oktober een Haasteren gehad van mijn dochter voor mijn verjaardag.
Jammer dat je geen foto kan uploaden hier.
Ben nu redelijk gevorderd en moet nog +/- 500 stukjes. Het is er wel een van 5000 stukjes.

Fijn weekend verder.

Groet Aswin

Aswin 5000 stukjes 😱 OMG. Ik ben met een puzzel van 1000 stukjes bezig. En geen foto, maar misschien terug te vinden. Het is een puzzel met heeeeeel veel dansparen en een danszaal. Verschrikkelijk!!!! Ik word totaal gek van al die koppies. Maar we gaan stug door 💪🏻 Ook doe elke keer een paar stukjes hoor, want een half uur ermee bezig zijn kan mijn brein helemaal niet aan. Dus ook hier, net zoals burn out, kleine mini stapjes 😅.

Die 5000 stukjes laat ik voorlopig voor wat het is 😉

Maar knap en ook hier laat maar weer eens zien Aswin dat je een doorzetter bent.

Lekker bezig Aswin!

Och Aswin wat ben je onnodig streng op jezelf... Ja, het is niet handig, maar onderschat sociale druk niet! Het is vreselijk hoeveel er op je gedrukt wordt, in welke onzekerheid je komt te zitten als je ineens het verlies van je baan op je af ziet komen... Wat Burnie zegt, je bent juist een ontzettende doorzetter, alleen moet je tijdens een burnout juist NIET doorzetten - dat is het hele probleem :') Heel veel sterkte!

Goedemorgen of middag, Burnie, Gert, K, Y, Niels , Olivia en ………..

Ja als ik aan het puzzelen ben dan heb ik rust in mijn hoofd. Ben dan zo gefocust op de puzzel dat ik geen tijd heb om te piekeren.
Volgens mij zijn veel mensen hier die een burn-out hebben ook een over actief brein hebben.
Mijn brein is altijd bezig, zoek overal oplossingen voor denk overal over na, kan me heel goed in anderen verplaatsen.

Dit is ook de reden dat ik in een burn-out terecht gekomen ben. Hier ben ik al heel lang mee bezig om in mijn hoofd ook rust te krijgen.

Maar wat Burnie zei een groep lotgenoten samen brengen om over je dagelijkse dingen te praten zou voor mij zeker iets positiefs opleveren.

Ik ben Gert hier ook al een keer over horen praten.

Weet niet waar iedereen op de site woont, maar mij persoonlijk zou het leuk vinden om een keer een meeting te hebben.
Zou dit willen organiseren als hier meer mensen behoefte aan hebben.

Wens iedereen nog een fijne zondag toe.

Groet Aswin

@ Aswin, hahaha goed idee, maar het lijkt mij verstandig dat je bezig bent met vooral jezelf ipv iets gaan organiseren. Kost heel veel energie hè om dit te doen. Maar wel een leuk idee. En ik denk ook heel zinvol. Maar hey ik woon in de randstad aan het strand, dus strandtenten genoeg hier 😉 🏖️ Dus wie weet……🤔

Maar mocht je toch iets willen organiseren, dan hoor ik het wel.

Hoi Burnie

Ik weet dat ik met mezelf moet bezighouden maar dit is voor mij misschien wel een uitlaatklep die ik nodig heb. Gevoel weer iets te kunnen voor anderen maar nu ik mezelf er helemaal in betrek.
Het is naar mijn idee heel simpel een datum prikken en lokatie vinden.
Voor mij kan het gewoon lekker simpel ergens elkaar te kunnen ontmoeten. Zonder tijdsdruk en het gevoel hebben ik moet.

Nederland is niet zo heel groot dus een plek vinden zal wel niet heel moeilijk zijn.

Groet Aswin

Je heb helemaal gelijk. Maar ik probeerde meer te zeggen let goed op jezelf. En ik snap heel goed wat je zegt met iets willen betekenen voor anderen. Zo zitten waarschijnlijk de meeste mensen met burn out in elkaar. Moi aussie ☺️ Maar mooi initiatief vind ik. Misschien om een ieder te bereiken een apart item van maken 😉? Niet iedereen kijkt misschien naar dit onderwerp. Eerst maar eens kijken of er animo voor is.

Hoi Aswin zo herkenbaar pfff ik zit er nu ruim 18 maanden in en ook terug vallen vooral als ik weer eens veel toe denk dat ik dan alles weer aan kan ben 66 jaar wandel wel veel met de hond en met mijn werk heb ik een stapje terug gedaan en schrijf elke dag in mijn dagboek wat ik mee maak en met mijn gezondheid en pieker nog steeds in bed wat als ik morgen weer een klote dag heb moet ik niet doen van mijn praktijkondersteuner ja makkelijk gezegd maar heb wel veel steun aan haar sterkte ook en iedereen die dit leest we zitten in het zelfde schuitje 👍

Ja.. dit is een van mijn langdurende klacht. Heel vermoeiend.

Ja en wat doe je eraan! Meer rust of proberen mee te leven

Je hoeft er niet mee te leven.. heel veel rusten en dan zal het afzakken

Dank je. Heel veel rusten En dan ook zoveel mogelijk zonder schermen denk?

Rusten is vooral rust in je hoofd. In input van allerlei informatie vermeiden. Dus lekker even naar buiten om te wandelen. Meditatie doen. Simpele huishoudelijke taken. Kopje thee drinken in het zonnetje. Kleuren. En in mijn geval soms ook een rustig spelletje spelen op mijn telefoon. Niks mis mee.

Maar geen drukke films kijken of uren op internet zitten scrollen en lezen enzo.

Ja.. wat mij veel hielp wat elke 2 uur 20 minuten prikkelvrij in een donkere kamer liggen (dit heeft echt enorm geholpen bij mijn herstel)
Als je de energie hebt wandelen in de natuur, lezen en rusten meer kan je niet doen. Je zal merken dat het geleidelijk minder wordt, echt!

Dank je Hilde en anoniem. Ik wandel elke dag wel 1 of 2 keer 20-30 minuten. De ene keer in de natuur vaak, maar andere keer door de buurt (is vaak al minder relaxed, maar moet 15 minuten met de auto of 30 minuten fietsen voor duinen/strand of bos). Even afsluiten doe ik vaak 1 keer per dag. Maar zal dit echt moeten gaan verhogen als ik jullie zo beluister. Doe je een muziekje op dan Hilde? Of echt nul prikkels

Ja staan goeie tips tussen van Hilde en anoniem

Het is echt voor iedereen verschillend. Ik kon zelf niet liggen en niks doen. Daar was mijn lijf te onrustig voor en wekte enkel irritatie op. Anderen hebben daar juist enorm baat bij en kunnen hier door ontspannen.

Wat je ook doet, je zal niet direct verbetering merken. Het heeft hoe dan ook tijd nodig. Heel lastig, ik weet het, want je wil liefst weten wàt je moet doen om hier vanaf te komen. Dat had ik in ieder geval wel. En de realiteit is dat het tijd nodig heeft. Dus doe iets waar jij je goed bij voelt want je zal het een tijdje moeten volhouden.

Dank je Hilde. Ik kan op zich goed liggen/half liggen met mijn ogen dicht in mijn slaapkamer. Doe dan meestal wel relax muziek op (meditation moments app) en zie dat mijn hartslag dan wel daalt tot 55-65 slagen. Ik val alleen nooit in slaap ofzo. Dat lukt overdag niet meer sinds ik hier in zit. Maar het devies meer rust moet ik vooral doen. Ik ben normaal heel actief. Dus vind dat moeilijk 😬

Mij lukte dat ook nooit tot ik in een keer in slaap viel in demiddag, het waren maar 5 of 10 minuutjes maar dat betekende wel voor mij dat me lichaam leerde te ontspannen!

Stap voor stap inderdaad.

Ik lees sinds ik in de BO zit boeken. Ben nooit een lezer geweest maar nu lees ik zo boek uit inde week

Hoi anoniem,
Ik heb temazepam 20mg en zelfde soort ervaringen. Ik heb de dagen na de temazepam minder slaap en minder goede slaap. Meestal rond 3/4u dan wakker. Daarnaast ook overdag meer last van spanning en klachten dan.
Aangezien ik zelf ook nog AD heb en in opbouw daarvan zit, merk ik dat dat wel helpt voor mijn slapen.
Bij mij is t probleem ook veelal niet het in slaap vallen, maar het veel te vroeg wakker zijn en niet meer kunnen slapen.

Ik heb deze week ook geen slaapmedicatie genomen om dus niet steeds die pieken (goede dagen na slaap medicijnen, maar al minder op dag 2) en dalen te hebben. Ik voel me daardoor algeheel ietsje slechter (maar niet zo slecht als de dagen tussen gebruik slaapmedicatie), maar wel stabieler en mijn slaap wordt nu langzaamaan weer beter.

Zelf heb ik de apotheek hierover gesproken en zij gaven aan dat je in principe prima 2 dagen achter elkaar moet kunnen gebruiken zonder verslavings verschijnselen te krijgen. Wel kreeg ik t advies om de dagen te wisselen wanneer ik t neem.

Hopelijk heb je hier wat aan

Dank voor je bericht! Inslapen gaat bij mij ook zonder problemen en word dan vaak ook tussen 2-4 wakker en lig dan soms 2 uur wakker en soms maar 10 minuten en soms slaap ik ook gewoon door dus vond t nu zo opvallend na die medicatie dat ik gewoon de rest van de nacht wakker lag. Ik merkte overdag ook meer spanning en angst na gebruik van die medicatie. Ik laat het ff links liggen. Jij ook sterkte!

En slik jij de AD voor het verbeteren van je slaap? Of heb je ook depressieve klachten? Ik lees veel mensen die AD gebruiken bij burn-out maar van war ik heb begrepen werken deze niet bij burn-out ansich toch?

Er zijn al meerdere die t onderwerp AD aangestipt hebben in de topics hieronder. In mijn geval zat ik in zo'n enorme negatieve spiraal van niks meer kunnen, heel emotioneel zijn, me heel erg down voelen. Elke prikkel was er 1 teveel en dan sliep ik ook nog eens nauwelijks, waardoor ik met de dag slechter werd. In een kleine maand tijd werd ik echt een schim van mezelf.
Bij mij is de AD gegeven om dat te doorbreken. Prikkels beter te kunnen verwerken, meer rust in mijn lijf te krijgen, beter te kunnen slapen, me niet meer zo ellendig down te voelen.

Burnout en depressie zijn aan elkaar verwant en t wordt dus ook gegeven bij burnout voor de angst, slaapkwaliteit en t emotionele.
Niet altijd uiteraard maar t kan helpen om zo'n negatieve spiraal te doorbreken.

Sterkte

Eventueel voor slapen zou je ook een lage dosis Quetiapine kunnen vragen. Ik slaap zonder nog steeds niet tot slecht, maar met 12,5 mg van dat spul maak ik nachten van 8 tot 9 uur…

Je wordt er wel extra duf door wakker, maar liever dat dan niet slapen…..

ik werk ook deels. ik kreeg de tip van de arbeidsdeskundige om elke dag, als je werkt een aantal uur te werken. Dat kan 2, 3 of 4 uur zijn. Daarvandaan weer op te bouwen. Ik trok mijn batterij leeg en dan ging ik pas naar huis. Nu werk ik wat ik aankan en heb nog wat energie over.
Hoewel dat deze week soort van mislukt is. Dus aankomende week veranderen.

Ik zit sinds augustus thuis en heb nog steeds last van fysieke klachten als hartkloppingen, duizeligheid, misselijk etc. Wel minder als in het begin. Ook bij mij was werk niet per sé de reden van mijn burn-out. Ik doe mijn werk graag.

Mijn ARBO arts adviseerde om heel langzaam te gaan opbouwen met als belangrijkste punt dat mijn dagelijkse zelfzorg en herstel niet ten koste mag gaan van mijn werk.
In een burn-out heb je minder energie en daar moet je zuinig mee omgaan. Belangrijkste is energie in je herstel te stoppen, en wat je dan over hebt kun je aan werk spenderen.

Ik heb de luxe dat ik tijdelijk vanuit huis kan werken. Mijn ARBO arts adviseerde:

3x per week 2 uur werken ‘s morgens.
Gaat dat goed, dan opbouwen naar:
3x per week 3 uur werken ‘s morgens.
Gaat dat goed, dan opbouwen naar:
3x per week 4 uur werken ‘s morgens.
En als dat ook goed gaat, dan een dag erbij, dus:
4x per week 4 uur werken ‘s morgens.

Ik begrijp dat mijn werk en thuis situatie heel anders is dan de jouwe, maar ik wil je wel op het hart drukken dat je ècht je tijd moet nemen om te herstellen. De voorzichtigheid waarmee mijn ARBO arts dit schema opstelt laat zien dat hij ervaring heeft met mensen die tè snel hun normale leven weer willen oppakken en daardoor juist een terugval krijgen.

Luister naar je lichaam en wees eerlijk naar jezelf. Soms wil je zo graag dat het beter gaat, dat je onbewust alarm signalen negeert.

Succes en ik duim voor je dat het de goede kant op blijft gaan 😊👍🏻

Misschien heb je iets aan verhaal: Heeft iemand tips voor een dagplanning? (Verhaal 1652)

Misschien mindfullness proberen? Dat zit bijv. een meditatie tussen waarbij je leert al je gedachten voorbij te laten komen en weer weg te laten ‘vliegen’ als wolken aan de lucht. Je leert je (door meerdere soorten mediatie) meer te richten op het nu met behulp van je eigen lichaam. Dit zou kunnen helpen wanneer jij ergens overprikkeld zit en je je even een paar minuutjes terug kunt trekken om rustig te ‘aarden’.

Maar inderdaad wat je zelf al zegt, grenzen aangeven is het aller belangrijkste. “Sorry, ik snap dat je dit met me wil delen maar het kost me op dit moment al genoeg energie om mezelf bij elkaar te houden, dus ik bemoei me hier liever even niet mee.”
Ik merk dat ik zelf steeds vaker weg loop wanneer mensen om mij heen negatief zijn of heel druk. Niemand ziet of jij weg gaat vanwege hun drukte of omdat je simpelweg naar de wc moet.

Had hier heel verhaal, maar foetsie. Ander keertje maar. Nu geen puf voor.

@hilde, bedankt voor de tips, die zin ga ik zeker gebruiken. ga inderdaad maar eens mindfulness bekijken, welke ik fijn vindt.
@burnie, sterkte vandaag. knuffel

Hoi Monique, hier nog een HSP met een burn-out. Herken heel goed waar je tegenaan loopt. Ik vind het ook zoeken, vooral op werk.
Hilde noemt al goede tips over grenzen aangeven en mindfulness. Ik ben zelf momenteel veel bezig met ACT (acceptance and commitment therapy) en het proberen toe te passen daarvan. Daar zit mindfulness bij inbegrepen. M’n psycholoog noemde dat als tip, ook omdat ik veel (emoties, spanning) van anderen overneem. Het idee is dan dat je met mindfulness oefeningen meer in je eigen lijf kunt blijven ook in contact en tijdens momenten waarop je veel spanning of prikkels ervaart. Ik lees er een boek over waar veel tips in staan. Tot nu toe helpt het soms wel op momenten waarop ik spanning ervaar op werk. In contact met anderen blijf ik het nog wel lastig vinden.

Lieve jij,

Ik herken echt alles wat je schrijft. Het is zo vermoeiend om alles zo intens binnen te krijgen, zeker als je zelf al weinig energie hebt. Ik merk ook dat ik de emoties van anderen soms bijna als mijn eigen problemen ga voelen, en dat is zwaar.

Wat je schrijft over je collega en de spanningen op het werk… Ik snap heel goed dat je dat moeilijk vindt. Ik heb voor mezelf besloten om me in de toekomst niet meer in dit soort situaties te mengen, omdat het me te veel kost. Misschien helpt het jou ook om wat meer afstand te nemen en je eigen rust voorop te zetten.

Je bent niet alleen hierin. Zorg goed voor jezelf!

Liefs, Kamillethee

Hallo B.

Ik ben even benieuwd naar het boek wat je leest. Ik neem namelijk ook veel spanning en emoties van anderen over.

Liefs A.

Hoi A.,

Dat blijft een ingewikkeld iets hè. Vervelend dat je er ook last van hebt.

Het boek dat ik bedoelde heet ‘De valstrik van het geluk’ van Russ Harris. Dat gaat over ACT (en niet over hoogsensitiviteit). Maar ik haal er wel oefeningen uit om meer in contact te komen met mezelf (mindfulness), meer uit m’n hoofd en meer in mijn lichaam. En dat gebruik ik dan weer op momenten als ik merk dat ik teveel emoties/spanning van een ander overneem, weer proberen contact te maken met mezelf op die manier.
Er zijn vast nog heel veel meer boeken over, maar over deze had ik het. Wie weet heb je er wat aan. ;)

Dankjewel!

voor mij zou de stap zijn, te herkennen dat je de emoties overneemt op het moment, niet achteraf. Valt nog winst te behalen dus. Ik zal eens naar de bieb gaan morgen om wat te zoeken. Dank voor de tips.

Hoi Monique, tot voor kort heb ik er eerlijk gezegd nooit zo over nagedacht, dacht altijd dat hoort bij mij en punt. Inmiddels weet ik beter en ik denk zelfs dat dit mede de oorzaak is van m’n burn out. Ik heb mn hele leven denk ik al het welzijn van anderen boven die van mezelf gezet. En volgens mij ontwikkel je die hooggevoeligheid in je jeugd. Op m’n werk, maar ook privé ben ik altijd met anderen bezig, mezelf wegcijferend. Ook lichaamstaal lees ik met gemak en sfeer proeven is altijd aanwezig. En dat van op het werk het altijd luisterend oor zijn herken ik. Iedereen weet je dan ook te vinden met hun verhaal over werktoestanden, maar ook privé dingen. Maar ook gewoon mensen op straat, of uit de buurt, in tram/trein spreken me aan voor praatje of hele levensverhalen. En ik zit er niet altijd op te wachten en op dit moment al helemaal niet. Geluiden vind ik nu nog irritanter dan voorheen. Waar ik mee eerst redelijk voor af kon sluiten (op wiebelen voet, neuriën, afzuigkap), irriteren mij nare geluiden, of drukke omgeving. Dus waarvan ik eerst dacht het is een mooie eigenschap, zit het me nu vaak in de weg.

Wel ben ik inmiddels zover dat ik m’n grenzen wat meer aangeef en ook vraag ik niet meer door als ik bv aan iemand vraagt hoe gaat het en die persoon zegt goed en zie aan gezicht dat het niet goed gaat. Ik laat het zo. Maar het blijft lastig.

Ik zou wat meer oppervlakkig blijven en vooral niet doorvragen, of nog erger proberen het probleem op te lossen.

kijk eens op de site van Irene langeveld HSP

@burnie ik herken inderdaad wat je schrijft. Probeer inderdaad wat 'op afstand' te blijven. Echter ben ik sociaal werker en dus is praten met mensen en hun problemen mijn werk. Hierin probeer ik een balans te creëren. Ik las gister ook dat veel mensen in de burn out hooggevoelig zijn.

Hoi Monique, dat gaat dan lastig worden. Mooi beroep, dat wel. Dan ga ik je daar geen advies in geven. Lijkt me ook beetje gek dan. Ik had heel ander werk ook. Ja dan misschien er inderdaad balans in zien te vinden en in ieder geval niet mee naar huis nemen. Moeilijk lijkt mij. En ik denk ook dat hooggevoelige mensen vaker in een burn out terecht komen. Zoals vaak wordt gezegd, die staan altijd aan. Maar we blijven leren en het moet ons lukken om daar mee om te gaan. Zoals ik al schreef, ik heb het nooit ervaren als iets negatiefs, zag en zie het zelfs als een kwaliteit. Maar het moet niet te ver doorslaan en dat gebeurde bij mij in ieder geval.

@burnie, ja ik vind hooggevoelig ook niet negatief, nu alleen extra lastig dat wel.

Hoi anoniem,

Er zijn hier verschillende post over geweest. Even doorbladeren. Veel mensen schrijven over hun medicatie onder de verschillende verhalen.
Succes 🍀
Groetjes

Kamillethee

Ik slik nu sinds 4 weken Mirtazapine. Dit werk voor mij vrij goed, deze helpt ook met slapen wat wel erg fijn is, ik slaap daardoor gewoon 8/9 uur per nacht. Verder heb ik geen paniek meer. Het zorgt er voor dat ik wat kan ontspannen. Welke ga jij starten

Ik ben nu 10 dagen bezig en voel me oprecht stukken beter! Hoop echt dat het komende weken nog beter gaat worden, maar als ik ervaringen van anderen lees dan sowieso wel. Bijwerking zijn eerste week wel naar maar eerlijk gezegd echt goed te doen. Heb wel een HELE vervelende bijwerking (namelijk wat haaruitval) waardoor ik vaak eraan denk om ermee te stoppen… zou dat echt zo zonde vinden aangezien ik me al wat beter voel. Het is een hele zeldzame bijwerking waar oprecht bijna niemand last van heeft, maar ik heb gewoon pech i guess..

Gewoon heel heel duidelijk zijn, kort maar krachtig. Precies zoals je het hier verteld, dat hulp nu averechts werkt en dat alleen rust helpt. En snappen dat mensen je graag willen helpen maar dat ze eenmaal niet altijd begrijpen hoe het voelt. Nee=nee, het is jouw leven en jij weet wat je nodig hebt

Of wat je nu aankan.

En om terugvallen te voorkomen is een stappenplan verstandig, een ergotherapeut, fysio of psycholoog kan je hierbij helpen zodra je meer de ruimte en rust hebt teruggevonden om therapie te volgen. Je kan (soms) afspraken maken hoe vaak en hoe lang therapie voor jou mogelijk is.

En ik beschrijf een burn-out wat lijkt op een extreem langdurige kater die ontstaan is vanuit jarenlange overbelasting.

Ik maak die vergelijking, waarschijnlijk herkennen ze dat beter... overigens niks te maken met alcohol moet je erbij zeggen ;-)

“Super lief dat je het aanbied, dat betekend veel voor me, weten dat jullie voor me klaarstaan. Maar op dit moment is dat even teveel voor mij en heb ik vooral rust nodig. Ik beloof dat ik je laat weten als je iets voor me kunt betekenen.” En dan op dagen dat je je iets beter voelt kun je hen vragen om ergens mee te helpen.

Zo heb ik mijn zus laatste gevraagd om met me naar de apotheek te wandelen om medicatie op te halen. Had ik dat alleen gekund? Ja wrs wel. Maar voor haar voelde dat fijn en voor mij was het gezellig.
Laatst heeft een vriendin voor mij iets bij de dierenarts opgehaald. Zelfde verhaal.
Soms vraag ik mensen in de buurt om ‘stand-by’ te staan wanneer ik iets ga doen waarvan ik niet zeker weet of het me gaat lukken in m’n eentje. Dat is ook een vorm van helpen, al hoeven ze uiteindelijk meestal niks te doen. Maar ik leg ze uit dat de gedachte dat ik backup heb al helpend is voor mij.

Het voelt enorm rot om hulp constant af te moeten wijzen, dus maak er gebruik van wanneer het jou uitkomt.

Kleine aanvulling nog; wanneer jij een terugval hebt betekend dat eigelijk dat je vóór die tijd meer hulp had moeten accepteren. Want blijkbaar ben je over je grenzen gegaan en heb je een terugval.
Misschien iets om over na te denken 😊

"Misschien moet ik maar gewoon accepteren dat ze dat nooit gaan doen, haha."....... jaaaaa. Dit is het gewoon. Zij doen het goedbedoeld en willen helpen. Mezelf kennende geef ik ook graag adviezen, haha, en val ik vaak uit op een "nee". Ook heb ik dit geaccepteerd. Dus jij kan ook accepteren dat mensen je willen helpen.

Ook goed is je afvragen waarom je het niet accepteert? Het kan zijn dat het je ego een beetje krenkt, dat het misschien confronteert dat je het met jezelf ook nog steeds moeilijk hebt waarom je in deze situatie zit.
Ben je een koppige "doe het zelfver" (Geen verwijt he, want ik heb deze bij mezelf zo ervaren haha)
Accepteer je het zelf wel dat je in deze situatie zit?

Ik heb hier ook adviezen klaar staan, maar ik ga ze nu bewust niet geven, haha.

En hoe je "burnout" het beste uitlegt? Als het vat leeg is, is het leeg. Dat moet opnieuw gevuld worden en dat heeft zijn tijd nodig. Geeft me de tijd, rust en heb geduld. Het komt wel goed.

Als je een sportief persoon bent, kan je het nog beter verklaren met "overtraining". Een atleet die te hard traint zal overtrainen en komt in dezelfde problematiek of situatie terecht. En wat moet die atleet dan doen? Rusten.....

Verder ga ik toch een advies geven wat je zelf kan doen (haha, kan het toch niet laten).... Vul je vat weer op met alles wat je graag doet. Denk aan alles wat je graag doet. Focus op alles wat je blij maakt. En bouw in muizenstapjes op de dingen die lastig zijn. Die energie nodig hebben.

Vriendelike groeten.

Ben ik ook wel benieuwd naar!

Lichaamsgerichte oefeningen, zoals schudden, bewegen, stretchen, yoga, dansen, schoppen tegen een kussen etc. Zoek ook eens op Nervus vagus oefeningen of Polyvagaal theorie.

Verder: massages, cupping therapie, dat soort dingen waarbij er in het lichaam iets losgemaakt kan worden. Accupressuur (spijkermat) kan ook helpen.

Wat dit allemaal doet is eigenlijk je zenuwstelsel kalmeren/reguleren, zo ontstaat er beweging in je lichaam en kan trauma gaan loskomen.

Ik heb zelf verschillende praattherapieën gehad en EMDR maar vooralsnog vind ik lichaamsgericht werk het meest effectief.

Interessante vraag? Even een reactie op Y. Ik begrijp door dat soort lichaams werk te doen je zenuwstelsel reguleert en je lichaam weer tot rust/ontspanning kan komen. Maar wat ik me af vraag op welke wijze wordt dan de trauma verwerkt?

Trauma kan zich vastzetten in het lichaam, dat uit zich bijvoorbeeld in stijve en stramme spieren, problemen met de spijsvertering. Of een vastzittend middenrif, waarvoor je verkeerd gaat ademen (chronisch hyperventileren). Lichaamsgericht werk kan ervoor zorgen dat dit wat meer loskomt, waardoor je ademhaling zich weer kan verdiepen en je spieren zich meer kunnen ontspannen.

Dat kan weer zorgen dat emoties makkelijker loskomen. Misschien herken je dat als je heel veel stress hebt, je moeilijk kunt huilen of je emotioneel vlak voelt. Je emoties worden dan als het ware geblokkeerd.

Als de boel weer gaat “stromen” kan het zijn dat emoties weer meer naar buiten komen. Zelf ervaar ik dat in elk geval wel: sinds ik meer lichaamsgericht werk doe, moet ik meer huilen en ben ik meer aan het verwerken wat ik allemaal heb meegemaakt.

Zolang je vastzit in stress of lichamelijke spanning, blijf je in standje overleven staan en is verwerking moeilijker. Je lichaam slaat onbewust ontzettend veel op.

Uiteraard vervangt dit niet reguliere therapie, zeker resultaat zoals met als EMDR ga je niet met wat oefeningen kunnen bereiken.
En praat therapieën zoals Cognitieve gedragstherapie, Acceptance & Commitment Therapy kunnen ook heel waardevol zijn.

In mijn optiek en ervaring is een combinatie van professionele ondersteuning en lichaamsgericht werk (op je eigen tempo/niveau/manier) het meest helpend.

Waarvoor = waardoor (typfoutje)

Ben ik ook benieuwd naar!

Hypnotherapie is een optie

Ik begon met een anti depressiva nadat het rustig werd in mijn hoofd kon ik de trauma’s aanpakken

Hoe heb je de trauma’s aangepakt ?

Ik begrijp het, en wacht ook op psycholoog voor trauma therapie . Wat bij mij goed werkt is Yin yogaoefeningen. Hele rustige Yin yoga gewoon thuis via video’s van Yoga by Happinez. Wel langzaam opbouwen want in begin kan je beetje misselijk en duizelig worden van stress die loskomt uit je lichaam.

Hoi,

Ik ga vandaag naar een trauma stress release + osteopaat . Geen idee maar ga het proberen.
Mijn angsten klachten paniekaanvallen maar ook de burn out komt ergens vandaag. Een soort diepere laag. Als ik ontspan (wat ik zo moeilijk vind want ontspanning is ook overweldigend) kom ik er soms bij en dan krijg ik tranen die ik niet begrijp.
De psychosomatische fysiotherapie helpt ook goed, yoga nidra en zachte yoga, ik luister naar vogeltjes op Insight timer en schudden idd. Schudden is ook fijn.
Ik ga me ook aanmelden voor therapeutische hulp maar ik heb echt een combinatie nodig dus holistisch want ik moet ook mijn lijf leren voelen.

Succes lieverd ❤️

Iemand op dit forum had het over oefeningen van Nick de Waard. Hij legt eea goed uit op zijn site over de oefeningen. Heel uitgebreid. En gratis! Dus misschien een idee om daar naar te kijken en oefeningen te doen.

Als je je trauma kent, gewoon face it. Aanvaard de gebeurtenis en/of de toestand waarin je je verkeert. Bezie het als je tegenstander in een wedstrijd of in de ring. Durf het te bekijken vanuit verschillende andere perspectieven. Zoek er het positieve in. Zoek naar een manier hoe jij in je kracht blijft en toch naar de tegenstander kan kijken zonder dat het je emotioneel raakt. Of blijf he doen tot het je niet meer raakt. Zoals terug rijden na een autoaccident. Gewoon opnieuw beginnen rijden en doorzetten door dat oncomfortabel gevoel.
Wat me soms helpt verschilt van dag tot dag. Soms ben ik goed met het uitschreeuwen in luide muziek, soms helpt gewoon meditatie mij en ademhalingsoefeningen. Soms helpt het afschrijven mij. Doen wat je op dat moment voelt wat je moet doen.

Wat mooi geschreven anoniem! Heb je ook therapie gehad?

K ( kamillethee)

Aanvullend; ik heb last van chronische hyperventilatie, paniek aanvallen en extreme vermoeidheid wat afwisselend is.

Gaat wel een stuk beter dan in het begin.

Hoi Tom,
Ik kan me niet echt een brief herinneren. Tis bij mij ook al een poos geleden dat ik 1 jaar ziek was. Als je moet invullen wat je klachten zijn, zou ik ze gewoon zo uitgebreid en duidelijk mogelijk allemaal benoemen. Wees zo concreet mogelijk.
Ik kan me niet voorstellen dat je op basis van dit document weer zomaar aan het werk zou moeten hoor. Er volgt een arbeidsdeskundig onderzoek en de verslagen van de bedrijfsarts wegen ook mee in de beoordeling.

Ben je volledig thuis nu of werk je deels? Je zal denk ik wel in Spoor 2 terecht komen, vanaf 1 jaar ziektewet.

In elk geval durf ik vrijwel met zekerheid te zeggen dat je niet zomaar ineens weer aan het werk moet als dat niet gaat!

Succes hoor

8 maanden ongeveer

Een half jaar. Toen had ik voor het eerst een paar dagen achter elkaar waarbij ik weinig lichamelijke klachten had. Wel met behulp van medicatie.
Ik ben nog làng niet beter, en heb periodes waarin het weer minder gaat, maar deze duren niet meer zo lang en zijn minder heftig dan die eerste paar maanden.

Welke medicatie gebruik je Hilde

Oxazepam, maar ik zou dat niet direct aanraden. Het doet zéker z’n werk maar je raakt er snel afhankelijk van. Op dit forum zijn genoeg mensen die andere medicatie gebruiken en daar baat bij hebben.
Maar sowieso is medicatie geen wondermiddel. Het kan de symptomen iets verlichten maar zal je niet genezen.

Ik gebruik dat ook het helpt wel maar het mag niet langdurig. Iemand hier ervaring met een anti depressiva?

Ja dat heb ik vroeger geslikt. Drie jaar lang. Venlafaxine. Heeft mij goed geholpen. Het vlakt al je emoties een beetje af. Minder pieken en dalen. Alle prikkels komen wat minder heftig binnen.
Maar het duurt even voordat het werkt. De eerste weken kun je er niet lekker van zijn en kunnen je klachten juist erger worden.
Ook anti depressiva mag je niet zomaar mee stoppen en raak je verslaafd aan. Maar als je het tegen die tijd geleidelijk afbouwt is het goed te doen.

Hoi Dirk en dat vraag je aan een weegschaal 🤣 Dat doe ik m’n hele leven al dat wikken en dat wegen. Maar ik heb een tip, ben tenslotte ervaringsdeskundige 😉, gewoon een knoop doorhakken voor dat wat het eerste in je opkwam. En niet onbelangrijk, wat goed voelt. Ik heb het nu in m’n burn out alleen nog met ga ik iets wel doen en krijg ik daar niet de rekening voor gepresenteerd, of doe ik het niet en doe ik mezelf tekort. Moet ik het toch niet uitproberen. Dus ben wel iets onzekerder met iets inplannen geworden. Behoorlijk irritant vind ik zelf. En ik zal je maar geen inkijkje geven in mijn “drukke” hoofd 😉. Hopelijk keert gauw de rust weer terug.

Oei ik had een heel verhaal geschreven en toen was het weg 🥲 Gek forum heeft weer kuren.

Anyway, waar het op neer kwam:

Ja herkenbaar. Ik heb daar altijd wel last van gehad maar met de burn-out is het erger geworden. Vooral keuzes omtrend mijn eigen welzijn vind ik lastig. Deze bespreek ik soms met vrienden of familie. Zij kunnen objectiever kijken. Maar kunnen niet voelen wat ik voel. Dus het blijft soms lastig.

Wat mij helpt bij het vastleggen van afspraken is tegen mezelf zeggen dat niks ‘moet’. Je kunt àltijd afzeggen. Zelfs een kwartier van tevoren, zelfs al sta je al in de hal. Niet altijd handig voor de andere partij, maar dat is bot gezegd even niet jouw probleem.
Fysio, tandarts, POH, wandelen met vrienden, bakkie doen op werk, monteur voor onderhoud van mijn cv ketel… sommige dingen heb ik wel 3 keer verplaatst. Maar de 4de keer voelde ik me goed genoeg en ging het wel.

Vroeger was dit volledig tegen mijn principes. ‘Afspraak is afspraak’ vond ik. Maar in deze situatie moet je voor jezelf kiezen en niet te streng zijn. Dus maak die afspraak, vraag extra hulp aan, en als het zover is en het voelt als teveel druk dan kun je altijd afhaken.

Ik kon niet eens kiezen welke broek ik aan wou hahaha

Haha anoniem. Sinds mijn burn-out rouleer ik tussen twee outfits. Lekker makkelijk. Ook kook ik maar vier maaltijden die ik afwissel. Scheelt weer nadenken qua boodschappen. Ontbijt en lunch iedere dag met hetzelfde. Scheelt allemaal een boel keuzes 😄

Hee Dirk,
Mega herkenbaar ja. Vooral meer hulp of juist even niks, die keuze is lastig. Zodra het een beetje slechter gaat ben ik geneigd om weer te denken onee ik heb meer hulp nodig.
Maar eigenlijk heb ik dan juist meer rust en ruimte nodig, heb ik geleerd. Dat is natuurlijk mijn persoonlijke ervaring maar ik heb heel vaak onhandige keuzes gemaakt en achteraf bleek dan altijd dat ik beter voor meer rust had kunnen kiezen.

Verder struggle ik het meest met keuzes waarvan ik bang ben dat mensen er wat van gaan vinden. Dan is bijv iets afzeggen voor mij echt even het beste, maar dan voel ik me bezwaard of schuldig en dan kan ik heel erg dubben wat ik nou moet doen. Dus vooral het stukje schijt hebben (sorry beetje grof) en daar keuzes in maken vind ik lastig.

Tsja verder heb ik ADHD dus besluiteloosheid was altijd al een dingetje 😂

@ Y Wat ik doe is dat ik dat er al bij zeg met afspreken. Dus ik spreek iets af en zeg dan bv maar ik ga alleen als ik me goed genoeg voel. En zeg erbij, ik laat het in de ochtend voor alle zekerheid weten. Dat maakt het makkelijker en weet je, we denken vaak voor de ander hè, is ook mijn ding. Terwijl er vaak best begrip is. En ik maak geen afspraken die ik niet op deze manier kan maken. Nog voorbeeld, ik heb voor het eerst met vrienden afgesproken om uit eten te gaan. 10 maanden niet gedaan. Afgesproken, doordeweeks en om 17:00 uur. Normaal halen we elkaar op, maar nu afgesproken bij het restaurant en erbij gezegd hopelijk hou ik het het hele etentje vol, maar zo niet dan gaan wij (mn man en ik) naar huis en kunnen jullie verder tafelen. Erbij gezegd dat geeft rust in mijn hoofd. Dus geen stress vooraf. En ja voor mijn burn out dacht ik werkelijk nooit over zulke dingen na. Maar er is zeker begrip, maar wel benoemen. En niet meer denken voor een ander 😉

Dus lekker gaan Y en bespreek wat jou wel lukt en dat je eventueel kunt afzeggen

Herkenbaar Burnie, dat je echt anders/meer erover na moet denken dan voorheen.

Ik ben al zo lang bezig dat mensen het wel van me weten hoor, dat ik maar kort ergens heen kom, of de nodige aanpassingen maak of soms op het laatste moment nog moet afzeggen. Maar blijf het vervelend en ook gewoon jammer vinden om af te zeggen, misschien juist omdat het al bijna 3 jaar zo gaat 😅

Goh deze had ik nog niet gekoppeld aan BO. Maar dit herken ik ook. Probeerde een vakantie uit te zoeken. Normaal vind ik dit leuk. Nu twijfel ik over hotel, met all inclusive of toch zonder. Het land, geswitch van griekenland, italie, egypte. Tijd van het jaar, zomer of toch meivakantie. Welk gebied, voor alles viel wat te zeggen. Hoeveel het mag kosten, redden we dat? beter voor de zomer dan toch. Oftewel veel teveel keuzes. Probeerde het gezin erbij te betrekken en die zeiden oh mam alles wat jij kiest is leuk. Ja daar had ik ook niets aan. Dat gezegd en toen probeerden ze meer mee te denken.
Maar ook met afspreken inderdaad. Lastig die sociale zaken. Meld nu ook maar dat ik het kan afzeggen. Veel stress vooraf ja. Dat denken voor een ander.... ja was ik een kei in. Nu niet, dan maar vragen. Gooi alles eruit.

@ Monique, pfffff ja die vakanties, dat is bij mij ook nog een ding hoor. Heb bv om uit te proberen anderhalve week huisje geboekt. Vrienden waar we vaak mee op vakantie gaan uitgenodigd om paar dagen te komen, blijven dus ook slapen. Het vervelende is dat ik soort dingen doe als ik me redelijk voel. En dan denk ik wanneer het niet goed gaat, wat als …. En dan komt de onzekerheid weer om de hoek kijken en maak ik me toch weer druk. Ik wil anderen niet opzadelen met mijn gedoe. En ze weten het wel hoor en ze vinden het geen probleem om soms planning aan te passen, maar ik vind dat gewoon vervelend. Vorig jaar oktober m’n vakantie geannuleerd naar Griekenland, dat zag ik toen helemaal niet zitten. Meestal boeken we ook iets voor juni, nu dus niet gedaan. Ik wacht het af. Is toch verschrikkelijk. Je wilt ook niet elke keer annuleren. En dan te bedenken dat ik het heerlijk vond om iets uit te zoeken en keek altijd weken uit naar vakanties. Was altijd volop aan het uitzoeken wat gaan we doen daar en wat willen we zien. Heeeeerlijk vond ik dat. Hopelijk komt dat allemaal weer terug 🤞🏻 Vind dit helemaal niks om zo te zijn. En leg dit maar eens uit aan iemand die hier niet inzit.

Dus ja, dit valt allemaal onder keuze stress en als je dan toch wat hebt uitgezocht, dan stress om te gaan en stress van gaat dit wel goed. Kijk en nu schrijf ik dit zo omdat ik last heb van van alles en als het bv vanmiddag of vanavond iets beter gaat, dan kan ik weer veel aan en denk ik weer anders. Zo niet ik!

Hopelijk hebben jullie een goede dag, koester deze

zie verhaal 32. Ja verstandig dat je therapie gaat volgen

En blijf de tips opvolgen uit de rest van de verhalen

Klinkt allemaal als een burn-out. Dat kan inderdaad heel heftig voelen. Alsof er iets mis is met je hart. Bonken en stekend gevoel in de borst. Benauwdheid en duizelig. Heel eng. Heeft bij mij ook maanden geduurd voordat het minder werd. En hoe drukker je je er om maakt, hoe erger het wordt. Lastig hè.

Hebben ze tijdens bloedonderzoek ook de werking van je schildklier gecheckt? Een traag werkende schildklier kan ook deze klachten veroorzaken. Maar meestal is dat een van de eerste dingen die de huisarts uitsluit.

Hoe dan ook, heel veel sterkte.

Dank jullie voor jullie reacties ! Ik ga zeker al jullie raad opvolgen.. ja alle waarden goed ben bij 2 verschillende dokters geweest plus spoed ... en cardioloog .. ze vinden niks alles ziet er goed uit wat ik echt gek vind. Maar bon. Merci voor jullie reacties.



Als je dat hebt die hartkloppingen kan je wel nog zwemmennen fitnessen of doen jullie dat niet ? Grts el

Als jij ontspant van die dingen kan dat zeker. Maar als je klachten erger worden nadat je die dingen hebt gedaan is het een teken dat je teveel doet. Je kunt niet doorgaan in het tempo waarmee je in de burn-out terecht kwam. Je moet afremmen en je lichaam de tijd geven om te herstellen. Dat betekend niet per se dat je de hele dag op de bank moet gaan liggen, maar je moet rust in je hoofd zoeken. Want de klachten komen voornamelijk uit je hoofd, en niet uit je lichaam.

Hier op het forum kun je veel tips lezen hoe mensen dit aanpakken. Maar ondanks dat is het even zoeken wat werkt voor jou, want iedereen is anders.

Sterkte en probeer echt te accepteren dat er geen snelle manier is, geen pilletje of ingreep, om hier vanaf te geraken.

Dan heb ik juist nog 1 vraagje. Intense huilbuien die op echt inzinkingen lijken en dan weer gek lachen niet altijd dat lachen maar soms maar voor al veel diepe huilbuien dat diep van binnen komt voel me dan net een kapot kind .. hoort dat daar ook bij ..laatste vraag :) en dankje enorm voor de info grts

Ja dat herken ik ook intense huilbuien als iets tegen zit maar dat lucht op en vervolgens ga ik op zoek naar een oplossing voor mijn probleem :-)

Ja hier ook hoor, en soms gewoon vanuit het niets, intens verdriet.
Wat je schrijft klopt, een gebroken kind, want je bent ook gebroken. Je lichaam is op van de spanning en je emoties gaan alle kanten op. Alles is van slag. Probeer rust en regelmaat te vinden. En laat die emoties maar komen en weet dat ze ook weer weg gaan.

Dankje :) voor jou van het zelfde . Knuffel 🤗

Heb je al gehoord van "hartcoherentie". Dat is je ademhaling bewust inzetten om jouw hart tot rust te brengen, om je stress te doen zakken, en om dus rust in jezelf te vinden.
Probeer eens deze elke dag. 4 of 5 tellen inademen/ 4 of 5 tellen stil / 4 of 5 tellen uitademen / 4 of 5 tellen stil. Buikademhaling, dat wil zeggen dat je buik in en uit gaat bij de ademhaling.

of het ritme 4-7-8
4 tellen in.... 7 tellen houden...8 tellen zachtjes uit

of
youtu.be/fb89Ybl1IU4

Groetjes

Zal ik eens checken 👍 :) ! Tis echt erg vannacht dat ik dat ik ging sterven pak slaap pillen had 1 meer genomen omdat ik echt eens wou slapen na een uur en half wakker... ondanks de zware vermoeidheid was zo blij dat ik eens zou kunnen slapen.

En dan wakker geworden moest naar toilet maar 2 keer volledig ineen gestuikt. Met schudden en al .. die pillen smijt ik weg !

Allee ben dankbaar da ik er nog ben alleszins. Ben nog aant zoeken naar een juiste psycholoog 1 die ouder is want ze lijken ofwel niks te weten of geen zin te hebben echt zo weggesneden geld en weet nu nog niks van diagnose. Heb nog 1 optie binnenkort een afspraak mee en niet te over duur ... dus ik hoop da ik eindelijk keer bevestiging krijg .. of kennen psychologen niks van burn out .. want nu na 2 verschillende personen krijg ik het gevoel omdat ik een energiek persoon ben en we maar een uur hebben om te praten... denken ze da ik ni doodop ben maar ze moeten me zien kruipen ..ze zien natuurlijk altijd een betere versie een vrouw wil er altijd op haar best uit zien.... pff zo frustreren na al die tijd ik zeg het ook letterlijk ik ben dood op ik kan niet meer ik slaap niet ... maar ik wil wel .. maar zo weer elke keer opnieuw bij iemand anders gaan is nog veel vermoeiender.

Btw thx voor de tips ga eens kijken op you tube :) groetjes

Hoi Linda,

Wat naar voor je, niks aan.

Helaas herken ik het ook, en wees gerust, het hoort er kennelijk allemaal bij.

Sterkte en zet hem op.

Ja herkenbaar. Eerst dacht ik migraine maar het ging meestal niet gepaard met hoofdpijn, wel met duizeligheid.
Bij mij helpen oefeningen om de schouders en nek spieren los te maken. Ik ben hier een paar keer voor bij de fysio geweest die mij dan ook ‘los’ masseerde. Psychosomatische fysiotherapie waarbij ook je mentale gezondheid aan bod komt.

Dank je wel voor reageren Gert en Hilde.

tintelingen rondom mijn oog herken ik. overigens aan 1 kant. goed idee van de oefeningen. een massage wil ik ook.
hebben jullie weleens problemen bij de kapper gehad? ik vind daar de geluiden veel, maar soms ook de massage tijdens het haren wassen is niet altijd prettig. gelukkig gaat t bij mij nu wel beter.

Monique, ik heb id ook haarpijn, haren wassen vind ik nu vreselijk

Hele dag brainfog en het gaat maar niet weg. Elke dag opnieuw.

Ja, heel herkenbaar!
Wanneer ik me te lang concentreer, gaat de tinteling over en krijg ik hoofdpijn.

Hier ook herkenbaar!

Heb vandaag weer zo'n dag soort hoofdpijn boven mijn ogen zuisende oren en totaal nergens geen zin in.. dus heel herkenbaar

De ruis in je oren gaat uiteindelijk weg.. als je lichaam langzaam aan wat meer in ontspanning komt.. door je b.o zijn al je spieren wat meer aangespannen.. waardoor je ook minder energie hebt.. en de tintelingen die je voelt komt vast door je gespannen nek.

Ik ken de naam maar geen ervaring mee. Wel ervaring met psychologen waarmee het niet opschiet. Ik heb er drie gehad waar ik niks mee kon. Maar de vierde was geweldig en heeft mij enorm geholpen.
Wisselen van psycholoog is dus misschien ook nog een optie. Want zo lang rond lopen met klachten lijkt me echt heel zwaar.

Heb je medicatie al overwogen?

Hoi Daan,

Alle beetjes helpen, en op een gegeven moment gaat het licht weer schijnen.

Ik heb het programma van Nick de Waard ook gevolgd, heb er zeker dingen van opgestoken en de manier waarop is ook fijn.

Het is niet iets wat je volledig van je klachten af helpt en klaar, zoiets bestaat helaas niet. Het is wel helpend, het programma is vooral gericht op acceptatie en het laten zijn, niet meer vechten tegen de klachten.

Ook meditatie, mindfulness, enz komt aan bod. Ik vond het de moeite "de" Waard ;).

Ik voel met je mee, voel ook je moedeloosheid, je onmacht, vind het heel naar voor je. Hopelijk vind je wat steun aan ons allemaal hier op het forum die in hetzelfde schuitje zitten.

Hallo anoniem,

Ik neem al jaren Citalopram 20 mg maar ben huiverig om verder te verhogen vanwege de eerdere bijwerkingen bij opbouwen.

Dank voor je reactie Gert. Ben "blij" om te lezen dat ik niet de enige ben in dit vreselijke schuitje. Vooral die lichamelijke klachten zijn vreselijk en houden de mentale klachten in stand. Misschien ligt mijn focus wel verkeerd en probeer ik van die lichamelijke klachten af te komen om me zo mentaal beter te voelen. Kan me vaak ook niet voorstellen dat je zoveel lichamelijke klachten kunt hebben door die kl*te burnout.

Dank voor je reactie Hilde. Met deze psycholoog kom ik idd niet verder. Ik ga dit eens bespreken. Ik vraag me vaak af hoe lang ik dit zo nog vol ga houden want het sloopt je helemaal kan ik je zeggen.

Beste Daan, ik heb ook het programma van Nick de Waard, het is een fijn programma. En Nick heeft zelf lange tijd n burnout gehad, en weet dus precies hoe je je voelt.
Het is wat Gert zegt, het is helpend. Maar ook hier moet je jezelf invinden.

Hoi Daan,

Heel herkenbaar wat je schrijft. Ik heb ook gekeken naar het programma van Nick maar ben nog niet helemaal overstag. Ik merk op dat ik bij veel hulpprogramma’s iets mis. Sommige zijn ook best wel prijzig dus ik kies zorgvuldig. Het sluit nooit volledig aan ofzo. Zelf zoek ik iets wat meer holistisch en alle facetten aantikt.
En betreft de psycholoog: na bemoedigende woorden hier op het forum heb ik aangegeven met die van mij te willen stoppen. Het moet wel iemand zijn met wie je een klik hebt.
Kortom het is best een uitdaging en de lichamelijke klachten zijn echt verschrikkelijk.
Alleen ik merk op dat bij mij lichaam en geest echt hand in hand gaan. Als iemand iets moois weet: let me know ❤️

Sterkte Daan! Je bent niet alleen..

K (kamillethee)

Hoi P, ik neem dit (mirtazapine) elke avond voor het slapengaan in. Volgens mijn huisarts kun je dit wat langer gebruiken. Mijn huisarts gaf mij 15 mg mee en op internet las ik dat ook 7,5 mg prima werkt om te kunnen slapen. Ik dacht (ben nogal eigenwijs) dan ga ik het proberen met een kwart pilletje van 15 mg proberen. Eerste nacht wel 7,5 m’n ingenomen en heb geslapen als een os. Van 22:00 tot volgende dag 9:00 uur. Vandaar mn keuze om een kwart in te nemen. En dit werkt voor mij prima. Ook aan mn huisarts doorgegeven. Pilletjes (15 mg) zijn klein dus een splitter gekocht bij apotheek. Volgens mij zijn de pilletjes ook in 7,5 mg te krijgen en dan die door midden delen. Volgens mij kun je dan ook weer makkelijk stoppen en zijn de bijwerkingen ook minder door lage dosering.

En ja slapen is heel belangrijk om van een burn out af te komen. Sowieso is slapen prettig.

Ik ben ook heel benieuwd naar de andere ervaringen van mirtazapine.
Ik gebruik zelf 3x per week temazepam en ik merk dat ik heel tergend langzaam iets beter ga, maar de nachten dat ik t niet gebruik voelt t alsof ik weer af breek wat ik opbouw.
Dan slaap ik weer een stuk slechter en minder met meer klachten tot gevolg.
Nu is het in mijn geval wel zo dat ik ook nog in opbouw van citalopram antidepressiva zit dus dat ik ook nog moet afwachten hoe dat is als dat ook stabiel is.

@ burnie. Neem je het vooral om beter te slapen of ook tegen depressie? Ik ben namelijk zelf niet depressief en ook weinig last van angst/ paniek dus zou met name door het slapen willen gebruiken. En afbouwen of mee stoppen kan dus wel direct? Het voelt voor mij enigszins krom om een anti depressiva te slikken terwijl ik niet depressief ben maargoed. En sliep je voor die medicatie een stuk slechter? Want van 22-9 slapen voelt als een droom haha. Word je snachts niet wakker?

Oja, en hoe zijn de bijwerkingen als je begint te nemen? Had jij bijwerkingen?

Hoi P,

Ik slik nu sinds vijf weken AD. In het begin wilde ik dit absoluut niet, want ik voelde me niet depressief. Maar ik sliep al jarenlang ontzettend slecht en belandde uiteindelijk in een burn-out met veel lichamelijke klachten. De paniek en angst namen steeds meer toe, waardoor mijn geest niet meer tot rust kwam.

Met veel weerstand en angst ben ik er toch aan begonnen, en eerlijk? Nu, vijf weken later, ben ik blij dat ik die stap heb gezet. Het voelt alsof er een grijze mist is opgetrokken. Ik voel me lichter, niet meer zo zwaarmoedig. Mijn slaap is nog niet perfect, maar ik merk wel al verbetering – het heeft gewoon tijd nodig.

Ik heb mezelf een stevig slaapritueel aangeleerd, haha! Overdag rust ik bewust, zodat ik ’s avonds niet overprikkeld in bed lig en ga malen. De bijwerkingen waren er zeker, maar ik ben langzaam opgestart: eerst iets langer 5 mg escitalopram en daarna pas naar 10 mg. Dat hielp om het wat draaglijker te maken.

Eerlijk gezegd heeft het internet me soms alleen maar banger gemaakt. Dus mijn advies: laat je niet gek maken door alles wat je leest. Iedereen reageert anders. En ik heb vertrouwen dat ik er ooit weer mee kan afbouwen, als de tijd rijp is.

K. ( kamillethee)

Ja hoor als de tijd rijp is kun je gewoon langzaam afbouwen. Ik heb nu gewoon slaapmedicatie nodig,elke avond. Wanneer ik weer stabiel ben kan ik afbouwen. Maak er geen drama van, slaap is nu heel belangrijk.

Ik gebruik ook 3,75mg mirtazapine. Waar ik anders nauwelijks tot slaap toe kom, helpt dit mij toch om redelijk goed te slapen.

@ P Ik neem het alleen in om te slapen. Ik ben totaal niet depressief. Ik wil ook veel te graag weer van alles doen, maar mn lichaam zegt nog even nee. En omdat ik maar zo weinig inneem heb ik geen bijwerkingen ervaren. In ieder geval is me niks specifieks opgevallen. Iets meer trek in eten, maar dat heb je zelf in de hand lijkt mij. Ben ook niet dikker geworden zoals wordt geschreven over dit middel. M’n kleren passen nog allemaal 😅. En ik ga geen reclame maken, want weet dat ik zelf grote weerstand had om ook maar iets te gebruiken. Maar na een week niet slapen wil je wel.

Hey,

Hier ook 1/4 mirtazapine van 15mg. Geen bijwerkingen omdat het zo een lage dosis is. Ik val er snel van in slaap en ik word gemiddeld een eerste keer wakker na 6,5-7u slaap en val erna onmiddellijk terug in slaap waardoor ik meestal mijn 8u slaap heb.
Ik ben ermee begonnen omdat ik in het begin van mijn burn-out niet kon slapen. Elke nacht om 3u klaarwakker, terwijl ik zó moe was. Ik had ook erge maagklachten en was 10 kg kwijt op 3 maanden. In het begin nam ik dan ook 15 mg mirtazapine omdat je er ook honger van krijgt en het helpt bij sommigen ook bij maagklachten omdat het de signalen van je maag naar je hersenen onderdrukt. Dat was bij mij niet echt het geval maar het terug kunnen slapen en eten was al een enorme bonus.
Meer dan 15 mg heeft geen zin want dan krijg je het antidepressiva effect en depressief heb ik me nooit gevoeld.
Ik ben dan eerst overgestapt naar 7,5 mg en nu dus 3,75mg.
Ik neem het soms dagen na elkaar, soms eens niet om te zien voor mezelf hoe ik dan slaap maar mijn huisarts blijft het voorschrijven omdat het geen kwaad kan volgens haar in die lage dosis.
Ik zit ondertussen anderhalf jaar in mijn burn-out en merk dat voldoende slaap zo belangrijk is!
Iedereen kiest zelf uiteraard maar ik ben blij dat ik de stap heb gezet.😁

Ik heb ook t eerste jaar van burnout heel slecht geslapen, niet in en door kunnen slapen, super alert brein. Slikte voor mijn burnout al jarenlang slaapmedicatie om mezelf op de been te houden... Nu, na ruim 2 jaar, bijna afgebouwd. Mijn "regel" is om max 1 pil per week te nemen (verdeeld in bv twee kwartpillen en 1 halve pil). Ik kan nog niet zonder en dat is ook helemaal niet erg. Zo lang je maar intermitterend slikt dwz 1 dag wel, dan 2 of 3 dagen niet. Slaap is toch de basis onder je herstel.

Hoi,

Ik slik nu sinds 4 weken mirtazapine 15 mg. Ik heb dit gekregen omdat ik ivm beginnende burn-out last kreeg van enorme paniekaanvallen en dus niet meer kon slapen. Bij mij werkt het heel goed, ongeveer een uur na innemen word ik slaperig, de meeste nachten slaap ik goed door. Soms zit er een onrustige nacht tussen maar alles beter dan die verschrikkelijke paniek. Ik heb wel wat bijwerkingen ervaren, maar niks ernstigs.

Zelf slechte ervaring. Via Meulenberg. Die coach had zelf 3 burnouts gehad zei die maar kwam totaal niet overeen met mijn klachten. Wilde daarnaast actieve wandel coaching in het bos doen en moest mijn sport snel oppakken want dat zou goed voor me zijn. Ik zat toen in totale uitputtingsfase dus dat sloeg echt helemaal nergens op. Die man was tevens zelf nog zo instabiel als iets en dat noemt zich dan coach. Tijdje later zag ik overigens dat hij niet meee als coach op die website staat, maar goed ook. Ik zou zeggen trap er niet in. Een coach kan fijn zijn voor wat tips en als een soort uitlaat klep misschien en als je een goede hebt kan die patronen met je veranderen maar dan alsnog moet je fysiek herstellen. Ik zou pas coaching doen als je fysiek weer redelijk in orde bent vooral om te voorkomen dat je er nogmaals in beland

Ik zou alle particuliere coaches en klinieken overslaan die zichzelf coach noemen en klauwen met geld kosten. Ik heb zelf ook geen fijne ervaring met een coach gehad van burnoutherstel, die eerst in Vaals coaching gaf maar nu in Oostenrijk zijn bedrijf opereert. Was een heel naar eerste online gesprek, en heb hem verder maar bedankt, want een onkunde en onprofessioneel gesprek was dat.


Ga gewoon naar een geaccrediteerde psycholoog icm fysio en ergotherapeut. Dan krijg je het vaak vergoed en weet je zeker dat je juist behandeld wordt! Voor mensen in Amsterdam kan ik Anergo aanraden als ergotherapeut.

Ik moet er een beetje van grinniken. In 12 weken hersteld terwijl de meesten hier al maanden tot jaren erg over grenzen gaan? Klinkt uiteraard als een mooi verkooppraatje, vooral in een westerse maatschappij waarin haast en presteren normaal is.
Kan me niet voorstellen dat het zou werken, heb ook nog nooit van iemand gehoord die er zo snel vanaf was helaas. ;)
Maar wie weet kan iemand me hier verrassen Burnie 😜

Hadden we laatst niet iemand hier die snel wilde herstellen en vertelde over een coach die van die algemene adviezen gaf als positief denken en zo snel mogelijk weer aan het werk?

Ik vind het maar gevaarlijk, zulke bedrijven. Je kunt iemand volledig naar de knoppen helpen door ze te veel te pushen, waardoor ze uiteindelijk nog verder van huis zijn.
Daarnaast geeft het ook onrealistische verwachtingen naar de buitenwereld. Als een werkgever zulke dingen leest kunnen ze gaan twijfelen aan de burn-out van hun werknemer, of van hun verlangen dat ze naar zo’n coach gaan. Met alle gevolgen van dien.

Maarja, als mensen wanhopig genoeg zijn klampen ze zich aan van alles vast, en dat is een perfect verdienmodel helaas.

Nou ik laat me ook graag verrassen hoor anoniem. En ik word er meer opstandig van. Ik hou gewoon niet van dit soort praktijken. En het voelt ook zo oneerlijk.

@ anoniem, ja die in Oostenrijk had ik ook al gezien. Echt ook te mooi om waar te zijn. En ik heb eerst nog psycholoog gehad van mijn werk, is nu gestopt omdat ik nu met pensioen ben en tijdelijk praktijkondersteuner omdat er wachtlijsten zijn voor psychologen en kan daar eind februari terecht. Ook ga ik begin maar voor het eerst naar psychosomatische fysiotherapie. Geen idee nog wat dat gaat doen, dus ik laat me verrassen. Uiteraard deel ik dat hier.

@ anoniem, oh dus Meulenberg is alweer vertrokken. Vond het wel grappig dat je hem zo gelijk noemde. En ik dacht oh ik zeg maar niet welke het is die ik gelezen had. Nou die hebben de mooie naam burnoutpoli en zitten door heel Nederland. Dus mocht je binnen 12 weken ervan willen …….. 😉

Maar mooie reacties en ik denk er precies ook zo over

@burnie. Het was idd Meulenberg maar dan een coach die daar werkt. Zal die naam niet noemen. Hij is zzp en werkt ook gewoon voor zichzelf. Toen ik zei dat ik het te duur vond toen kon ik ook rechtstreeks via hem terecht. Hij zei dan gewoon tegen Meulenberg waar hij voor werkt dat ik van de coaching af zag, heel apart. Heb voor 8 afspraken betaald maar na les 2 gestopt en mijn geld teruggevraagd en ook gekregen. Iedereen kan zich tegenwoordig coach noemen en als je ff een paar mindere perioden hebt in je leven en het een burn-out noemt dan ben je ineens burn-out coach.

Eentje die wel heel goed vertelt hoe het zit is Ingeborg Bosch. Als je op YouTube zoekt op: Wat je moet weten om uit een Burn-out te Komen. En dan icm haar naam heeft zij een 30 min video waarin zij exact vertelt hoe het zit. Van haar zou ik dan wel coaching willen, die weet echt waar ze over praat

Ja psychosomatische fysio is ook prima! Of Psychomotorische therapie kan ook. Maar ik heb zelf veel aan psycholoog gehad icm ergotherapeut

Iemand toevallig ervaringen met het online programma van Nick de Waard ? Loop alweer meer dan 1 jaar bij psycholoog maar zie geen enkele verbetering helaas. Zit al bijna 3 jaar in deze ellende met veel lichamelijke klachten.

Ik sluit mij bij jullie aan. Ik vind het echt heel erg dat mensen bizar veel geld verdienen aan kwetsbare mensen die soms moedeloos worden/zijn en hulp willen. Schandalig!
Ik kies ook niet meer voor mensen die zeggen te werken uit eigen ervaring. Gecrediteerd-opgeleid en het liefste holistisch. Het is fijn als het verdienmodel kan worden onderbouwd en niet enkel winstgevend…..

K (kamillethee)

De term "burn-out" wordt los en vast gebruikt in de maatschappij. Mensen die een beetje overspannen zijn, noemen dat ook een burn-out, terwijl wij ook met al die fysieke klachten kampen en ons hele lichaam en zenuwstelsel op z'n kop staan. En ja, voor die licht overspannen mensen geldt dat het best kan werken om zo snel weer hersteld te zijn, maar bij ons is dat niet mogelijk.

Ik heb zelf geen coaching gehad, maar ACT therapie bij een psycholoog. Dat was enorm helpend voor de angst en paniek. De enige coaching waar ik zelf nog wel enthousiast over ben, is CSR coaching. Zij hebben zich gespecialiseerd in de fysieke aspecten (het boek De Burn-Out Reset is ook van hen) en daardoor sluit het veel meer aan bij de ernst van de klachten die wij hebben. Ik heb er overigens geen persoonlijke ervaring mee, maar mocht je coaching willen proberen, dan zou ik daar starten.

Maar wat CRS geeft qua therapie is zo goed als gelijk aan ergotherapie zag ik, en ergotherapie wordt namelijk wel vergoed voor 10 uur.

*CSR