Burnout ervaringen

Had ik ook na 3maanden gesopt te zijn alleen maar angst en lichaamlijke klachten niet te doen.. dus nu weer opnieuw gestart. Ook weer bijwerkingen bij opbouwen ad.... Probeer het wel vol te houden.. voelde mijn eigen toen wel beter.. dus weer door die hel van opbouwen. Mar het is het wel waard..... Dan maar ad slikken ik moet wel dingen kunnen doen vooral omdat ik ook alleen ben... dus mischien toch eens over nadenken... mischien ben je ook wel te vroeg gestopt.. ik wens je in ieder geval heel veel sterkte 👍👍

Hoi D, ik ben ongeveer net zolang als jij in een burn out terecht gekomen. Zoals je inmiddels wel al zult weten is dat een burn-out in een golfbeweging gaat met mindere en betere dagen. Je schrijft zelf al ik ben er nog niet, dus dat zegt al veel over dat je er nog wel inzit. Er nog niet vanaf bent. Persoonlijk vind ik 40 min heen en 40 min terug, met heuveltjes best pittig. Waarschijnlijk ook nog wat wind tegen. Ik fiets zelf ook soms en beperk me tot kwartier heen en kwartier terug. En dat doe ik alleen op een dag met zo min mogelijk wind. Wandelen doe ik bijna elke dag. Neem vooral de tijd om te genezen, want hier op dit forum komen heel wat voorbeelden voorbij die een 2e keer in een burn-out belanden omdat ze de 1e keer toch te hard van stapel liepen en de signalen negeerden. Je bent ook weer aan het werk las ik. Wees niet te streng voor jezelf om overal weer aan te voldoen. Tenslotte ben je niet voor niets in een burn-out terecht gekomen. Neem de tijd en luister heel goed naar je lichaam.

En mijn conditie is ook slecht in vergelijking met een jaar geleden. Bouw het rustig op, dan komt de rest vanzelf. Ik sportte ook veel. Wandelen, fietsen en sportschool. Nu is al bijna een jaar m’n abonnement bevroren bij de sportschool en wandel en fiets ik alleen nog maar. Oh ja en Nederland in beweging een aantal keer per week om een beetje mn spieren sterk te houden.En altijd luister ik naar m’n lichaam van wat kan ik vandaag aan. En dat is elke dag weer anders. Je huishouden doen in combinatie met de zorg voor een klein kindje is ook bewegen hè.

Zorg goed voor jezelf D en dan kom je er wel

Hoi D, naar je lichaam luisteren in deze fase is veel belangrijker dan conditie opbouwen. Dit was inderdaad je grenzen over gaan, goed om weer ervaren te hebben. Het is zo dat als je je grenzen overschrijdt, je weer volop op je reserves gaat interen. Met alle gevolgen van dien.
Het is dus eerder het tegenovergestelde van falen als je naar je lichaam luistert: dat is juist kracht! Probeer je burn-out echt als een ziekte te zien. Als je ziek bent, dan verwacht je van je lichaam geen grote prestaties, toch? Want die is al heel hard bezig om zijn energie te stoppen in het herstel.

Dankjewel voor de fijne en lieve reacties, doet me goed om dit te lezen. Ja moet inderdaad beter naar me lichaam luisteren en niet te streng zijn, vind dat deel vooral nog heel lastig omdat ik maar al te graag weer vooruit wil.

Ik heb dit juist in de ochtend. Ik ga goed mijn bed in en kom er beroerd uit. Vreselijk! Gelukkig heb ik ook goede periodes en dan probeer ik daar aan te denken als het slecht gaat.

Ik heb juist dar ik sochtends echt heel ziek wakker word. Ik moet gelijk poepen heb heel erg heftige drang en diarree. Mijn nek is zo stijf kan hem bijna niet bewegen en doet heel veel pijn. Herkent iemand het sochtends gelijk moeten poepen als hij zijn ogen open doet letterlijk. Hoor het graag

Hoi anonieme vrouw, ja dat heeft iedereen of tenminste de meesten die in een burnout zit. Gaat gelukkig wel weer over!

Hoi Anoniem, heb je het over het nekpijn gedeelte of het direct moeten poepen gedeelte.

Hoi A, ik gebruik 3,75 mg mirtazapine om te slapen. Overdag gebruik ik dat niet. Maar goed kunnen slapen werkt uiteraard ook door overdag. Maar wie weet zijn er ook lezers die dit overdag ook gebruiken. Dus wie weet.

Hey Burnie,

Bedankt voor je reactie. Volgens mij heeft Mirtazapine een redelijk lange halfwaardetijd, maar zo te horen merk jij hier overdags niets van dat je wat rustiger bent, omdat het dan blijkbaar nog wel in je systeem zit?

Bedankt en sterkte uiteraard ook. 💪

Gebruik t ook voor slapen. Wellicht gwn proberen. Lage dosering heeft heel weinig bijwerkingen

Hallo Anoniem,

Ik zie nu pas dat jij ook nog had gereageerd.
Welke dosis gebruik jij, en had jij toen je startte ook veel bijwerkingen de volgende dag?

Ik lees her en der dat je de eerste weken erg moe en lamlendig kan zijn nadat je hiermee begonnen bent, klopt dit?
Ik zit nog volop in dat 2e spoor geneuzel enzo, dus moet wel enigszins aanspreekbaar blijven… 🙈

Alvast bedankt voor je reactie.

Hoi A, Ik slik zelf 7,5 mg. Ik was zelf 2 dagen heel erg moe en week iets moe’er dan voorheen. Verder nam die moeheid erg af en nergens last van. Naja wel tandvlees dat iets sneller ontsteekt :-)

Hypervigilantie hoe genezen?

Koop het boek the secret language of the body. Focus op zenuwstelsel regulatie, leer jezelf en je lichaam echt kennen, in overgave en acceptatie leven, het liefst ook met een therapeut.

Voor mij helpt een dagplanning en structuur in de dag heel erg, zoek leuke creative hobbies, elke dag even lopen als je dat aan kan.

Nou, de weersomstandigheden momenteel bieden in elk geval een stuk meer mogelijkheden dan de donkere winter dagen.

Ik ga rustig in mijn eentje aan een strandje liggen of iets dergelijks, en dan maar proberen op die manier weer een beetje rust in mijn systeem te krijgen.

Verder veel wandelen, kleine taken in huishouden en af en toe even podcast luisteren ofzo.

Verder yoga, nidra, Qigong, ademhalingsoefeningen etc, en regelmatig rustmomenten….

Ik doe nagenoeg hetzelfde als A.
Dat gaat goed.

Ja heb ik ook last van

Bij mij zijn de klachten het ergste in de ochtend. Naar mate de dag verstrijkt wordt het beter.

Hier zijn ook de ochtenden het zwaarst, direct na wakker worden angstig, onrustig, dwangmatig piekeren, etc.

Loop van de dag wordt het vaak ietsje beter…

Bij mij is het ook altijd in de ochtend heftig en het zwakt steeds een beetje af en aan het eind van de dag denk van, het lijkt wel alsof ik burnout vrij ben.

Cortisol is in de ochtend meestal hoog, vooral tijdens bo. Vandaar onrust/ benauwdheid e.d. En wat anoniem hierboven 👆🏻 schrijft, in de loop van de dag neemt het af. Heb dan niet zoals anoniem hierboven schrijft dat ik denk dat ik van m’n bo af ben. Helaas. Lijkt mij dan ook teleurstellend voor anoniem dat de volgende dag het hele circus zich weer van voor af aan begint.

Klopt helemaal Burnie. Groetjes anoniem. Elke dag weer op nieuw helaas

Hi Laura!
Ik heb hier zelf een paar jaar geleden last van gehad, ook in mijn nek. In die periode had ik immens veel stress (geen burnout), paniekaanvallen etc. Ik had kort daarvoor een traumatische ervaring meegemaakt.

Ik ging naar de huisarts en die zei dat ik een echo kon laten maken. Ik kan mij niet herinneren wat hij verder zei om eerlijk te zijn. Volgens mij stuurde hij mij door naar de echo op mijn eigen verzoek? Na onderzoek bleek er niks aan de hand te zijn.

In ieder geval goed dat je het aan gaat geven! Veel succes morgen!

Hi Laura!
Ik heb hier zelf een paar jaar geleden last van gehad, ook in mijn nek. In die periode had ik immens veel stress (geen burnout), paniekaanvallen etc. Ik had kort daarvoor een traumatische ervaring meegemaakt.

Ik ging naar de huisarts en die zei dat ik een echo kon laten maken. Ik kan mij niet herinneren wat hij verder zei om eerlijk te zijn. Volgens mij stuurde hij mij door naar de echo op mijn eigen verzoek? Na onderzoek bleek er niks aan de hand te zijn.

In ieder geval goed dat je het aan gaat geven! Veel succes morgen!

Hoi Laura,

Ik heb het ook geregeld tijdens m’n BO. Meestal trekt het op den duur weer weg en soms kan ik het verklaren (word ik toch ziek of krijg ik een koortslip).
Fijn dat je al een afspraak bij de huisarts hebt staan, zou het dan zeker nog even navragen. Dubbelcheck en/of advies kan nooit kwaad. Succes!

Thanks voor het delen allebei! Ik maak me er ook niet heel erg druk om, maar toch fijn om even bij de huisarts te kunnen aankaarten.

Hoi Evelien, ik ben net alleen , maar verschillende forum lezers wel. Hopelijk kunnen zij jou wat tips geven en ook hoe zij hiermee omgaan.

Ondertussen wens ik je veel sterkte toe

Ik denk dat er voor en nadelen aan zitten. Een burnout is altijd wel een eenzaam proces, ook als je mensen om je heen hebt. Daarnaast zijn er altijd wel mensen die je niet begrijpen/niet kunnen steunen/je alleen maar stress geven. Daar heb jij in ieder geval geen last van. Maar natuurlijk is steun krijgen van iemand heel fijn en helpend.. maar daar heb je ons voor! Wij zijn er hier voor elkaar.

En dat je twijfelt of t goed of slecht is. Het is zoals het is en het is zoals jij het ervaart. Maar je kunt 100% herstellen zonder (veel) mensen om je heen denk ik. En waar nodig kan je het op ten duur opzoeken als je er behoefte aan hebt bij lotgenoten/therapeut/plekken waar je gaat komen om te reintegreren of een leuke hobby te doen ofzo.

🍀

Ga in die discord groep die hier soms gedeeld wordt en maak vrienden met lotgenoten bijv. Lekker laagdrempelig ook online

Hoe kom je bij die groep?

hoe kom je in contact met die groep.

Er is een item dat erover gaat en soms deelt de eigenaar dan een nieuwe toegangscode. Misschien even reageren op dat verhaal. Zoeken op discord (ik zit er zelf niet meer in omdat ik heel lang eigenlijk te overprikkeld was ervoor dus kan je helaas ook niet uitnodigen)

Bij mij juist andersom. Zou juist wensen alleen te kunnen zijn, tot rust te komen. Zit nu in een gezin van 8 en wordt eigenlijk helemaal gek

Hoi Evelien,
Ik ben een aantal maanden alleen geweest omdat mijn dochter ging reizen.
Het is echt goed geweest voor m’n fysieke herstel, maar het was zeker eenzaam.
Dagelijks gewoon een kort praatje met iemand , over wat alledaags, pept op een of andere manier toch op.

Zit je inmiddels bij de Discord groep?
Ik heb de eigenaar gevraagd om een nieuw linkje.

Hey Evelien

Net als jij ben ik alleen en heb het zelf wel moeilijk met die eenzaamheid. Ik denk dat dit gevoel ook persoonlijk is en kan wisselen. Hangt ook een beetje af van de levensfase waarin je zit misschien?

Ik had mezelf onbewust al wat geïsoleerd op sociaal vlak, net om te kunnen herstellen van de druk en de dagdagelijkse dingen nog rond te krijgen. Nu ik alles aan het beseffen ben, vooral ook dat ik mij sociaal heb teruggetrokken, heb ik veel nood aan contact, lotgenoten en bezigheid op laagdrempelig niveau.

Hoe het voelt voor jou, zou ik dag per dag bekijken. Je zeker niet verplicht voelen en lief zijn voor jezelf!

Groetjes

Hoi Evelien,

Ik zit al 1.5 jaar met klachten en voel me ook vaak alleen. Dan ga ik soms afspreken met vrienden, maar er zijn eigenlijk maar heel weinig mensen met wie ik me nu echt verbonden kan voelen. Soms ben ik bang dat mijn wereld te klein wordt. Dan ga ik toch met mensen afspreken die ik lang niet heb gezien (zoals gisteren, en nu baal ik dat ik bijna de hele dag aan bed gekluisterd zit en ik me gisteren een buitenstaander voelde). Ik snap je dilemma tussen rust en sociaal contact, en denk dat het hierboven al goed geadviseerd is: het goede is wat op dit moment goed voelt voor jou.

Ik stuur je bij deze een beetje liefde en verbinding <3

Heel Herkenbaar

Ik heb ook al zeker een jaar lang dat in de nacht een neusgat dicht gaat zitten waardoor ook het gevoel niet vrij te kunnen ademen en daardoor benauwd wakker wordt.

Vervelend zeg, bedankt voor je reactie

Komt mij bekend voor

Wakker worden met zenuwen in m n buik
Heel naar gevoel
Ook veel zweten

Dat herken ik ook wel. Maar heb dat benauwde meer als ik naar bed ga. S morgens wordt ik meestal wakker met spanning in m.n lichaam vooral op m.n borst. En t lijkt wel of m.n hart harder klopt. Maar ik denk dat dat ook komt doordat ik snel van alles voel.

Bij mij versterkte cafeïne dit heel erg, drink nu al 9 maanden geen koffie meer en heb er veel minder last van:)

Ik weet niet hoelang je erin zit, maar bij is het echt wel 6 maanden heel heftig geweest en daarna wisselend. Ik denk na een jaar dat ik er veeeeeeel minder last van had. Uiteraard soms nog wel dagen, je kunt je gedachten helaas nooit uitzetten, maar merk wel echt heel veel verschil. Ik probeerde zoveel mogelijk in het hier en nu te leven door te wandelen en te kijken naar de natuur of naar buiten kijken wat er gebeurd, zulke dingen. Het heeft tijd nodig en komt vanwege je o zo vermoeide brein.

Heel herkenbaar. Bij mij nogsteeds, al vanaf het begin. De hele dag

Verschrikkelijk is het. Al maanden. En tips, ja als ik al een goede tip zou hebben, dan zou ik hem hier delen, maar helaas. Proberen te ontspannen (lukt vaak niet) en ademhalingsoefeningen (krijg het vaak dan juist benauwd) en dat was het dan. Liggen helpt ook niet. Moet er juist vaak vroeg in de ochtend eruit omdat mn hoofd bonkt en ik alleen maar nog meer lig te malen en paniekerig word.

Hopelijk komen er nog goede en bruikbare tips binnen voor je.

Herkenbaar. Bij mij helpt het om één keer per dag maximaal een kwartier te piekeren - het liefst een uur voor etenstijd - het gepieker op te schrijven en er het volgende bij te denken: Moet ik dat nu doen? Telkens met de klemtoon op een ander woord.
Het antwoord dat daaruit komt levert mij verrassende inzichten op.

Na zo'n sessie doe ik een mindfulnessoefening en hierna ga ik een gezonde en lekkere maaltijd klaarmaken en opeten.

Mijn gedachtenstroom is nu een stuk minder en positiever geworden.

Heel herkenbaar inderdaad! Bizar ook hoe ineens herinneringen uit jeugd of andere dingen die er totaal niet toe doen of nergens op slaan ineens naar boven komen. Met name bij naar bed gaan kon ik binnen een aantal seconden van de ene naar de andere gedachten schieten. En soms waren het alleen maar woorden of voorwerpen waar ik aan dacht. Heel bizar.
Voor mij was en is het erg helpend om alleen al te lezen dat ik niet de enige ben die dit heeft. Ik ben nu 6 maanden onderweg en kan merken dat het er soms even niet is. Ik had ook een piekerkwartiertje ingelast. Voor sommige pieker gedachten hielp dat wel maar andere gedachten waren gewoon echt niet te stoppen/parkeren!
Nu ben ik ook echt wel tot stilstand gekomen. Ik doe echt vrij weinig en leer alleen te doen wat uit mijn gevoel komt en niet vanuit mijn hoofd. Voor mij is acceptatie hét woord. Accepteren van de burn-out. Het accepteren van de gedachten. Etc. Wanneer het weg moet werkt het enorm averechts. Je bent niet gek…het is niet raar….en ja het gaat echt over!
Ook was ik erg gefrustreerd over alles wat ik niet kon of de rare klachten die ik had.
Ik kan bijvoorbeeld nog steeds geen tv kijken. Ik merk nu sinds kort dat ik het niet meer mis. Had ik me nooooit voor kunnen stellen. En dan pas kan het herstel beginnen….

Hoi Es, blijkbaar kreeg je het advies omdat je al klachten had? Zit je pas in je bo? En waarschijnlijk voel je nu pas hoe moe je eigenlijk al was, maar er niet aan toe wilde geven. Je zat waarschijnlijk in je hoogste versnelling. En tja al die vragen hè pffff, daar heeft denk ik iedereen last van hier. Het helemaal willen analyseren. Echt een burn out dingetje. En eerlijk gezegd krijg je daar deels geen antwoorden op, behalve op de vraag waarom gebeurt mij dit. Ik kan het voor jou niet invullen, maar bij mij was het een te groot verantwoordelijkheidsgevoel, please gedrag, mezelf op de 2e plaats zetten, altijd doorgaan/bikkelen, voor anderen zorgen/opkomen. En dit is naar een kleine greep. Misschien herken je hier wat in. En hoop dat je wat rust vindt en minder gaat piekeren. Wees vooral lief en geduldig voor jezelf

Dankje! Idd sinds 6 weken in bo. En idd wat je zegt te groot verantwoordelijkheidsgevoel, altijd doorgaan, mezelf wegcijferen etc. Dus ik doe mn best met rust vinden, lief zijn voor mezelf. Pff.. het is hard werken. Ik heb op zich wel vertrouwen dat dit ooit goed komt en heb veel lieve familie en partner om me heen. Maar op de moeilijke dagen vind ik het zwaar.

Het is ook echt zwaar. Zeker als je die moeheid helemaal gaat voelen en zo weinig kan…
Het wordt al vaker genoemd op dit forum maar het boek de burn-out reset heeft me echt geholpen, zeker in die eerste fase. Dan krijg je wat meer inzicht in wat er in je lichaam gebeurt en waarom rust nu zo belangrijk is en kun je jezelf misschien nog meer overgeven aan het proces.

Veel sterkte!!

Ik gebruik oxazepam eens in de 1-2 maanden wanneer het ff niet qnders kan, bij slapeloze nachten of als ik naar een begrafenis moet wat eigenlijk teveel is.

Ik zou het echt niet langdurig slikken kijk ermee uit. Je raakt eraan gewend, afhankelijk, bijwerkingen..

Probeer iets anders voor het slaapprobleem. Trust me ik heb ernstige slaapproblemen gehad en maanden zolpidem geslikt, het ging van kwaad tot erger ookal leek het in het begin te helpen.

Probeer: vast slaapritueel, oefeningen voor t slapen gaan of als je snachts wakker wordt zoals havening, butterfly tapping, ademhalingsoefeningen of yoga nidra van ally boothroyd op YT, muziek op slaapfrequentie 4 hz bijv (meditation moments heeft daar veel van die mij hielpen, ik sliep soms gewoon met die muziek in) verzwaringsdeken, cbd olie van goede kwaliteit (absoluut niet combineren met oxazepam etc), of vraag aan je huisarts om medicatie voor pollen allergie te krijgen waar je heel slaperig van wordt. Dat helpt bij sommige mensen. Of kijk naar droomsap. Bespreek t met je arts zou ik zeggen maar laat je niet zomaar langdurig oxazepam of slaapmedicatie aansmeren in vredesnaam!

Onderschat de kracht van de oefeningen die ik noem niet. Die hebben mij uit te shit geholpen door er in te blijven geloven en het structureel toe te passen en die medicatie heeft het echt niet beter gemaakt. (Tenzij je het dus echt zeer sporadisch slikt). Soms sliep ik met al mijn tools alsnog slecht of niet, dat hoorde erbij, dat is ook de laatste tip als het af en toe niet wil lukken: accepteer het.

Succes 🍀❤️

Up up

Heel herkenbaar, ik heb het ook regelmatig en soms bijna een hele dag dat mijn brein gewoon niet meer werkt voor m’n gevoel. Je bent er dan gewoon nog niet aan toe om buiten huis dingen te doen, gewoon rustig blijven en weet dat het erbij hoort en het ook weer weggaat

Hier ook heel herkenbaar. Heb daar het grootste deel van m'n BO tot nu toe last van gehad. (Niet om je te ontmoedigen). Op den duur begon het heel langzaam af te nemen. Nu heb ik er nog wel geregeld last van, maar niet meer zo hevig en vaak als eerder. En supermarkt bijvoorbeeld lukt nu eindelijk ook weer wat makkelijker zonder daarbij heel veel klachten te hebben. Dus ik denk: geduld en rust en uiteindelijk wordt het echt weer beter! Sterkte

D en Em bedankt voor jullie reacties. Kregen jullie ook nare gedachten erbij ? Van stel dat ik een tumor heb etc. Echt heel naar. Maar goed we moeten er door heen dus?

D en Em bedankt voor jullie reacties. Kregen jullie ook nare gedachten erbij ? Van stel dat ik een tumor heb etc. Echt heel naar. Maar goed we moeten er door heen dus. Als ik bijvoorbeeld haast heb, of mij mentaal gelukkig en goed voel dan heb ik er echt geen last van buiten of in de winkel. Maar soms krijg ik zo een naar gevoel en vermijd alles.

Ik denk dat we hierdoorheen moeten. Ik heb ook regelmatig een licht hoofd. Er komt dan ook een denkbeeldige mier links bovenaan in mijn achterhoofd. Ik heb dat wanneer ik me gecentreerd heb. Wanneer ik me te lang geconcentreerd heb, krijg ik ook hoofdpijn.
En soms lijkt het alsof mijn voorhoofd kookt.
Eigenlijk is er altijd sprake van hersenmist. Dat wordt gelukkig wel steeds minder.

Ik betwijfel of je dan al klaar bent om je activiteiten uit te breiden... Breid niet uit omdat je het gevoel hebt dat het weer zou moeten. Alleen als je merkt dat je lichaam eraan toe is!

Ik sluit me aan bij Ax!

Slaapmedicatie ?

Helaas is daar niet direct iets aan te doen. Je slaapt slecht omdat je lichaam niet meer weet hoe het in de rust moet komen. Als je de volgende dag iets spannends hebt, ziet je lichaam dat als een potentieel gevaar - en dan kom je dus al helemaal niet in de rustmodus.

Het kan helpen om voor dit soort situaties slaapmedicatie te nemen, maar alleen als je je daar goed bij voelt (slaapmedicatie is verslavend dus je moet daar wel enigszins voorzichtig mee zijn). Maar verder is het helaas accepteren en zo weinig mogelijk spannende dingen inplannen, waar dat lukt. Uiteindelijk gaat het beter worden, namelijk.

Herkenbaar hoor! Wat Ax ook al schreef: zolang je iets spannend vindt of je ergens druk om maakt/gaat piekeren, schiet je lichaam in de 'aan-stand'. Dan lukt slapen ook niet goed.
Je legt jezelf misschien wel druk op om goed en genoeg te moeten slapen, want morgen... ...
Wat mij tegenwoordig helpt is de gedachte dat de dingen waar je je van tevoren heel druk om maakt, achteraf gezien vaak wel meevallen. Oftewel, je maakt het voor jezelf erger dan het is. De spanning kun je niet direct wegnemen en dat hoeft ook niet, laat het er maar zijn en probeer het te accepteren. Zo geef je een signaal af aan je lichaam: ik ben veilig, dus ik kan rustig gaan slapen.
Nog een tip die ik hier heb gelezen, voor het geval dat je toch aan het piekeren bent als je wakker ligt: kies een willekeurige categorie en maak er een abc-tje bij. Zo leid je je gedachten af. Werkt bij mij goed, vaak kom ik niet verder dan de G :)

Heel herkenbaar. Bij mij helpt het, heb ik ontdekt, dat ik alle afspraken onder voorbehoud plan. En óók bij bedrijfsarts en dat soort dingen denk: als ik niet goed slaap en morgen te moe ben ga ik gewoon niet. Bedrijfsarts kan ook telefonisch bv.
Ik Moet morgen helemaal Niks. Dat geeft me dan een gevoel van controle en dan slaap ik meestal een stuk beter.

En ook sliep je aan het begin van je burn-out vast bijna altijd slecht. Ik iig wel. Dus als je het daarmee vergelijkt gaat het eigenlijk supergoed :) En is zo’n slechte nacht nog steeds heel stom en irritant. Maar ook totaal logisch want je bent nog steeds aan het beter worden
Succes!

Dat laatste en het dan dus echt helemaal accepteren lukt me zelf trouwens ook lang niet altijd. Maar het is wél waar. In theorie ;)

Zie al heel veel goede tips, voor mij ook een heel herkenbaar probleem. Zoals door MM al genoemd haalt het de druk er een beetje af als je van tevoren communiceert dat er een kans is dat je last minute moet afzeggen.

Verder helpt het mij ook heel erg om van tevoren goed te plannen, bijv. een tijdslimiet bepalen hoe lang de afspraak mag duren, en om de dag zelf (en liefst de dag er na) verder gewoon vrij te houden.

Slaapmedicatie is soms ook wel gewoon nodig voor mij, ben altijd al een slechte slaper geweest maar sinds mijn BO is het dramatisch. Dusja eigenlijk neem ik de avond voor een belangrijke afspraak die ik echt niet kan of wil afzeggen altijd wel een slaappil.

Ten slotte doe ik met mijn psycholoog soms EMDR op specifieke (toekomstige)scenario's die mij angstig maken, dit haalt de "angel" er een beetje uit waardoor de gedachte aan dat scenario minder angst opwekt.

Ik plan mijn afspraken meestal alleen in namiddag, scheelt ook.
En ook zeg ik tegen mezelf, als het niet gaat, dan gaat het niet en zeg ik af.
Denk altijd in oplossingen of alternatieven.
Verder afleiding zoeken.
En ook weten dat je gedachten vaker meer uitgaan van iets ernstigs terwijl in de realiteit dit toch uiteindelijk meestal wel meevalt

Ik begreep niet wat anoniem bedoelt met: kies een willekeurige categorie en maak er een abc-tje bij

@Anoniem
Dat is iets wat ik doe als ik merk dat ik aan het piekeren ben, om mezelf af te leiden.
Bijv. de categorie groente, dan ga ik alle letters langs. A is andijvie, B broccoli, C courgette etc.
Soms dwalen m'n gedachten dan weer af, maar als ik dat merk ga ik weer terug naar waar ik gebleven was. Als ik goed moe ben, kom ik vaak niet verder dan de G en val ik al in slaap.
Als ik echt nog heel erg 'aan' sta, werkt dit niet altijd meteen. Dan probeer ik dat ook maar gewoon te accepteren.

Bedankt voor je uitleg! Oh wat grappig hahaha die kende ik nog niet die tip. Een beetje het zelfde concept als schaapjes tellen maar dan net ff anders. Ik weet niet of dat voor mij zou werken om mee inslaap te vallen omdat ik dan mijn hersenen weer moet activeren door te denken, maar fijn dat het jou helpt! Ik vind het wel een grappig idee ☺️ En denk dat het zeker een goede afleiding kan zijn!

De dingen die mij helpen staan in de reacties van verhaal 1532

Ervaringsdeskundige hier. Ik heb al vele jaren slaapproblemen en heb ooit zelfs een cursus "beter slapen" gevolgd. Je kent alle tips etc inmiddels wel, die ga ik hier niet herhalen. Ik heb inmiddels geaccepteerd dat ik nu eenmaal vaak weinig slaap. Dan functioneer ik maar een dag wat minder goed, volgende nacht beter. Overdag ben ik niet bezig met wel of niet goed slapen of geslapen hebben. Als ik 's nachts wakker lig met piekeren zeg ik tegen mezelf, oh, daar heb je dat weer, je weet toch dat je 's nachts niet goed kan denken, doe morgen maar, en focus me op fysiek ontspannen. Kortom, ik accepteer de situatie en maak me niet al te druk erover, dat lijkt toch het beste te werken.

Dank voor alle reacties en tips!

Ik neem wel sinds paar weken supplementen en het helpt eerlijk gezegd well!!

Ja merk enorm veel verschil! Toen ik eind 2023 burn-out raakte at ik alles wat los en vast zat door alle emoties etc. én ik bewoon amper… Ik ben een half jaar geleden begonnen met ‘broodje dunner’ haar recepten en mennn! Wat een verschil! Ik viel niet alleen -nu 16 kg- af maar ook zoveel meer heldere geest en echt meer energie! Kan het zeker aanraden!

Bedankt voor je reactie, ik at voor m’n burn out eigenlijk erg gezond maar idd door alle moties eet ik nu voornamelijk ongezond. Zal toch de knop weer om proberen te zetten

Minder suiker en geen koffie. Dat is voor mij heel belangrijk geweest. Die twee dingen geven enorme cortisol pieken.
Maar als het niet lukt, wees niet te streng op jezelf. Burn-out is al moeilijk genoeg zonder ook nog constant op je voeding te letten.

Minder suiker en geen koffie. Dat is voor mij heel belangrijk geweest. Die twee dingen geven enorme cortisol pieken.
Maar als het niet lukt, wees niet te streng op jezelf. Burn-out is al moeilijk genoeg zonder ook nog constant op je voeding te letten.

Gezond eten is de basis

Ik heb dit ook gek genoeg, een soort steek door mn rug. Ik heb er zelf nog niks over opgezocht

Ook*

Heel herkenbaar

Bedankt voor je reactie Betty!

Zeker, is een normale reactie van het lichaam op stress, net als die druk op je borst die je soms zult ervaren.

Hallo Maartje......heel herkenbaar. Ik ging in Januari 2023 burnout. Ondertussen een heel stuk de goede kant op. Maar ja.......die spierpijn inderdaad......in het hele lichaam. Ben er zo klaar mee.

Ook heel herkenbaar voor mij, elke dag aanwezig. Probeer maar gewoon een beetje door leven maar is zo afleidend en deprimerend. Al ruim 3 jaar onderweg. Sterkte!!

Hier ook, Inmiddels al een jaar onderweg. Veel klachten verbeteren maar die spierpijn.. voornamelijk benen, heupen, schouderbladen, handen en voeten.. jullie?

Ik ook armen, benen, heupen en overal wel eigenlijk waar je ook drukt doeg het pijn. Net alsof je bent gevallen van de fiets en je lichaam beurs is. Maartje

@ B.......hier exact dezelfde plekken die jij noemt.

Ook heel herkenbaar voor mij, elke dag aanwezig. Probeer maar gewoon een beetje door leven maar is zo afleidend en deprimerend. Al ruim 3 jaar onderweg. Sterkte!!

Raar dat er geen verbetering in zit, toch? Ik kan inmiddels wel lang wandelen, maar zodra ik maar iets van sport probeer te doen, ben ik helemaal gesloopt. Overal pijn. Ik wil zo graag weer sporten oppakken, maar het gaat gewoon niet.

Tips uit reacties 1532 kan ik vooral aanraden
Ik zal het verhaal even wat omhoog voor je plaatsen zodat je niet ver hoeft te scrollen

Tips uit reacties van verhaal 1532 bedoelde ik

@Anoniem dankjewel ik ga er even naar kijken!!

Hi A.,

Heb ik ook hoor! In mijn werk ben ik veel minder scherp, kan dingen minder goed volgen en voel me ook dommer. Denk inderdaad hersenmist/overprikkeling. Heb wel weer momenten waarbij ik mijn oude scherpte terug heb. Heb er vertrouwen in dat het ooit weer goed komt. Overigens hoef ik niet terug naar mijn oude ik, die altijd aanstond en megascherp was. :)

Ik heb dit ook, enorm zelfs. Ik kan niet meer zo snel schakelen tussen onderwerpen of zelfs binnen een activiteit. Als iemand me iets uitlegt kan ik zo maar ergens spontaan afhaken. Te veel informatie ineens. Concentratie vasthouden is lastiger. De scherpte is er soms wel weer even, zoals Anoniem schreef, maar meestal niet.

Ik probeer dit te accepteren en hoop dat het nog beter wordt. Maar eerlijk gezegd denk ik niet dat ik ooit op mijn oude niveau terugkom. Dat moet ik denk ik ook niet willen. (Iets met over grenzen gaan...)
Want dat houdt ook in dat ik weer de hele dag aan de sloten koffie en thee moet om dit vol te houden. Waardoor ik heel gespannen en onrustig ben. Waardoor ik 's avonds alcohol wil. En dan begint de hele vicieuze cirkel naar beneden van voren af aan!
Het is goed zo. Dit is wat het is 😇

Als je zoekt op hoe stress je brein letterlijk doet krimpen zul je mogelijk meer inzicht krijgen.

Hey, ik herken zó wat je schrijft. Ik zit zelf ook in herstel van een burn-out (bij mij begon het eind 2022), en dat trage, wattenhoofd-gevoel… ja, dat is enorm frustrerend. Alsof je brein in slow motion staat en je IQ even op vakantie is.

Bij mij voelde het ook echt alsof ik ‘dommer’ was geworden, terwijl ik net als jij altijd goed uit de verf kwam qua denken en plannen. Maar: inmiddels merk ik dat het langzaam terugkomt. Het is echt een kwestie van tijd, rust en vooral niet pushen (hoe graag je dat ook zou willen).

Mijn ervaring is dat je hersenen gewoon enorm overbelast zijn geweest en nu aan het resetten zijn. Alles kost gewoon meer energie. En dat is oké. Je bent niet dom, je bent aan het herstellen. Grote verschil.

Wat mij hielp: blijven vertrouwen dat het beter wordt (want dat wordt het!), veel rust nemen, en af en toe iets kleins doen om je brein ‘aan’ te zetten zonder het te forceren (lichte puzzels, rustige podcast, beetje lezen). En vooral: mild blijven voor jezelf.

Je bent niet de enige, en het wordt echt beter. Hou vol, je bent al zo ver gekomen!

Anoniem verwijst naar 1532.
Ik kan 1532 niet vinden. Klopt dat?

Hij stond 4 verhalen lager, maar heb hem nu weer boven aan voor je. Soms moet je even scrollen aangezien er steeds nieuwe verhalen natuurlijk geplaatst wordt.

Ook kan je via je webbrowser “zoek op pagina” het getal invullen van het verhaal zodat je het verhaal meteen terug vindt. Dan hoef je niet te scrollen

Ik bedoelde: maar heb hem nu weer boven aan voor je gezet wieneke

De titel: Zenuwstelsel reguleren (Verhaal 1532)

Heel normaal. Ik heb het zeker ook, maar vanuit mijn werk zie ik veel patiënten met psychische/psychiatrische problemen en geheugenproblemen. Dat is geen acute dementie, maar gevolg van aandacht- en concentratieproblemen door het onderliggende probleem. Dat kan heel lang duren. Als iemand bijv een week een delier heeft gehad, dan kan het een half jaar duren tot de concentratie weer optimaal is. En dan probeer ik maar te bedenken dat je heel lang jezelf een burnout in hebt gewerkt, dus dat het niet gek is dat je heel lang (misschien wel jaren) nodig hebt voor volledig herstel. En misschien wil je dat ook gewoon niet meer, je brein op 110% laten draaien. Ik hoop dat ik beter word en het op die manier kan doen, mijn brein op wat minder capaciteit laten draaien en soms even pieken.
Hopelijk heb je er wat aan!

Edit: ik omschrijf het ook wel vergelijkend met je lichaam die eten/drinken aan het verteren is en je vervolgens allemaal lichaamssappen hoort vanuit je maag, maar dan dat geluid in je hoofd.

Hersenen zijn spieren, spieren bewegen en kunnen daardoor geluid maken.
Ik sta er zelf niet bij stil… dus merk het nooit op. Niet specifiek de klachten die jij benoemt. Maar het kan zijn dat ik het wel eens heb gehoord maar dan ben ik het heel snel vergeten weer.
Als je (meer) klachten of zorgen hebt kun je het altijd overleggen met de huisarts

Hersenen zijn geen spieren hoor, en bewegen ook niet als zodanig.
De hersenen liggen wel in een soort vlies en zijn omgeven door vocht, dacht ik.
Misschien is het meer iets van de oren zelf? Iets dat dicht bij de oren, of in de oren, geluid maakt.

Ja dat dacht ik ook dat het vocht was en geen spieren aangezien het een sappig geluid is. Ik had het opgezocht op chatgpt. Het kan inderdaad komen vanuit de oren komen., maar ook uit de voorhoofdholte met slijm en vocht, dus geen idee wat het precies is. Ik ervaar verder al een tijdje geen oorsuizen meer. Ik heb er eigenlijk ook pas last van sinds mijn burnout. Eerst was het meer een tikkend geluid, maar nu komen er ook sappige geluiden uit. Ik probeer me er niet teveel op te focussen/ aandacht aan te geven, maar toch komt het elke keer weer terug.

Dit is waarom ik dat zei:

Nieuw onderzoek toont aan dat de hersenen meer op een spier lijken – ze veranderen en worden sterker wanneer je ze gebruikt . Wetenschappers hebben kunnen aantonen hoe de hersenen groeien en sterker worden wanneer je leert. Iedereen weet dat je spieren groter worden en je sterker wordt wanneer je gewichten tilt.

Dus ik had beter kunnen zeggen: de hersenen zijn net als een spier. Excuses voor de onduidelijkheid! En bedankt voor het terechtwijzen Branduit! Je hebt helemaal gelijk!!!!

Maar wat je voelt is dan waarschijnlijk het Hersenvocht of het vlies of de spieren op je schedel inderdaad die over je hersenen heenzitten

Bij twijfel: bel huisarts

En hersenen kunnen natuurlijk wel bewegen als in bijvoorbeeld dat ze kunnen opzwellen.
Houdt je klachten goed in de gaten.
Bij hoofdpijn, misselijkheid en/of braken en verwardheid of andere neurologische symptomen altijd huisarts bellen!

Maar goed sowieso raad ik altijd aan de huisarts te bellen om te overleggen als je niet zeker bent dat het bij je BO hoort. Dat kan ik niet vaak genoeg zeggen.

! Een forum is geen vervanging voor een diagnose of therapie van erkende hulpverleners !

Lieve kamillethee

Hierbij een beknopt antwoord:

Rustgevend activiteiten die niet teveel actie kosten zie verhaal 1532. Dus denk aan yoga nidra bijv of lekker naar buiten staren, mindfulness

Het kan dat je soms vrienden verliest, ik ben er ook 1 kwijt geraakt en ook heb ik het contact moeten verbreken met ouders en broer, dus nu helemaal familieloos. Focus vooral op de mensen en lotgenoten die jou wel steunen. Nooit kijken naar wat je zult verliezen, je zult een beter leven krijgen steeds meer naarmate je beter wordt, met mensen die er wel voor je zijn en je begrijpen!
Geef toe aan emoties

Bij lange wachtlijsten is online ggz therapie, wat vergoed kan worden, een mogelijkheid als tussenoplossing of je bedrijfsarts of zorgverzekering kan soms wat betekenen hierin, wachtlijstbemiddeling heet dat.

Ik weet waar je doorheen gaat en het komt goed!

Stil staan is niet achteruit gaan. Wees lief voor je lichaam, luister ernaar en geef het wat het nodig heeft

Veel Liefs Rodha
(Sorry ik lees/reageer niet vaak op reacties, want het forum is soms niet meer bij te houden met zoveel reacties, excuses ☺️)

Hoi Kamillethee,

Het is allemaal zo herkenbaar wat je zegt! Het is inderdaad zwaar en je hebt de tijd nodig om er achter te komen hoe t allemaal zit en hoe je je oude patronen kan doorbreken. Dat is oke en logisch! Het is een soort ontdekkingsreis (dat klinkt veel romantischer dan de realiteit haha). Ook de pijn (en extreme reacties op triggers) van mensen die jou niet kunnen steunen komt extra hard aan omdat je nu juist steun nodig hebt! Het is zo oneerlijk en herkenbaar.

Ik heb ook veel last (gehad) van extreem getriggerd raken door onbegrip, gebrek steun, afwijzing etc. Het enige wat ik kan zeggen is dat het beter wordt naarmate je herstelt. Je bouwt weer meer veerkracht/ruimte/belastbaarheid op voor moeilijke pijnlijke emoties. Wat helpt is bezig zijn met zenuwstelselregulatie om je “window of tolerance” te helpen vergroten. Zie ook het boek the secret language of the body.

Misschien kan je tijdelijk naar een therapeut die geen wachtlijst heeft? Als overbrugging. Lichaamsgerichte psychotherapie is mijn tip 😜

Veel Liefs!

En daarnaast zou je nog kunnen overwegen voor psychosomatische fysio (wordt meestal alleen vergoed vanuit aanvullende verzekering) of ergotherapie (wordt vergoed vanuit basis verzekering 10 uur per jaar). Maar online ggz therapie, wat vergoed wordt vanuit basisverzekering, is zeker een goede (tussen) oplossing ook aangezien wachtlijsten veel korter zijn.
X Rodha

Heel heel herkenbaar allemaal. Het is een ongelofelijk intense periode waarin ik me ook regelmatig heel somber en eenzaam voel. En dan ineens is er toch wel weer licht en heb ik er weer vertrouwen in dat ik beter ga worden. En dat vertrouwen heb ik ook voor jou!

Wat Rodha ook al noemt: als je fysiotherapie vergoed krijgen vanuit je verzekering is psychosomatische fysio een aanrader. Ik kom er iig altijd hoopvol en vol nieuwe moed vandaan.

Sterkte en het komt goed. Het duurt gewoon heel lang, maar we kunnen dit

💛🫶 aan iedereen

Lieve Kamillethee,

Ook vanaf deze kant een dikke knuffel, veel er en herkenning.

Blijf hoop houden.

X

Lieve Gert,

Dank voor je steun. Zo fijn en lief.
De hoop was echt even weg. Alles was somber-donker en grijs.
Zucht. Vandaag komt er langzaam weer wat licht. Veel liefs en sterkte. Ook voor jou,

x
Kamillethee

Lieve Rodha,

Dank voor je lieve berichtje. Echt heel fijn. Dat geeft me veel steun. Gek om ergens te beseffen dat je niet alleen bent in dit gevoel. Soms voel ik me een gekkie worden (haha). Blijkbaar hoort het erbij.

In het volgende gesprek ga ik het met de bedrijfsarts bespreken. Dat ik nu iets nodig heb maar ik weet niet wat.

Psychodynamische fysiotherapie doe ik ook. Helaas is de frequentie zeer laag waardoor het stroperig loopt. Maar ik ben blij met haar.

Het is een zeer eenzaam proces. Ergens schaam ik me een beetje. Want nee ik heb geen grote sociale kring. De laatste jaren had ik daar ook geen ruimte voor. Ik was aan het overleven en doorzetten. Dat maakte mij minder ‘gezellig’ in de omgang.

Dankjewel voor je lieve woorden. Het is zeer steunend.

Ook ik wil altijd op alles reageren en met iedereen meedenken maar soms gaat dat niet ❤️

Lieve anoniem,

Ook veel herkenning in jouw verhaal. Dankjewel voor je lieve reactie.
Die triggers ook. Het raakt diep.

Ik schrijf nu wel alles op zodat ik er straks mee aan de slag kan gaan als de therapie start. Die oude patronen van altijd maar doorgaan en over je grenzen gaan. Ik heb me wat verdiept in schema therapie. Wellicht sluit dat aan bij wat ik nu nodig heb om oude patronen te doorbreken. Ik ben niet jong maar ook niet oud (40 jaar) en wil dat de tweede helft van mijn leven mooi- zacht en liefdevol naar mijzelf gaat zijn.

Veel sterke in jouw proces ❤️

Lieve MM,

Je hebt helemaal gelijk. Wij kunnen dit. Al zoveel drempels van het leven gehad dus dit 💪🏼

Het is niet gemakkelijk gelukkig is de zon weer gaan schijnen vandaag. Vreemd hoe dat toch altijd weer zo loopt.

Jij ook veel sterkte in dit proces ❤️

Je bent een lief persoon kamillethee! Je gezondheid heeft nu prioriteit. Daarna komt je sociale kring weer meer terug, daar ben ik van overtuigd omdat je zo vriendelijk overkomt! En: dipjes horen bij het herstel maar ook gewoon bij het leven zelf, het mag er ook zijn!
X Rodha 💛

Hoi Kamillethee,
Ik ben dan al wel 60 jaar, maar ook ik vind deze periode heel zwaar. Heb wel een heel lieve man ,kinderen en kleinkinderen waar ik van geniet....al lukt dat niet altijd.
Probeer naar je lichaam te luisteren en schaam je niet. Jij hebt met je jonge leeftijd voor dat je zenuwgestel nog jong is. Dus vlugger weer in orde. Sterkte met alles en iedereen hoeft niet naar de universiteit, mensen die met hun handen werken ( vmbo, mbo ) zijn hard nodig.in de maatschappij!!
Lieve groet.

Lieve Kamillethee, laat ik maar bij het laatste stukje van je verhaal beginnen. Hier op dit forum herkennen we alles wat je schrijft en ook al is het niet fysiek bij elkaar zijn, het helpt wel degelijk. En ogenschijnlijk niks doe, meid je bent hartstikke hard aan het werk juist. Laat iedereen maar denken. Daar ben je misschien ook teveel mee bezig, wat anderen denken. Laat dat los. Wie weet denkt een ander helemaal niks, dat halen we zelf in ons hoofd hè?

Dan je “vriendin”. Geen idee of je vriendin zelf een moeilijke periode heeft, dan zou dat eventueel kunnen dat ze er niks bij kan hebben, maar anders vind ik het vreselijk dat ze zo kil is geweest. Dat doen goede vriendinnen niet kan ik je vertellen.

Geen idee of er iemand nog dichtbij jou staat en anders zou ik dit toch met de huisarts bespreken. Is er bij jouw huisartsen praktijk geen praktijkondersteuner GGZ, vaak kun je daar redelijk snel terecht. Vraag dat misschien even na bij je huisarts. Dan kun je totdat je bij een psycholoog terecht kan even met iemand praten. Want dat helpt wel. En de wachttijd bij mijn psycholoog leek lang en ineens kon ik toch redelijk snel terecht. Dus wie weet 🤞🏻

Hopelijk gaat de zon weer een beetje meer voor je schijnen. En schrijf het in ieder hier van je af.

Dikke knuffel van me.

Ik denk dat reactie van Jacoba bedoelt was voor verhaal 990, maar zeker weten doe ik het niet ;-)

Hoi lieve kammillethee,

Laat ik beginnen met dat ik weet hoe intens alles kan aanvoelen, mijn partner heeft nu 2 weken geleden onze relatie na ruim 4 jaar verbroken omdat hij niet "stil wil staan". Dit is helaas voor mij wel de realiteit, en ondanks dat ik alles probeer te relativeren kan ik er nog steeds heel verdrietig over zijn, dat is helemaal niet erg.

Wat ik heel erg merk, in combinatie met de AD (.denk ik ) , zijn inderdaad ook de flashbacks en herrineringen die naar boven komen. Ik droom de laatste tijd ook heel veel, en dan droom ik over dingen die ooit gebeurt zijn. Net alsof je hersenen aan het verversen en verwerken zijn, confronterend maar wel bijzonder dat het zo werkt ?

Ik maak voor elke dag een hele simpele planning op advies van de psycholoog, en dan bedoel ik echt simpel. Beginnen met opstaan, ontbijten, tandenpoetsen. Denk dan verder aan een boodschapje, kleuren in mijn kleurboek of iets anders creatiefs doen, een wandelingetje, even lezen of serie kijken.
Ook ik heb regelmatig nog dagen dat ik smiddags helemaal op ben, sta jezelf dan toe om te rusten, en probeer wanneer het gaat daarna nog iets leuks of ontspannends te doen. Probeer je focus te leggen op de dingen die je wel lukken, als je dat voor jezelf bij houdt ga je ook zien dat je eigenlijk veel meer kunt en doet dan je nu denkt !

En qua therapie, vraag inderdaad eens na of er bij de huisarts waar je zit geen praktijkondersteuner GGZ is, dit zijn geen psychologen maar deze kunnen je wel handvaten geven om mee verder te kunnen, en je kunt er even je ei kwijt, dat is ook niet onbelangrijk.

Al met al is het weer een lang bericht geworden, gelukkig zie ik hier al dat veel lotgenoten herkennen waar je doorheen gaat. Heel veel sterkte lieve Kammillethee, en schrijf lekker van je af wanneer dat gaat ! Dat lucht op.

Veel liefs,

lieve kamillethee
dikke knuffel van mij. Ik voelde me ook alleen, ondanks dat ik het niet was.
Qua therapie vond ik het ook lang duren, de praktijkondersteuner in de tussentijd bood wat hulp. Ook in de alternatieve therapieën wat hulp gevonden. Dat kostte me wel geld, maar had ik er voor over.
liefs,

Je zal waarschijnlijk niet 100% je oude ik weer worden omdat die oude ik ervoor heeft gezorgd dat je in een burn-out terecht kwam. Je wilt niet in een burn-out blijven natuurlijk.
Je zal een verbeterde versie van jezelf worden en natuurlijk met elementen van je oude ik nog steeds, dus geen zorgen oké. Als je voor 70-80% de oude ik weer wordt en erbij 20-30% verbeterde versie dan is dat veel beter dan 100% je oude ik weer worden.

@anoniem, wat een mooi antwoord. Dit hopen we voor ons allemaal. Het komt goed Bart, kleine stapjes vooruit. je bent ook met kleine stapjes hierin geraakt. Je kunt je inderdaad afvragen of je wel je oude zelf wilt worden?

Hoe lang zit je al in een burnout Bart.

1.5 jaar

Hoi Bart, ik snap helemaal wat je zegt hoor. Bij mezelf mis ik ook de vrolijkheid waar ik alles mee deed voor m’n bo en ook de onbezorgdheid. Ik wil ook graag weer zonder zorgen te maken iets ondernemen. De spontaniteit mis ik. En daarvan hoop ik ook dat dat weer allemaal terugkomt. En ik snap ook wat anoniem schrijft en ik denk ook dat dit deels gaat gebeuren. En is dat erg, nee dat denk ik. Want ik denk dat ook jij Bart een aantal eigenschappen bezit waardoor je misschien ook wel in een bo terecht bent gekomen. Bij mij was dat geen nee kunnen zeggen. Pleaser zijn. Tegen beter weten in vaak. Denken dat je iedereen kan redden waarvan dan ook. Te groot verantwoordelijkheids gevoel. Jezelf op de 2e plaats zetten. En juist dit is wat ik inmiddels al heel veel minder doe, beter inzicht nu. Dus we veranderen en dat is echt oké, ik denk zelfs beter. Zoals anoniem zo mooi schrijft, een betere versie van jezelf. Dus denk niet dat je oude ik verdwenen is, die zit er heus nog wel, maar nu met iets moois extra. En natuurlijk zien we dat niet elke dag helder, ik ook niet hoor. Denk soms ook, ja dat had je toch ook gewoon duidelijk kunnen zeggen ipv deze ellende te geven. Maar hadden we geluisterd????

Maar blijf in jezelf geloven en probeer in te zien wat je anders moet doen en los moet laten wat jou niet dient. Het komt vast goed.

Mooie aanvulling ook Burnie en Monique! Petje af!

Mooi gezegd allen!!

Ik weet niet wat mijn waarde waren, maar alles wat ik heb onderzocht tijdens bloedonderzoeken was altijd prima/in orde

Als je je zorgen maakt kan je altijd jaarlijks je bloed laten checken. Voor nu zijn je waarde goed/prima anders had de huisarts wel wat tegen je gezegd als het niet in orde was.

Ja klopt. Ga nog even met de huisarts bellen over de resultaten en ik denk inderdaad dat het goed is om te kijken of ik jaarlijks mijn schildklier (in ieder geval) kan laten prikken.

Moet vast mogelijk zijn dacht ik 😉

Ik laat overigens niet jaarlijks mijn bloed onderzoeken hoor, is ook niet nodig, maar omdat je aangeeft dat binnen je familie vaker schildklier problemen zijn zou je het dus, indien je je zorgen maakt of indien je klachten hebt het jaarlijks kunnen controleren

Hi Anoniem,

Ik denk dat je jezelf een beetje gek maakt. Als je tussen de waarde zit is er helemaal niks aan de hand. Dat je in 1,5 jaar 0,2 omhoog bent gegaan zegt echt helemaal niks en is een momentopname.. Waarschijnlijk is het volgend jaar (of volgende maand) weer lager. Je TSH kan iets hoger zijn door stress of herstel na ziekte (griep bijv). Dus lekker loslaten, want door er zo mee bezig te zijn wordt die waarde alleen maar hoger door je stressreactie ;). Om je een voorbeeld te geven, mijn zus had waarde 30 toen ze klachten kreeg van haar schildklier. Als de huisarts het nodig vindt om je onder controle te houden zal hij/zij dat aangeven.

Ah goed om te weten anoniem dat het veeeeel hoger kan zijn voordat je klachten kunt krijgen.

Puur symptoom door niet in rest and digest te zitten

Haar schildklier is in orde. Dus er is geen symptoom of probleem op dit onderdeel

Hi,
Ik lig elke avond 15 a 20 minuten op een spijkermatje. Allereerste keer echt even wennen en beetje pijnlijk en nu vind ik het heerlijk! Kan het zeker aanraden!

Spijkermatje is zeker een aanrader om te kopen!

I ❤️ spijkermat voor het slapengaan. 20 min. Ontprikkelt en is fijn slaapritueel. Mn lichaam weet ondertussen dat wanneer het spijkermat tijd is, het tijd is om zo te gaan slapen.

Ik heb geantwoord op jouw verhaal 1963 aangezien dat het zelfde verhaal is als dit verhaal

Het beste is om jezelf af te leiden
En weten dat gevoelens er ook mogen zijn, je kan dit aan
Als je zorgt dat je paniekaanvallen afnemen dan zal je angst ook afnemen. Piekeren lost niks op, los het probleem op waar je over piekert of angst over hebt
Verder: men lijdt het meest door het lijden wat men vreest. Ofwel we lijden meer door onze angstgedachten, dan dat we daadwerkelijk lijden door iets ernstig, dus je kan je gedachten vanaf nu meer los laten.
Veel sterkte!

X Rodha (vergeten naam bij te zetten)

En hoe je van paniek aanvallen afkomt zou ik zeggen: lees vooral wat verhalen daar staan veel tips, denk bijvoorbeeld aan verhaal 1958 en 1532, 1944 allemaal op Pagina 1. En op Pagina 2 verhaal 927

Die angst slijt uiteindelijk, maar duurt lang.... Heb je nog paniekaanvallen? Probeer in ieder geval de cirkel met angst/paniek te doorbreken. Wandelen, meditatie, rust etc...

Herkenbaar en echt heel vervelend! Het schijnt erbij te horen. Ik had vannacht hierdoor een erg slechte nacht. Het geeft ook paniek. Ik probeer met wat ademhalingsoefeningen rustig te worden, lukte vannacht niet. Ik denk eraan om de dokter een oxazepam te vragen voor dit soort momenten… heel veel sterkte! Je bent niet alleen hiermee.

Hi Teun,

Ja heel herkenbaar helaas. Ben zelf al 2.5 jaar bezig en het is geleidelijk wel steeds minder intens aan het worden gelukkig. Rust is uiteindelijk het belangrijkste en dingen doen die jou helpen ontspannen, en soms is dat gewoon praktisch onmogelijk helaas. Bij mij helpt, afhankelijk van hoe ik me voel, dingen als wandelen, yin yoga, muziek luisteren, mediteren of yoga nidra, lezen, serie kijken, kleurboek, op spijkermat liggen. Het is zoeken naar dingen die voor jou werken. Van mijn psycholoog heb ik overigens begrepen dat de vermoeidheid vaak komt na de fight/flight, maar niet altijd/voor iedereen. Sterkte, er komen wel weer betere dagen!

Hier ook 1.5 jaar. Klachten zijn tegenwoordig goed te doen maar heb last van extreme vermoeidheid al zo'n 6 maanden. Het lijkt de heletijd te schommelen, maar die vermoeidheid is het ergst...

Na het ontwaken na 10 uren slaap, wil ik het liefst weer slapen of een middagdutje doen, maar dit gaat nooit. Het lijkt alsof ik vaak geen energie voel stromen door mijn lichaam. 😭

Anoniem had ik die vermoeidheid maar...
Ik blijf maar in die crisis aanstand.

Misschien heb je ook iets aan verhaal 1944 op pagina 1 en verhaal 927 op pagina 2.

Je kan via je webbrowser zoeken op zoekterm. Dan typ je het getal van het verhaal in “zoek op pagina” via je webbrowser en dan hoef je niet meer te scrollen naar het verhaal maar komt het verhaal direct naar voren bij je

Ja dat heb ik bij overprikkeling altijd

En Als je verhoging hebt dan moet je meer rust plannen. Geef gehoor aan dit lichaamsignaal ☺️

(Die 2 reacties hoorde bij elkaar, sorry voor de losse reacties ☺️! En veel sterkte 🙏🏼🍀)

Ik heb dat ook. Vnl bij slaaptekort.

Afleiding zoeken zie tips uit verhaal 1532
En Blijf focussen op je herstel en heb vertrouwen dat je weer uiteindelijk meer mee zal draaien met de maatschappij
En weet dat iedereen dit een keer of vaker meemaakt in het leven, of het nu een burn-out is of door een andere tegenslag in het leven

Hoi anoniem, ik denk dat bijna iedereen hier op het forum dit ook zo voelt. Alsof jij stilstaat en de wereld doordraait. Het gevoel er niet bij te horen. Maar ik zou me er niet al te druk maken daarover, want het helpt niet. Het is geen fijn gevoel, dat vind ik ook hoor. Maar over een tijdje kun je vast iets meer. Ik zit overigens bijna een jaar in mn bo.

Sterkte

Je leert ervan, daar gaat het om! Misschien scheelt het als je het reizen en zo’n wedstrijd niet op dezelfde dag plant, dus met een extra overnachting er tussen (afhankelijk hoe ver het reizen is). En volgende keer 1 wedstrijd ipv 2?
Verder: geef wat minder uit dan je aan energie hebt per dag, zou bouw je reserves op. Heb je therapie hiervoor? Ik kan ergotherapie aanraden. Je kan ook kijken voor de app: activiteitenweger
Je hebt altijd 2 uitkomsten: of het gaat goed, of je leert ervan.
Zet m op! X Rodha

Hoi Herman, wat een teleurstelling dat je uitje naar voetbal in het water is gevallen door je klachten en ik snap je frustratie hoor. Maar je hebt het wel geprobeerd en als je zulke dingen niet uitprobeert, dan kun je onmogelijk weten dat dit soort activiteiten misschien nog net te vroeg zijn. Gewoon dingen uit blijven proberen, maar nu iets waarvan je nu weet dat het minder prikkels geeft. Dus laat je angsten niet de overhand krijgen. Even pas op de plaats en weer iets uitproberen. We worden soms onzeker gemaakt door dit soort dingen. Heb ik soms ook mee te maken.

Hopelijk kun je dit snel naast je neerleggen en wees trots dat je het geprobeerd hebt. Komt goed met jou 💪🏻

Oh en misschien kunnen jullie, de Hermannen, afspreken met elkaar om voortaan Herman de eerste en Herman de tweede te gebruiken 😉 Want inderdaad is een beetje verwarrend.

Snap het helemaal. Wat is het moeilijk om na een teleurstelling weer te denken dat het goed komt. Je zelfvertrouwen krijgt weer een enorme knauw. Zulke situaties vind ik ook heel moeilijk.

Heel erg bedankt voor jullie reactie. Ik ben gister thuisgekomen en kijk achteraf helemaal niet zo terug op een compleet mislukt weekend. Meer besef dat de reis (1000km) en twee steden, niet lekker slapen in hotels en eventueel 2 wedstrijden nu (en misschien wel bij mij voor altijd) gewoon veel te veel is.

Ik baal ook niet echt om het missen van de wedstrijden. Eerlijk gezegd was dit iets wat ik voor burnout leuk vond en daarom weer wilde proberen (een veel gehoorde tip: dingen die je vroeger leuk vond op pakken). Nu merkte ik (het deel van de eerste wedstrijd dat ik er was) dat het me eigenlijk niet meer interesseert.

Maar wat wel frustrerend is, is dat het door totale paniek niet ging, dat dat de reden was. Soms vind ik het lastig in te schatten of ik toegeef aan angst (en daarmee angsten en toekomstige paniekaanvallen vererger), of dat ik verstandig toegeef aan mijn grenzen.

Ik denk beide Herman. Ook het opzoeken van “drukte” gaat met kleine stapjes en niet in 1 keer een grote stap wagen. Bijvoorbeeld ik zoek wel wat drukte op, maar weet bv wel wanneer. Dus winkelen, doordeweeks en in de ochtend. En zeker niet elke dag. Uit eten doe ik ook, maar ook doordeweeks en om 17:00 uur. Theater waar ik graag kom sla ik over. En als ik het al ga proberen, dan neem ik oordoppen mee om het geluid wat minder aanwezig te laten zijn. Maar dat project is voor later. Dus daarmee zeg ik gelijk al wat mijn grenzen zijn, die goed voor ogen houden en langzaam opbouwen. En wie weet vallen er bij mij ook activiteiten af die ik voor mijn burn out leuk vond. We gaan het zien, zover ben ik nog niet. Eerst uitproberen wat nu bij mij past.

Gelukkig heb je er een goede herinnering aan overgehouden. Lekker bijkomen nu en wie weet wat er weer op je pad komt.

Ha Burnie, bedankt dat zijn goede tips. Het was een beetje naïef om te denken dat alles weer ging. Ik heb steeds vaker (voor dit tripje) weinig klachten. Maar ik merk inderdaad met somigge dingen die jij noemt, bijv bij winkelen in een winkelcentrum, dat al me energie (of juist het beetje energie van die dag) dan met een halfuurtje weg is.

Tegelijkertijd lukt het mij weer om 3 dagen thuis te werken, dan smiddags flinke wandeling met de hond en dan wat relaxen met een boek/filmpje me min of meer klachtenvrij. Ook af en toe sociale activiteiten lukken maar ik doe er goed aan dit te beperken tot max zon 2 uurtjes en liever niet savonds (dan slaap ik slecht).

Fijn om te horen dat jij ook weer dingen aan het oppakken bent. Ik ben een maandje of 2 niet op het forum geweest maar zo te zien heb je vergeleken met toen flinke stappen hebt gemaakt:)

Misschien dat het dan toch goedkomt met ons allemaal;) (hoewel het zoooo lang duurt).

Voorkeuren veranderen met de tijd hè :-) dus ook hobbies!
En de ene activitieit weegt zwaarder dan een andere activiteit.
Een half uur wandelen kan minder zwaar zijn dan een half uur winkelen ivm overprikkelend bijv.
Zorg dat je per dag goed duidelijk heb wat je maximaal aan kan per dag en blijf dan tijdelijk onder je belastbaarheid. En na een meerdere goede dagen zonder klachten kan je weer met kleine stapjes ophogen. Merk je steeds meer achteruitgang dan weet je dat je te snel gaat. Ergotherapie heeft mij enorm geholpen met handvaten hierin.
Blijf vertrouwen houden dat je steeds meer zult herstellen! Maar weet, ook als gezond mens zul je ook altijd grenzen hebben.
X Rodha

*als je een gezond mens weer bent

Dat je uberhaubt kunt auto rijden?

Dat je uberhaubt kunt auto rijden?

Ja hoor Sjaak, ik heb daar ook last van. Wel iets minder na een jaar, maar zeker nog niet weg. Een raar gevoel die moeilijk te beschrijven is. En ik heb ook een mri gehad en ook niks op te zien. Je leest het veel hier op dit forum, dus je mag er vanuit gaan dat dit een BO verschijnsel is, helaas.

Geen idee hoe lang jij in een BO zit, of dat je misschien nog niet weet dat je erin zit. Of overspannen en dan zou ik op de rem trappen met alles zodat je niet in een bo terecht komt.

Lees wat verhalen hier op het forum en je zult dit regelmatig tegenkomen

Sterkte

Ik heb daar ook vreselijk veel last van. Al jaaaren dat ik in deze BO zit. Het beperkte je écht hè. Ook een soort duizeligheid ofzo chronisch. Super naar!

Ik heb daar ook met vlagen last van, mijn hersenen voelen dan indd heel anders aan, dof. Ik beschrijf het altijd alsof ze in de airfryer zijn geweest en daarna weer terug gestopt. Ik heb daar veel vaker last van als ik teveel doe, dus dan trek ik bij mezelf de rem erop.

Heel herkenbaar! Het is al in de ochtend bij het opstaan aanwezig, dan ook erger. In de middag wordt het iets beter. Als ik teveel doe wordt het erger. Het is een dof vervelend gevoel. Bij het wandelen heb ik ook last in mijn hoofd. Net alsof het teveel in mijn hoofd is.

Ik hoef gelukkig niet meer terug naar m’n werk ivm m’n leeftijd, maar als ik wel terug zou moeten, dan zou ik me veel minder bezig houden met mn collega’s. En dan bedoel ik dat ze meer voor zichzelf op moeten komen en ik niet meer hoef in te springen om te helpen. Ik zou ik niet meer openstaan voor alle zorgen van collega’s, dat is gewoon teveel. Verder zou ik meer op de achtergrond willen zijn en niet meer het voortouw willen nemen om eea te verbeteren/veranderen. En om te ontspannen zou ik elke pauze gebruiken om even naar buiten te gaan.

Wat ik zou behouden: mijn betrokkenheid (beperkt) en mijn verantwoordelijkheid voor mn werk. En hopelijk zou ik dan de signalen herkennen van een burn out en daarop anticiperen.

Ben benieuwd wat je zelf doet, of juist niet meer doet

Heel goed gesproken Burnie, Ik zou het zelfde doen.

Ik ben wel benieuwd naar jouw gewoontes die je gaat behouden :-)

Ik had een heel verhaal getypt maar blijkbaar is die reactie niet geplaatst. 🤓

Mijn reactie kwam hierop neer: @Burnie een hele goeie inderdaad. En hoe zou je dat denk je aanpakken als je nog aan het werk had gemoeten?
Ik merk dat ik er ook vaak tegenaan loop en niet goed weet hoe ik m’n grenzen daarin het best aan kan geven, vooral als een collega al een heel verhaal is begonnen bijvoorbeeld.. 😅. Het positieve is dat ik het nu wel sneller opmerk, maar er iets mee doen vind ik nog lastig.

Hoi K, ik zou zeggen gewoon doen. Dus opkomen voor collega’s gewoon niet doen, kwestie van je tanden op elkaar en niet mee bemoeien. Is beter voor jezelf. En de zorgen van collega’s aanhoren is wat lastiger uiteraard omdat ze dat gewend zijn. Vaak is het zo dat we er ook voelsprieten voor hebben hè dat collega’s bv in hun piepzak zitten. Normaal zou je er bv naar vragen van joh is er iets. Dat dus niet meer doen. En storten ze hun zorgen bij je neer, dan aanhoren evt en alleen zeggen joh wat vreselijk voor je en hopelijk lost het gauw op. Klinkt afstandelijk, maar pure zelfbescherming. En je zult zien dat ze op een gegeven moment op zoek gaan naar iemand anders om hun verhaal kwijt te raken. En ook al werk ik niet meer, ik pas dat nu ook al toe. Normaal vroeg ik meer door en dat doe ik niet meer. En het is lastig om er een goede balans in te vinden hoor, want het is wel een beetje de aard van het beestje. Maar juist daar zijn we vaak te lang in doorgeschoten. Typisch het gedrag van een pleaser.

Gewoon proberen en bij mij werkt het in mijn omgeving. We bedenken dat zelf hè dat we heel hard nodig zijn om iedereen bij jou hun hart te laten luchten.

Mijn ervaring is nu omdat ik ook niet meer werk dat het op het werk nu zonder mij ook gewoon doordraait (heb nog contact met oud collega’s) en de mensen waarvan ik dacht op te moeten komen die doen dat of zelf, of ze hebben inmiddels iemand anders gevonden die dat voor hun doen 😉 Dus op dat vlak zijn we niet onmisbaar hoor, dat besef is er iig bij mij. De wereld draait gewoon door ook zonder mij. Dat besef is er bij mij nu.

Hopelijk heb je er wat aan en je hoeft niet gevoelloos te worden, maar een goede balans erin vinden.

Ha Burnie,

Bedankt voor je uitgebreide reactie. Daar zitten goede tips bij. Ik wil er de komende tijd meer mee gaan oefenen, juist ook in m’n re-integratie.
Dat is heel herkenbaar ja, dat pleasen en altijd klaarstaan om te luisteren naar de ander.
Wat goed dat je deze inzichten nu hebt en toepast. Ik hoop dat ik er met oefening ook steeds wat sterker in word.
Op veel vlakken (bijv. Bij m’n leidinggevende of familie) lukt grenzen aangeven al een stuk beter dan eerder. Nu die collega’s nog. ;)

Hoi Love, ik ben ook christen. Ik kan niet zonder de kracht van God leven. Hij leidt mijn leven ook deze burn-out. De Heere wil ook dat we in alles van Hem afhankelijk zijn. Maar dat is zo moeilijk, want ik wil zelf bepalen hoe mijn leven gaat. Laten we voor elkaar bidden.!
Lees je.

Hoi love
Ik ben ook een christen. En voel ook echt wel de kracht van God om dit te kunnen dragen. Ook al vind ik het soms erg moeilijk hoe deze weg gaat hoor. Maar ik denk ook God weet alles en dit krijgen we ook niet zomaar. Ik weet dat ik er ook nog lang niet ben na 2 jaar maar ga wel vooruit en dat ik daar dan maar op mag vertrouwen dat Hij ons er ook weer uit kan helpen.
Liefs Mo

Hoi Jacoba

Zit nu sinds 2 maanden op 20 mg paroxetine,eerder was dat 10 mg (1 jaar) dus verhoogd. Kan zomaar moe zijn, duizelig,wazig zijn , blijft dat nou zo. ? Onrustig, soms nog dat het me echt aanvliegt.
Ik voel zeker wel dat het watdoet,maar pffff
Ik vraag dit aan jou,omdat jij het ook gebruikt 🤔dacht ik.
Ik vind niet veel / geen gebruikers 🤷‍♀️
Graag lees ik je weer!

Hoi An, ja ik gebruik ook paroxitine. Ik zit op 40 mg en ben daar nu bijna 5 maanden mee bezig. Ik merk dat het wel wat doet maar het gaat nog steeds in golven op en neer. Zo voel ik me sterk en paar uur later ben k weer zo zenuwachtig , angstig. Ik weet dat m n zenuwgestel ontregeld is en dat herstel duurt heel lang. Ook met de paroxitine erbij. Kom net van de HOP vandaan, kon ik alles weer van me afpraten en ff huilen. K was vanmorgen zo zenuwachtig. Dus GEDULD hebben maar en bidden om kracht.

HOP is de huisartsondersteuner.

Dit is van Jacoba

Hoi Jacoba

Hier dus ook in golven, word er ook nog niet echt blij van. Huilen ook soms hier, onrustig, .soms toch wat angstig of zo. Neem soms 5mg oxazepan, en vind het dan wat prettiger. Weet ook niet echt waarom de 5mg het dan wel doet.
Volgende week weer naar de Ha.dan vraag ik het wel.
Ik hoop je weer te lezen.

Nog even...zo voel ik me redelijk,en zo in zak en as...hoe kan dat😒

Hoi Jacoba, Mo en An., bedankt voor jullie reacties. En inderdaad Jacoba, ik ben ook eigenwijs en koppig, ik wil alles zelf wil oplossen... Ik probeer dit los te laten en 'surrender'. Ik merk dat ik heel graag verder naar God wil groeien, omdat ik Zijn liefde heb gevoeld.

Ik ben inmiddels terug van de huisarts, en over de buikpijn zegt ze dat het zeker weten niks ernstigs is. Maar omdat ik er zo mee zit, heeft ze een zeer uitgebreid bloedonderzoek aangevraagd, zodat ik mijzelf gerust kan stellen. Mijn angsten hebben ook te maken met het verlies van mijn mama, en ze begrijpt waarom ik mij zo voel. Morgen ga ik ook ontlasting inleveren... Tot volgende week dinsdag of woensdag heb ik de uitslag van beide testen. Ookal voel ik de buikpijn en mijn eerdere zorgen en angsten ben ik van overtuigd dat er echt niks zal zijn. Misschien had het gesprek met de huisarts mij al een beetje opgelucht. Toch voel ik momenten van spanning, en trillerigheid :-( Ik wil komende dagen mijn aandacht op het geloof voortzetten, het helpt mij enorm.

Laten wij voor elkaar bidden lieve mensen 🤍

Maak je niet te druk. Mijn buik is soms ook nog aangedaan. Was vele malen erger hoor.

Veel pijn gehad van m'n maag, middenrif, darmen en buikspieren, etcetera. Ergste was dat ik continu m'n hart erg voelde kloppen rondom mijn navel. Hierdoor angst en bang voor een aneurysma, met als gevolg hartkloppingen en bonzen waardoor ik nog meer pijn in m'n buik kreeg. Verder niets mee gedaan omdat ik wel beter wist.

Tip: Probeer het los te laten en dat stemmetje in je hoofd te negeren. Zie het als een ontzettende goede verkoper. Je lichaam reageert hierop dmv angst- en paniek/zenuwachtigheid waardoor de klachten verergeren. Et voila: jij hebt de wederom bevestiging dat het toch zogenaamd mis zit omdat je aan de verleiding hebt toegegeven.

Hoi Love, ik heb zelf ook het ACNES syndroom en deze kan ontzéttend veel bijkomende klachten geven, náást de burn-out klachten die je al ervaart.
Ik herken veel in je verhaal.
Ik check soms bij mijzelf of het ACNES is of andere buikklachten. ACNES kan je zelf voelen, weet je misschien wel van de arts, door met 1 vinger te prikken op je buik op de zere plek. Maar het gebied er omheen kan ook pijnlijk en beurs aan gaan voelen, dat kan misselijkheid geven en het kan doortrekken naar achter bijvoorbeeld. Kan heel wisselend zijn.
Goed dat je dingen uit laat sluiten bij de huisarts. Als er verder niks gevonden wordt… geef het rust. Houd je er niet meer mee bezig. (Hahahaha proberen uiteraard) Dan nemen de klachten af.

Hi Pien! Wat vervelend dit :-(
Wat werkt voor jou om de pijn in je buik te verminderen, en wat voor soort pijn/sensaties voel je als ik vragen mag?
Hoe denk je dat deze pijn uiteindelijk is gekomen, denk je dat de burnout de oorzaak was voor deze pijn? Hoe kijk jij hiernaar?

Sorry voor al deze vragen! Maar ik zou er graag over willen praten met je wegens die Acnes buikpijn

Hai Love, of ik mijn eigen verhaal lees. Ik dit al bijna 2 jaar in mijn burnout. Maar merk dat na ik afgelopen weken weer iets meer onderneem nu weer terugval met hevige duizeligheid, hartkloppingen, vermoeid en een somber gevoel. Even weer pas op de plaats en alle afspraken voor de komende week eruit gegooid. Maar....het komt echt weer goed!!! Blijf geloven. Liefs Corrine

💞

Hoi Love, ik heb de ACNES al jaaaaren, maar het zou goed kunnen dat ik toen al “over mijn kunnen” leefde.
Ze zeiden toen tegen mij dat het kon komen na zwangerschappen. Maar of dat zo is, betwijfel ik een beetje. Ik heb er met periodes veel last van en met periodes helemaal niet of weinig.
Ik kan van alles voelen;
Concrete pijnlijke plekken als je er met je vinger op drukt. Misselijkheid. Doortrekken van pijn naar alle kanten dus ook naar rug. Misselijkheid. Tintelingen. Alsof er een knoop in zit. Lopen lijkt dan soms ook zelfs moeilijk te gaan.
Oplossing; ontspannen. Buikspieren loslaten. Niet sporten eventjes, geen yoga eventjes. En ook bij sex span je je buikspieren vaak enorm.
Alles is dan namelijk uit balans in je lichaam. Al je spieren. Nu heb ik een goede periode qua ACNES en kan ik wel wat yoga doen en oefeningen, wandelen, fietsen en tuinieren.
Belangrijk ook om langzaam op te bouwen met oefeningen en je totale romp te pakken en niet enkel je buik. Maar vooral minimaal. Op de natuurlijke manier, zonder er bewust mee aan de slag te gaan, gaat het veel beter.
Ook met eten heb ik moeite als de ACNES opspeelt.

Probeer je maar niet te druk te maken. Het wordt vanzelf beter. Blijf rust pakken en alles rustig aan doen.
Hou je goed en vraag vooral als je nog iets wilt weten.

Hee hoe gaat het nu? Ik zit er vanaf midden december in en vooral het slapen is een probleem ik slaap nachten aan één niet en ben te lang doorgegaan nu zit ik aan de medicatie. Ik geloof ook zeer zeker maar ik voel me heel erg alleen een eenzame strijd en begrijp het allemaal niet. Heb 3 kindjes de jongste is 9 mnd en vind het ongelooflijk zwaar.

Hoe ben jij van je slaapproblemen afgekomen gaat het al beter??

Ik had een berichtje getypt, maar hij was niet gepost :-(

@Pien: Ontzettend bedankt voor je lange berichtje over je ervaring met Acnes. Ik heb hier echt veel aan 🤍 En dat van inspanning heb ik ook, ik probeer mijzelf rustig te houden en enkel een beetje te wandelen. Ik merk wel dat ik niet durf om met mijn buik te ademen. Ik heb een paar dagen magnesiumspray (zechstein) gebruikt en volgens mij hielp dit een beetje? Dit was inmiddels al anderhalve week geleden dus ik ben het eigenlijk ook een beetje vergeten.

@Corrine: Bedankt voor je aanmoedigende bericht. En ontzettend goed dat je alle afspraken opzij hebt geschoven. Ik zit sinds 3,5 week ook thuis (bij familie, ik woon namelijk op mijzelf) en ben afwezig op school.

@Anoniem: Weinig slaap is zo enorm ontregelend... Mijn slaapproblemen zijn nog niet helemaal over, het wisselt. Ik merk dat bidden héél veel helpt. Ik bid dan in bed, en voordat ik het doorheb, val ik in slaap voordat ik klaar was met mijn gebed! Ik heb ook écht gevoeld dat ik met/na het bidden stop met trillen als ik zit te beven van de adrenaline als ik in bed ga liggen. Bidden is wonderbaarlijk krachtig. Ik raad het je aan om het te doen. En als je moet huilen, huil dan. Laat het gaan. Terwijl ik dit schrijf, raak ik geëmotioneerd. Maar onthoud alsjeblieft, je staat er niet alleen voor. Ik kan mij niet voorstellen hoe het is met drie jonge kindjes. Je bent een sterke moeder 🤍

Over mijn bloeduitslagen overigens. Ik heb vandaag digitaal al meeste uitslagen binnen gekregen. Ik had mijzelf voorgenomen om niet te kijken, maar ik heb het toch gedaan. Alles zit gelukkig tussen de onder- en bovengrens. Maar ik schrok wel een beetje van de witte bloedcellen ('leukocyten'), wegens mijn angsten en ervaringen met mijn mama. Deze is ten aanzien van vorig jaar verdubbeld, maar nog steeds tussen de onder- en bovengrens. Ik had dit tegen mijn tante verteld bij wie ik sinds mijn burnout klachten inwoon, en ze zei dat er niks aan de hand is. Ze heeft veel (professionele) ervaring omtrent geneeskunde etc., en ze legde uit dat bijv. haar witte bloedcellen altijd hoger dan de bovengrens zijn, en dat mensen met bijv. reuma ook altijd verhoogde witte bloedcelwaarden hebben. Aangezien ik tussen de onder- en bovengrens zit is er echt geen reden tot zorgen, maar wegens de die verdubbeling, de pijn in mijn buik en verhoging etc. ben ik alsnog een beetje paniekerig... Hebben jullie advies voor mij? Ik probeer mijzelf er aan te herinneren aan kalme en milde step-by-step approach, en dat ik ook niet moet vergeten dat ik er niet alleen voor sta. Ik ben inmiddels wel wat gekalmeerd maar voel nog wel de spanning in mijn lichaam... Maandag bel ik de huisarts voor een afspraak om de uitslagen te bespreken. Dan neem ik ook mijn tante mee.

Ik vertrouw erop dat er niks aan de hand is, en ik heb vanmiddag mijzelf een beetje ontladen bij God. Ik werd erg emotioneel, maar het was fijn. Ik wil mijzelf eraan herinneren hoe de liefde van God voor mij heeft gevoeld, toen ik 2 jaar geleden heel dichtbij hem stond. Het voelde als thuiskomen. De overgave hiertoe is zo ontzettend moeilijk in deze periode... Ik wil graag dit volgende vers met jullie delen, ik vind het zo mooi, en zo relevant voor ons allen.

,,Kom naar Mij toe, allen die vermoeid en belast zijn, en Ik zal u rust geven.''
Mattheüs‬ ‭11‬‬:‭28‬ ‭(HSV‬‬)

Hoi lieve Love,

Mijn berichtje werd niet geplaatst.. heel vervelend..

Als je bloedwaarden binnen de onder en de bovengrens liggen ben je goed hoor !

Misschien kan ik je gerust stellen, ik ben medisch analist van beroep, en ik doe dus bloed onderzoeken voor mijn werk.

En om je gerust te stellen, het apparaat wat een bloedbeeld meet controleert alle parameters, ook de testen die eventueel niet aangevraagd zijn, als daar iets afwijkends uitkomt wordt de analist gewaarschuwd en onderneemt deze daar waar nodig actie.

Ik durf dus met zekerheid te zeggen dat je je geen zorgen hoeft te maken over de witte bloedcellen ! Deze kunnen bijvoorbeeld ook wat hoger zijn bij bijvoorbeeld mensen met hooikoorts of allergieën, het komt vaak voor.

Hopelijk voel je je nu een beetje gerust gesteld !

Veel liefs,

En nu 3 keer.. mijn excuses ! 😂

Hi Kaneel, wat fijn en lief dat je je kennis met mij wilt delen. Echt heel erg bedankt, dit neemt een deel van mijn zorgen weg 🤍

Hoi Binke, volgens mij staat dit forum er vol mee, dus mocht je tijd hebben, dan zou ik wat verhalen lezen. Zelf ga ik naar een psychosomatische fysiotherapeut, dus misschien ook nog een idee.

Oh, bedankt. Ik zal gaan kijken.

Hoi Binke, ik denk dat ik wel een lijst van 30 klachten heb: van derealisatie, hersenmist en wazig zien tot spierspanningen (overal gevoeld), kaakklemmen en trillende spieren. Hoe ik er mee omgegaan ben: van eerst oorzaken zoeken (angstig zijn: want wat heb ik) tot het laten zijn en beseffen dat dit bij je bo hoort. Veel klachten zijn bij mij weg en/of zijn minder intens. Sterkte!

Ha Sander. Bedankt voor je reactie. Heftig wat je allemaal voelt, maar gelukkig verlicht acceptatie je klachten. Dat opzoeken is iets wat ik bewust vermijd, de angst die erbij komt kijken is inderdaad geen pretje.

Hoi Binke, hoelang ben je al onderweg? Nee echt heel verschrikkelijk is het.

Ik kan zeggen dat ik al paar jaar in overlevingsstand heb gestaan. Mijn lichaam heeft mij al meerdere keren geprobeerd wakker te schudden, maar heb hier niet naar geluisterd. Koppig en eigenwijs. Ik heb mijn werkelijke dieptepunt recent bereikt

Bedoel je brainzaps?

Nee

Hoi Olaf, ik weet niet of ons gevoel vergelijkbaar is, maar ik herken wel een drukkend en raar gevoel in m’n hoofd. Alsof iets kapot geknapt is, heb ik ook wel eens gevoeld. Nu wordt dat langzaam minder maar het is nog niet weg. Proberen te ontspannen is belangrijk, denk ik.

Ja ik heb dit ook gehad, heeft bij mij best lang geduurd voordat dit nare gevoel echt weg begon te trokken. Mijn advies is: mocht je nog aan het werk zijn stop hier DIRECT MEE! Stop met alles en begin rust te nemen! Als je dag niet doet zal het alleen maar erger worden en duurt herstel langer. Ga daarom aub het gesprek aan met je werkgever.

Hoi Victor,
Ik had/heb hier ook last van, heb je dit al met je huisarts besproken? Mij heeft een week oxazepam geholpen om weer wat tot rust te komen en vanuit daar nam mijn lichaam het enigszins over en werd ik weer wat moe.

Groet,
Thom

Hey, Victor,

Het wordt echt vanzelf beter, ik heb ook alle klachten maar gehad die je maar kunt bedenken en daar kwam veel angst bij kijken. Ik nam zo nu en dan gwn oxazepam en dat werkt uitstekend.

Als je het alleen gebruikt om je rustig te voelen en niet inzet om weer ‘door’ te kunnen dan is het echt een wondermiddel. Maar je moet echt maanden ontspannen en niks doen. Ik zit nu zelf 6 maanden in mn burn out en het gaat stukken beter. Ik slaap beter, bijna alle klachten zijn weg. Dus volhouden en doorzetten. En de oxazepam heeft me erg goed door de eerste maanden geholpen!

Hee Victor,

Was voor mij op het begin ook precies t zelfde. Ik was moe, maar mn lichaam bleef maar aanstaan. Zelf ben ik 6 maanden thuis nu en voel ik me weer ontspannen de meeste tijd (heb ik lang niet ervaren). Wat ik heb gedaan om uit deze trein te komen en wat voor mij heeft geholpen is: kamille thee, een magnesium supplement in de avond & zo min mogelijk op mijn mobiel te zitten. Als ik wel iets van prikkels zocht ipv op een beeldscherm zitten luisterde ik vaak een podcast.

Hopelijk voel je je snel wat meer ontspannen. Ik dacht ook dat dit nooit goed zou komen, maar het komt echt goed!

Hoi anoniem, ik heb dat vaker hoor. Denk daar vaak aan terug om me te helpen herinneren dat het nu beter gaat. Dit zorgt er dan weer voor dat ik me ook wat beter voel, ook op mindere dagen. Zo kan ik positiever naar m’n dag kijken.

Hoi, ik heb juist de laatste tijd dat ik een soort flashback krijg aan hoe ik me voelde vlak voor mn burnout. De benauwd die ik toen ervaarde door alle werkdruk en stress. Ik denk dat het komt omdat je nu (als je fysiek wat meer hersteld bent) je meer ruimte hebt om alle pijn en druk die je destijds ervaarde beter te verwerken. Nu enkele weken/maanden later ervaar ik iets minder benauwdheid als ik terug denk aan vlak voor mn burnout.

Ik zit inmiddels ook 6 maanden in mn burn out en het gaat bij mij ook stukken beter gelukkig wat je absoluut niet kan voorstellen in het begin. Maar ik denk zelf niet heel vaak terug aan de zware periode in het begin. Heel soms doe ik het zelf om het goed te verwerken, maar nu kan ik het allemaal goed relativeren en accepteren dat het gebeurd is en kwam door de bo

Hi Burnie,

Wat fijn om te horen dat jij hier juist kracht uithaalt! Ik merk dat t bij nu vooral nog in de weg zit bij mij. Ik denk dat het nog verwerking is van deze fase. Ik hoop over een tijd hier juist ook positief naar te kijken en de focus te leggen op hoe ver ik ben gekomen ipv de focus op de pijn van die tijd te leggen. Ik ga het in ieder geval vanaf nu meer op jouw manier te benaderen!

Gaat jou ook lukken anoniem, probeer het gewoon. Succes en je kunt dit 💪🏻

Hi Anne,

Dat lijkt me ook heel vervelend, om juist de stress die tot je burn out heeft geleid als flashback te ervaren. Voor mij was de periode voor mn burn out zo’n automatische piloot/achtbaan dat het voor mij echt is gegaan van vol functioneren (voor mijn gevoel) naar totaal instorten in een paar dagen tijd

Wat je zegt is inderdaad wat het is, nu heb je tijd om deze pijn van toen te voelen en te verwerken. Ik struggle momenteel nog met hoe ik dit op een goede manier kan verwerken, zonder dat ik het onbewust wegstop of teveel invloed laat hebben op hoe ik me voel. Ik ga dit ook zeker meenemen naar de volgende sessie met mijn psycholoog.

Goed om te horen dat je hier al minder last hebt dan voorheen, tijd heelt dit hopelijk nog meer voor je!

Hi D,

Wat fijn om te horen dat jij je ook stukken beter voelt! Goed dat jij het op deze manier kunt benaderen. Zelf moet ik nog gaan leren om deze flashbacks en pijn om te zetten naar juist te zien hoe ver ik al ben gekomen. En het inderdaad de burn out de schuld te geven en niet mezelf. Elke dag klein stapje voorruit :)

Herkenbaar! Ik zit er nu middenin en steeds denk ik terug aan het moment dat ik gestopt ben met slapen wat voor een enorme impact dat heeft gehad en nog.
Herken je dat ook? Het niet kunnen slapen?

Hi Anoniem,

heel vervelend dat je zo slecht/niet kunt slapen. Mijn slaap is in de afgelopen tijd erg verbeterd t.o.v. voor mn burn out en begin van de burn out. Ik had voorral moeite met in slaap komen, standaard midden in de nacht wakker worden en heel veel dromen en nachtmerries. In de loop van de maanden is dit steeds minder geworden en slaap ik steeds beter. Zelf dronk ik veel kamille thee toen ik minder goed sliep. Ik slik ook sinds ik thuis ben in de avond een magnesium supplement met B6 & L-trypofaan bij. Voor mn burn out slikte ik ook wel eens 5-htp supplement voor betere slaap. Hierbij moet je wel uitkijken dat je niet afhankelijk word van de melatonine die hierin zit, maar het is wat ik heb gelezen wel beter dan slaapmedicatie.

Hopelijk vind je binnenkort iets wat voor jou goed werkt om je slaapkwaliteit te verbeteren!

Oeps titel is 5-htp

Hoi anoniem, ik heb m’n hele burn out periode last van mn hoofd (en ook nek en schouders). Ook m’n concentratie was totaal weg. Nu na bijna een jaar gaat het iets beter, maar nog zeker niet op het oude niveau. En piekeren hoort daar ook bij. Geen idee hoe lang je in je burn out zit. Maar je zult veel rust moeten nemen en heel veel geduld moeten hebben.

Wat verschrikkelijk Marga en net nu je op vakantie bent. Dat wil niemand. Maar wel goed dat je dit deelt op dit forum, want een gewaarschuwd mens…. Hoop voor jou dat je nog een paar fijne dagen hebt 🤞🏻

Sterkte

Hoi!
Hier hetzelfde hoor. Andere omstandigheden, maar ook ik dacht ik ga de goede kant op, meer doen etc. Maar nu voel ik een constante spanning en slaap ik slechter.
Bij mij komt het door werk opbouwen, spoor 2, keuze voor de toekomst. Loop een beetje vast hierin.

Mijn ervaring is wel dat slapen uiteindelijk weer beter wordt. Maar het start bij ontspannen en veilig zijn (daar werk ik ook weer aan hoor..)

Hoi Anoniem,
Jaa bij mij ook herkenbaar. Heel lang geen problemen gehad met slapen en toen 3 maanden geleden er opeens last van gekregen, die langzaam ook steeds erger werden. Wat bij mij er voor zorgde dat ik steeds slechter ging slapen, is dat ik steeds meer druk op slaap ging leggen. Zolang je slaap als een "probleem" ziet, zal je lichaam er ook zo op reageren door je alert te houden (of te alert maken door vaak of vroeg wakker te maken). Natuurlijk makkelijker gezegd dan gedaan, want niet/nauwelijks slapen met burnout kan inderdaad heel pijnlijk zijn.

Ik weet niet of je je daarin herkent? Kan zijn dat je gewoon een paar avonden slecht heb geslapen (door veranderingen in ritme of ff te druk te hebben gemaakt), en dat het zich nu in stand houd door de stress die je ervaart van het slaaptekort.

Klopt er kwam een enorme druk op slapen. Maar ik heb drie kinderen maar na 3,5 maand bijna zonder slaap te hebben volhouden knakte ik en kon ik niet meer. Nu dus aan de medicatie maar ik merk dat ik nog steeds in me hoofd blijf denken komt dit ooit weer goed kom ik van de medicatie af word het ooit beter...

Zelf ben ik beter gaan slapen dmv van Somnox (een soort slaap ademhalings knuffel). Door dit af en toe af te wisselen met slaapmedicatie ging mn slaap uiteindelijk weer vooruit. Mijn slaap problemen waren misschien wat milder (als ik het vergelijk met jou verhaal), maar als je op hun site kijkt heeft Somnox ook mensen geholpen die maar 2-3 in een avond slapen.

En anders, van wat ik lees in de verhalen van andere, is slecht slapen helaas een symptoom van burnout. Maar net als meeste symptomen zullen die ook overgaan.

ik heb dat wel eens eerder gelezen, ook bij mensen met covid die hun partner verliezen... de partner weet gewoon niet om te gaan ermee is dan vaak het struikelblok.

Het klinkt misschien cru, maar je hebt nu alle aandacht voor je zelf om van je herstel een succes te maken. Weet dat er een mooiere toekomst klaar voor je ligt, een toekomst met een man die beter bij jou past en voldoet aan jouw voorwaarden. Maar weet dat jullie beiden een gelukkig leven verdienen. Soms is dat beter zonder elkaar.....

Het spijt me voor je dat je dit moet meemaken, weet dat je hier niet alleen bent en hier staan we voor je klaar

LIefs

maar het is natuurlijk niet zo dat dat voor elke relatie geldt, dat ze uit elkaar gaan zodra iemand ziek wordt, alleen sommige weten er niet mee om te gaan.... Het is soms het onvermogen van iemand, ze kunnen er niks aan doen.... zo moet je het een beetje zien. Ik heb om die reden ook het contact moeten verbreken met mijn broer en ouders.

En soms zijn dingen niet ment to be, maar weet dat er een betere toekomst voor je klaar ligt, met een man die wel beter om kan gaan met tegenspoed binnen een relatie

Heel veel kracht toegestuurd!!!
Ik kon het niet laten om je een berichtje te sturen....
X rodha

Bedankt voor je lieve woorden Rodha,

Het is gewoon pijnlijk om te zien, en mee te maken dat iemand waar je het jarenlang zo fijn en leuk mee hebt gehad het zo snel opgeeft wanneer het tegen zit.
En ik begrijp dat het voor hem ook niet fijn of leuk is, natuurlijk, hij heeft er niet voor gekozen dat ik ziek werd, maar ik zelf nog allerminst.
Ik zal mezelf de komende tijd nog wel even extra rot voelen, maar ook daar moeten we doorheen ben ik bang..

Bedankt voor je woorden, het doet me goed om begrip en medeleven te vinden.

Liefs,

ik ken de pijn Kaneel, maar je gaat hier beter uitkomen! Ik beloof het je (zolang je blijft werken aan je herstel uiteraard)!
X Rodha

Lieve Kaneel,
Hè getverderrie… wat een naar berichtje. Zo verdrietig voor je! Ik vind het héél vervelend voor je dat dit er nu ook nog bij komt. Dat zal zwaar zijn meid.
Ik wens je super veel kracht toe en weet dat we er hier voor je zijn ❤️

Jeetje wel heftig om dit er ook nog bij te verduren te krijgen Kaneel! Kan me voorstellen dat het wel als een klap aankomt, vooral aangezien je je met een burnout soms al zo eenzaam of ongezien kan voelen.

Heb je vrienden of familie waar je nu een beetje op kan leunen, mits de energie het toelaat? Weet dat je hier in ieder geval altijd je hart kunt luchten en we het zullen begrijpen! Ook hoef je nu in ieder geval niet meer te proberen je ex-vriend on board te krijgen of te laten begrijpen wat er aan de hand is. Hopelijk krijg je zo ook wat meer ruimte voor je eigen gevoelens en behoeften.

Heel veel sterkte en wij zijn hier als je even steun nodig hebt!

Wat superrot zeg.. ik heb met je te doen. Heb zelf tijdens m’n BO een scheiding doorgemaakt en dat was op z’n zachtst gezegd erg pittig. Maar ook: ik heb daarna mezelf nog beter leren kennen en voel me ook sterker dan in m’n relatie. Ik hoop dat dat voor jou ook zo mag zijn op den duur. Voor nu de tijd nemen om het verdriet en de pijn toe te laten en vooral heel lief zijn voor jezelf. Ik hoop dat je (zoals Bart ook al zei) lieve mensen hebt in je omgeving die je steunen.
Sterkte met alles! En ook met deze hobbel erbij: het komt weer goed, alles kost tijd.

diepe respect voor jou B. Je mag trots op jezelf zijn!! Fijn dat je nu ook krachtiger in het leven staat!
X Rodha

Hoi Kaneel

Je bent overal mee bezig….en dan dit ook nog.🙄 ze zeggen altijd dat je er weer sterker uitkomt, maar voor nu is het zwaar ! Ik leef met je mee!

Wat super verdrietig, heel veel sterkte! En dapper dat je het deelt. Hopelijk doet de steun je ook een beetje goed. Achteraf zal je hier vast lichtpuntjes in zien, maar nu is het gewoon *&*%. Zorg goed voor jezelf

Dankjewel Rodha! 😊

Jeetje Kaneel, wat is dit vreselijk en wat zal dit binnengekomen zijn bij je. Hoe hard kan een mens zijn om er een punt achter te zetten op zo’n moment. Terwijl je zo hard werkt om te genezen van je burn out. Ik heb hier op het forum al eens eerder gezegd, als je hoofd in het gips zou zitten, dan zou iedereen snappen dat er iets aan de hand is. Een burn out is redelijk onzichtbaar en dat maakt het ook zo lastig. En natuurlijk heeft hij geen idee wat ie precies moet doen voor je en dat heb je ook mooi gezegd dat je alleen wat begrip wilt hebben. Zoveel is dat niet. Heb ook al eerder gezegd/geschreven dat je niet alleen ziek bent, maar het hele gezin die bij je woont. En dat komt er ook nog eens bij hè, dat schuldgevoel. Niet te doen soms. En zo’n burn out is ook zo grillig, zo heb je een redelijk goede dag en zo is het weer prut. Dat snappen we zelf niet eens, laat staan een ander.

Maar nu is het voor jou even nog pittiger. En ook hoop ik echt dat je je blijft focussen op je burn out en dat je hele lieve mensen om je heen hebt die je opvangen en troosten.

Vanaf hier een dikke knuffel 🤗

Ach lieve allemaal,

Hartstikke bedankt voor alle lieve woorden !
Het is gewoon echt even een hele rotte situatie.. verschrikkelijk.
Vandaag dus ook niet gek, maar geen goede dag. Heel de dag alleen maar liggen huilen, huilen, huilen.

Ik ben nu inmiddels weer bij mijn ouders thuis, die hebben me fijn, liefdevol en begripvol opgevangen, dus dat is fijn.

Morgen weer een afspraak bij de psycholoog, dus heel benieuwd of dat me wat gaat brengen in deze situatie.. Hopelijk kan ik me inderdaad snel weer een beetje herpakken en mezelf weer focussen op herstel..

Bedankt voor jullie lieve, lieve woorden. Ik knap er echt van op..

Veel liefs,

Lieve Kaneel, topper.

Wat een nare dag zo voor je. Niks aan, je voelt je zo machteloos, je hebt hier ook niet om gevraagd en kunt er niet zo snel iets aan doen, hebt er niets aan kunnen doen, hoe graag ook.

Het zegt, hoe moeilijk het ook is voor hem, ook wat over hem. Dat is het allemaal niet waard, en je hoeft je nu iig niet meer te verantwoorden of in te houden voor hem.

Fijn dat je je kunt terugtrekken/terecht kunt bij je ouders. Laat je maar lekker vertroetelen en probeer je zelf te herpakken op je eigen tempo.

Je bent een ongelofelijke kanjer en het komt goed met jou. Dikke knuffel

Beste Kaneel,

Heel naar allemaal.
Een dikke knuffel!

Wat verdrietig allemaal, hele dikke knuffel voor jou en stop nooit met in jezelf geloven. Jij tijd komt weer echt! Sterkte!!!

*Jouw

En je moet maar zo denken: dieper dan diep in het dal zitten dan nu kan niet, nu kun je je alleen nog maar afzetten tegen de bodem.

En laat je verdriet er zijn en alle gevoelens zolang als ze er zijn.

Fijn dat je bij je ouders terecht kan.

Je bent een topper en helemaal goed zoals je bent vergeet dat nooit!

Liefs

Lieve allemaal,

Bedankt voor al jullie hartverwarmende reacties, het doet me goed.
Maar desondanks is deze situatie echt ontzettend rot.. op zijn zachtst gezegd.

Hoe ga je om met rouw of verlies in deze situatie? Want het voelt echt alsof ik een stukje van mezelf kwijt ben geraakt.

En ik begrijp dat we hier beide niet voor hebben gekozen.. maar jullie snappen het al.. wat als, wat als, wat als... ik niet ziek was geworden ? Waren we dan wel nog gelukkig samen ? Pff wat een verrotte situatie..

Verdrietige groet,

rouwen door het verdriet toe te laten, en tegelijkertijd ook fijne afleiding te hebben. Rouwen en bouwen noemen ze dat.
Daarnaast in je achterhoofd altijd onthouden dat er een betere toekomst voor je klaar ligt. JIj gaat er voor zorgen dat je toekomst beter wordt, en dat je, als je er voor open staat later, een man vindt die beter bij jou past.
En bekijken of er een voordeel zit in een nadeel. Een paar dingen zijn al benoemd hierboven als voorbeeld
heel veel sterkte!!!
X Rodha

Dag lieve allemaal,

Ik wilde jullie toch nog even een update geven hoor.

De relatie is verbroken en ik voel mezelf nog steeds erg rottig.
Ik had vandaag een afspraak bij de psycholoog en ik heb het er met haar gelukkig ook fijn over kunnen hebben.
En inderdaad, het is lastig, maar als iemand na een aantal leuke jaren samen zomaar weg loopt voor zoiets.. wat had dat dan in de toekomst betekent als er een tegenslag was geweest ?

De psycholoog zei ook, veel mensen hebben liever 2 gebroken armen in het gips, dan kan iedereen gelijk zien dat het even niet gaat. En daar heeft ze ook gelijk in, niemand kan aan de buitenkant goed zien wat er allemaal gebeurt.

Daarnaast moet ik nu ook nog eens goed proberen het onderscheid te gaan maken tussen liefdesverdriet en natuurlijk de burnout. Want verdriet hoort er in deze fase ook bij, verdriet om wat verloren is gegaan.

Ik heb momenten dat het eigenlijk redelijk gaat en ik heb momenten waarop de tranen over mijn wangen stromen.. het zal echt nog een lange weg zijn om deze tegenslag ook nog te gaan accepteren en verwerken..

Zo tobben we maar door..

Liefs,

Ik vind je hartstikke dapper, Kaneel! Houd moed en blijf vertrouwen!

Ik ook! Je kan het!

Hoi Kaneel topper.

Fijn dat je je hart hebt kunnen luchten bij de psycholoog.

Je komt er door, echt! Schrijf liever langere reactie maar dit is het nu even.

Knuffel en wees lief voor jezelf

Hallo allemaal,

Even 2 dagen offline geweest want, pff..
Dus weer even een update vanuit hier,
Een gebroken hart, dat doet natuurlijk weinig goeds aan de situatie waar ik al in zit. En ik vind het dan ook heel lastig om het liefdesverdriet en de burn out van elkaar te onderscheiden.

Ik merk wel, dat waar mijn BO eerst vooral mentaal was ik, nu ik ook nog een gebroken hartje heb ineens zoveel last van al mijn spieren en gewrichten heb, alsof alles helemaal vast zit..

Vandaag ook nog bij de huisarts geweest, Vandaag na 4 weken opgehoogd van 5 naar 10 mg Escitalopram, en ik voelde hem wel moet ik zeggen, ( of het was een slechte dag, dat kan ook ) maar ik voelde me een aantal uurtjes na inname zo enorm oververmoeid of bijna dronken, ben vanmiddag echt even moeten gaan liggen.

Ik ga binnenkort ook beginnen bij de psychosomatische fysiotherapie, hebben mensen daar evaring mee ? Is het fijn, kun je je ontspannen ? Dit ga ik doen op advies van de HA, omdat ik op internet las, dat een aantal massagepraktijken geen massages doen als je AD gebruikt, ik heb ook gevraagd aan de huisarts waarom dat zo is, maar dat wist ze eigenlijk ook niet.. vreemd..

En over dat gebroken hart.. wat een ellende is dat zeg. Een hoop geregel en gedoe nu ook.. Ik ben nu weer terug bij mijn ouders, maar al mijn spulletjes, kleding enzo zijn nog bij hem.. een afspraak maken om het op te halen, half uur daarnaartoe rijden, alle spanning en emotie van de laatste keer daar naartoe, de laatste keer in "ons" huisje.. alles wat er nog meer gebeurt momenteel.. pff..

Het is een heel verhaal geworden.. sorry daarvoor, maar fijn om het even van me af te kunnen schrijven.

Veel liefs,

Dikke knuffel voor jou Kaneel 🤍

💞

Lieve schat dan leer je hem kennen ennis het dus niet in slechte tijden.. wat juist zo velangrijk is. Trust me ik heb t meegemaakt na 11 jaar. Wees blij dat je nog geen kinderen hebt. Maar i know tegelijk heel moeilijk en eenzaam en zeer. .. kin je hem maar overtuigen.. he. Sterkte lieverd ❤ je komt er wel wrer. Soms moeten dingen gebeuren we hebben elk ons eigen pad. Blijf vertrouwen in liefde. Dat ook dit je sterker maakt ❤

Hoi Kaneel, ik ga sinds kort naar psychosomatische fysiotherapie. Pas 1 keer geweest. De therapie zal er vooral voor zorgen dat je klachten wat op de achtergrond zullen verdwijnen door allerlei “trucjes” die je gaat toepassen. Mijn eerste keer bestond uit ademhalingsoefeningen en niet alleen je onderbuik, maar ook de zijkanten van je onderbuik te gebruiken. Dit moet ik 2 keer per dag 10 minuten doen. Naast dat ademhalen doe je een soort mindfulness. Dus ademhaling onderbuik en zijkant onderbuik en tegelijkertijd scan je in je hoofd elk been af. Het helpt wel maar ik was zo met dat ademhalen bezig dat ik het er gewoon benauwd van kreeg. Dus volgende keer aankaarten. Hij zal vast wel meer trucjes hebben. Dus tja uiteindelijk zal het je ontspanning geven, maar dan is er wel eerst werk aan de winkel met oefeningen.

Vreemd inderdaad over niet masseren in combinatie met ad. Nooit van gehoord en waar ik kom is dat niet aan de orde. Ik zou juist zeggen dat het goed is voor je. Ligt er wel aan wat voor massage he. Misschien eens zo’n Massagepraktijk bellen en het waarom vragen. Lijkt mij dan ook dat de huisarts dat zou moeten weten.

Veel sterkte met alles kaneel

Hormonal Changes: Hormonal changes, such as those that occur during puberty, pregnancy, or hormonal imbalances, may influence the development of keratosis pilaris. Fluctuations in hormone levels can affect the skin’s keratin production and turnover rate.
Bron: urbanskinhairclinic

Patiënten die last hebben van de ruwe huid kunnen een crème worden voorgeschreven die de hoornlaag oplost. Voorbeelden van hoornoplossende stoffen (=keratolyticum) zijn ureum, salicylzuur of vitamine A zuur. Het resultaat is dan een zachtere huid.
Bron: huidarts

Stress heeft invloed op je hormonen, vandaar de toelichting over hormonal changes.

dus dat cremetje zou je kunnen halen via de huisarts, of je zou even langs kunnen gaan bij de apotheek. Daar zijn ze voor

En vooral begrijpen dat de klachten horen dus bij een BO door toename van te hoog cortisol. dus dat geldt ook voor je benauwdheid. blijf focussen op zvm rust en ontspannende activiteiten.
Maar de huisarts kan je vast een creme mee geven.
verder kan ik je deze tip meegeven indien je last hebt van hypochondrie, dit online artikel te vinden via google: ' Piekeren. Waarom je het doet (en hoe je ermee stopt) '
Je kan de gehele titel kopieren tussen de aanhalingtekens en kopieren in google.
Maart kortgezegt: piekeren lost niks op, zoek in plaats daarvan een oplossing voor je probleem. En weet dat helen tijd kost, je moet het de tijd geven. De oplossingen zijn quick fix. Zie helen als revalideren.
En verder weet dat 9 van de 10 keer onze gedachten niet kloppen. Men lijdt het meest door het lijden wat men vreest. Dus men lijdt vooral eerder door de angstgedachten dan dat er daadwerkelijk iets ernstigs aan de hand is. Dus je kan vanaf nu je anggstedachten wat meer los laten.

*De oplossingen zijn geen quick fix

Dankjewel Anoniem, voor al je berichtjes!
Ik hoop inderdaad dat het door de hoge mate cortisol komt vanwege de BO. Dat betekent namelijk dat het ook weer gaat verdwijnen.

Toch denk ik ook wel eens.. komt het van iets anders? Van een allergie ofzo? En dan begint dat malen in m’n hoofd. Want het kan door van alles komen!

Moeilijk soms om niet te piekeren. Ik zal het artikel eens lezen. Ik zag het al eerder voorbijkomen op dit forum. Dankjewel voor het delen.

Evenals de benauwdheid hoop ik dat het snel weg trekt en dat het me lukt om rust te vinden. Moeilijk als hypochonder 🙈

Als die lichamelijke klachten er toch eens niet waren, zouden we een stuk sneller van onze BO af zijn, niet waar 🤣🤣🤣

op allergie kan je je laten testen. Is er niks te vinden,dan is er niks te vinden en hoort het bij je BO
Als het van iets anders komt dan kan je dat dus via je huisarts laten uitstuiten. Daar zijn ze voor, je mag onbeperkt naar de HA ;-)
helaas kost herstellen tijd, geef het de tijd, gun jezelf en je lichaam echt de tijd hiervoor, wees lief voor je lichaam
Ja het artikel heeft mijn leven echt gered ermee!
Zorg voor fijne ontspannende afleiding die bijdraagt aan je herstel, zie verhaal reacties 1532, zodat je niet continue bezig bent te focussen op je lichaam. Maar weet dat de klachten die er zijn bij de BO horen, ze mogen er voor nu zijn het is oke, je hoeft er niet tegen te vechten, laat het er maar gewoon zijn.
Als je geen klachten, had je ook geen BO :-). Zie je herstel als revalideren, en maak gebruik van de handvaten hier op het forum en dmv therapie, bijvoorbeeld een psycholoog icm ergotherapie.
X Rodha (ja mocht niet vanmezelf vandaag op het forum zitten, maar soms maak ik kleine foutjes, dat hoort bij het herstel, ben en blijf een mens)

*Als je geen klachten had, had je ook geen BO

(alle berichten waren van mij X Rodha)

Je immuunsysteem werkt minder goed tijdens bo en daardoor heb je een lagere weerstand en dus sneller 'dingetjes'. Daarnaast hormonaal ontregeld door de bo dus alles bij elkaar kan dat zorgen voor gekke klachten of gevoeliger worden voor dingen waar je niet gevoelig voor was.
Maar t kan allemaal weer weg gaan als t door bo komt.

Ik kreeg in t begin van mn bo allemaal rare rode pijnlijke bultjes op mn knokkels en gewrichten van mn vingers, en paar ontstoken gewrichten. Had allemaal met bo te maken en is langzaam weer weg gegaan.

Succes!

@Rodha
Bedankt Rodha! Wist niet dat jij het was 😉
Ik heb idd allergieën laten testen bij huisarts, daar kwam niks uit, maar tóch kamp ik met heel veel allergieën en intoleranties!! Das dan toch gek?
Maar wat je zegt.. ik moet me erbij neerleggen en wil ook niet voor elke scheet naar de huisarts. Ze ziet me alweer aankomen. Hahahahaha.

Ondanks dat je niet op het forum mocht zitten van jezelf vandaag, ben ik toch blij dat ik je berichtje heb gekregen! Hihihi. Fouten maken mag Rodha, iedereen is mens. Soms gaat het beter en soms minder. Ik zit vandaag ook veel te veel op dit forum. Meestal doe ik 1 x per dag eventjes. Nu dus een faaldag..
morgen beter. Voor jou ook! Je kan het!
En nogmaals dank Rodha!

@Laura
Fijn jouw reactie te lezen! Immuunsysteem… ja daar zeg je me wat. Daar komt veel uit voort evenals die hormonen.

Jij had dus ook bultjes. Wat vervelend op je vingers en dan die ontstoken gewrichten. Akelig! Wel héél erg fijn te lezen dat dat dus was van de BO en lamgzaam weg is gegaan. Ben jij daar toen voor bij de huisarts geweest? Of heb jij het gewoon gelaten voor wat het was?

ik had dat ook PIen, enorm last van jeukaanvallen een tijd geleden, dat is nu helemaal weg. Een BO kan rare tijdelijke klachten geven helaas. IK heb toen voor de zekerheid ook mijn matrassen vervangen en was nu elke 8 weken mijn dekbed. Gewoon voor de zekerheid maar een BO geeft gewoon vervelende klachten helaas. Heb wel allergiepillen geprobeerd, maar hielp niet. UIteindelijk bij afname van mijn BO zijn de jeukaanvallen ook helemaal verdwenen.
Nou gelukkig was het dan een ´goed foutje´ op het forum zitten vandaag hahah!
Tot spreekze lieve Pien

Tot spreekze lieve Pien X rodha ( weer naam bij vergeten te zetten)

en die allergiepillen had ik van de huisarts, maar die hielpen dus niet. Maar met vermindering van BO zijn dus de jeukaanvallen helemaal verdwenen ook.

@Pien: nee, heb t gelaten. Mn hele systeem was duidelijk zo in de war dat ik verwachtte dat t door de bo kwam

En ook een hele fijne week toegewenst PIen, met veel kracht en lichtpuntjes! X rodha

Bedankt Rodha en Laura,
Ik ga het voorlopig maar gewoon even laten en dus niet naar de huisarts en maar hopen dat het verdwijnt. Liefs voor jullie!

Dan zou ik maar lekker thuis blijven als ik jou was Chauffeurke en niet meer op visite gaan!
Dat zijn idd klachten die horen bij een BO. Heel vervelend hè.
Niets doen wat niet goed voelt!

Dankjewel Pien, weet jij soms wat ik er wel tegen kan doen om weer een normaal leven te kunnen hebben. Ik loop inmiddels ook bij een psycholoog.

Een burn-out kan heel lang duren. Je bent er niet zomaar vanaf. Veel rust en ontspanning en weinig tot geen prikkels. En niet over je grens gaan. Dus voel je je ergens niet prettig (zoals je visite), dan dus niet gaan.
Verder kun je super veel lezen op dit forum. Er staan al ontzettend veel tips en adviezen bij verschillende verhalen. Lees maar eens rustig. Weet zeker dat dat helpend kan zijn voor je.

Had ik ook veel last van... Maar mijn antidepressiva heeft dit bijna helemaal weggenomen.... ik was eerst gestopt hiermee omdat ik daik ik dacht dat het wel beter met me ging maar na 3 weken kwamen alle weer terug zo ook angst aan vallen dus weer opnieuw begonnen en de klachten zijn zo goed als weg.. inmiddels al 5 jaar bezig met dit gevecht tegen Bo

Hoi Flora, jij ook al zo lang in een BO! Vreselijk hè! Ik ook… dacht dat ik de enige was die er al zo lang mee loopt…
Sterkte!

Je zou kunnen overwegen het voorlopig bij wandelen te houden ipv te zware cardio of kracht tijdens je BO, dat lijkt mij zelf iets beter, ook nav mijn eigen ervaringen.
Maar hopelijk zijn er meer mensen die antwoord hebben op jouw vraag

Ik ben 5 maanden thuis nu vanwege bo en doe elke dag 20min yoga, aangepast aan wat ik die dag red. Soms is t iets intensiever maar mag geen naam hebben.
Verder wandel ik rond 14u nog een 25/30min.

Mijn psycholoog zei dat ik kan kijken of ik zwemmen weer op kan pakken, maar dan startend met maar 10min, maar denk dat je snel teveel doet.

Voor nu hou ik t bij t plan om yoga iets uitbouwen op goede dagen qua intensiteit/duur afgewisseld met ochtend wandeling ipv middag en dan middels herstelbewegen. Dan doe je in eerste instantie 5nin op wat hoger tempo zodat je hartslag wat omhoog gaat en de rest van de wandeling gewoon normaal om te herstellen.

Ik durf om de reden die jij al geeft meer nog niet aan. Denk dat je jezelf snel overvraagd en zeker HIT of krachttraining pas de klap later komt. Misschien anders iets van NL in beweging om wat op te bouwen?

Of misschien kleine stukjes fietsen op rustig tempo om wat afwisseling te hebben en toch wat cardio te doen?

Ik ben bijna een jaar onderweg en m’n conditie is bij lange na niet wat het was. Om die reden hou ik het ook bij wandelen. Soms een half uurtje en soms een uur. Als ik niet wandel, dan fiets ik en dan ook maar half uurtje a drie kwartier. Verder doe ik 4 a 5 keer in de week Nederland in beweging. En ga ook naar nidra yoga. Ik zou per dag aankijken wat je energie is en dan niet denken oh gisteren heb ik een uur bewogen, dan moet dat vandaag ook lukken. Naar je lichaam luisteren. Dat doe ik ook en soms doe ik dan het minimale, klein rondje lopen. Mijn abonnement voor de sportschool is al sinds juli vorig jaar bevroren. Dat lukt me gewoon niet bv om krachttraining te doen en dan ook nog in een relatief drukke omgeving.

Hopelijk heb je hier wat aan.

Ik herken wat je zegt. Als iemand die veel energie uit sporten haalt, wil ik graag weer dat kunnen oppakken. Het lukt me redelijk om nu 45 min een beetje rustig te tennissen. Maar als ik meer duursporten zoals hardlopen of zwemmen probeer, merk ik dat ik de dag daarna een stuk vermoeider ben (ook al slaap ik juist beter door het sporten). Ergens had ik gelezen dat als die vermoeing binnen 24-48 uur weg is, dat het prima is. Maar moet zeggen dat ik soms ook mn twijfels heb.
Ik ga binnenkort beginnen bij een psychomatische fysio, met als doel mn fysieke conditie te verbeteren. Misschien moet je ook naar zoiets kijken?

Ik doe yoga en wandelen. In fase 1 en 2 van een BO wordt sporten sowieso afgeraden (iets met cortisol, adrenaline, dat werkt je herstel alleen maar tegen als je te snel start met intensiever sporten). Als je al zegt dat 20min yoga de max is zou ik het daar voorlopig bij houden (wandelen of rustig fietsen kan ook altijd). Ik vond goede tips en uitleg hierover in het boek de burn-out reset. Wie weet heb je er wat aan. Sterkte en succes!

Bedankt voor de reacties en tips! Het is fijn om ook wat herkenning terug te lezen. Het blijft zoeken, dat herstel

Vooral wat Burnie zegt ook: dagelijks aanpassen aan wat je op dat moment kan. Niets opleggen omdat t moet, maar voelen wat gaat. Hou t klein en veilig

Hoi Anne, ik heb psychosomatische fysio en dat is volgens mij niet perse om je fysieke conditie op peil te brengen. Dat zal meer gaan over je geest en lichaam op hetzelfde niveau te brengen. Bijvoorbeeld om pijn tegen te gaan door je af te leiden van de pijn. Kan me niet voorstellen dat je conditie verbeterd door psychosomatische fysio. Misschien is dan ergotherapie iets voor je om te helpen om je dag op een verantwoorde manier in te delen.

Hoi A! Ik heb precies hetzelfde. Na zon 20 minuten krachttraining of hardlopen stort ik ook in. Wat bij mij goed werkt is fietsen en wandelen, daarbij word ik niet zwak en misselijk.

Ik las dit hele onderwerp mee en ik dacht… “kunnen jullie 20 minuten yoga doen??” Wauw! Ik red net de 10 minuten… bahbah. Vreselijk frustrerend.
Verder probeer ik ook elke dag of 30 min te wandelen of 30 min te fietsen.
En dat terwijl ik vroeger super fanatiek aan sport deed. Ik krijg het nu ook niet opgebouwd en ik kamp er al jaren mee. Best frustrerend.

Hoi A,

Herkenning. Het is heel aantrekkelijk om te gaan sporten op de goede dagen. Helaas hebben we minder reserves waardoor je de volgende dag weer minder goed voelt.

Hoi Pien, de yoga die ik doe mag echt geen naam hebben hoor haha, is meer restorative en klein beetje flowen. Sommige dagen alleen maar restorative en sommige dagen iets meer flow. Ik doe t in de ochtend en moet dan ook opletten dat ik niet teveel wil doen, want krijg dan smiddags daar de rekening weer van.
30min fietsen klinkt voor mij nog als een droom, dat lukt helaas nog niet. Maar alles op zn tijd.

Rustig aan en iedereen heeft dingen die wel of niet gaan nog. Elke bo is anders.

Hoi Laura, Thanks voor je reactie ☺️ Doe jij yoga via YouTube ofzo? Of doe jij gewoon iets “uit je hoofd”? Ik merk zelf dat alleen het liggen op m’n yoga matje al heerlijk genoeg is. Alsof m’n hele lijf even zakt. Weinig oefs voor mij hoor whahahaha Weet ook niet zo goed wat ik kan doen voor lichte oefeningen.
Ach Laura, we kunnen in elk geval iets hee! Misschien is buiten in de tuin yoga doen ook wel lekker?
(Als er niet iemand met een elektrische snoeischaar in de weer is…🤣)

Hoi Pien,

Haha nee niet uit mn hoofd, nadenken is nog steeds niet mn beste ding tijdens deze bo 😂. Ik doe yoga with bird via YouTube (restorative, heel relaxt) en heb een abo online bij Yoga Flow Zuidlaren. Ook hele relaxte lesjes en de 30min lessen breek ik af bij 20. Daarna nog even 20 meditatie met muziek.

Yoga with bird is echt t kijken waard dan, want er is heel veel van haar wat gewoon 1 houding vasthouden is op je matje elke zoveel minuten.

Buiten yoga doen lijkt me ook heerlijk, alleen trek ik de felheid van de zon heel slecht op dit moment dus wie weet binnenkort als dat wat beter gaat.

Maar ben al lang blij met wat lukt! 😄

Oooooo herkenbaar die zon trek ik ook niet 🙈🙈🙈

Zo jammer he! Ik merk dat mn wandelen nu wat beperkt wordt doordat ik last krijg van de warmte, maar zal wel bijtrekken weer na verloop van tijd, hoop ik 😜

Ook al wens ik het jullie niet toe, maar fijn om te horen dat het een gedeeld probleem is! Ik ga gewoon terug naar mijn yoga's en wandelen.
Pien, ik gebruik Down Dog, daar word ik heel blij van. Het is een yoga app, ze hebben verschillende soorten yoga (je kan de soort, duur, en ervaring kiezen). Ze hebben ook een meditatie app, ook daar kan je de tijd, ervaring, ademhalingsoefeningen etc kiezen. Er is ook walking meditation, heel relaxed. Het is betaald, maar dat krijg je toegang tot alle apps.

Wat een super idee, A! Ik ga eens kijken naar de yoga app!
Succes met bewegen!

En Ohja, voor diegene die ook zo snel last hebben van de zon … ik draag ALTIJD buiten een doekje (of petje) en een zonnebril. Scheelt enorm!

Hoi Anne, Ik had dit precies hetzelfde! Ik kon uiteindelijk ook niet meer lange gesprekken aan. Vaak na een uur als last van hersenmist/overprikkeling na mn ‘dip’. Terugval klinkt zo heftig. Ik had het die 3 maanden ervoor niet tot nauwelijks. Het wordt beter: ik kan ondertussen al gewoon makkelijk 2 a 3 uur met vrienden of familie zijn. Sterkte Anne!!

Helemaal niks meer. De natuurljk weg nu aan het bewandelen, dmv van ontspannende activiteiten, zie verhaal 1532. Maar voor sommige kan het helpend zijn en de negatieve cirkel doorbreken. Sommige hebben baat bij pammetjes of Antidepressiva.
Maar er zijn ook wat natuurlijke dingen, valdispert, kamille thee, Sint Jans kruid, magnesium, etc
X Rodha en veel kracht en sterkte toegewenst

Hey!

Ik gebruik heel af en toe de angstmedicatie die ik al had voor mijn gegeneraliseerde angststoornis, alprazolam 0,25 mg. Het geeft mij al veel rust dat ik weet dat ik het in huis heb voor het geval dat. Het haalt de scherpe rand weg en zorgt ervoor dat ik kan ontspannen. Maar ik voel andere emoties nog wel goed.

Het voordeel is dat ik het niet elke dag neem en het dus ook niet af hoef te bouwen. Ik ervaar heel weinig bijwerkingen, alleen dat ik er best suf en moe van kan worden en er daarom ook niet mee mag rijden.

Het nadeel is dat het verslavend zou kunnen zijn. Want is natuurlijk heel fijn om te kunnen ontspannen, maar het haalt het symptoom (angst) weg en niet het probleem. Ik neem het niet vaak omdat ik het ook goed vind om te luisteren naar de signalen van mijn lichaam en ze niet te verdoven op het moment dat ze zich aandienen. En je mag er niet mee autorijden.

Ik gebruik niks. Wil mijn eigen lichaam voelen en luisteren naar wat het aangeeft. Ik wil mezelf voelen. De natuurlijk weg bewandel ik. Daardoor kan ik beter voelen wat er speelt en wat er voordoet.

Dan zit je een beetje tussen de fase van overspannen zijn en de beginfase van een burn-out
Luister goed naar je lichaam en plan meer herstelruimte in dmv rust
X Rodha

Nee hoor, dat kan heel goed. Er zijn 2 soorten burn-out. 1 waarbij uitputting op de voorgrond staat, en 1 waarbij vooral de gejaagdheid op de voorgrond staat. (En een combi kan ook nog geloof ik). Als je daarover meer wilt lezen zou ik het boek De burn-out Reset aanraden. Daar staat dit overzichtelijk in beschreven en uitgelegd.

Bedankt voor de reacties

Graag gedaan! X Rodha

Hoi Xx, Ik denk dat elke burn out uniek is. Iedereen die in een bo komt heeft een andere samenstelling van klachten. Bij mij begon mijn bo bijvoorbeeld met derealisatie en hersenmist. En totaal geen hartkloppingen of spierspanningen ofzoiets. Maar zie het maar als iets positiefs dat je energie hebt!

Zo voelde ik mij ook in de beginperiode en vroeg mij af wanneer die vermoeidheid nou eens zou komen. Die is later toch gekomen naar mate de mentale klachten veel minder werden.

Ik heb dezelfde klachten. In het begin wel uitgeput, maar was met een maand al over. Blijf regelmatig hartkloppingen of hartbonzen krijgen, maar worden ook al minder. Maand lang geen paniekaanval gehad - waar ik me elke keer echt tiefus bezopen door voel. Alles begint wat te slijten. Gelukkig ook de maagklachten.

Heb je soms ook dat je de hartslagen in je buik voelt?

Ik voelde de hartslagen vaak in m’n rug als ik lag

Hele Kleine stapjes vooruit nemen, jezelf uitdagen
Ergotherapie kan je daarbij helpen.
Merk je dat je herstel steeds meer stagneert bij kleine stapjes vooruit zetten, dus dat je juist meer achteruit gaat, dan weet je dat het niet je angst was, wat je tegen hield, maar dat je niet voldoende rust heb gehad en niet voldoende hersteld was. Dit is mijn eigen ervaring na velen trial-errors, en nav wat ik geleerd heb bij therapie en ook van de meeste lotgenoten
X Rodha

Hoi Rodha, bedankt voor je reactie. Ik heb al een periode gehad waarin ik eigenlijk alles weer ging doen en gek genoeg ging dat een tijdje goed, maar toen kreeg ik in 1x midden in de nacht een paniekaanval. Dus denk dat het dan toch meer door de bo komt dan angst

Herkenbaar hoor Z. Bij mij duurde het (niet om je te ontmoedigen) geloof ik 11 mnd of een jaar voordat ik pas wat vooruitgang voelde. Tot die tijd ook vaak het gevoel had dat m’n herstel stil lag terwijl ik wel alles aan tips en adviezen heb opgevolgd die goed zouden moeten zijn (goede voeding, genoeg rust, iedere dag even bewegen, schermtijd omlaag, schrijven, mindfulness, ontspanningsoefeningen, en ga zo maar door ;)).
Ieder lichaam heeft z’n eigen hersteltijd en dat hangt van van alles af. Hoe je gezondheid, leeftijd is, hoe lang je al over je grenzen bent gegaan, enz.
En ik snap je vraag of je je klachten door je angst in stand houdt, of dat de angst een klacht is. Ik denk dat beiden kan, dus ik heb daar niet direct antwoord op.
Proberen te accepteren (hoe lastig ook) en handvatten vinden die je kunnen helpen. Is er iets wat je helpt bij de angst?

Sterkte met alles!

Graag gedaan! Dat zou heel goed kunnen. Maar om echt te weten of je te veel of te weinig doet raadt ik ergotherapie aan.
En alleen Bij angst: altijd hele kleine stapjes nemen om je angsten aan te gaan. Exposure therapie noemen ze dat bij psycholoog.
Maar als je heel erg terugvalt bij meerdere kleine stapjes vooruit dan is de kans groot dat het de BO is ipv alleen je angstgedachten die ongegrond zijn.
X Rodha

Hi Burnie,

Yes, ik heb 2 wekelijks een shiatsu massage en vind het heerlijk. Heel ontspannen en helpt inderdaad bij vastzittende spieren. Het is niet te heftig maar bereikt wel heel goede de knopen die vast zitten. Ik heb nu 4 behandelingen gehad en veel minder last van spanningen in nek, schouders en heupen.

Oh wat goed om te weten M. Daar gaat het bij mij ook om, behalve de heupen dan, daar heb ik geen last van. Dank je wel voor het reageren en wie weet is dit ook nog wel iets voor andere lezers van dit forum

Hoi Marie, wat vervelend dat je klachten weer terug zijn. Denk je op de goede weg te zijn komt dat weer terug. Sowieso vind ikzelf dat het heel wisselend gaat met de klachten. Dus ik ervaar ook dat klachten soms veel minder zijn of zelfs weg en dat de klachten op enig moment weer terug zijn. Vaak wel minder heftig, dat wel. En soms krijg je er gewoon weer een paar “nieuwe” bij. Zo had ik bijvoorbeeld nooit last van hartkloppingen en sinds 1 a 2 maanden wel. En dit gaat dan gepaard met benauwdheid. En niet de hele dag, maar wel elke dag. BO is gewoon een grillig iets, geen touw aan vast te knopen hoe het verloop is. Dat van jeuk hebben ken ik niet, maar wie weet iemand anders wel. En ik ben ook bijna een jaar onderweg. Ik probeer gewoon niet teveel te piekeren over alle klachten, helpt ook niet. Accepteren en ermee dealen. En dat lukt zeker niet elke dag hoor, afhankelijk hoe heftig de klachten zijn.

Sterkte met alles

Hoi Marie, wat vervelend allemaal hè.
Ik herken de jeuk wel. Ook op borstbeen. Ik heb ook veel last van eczeem gekregen tijdens mijn burn-out. Kriebel plekken op verschillende plaatsen, droge huid ook en pukkeltjes her en der, vnl op benen en buik. Veel huidklachten dus. Ik probeer mijzelf voor te houden dat het erbij hoort. En me er niet te druk om te maken. Ik smeer wat vaseline Lanette, dat verzacht.

En verder ook bij dit, zoals bij veel andere thema’s, schijt hebben aan wat anderen ervan vinden!
Of je nu eczeem hebt op zichtbare plekken, eerder vertrekt op een verjaardag, de winkel uitrent omdat je gaat hyperventileren, oordoppen draagt vanwege overprikkeling, überhaupt nergens op komt dagen omdat je het niet aankan… lekker schijt hebben aan wat anderen denken!

Hou je goed Marie! Zorg goed voor jezelf!

Nog als toevoeging, de gevolgen zijn vaak zo groot. 1 of meerdere nachten slecht slapen en dus hele dagen ontregeld. En kan dan niet zo goed stoppen met nadenken over hoe ik het anders had moeten doen.

Blijven oefenen met grenzen aangeven, duidelijk zijn hierin. Meestal hebben mensen veel respect voor mensen die grenzen aangeven. Blijf vriendelijk maar duidelijk als je je grenzen aangeeft, en doe dat vooraf zvm zodat de ander er van af weet en het geen verrassing is. Grenzen zul je heel je leven aan moeten geven, dus blijf oefenen. En accepteer ook dat het soms even fout kan gaan. Maar blijf je bewust van de consequenties als je over je grens heen gaat
Succes topper!
X Rodha
(Ik lees niet meer alle reacties want bijhouden lukt me niet altijd, maar hopelijk heb je iets aan deze tips :-) )

Zet desnoods een timer Als je ergens bent en met de titel van je wekker: SLECHT SLAPEN

Als dan na een uur bijv je wekker afgaat nadat je hebt afgesproken en je ziet die titel dan wordt je herinnert aan de negatieve gevolgen en kan je bewust de keuze maken om niet langer te blijven meer

Gr Rodha wederom, vergeten naam bij te zetten :-)

Hoi Rodha, dankjewel voor je mooie reactie. Je hebt helemaal gelijk, grenzen zal ik altijd aan moeten blijven geven en doorgaans is het fijn als mensen dit doen. Grenzen aangeven was voor mij echt compleet nieuw eigenlijk, en geloof dat het even duurt voordat ik het onder de knie ga hebben. Maar wat je zegt, blijven oefenen en accepteren als t even niet lukt.

En die wekker is echt een top idee! Ga ik zeker doen!! Dankjewel Rodha 😁, en ja lukt mij ook niet om alles bij te houden hier hoor.

Ja het is een nieuw gedrag aanleren. Maar oefenen baart kunst. Hoe vaker je iets doet hoe beter je het afgaat en een gewoonte wordt
Ik heb super veel respect als iemand zijn grenzen aangeeft, dan denk ik, Thats the man!!!
Graag gedaan Bart :-)
X Rodha

Heel herkenbaar Bart. Vaak last van en ik ben ook meer aan het leren om aan te geven wat wel en wat niet. Dat is dat please gedrag hè. Dat zit ons gewoon soms in de weg. Maar we blijven oefenen Bart 💪🏻 en wat Rodha schrijft, oefening baart kunst.

Samen staan we sterk! En goed bezig ook Burnie! Gelukkig begrijpen we hier elkaar X rodha

Het helpt mij wel eens om de situatie dan om te draaien. Stel dat ik ergens binnen kom, en iemand anders zegt vrij vlot ongeveer zoiets: "Sorrie, ik vind het hartstikke gezellig, maar ik zit aan mijn taks qua prikkels en energie ivm burnout, het is voor mij tijd om even thuis uit te rusten."
Dan zou ik dat prima vinden en totaal niet op mezelf betrekken. (Dat iemand weggaat wegens mijn komst)
Ik zou het zelfs heel sterk van diegene vinden. (Komt op mij heel zelfverzekerd over)
En ik ben zelf altijd heel open en eerlijk over mijn klachten, dus ik zou dit zelf ook prima durven zeggen.

Neemt niet weg dat ik dit herken, hoor. Maar mensen zijn toch vooral met zichzelf bezig.

Goed gezegd BrandUit, en zo is het ook. We vullen het zelf allemaal in wat mogelijk een ander denkt. En 9 van de 10 keer klopt dat niet. Gewoon zeggen en je nooit afvragen wat een ander daarvan vindt. Uiteindelijk doe je het voor jezelf.

We leren het wel 😉

Hoi BrandUit en Burnie, ja wat jullie zeggen is helemaal waar! Als iemand tegen mij zou zeggen dat die overprikkeld is en er vandoor moet zou ik het ook alleen maar begrijpen. Misschien zijn er ook mensen die het niet helemaal zouden begrijpen, maar dat maakt eigenlijk ook helemaal niet uit.

Ik heb geleerd om mijn gevoelens voor me te houden, daar was vroeger toen ik klein was gewoon geen ruimte voor ivm mentaal zieke ouders. Denk dat het daarom voor mij gewoon een struikelpunt is. Maaaarrr ik ga jullie raad onthouden en blijf gewoon oefenen! Dankjulliewel 😁

Heel herkenbaar, ik loop er ook bij herhaling tegenaan. Ook op het werk, toch bij een bespreking blijven zitten als het eigenlijk op is etc. Waarom ik het dan niet durf... angst wat anderen van me denken, sociaal wenselijk gedrag e.d. Wat ik oefen: korte zinnetjes die vriendelijk, maar duidelijk zijn dat je moet gaan. Dat nodigt minder uit om weer een heel gesprek te beginnen dan een lange uitleg. Ik heb het eens aan chatgpt voorgelegd en die had hele leuke zinnen (het neemt je woordgebruik een beetje over, dus de zinnen passen ook bij hoe je het zelf zou zeggen). Misschien heb je er wat aan!

Goede tips Anne. We hebben ooit geleerd dat aardig gevonden worden veiliger was dan jezelf zijn. Zo konden we conflicten vermijden. Maar we blijven leren en voor onszelf opkomen. En dat kan heel goed met korte zinnetjes die vriendelijk zijn, maar wel duidelijk.

Zo herkenbaar! Ook ik hield m'n gevoelens vroeger voor me Bart, in verband met dingen bij m'n ouders/in gezin van herkomst, misschien daarom geen wonder dat het lastiger is voor ons grenzen aan te geven en te bewaken.

Lieve Rodha, Bart, Burnie, Anne, Brandunit en anoniem, herkenbaar dat oefening kunst baart en ook dat we mogen proberen mild te zijn als het even een keer niet lukt want dat is ook logisch.

Laatst nog toen m'n zusje hier was (die zwanger is) had ik mezelf voorgenomen om na max 60 min te stoppen, had zelfs een wekker gezet na 40 minuten. Uiteindelijk ging ze na een uur en 25 de deur uit en was ik gesloopt en zat met de gebakken peren. Maar 'wilde niet onaardig en onbeleefd zijn' en het overkwam me ook een beetje ofzo in het moment. Vervolgens met een vriendin afgesproken een half uur te bellen, en toen m'n wekker gezet na 30 min, maar we zaten net in zo'n fijn gesprek. 'Gelukkig' moest zij ook door ivm werkafspraken en zei zij na 35 min heej onze tijd zit erop we gaan ophangen. Maar blijft gek en niet ontspannen voelen om zo een tijd te hangen aan een afspraak. Maar ik weet: wel nodig!!! Maar iets in mij veroordeelt dat dan ofzo dus ergens goed dat m'n lichaam dan signalen afgeeft daarna als het teveel was, dan VOEL ik dan weet ik: dit wil ik de volgende keer anders.

Denk ook stukje acceptatie van wie ik nu ben en gemis/rouw om hoe ik vroeger was ofzo of hoe m'n sociale leven was, dat is dat stuk in mij wat het veroordeelt 'om sociale afspraken met een wekker te doen'

Plus gewoon het verdriet en de confrontatie dat het nodig is ansich denk ik.

Zit even in een bui waarin ik m'n minder prettige/verdrietige/onzekere gedachtes en gevoelens deel merk ik (en vind dit best spannend spannender dan het delen van de meer opbeurende/wijzere gedachtes gevoelens☺️)

Wat mij helpt: het vantevoren via de ap al aangeven, een beetje in de woorden van brandunit (mooie zinnen brandunit) en dan als de wekker gaat streng zijn voor mezelf.

(En dat gaat dus de ene keer wel goed en de andere niet)

In het gezin met mijn vriend is het makkelijker dan zeg ik na 20 min praten bijvoorbeeld gewoon: 'mijn hoofd is vol'

Of als hij savonds met een regelding over het huis komt: 'sorry ik wil daar graag een keer pver nadenken maar vandaag lukt me dat niet meer'

Ik kan het dus wel, en bij mn ouders gaat het ook best goed, maar richting m'n vriend het makkelijkst.

Wat bij mij ook meespeelt en weet niet of anderen dit herkennen?

Ik mis soms zo dat gevoel van vroeger: lekker uren kletsen met een vriendin of vrienden vaker zien en dat dit dus meer vanzelfsprekend voelt.

Als ik dan dit soort korte bel of live afspraken niet heb wordt ik ook niet zo geconfronteerd met dat gemis. En met het gemis aan de Marlies van voor m'n BO, of eigenlijk van nog veel langer daarvoor, die meer energie had en meer kon hebben, zoiets?

Plus dat als ik mensen spreek ik ook altijd wordt geconfronteerd met mn BO (jeetje wat doet diegene veel op een dag/week in vergelijking met mij)

Herkennen mensen dat?☺️

Ik weet dat ik me moet richten op mn eigen proces/herstel en dat doe ik ook echt maar dat vergelijken gebeurt soms onbewust.

Die twee dingen geven👆🏻dan soms verdrietige gevoelens, naast dat het ook fijn is een vriendin weer even te hebben gezien of gesproken.

Dubbel dus eigenlijk.

En mis juist ook mn sociale leven dus probeer mezelf daarin wel kleine dingen in te laten plannen met fijne mensen, om toch een beetje de verbinding te houden met anderen.

Maar vind dit soms gewoon echt lastig en probeer dat dan ook maar te accepteren dat dat lastig ís nu soms.

En ook soms de angst en onzekerheid van: blijf ik wel aansluiting vinden bij mensen, iedereen 'gaat door' met zijn/haar leven op een heel andere manier dan ik op sit moment , en niet weten hoelang deze BO nog duurt en wat uiteindelijk passend voor me zal gaan zijn qua sociaal leven en hoe dat vorm te gaan geven, en wetende dat dat ook nog een zoektocht zal zijn ter zijner tijd:

(Een sociaal leven passend bij het hebben van een gezin, mn hsp, mn introverte eigenschappen zoals opladen van me-time, en mn meer behoefte aan 1op1 contacten ipv groepen, en kwaliteit in tegenstelling tot kwantiteit in vriendschappen maar ook dus wel echt behoefte aan sociaal contact en verbinding)

Plus heb nu zo weinig te vertellen voor m'n gevoel, mijn leven bestaat uit vooral uit herstel en het gezin. M'n wereldje is even heel klein (en dat is eigenlijk heel fijn☺️) Maar heb wel een heel ander leven dan vrienden zonder BO.

Ergens de angst: blijf ik niet alleen over/vergeten mensen me niet/ben ik wel waardevol genoeg in vriendschappen nu tijdens deze BO..

Schaam me ook een beetje voor al deze gevoelens en gedachten en hoop dat ze hier delen me wat brengt, en hoop stiekem ook op wat herkenning en erkenning.

En sorry als het een beetje een van de hak
Op de tak bericht is geworden. Hopelijk nog een beetje te volgen.

Nouja, en heeel verhaal en hoop dat het nog een beetje past bij jouw topic Bart☺️

In ieder geval fijn om even m'n hart over te kunnen luchten🙏🏻, want zit hier soms best een beetje mee.

Lieve Liesie, ik denk dat jouw verhaal herkenbaar is voor heel veel lezers op dit forum. Zo ook voor mij. Mijn leven was voor mn BO heel anders dan nu. En ja ik mis het heel erg en als ik erbij stilsta, dan word ik er ook verdrietig om. Ook ik moet steeds afspraken maken onder voorwaarden, hoe gek is dat. Dus tijd, plaats, hoe lang. En ik heb hetzelfde, bij een aantal mensen kan ik redelijk goed aangeven wat ik op een moment nodig heb. Zo kan bv mn man thuiskomen van een leuke activiteit en zit daar natuurlijk vol van. Komt dan al binnen met een energie van heb ik jou daar. En dan moet ik zeggen liever doe je nu niet druk. Dat is toch verschrikkelijk om te doen terwijl ik z’n enthousiasme begrijp. Ik heb er bewust voor gekozen om m’n kringetje klein te houden, zo is het voor mij beter te doen en om me niet in nare situaties te brengen die voor nu niet goed zijn. Met heel veel mensen afgesproken als het weer kan dat laat ik wat van me horen. En ja er zullen mensen afhaken en misschien denken jeetje is ze nog niet beter. Dan is dat maar zo.

Het blijft verdrietig om te beseffen dat de tijd lijkt stil te staan en dat ik zo weinig uit het leven kan halen op dit moment. En natuurlijk denken we gelukkig zo niet elke dag en zijn er ook dagen bij dat ik redelijk tevreden ben met hoe het gaat. Maar wat zou ik vreselijk blij zijn als dit voorbij is zeg, wat mis ik alles. Theater, etentjes, dagje treinen, vakanties, spontane uitjes/terrasje pikken/sporten pfff teveel om op te noemen. En nu zou iemand kunnen denken ja ik begrijp wel dat je in een burn out terecht bent gekomen met al deze activiteiten, maar alles was natuurlijk ook in balans.

En voor goede vrienden blijf je waardevol hoor. Ik denk dat ook weleens en soms zeg ik weleens tegen mijn vrienden dat ons geduld wel op de proef wordt gesteld. Maar zo voelen zij dat niet hè. Meestal krijg ik terug jij zorgde ook voor mij toen ik niet lekker in mn vel zat, of toen ik ziek was. En soms een lieve kaart als bedankje en daar wat inschrijven is voor vrienden weer heel waardevol.

Dus Liesie ook deze mindere dag gaat voorbij en hopelijk morgen weer een dag vol goede moed. Dit geldt ook voor mij hoor, want ook mijn dagen zijn heel wisselend. Zelfs op 1 dag kan het wisselend zijn.

En ooit denken we hoe zal het zijn met Liesie? Is ze al naar de kapper geweest ✂️ en heeft ze d’r bril laten stellen. En denk jij zou Burnie nog in haar overjarige outfit op een terras zitten 🤔, of is ze nou eens lekker gaan shoppen. Wie weet. Sowieso hoop ik dat we weer zonder zorgen kunnen genieten van het leven.

Rustig aan vandaag en misschien toch wat energie voor een korte wandeling en wie weet knap je daar een beetje van op.

En misschien komt het ook door het mooie weer hoor dat we het zo voelen. Dan wil je eruit en van alles ondernemen in je hoofd, maar je lichaam zegt nog even nee.

Hey Liesie en Burnie, dankjulliewel voor het delen van jullie verhaal! Ik heb even niet de concentratie/korte termijn geheugen om er echt inhoudelijk op in te gaan (nu alweer groot deel van wat ik heb gelezen vergeten 😅), maar ik had echt letterlijk bij alles wat jullie noemden een gevoel van herkenning. Een beetje een weemoedig gevoel haha, het is heel fijn dat ik hier niet alleen in ben maar pfoe het is ook wel pijnlijk om door te maken. Vind het knap hoe jullie al die ervaringen zo op kunnen schrijven, het klopt precies met wat ik zelf ook ervaar maar moeilijk onder woorden kan brengen.

Heel erg bedankt voor jullie lieve reacties, die helpen mij enorm!! Voel me wat minder alleen ofzo daardoor. Wens jullie een fijne dag en sterkte! We komen er wel

Ach lieve @Liesie en @Burnie,

Wat zijn deze woorden weer herkenbaar ! Ik heb er niet veel aan toe te voegen. Maar weet dat ik het lees 😊

Wat betreft grenzen aangeven @Bart, ik denk dat dat voor vele van ons een lastig topic is. Ook ik heb in mijn jeugd vooral leren "pleasen" mijn ouders hadden het druk genoeg met hun eigen "problemen" en ik heb mezelf als kind al aangeleerd om zo min mogelijk problemen te veroorzaken en zo min mogelijk aandacht op mezelf te vestigen.

Wat er dan in resulteert dat je ook in je latere leven een beetje een "stille kracht" blijft. Schouders eronder en doorgaan, geen aandacht naar jezelf toe trekken. En vooral niet opkomen voor jezelf en wat jij nodig hebt. Totdat je met je neus tegen een muur aan loopt en met de gebakken peren zit.

Ik heb al veel tips gelezen hierboven, dus ik zal het verder kort houden. Maar weet dat je niet de enige bent die hier moeite mee heeft !

Veel liefs,

Ik ben een boek aan het lezen over hoe om te gaan met jezelf motiveren binnen je grenzen te blijven. Ofwel het matigen van bijv mijn internetverbruik. het woord internetverbruik zou je ook ook kunnen vervangen door bijv: te lang in sociale situaties bevinden. Dus gedrag waar je voelt dat je niet voldoende of geen controle over hebt. Ze noemen dat ook in de ergste variant verslaving. Maar er zijn natuurlijk gradaties daarin. Het structureel over mijn grens gaan was het sein dat ik het verder moest uitzoeken. Dit boek oa heb ik daarvoor aangeschaft

Ze geven oa dus de tip mee dat je een consequentie moet koppelen aan je gedrag. Dat is dus dat voorbeeld van de timer die ik benoemde. Ik ben nog maar kort bezig met het boek…. Dus ik kan het niet nog verder toelichten deze tip of andere tips uit het boek

Het boek heet “grip” van Marc bosma. Staan ook heel veel ander dingen in over hoe je je grenzen beter kan aangeven, hoe om te gaat met hoe omgaan met niet helpende gedachten, patronen doorbreken, omgaan met overprikkeling/ stress, hoe omgaan met sociale situaties etc etc. Ik heb overigens geen autisme maar het boek is daar wel voor geschreven. Desalniettemin is het ook bruikbaar voor mensen zonder autisme :-).

Geen idee of je hier wat aan hebt maar wilde het delen

x Rodha

@ lies, oef lang verhaal, hahaha merk dat voor mij toch pittig is vaak maar doe mijn best toch iets op te kunnen reageren:

afspraken met een wekker is tijdelijk. Maar ook als je gezond bent zul je altijd te maken hebben met grenzen. Alleen zijn ze nu korter je grenzen.
Met elke mini stapje vooruit zul je een gelukkiger leven leiden. Stop optijd en laad je reserve batterij steeds meer op door voldoende onder je grens te blijven
En luister naar je gevoel, wat maakt jou gelukkig en wat draagt tegelijkertijd bij aan je herstel. Leg dit vast voor jezelf deze afspraken

Als je je zelf vergelijkt met anderen, doe je jezelf tekort :-)
Je gevoelens de vrije loop te laten, ze mogen er zijn, vechten kost meer energie, maar ook daarna weer terug op het zadel springen :-)

Heb vertrouwen dat je oplossingen zult verzinnen voor een gelukkiger leven omtrent de dingen die je benoemde, alles op zijn tijd

En dit online artikel te vinden via Google heeft mij onwijs geholpen tegen piekeren: “ Piekeren. Waarom je het doet (en hoe je ermee stopt) “

Tussen de aanhalingstekens kopiëren en plakken in Google

Schamen is nergens voor nodig!

En focus je op de stapjes die je vooruit zet! Sta daar bij stil :-) dat geeft positieve kracht. Sta stil bij de voordelen van je handelingen, of het nu rust nemen is of kort afspreken

X Rodha

@lies = @liesie

“Stop optijd en laad je reserve batterij steeds meer op door voldoende onder je grens te blijven “ dat was ook zo ongeveer jouw eigen tip wat je geleerd had uit camp burn-out zag ik. Bedankt dat je dit gedeeld had ook!
X Rodha

Lieve Burnie, Bart, Rodna en Kaneel.

Enorm bedankt voor jullie lieve reacties op mijn negatieve angstige gedachtes en gevoelens stuk.

Het was inderdaad vrij lang, dat het jullie gelukt is te lezen tijdens BO vind ik alleen al heel lief.

En wat een warm bad dit forum, zo blij mee.

Wat Bart zegt, ik voel me nu ook minder alleen.

Vond het heel spannend om te plaatsen.

Dankje voor de hetkenning Burnie🙏🏻 ik heb soms het gevoel dat wij een beetje op elkaar lijken (lis van het leeftijdsverschil) en moest hardop lachen op je laatste stukje.

Mooi wat je zegt Rodna over dat boek, en sowieso je wijze lieve woorden.
Allemaal zo waar en helpend.🍀

En Kaneel ook bedankt voor jouw reactie.

En zeker waar, door het lekkere weer worden we ook weer meer geconfronteerd met wat we niet kunnen.
(Maar ook met wat wel kan in little steps, gister naar een botanische tuin hier in de biirt geweest met m'n vriend was fijn)

Ik ben/probeer in sociale contacten behalve nu noodgedwongen grenzen aan te geven ook beter op te letten van: hoe voel ik me bij iemand? En geef het meer aan als ik iets niet prettig vind (dat laatste wil ik nog zelfverzekerder/assertiever in worden)
Maar ik weet ook dat hoe verder ik zal herstellen hoe beter dat zal gaan.

Ik blijf het lastig vinden, maar bedacht me gister ook: ik mag rouwen om de 'Liesie' die er niet meer is nu, en waarvan ik niet weet op welke manier ze terug zal komen.

En ondertussen focussen op the little steps die wel lukken en veel rust blijven pakken.

M'n lichtpuntjes de komende week:
- vandaag even wandelen met jongste dochter die meegaat op de step
- woensdag als t lukt iets extra lekkers koken
- donderdag even kort mee op lraamvisite met vriend en kids bij iemand in de straat
- zaterdag als t lukt met oudste dochter 'gezonde snickers' maken. En dan komt nichtje eten savonds.

Ala laatste nog wat betreft die 'verslaving' Rodna: Ik denk dat ik vroeger, voor m'n vorige BO (die peanuts was achteraf vergeleken met deze) verslaafd was aan sociaal contact, aan de bevestiging en geruststelling die ik erin vond. Als ik nu merk dat ik teveel vanuit het gevoel van bevestiging willen sociaal comtact zoek (vanuit angst dus) probeer ik die bevestiging meer uit mezelf te halen.

Dit is niet zwart wit want vindt het ook belangrijk me kwetsbaar op te stellen richtijf de mensen die echt dichtbij me staan want we zijn nou eenmaal afhankelijk over en weer van sommige naasten.

Maar onrust en angst verdragen in plaats van vanuit daar handelen/ervan weg willen/vluchten in sociale contacten doe ik niet meer.

Ik denk dat deze periode ook fijn ruimte geeft voor het ontwikkelen van een hele goede gezonde sterke relatie met onszelf ♥️
En hoe krachtig is dat, en dat nemen we ons hele leven mee.

'Enjoy your own energy' las ik laatst, en dat is zo waar.

Weer een lang stuk, sorry, m'n gevoelens onder woorden brengen en opschrijven kan ik goed, dit beknopt doen dan weer mindee;)

Fijne dag allemaal, we zijn allemaal TOPPERS!
En nogmaals enorm bedankt voor de lieve en fijne reacties op mijn kwetsbare stukje van gister 🍀♥️

Het het boek 'grip' gereserveerd bij de bieb Rodna, alrijd afwachten of ik het oom daadwerkelijk ga lezen (heb mezelf afgeleerd dat moetjes te laten zijn) maar ben wel nieuwsgierig, thanks voor de tip in ieder geval

Ja je moet wel zorgen dat je het boek vertaald naar jouw specifieke situatie

Verslaving kent gradaties. Dus mijn internetverbruik is niet buitensporig als ik een gezond persoon zou zijn, maar omdat mijn grens nu lager is, ga ik sneller over de grens. En ik wil daar meer zelfcontrole over krijgen, dus daar helpt dit boek ook bij. Zo ben ik ook super geïnteresseerd altijd in dingen en verlies ik daar soms ook de controle in. Dat is dan wel geen verslaving voor mijn gevoel maar toch iets om aan te werken. En dit boek leert je daarmee omgaan. Ook door te leren hoe je effectief dingen kan weigeren in situaties. Dus je kan het boek vertalen naar jouw situatie.
En weet dat we niet altijd hoeven te vechten met ons gevoel, het mag er zijn, ook de angst. Weet dat we dit aankunnen dit gevoel en dat we niet altijd dit hoeven op te vullen met (teveel) dingen doen wat (nog) niet helpend is. Meer Rust is namelijk de essentie en de oplossing, niet jezelf teveel overbelasten door wat dan ook, of het nu teveel sociaal contact hebben is, te veel doen in z’n algemeenheid, teveel op mobiel zitten etc. Dus vind voor jezelf de balans hierin, tot hoe ver kan je maximaal gaan met iets om gelukkig te zijn zolang het je herstel niet negatief beïnvloedt.
Alles wat je nu leert is een les voor het leven ♥️
Tip: lees alleen wat voor jou van toepassing is. Dus sla dingen over waar je niks aan hebt zoals de inleiding. Zo start ik zelf direct met hoofdstuk 6! Omdat dat voor mij prio heeft. En start eerst alleen met 1 bladzijde per keer. Weet dat het enige wat je tegenhoudt, is het “er toe zetten”, als je eenmaal begonnen ben dan vind je het leuk om verder te lezen, maar maak het niet te bont, gewoon maximaal paar bladzijden per keer, niet teveel in een keer. Verander moeten in willen. Je wilt beter worden en daarom wil je 1 of meerdere bladzijdes lezen. Niks moet, je doet dingen omdat je het wilt.
X Rodha en een fijne week!

En sorry als ik niet overal op ben gegaan wua reactie lukt me nu ook niet, maar heb net alle reacties en tips weer opnieuw gelezen en helpt me enorm, zo fijn dat we elkaar kunnen helpen op deze manier en ook kunnen herrinneren aan al deze dingen op de minder fijne dagen.
'De echte vrienden blijven' dat zeggen ze altijd.

En zo blij voor jou dat je een oaar hele goede vriendinnen hebt Burnie, volgens mij ben jij zelf ook een hele fijne lieve vriendin voor anderen.

Dat hele topic 'vrienden' is voor mij zo zoeken en (her)ontdekken nu dat ik oprecht nog niet precies weet wie dat zullen zijn. Maar de tijd zal het leren, en ik blijf dicht bij mezelf ♥️

Ik heb ook een paar goede, en ben heel blij met alle gezelligheid en steun die er is, maar iedereen heeft het soms ook zo druk ofzo, en het blijft een lastig iets vriendschappen tijdens een BO (voor mij)
En ansich ook doordat ik denk ik in een proces zit hierin..

Wie weet kijk ik over jaren terug en denk ik: ik heb betere vriendschappen dan ooit 🍀

En ik denk ook oprecht: liever niet dan ij vriendschappen die niet (meer) goed voelen.

En in het hier en enorm dankbaar voor m'n vriend, moeder, dochters en dit forum dat sowieso. En blij met mezelf (soms;))

Liefs voor iedereen toppers ♥️

Het boek is van Marc bosma en Johan van Zanten uit mijn hoofd. X Rodha. De kaft van de voorkant van het boek is geel gekleurd met een roze hand/vuist geïllustreerd.

Ik twijfelde of ik Johan van Zanten juist had, maar het klopt :-) x Rodha

Hey Liesie topper!

Heel herkenbaar hoor je reactie op Bart's verhaal, voor de meeste zie ik hier natuurlijk. Wat een lieverds allemaal he. Ik kan niet een heel verhaal typen nu maar ik geef je een dikke knuffel.

Voor iedereen, ook voor jou natuurlijk Bart ;)!!

Dankje Gert, fijn hè alle herkenning op dit forum en dat we er voor elkaar kunnen zijn, en dikke knuffel terug !:-) (en hopelijk knap je weer wat op na je griep, rustig aan🍀🌞)

Liefs ook voor alle anderen en iedereen! 🌸

Bij mij zijn er ook best wat vrienden weggevallen of tenminste op de achtergrond geraakt, sommigen heb ik al een jaar of langer niet gezien. Maar zoals jullie zeggen Liese en Burnie het hebben van een paar vrienden waar je alles mee kunt delen is veel waardevoller dan een heleboel oppervlakkige vriendschappen!

Zelfs de beste vrienden begrijpen me niet net zo goed als jullie dat doen, maar ze luisteren wel en steunen me. Is denk ik ook vrijwel onmogelijk om dit echt te kunnen begrijpen als je het niet hebt meegemaakt, afgezien van voor bv. Psychologen dan. Wel is het om vele redenen een uitdaging om af te spreken 😅, maar maak er het beste van.

Ben ook zo blij met al jullie lieve reacties, begrip en erkenning, dankbaar dat dit forum er is 🙏. En dikke knuffel terug Gert 😁, en voor alle anderen ook! Hoop ook dat je griep snel over is!

Wat fijn dat je beste vrienden luisteren en je steunen Bart, en herkenbaar dat het echt begrijpen lastig is voor mensen die het zelf niet meemaken, fijn dat dat dan weer kan op dit forum inderdaad!

Het beste Bart en liefs en dank voor het openen van dit topic heb je mij ook erg mee geholpen:-)

Dankjewel Liesie, jou wens ik hetzelfde! En heel goed te horen dat jij er ook wat aan hebt gehad :) !

Nog een eventuele tip voor wat het waard is en wie dit leest:
Op spotify kun je gratis het luisterboek 'notities van een introvert' luisteren.
Ik luister hem af op 0,9 snelheid, is voor mij precies goed en in kleine stukjes, rustig aan.

Het gaat onder andere ook over tijd voor jezelf nodig hebben, maar ook behoefte hebben aan sociaal contact en verbinding.

En grenzen stellen hierin.

De schrijfster (Bente Wouw) heeft zelf ook een flinke burnout achter de rug en heeft nu weer haar balans gevonden.

Wie wet hebben meerdere mensen op dit forum er iets aan

En anders laat lekker aan je voorbij gaan

Liefs

*weet

Welke klachten heb je nu nog na een jaar burnout?

Hypochondrie, de bijbehorende angstgevoelens en de burnout maken mij helemaal uitgeput... Het voelt als een cirkel, ik ben zo ontregeld... Het gaat heel erg op en neer merk ik. 😢

Tegen angst en piekeren, kan ik dit online artikel, te vinden via Google, aanraden: “ Piekeren. Waarom je het doet (en hoe je ermee stopt) “

De hele titel tussen de aanhalingstekens dien je in Google te plaatsen/kopiëren zodat je hem daar vindt

Ook heel veel last gehad van hypochonder te zijn. Heb alles waar ik al jaren mee worstelde en bang voor was dat dat mijn leven op zn kop zou zetten als er iets naars uit zou komen laten testen de afgelopen weken, heb dus geen teelbalkanker, mond kanker en een slecht hart wat ik dus altijd, elke dag in mn hoofd rond ging al jaren. Voel me zoveel relaxeder nu. Tom

Super Tom!! Wat goed dat je je angsten hebt doorbroken!! Je hebt echt top gehandeld. Ik voel echt een trots momentje. Piekeren lost niks op, dus dien je inderdaad een oplossing te zoeken voor de problemen waar je over piekert en angst over hebt, en dat heb je gedaan door het eea te laten uitsluiten bij de HA. Zet het voort deze spirit Tom!

Rest klachten zijn nog een vreemd gevoel in me rechterkant van me lichaam en nog heel veel spierpijn benen bij staan, vermoeidheid is een stuk minder gelukkig. Mede door optimalisatie van me mitochondriën en veel rust. Verder eigenlijk niet veel meer. Ik had zoveel klachten wazig zien duizelig derealisatie, paniekaanvallen, spiertrekkingen, netelroos, tintelingen voeten handen, brandende huid rechterkant, slap aanvoelende benen, overprikkeling bij supermarkt al. En nog meer maar het heeft tijd nodig en ik zag ook geen uitweg meer maar hier ben ik 80% hersteld. En ik weet hoe ik me voelde toen ik op dit forum dagen lang zat te lezen. Echt verschrikkelijk maar je komt er doorheen!! Ik kan weer sporten en dagelijks me dingen doen ben laatst zelfs uit geweest. Maar wat mij denk ook veel heeft geholpen om eruit te komen is neurofeedback

Dit was N. Trouwens ^

Hoi Kaneel, Ik kreeg ook de diagnose gegenaraliseerde angststoornis en veel personen met een bo hebben ook last van een depressie. Je krijgt ook niet snel te horen dat je een burn out hebt van een poh’er. Eigenlijk zitten deze diagnoses vaak in het pakket bo + de fysieke ongemakken die erbij komen kijken. Hoop dat de sessies je naar een mooier leven gaan leiden!

Hoi Kaneel, lekker hier blijven lezen en schrijven. En wat Sander zegt, je krijgt nooit de diagnose BO. Dus wie weet is het bij jou ook wel een combi, net zoals zoveel lezers hier op het forum. Je krijgt de diagnose BO niet omdat je dan niet verzekerd bent voor de behandeling, dus geven ze er een naam aan en dan krijg je alles vergoed. Super irritant vind ik dat, want zo lijkt het alleen maar alsof een BO niet bestaat. Ik kreeg ook de uitslag bij mijn psycholoog en geen idee meer eerlijk gezegd wat, ik zei al tegen haar geef er maar een naam aan. Maar krijg nu cognitieve gedragstherapie en dat wordt dan ook vergoed. Maar kloppen doet het natuurlijk niet en zo krijgt het hebben van een BO nooit de aandacht die het zou moeten hebben.

Maar Kaneel lekker blijven lezen hier en delen wat je kwijt wil.

Succes met je therapie

Hoi Kaneel,

Hier net zo hoor.

Van een Burnout naar depressie en gegeneraliseerde angststoornis.

Wat Sander zegt, heel veel komt overeen qua klachten. Lees schrijf klets lekker mee je bent een fijne stem op het forum.

Zet m op.

Lieve Kaneel,

Hier ook! En somatische stress klachten hebben ze er ook bij gezet. Er zijn idd veel overlappingen en overeenkomsten met andere diagnoses en labels.

Je bent meer dan welkom hier ❤️

Het overlapt allemaal inderdaad. Nav je burn-out krijg je logischerwijs angst en ook logischerwijs soms wat depressieve klachten. Dus tja, wat was er eerst?!?! Het hangt allemaal samen in elk geval. Hou je goed! Fijn als je op dit forum aanwezig blijft!

Ik heb trouwens een lief en fijn boek gekregen van een vriendin. Het grote depri doeboek. Op een speelse en leuke manier geeft het mij want handvatten als het even niet zo fijn gaat.

Dat boek heb ik ook, maar al een tijdje niet meer in gekeken. Mooi moment om het er weer eens bij te pakken, dus dank voor het noemen! ;)
Verder sluit ik me helemaal aan bij de rest. Burn-out, depressie en angststoornissen vertonen veel overeenkomsten en gaan vaak samen. Heel veel succes met de behandelingen! 🍀

Ach lieve @Sander, @Burnie, @Gert @Pien ,@Kammilethee en alle anderen natuurlijk.

Wat is het fijn om zo'n groep mensen te hebben hier op het forum! Ergens dacht ik even, nou hier zit ik dan met een diagnose. Maar inderdaad, wat iedereen ook aangeeft, en ik zelf ook voel. Er zit zoveel overlap in al deze "ziekten" dat we elkaar toch goed kunnen begrijpen en aanvoelen. En iedereen ervaart zijn lasten en klachten anders. Ik vind het fijn om hier nog een tijdje rond te hangen op het forum zeker !

@kammillethee, dat boek ziet er heel leuk uit, misschien maar eens bestellen !

Waar ik nu wel een beetje mee zit, ik vroeg me af of jullie hier ervaring mee hebben. De psycholoog raad mij nu aan om als eerste stap, "de cirkel van depressie" te doorbreken. Ze heeft helemaal uitgelegd hoe die in elkaar zit en ik begrijp hem ook goed.
Het plan is nu alleen dat ik 7 dagen in de week, elk uur ga inplannen voor mezelf. Ook de hele simpele dingen als douchen en eten, maar ook "leuke, ontspannende" activiteiten. Als ik dan een activiteit heb afgerond moet ik een cijfer geven aan mijn gevoel. En als het gevoel achteruitgaat moet ik erbij schrijven of ik weet waar dat door komt. ( zo heb ik laatst een keer zitten puzzelen en kwamen er zoveel negatieve gedachten op, dat ik maar gestopt ben. )

Maar wat me nu dus "zorgen" baart is, kan ik al die dingen wel doen ? Wat als ik nog meer lichamelijke of geestelijke klachten krijg door de "overprikkeling" van zoveel doen ?
Ik ga voorlopig echt nog niet op een terras of in een restaurant zitten, maar jullie begrijpen wat ik bedoel. Ineens heel veel "moeten".

Heel benieuwd of iemand hier ervaring mee heeft.

Veel liefs,

Mij is verteld door een ggz psycholoog dat burnout geen officiele diagnose is dus in dat opzicht logisch dat je die diagnose ook niet gekregen hebt.

Mijn gevoel zegt rondom dit topic “diagnoses” dat je echt op je eigen intuïtie moet blijven vertrouwen en als de diagnose je helpt om goede hulp te krijgen, prima. Maar in mijn ervaring zijn er genoeg psychologen die burnout niet begrijpen en kan het behandelen alsof je enkel een angststoornis/depressie hebt juist averechts werken (heb ik zelf ervaren ook vaker ervaringen op dit forum gelezen).

Blijf aanvoelen waar jouw grenzen liggen en wat voor jou werkt. Laat je niet door hen vertellen wat je wel en niet zou moeten kunnen. Dat kan jij alleen weten en voelen.

Burnout is écht wat anders dan depressie en angststoornis. Echter kan je wel door je burnout extreem depressief én angstig worden. En kan je een burnout hebben gekregen van een angststoornis/trauma etc.

Hoi Kaneel, je moet helemaal niks hè? Dat scheelt weer een hoop stress als je dat beseft. En ik herken wat je zegt, zo kreeg ik het advies koop een 6 minuten dagboek en schrijf er elke dag in. Ik werd daar zo niet vrolijk van om elke dag dezelfde vragen in dat dagboek te moeten beantwoorden. Elke dag, hoe heb je geslapen? En elke dag schreef ik, waardeloos. En nog meer van zulke onzin vragen. 3 maanden volgehouden en nu ligt dat dagboek op de vuilnisbelt 😉 Klaar ermee. Maar ik kreeg in het begin van mijn psycholoog ook mee om op te schrijven wat ik zoal deed op een dag. En dat kwam omdat zij die vraag aan me stelde van wat doe je zoal overdag en ik zei nou niks in het bijzonder want ik heb de puf niet. En dan zie je uiteindelijk dat je meer doet dan je aanvankelijk dacht.

Dus misschien niet elk uur wat opschrijven (vind ik ook al vermoeiend om daarmee bezig te zijn), maar ochtend, middag en avond. Dat scheelt weer een paar uur😉. Op zich een goed idee van je psycholoog hoor, maar misschien te vroeg nog om er zo intensief mee bezig te zijn. Gewoon aangeven wat voor jou goed is en werkt. Dus eerlijk blijven naar je psycholoog toe en aangeven dat dit nog een brug te ver is.

@Anoniempje en @Burnie,

Bedankt voor jullie lieve reacties. Ik zal inderdaad proberen mijn grenzen aan te geven bij de psycholoog. Pfoeee dat is een uitdaging hoor 🫠 Maar inderdaad, zij kan van alles bedenken, maar alleen ik kan aanvoelen wat ik aankan en prettig vind. En een goed idee Burnie, om niet zo strikt per uur alles op te schrijven, en meer globaal per dagdeel. Vind het ook helemaal geen prettig idee om alles op uur en tijd te doen.

@Kammillethee en @Anoniem, Ik heb ondertussen "het grote depri doe-boek" besteld dus ik ben heel benieuwd wat het is en of ik er wat uit kan halen. Hij komt als het goed is morgen binnen, ik houd jullie op de hoogte.😊

Verder heb ik zelf ook nog een aanrader, ik heb een boekje thuis van Robbie Rogge, het heet "Doe elke dag iets waarvan je in balans blijft" dit is eigenlijk een mindfullnes journal en ik probeer deze elke dag in te vullen, elke dag staat er een mooi citaat en een kleine "opdracht" om in te vullen. Elke dag is ook anders, dus niet zo'n saai boekje als bij jou Burnie, waar je elke dag dezelfde vragen beantwoord, en dat ding uiteindelijk door het raam naar buiten wil gooien 🫣😂
Een paar voorbeeldjes:
- Een vreugdevol moment vandaag.
- Hoe ik me vandaag ontspande.
- Een warm, vriendelijk woord wat ik vandaag ontving.
- De eenvoudige dingen die mij vandaag plezier brachten.

Ik vind het zelf een prettig boekje om in bezig te zijn, en het kost je echt maar 5 minuutjes. Ik weet dat er ook een versie is "Doe elke dag iets waar je blij van wordt" dit boekje is volgensmij hetzelfde principe.

Nou mijn schermtijd zit er wel weer op voor vandaag, fijne avond en tot snel ! 🥰

Veel liefs,

Hoi Kaneel.

Ik ben het boek de Burnout reset aan het lezen. Daarin wordt gezegd dat als je die angst klachten al had voor je BO, dan is het een angst stoornis,
Maar bij een BO zijn het de gevolgen zijn van je ontregelde zenuwstelsel, die geeft dan angst signalen af ook als er niets is en geeft je ook depressieve gevoelens.
Veel psychologen weten hier weinig van. Ik "moest" in het begin ook van alles en dat heeft me geen goed gedaan.
Ik weet niet of je het boek zou kunnen kopen of misschien lenen bij de bibliotheek.
Ik vind het een erg goed en behulpzaam boek.

Maar dat is mijn persoonlijke mening. Je moet niets!!

Groetjes en sterkte!
W.

Hoe meer ik erover geleerd heb, hoe meer je gaat zien dat alles te maken heeft met het ontregelde zenuwstelsel. Mijn psycholoog heeft het ook nooit over een burn out gehad. Het is dan ook geen officiële diagnose die ook niet in de dsm staat. Ik kreeg ook de diagnose paniek stoornis. Ik vind dit achteraf (na 2,5 jaar) ook logisch. Burn out is heel erg gelinked aan angstklachten die ontstaan door overbelasting op werk. Maar het is vaak niet alleen je werk waar de klachten vandaan komen. Maar een combinatie van alles.
Angst en paniek klachten zijn een onderdeel van je burn out. Vaak een laatste reactie van het lichaam van het ontregelde zenuwstelsel door langdurige extreme stress. Ik zie het altijd als een soort snelkookpan waar het stoom de paniek aanval is.
Ik vind het verstandig om aan de slag te gaan met de psycholoog om te kijken hoe het best om te gaan met paniek en angst. Maar inderdaad vergeet niet dat het je levensstijl is geweest die je op dit punt gebracht heeft. Samen met uiteraard je karakter.
Succes, gun jezelf heel veel tijd.

Wat een warme, en wijze woorden weer van iedereen. ♥️ Zo fijn om te lezen en niks meer aan toe te voegen😊 Ik denk dat dit forum en de kennis en inzichten die we allemaal hebben en delen en de herkenning en erkenning soms nog veel meer waard zijn dan de gesprekken bij de psycholoog.

Liefs voor iedereen🌸

Hoi Anoniem, ik zou toch maar goed naar je lichaam luisteren en voor mij klinkt het helemaal niet alsof het zo goed als over is. Je hebt nog lichte klachten en hele erge vermoeidheid. Er zijn hier genoeg voorbeelden te lezen dat dit nou juist fout is gegaan door te snel te veel willen. Er zijn hier forumlezers die weer helemaal onderuit zijn gehaald daardoor. Luister dus goed naar je lichaam en pas je activiteiten aan. Neem je rust tussendoor serieus. En dat is toch ook zo erg niet. Als dit zou betekenen dat je toch wel het eea kan doen, dan is dat toch hartstikke fijn.

Is perfect normaal heb precies hetzelfde gehad mentale klachten die weg trekken en schiet vermoeidheid dit is de laatste stadium van uw burnout daarna zal het beter gaan

Ik heb precies hetzelfde. Zit er al 20 maanden in en wordt er echt zk moedeloos en verdrietig van ;( denk vaak hoe ben ik als 25 jarige zo ver laten komen…

@Burnie ik ervaar amper angst meer en ik denk dat dat echt een grote stap is verder in het herstel. Ik doe verder niet erg veel activiteiten en ben bijna dagelijks aan het bewegen, zoals wandelen of fietsen 30 minuten. De eerste 8/9 maanden ervaarde ik weinig tot geen vermoeidheid bij het wakker worden, waarschijnlijk omdat ik heeel veel aan stond. Nu is dat anders en ben ik soms tot op het bot vermoeid, tenminste dat voelt zo. Dit is nu ook al een halfjaar bezig en kan gewoon geen verklaring vinden voor deze vermoeidheid, ondanks dat ik al een tijd thuis zit. Ik heb een afspraak bij de huisarts om te kijken of er toch een andere verklaring voor te vinden is. Ik denk dat ik 8 jaar geleden echt voor het laatst "fit" was en altijd uitgerust wakker. De stress van mijn studie heeft inderdaad de emmer doen overlopen. Maar soms denk ik dat er niet een andere verklaring voor is, zoals een hoge bloedsuikerspiegel of een andere aandoening. Ik probeer hier meer inzage in te krijgen en erachter te komen waar mijn energie nou echt van lekt want zo voelt het.

@onbekend hoelang ervaar jij die vermoeidheid al? En hoelang zit jij inmiddels in je herstel?

@A Precies om gestoord van te worden... Heb jij nog andere klachten naast je vermoeidheid en werk je inmiddels alweer?

Ja heel herkenbaar, fijn dit berichtje hierboven te lezen. En ook jouw reminder Burnie. Ik heb heel veel last gehad van hele heftihe hoofdpijn. Na heeeeel veel rust nemen (en nog steeds) blijft deze eindelijk bijna helemaal achterwege. Nu alleen jog steeds 'heel klein potje energie' per dag/week, zoals ik het vaak noem. Ben nog steeds erg moe en heb erg veel rust nodig. Benieuwd hoelang deze laatste fase zal duren, maar heb er maar geen tijd meer aan gekoppeld en bekijk het meer per dag/week/maand.

Ik ga trouwens binnenkort wel voor de zelerheid opnieuw bloed laten prikken, ik keam erachter dat de laatste keer in 2023 was, en dat toen wel mn hb is geprikt maar niet mn ijzer en ferritine.

Heb gelukkig kunnen switchen van huisarts (had een beetje zo'n rouwdouwer die me destijds ook het advies gaf 'gewoon door te werken' wat achteraf niet helpend was en de start van mn herstel een half jaar heeft uitgesteld. Nu zit ik bij een huisarts die wat zachtaardiger en holistischer kijkt. Ga binnenkort met haar bespreken of er medische oorzaken kunnen zijn van mn vermoeidheid en bloed laten prikken. Als hier niks uitkomt kan ik dit loslaten.
(Dit was ook 1 van de dingen ik lang heb uitgesteld nouja had de kracht en energie niet) nu ga ik het eindelijk binnenkort doen. (Kappersbezoek is nog steeds niet geweest en bril zakt nog steeds van neus Burnie;) wel wat nieuwe leuke truitjes van een kleding loop waar ik sinds kort lid van ben-> erg leuk en duurzaam!🍀

Misschien nog een idee voor jou Anoniem om dit ook met de huisarts te bespreken?

En vanuit 'camp burnout' heb ik destijds geleerd: zorg dat je je GEHELE herstel dagelijks minder energie uitgeeft dan je gebruikt. Als je daar halverwege mee stopt blijf je hangen en herstel je niet verder (of je valt terug)
Dus probeer dat ook te doen (of dus laten)
Maar lastige balans hoor en
Sowieso wat een proces zo'n burnout, petje af en diepe buiging voor ons allemaal!!

@liesie ja zeker ik heb een afspraak staan bij de huisarts voor mijn (hoofdzakelijk) vermoeidheid. Bloedprikken is voor mij ook dec '23 geweest en ook niet op ijzer geprikt destijds. Ik slik rondom menstruatie wel ijzer voor de zekerheid. Maar heb niet het gevoel dat veel medische oorzaken zijn uitgesloten, zoals diabetes, bloedsuikerspiegel, ijzer, nier/leverproblemen etc... Het geeft mij rust om te weten of alles oke is.

Ja minder energie uitgeven dan dat je hebt is een hele lastige, want wat kan ik nou eigenlijk doen en wat niet... Ik heb het gevoel dat ik al rustig aan doe maar helaas kan ik niet zien of ik energie aan het opbouwen ben of niet..

Is ook lastig en een open deur misschien maar: probeer naar je lichaam te luisteren en dingen uit te proberen in kleine stapjes (zodat je als het te veel is niet heel erg over je grenzen gaat en terug valt) vind het ook zoeken maar dit probeer ik nu.

Precies en de ene keer zijn je grenzen groter dan de andere keer. Ik heb wel geleerd om niet meer een uur te fietsen, maar eerder bij een halfuur te houden en natuurlijk op een laag tempo. Fietstocht vanmiddag ging perfect, maar twee weken geleden had ik heel erg last van benauwdheid tijdens het fietsen bijvoorbeeld. Ik snap er soms ook helemaal niks van.

Hey Liesie, fijn om wat van je te horen. Nou zo te horen vallen we dus nog steeds op als we een terrasje gaan pikken. Jij met je haar alle kanten op en je bril op het puntje van je neus en ik nog steeds in mijn gedateerde kleding 🤣 Ik heb ook nog steeds geen puf om te shoppen of m’n flowerpower kleding te vervangen. Joh ik wacht gewoon tot het weer in is 😉.

Maar inderdaad een goede balans vinden in je dagelijkse leven vind ik elke dag weer een uitdaging. Het blijft steeds uitproberen of iets lukt en soms moet je ook echt kunnen toegeven dat het weleens je dag niet is. En dat van je hoofdpijn herken ik ook, in het begin van mijn BO 24/7 hoofdpijn, dit ging uiteindelijk over in een druk op mn hoofd. Nu nog wel aanwezig, maar niet meer super aanwezig. Dus de lichamelijke klachten nemen wel af 🥳 Nog wel regelmatig hartkloppingen.

@ anoniem en Liesie, ik heb ook een aantal keer bloed laten prikken om mn bloedsuikerspiegel op te laten meten. Ik hikte tegen hetzelfde aan steeds. Niks uitgekomen, was alle keren goed. 3 keer bloed laten prikken. En gelukkig dat ik een lieve huisarts heb die in alles meegaat.

Ach ik modder maar door, wandelen, Nederland in beweging (terwijl ik liever kijk naar heel Holland bakt bv hahaha) boodschapje doen en hopen dat dit alles voorbijgaat.

Maar Liesie mocht je iemand zien met kleding die uit de mode is, dan ben ik dat hahaha En zie ik iemand die nodig naar de kapper moet en met afgezakte bril, dan moet dat Liesie zijn 😉

Ondertussen knokken we door en wens ik jullie alle goeds toe

Hahaha het blijft een grappig beeld Burnie fijn om die humor er ook in te houden☺️

Dat was Liesie👆🏻

Absoluut, sinds ik in een burn-out ben beland ook enorm hypochonder geworden. Alles ging altijd zo vanzelf totdat je ineens van alles voelt wat niet klopt. Dit maakt je angstig en wantrouwend. Belangrijk is dat je huisarts kan uitsluiten dat je niks mankeert. Daarna is het een kwestie van accepteren en heeft het waarschijnlijk veel tijd nodig om je weer normaal te voelen. Het komt goed !

Dit komt omdat je focus nu heel erg op je lichaam ligt. Dat ligt zo onder een vergrootglas, dat je ineens álles opmerkt, ook dingen die je normaal gesproken niet eens opvallen of waar je nauwelijks aandacht aan besteedt.
Je zenuwstelsel staat zo strak afgesteld dat er eigenlijk geen filter meer is. En omdat je nu ook veel meer tijd hebt om ermee bezig te zijn, beland je makkelijk in piekerloops. Je gedachten gaan met je aan de haal, wat kan resulteren in angst en paniek.
Mocht je hier echt lang last van hebben, kan CGT en/of ACT hierbij helpen. Ik heb er veel aan gehad, voor het inzicht in mijn gedachten en gedrag dat daaruit voortvloeide.

Heel erg bedankt voor jullie reacties en tips, ik waardeer het enorm. 🤍

Ik heb dat ook, daarom focus ik mij alleen op dingen buiten mijn lichaam, als ik uit mijn hoofd wil komen, denk bijv aan het zien van de wolken en vogels, het ruiken van wierook, het horen van de stilte of de wind, of door bewust te focussen op het doen van een taak zoals het huishouden

Gr Rodha! Overigens lees ik niet alle reacties, lukt me niet om alles meer bij te houden, excuses daardoor

Was mijn naam erbij te zetten vandaar de twee losse reacties ☺️ X Rodha

* Vergeten bij te zetten, sjonge jonge gaat lekker bij mij 😅.

Hey Rodha! Goed je weer even te zien hier met je fijne berichtjes :-) Bedankt voor je tip! Ik las in het boek van Mindfulness waar ik vandaag dus aan begonnen ben dat je grondig stil kan staan bij je omgeving en de diepte hiervan. Nadat ik dat stukje had gelezen, heb ik een kort gedicht geschreven om op deze manier stil te staan met hetgeen wat om mij heen gebeurt. Het is maar een simpel en kort gedichtje :-) Maar het hielp mij om mij even uit mijn (nu heftige) belevingswereld te treden.

En je hoeft niet je excuses aan te bieden dat je wat minder actief bent 🤍 Veel liefs, ik hoop dat je vanavond een fijne nachtrust hebt.

Ik had even een schoof momentje met me sjonge jonge 🤣

Heel mooi dat het boek je wat oplevert! De kracht van in het hier en nu leven, zoals dieren dat ook doen. Niet aan gisteren of morgen denken maar alleen op het hier en nu focussen en de gedachten als wolkjes voorbij laten gaan, maar altijd je lichaam wel in de gaten blijven houden. Het is een balans vinden waarbij rust creëren de boventoon voert

Dank je wel! Fijne nacht lieve Love
X Rodha