Burnout ervaringen

Het gaat om een coach die aangesloten is bij CSR centrum. Op Hun website kun je ook via je postcode coaches in de buurt zoeken.
Mijn coach wordt betaald door UWV, omdat ik in de WIA zit. Dus ik weet niet wat het kost.
Je kunt eens googlen op CSR Centrum; Chronische Stress Reversal-coach.

Mijn coach, waar ik heel tevreden mee ben, is deze: vanberkumcoaching(.nl). Zij werkt in Utrecht.

Hopelijk heb je hier wat aan.

Het gaat om een coach die aangesloten is bij CSR centrum. Op Hun website kun je ook via je postcode coaches in de buurt zoeken.
Mijn coach wordt betaald door UWV, omdat ik in de WIA zit. Dus ik weet niet wat het kost.
Je kunt eens googlen op CSR Centrum; Chronische Stress Reversal-coach.

Mijn coach, waar ik heel tevreden mee ben, is deze: vanberkumcoaching(.nl). Zij werkt in Utrecht.

Hopelijk heb je hier wat aan.

Hoi HC, allemaal heel herkenbaar. Vooral veel geduld hebben zou ik zeggen. Je vrouw is ziek op dit moment en geloof me, dit is ook niet wat zij wilt. Ook zij voelt zich heel alleen (ondanks de zorg en de aandacht van de mensen om haar heen) en schuldig (waarschijnlijk vooral naar jou toe). BO is en blijft een eenzaam iets, maar het raakt jullie tevens allebei. Mijn lontje naar mijn man toe is heel kort en het fysieke waar jij het over hebt daar is geen energie voor helaas. Een knuffel hier en daar lukt. De lelijke dingen die je vrouw soms zegt meent ze niet, neem dat van mij aan. Daar zal ze zelf ook verdrietig over zijn wanneer ze alleen is. Ik merk iig uit jouw verhaal dat jij begripvol bent en hopelijk kun je het opbrengen om dat ook te blijven. Het zal heel langzaam beter met haar gaan en de vrouw die je kende zit nog in haar hoor, niet vergeten.

Hoop dat je hier wat aan hebt. Het vervelende, of misschien ook gelukkig, is dat je aan de buitenkant niks ziet als je een bo hebt, maar van binnen woedt er een storm. Wees daarom geduldig en liefdevol. Dat is wat jouw vrouw nu nodig heeft. En haar genegenheid naar jou toe komt echt weer terug.

Sterkte en heel lief dat je hier op dit forum om raad vraagt. Dat zegt al heel veel over jou.

Heel herkenbaar. Wat dapper trouwens dat je je verhaal deelt. Zoals burnie zegt, er is een enorme onrust en strijd in je hoofd en vaak reageer je niet zoals je wil. Ik merk ook dat mijn man dat soms lastig vind, ook het missen van fysiek contact. Ik raak daarin vaak snel overprikkeld, terwijl ik ook begrijp dat het in een relatie heel belangrijk is. Ook de zorg voor de kinderen komt nu meer op hem neer. Het vraagt heel veel van een partner...
Misschien kan je op een goed moment er wel eens samen over praten. Dat je het verschrikkelijk vind voor haar, en, zonder het haar 'schuld' te maken, je alleen voelt. Mss is er iets kleins dat wel samen kan? Al is het maar even samen in het zonnetje zitten of samen een klein wandelingetje maken? Evt samen naar de psycholoog
Veel sterkte!

Hey HC,

Een burn-out is inderdaad niet alleen zwaar voor de persoon die het overkomt maar ook zekers voor de partner/gezin. Ik kan me voorstellen dat dit absoluut niet is zoals jullie beide je huwelijk hadden voorgesteld en al helemaal de toekomst niet... Die twijfels zijn normaal! Maar dit is echt niet voor altijd en het wordt echt beter, maar dit heeft veel tijd, rust, geduld en support nodig. Enige wat je kan blijven doen, is blijven communiceren. Spreek je zorgen en gevoel uit en kijk wat je er samen aan kan doen. Het klinkt alsof je heel meelevend bent, wat fijn is voor je partner.

Ik kan me alleen maar aansluiten bij de reacties hierboven. Ook ik ben sneller geirriteerd en heb eigenlijk totaal geen zin in fysiek contact. Te veel prikkels en kost te veel energie. Een kus en knuffelen is er wel maar seks bijvoorbeeld heel weinig tot niet, er gaat geen energie meer naar de libido productie.

Wellicht heb je ook nog wat aan de reacties onder Verhaal 2192 op de volgende pagina. Hier was ook een vraag van een partner van een BO'er.

Succes!

Goedemiddag, super bedankt voor jullie eerlijke antwoorden.

Ik ben zeker meelevend en ga ook mee naar therapie om het beter te begrijpen.

Er komt Idd best veel op je schouders als partner, maar ik hoop dat de liefde overwint!!

We zijn heel eerlijk en open naar elkaar en dat geeft mijn vrouw ook rust.

Allemaal blijven knokken om deze nare situatie te overwinnen

Ik weet de leeftijd van je vrouw niet. Maar tussen de 40 en 60 kaar kan het ook erg veel met perimenopauze, overgang en schommelende hormonen te maken hebben.

Hallo hc,

Kan het zijn dat jou vrouw misschien door relatieproblemen in BO zit? Of is het werkgerelateerd? Misschien durft ze zich niet uit te spreken en dan kan dit heel veel klachten geven ( zelf gehad en nooit voor mijn eigen durven kiezen) ook wat anoniem zegt, hormonen kunnen ook veranderen en niet ten goede.... heel veel sterkte jullie samen want het is soms heel zwaar.

Pff wat moet je diep zitten @anoniem 😥 Zie je het niet meer zitten doordat je een burn-out hebt? Krijg je al professionele hulp?

Om je vraag te beantwoorden, ik heb hier geen ervaring mee en ook niet overwogen.

❤️

Pff wat moet je diep zitten @anoniem 😥 Zie je het niet meer zitten doordat je een burn-out hebt? Krijg je al professionele hulp?

Om je vraag te beantwoorden, ik heb hier geen ervaring mee en ook niet overwogen.

❤️

Ik heb een psycholoog ja en heb toen gezegd dat als het over een jaar nog zo is dat ik denk aan euthanasie, natuurlijk is zo'n traject lang en ben bang dat ik er niet voor in aanmerking kom.

Ik ken de regels omtrent euthanasie niet maar het schijnt inderdaad niet zo gemakkelijk te zijn. En het lijkt nu misschien de beste oplossing, want het is een verschrikkelijke periode, die gigantisch lang duurt, maar het wordt echt beter ❤️

Hoelang ben je al bezig met herstellen? Waar loop je momenteel allemaal tegen aan tijdens je burn-out (herstel)?

Er zijn ontzettend veel mensen (op dit forum) die je tips kunnen geven en een hart onder de riem kunnen steken. Je bent niet alleen ❤️

Ik weet niet hoelang je er al inzit. Is dit een BO of eerder een depressie. Neem je AD? Ik heb ook dikwijls momenten zo van" ik wil niet dood maar als ik op die manier moet verderleven dan hoeft het voor mij niet."
Persoonlijk. Als het zo on je hoofd zit. Bespreek het met je huisarts. Het traject duurt lang en kan altijd stopgezet worden. Acteur Aron Wade heeft dit verleden jaar dacht ik ook gedaan. Ondraaglijk psychisch lijden.
Mss doet de procedure opstarten je ook wel eens meer over de mss nog weinige positieve dingen in je leven nadenken.

Beste Anoniem,
Ik leef met je mee. Ook ik heb vaak gedacht (en soms nog) ik kan niet meer en ik WIL niet meer. Als ik dan naar mijn gezin kijk, zet ik toch weer door. Zonder hun was ik er al niet meer geweest denk ik. Ik snap hoe je je voelt. Zoals M zegt je bent niet alleen, echt niet. Er komen weer dagen waarop ook voor jou de zon weer schijnt. Ik denk aan je!

Ik snap je anoniem, ik heb deze gedachten ook vaak. Ben zelf ook al ruim 3 jaar verder en zit al die tijd eigenlijk in de paniek fase, het is echt een hele zware strijd elke dag weer. Regelmatig komen deze gedachten bij mij ook, maar ik kan het mijn naasten gewoon niet aandoen. Dus ik blijf het proberen. Soms zijn er dagen dat het ietsjes beter gaat, daar klamp ik me aan vast. Je hoeft enkel het huidige moment door te komen, en het volgende. Maar ja wat is het zwaar soms..

Ik snap je anoniem, ik heb deze gedachten ook vaak. Ben zelf ook al ruim 3 jaar verder en zit al die tijd eigenlijk in de paniek fase, het is echt een hele zware strijd elke dag weer. Regelmatig komen deze gedachten bij mij ook, maar ik kan het mijn naasten gewoon niet aandoen. Dus ik blijf het proberen. Soms zijn er dagen dat het ietsjes beter gaat, daar klamp ik me aan vast. Je hoeft enkel het huidige moment door te komen, en het volgende. Maar ja wat is het zwaar soms..

❤️‍🩹 beste anoniem,
Arts met burnout hier, dus ik kan je wat vertellen, maar eerst: hopelijk voel je een draadje van steun hier. Dat je worstelt met gedachten dat je er niet meer wil zijn, zegt iets over hoe zwaar je het hebt. Goed dat je je uitspreekt. Hoe lastig het ook is maar ga met deze gedachtes naar de huisarts of je psycholoog. Een burnout kan ook een (ernstige) depressie worden en dan is er ook (meer) behandeling mogelijk en nodig. Bel evt 113 als je het nodig hebt.
Tav euthanasie: dat kan bij psychische problemen, áls er een duidelijke diagnose is en alle behandelopties zijn geprobeerd. Het is een moeilijker traject dan bij lichamelijke ziektes maar het kan zeker wel, als je dat wat geruststelling geeft - of misschien de motivatie om je verder te laten behandelen.

Dank voor je reactie. Hoe zit het met lichamelijke ziektes? Je wordt dan alleen psychisch behandeld?

Wat ontzettend vervelend en naar. Ik heb helaas vorig jaar een periode van 2 maanden gekend van ongekende somberte, hopeloosheid, heel veel huilen en echt gedacht dat ik opgenomen moest worden op de crisisdienst van de GGZ. Ik voelde mij ontzettend eenzaam in het gevoel wat ik had, ondanks de hele lieve mensen om me heen. Ik was er van overtuigd dat ik bovenop de burnout nu ook een depressie had. Ik was ontzettend geschrokken van de gedachten en beelden die zich afspeelde in mijn hoofd, ik herkende mezelf daar totaal niet meer in. Bang om mentaal volledig af te glijden. Toen ik met mijn holistisch coach ging praten en vertelde wat ik allemaal deed aan activiteiten benoemde zei ze: Devin, jouw lichaam schreeuwt om rust. Probeer de activiteiten die je doet kleiner te maken. En probeer liever voor jezelf te zijn. Ik was ontzettend bezig met zo snel mogelijk herstellen, maar ik kwam er op een harde manier achter dat een burnout zich niet laat sturen. Dus dat heb ik met moeite redelijk los kunnen laten. Toen ik minder en kleinere activiteiten ging doen ging de somberheid en hopeloosheid ook weg. Dus nu weet ik dat wanneer ik weer somberder word, mijn lijf me iets probeert te vertellen.

Ik dacht zelf ook dit komt nooit meer goed, hoe ga ik ooit weer een 'normaal' leven leven met deze gevoelens en sensaties in mijn lichaam en hoofd. Echt een enorm negatieve spiraal. Ook ik dacht toen, als het zo moet, dan hoeft het van mij niet meer en het woord euthanasie is in die periode een paar keer door mijn hoofd gegaan. Vandaar dat ik hieronder ook deze reactie wilde plaatsen, ik hoop dat je er wat aan hebt. Weet dat je niet alleen bent, dat het beter wordt ook al lijkt er even geen licht meer te zijn aan het einde van de tunnel.

Veel liefs,

Hey Wim,

Wat vervelend maar fijn dat je al een psycholoog hebt! Bij mij heeft het geholpen om blokken rust en 'actief' af te wisselen. Na 3 weken voelde ik al significant meer energie en minder overprikkeling. Ik doe 2h iets (wandelen, voor me uit kijken, luisterboekje, meditatie, eten, hulpverlening afspraken, tekenen) en dan 1h op bed helemaal prikkelvrij. En dat afwisselend door de dag heen. Voor mij betekend dit van 13-14h, 16-17h en van 19-20h op bed, maar je kan dit natuurlijk aanpassen naar je eigen schema.

Je zou eens kunnen googlen op de OR-methode (opbouwen reserves).

Succes!!

Hoi M,
Bedankt voor je reactie. Je hebt een paar leuke tips gegeven en die ga ik zeker proberen, vooral tekenen, dat vond ik vroeger ook leuk. Ik ga mijn potloden maar weer eens opzoeken.

Gr. Wim

Fijn om te horen, ben benieuwd of het wat voor je doet!

Hallo M,

Ben nu rustig begonnen met tekenen, maar heb soms nog last van trillende handen. Dat komt doordat ik nog spanningen van binnen heb, maar mijn gedachten waren even gefocust om iets leuks te doen. Ga zeker hiermee door, ook al is het maar dat ik even niet hoef te piekeren.

Gr. Wim

Het afwisselen zoals M. Eerder noemde heeft mij ook enorm geholpen. Maar het belangrijkste voor mij was echt het mentale stuk, want ook het schuldgevoel, piekeren, vinden dat je iets nuttigs moet doen vreet enorm veel van je energie.

Dus dat loslaten dat je beter moet worden om "vul maar in wat jij van jezelf moet". Dat zet heel veel negatieve druk op je herstelproces wat het paradoxaal genoeg weer langzamer laat gaan.

In mijn geval was het echt een kwestie van vallen en opstaan. Ik had gelezen dat je eerst op wandelen, yoga en andere lichte beweging focussen hielp om sneller te herstellen. Dus ik móést van mezelf dit dagelijks doen. Heb mezelf al huilend door het park gesleept.

En het werkte wel, maar lang niet zo snel. En toen bouwde deze stress op: "Ik doe alles toch goed? Ik beweeg dagelijks, ik slaap veel, ik eet gezond, ik doe niks(!) Meer, ik zie nog maar een of twee keer iemand per week of soms zelfs niemand. Waarom ben ik nog niet beter? Ik moet toch echt weer wat gaan doen?"

Maarja zo werkt het niet. Het kost tijd. Tijd die je van jezelf hebt gestolen in de afgelopen jaren. En hoe eerder je kunt stoppen met het gevoel dat je beter móet worden, hoe sneller je ook echt beter wordt.

Rust, wandelen geen drukte en stress. Dan zal het misschien nog wel eventjes duren, maar het gaat vanzelf weg. Heb er ook op en af last van gehad, vooral het eerste jaar.

Geen tips. Wel herkenning! Nu al zo'n 4 maanden non-stop. Vreselijk irritant is het! Dus ik lees mee voor tips :). Sterkte!

Hoofdpijn kan ook vanuit de nek en schouders komen, dus let er op dat je daar geen spanning vastzet, bijv. als je ongemerkt vaak met opgetrokken schouders zit.
Niet teveel pijnstillers nemen, daar kun je het erger door maken.
Verder veel rust, weinig prikkels, warmte op je spieren en evt. iets van tocotholin-olie ter verlichting. Sterkte!

Ik smeer veel magnesium, helpt goed.
En ik smeer van vsm de spier en gewrichtsgel. Helpt ook fantastisch voor mij.

Ik heb hier ookal een hele tijd last van, en dat terwijl al mijn andere fysieke klachten ondertussen weg zijn... Heeft tijd nodig denk ik?

Herkenbaar, geen briljante oplossing. Wat helpt voor die spanning in de kaken is een beetje dommig je mond open laten hangen, dan ontspant het vanzelf. Sterkte!

Fysio, dry needling, maar vooral proberen te ontspannen. Rust. Meer dan een jaar last van gehad en nog wel, alhoewel minder. Uitkijken met teveel medicijnen innemen. Je krijgt anders medicijn afhankelijke hoofdpijn. Het is super onprettig en weet er alles van.

Sterkte

Spanning in de kaken kan ook komen door kaakklemmen, je kunt een opbeetplaatje laten maken bij de tandarts voor het slapen maar ook over dag. CMD klachten noem je dit.

Ik heb ruim een jaar elke dag (spannings)hoofdpijn gehad tijdens mijn burnout. Op een gegeven moment dacht ik echt dat ik gek werd, het was zo verschrikkelijk. Ik ben uiteindelijk gestart met een antidepressiva (amitriptyline) en later ook bij een hoofdfysio geweest. Dit heeft bij mij echt geholpen. Ik ben er zeker nog niet 100% vanaf, maar wel echt voor een heel groot deel (en wat een opluchting, toen ik er middenin zat dacht ik echt dat het nooit meer over zou gaan). Maar het kan echt beter worden. Hopelijk ga je snel iets vinden wat voor jou helpt.

ik heb ook al jaren spanningshoofdpijn, waarbij paracetamol of ibuprofen echt nul verschil maakt. Van de huisarts heb ik sumatriptan gekregen, eigenlijk een medicijn voor migraine, maar dit helpt mij goed en verminderd de pijn aanzienlijk. Verder doe ik meermaals per dag aan yoga nidra, dat wilt ook helpen mij te kalmeren.

Hi Jane,

Bedankt voor je reactie.
Mag je die sumatriptan dagelijks gebruiken, of alleen incidenteel als het te erg wordt?

Hi Alex, heb ik ook regelmatig. Mijn beste (maar moeilijkste) tip? Eraan toegeven en het niet proberen weg te nemen. Daarmee maak je het weer een gevaar, iets waar je lichaam tegen moet strijden - en dat verergert je vecht/vlucht modus. Die spanningshoofdpijn is een signaal van je lichaam dat je pas op de plaats moet maken en dat je nog veel te hoog in je spanning zit. De strijd opgeven haalt uiteindelijk de spanning naar beneden, en dat is de enige echte, duurzame oplossing.

Tja, klinkt leuk, maar wat bedoel je met de strijd opgeven?
Er aan toe geven en op bed gaan liggen tot het over gaat? Of het gewoon negeren en wat dingen blijven doen?

@Alex ten eerste: stoppen met oplossingen zoeken om het weg te nemen. Ik merkte bij mezelf dat ik de hele dag bezig was met die stomme, nare, allesoverheersende hoofdpijn. Paracetamol slikken, mijn schouders en nek maatregelen, op mijn slapen drukken; alles om het maar te verminderen. En daardoor dacht ik dus alleen maar aan de hoofdpijn en was ik de hele dag "strijd aan het voeren".
Nu doe ik dat allemaal niet meer. Ik probeer overdag op zulke dagen kleine dingen te doen, zoals kleuren of tekenen of heel misschien een beetje lezen (of een luisterboek of podcast luisteren). Maar ik ga wel vaker naar bed op zulke dagen en probeer dan te slapen, en als dat niet lukt gewoon een kwartier te liggen.
Het zijn vermoeiende rotdagen. Maar ik kom wel meer tot rust.

Hey Alex,

Super rot is dat! Ik heb hier ook heel veel last van. Wellicht is een psychosomatische fysiotherapeut wat voor je! Ik heb hier in ieder geval veel baad bij. Bij mij kwam naar voren dat het ook deels veroorzaakt word door wat hypermobiliteit in mn nek en schouders en dat ik daardoor soms wat meer in mn spieren 'hang' dan in de sterke kappen. Nu wordt mn nek/band onder mn schedel elke 2 weken losgemaakt, en heb ik oefeningen wat het wel degelijk iets verbeterd.

Voordat ik burnout werd, heb ik jaren last van hoofdpijn gehad. Inmiddels zit ik in de negende maand. Twee maanden geleden heb ik vier behandelingen van een osteopaat gehad. De hoofdpijn is weg. Ik wil er wel bij vermelden, dat ik geleerd heb naar mijn lichaam te luisteren: rust, rust en nogeens rust en regelmatig uitproberen waar de grens ligt.

Heb ik ook gehad aan het begin van mijn burnout. Je hormoonhuishouding is door langdurige stress ontregeld, daar heeft het volgens mij mee te maken. En ook je maandelijkse cyclus kan er invloed op hebben. Ik heb geen ervaring met mirtazipine, dus of dat het erger maakt weet ik niet.
Na een aantal maanden is het bij mij gelukkig weer verdwenen, toen ik weer meer rust en ontspanning had.

Yes, doodnormale klacht bij een burn-out, al is het wel heel vervelend, en het warme weer helpt niet mee :(

Hoe oud ben je? Perimenopauze???

Herkenbaar!

Nee, ben 30.

Nou Dave, je zit hier op de juiste plek. Op dit forum zitten veel mensen die niks hadden met niksdoen. En ik schrijf al hadden, want dat is wat we nu allemaal doen, zo goed als niks, uitrusten, elke dag opnieuw aankijken hoe je je dag een beetje zinvol door kan komen. En ik snap als je van 100 naar 10 procent moet hoor, het is echt moeilijk, maar wel noodzakelijk om er uit te komen. Acceptatie is ook zo’n dingetje, maar dat ga je gaandeweg leren. Je kunt ook niet anders. Probeer het te accepteren Dave en pas je tempo aan. Hopelijk gaat het je lukken om er spoedig doorheen te komen. Lees vooral op dit forum hoe lezers dit aanpakken. Er staan veel goede tips bij.

Wens je heel veel sterkte en beterschap toe. Weet dat je hierin niet alleen staat. Schrijf hier van je af als je daar behoefte aan hebt.

Hallo Burnie, bedankt voor je mooie woorden. Qua werk heb ik nu vakantie. Nadien in overleg, langer thuis. Maar wel een balans vinden denk ik. In "iets" doen. Aangezien ik als persoon met ADHD heel moeilijk ga, op wakker worden en niks doen.

Ik had ook veel moeite met 'niks doen', vooral ook omdat mijn hoofd druk is en ik snel ga piekeren als ik bijvoorbeeld op de bank ga liggen. Wat mij helpt, is om af en toe even bij mezelf in te checken hoe ik mij mentaal en lichamelijk voel en pas daar mijn activiteiten op aan. Bijvoorbeeld, als ik mentaal moe ben maar lichamelijk niet, dan ga ik even in de tuin bezig of doe ik yoga. Mentaal en lichamelijk moe, lego of kleuren. Compleet gaar? Muziek luisteren terwijl ik op de bank lig. Mentaal en lichamelijk fit? Dan het liefst een activiteit of project waar ik blij van word. Wel helpt het om bv 2x per dag een 20 minuten dutje te doen (geloof dat dit non sleep deep rest heet, werkt goed met prikkels verwerken en ik merk dat bv mijn hartslag omlaag gaat en ik me net weer wat beter voel erna). Yoga nidra of een mindfulness oefening is ook fijn. Het is een beetje een zoektocht wat voor jezelf het beste werkt. Sterkte en hoop dat je weer wat meer rust ervaart de komende tijd!

Aan de ene kant zit je nog tjokvol met de stoffen die je zo lang in sneltrein vaart hielden. Aan de andere kant zit je (waarschijnlijk) nog vol met denkbeelden waarmee je je zelf te veel hebt gepusht.

Het gekke is dat je dus helemaal niet niks aan het doen bent, ookal doe je volgens jezelf niks:

- Je bent nieuwe vaardigheden aan het leren: rusten en ontspannen
- Daarnaast doe je misschien nog steeds meer dan je denkt. Houdt eens lijstjes bij van de dingen die je toch in en om huis oppakt. De dingen die je voor jezelf doet. Een half uur op de bank liggen is ook een taak, want hier ben je aan het oefenen met rusten.
- En je lichaam is sowieso druk bezig met herstellen. Al de puzzelstukjes die jouw interne systemen vormen zijn door elkaar geschud en worden opnieuw gelegd en dit kost tijd, energie, gaat met horten en stoten en is niet van buitenaf te zien.

Vooral de mindset switch dat op de bank in de zon naar de vogels kijken en dan langzaam maar zeker rust kunnen vinden een concrete oefening was hielp mij enorm om er oké mee te zijn.

Daarnaast hielpen de gedachtes "tijd =/= energie" en "leuk =/= interessant =/= ontspannend" mij heel erg.

Hi! Nav jouw bericht heb ik een uitleg voor “startende” burnies geschreven (verhaal 2296). Hopelijk heb je er iets aan :)

kun je het bespreken met je bedrijfsarts of arbeidsdeskundige of reintegratiecoach?

Gewoon zeggen dat het niet meer gaat, doordat je een verergering van je klachten ervaart.

Zeker aangezien je contract toch al niet verlengd wordt, gezondheid boven alles zetten….

Op zeker gezondheid eerst.

Laat de bedrijfsarts maar adviseren en zeker alleen stappen zetten die jij ziet zitten. En ook alleen omdat jij het wil voor jouw herstel.

Is er een compromis? Bijv 3x3 of 2x5. Al zeg je dat 2x4 eigenlijk al pittig is. Klinkt eigenlijk alsof de bedrijfsarts het gewoon even moeten houden op 2x4 en jij eigenlijk ook.
Ook niet echt motiverend. Je hebt er niets aan om nog je nek uit te steken bij dit bedrijf. Dus echt alleen als je denkt dat je er zelf baat bij hebt, omdat je bijv je belastbaarheid wil trainen.

LH dank je voor je reactie,

Op zich wil ik het wel goed afsluiten bij het bedrijf waar ik werk. Dus doe wel wat ik kan zeg maar.

Waar ik alleen bang voor ben en stel ik zit straks op 12 uur per week en ik ga dan naar het uwv als het contract is afgelopen. Hoe ziet het uwv dat dan? Gaan ze dan niet zeggen dat ik voor 12 uur per week moet gaan werken en ik zodoende dan ook voor 12 uur per week minder ziektewet uitkering ga krijgen??
Of werkt dit niet zo?

LH dank je voor je reactie,

Op zich wil het wel goed gaan afsluiten bij het bedrijf dus ik wil wel echt doen wat ik kan.

Waar ik alleen bang voor ben als ik dan straks op 12 uur per week zit en ik over ga naar het uwv na dat het contract afloopt. Zijn zij dat dan niet alsof ik voor 12 uur per week kan werken en zodoende dan ook voor 12 uur per week minder aan uitkering zal ontvangen??
Of werkt dit toch anders?

Nou, ga er maar van uit dat het UWV alles aangrijpt om je zo min mogelijk af te keuren.
Mocht je dus in alle rust willen herstellen, zou ik gewoon nu aangeven dat je poging tot re-integratie tot een verergering heeft geleid, en dat het niet meer lukt….

Je krijgt toch eerst ww.

Gelet op de zomer,uwv achterstand, zou ik er vanuit gaan dat je nog wel ff "tijd" hebt voor herstel.
Tegen die tijd is 12u wellicht ook wel haalbaar.
Maar alleen meer doen als t ook lukt. Miss kan je 10, 11, 12 voorstellen als opbouw. En als t niet lukt, bevriezen een week.

Gewoon eerlijk zijn.
Ga niet over je grenzen heen.
Je werkgever wil dat je weggaat, en wil vervolgens dat je nog meer gaat werken de laatste weken.
Tegenstrijdig.
Doe het juist rustig aan, zeker nu je weet dat je weg moet.
Bescherm jezelf en ga niet meer of zeker niet meer uren!!!!

Zelf geen enkel belang maar ik kom vaker op de site van ontslagexpert uit over nog ziek zijn en niet verlengen contract. Lees het goed.
Sluit me volledig aan bij M <3 , jouw gezondheid staat op nr. 1 nooit vergeten.

Misschien kun je beter de strijd opgeven en het laten gebeuren. Ertegen vechten heeft geen zin en werkt waarschijnlijk averechts. Angst triggert je klachten. Zorg dat je de angst wegneemt en niet bang bent voor wat er gebeurt in je lichaam.

Sterkte Bart. Het is niet niks allemaal. Hou je taai

Herkenbaar? Is dit te herstellen?

Hou vol Bart, er komt echt weer licht aan de horizon!
Blijf het hier maar delen en hopelijk geven onze reacties toch een heeeeeeeeeel klein beetje een goed gevoel.
Sterkte Bart ❤️

Wat naar dat je je nog steeds zo vreselijk voelt. Ik ken het maar al te goed. Zelf ook dagenlange paniekaanvallen gehad en ik zat echt op de bodem. Kon niks meer aan, licht was al teveel, elke stap gaf hartkloppingen. Maar het is beter geworden. Ik voel me nog steeds niet echt top, maar die vreselijke paniek en huilbuien zijn er niet meer. Soms wel eventjes, maar minder vaak en minder intens.

Ik vermoed dat je op zoek bent naar "het antwoord", dat was ik zelf ook constant, en nog steeds soms, maar die bestaat niet.. en de zoektocht is eigenlijk het vechten tegen je klachten. En dat vechten houdt het in stand.

Zelf kwam ik er ook maar niet uit en uiteindelijk heb ik hiervoor oxazepam moeten gebruiken om de cyclus te doorbreken. Soms is dat denk ik gewoon even nodig, al is het alleen al om het minder lang te laten duren, want het is een hel.

Veel sterkte Bart, en schroom niet om langs je huisarts tte gaan en even te vragen om een noodmiddel, want het klinkt alsof je er echt goed doorheen zit. Maar het wordt weer beter, sterkte!♥️

Ik herken het Bart. Het zal erbij horen. Af en toe wordt het al iets minder bij me. Houd hoop!

Gefeliciteerd!! Volgens mij is het vrij normaal dat je nu giert vd hormonen. En ik denk ook dat het logisch is dat je afvraagt hoe dit is, zal zijn icm je verdere herstel. Geef het maar even de tijd. Je herstel is niet in 1x weg en een dipje mag best.

Wat voel en denk je bij de situatie? Misschien dat er dan nog iemand advies kan geven.

Ik ben overigens een vader van 3 en geen zwangere 😉

bedankt meelevende vader;)
idd gieren al die hormomen rond....
ook die warmte erbij.... ik weet het moet ontspannen en ontspannen, maar dat hoods is best moeielijk....

Gefeliciteerd Romee, ja dit moet je ook even verwerken hè. Ben je er wel blij mee of?
Kan ook zijn in jouw situatie : liever nu niet, ik hoop het niet voor je maar kan het me wel indenken. Ja de hormonen spelen nu ook een belangrijke rol. Sterkte ook hoor.

Blijdschap moet nog komen Jacoba. Die gierende hormonen ook😥

Is t de eerste zwangerschap?

Hi Anoniem, ik heb ooit een brief geschreven aan mijn naasten waarin ik zei dat ik het moeilijkste aan mijn ziekte vind dat ik mezelf kwijt ben. Dat lees ik in jouw woorden ook terug. Waarschijnlijk bén je nu ook heel vermoeiend om mee te leven - maar dat komt door jouw ziekte, niet door jouw.
Jouw zenuwstelsel zit volledig in de vecht/vlucht. Dat betekent dat je lijf niet bezig is met lief zijn, of begripvol - het is bezig met overleven. En ja, daar alleen al krijg je een kort lontje van. Jouw hormoonhuishouding is volledig op de schop door de cortisol, adrenaline, etc. Dat helpt allemaal totaal niet mee.
En dan zijn er ook nog dingen in je hersenen verandert. Zo is het gebied van je ratio ietsje gekrompen en het gebied van je emoties juist gegroeid. Dat betekent dus dat je veel meer vanuit emotie reageert dan vanuit je verstand - en je hebt het allemaal dus minder onder controle.

Het belangrijkste om te beseffen is: dit is NIET jouw schuld. Jij bent nog steeds een lief meisje. Jij bent nog steeds wie jij bent vanbinnen - maar je bent ziek. En dat is verschrikkelijk zwaar. Maar je kunt er niks aan doen. Het is niet jouw schuld.
En ja, het is ook heel zwaar voor je partner. En die privézaken van je vriend helpen ook niet. Maar - en ik weet écht uit ervaring hoe verschrikkelijk moeilijk dit is - zijn geluk is niet jouw verantwoordelijkheid. Hij dealt hier weer op zijn eigen manier mee.
Het is vooral belangrijk dat je wel in gesprek blijft met elkaar. Voor jou betekent dat dus dat je aangeeft dat je het gevoel hebt jezelf kwijt te zijn en dat je het naar vindt dat je daardoor anders op hem reageert, maar dat je het niet in de hand hebt. In zo’n gesprek kunnen jullie ook beide aangeven wat jullie nodig hebben om hier samen doorheen te komen.
Zo kan het zijn dat hij af en toe even ademruimte nodig heeft. Het kan echt helpen als je af en toe wat minder op elkaars lip zit, hoe spannend het ook is om afstand te nemen. Een paar dagen naar je ouders (of hij), bijvoorbeeld. Of afspreken dat je niet altijd in dezelfde ruimte hoeft te zijn.

Een burn-out is een ontzettend zware tijd, voor jezelf, je naasten en je relaties. Je relatie wordt enorm op de proef gesteld. En je hebt nooit de zekerheid of jullie de proef doorstaan - maar als je met elkaar in gesprek blijft en het lukt wel, dan zegt dat ook iets over hoe sterk jullie band is :)


En als laatste: jouw zenuwstelsel voelt zich verschrikkelijk onveilig op dit moment, dus het is geen wonder dat het bang is om je partner te verliezen. En daardoor detecteert het elk gedoetje, elke irritatie, elke ruzie als een potentiële reden voor een break. Dat je zenuwstelsel dat denkt, betekent niet dat die angst ook werkelijkheid wordt.

Wat een super fijn bericht ax! Bedankt doet me goed

Wat een super fijn bericht ax! Bedankt doet me goed

Fijn :) Daar doe ik het voor. Sterkte!

Met dit weer sowieso veel slechter

Hoi H, ik slaap ook niet geweldig hoor en kan me niet meer herinneren wanneer ik een nacht achterelkaar doorgeslapen heb. En dan gebruik ik nog ad voor de nacht. Dus onrustige nachten en de meest idiote dromen die ik me de volgende ochtend ook niet meer herinner. Behalve dan dat ze idioot zijn.

Ik neem voor het slapen 15mg mirtazapine. En zet bij het slapen gaan (niet beginnen lachen nu🫣) een comedy show op van bv bas birker of wouter deprez,... niet te luid zodat ik kan luisteren maar het niet stoort...meestal ben ik na 10 min al in dromenland...en dikwijls met een lach🤣. Ik werd meestal rond 4u wel wakker met stress/angst door mijn lichaam...nu moet ik van de dokter. Samen met de mirtazapine 0,5 mg Xanax bijnemen...het slapen lukt me nu veel beter...en dat is al een begin

...proces zijn?

Herken ik wel☺️

... mooi, en de liefde voor de ander. De liefde voor alles. Het bewustzijn, het bewust ZIJN. Voelen wat gevoeld mag worden. En adem.

Je bent goed zoals je bent, je bent genoeg. Er is precies genoeg van jou op dit moment. Wees dankbaar, accepteer en omarm dit moment. Het is alles wat er is, dit moment.

En adem.

Alles is goed.

Drie jaar in BO gezeten. Nu een bewuster mens,. Er is zoveel ruimte. Het komt echt allemaal goed. het is allemaal goed. Deze BO heeft mij precies gebracht waar ik nu ben.

Klinkt héél zweverig, maar echt alles zit in mij. De angst voor de supermarkt, de vakantie, feestje. Zit allemaal in mij. Dus de oplossing, hoe ga ik er mee om zit in mij. Verwachtingen van de buitenwereld, onenigheden met een ander. Alles zit in mij, hoe ga ik daar mee om. Welk verhaal vertel ik mijzelf ? Durf te voelen en diep in dat gevoel te duiken. Wat doet het met je en is dat realistisch. Laat het gevoel er zijn en adem.

Hou vol, laat het gebeuren. Het komt echt goed.... Geloof me !

Het zijn allemaal onze eigen verzonnen gedachten en daardoor ontstaat de angst. Het is niet de reële angst die nodig is om te overleven. Bv omdat we aangevallen worden door een leeuw 😄

En de gedachten die steeds roepen zijn teveel in de lead. Hoe meer we het weg willen duwen, hoe erger het wordt. De kunst is om het er gewoon te laten zijn (en dat is zoooo lastig)
Ahhhh ok, daar ben je weer, ik had je al verwacht. Koffie? 🙃 Veel plezier, maar ik ga even door

Mooi gesproken beide!💜

Liefs

Hoi Anoniem, Dit zijn hele normale gedachtes voor iemand met een bo. Meerdere hebben dit. No worries: laat ze komen en ze verdwijnen ook weer!

Ook ik ervaar dit gevoel.. erg naar inderdaad!

Omhoog deze tooic

Hoi Wim, Ten eerste heel vervelend. Het komt vaak voor dat je de eerste weken nog oké voelt en redelijk slaap etc en dan daarna de klap krijgt van intens moeheid, verdriet en verschillende fysieke klachten. Had ik ook in het begin. Maar een ding weet ik zeker: het komt goed. Je hebt te veel gevraagd van jezelf en je lichaam heeft rust nodig.

Wellicht aan familie vragen of ze je kunnen ondersteunen met je familie? Sterkte Wim

Wim,

We voelen met je mee. Het wordt beter, maar deze fase is gewoon heftig. Ik heb me ook zoals jij gevoeld (man, gezin 3 kids). Totaal hulpeloos verdriet, moe, paniek. Ook eerste maanden na ziekte ging t best oke, en toen ingestort. Duurde denk ik een maand of 3 met ups ook wel. Maar deze fase is gewoon ruk, omdat je hele lijf op tilt staat. Gewoon zwaar. Leef met je mee.

En ik sluit me aan bij sander, vraag hulp. Het kan niet anders. Sterk zijn lukt nu niet. En ja, ik was ook altijd sterk... de grens is bereikt.

En t wordt echt beter, maar het duurt wel even.

Dank Lh. Het doet me goed te horen van mensen die er doorheen zijn gegaan. Het voelt echt vreselijk. Huilbuien uit het niets, pijn, trauma, totaal verloren zijn. Ik weet dat het moet, maar het is zo moeilijk om afscheid te nemen van je sterke ik. Diezelfde sterke ik die je hier gebracht heeft.

Het is inderdaad allemaal erg naar en je hebt soms het gevoel dat je er niet uit komt.
Ik had ook jaren al last van nerveus onrustig gevoel maar altijd maar doorgaan.
Vorig jaar dus ineens heel raar in hoofd en hele stress systeem stond aan.
Maanden voelde ik mij opgejaagd en kon geen rust vinden en zat altijd gespannen en
ontspannen lukte niet. Ging wel alles door doen ondanks rot nerveus gevoel en duizelingen/brainfog
Laatste maanden was het redelijk goed maar heb weer veels te veel dingen opgepakt en gedaan en
nu weer een week een beste stap terug.
Bij wakker worden alweer razende gedachten en spanning in buik en hoofd loopt dan op.
Je voelt je in het geheel niet ontspannen en kunt dan ook slecht relativerend denken.
Vermoeidheid valt nog redelijk mee maar het is bij mij meer mentaal.

Ha Wim, ik denk dat je jezelf kunt helpen door acceptatie dat het is wat het is. Door vooral begrip te hebben voor jezelf en lief te zijn. Leef bij de dag en zoek hoe je die zo goed mogelijk door kunt komen. M. die ook in deze groep zit, zegt, alles langzaam te doen en tegen jezelf te zeggen dat je veilig bent.
Je bent niet alleen in dit proces maar inderdaad je moet het zelf doen.

Angst en stress en zoals jij ook zegt paniekaanvallen zorgen ervoor dat je darmen geïrriteerd blijven. Angst en stress kost veel energie en je lichaam raakt daarvan leeg. Het zorgt er dan voor dat het lichaam ervoor zorgt minder energie aan o.a. je darmen te geven. Dit resulteert in diarree. Naar mate je weer elke dag tot rust komt en de angst/paniek/stress meer is afgenomen en je wat meer energie hebt, dan gaan je darmen ook weer langzaam opstarten en beter functioneren. Het is heel normaal dat je dit nog na een halfjaar hebt, maar het wordt beter. probeer de cirkel met paniek en angst te doorbreken door in het moment te zijn, rust te pakken en wandelen.

Ik heb het ook. Geen zorgen. Al jaren. Veel voedsel allergieën gekregen helaas. Ik eet ondertussen alleen nog wat mijn maag en darmen wél kunnen verdragen… Dat maakt me gewoon rustiger. Minder angstig. En dus hoop ik maar dat ik ooit weer langzaam meer dingen kan eten.
Hou je taai

Ik heb ook tijdenlang maag- en darmklachten gehad tijdens m'n BO. Ook na een jaar nog. Op den duur merkte ik dat het begon af te nemen en dat mijn eetlust en opgeblazen gevoel af en toe minder werken. Ik heb (niet zo'n smakelijk verhaal sorry haha) ook meer dan een jaar geen normale ontlasting gehad, en nu sinds een aantal weken wel weer grotendeels normaal.
Bij mij merk ik echt dat het weer opspeelt bij stress, en als het wat beter gaat, gaat het ook beter met m'n buik. Hopelijk geldt dit ook voor jou, geduld hebben en het neemt echt weer af. (Dit zeg ik trouwens alleen omdat je al bij de huisarts bent geweest, anders zou ik dat eerst adviseren). Sterkte met alles!

Hier ook het opspelen van darmen bij stress. Bij mij hielp een kuurtje met dure probiotica wel. Sindsdien is mijn ontlasting beter. Slik het nog. Maar goed kan ook zijn dat ik gewoon langzaam minder stress heb. Toch zou ik het aanraden. Na beginnen merkte na 2 weken verbetering (meer rust in de darmen en minder vaak)

Jep, ik heb er na een jaar ook nog steeds last van. Misselijk, wisselende ontlasting en buikpijn. Verdraag vet en kruidig eten erg slecht. Twee keer bij de diëtiste geweest, die gaf hele fijne adviezen. En ook zij zei: als je dit hebt van de stress, blijft dat vaak je hele leven zo, al leer je er beter mee om gaan. Nb probeer een pantoprazol ipv omeprazol, bij mij scheelde dat. Je kan trouwens ook weer diarree krijgen van de ome/pantoprazol

Pantaprezol kreeg ik eerst inderdaad, maar kon ik niet over dus toen moest ik omeprazol. De diëtiste is wel een goeie tip en fijn dat er veel herkenning te lezen is! Frustrerend!!

Hallo Maria,

Ik heb een soortgelijke ervaring gehad met Escitalopram, ook tijdens het afbouwen een extreme terugval, omdat de AD een hoop klachten maskeert.
Ik wilde ook graag stoppen, maar als je merkt dat je dan toch weer helemaal terug valt, kan je misschien beter gewoon nog op je oude dosis blijven, of ietsje daaronder.

Naar ik begrepen heb ik paroxetine sowieso een van de moeilijkste om mee te stoppen….

Ja, mede BO maar ook arts hier, paroxetine is idd heel lastig. Heeeel langzaam afbouwen, vaak langzamer dan wat de richtlijnen ook zeggen, kan wat helpen. Als je je nu echt heel naar voelt, even een stapje terug (dus weer omhoog). Evt bij de apotheek een 'tapering strip' op maat vragen.
Je brein moet weer de neurotransmitters in balans brengen, dat merk je heel erg. Veel sterkte!

Hoi Wim,

Ja enorm herkenbaar, denk voor velen hier. Volgens mij heet dit dissociatie, kan je opzoeken. Het is een beschermingsmechanisme van de hersenen wanneer je bijvoorbeeld overprikkeld wordt of overweldigd door emoties. Je hersenen gaan dan op de "uit" stand zodat je dit allemaal eventjes niet hoeft te voelen. Het is alleen een heel eng gevoel omdat je daardoor jezelf even kwijt bent. Maar die zit er nog onder. "De oplossing" heb ik zelf ook nog niet, behalve rusten en mezelf niet overprikkelen.

Fijn die herkenning Bart. Het voelt alsof er een deken over me hersenen zit en ik alles niet helder mee krijg en dan heb ik het ook over mijn zicht en gehoor, herken jij dit ook?
Wat een vervelende klacht, hoelang kan dit duren?

Herkenbaar zit r nu ook 1 jaar in juist nu het beter gaat ervaar ik dit

Ja ik herken het, een soort waas die een afstand tussen jou, jezelf en alles wat er om je heen gebeurd creëert. Maakt je ook gevoelloos, wat soms heel eng is. Dat je opeens niks voelt bij de mensen of dingen die je normaal blij maken.

Helaas kan ik je niet vertellen hoe lang het gaat duren. Alleen dat het een normaal mechanisme is, en dat het vanzelf over zal gaan naarmate je herstelt. Een schrale troost want als je er last van hebt dan voelt het eindeloos, ik weet het. Heb er zelf ook vaak last van.

Hey Wim,

Ik heb dit juist ervaren in het stadium voor de burn out. Alsof ik in de sleur van het leven zat en alles maar op de automatische pilot draaide, doorging, ik erbij was, maar er eigenlijk niet echt meer onderdeel van uit maakte.... Alle emoties die bij de gebeurtenissen hoorde kwamen ook niet meer binnen :(

En is het nu minder M?

Het is gelukkig wel minder, maar nog niet weg. Merk wel dat naar mate ik verder in mn herstel kom, het wel minder wordt. Alsof mijn lijf weer energie krijgt om zich met iets anders dan alleen zichzelf/overleven bezig te houden.

Uiteindelijk denk ik dat het bij mij ook speelde dat ik, nu ik terug kijk, op dat moment geen dingen meer deed waar ik gelukkig van werd en ik energie uithaalde... Nu heb ik nog niet de energie om die dingen wel weer te gaan doen, maar ik weet nu wel wat me te doen staat als ik weer hersteld bent!

Ben benieuwd M, hoelang zit jij al thuis en wat ga je anders doen?

@Anoniem, Ik zit nu 4 maanden thuis, en de 2 maanden daarvoor werkte ik nog maar de helft van mijn contract uren. Ik haal veel energie uit anderen dus zou graag weer bij een sportvereniging willen zodat ik daar sociale contacten heb (sportte de afgelopen 2 jaar alleen, terwijl ik de rest van mijn leven dit altijd in groepsverband heb gedaan). Ook houd ik ontzettend van spontane dingen doen, maar mijn leven was nogal gepland, dag in, dag uit hetzelfde, dus ook dat wil ik graag weer terug brengen. Last-minute weekendje weg, terrasje pakken, samen eten etc. Weer wat vrijer leven ;)

En jij?

Hey Marco,

Ook veel last van! Die knoop zit bij mij in de overgang tussen mn nek en schedel. Voor mij werkt een drukpuntmassage vaak goed, maar de beste oplossing is natuurlijk de oorzaak weg nemen ;)

Fysiotherapie en nekmassage

Warme douche of kruik in de nek helpt mij!

Zeker, collumbehandeling, ook veel baat mee

(Infrarood) sauna doet wonderen

Spijkermatje

Jep, bij mij ook een aanhoudend probleem en dat zit de reintegratie ook echt in de weg. De onvoorspelbaarheid van je energie door het slechte slapen, maakt het zo moeilijk om op te kunnen bouwen. Ik herken ook wel de somberheid, bij mij komt het door gevoel dat je maar niet vooruit komt en angst dat het slechte slapen toeneemt als ik te veel doe - soort vicieuze cirkel bijna. Geen gouden tips helaas, wel (h)erkenning. Sterkte!

Ja, bij mij is het slechte slapen ook nog mijn voornaamste klacht. Ik werk nu 2x 2 uur in de week. Uiteindelijk kom ik wel aan 6 tot 8 uur slaap maar het duurt gewoon uren voordat ik in slaap val en slaap dan gewoon langer door.
Ik heb helaas ook geen gouden tip :(
Wordt er soms wel een beetje wanhopig van

Ja bij mij helaas ook wisselvallig.
Ik probeer savonds niet veel meer te eten of te drukke activiteiten in te plannen.
Vanacht sliep ik bijna niet, blijft pittig.
Gisteren wel stress gehad dus waarschijnlijk komt het daar door.
Stress kun je niet altijd voorkomen, maar ik zie wel dat het veel met mijn slaap doet.
Afspraken savonds ook.
Die cirkel van de te veel afgesproken, niet kunnen slapen herken ik ook. Maar om te veel naar die angst te luisteren lijkt me niet goed.

Dag Thom,

Dit komt mij wel echt over als burn-out, om eerlijk te zijn. Het komt vaker voor dat je 'gepusht' wordt om zo snel mogelijk weer aan het werk te kunnen. Je geeft aan dat je eigenlijk nog lang niet zo ver bent. Ik denk dat je hier gewoon heel eerlijk over moet zijn, dat dit gewoon een stap te ver is en dat je echt rust nodig hebt.
Je zou een bloedonderzoek bij de huisarts kunnen doen, maar zoals ik jou nu hoor lijkt me dit echt wel een burn-out.

Pittig voor je, erkenning is echt belangrijk. Goed je grenzen aangeven ook. Sterkte!

(Zoiets soortgelijks had ik ook, voelde me heel raar, vermoeid, warrig etc. maar heb uiteindelijk bijna zelf de conclusie burn-out moeten trekken. Daarna werd dit ook bevestigd.)

Thanks, MG;) Hij begon dus steeds over heen medische aandoening en dan kan hij verder niks meer doen, dus dit was ook echt mijn enige optie volgens de arboarts. Heb aangegeven dat ik dit echt niet zie zitten maar dit gaat dus wel gebeuren, vind het ook maar raar. Hij zij wel dat als het dan echt niet lukt, je dit wel hebt geprobeerd en dat je dan sterker staat als je straks een gesprek hebt met het uwv ofzo?

Halverwege het gesprek kwam er bij mij ook al niet veel meer binnen dus heb ook niet alles mee gekregen. Maarja beetje kl*te dit, word hier in iedergeval niet veel rustiger in mij hoofd. Heb zo ook een afspraak bij mijn psycholoog dus ga ik het daar ook even bespreken.

En bloedonderzoek heb ik als 2 x gedaan, kwam niks uit. Ook verschillende hart controles gehad.

Thom

Hallo Thom,

Op dezelfde manier heb ik mezelf nog verder in mijn burn-out gewerkt, door druk van de Arbo arts (en mezelf), waardoor de situatie alleen maar verslechterd is.

Ik zou adviseren om gewoon een week of 2 weken het voorgestelde re-integratie plan te volgen, en daarna te zeggen dat je het geprobeerd hebt, maar dat het niet lukt….

Gezondheid boven alles zetten, dat is wat ik zelf inmiddels geleerd heb….

@C goeie tip, ik ga het denk ik maar proberen, heb ook niet echt een keus. Mocht het wel lukken wat ik me betwijfelen geef ik dat aan.

Thom

Sorry maar wat een idiote bedrijfsarts zeg :') Het gaat erom of je kunt werken of niet...

Ik weet van een vriend van mij die bedrijfsarts is dat burn-out geen officiële diagnose is. Waarschijnlijk doelt de bedrijfsarts daar op, maar het is idioot dat hij niet begrijpt dat je ziek bent. Een burn out bestaat toch echt. Bij mij is er door de bedrijfsarts angststoornis opgeschreven.

Als het echt compleet onveilig aanvoelt dan is dat een goed teken dat je er niet klaar voor bent, je mag vertrouwen op je intuïtie. Anderzijds snap ik het ook als je "goodwill" wilt tonen en het toch wilt proberen, maar trek echt optijd aan de bel als je op een plateau komt of je klachten erger worden!

Het hele probleem van "goodwill tonen" is dat je daarmee weer jezelf wegcijfert - hetgeen waarom je in een burnout terechtkomt. Het zou echt enorm helpen als "ontregeld zenuwstelsel" een bestaand ziektebeeld wordt, wat daar ook de oorzaak voor is. Bij mij staat ook gegeneraliseerde angststoornis inderdaad. Dat dekt de lading echter zo matig en doet flink onder aan de fysieke beperkingen...

100% mee eens Ax, je hebt gelijk. Zelf heb ik ook teveel goodwill getoond eigenlijk. Ik had beter kunnen schrijven: ik snap dat je goodwill wilt tonen, dat wilde ik zelf ook, maar als je lichaam duidelijke signalen geeft dat het teveel is dan mag je absoluut luisteren naar je intuïtie en het niet doen!

En ja, het wordt wel tijd dat de medische wereld een inhaalslag maakt, er zijn zoveel aandoeningen zoals burnout, cvs, fibromyalgie en Long-Covid waarbij dit speelt... Zoveel mensen die tegen onbegrip aan stuiten, zowel van medici als van de maatschappij. En de groep wordt er niet minder groot om.

Hoe gaat het nu met je, Thom? Hoe heb je dit uiteindelijk aangepakt? Ik zit met hetzelfde namelijk.

Hoi Thom, onthoud dat een klassieke burnout al gauw 1-3 jaar tijd vergt. Daarbovenop kost angst/paniek/stress veel energie. Of je nou long covid hebt of burnout. Het is niet te achterhalen, tenzij je duidelijk covid hebt gehad en daarna ziek bent geworden.. in ieder geval is overal het energiesysteem aangetast. Je lichaam rustig maken en die angst/paniek/stress te doorbreken is dan het allerbeste wat je kunt doen. Mensen gaan veel te snel weer starten met werken en logisch ook, veel wilskracht en de bedrijfsarts die op je lip zit. Luister echt naar je eigen gevoel en probeer eens uit om bijvoorbeeld een uurtje te werken. Reageert je lichaam te hevig? Geef dat aan en probeer het over een maand/ twee maanden weer met een nieuwe start, afhankelijk van hoe je je voelt. Wees daarnaast ook leider in je eigen herstelproces en bouw heel rustig op naar wat voor jou goed voelt! Het wordt beter!!!

Bij mij zei de arboarts exact hetzelfde, geen bo, en dat ik weer moest gaan werken. Toen ben ik, niet express, heel hard in huilen uitgebarsten en heb ik nogmaals (half in paniek) benoemd waar ik allemaal last van had (dit waren oprecht wel 20 fysieke klachten) en hoe ik reageer op iets doen (totaal overprikkeld daarna op de bank, huilen, slecht slapen, geïrriteerd). Toen leek ze het wel te begrijpen... Het is nu 3 maanden verder en af en toe probeert de arts nog te pushen maar als ik voet bij stuk houd en dus nee blijf zeggen met een goede uitleg, communiceert ze daarna altijd met het bedrijf dat ik nog niet in staat ben om te werken (ondanks dat zij toch vindt dat ik alweer wat moet gaan doen). En nogmaals, ondanks dat ik het niet express doe, tranen helpen.

Belangrijk om te onthouden is dat zij er zitten voor je baas, niet voor jou helaas...
Zulke afspraken zijn daarom ook zo stressvol, precies wat je nu niet nodig hebt!

Sterkte ❤️

Hoi Thom, zo herkenbaar dat onbegrip. Ik paste ook helemaal niet in het BO plaatje. Parttime baan en alleenstaande. Geen begrip dat mijn lichaam in de war was. Heb dit dus vaker gehad, maar toen had ik nog geen idee dat het BO was en niemand die het benoemde of goede adviezen gaf. Toen werd er nog niet zo hard gepuscht. Nu allemaal veel ingewikkelder met al die regeltjes en steeds weer een ander. Ik heb dus op wilskracht in het begin veel te veel gedaan. Waardoor ik dus als maar klachten hield. Intussen met pensioen en een goede psycholoog tegen gekomen, die zei dat ik een ontregeld zenuwstelsel heb. Hierna heb ik pas het gevoel gekregen begrepen te worden en gaat het nu langzaam beter. Ik hoop voor je dat je een psycholoog hebt, die dit ook herkent.
Sterkte ermee!
W

Wat iedereen schrijft over de arboarts - in mijn situatie de verzuimmedewerker van de arbodienst - is zo herkenbaar! Als je burn-out bent, ben je fysiek en mentaal volledig uit het lood geslagen.

Zo moet/moest ik tijdens een verzuimgesprek telkens het achterste van mijn tong laten zien. In eerste instantie werd namelijk alles wat ik vertelde tegengesproken. Op een gegeven moment ben ik heel boos geworden en heb ik verteld dat ik altijd een hardwerkende medewerker ben geweest die alle ballen voor mijn werkgever, collega's en studenten in de lucht heb gehouden. Ook heb ik aangegeven dat de arbodienst over mijn grens gaat en dat ik zo niet behandeld wens te worden. Dat kostte me heel veel energie. De verstandhouding is verbeterd.

Ik wens iedereen veel succes toe!

Herkenbaar. Ook dat tegengesproken worden in wat je vertelt.

En hun aannames, die zijn de waarheid en worden dan door hun opgeschreven. Heel bijzonder allemaal.

Hoe gaan jullie om met het advies van de arbo als deze teveel gevraagd is, maar niet naar beneden wordt bijgesteld na herhaaldelijk aangegeven te hebben dat het niet gaat? Het wordt bij mij ook niet naar beneden bijgesteld, omdat het niet medisch is.

En vervolgens wordt er dan gezegd dat je niet doet wat je hoort te doen qua reïntegreren en dat je in hun ogen daarom niet beter wordt. Terwijl ik iedere keer braaf bezig ben, maar dit inderdaad niet zo snel gaat omdat het eigenlijk niet lukt en ik steeds over mijn grenzen heen ga en vele pauzes moet nemen tussendoor.

Beste Anoniem,

Helaas kan ik geen antwoord geven op jouw vraag, want ik ga vanaf eind augustus reïntegreren.

Hoi Wieneke,

Wel bedankt voor je reactie en succes alvast!

Hoi Thom,
Hopelijk heb je een goede band met je leidinggevende. Ga daar dan mee in gesprek. Misschien ervaar je steun en begrip uit die hoek.
Wat de Arbo arts geeft is een advies!
Misschien dat je met je leidinggevende afspraken kunt maken die op dit moment beter passen.
Sterkte 🍀

Hoi Thom,
Hopelijk heb je een goede band met je leidinggevende. Ga daar dan mee in gesprek. Misschien ervaar je steun en begrip uit die hoek.
Wat de Arbo arts geeft is een advies!
Misschien dat je met je leidinggevende afspraken kunt maken die op dit moment beter passen.
Sterkte 🍀

Hoi T,

Ik heb allemaal ongegronde ideeën erover:

Ik heb zelf dat ik soms van heel ver moet komen om wakker te worden, (terwijl ik eerst juist veel slaapproblemen had tijdens deze burnout). Ik denk zelf dat het bij mij te maken heeft met lichte slaapapneu. Op de dagen dat ik dit heb voel ik me sochtends alsof ik ben overreden door een vrachtwagen en ik heb echt blauwe donkere wallen rond mn ogen. Ik heb het niet verder onderzocht omdat ik gewoon hoop dat ook dit minder zal worden naarmate ik herstel. Misschien herken je wat ik zeg en heb je ook lichte slaapapneu?

Of misschien is het compensatie voor veel licht/slecht slapen

Of misschien heb je heel weinig stresshormonen / verstoorde stresshormonen balans door BO wat hiervoor zorgt (Cortisol zorgt ervoor dat je sochtends wakker wordt)

De beste tip die ik kan geven is: laat die gedachte er zijn. Je kent vast wel het voorbeeld dat je niet aan een roze olifant moet denken - en meteen zie je hem voor je. En hoe harder je probeert om daar niet aan te denken, hoe meer je er juist mee bezig bent.
Dat geldt voor alle gedachten. Het zijn maar gedachten. Je hoeft ze niet serieus te nemen. Jij bént niet je gedachten. Jouw gedachten zijn geen feiten.

Ik kreeg laatst ineens de gedachte dat ik mijn voet in de wc-pot zou stoppen. Ik moest erom lachen hoe absurd een gedachte kon zijn. En totaal niet reëel, want ik wilde absoluut niet werkelijk mijn voet in dat ding stoppen.
We nemen vaak alleen de gedachten serieus die inspelen op onze angsten. Maar die zijn net zo onwaar als alle andere willekeurige gedachten die in je hoofd opkomen.

Google eens defusie oefeningen. Die kunnen helpend zijn om afstand van je gedachten te nemen. (:

Hartelijk dank!
Ik probeer zoveel mogelijk bij de feiten te blijven. Op het moment dat er paniek langskomt is het wel slikken. En blijft het soms wel 1 uur hangen. Daarna voel ik dat het afzakt. En dat ik weer reëel kan denken.

Goedemorgen Anoniem,

Vervelend he, meer dan dat eigenlijk. Ik zit vanaf november 23 in de molen, heb hier ook veel last van.

Ik vind het eigenlijk het meest nare van alle klachten, die gelukkig langzaam steeds iets milder worden. Ik heb er sinds een klein half jaar last van, eerder niet.

Ik begrijp ze niet, maar uiteindelijk hoeft dat ook niet want ze zijn niet echt. Toch haalt het me onderuit en krijg in inderdaad ook angst en paniek.

Ik heb niet het idee dat het bij mij ergens door getriggerd word.

Ik lees mee, en thanks weer Ax, topper.

Zet m op Anoniem

Worstel hier zelf ook mee. De paniek komt meestal nadat ik mezelf heb overbelast, maar wordt vervolgens in stand gehouden door gedachten en focussen op de paniek. Ik probeer het dan toe te laten maar raak verstrikt in de gedachtenstroom en verzet me toch tegen het gevoel. Proberen te accepteren met de verwachting dat het snel weggaat werkt helaas niet. Maar het lukt mij vaak niet om het anders te doen.

Bij mij is het ook later pas begonnen zoals bij Gert. Erg vreemd. Maar idd echt de vervelendste van alle klachten, het neemt je echt compleet over, en blijft bij mij soms meerdere dagen hangen.

En goed advies Ax. Ben daar zelf ook mee aan het oefenen. Doe soms wat oefeningen vanuit ACT.

Sterkte en succes Anoniem, de aanhouder wint. We komen er wel.

Worstel hier zelf ook mee. De paniek komt meestal nadat ik mezelf heb overbelast, maar wordt vervolgens in stand gehouden door gedachten en focussen op de paniek. Ik probeer het dan toe te laten maar raak verstrikt in de gedachtenstroom en verzet me toch tegen het gevoel. Proberen te accepteren met de verwachting dat het snel weggaat werkt helaas niet. Maar het lukt mij vaak niet om het anders te doen.

Bij mij is het ook later pas begonnen zoals bij Gert. Erg vreemd. Maar idd echt de vervelendste van alle klachten, het neemt je echt compleet over, en blijft bij mij soms meerdere dagen hangen.

En goed advies Ax. Ben daar zelf ook mee aan het oefenen. Doe soms wat oefeningen vanuit ACT.

Sterkte en succes Anoniem, de aanhouder wint. We komen er wel.

Hey bart, bij mij inderdaad hetzelfde. Je weet dat het nergens op slaat. En toch voelt het zo echt. Soms is het voor mijn gevoel ook wel eens vertrokken.

10 mei

17 mei

14 mei 2024 officieel. Maar uiteraard eerder klachten.

7 januari

31 januari

September

Juni 2022

8 jan

4 april

12 sep

September 2024

27 mei 2024

Hier ook 27 mei 2024

september 2022

Januari 2024

5 mei

22 mei 2023

September 2024

Oktober 24

1 November

maart 2023

November 23

2 juni 24

Februari 2024
Nu weer aan het werk.
Maar nog wel herstellende.

15 mei

10 sep 2024

Sept eerste paniekaanval, jaar later sept behoorlijke terugval

Maart 2023

Januari 2024

April 2025

November 2024

15 Februari 2024.

27 maart 2023

maart 2024

2025 bedoel ik

2021 daarnaast jaren stress gehad+ PTSS emdr gehad en gelukkig nu PTSS vrij.

December ‘23

December 2024

H.

November 2024

Augustus 2023

11 november

Wat mij betreft klinkt dit als de 1e fase van BO en dan weet ik niet beter of therapie helpt nog niet. Geen energie om erover te praten of informatie op te nemen. Ik zou nu eerst zoveel mogelijk rusten en ontspanning zoeken.

Mensen vergeten de eerste stap vaak en willen gelijk werken aan zichzelf. Maar als je nog niet in staat bent om een gesprek te volgen of misschien zelfs niet eens in staat bent om wat langer buiten te zijn, dan werkt coaching ook averechts. Je gaat dan al gelijk over je grenzen, dus eerst rust en als hij dan weer het gevoel krijgt dat die minder overprikkeld is, dan pas coaching.

Hoi!

Ik heb zelf een achtergrond als coach en ook een burn out dus. Coaching start met een hulpvraag en ook het vermogen om zelf te kunnen handelen. Mijn inschatting is dat hij steun nodig heeft, maar dat coaching niet per se het middel voor nu is.
Kijkt hij zelf op dit platform?

Het kan helpen om te snappen wat er gebeurt in je lijf en wat je kan doen om tot rust te komen. Er staat van ax mooie uitleg hier op de site, maar ik weet niet of hij dat al kan lezen op scherm en qua prikkels. Staat hij er voor open als jij dat uitlegt? Met begrip over het zenuwstelsel en hoe je lijf ontregelt is, start mi ook het herstel. En het toegeven aan rust. Eerst rust en herstel, dan pas coaching. Maar steun is altijd nodig. via jou, via vrienden, op dit platform en soms ook via een coach of psycholoog of poh.

Mocht hij een vraag hebben, stel het dan gerust, er zijn hier genoeg mensen die kunnen ondersteunen.

Wat fijn dat je naar mijn uitlegt verwijst Lh, en wat goed om eens van een coach te horen hier! Ik ben het helemaal met je eens.
In het boek "De Burn-Out Reset" wordt dit voor het eerst duidelijk omschreven. Dat je echt pas in staat bent aan jezelf te werken als err weer iets meer rust en energie in je lichaam zit. Als je iets minder in het rood staat. Want tot die tijd zul je alleen maar verder op je energie interen, nog meer in de vecht/vlucht komen, en dus het probleem verergeren.
Mijn uitleg is verhaal 2026, btw :)

Hoi, dat je al aangeeft dat hij nog geen gesprek van 5 min aankan; zeg al genoeg. Eerst rust inbouwen en daarna doorpakken!

Eerst gewoon rusten en daarna hulp zoeken. Het enige wat ik kan bedenken dat kan helpen als hij niet kan praten en per se iets wil proberen is lichaamsgerichte psychotherapie. Je hoeft dan niks uit te leggen en kan bijv co regulatie oefeningen doen om zijn zenuwstelsel te reguleren en te helpen die rust te vinden. Ik heb dit zelf ook gedaan in periodes dat ik me juist niet kon uitleggen en dat praten teveel was. Ik ben heel tevreden over deze therapie!

Ik had een reactie geschreven, maar die is verwijderd.
Heel flauw!!!!

Nou dit bericht staat er 3x op, en onder alle 3 reacties.

Bij mij heeft heel veel rust geholpen. Ik kon dit in het begin ook niet, maar had toen wel de nodige afspraken. Ik herstelde maar niet. Toen ik veel rust ben gaan nemen herstelde ik en kon ik afspraken weer redelijk dealen en er ook weer van herstellen. Ik heb veel gehad aan het boek Burn out reset.

Ik heb wel vanaf het begin af aan hulp gehad.
Dit was lichamelijk niet te doen maar het was wel fijn om te weten dat er iemand meedenkt.
Je lichaam heeft wel eerst rust nodig maar rust nemen lukt minder goed als er veel heftige emoties zijn.
Hulp om tot rust te komen lijkt me dus wel belangrijk maar nog geen diepe gesprekken om emoties en gebeurtenissen op te halen denk ik.
Je zou het kunnen overleggen met GGZ en miss is het wel mogelijk om heel laagdrempelig iets op te starten.
Bijvoorbeeld eens in de 2 weken een casus in sturen van tevoren en daar 15 min via teams over bellen zodat je toch wat tips krijgt om om te gaan met de heftige emoties en lichamelijke klachten. Is ook niet ideaal maar als ik het zo lees lijkt het me wel goed om er iemand bij te betrekken. Of telefonisch contact.
Sterkte hoor, zal vast pittig zijn ♡

Dankjewel Anoniem, dat verklaart het.

Hoi ja ik heb t ook wazig zien en duizelig

Hoi ma,

Mooi omschreven deze onzekerheid over je lijf en wat het wil zeggen en wel of niet kan. Ik merk ook dat ik daar nu vooral onzeker over ben... waar doe je goed aan.... het blijft zoeken naar een balans.

Mijn lichaam leverde ook... en nu niet meer zoals ik wil. Het helpt me wel om de lat te verlagen, maar ergens knaagt het toch.

Of ik mijn lijf ooit echt begrijp? Eigenlijk denk ik dat we ervoor gemaakt zijn dat het lijf heel is en zichzelf kan genezen. Alleen laat ons hoofd het niet toe -door de manier waarop we leven en opgevoed zijn-... ik probeer er nu in te geloven dat mijn lichaam echt zelf weet wat nodig is.

Het blijft een uitdaging hoor.

Take care

Hoi Ma, volgens mij zijn alle burnies er niet goed in om naar hun lichaam te luisteren, want anders zaten we ook niet in een bo. En nu voelt mijn lichaam helemaal niet zoals ik het kende 🥴. Blijft dus lastig hoe je nu het beste naar je lichaam kunt luisteren. Je krijgt nu soms zulke vreemde signalen door en geen idee wat ik dan moet doen, wel bewegen, niet bewegen, rust, afleiding zoeken. Ik hou me maar vast aan de structuur die ik nu mee heb gekregen van mijn ergotherapeut en dat komt redelijk overeen met de or methode die jij gebruikt. 3x 20 min. rust (in bed, plat, ogen dicht en geen prikkels van bv mobiel), daarna half uur tot drie kwartier actief bezig zijn door bv te gaan wandelen, boodschappen doen, huishouden. Daarna een ontspannende activiteit zoals bv lezen, iets creatiefs doen, muziek luisteren, iets simpels op tv kijken. En ik doe dit nu 3 weken en ik ga daar goed op. Dus ik ga daar gewoon mee door en hopelijk ga ik nog meer merken dat mijn lichaam mij snapt 😉 Ik denk dat we teveel bezig zijn om iets te moeten voelen ipv iets doen waarvan wijzelf een signaal afgeven naar ons brein dat het oké is met het weinige dat we tot nu toe doen. En ja soms kan het zijn dat we iets teveel doen (uiteindelijk moet je het ook soms uitproberen), dan doe je 2 stappen terug en weer door. Laat je niet uit het veld slaan.

Sterkte Ma, het komt goed.

Hey Ma,

Ik heb van mijn psychosomatische fysiotherapeut het volgende geleerd, waardoor ik beter leer luisteren naar mn lijf (soms achteraf, maar dat is dan voor de volgende keer). Hopelijk is het verhaal te volgen.

Ik doe elke dag een bodyscan in 3 delen.

Eerste deel: Gewoon op de bank zitten. Wat hoor ik om me heen, voelen hoe ik zit, langs de lichaamsdelen lopen etc., zoals een standaard bodyscan werkt.

Tweede deel: Daarna stel ik mezelf de vraag: Hoe voel ik me? Sta daar even bij stil, hoef je niet binnen 10 sec te weten. Soms is dat moe, of verdrietig, of helemaal niets. Dan stel ik mezelf de vraag: Hoe ziet dat eruit?. Ik heb bv. als ik niets voel, zie ik een witte ruimte voor me. Dan is het de bedoeling dat ik nieuwschierig naar die witte ruimte ga kijken. Toen zag ik bv. ineens dat de ruimte een zwart plafond had en voelde ik me ineens overweldigd door emoties. Ik voelde dus toch niet niets ;). Mocht je niets voelen of zien is dat ook oke, lukt niet altijd.

Derde deel: Vervolgens moet ik een situatie in gedachten nemen waarbij ik niet goed wist wat ik moest doen, wat mijn lijf me vertelde of mn grens overging en dan moet ik mezelf in die situatie plaatsen. Ik had bv. net een kopje thee gedronken met een vriendin en dat duurde 2h ipv de 1h die ik maar aankan. Dan zie ik die situatie voor me (zie mezelf op de bank zitten met een vriendin), plaats ik mezelf erin als derde persoon en observeer ik mijn gedrag. Hoe zit ik daar? Wat ging er op dat moment door me heen? En als belangrijkste vraag: Waar had ik op dat moment behoefte aan? Ik zag bv. iemand zitten die nog heel leuk aan het praten was, maar zich opgejaagd voelde door de tijd (-->HELP het uur is allang om). Ik wilde me gewoon weer even normaal voelen en had behoefte aan een arm om me heen.
Hieruit leer ik dan weer dat met iemand afspreken op tijd (max. 1h) niet bij mij past en ik juist soms die onbezorgde verbondenheid nodig heb (natuurlijk wel tot wanneer het goed voelt). 1 à 2x in de week op die manier je grens overgaan is oke. Leren luisteren naar je lijf is niet alleen maar 'wat voel ik?' maar ook 'waar heb ik behoefte aan?'.

Wellicht klinkt dit allemaal een beetje te zweverig voor je, maar voor mij werkt het om beter te leren voelen!

Heel veel succes!

Ik geb er ook nog steeds moeite mee, soms gaat het weken zoals ik altijd was, en dan door te lang visite te hebben of door een afspraak te hebben gemaakt in een normale periode, kan me dat weer bij de keel grijpen, en geheel van mijn stuk brengen. Dan moet ik weer door de hel, en de kracht ( die ik dan niet heb) weer dingen afzeggen, en dat doet zeer, ook voor mijn gezin, maar het moet!! Dan rusten, en weer opkrabbelen!!😴

Hi Bertha,

Ik heb ook vier kids. Het is zwaar het herstel omdat je gewoon vaak niet de rust kan nemen die je nodig hebt. Daar in tegen heb ik het geaccepteerd, dit is mijn leven en ik zal waarschijnlijk langer nodig hebben dan andere met geen of minder kinderen.
Ik probeer zoveel mogelijk rust te nemen, en mijn kinderen zijn jong maar kunnen wel goed rekening houden met de situatie gelukkig.

Hoe gaat dat bij jou, en hoelang zit je thuis, wat voor soort klachten ervaar je?

Ik heb 3 kids en ben een alleenstaande moeder, dus dat is idd uitdaging. Ik probeer zoveel mogelijk te rusten tijdens school en in de weekenden stimuleer ik ze om lekker op pad te gaan. Voor alle afspraken zoals tandarts, ortho enz.. heb ik mijn netwerk ingezet. Het maakt het idd soms lastig om direct toe te geven aan moeheid bijvoorbeeld. Tegelijkertijd geeft het ook afleiding. Mijn grootste struggle is een eeuwig schuldgevoel dat ik ze tekort doe. Daar praat ik veel over met mijn psycholoog en is sowieso een reden van mijn bo in the first place: mezelf op de laatste plek zetten. Zo zie je maar dat zo'n bo ook inzichten geeft. We ploeteren door. Sterkte moeders (en vaders natuurlijk).

Ik heb 4 jonge kinderen en ruim 2 jaar geleden kreeg ik een bo. Sinds een half jaar gaat het al veel beter, meer rust in m'n hoofd, minder lichamelijke klachten. Dit mede dankzij mij psycholoog die mij heeft geholpen om de balans te vinden tussen een druk gezin en ook mijzelf op nummer 1 te zetten (mijzelf of nr 1 zetten vind ik nog steeds erg moeilijk hoor). Maar ik ben er nog lang niet, sta continu aan en dat vind ik vaak erg pittig. Ik ben veel sneller overprikkeld dan voor m'n bo. Voel me daar soms schuldig over naar mijn kinderen toe. Nu met het warme weer en slechter slapen, ook de kindjes slapen slechter, merk ik dat ik weer een flinke terugval heb met snel overprikkeld, lichamelijk weer meer klachten. Maar knap tegenwoordig wel sneller op dan voorheen gelukkig. Ik vraag me wel af of ik ooit weer echt de oude ik word. We gaan het zien.

Pff ik vind het met twee kinderen al heel pittig. Echt respect voor jullie! Ik weet vrij zeker dat herstellen met kleine kinderen (veel) langer duurt en dat daar erg weinig aandacht voor is. Ik probeer af en toe maar te bedenken dat de lessen die ik leer, ik weer aan mijn kinderen kan leren zodat zij straks wat weerbaarder zijn.

Acceptatie

Tegen jezelf zeggen terwijl je in die angst zit; dit hoort er nu gewoon even bij. Dan verdwijnt het vanzelf. Zolang je in blijft gaan op die angst, en dus nog angstiger wordt, zal het ook nooit weggaan. Je moet er dus echt zelf aan werken. Gebeurd niet zomaar.

Hey Bart, wat een ellende hè, deze fase. Wat mij echt heeft geholpen is iig weten dat het erbij hoort, hoe naar ook. En idd: accepteren wat is. Hoe meer je in verzet gaat, hoe langer het duurt. Ik heb het boek "angst is ok" gelezen en dat vond ik heel helpend! Sterkte man en onthoud: er komt echt een betere tijd. Ook voor jou!!!

Gewoon volhouden bart. trekt weg veel afleiding zoeken en er niet teveel met u gedachten spoken.

@Bart volgens mij vraag je niet zozeer "hoe kom ik hieruit", want ergens weet je dat al (acceptatie en tijd). Je spreekt vooral je wanhoop uit, en dat is heel begrijpelijk, want het is verschrikkelijk zwaar.
Maar weet dat het constant benoemen, uitspreken en stilstaan bij je wanhoop, angst en verdriet het ook kan versterken. Acceptatie is verschrikkelijk moeilijk, maar het belangrijkste is: niet handelen naar je angsten. Probeer af en toe je op andere dingen te concentreren. En al lukt het maar 10 seconde om even niet met je angsten bezig te zijn, dan is dat al een overwinning.
Je plaatst hier vaak heel heftige berichten, wat laat zien hoe verschrikkelijk zwaar je het hebt. Dat vind ik heel naar voor je. Maar ik zou je adviseren om af en toe niet aan die stem in je hoofd toe te geven, hoe moeilijk dat ook is. Probeer er minder de focus op te leggen steeds. En berichten hier plaatsen is één van de manieren waarop je er de focus op legt.
Wat je aandacht geeft, dat groeit - dat klopt echt. Sterkte!

Hey Yfje, zo'n plan van aanpak heeft als doel jou weer op de werkvloer te krijgen. Prima natuurlijk, maar tip voor jou: bedenk van tevoren of en hoe belastbaar je bent. In mijn plan van aanpak staat nog steeds: werken aan herstel. Dus nog niks werkgerelateerd. Als werkzaamheden jouw herstel bevorderen: vooral doen. Zo nee: kies voor jezelf. Sterkte meid

Dank je Jeannet, ik ben er zeker ook nog niet aan toe maar fijn om het van iemand anders te horen.
Yfje

Geen effect bij mij

Heb magnesium van Neo Life maar is erg duur En nu vandaag besteld van Holland en baret magnesiumcitraat was in de aanbieding. Goed kijken of er geen schadelijke dingen neerzitten of navragen aan iemand die er verstand van heeft

Ik denk dat mensen die geen BO hebben gehad moeilijk kunnen begrijpen hoe dit voelt en wat je doormaakt. Uiterlijk is er ook niet veel van te zien. Ik heb er zelf moeite mee dat het niet sneller betert. Ik neem geen magnesium bij maar Omega3. Ik denk dat het probleem vooral is dat er geen quick fix is...elk middeltje heeft een hele tijd nodig alvorens het effect heeft.

Hey MG,

Magnesium is iets waar je makkelijk genoeg van binnen krijgt zonder supplement. Mocht je topsporter zijn of in de overgang zitten, dan is het een ander verhaal 😉 Wat je zou kunnen doen is de huisarts vragen om je bloed te prikken. Weet je gelijk of je ergens tekort van hebt of niet. Te veel nemen kan je lijf namelijk juist moe maken. Omega 3 heb ik ook een tijdje genomen (krijg je wat lastiger binnen als je geen boter en weinig vis eet) maar merkte niet echt wat.

Me opgejaagd voelen door mijn omgeving ervaar ik ook, en voor mij werkt het om ze erop aan te spreken en echt bij mijn grenzen te blijven. Voet bij stuk (wat heel lastig is). Ook denk ik dat ik mezelf vaak opjaag, ik wil zsm beter worden. Maar zoals Steven zegt, er is geen quick fix. Alleen veel tijd, geduld, rust en goede therapie/coaching. Ik heb nu cognitieve gedragstherapie, psychosomatische fysiotherapeut en 'leer je eigen plek in nemen in je leven' coach. Best veel maar daar valt ook heel veel van te leren 😉

Heb je al oordopjes laten maken? 🤗

P.S. wat mij helpt om tot rust te komen (als ik bv. naar de bedrijfsarts moet), zijn pilletjes van A. Vogel rustcomplex (extra sterk). Is gebaseerd op passiebloem en valeriaan. Maar kan niet gebruikt worden icm andere medicijnen. Of het echt werkt of placebo is, idk.

Dag M,
Dank voor je reactie. Ik had gelezen van symptomen die laten zien dat je mogelijk een tekort hebt aan magnesium, en kon me daar best goed in vinden. Daarom dacht ik: de moeite waard om te proberen. Ik zie wel of het effect heeft straks, ik zal beginnen met een lage dosis.

Ja, goed advies. Ik probeer mezelf alle tijd, rust en acceptatie te geven. Maar toch voelt dat van buitenaf anders. Aanspreken erop is denk ik een goede. Je maakt jezelf ook onrustig en opgejaagd als je hier veel mee bezig bent, dus probeer ik dit ook een beetje links te laten liggen. 'Wat je aandacht geeft, groeit'.

Oordoppen zijn inmiddels gemaakt! Duurt 5-10 werkdagen tot ze klaar zijn, ben benieuwd!

Hoi,

Ik slik op advies van de mesoloog magnesium.
Bij mij helpt het goed.
Ook tegen zere en pijnlijke benen.
Ik merk het direct als ik het niet inneem.
Het is wel belangrijk dat je goede magnesium slikt.
Ik slik zelf: Magnesium 150 Bisglycinaat.
Idd goed idee om bijv. je bloed te laten prikken, of bij een mesoloog langs te gaan, zodat je niet zomaar iets slikt.

Groetjes...

Hoi, altijd goed om te laten checken of je geen magnesium tekort hebt. Maar meeste mensen krijgen gewoon genoeg magnesium binnen. Ik heb een magnesiumspray: soms bij stijve spieren in avond spray ik dit. Wellicht is het placebo, maar heb wel vaak het idee dat het wat helpt. Succes!

Magnesium bleek bij mij zeer ondersteunend. Er bestaan verschillende soorten magnesiumverbindingen, waarvan magnesiumbisglycinaat en magnesiumcitraat degene zijn die het best door het lichaam worden opgenomen. Magnesiumoxide wordt doorgaans niet goed opgenomen. Ik neem driemaal 100 mg magnesiumbisglycinaat per dag en voel mij daarbij ontspannener, helderder in het hoofd en word ‘s morgens uitgeruster wakker. Een plus is dat ook mijn zicht sterk verbeterd is.

Hi Rosa, ik heb het na mijn menstruatie, heel apart

Hey Rosa,
Het is mij nu pas voor het eerst opgevallen maar de dagen ervoor zijn mijn armen en benen zo gigantisch zwaar dat bewegen echt als inspanning voelt. Voel me dan zo moe!

Hoi Rosa
Hier heb ik ook last van ja. De week voor dat ik ongesteld moet worden. Wil het niet zo in m.n hoofd . Ik zie dingen minder goed zitten en slaap ook minder. Ik slik wel menstrucare van mattisson en dat heeft de klachten wel een heel stuk verminderd maar helemaal weg zijn ze niet. Verder doet het warme weer er bij mij ook geen goed aan daar kan ik ook niet goed tegen sinds m.n BO.

Yes! Mijn agenda plan ik nu aanzienlijk leger de week voor menstruatie. Komt door die hele hormoonhuishouding: door de burnout is die volledig op de schop. En je oestrogeen-levels zijn de week voor je menstruatie op z'n laagst, terwijl oestrogeen een soort natuurlijk oppepmiddel zijn. Dus het is allemaal logisch - maar wel verrekte irritant :')

Jep, nog nooit gebruikt voor de burn-out en nu elke week wel

Het kan helpend zijn om er op de juiste manier mee om te gaan. Waar je voor moet oppassen is dat je ai gaat inzetten om jou constant bevestiging te geven en gerust te stellen. Het kan ook een manier zijn om je angsten en emoties te onderdrukken en weer controle proberen te krijgen. En ChatGPT praat graag met je mee - dus je krijgt vaak precies de bevestiging die je zoekt, maar die je eigenlijk niet zou moeten krijgen.

Kun je daar wat voorbeelden van noemen Ax?

@José je zenuwstelsel en brein zijn in vecht/vlucht modus constant op zoek naar controle. Dus stel jij krijgt last van een fysieke klacht als hartkloppingen. Dan denkt je brein dat je in gevaar bent, en dus wil ie geruststelling. Dus vraag je aan ChatGPT of hartkloppingen normaal zijn bij burnout - en ja hoor, dat is zo, brein gerustgesteld. Voor heel even.
Want je zenuwstelsel zit nog steeds in de vecht/vlucht. Je brein scant nog steeds op gevaren. En die hartkloppingen zijn wel heel erg - weten we zeker dat dat bij een burnout hoort? Even naar chatGPT om te vragen - en ja, het hoort echt bij burnout, zelfs zo heftig.

En dit geldt ook voor andere angsten. Het probleem is dat constante bevestiging en controle zoeken kort verlichting geeft, maar uiteindelijk juist de angst in stand houdt. Dit komt doordat je bij het zoeken van controle júíst het signaal aan je brein en zenuwstelsel geeft: jullie hadden gelijk, ik was in gevaar, maar het gevaar is nu eventjes geweken.
Maar je bént niet in gevaar. En het belangrijkste is dat je dát signaal aan je zenuwstelsel geeft. En dat doe je door niet naar je angsten te handelen. Als je brein tegen je zegt dat je duidelijkheid moet hebben of je hartkloppingen niet gevaarlijk zijn, en jij doet daar niks mee, geef jij eigenlijk het signaal naar je lijf: "Nee joh, die hartkloppingen zijn niet gevaarlijk, ik ben gewoon veilig, rustig maar". En door regelmatig dat signaal af te geven, leert je zenuwstelsel langzaam maar zeker dat het inderdaad gewoon veilig is - en kan het weer wat meer in de rustmodus komen. En dat is de weg naar herstel.

@ax had jij of heb je ook die brainfog? Hoe oud ben je en hoe doe jij het met werk? Heb je een wia ook? Woon je thuis of op je zelf?

@Bart wat een vragen haha. Ik heb de brainfog veel gehad, nu wel echt aanzienlijk minder. Komt ook doordat ik nu al een hele tijd nauwelijks mijn grenzen overschrijdt en omdat ik al twee jaar bezig ben met mijn herstel.
Ik ben 28 en helaas werk ik momenteel helemaal niet. Heb in februari een hele grote terugval gehad en sindsdien kan ik weer een stuk minder. Daar ben ik nu wel van een het opkrabbelen. Toevallig heb ik morgen weer een gesprek met mijn leidinggevende over mijn wia aanvraag en het vervolg. Heb de aanvraag gedaan en ga morgen te horen krijgen dat ze me per september gaan ontslaan, niet heel leuk dus :')
En ik woon samen met mijn partner.

Dankjullie voor de reacties. Ik kwam niet veel verder met ChatGPT het mist diepgang vind ik het praat teveel met me mee ofzo. Ben sinds 3 weken aan de slag met een burn-out coach Nick de Waard en ben daar erg tevreden over. Nogmaals dank voor jullie reacties. Ik zal op de hoogte houden hoe het gaat af en toe.

Ik gebruik chatgpt voor deel ondersteuning bij therapie middels reflectievragen aanvullend op de therapie waarmee ik bezig ben. T helpt me soms onder woorden te brengen wat ik voel en wat er aan patroon/diepere overtuigingen qua gedachtenstroom door mn hoofd gaat.

Vanuit mn helpende gedachten heb ik samen met chatgpt voor mij fijne affirmaties ontwikkeld ook die ik nu dagelijks doorneem.

Juist omdat er geen persoon achter zit, heb je geen ruis van visies en lukt t mij iig om nog net even wat dieper te kijken.
Wel meenemen dat t geen waarheid is en geen therapie vervangt, ik gebruik t puur als aanvulling. Kijk wat voor jou werkt en fijn voelt.
Verder verwoord Ax t al mooi

Ik gebruik ChatGPT steeds vaker. Het helpt mee te denken als ik ergens niet uit kom. Om overzicht te creëren. Zo kwam het laatst ermee, dat ik muziek maak met 3 redenen: creatief bezig zijn vind ik leuk, ik ben graag technisch bekwaam en krijg voor beide graag waardering.
Dat is exact de kern.
Later dacht ik: dat geldt ook precies zo voor mijn ex-werk. (Waar het vooral aan waardering ontbrak, overigens, ondanks mijn overvloedige creativiteit en technische bekwaamheid).
Maar zo simpel is het dus. Dat zijn belangrijke inzichten. Ik ben dankbaar dat ChatGPT dit zo goed heeft kunnen samenvatten. In mijn volgende werk moeten die 3 dingen dus aanwezig zijn.

Even iets anders over dit onderwerp.

Het is wel goed om je te realiseren wat voor soort intelligentie ChatGPT heeft. Namelijk geen enkele. Het lijkt je vraag te begrijpen omdat het met een zinnig antwoord komt. Maar het weet alleen hoe menselijk te reageren en communiceren, omdat het model getraind is met menselijke communicatiedata. Dat, en het kent zo ongeveer het hele internet aan voorbeelden van deze communicatie.

Op het kleinste niveau doet het zelfs alleen telkens dit: de volgende letter van het antwoord voorspellen. Zo banaal is het. Maar het is zo getraind om dat steeds beter te doen.

Ik zie het dus vooral als een samenvatter van alle digitale menselijke kennis, getraind in de vorm van menselijke communicatie.
Alles wat er intelligent aan lijkt komt door de input van onze eigen menselijke intelligentie, en alles wat er slim aan lijkt komt door de vele input die het gehad heeft. Als het met je mee lijkt te voelen: Nee hoor, het voelt absoluut helemaal niks. Als het zegt: dat begrijp ik helemaal, dan begrijpt het niks. Maar het is wel fijn om te horen. Maar dan echo't het dus simpelweg het intermenselijk contact waarmee het getraind is, waarin mensen tegen elkaar zeggen elkaar te begrijpen.
Maar het is geen ding met gevoelens of een mening of ervaringen of een psyche. Of zelfbewustzijn. Al kan het dat allemaal wél perfect nadoen. (Omdat wij dat wel zijn en daar heel veel voorbeelden van hebben gegeven)

Overigens schijnt het een slecht idee te zijn ChatGPT te gebruiken als je psychotisch bent, precies omdat het teveel met je mee gaat praten. Als je psychotisch bent heb je juist het tegenovergestelde nodig; bijsturende communicatie.

Ja herkenbaar Jeannet had ik ook in het begin van de burnout veel spanningen in je lijf at veel yoghurt zit dat er toch in en broodje met jam en melk er achteraan en zit er nu 2 jaar in en krabbel eindelijk een beetje omhoog bij de een duurt het langer dan de ander en ieder lichaam is eenmaal anders en eten gaat nu goed mits ik spanningen heb succes ook

Herkenbaar. Weinig eetlust en eet kleinere porties dan voorheen. Ik zorg wel dat ik drie keer per dag eet, en fruit tussendoor. Je lijf staat in overleefstand, stress eet je letterlijk op. Probeer regelmaat in je eetpatroon te houden

Heb hier in het begin ook last van gehad, wat 2 maanden later omsloeg in extreme honger. Ook ik kon het gewicht niet echt missen😅 Wat mij hielp was de dag beginnen met een banaan en dan wat later wat kwark. Tijdens de lunch iets te eten wat je echt lekker vindt. Voor mij was dat een wrap met ei, spek, paprika, avocado en parmazaanse kaas🙈 In het kader van verwen jezelf, nam ik voor het avondeten nog een mango. Avondeten ging heel traag en deed ik in 3x opeten over de avond heen... Je lijf heeft het eten wel nodig want je hebt al een energie tekort😥

Ik werkte sinds januari al minder (nog maar 20h ipv 40h) en zit sinds eind februari thuis! 3,5 maand thuis dus bijna!

Heb eerst nog een maand halve dagen werken geprobeerd, sloeg nergens op. Toen na drie maanden thuis zitten weer gaan re-integreren sloeg ook nergens op. Iets meer dan drie maanden volgehouden. Toen ontzettend ingestort, nog erger dan een jaar geleden en nu zeven maanden thuis.

Langer dan jaar thuis.. en voorlopig blijft dat zo

Vorig jaar van juni tot de zomervakantie (baan in het onderwijs) 50% gewerkt, maar dat was puur in de overlevings-/volhoudmodus. Na de vakantie in september helemaal uitgevallen, omdat het gewoon echt niet ging.
Vanaf april weer langzaam aan het opbouwen naar nu 2x 4 uur per week met de volgende zomervakantie alweer in het zicht.

Hoi anoniem, hier nog een mede onderwijsganger. Welke klachten heb jij nu nog bij het opbouwen?

Weer thuis, nu bijna 2 jaar. Zit in de WIA aanvraag-procedure. Heb wel geprobeerd te werken, maar door omstandigheden toch weer thuis komen te zitten helaas :(

@anoniem,
Het lesgeven kost mij nog veel energie en ik merk dat ik vaak nog behoorlijk 'aan' sta. Ook heb ik nog een lange hersteltijd qua prikkelverwerking na een les.
Ondanks dat ik me daar nu veel meer bewust van ben en ook beter begrijp waar het vandaan komt, is het ook bijna een automatische modus geworden waar ik in stap als de les begint. Ik ben nu dus veel aan het oefenen met vanuit meer ontspanning en vertrouwen voor de klas staan.
Hoe is dat voor jou?

Ik ben nog aan het werk inmiddels 10 maand burn-out en eigen ondernemer. Waar ik eerst 80/90 uur werkte. Werk ik nu 40. Ik kan zelf mijn werk inplannen. En kan eventueel terug trekken indien nodig om te rusten of te mediteren. In het begin was het totaal niet makkelijk om de paniekaanvallen te combineren met werkzaamheden. Nu een aantal maanden verder gaat het erg goed.

Zit al bijna 2 jaar thuis

Ik vind het zo bijzonder dat er mensen zijn die met een bo nog in staat zijn om te werken. Ik twijfel nog tussen het bijzonder vinden of dat ik het onverstandig vind. Misschien is het wilskracht, of misschien de druk van buitenaf dat dit dus blijkbaar toch lukt. Hoop iig dat het goed komt en goed gaat met jullie, of je nu wel of nog niet werkt.

De meeste mensen vallen zwaar terug als zij binnen een jaar alweer volledig werken met een burnout. Als dit wel lukt, dan zijn ze enkel overspannen geweest. Vaak voel je in het begin nog energie, maar dat is adrenaline/wilskracht.

Na 14 maanden kon ik weer werken. 4 dagen in de week, de woensdag om bij te tanken.

De energie die ik voor mijn BO had komt denk ik nooit meer terug

Maar ik ben hier meer dan tevreden mee 😊

Bijna 2 jaar thuis

Beste Anoniem,

Ik werk ook in het onderwijs en vanaf november '24 ben ik thuis. Inmiddels heb ik een aantal koffiemomenten gehad en vanaf eind augustus ga ik re-integreren. Ik begin met twee uur per dag, één of twee keer per week. Op dit moment kan ik nog niet starten, want ik heb nog te veel rustmomenten nodig om thuis te kunnen functioneren.

Eind augustus heb ik weer een gesprek met de arbodienst. Ik heb geen idee hoe lang het duurt voordat ik weer 100% hersteld ben. Ook is niet duidelijk of ik ooit nog les kan geven. Ik zal een bericht plaatsen wanneer dat het geval is.

Jep, zeer herkenbaar, hier ook na 2 jaar nog steeds deze ellende.
Oxazepam is het enige wat me enigszins helpt de spanning van mijn spieren af te halen.
Met name na het opstaan trekken alle spieren als de ziekte aan mij, en ben ik eerst een uur bezig met allerlei oefeningen om dit enigszins te verlichten.
Blijkbaar zijn het signalen van het centrale zenuwstelsel, maar ik heb de boodschap van dat zenuwstelsel inmiddels wel begrepen 🙈

Heb jij ook nog steeds zo veel last van overprikkeling?

Hoi X , mijn nekpijn heb ik ruim een jaar erge pijn aan gehad. Van veel pijn, tot aan niet meer mijn hoofd kunnen bewegen. Ook veel last van mn hoofd. Nekpijn is zo goed al weg en mn hoofd is nog wel steeds wisselend aan het vervelen. Daarvoor in de plaats nu last van maag, darmen, middenrif. Dus van de regen in de drup 🙄 Wat ik nog gedaan heb voor m’n nekpijn is dryneedling. Dit zou ook evt je hoofdpijn wat kunnen verlichten. Bij mij hielp het redelijk, dus stel je er niet al te veel van voor, maar het proberen waard. Ik werd toen doorgestuurd door neuroloog naar een hoofdpijnpoli en daar deden ze dit soort behandelingen.

Sterkte ermee en hopelijk helpt het jou

Hi Burnie en C, ik had een heel verhaal voor jullie getypt, maar ik zie het niet meer 🥺

Hoi X, dat is bij mij ook al meerdere keren gebeurd, zeer frustrerend. Alle energie die je in een bericht stuurt voor niks. Er zit niks anders op om het of opnieuw te doen, of misschien ivm je energie een korte versie. Waarschijnlijk stond er een woord tussen die niet door de “commissie” goedgekeurd wordt, geen idee.

Bij mij is het steeds zo dat bij een reactie die ik plaats, je een seconde of 30 geduld moet hebben, voordat deze daadwerkelijk geplaatst wordt.

Anders volgende keer voor de zekerheid eerst even alle tekst kopiëren die je wilde plaatsen, dan kan je die altijd weer plakken mocht het misgaan 😉

Wat jammer zeg, hierbij nogmaals:

Voor C:
Dank voor je bericht. Herkenbaar wat je schrijft, ik ben in de ochtend ook eerst een uur bezig om alles op te rekken en te doen. Sommige dagen werk ik en dan is het helemaal drama.

Ik heb ook nog steeds veel last van overprikkeling: vooral met gesprekken met meerdere mensen of in ruimtes met meerdere mensen. Ik word dan een soort van duizelig en voel paniek opkomen dat ik zo snel mogelijk weg wil.
Omdat ik dit nu al 2 jaar heb, ben ik steeds vaker bang dat het nooit echt helemaal overgaat, dat ik altijd met de nasleep/naweeën blijf zitten.

Voor Burnie:
Ook jij dank voor je berichten en voor de tip dry needling.
Wat jij omschrijft met je maag, darmen en middenrif: zo was het bij mij begonnen. Vooral die pijn onder m’n middenrif was best heftig. Dit bleek uiteindelijk gewoon spanning te zijn. Er loopt daar een zenuwpunt.
Het is uiteindelijk vanzelf overgegaan, na heel veel rust.

Hi C en Burnie,

Ik ben 2 dagen geleden naar de chiropractor gegaan en die heeft mijn nek tot aan stuitje gekraakt (het zat helemaal vast), ik voel nu toch wel wat verbetering (minder hoofdpijn bij opstaan), wellicht is dit ook een tip voor jullie :)

@X Een chiropractor haalt dingen los, maar eigenlijk is het symptoombestrijding. Je haalt de onderliggende oorzaak niet weg. Je slaat veel emoties en stress op in o.a. je spieren, dus het is normaal dat dingen vast gaan zitten en je vaste schouders krijgt.

Mee eens hoor LabelvrijLeven.nl, maar het is lastig de onderliggende oorzaak aan te pakken al s je de hele dag scheelt ziet van de hoofdpijn.
Nu kan ik wat helderder nadenken...

Oh ik zou de chiropractor echt overslaan en naar een manueel fysiotherapeut gaan. Kijk maar eens het filmpje van Lubach over chiropractors - ben er helemaal van teruggekomen. Manuele fysiotherapie is beter als symptoombestrijding. Heel vergelijkbaar, maar dan zonder alle risico's 😅

Hey Laura,

Ik herken dit ook van mezelf. Als ik met vrienden samen ga eten, ben ik energiek, praat en lach ik veel en voel ik me ook daadwerkelijk goed. Thuis heb ik dat niet.

Ik denk dat het komt omdat ik in zo'n situatie draai op adrenaline, en het beetje energie dat ik heb opgebouwd dan weer uitgegeven word. Ik vind het fijn op zulke momenten omdat ik me dan weer even normaal voel (ondanks de hoofdpijn die komt opzetten). Het is fijn om even niet thuis tussen 4 muren te zitten waar alles draait om je herstel maar je gewoon even aan iets anders kan denken. Ik ga echt 'aan' op zo'n moment (niet persee goed voor mn herstel).

Thuis gaat die adrenaline niet meer zo vaak aan want thuis is het veilig. Daar voelt mijn lijf veiligheid waardoor de vermoeidheid wel te voelen is, en voelt het ook veilig om mijn grenzen aan te geven...

Ik herken het gedrag van je vriend dus wel heel erg in mezelf... Geen idee of veel mensen dit hebben.

Dank je voor je reactie M. Daar heb ik echt iets aan.
Ik ben de prater thuis, vraag hoe het gaat; wat hij (van mij) nodig heeft etc om het voor hem zo aangenaam mogelijk te maken. Hij blijft daar redelijk neutraal in; rust is het beste dus dat is er absoluut. Ik mis mijn "oude' maatje, er is weinig behoefte aan genegenheid - zelfs amper knuffelen - dat maakt mij onzeker. Hij zegt dat hij de behoefte nu niet heeft (ook al is het nu al 1,5 jaar zo) Heb jij dat ook zo ervaren? Ik maak mij vooral zorgen of deze verlangens wel terugkomen bij hem. Het is zo oppervlakkig, een groot contrast met hoe het was...

Heel erg herkenbaar en precies wat M schrijft. Het beetje opgebouwde energie gebruik je op zo’n moment helemaal op. Mijn man zegt precies hetzelfde als we bv ergens gaan lunchen, dan zegt hij ook van dat het lijkt of alles weer in orde is. Eenmaal thuis keer ik weer terug in mn dagelijkse bezigheden en vooral veel rust erna. En toch is het inderdaad mn energie waard om zoiets te doen. Het gekke is, en misschien door de afleiding, dat ik me op zulke momenten ook goed voel, dus over het algemeen klachtenvrij. Het voelt ook fijn om je weer eens “normaal” te voelen. Maar ook is er meestal zorg over hoe het daarna gaat, krijg ik niet een terugval? Ben ik niet te ver gegaan.? Dus helemaal onbezorgd losgaan is er niet bij hoor.

Dus ik snap jouw verwarring hoor en moeilijk te begrijpen als je geen burn out hebt.

Wat lief dat je ook zo bezorgd en zorgzaam bent zeg. En mijn man keek van de week wat oudere foto’s van voor m’n burn out. En gisteren zei hij ik mis jou en dus hoe ik was. En dat bedoelde hij lief hoor. Het is ook voor hem zo anders. Best verdrietig toch. Ik zei ook tegen mijn man dat ik dat heel erg miste, dat onbezorgde, de vrolijkheid, de energie.

Maak je geen zorgen Laura, hij houdt nog net zoveel van jou als voor z’n burn out. Weet dat hij het net zo hard mist als dat jij het mist. Hij heeft het gewoon te druk met beter worden, daar zit op dit moment alle energie in. Meer het beetje energie wat er nog over is. Hij is hard aan het werk, elke dag weer. Het komt uiteindelijk goed, daar ben ik van overtuigd. Blijf volhouden, want ook van een partner wordt veel gevraagd. Dat weten we ook en dat is tevens ook zo pijnlijk.

Maar ik heb nu al bewondering voor je hoe je met alles omgaat. Dikke knuffel.

Ten eerste, je mag echt super trots zijn op jezelf dat je zo in de situatie staat! Een partner met burnout is gigantisch lastig, je hele leven staat op zn kop en je probeert het beste te doen terwijl jullie beide niet weten wat dat is. Dat je hem zo steunt en de ruimte geeft is echt heel knap van je! Hij heeft geluk met je❤️ Dat hij 'moe' is bij jou betekent ook dat die zich veilig voelt bij je!

Ik heb hetzelfde geluk met mijn vriend, die probeert het mij ook zo goed mogelijk te maken. Helaas voelt tijdens een burnout alles als te veel. Dus ook genegenheid kost veel energie, die je niet hebt. Door de stress heb je ook (bijna) geen libido productie meer want dat is net 1 vd dingen die nu niet noodzakelijk zijn voor herstel, je lichaam stuurt daar als het ware geen energie meer naartoe. Ook ben ik bv. super snel overprikkeld en dat is al voordat hij thuis komt van werk, dus als mijn vriend dan wil babbelen en knuffelen is ook dat eigenlijk al ver mijn prikkelgrens over, en schreeuwt mijn lichaam om rust... Wat mij wel helpt is om savonds in bed (in het donker zonder prikkels) te praten en knuffelen. De rest van de dag word ik het liefste met rust gelaten, dus ja ik herken het!

Dat je je oude maatje mist is super logisch, en ik durf met 100% zekerheid te zeggen dat hij die versie van zichzelf ook mist! Het wordt echt beter maar het heeft wel tijd en heel veel geduld nodig!

Wel is het belangrijk om te onthouden dat jij net zo belangrijk bent in deze situatie, vergeet jezelf niet en cijfer jezelf niet weg! ❤️Het enige wat werkt is blijven communiceren... Praten, praten, praten.... En dat maakt het niet makkelijker, het is nou eenmaal een shit situatie, maar ik geloof echt dat als je dit 'overleefd' als koppel, je alle tegenslagen in het leven gaat aankunnen!

Je doet het fantastisch!

Dank voor deze fijne reactie!!

Dit geeft mij weer hoop, ik wil hem niet steeds dezelfde vragen stellen want die verontrusten hem alleen maar.. maar hier kan ik echt wat mee. Soms zegt hij dat hij het gevoel heeft dat hij weer helemaal de oude is, en als ik dan zeg dat ik het anders zie is hij helemaal verbaasd... denk je dat echt? Ik vertel dat hij al heel ver is, erg goed op weg maar "je bent er nog niet lieverd "
Wij zijn echt dol op elkaar en ik ga ervan uit dat hij nog steeds heel veel liefde heeft voor mij maar dat nu niet kan geven of laten zien ...
Rust is het enige wat hij nodig heeft - dus ik ga weer terug in mijn rustige - voor mij echt veel te saaie stand - maar dat los ik op door met vriendinnen af te spreken en even mijn hart te luchten :-)

Dank lieve M!

en dank lieve Burnie! dit geeft mij echt weer moed!

@Laura lees mijn verhaal over de uitleg van een Burn-Out eens (verhaal 2026). Denk dat het ook voor de partner enorm helpend kan zijn. Je partner leeft bij vrienden op "compensatiestress": stress dat je lichaam aanmaakt om door te gaan als je eigenlijk oververmoeid bent. En daarna crash je weer (dat heet dan ook de "push and crash"). Helaas zit jij daardoor met de gebakken peren :(

Hey Jeannet,

Welkom en wat ontzettend fijn dat je uit de paniek fase bent!! 🎉

Ik vind social contact ook erg vermoeiend. Zit ook een half jaar in een burnout nu en heb juist op het begin nog veel afgesproken met vrienden omdat ik dacht dat dat wel kon😅 Wat ging ik anders de hele dag doen?

Wat nu voor mij werkt is om maximaal een uurtje af te spreken (loopt dan vaak uit naar 1,5h) en om dat niet elke dag te doen maar dat er altijd na zo'n contact een dag moet zijn zonder afspraken. Dus als ik maandag sociaal contact heb met vrienden, dan dinsdag even niets. Ook laat ik ze naar mij toe komen zodat ik van te voren even een uurtje op bed kan liggen en erna weer. Ook is thuis afspreken natuurlijk prikkelarmer dan in de stad ofzo.

Doordat ik (eindelijk) ook mijn kwetsbare kant durf te laten zien bij mijn vrienden, zien ze ook hoe zwaar het voor me is, en hebben ze al het begrip ervoor dat ik nu even niet mee ga op weekendjes weg, avondjes uit of naar hun verjaardag kom. Ik probeer op die momenten dan altijd wel even kort video te bellen dat ze weten dat ik aan ze denk!

Mocht je het echt niet zien zitten door de vermoeidheid dan is dat een teken van je lichaam dat dit niet het moment is. Probeer je grens aan te geven, al is dat juist vaak het probleem van burnies 😉 Van mijn Psychosomatische fysiotherapeut heb ik geleerd dat je best 1 a 2x in de week die grens mag negeren als zulk contact je wel weer even een wat positievere mindset geeft, net iets vrolijkheid of je juist kort even normaal laat voelen. Of... Als je er gewoon zin in hebt!

Hopelijk heb je er wat aan! ❤️

@Jeannet dit is helaas allemaal onderdeel van je leerproces. Om toch je grenzen aan te geven, last minute af te zeggen wanneer het niet gaat, en alleen mensen te zien waar jij je vertrouwd bij voelt en sociale verplichtingen te cancellen. Een maximum tijd vantevoren aangeven helpt al enorm!

Thanks @M en @Ax voor de reacties. En idd M, het niet aangeven van mijn grenzen (sterker nog, ze vaak niet eens voelen) is idd een dingetje. Dat is de hoofdreden van mijn bo🙈

@Jeannet ik ben net begonnen bij de GGZ en 1 vd eerste conclusies was ook dat ik dacht dat ik überhaupt geen grenzen had haha. Ik kon altijd gewoon alles en hoefde nooit nee te zeggen. Pff wat is dat lastig nu😅

@M, heel herkenbaar. Ik dacht ook onovermoeibaar te zijn. Altijd bezig, beschikbaar voor iedereen en ook vinden dat dat normaal was. Ik merk dat ik nog steeds wel een soort oordeel heb over mezelf omdat ik mezelf nu echt op 1 moet zetten. Heeeeel lastig idd. Ik wens jou ook sterkte met het vinden van "de nieuwe jij".

Zo herkenbaar. Jarenlang in de hoogste versnelling geleefd en toen kwam de man met de hamer en zit ik in een burn-out met lichamelijke klachten waarvan ik denk: dat kan daar toch niet bij horen, maar huisarts, osteopaat, psycholoog zeggen allemaal hetzelfde: overprikkeling van het zenuwstelsel en daar horen deze klachten (duizelig, steken door de borstkas alsof er stroom doorheen gaat, akelig gevoel in buik, doof gevoel in kaak, enz) allemaal bij. Heeft hier iemand dezelfde ervaring? Ik word hier zo onzeker van en dat komt het natuurlijk niet ten goede, zo blijf je in het cirkeltje.

@Charlotte, al die klachten maken ook onzeker, want wat als je toch een enge ziekte onder de leden hebt? Wat bij mij echt heeft geholpen is feiten verzamelen. Mijn klachten wisselenden steeds: eerst steken onder borstbeen maar die maakten plaats voor raar gevoel in kaak. Ik was er van overtuigd dat ik een ontsteking in mijn kaak had, maar na onderzoek bleek er niks aan de hand. Toen waren mijn darmen aan de beurt. En ineens viel het kwartje: de ene klacht kwam, maar dan was de vorige ook verdwenen. Dat klopt natuurlijk niet met een onderliggende aandoening. In overleg met mijn psycholoog hou ik nu aan: blijft een vage klacht 2 weken aanhouden, dan pas naar de huisarts. Dit geeft mij houvast en ik heb de ha niet 1 keer hoeven bezoeken. Het hoort er helaas allemaal bij. Accepteer de onzekerheid en bij twijfel gewoon aan de bel trekken. Sterkte meid!

Goed advies Jeannet en helaas voor ons klopt het. M’n hele burn-out periode heb ik wisselende klachten, om moedeloos van te worden. En heel soms een dag, of hooguit 2 dagen, minder klachten. Dan denk je ook oké we gaan de goede kant op en dan word je weer neergeknuppeld met weer een vage niet verklaarbare klacht. Maar goeie tip 👍🏻

Hallo allemaal,

naast die moeheid die ik nu ook eindelijk heb na 7 maanden onrust, blijf ik steeds extreem overprikkeld bij sociale contacten, ook al is de omgeving rustig en is het maar met 1/2 personen, mijn hersenen kunnen geen gesprek verwerken, lijkt wel. Ook snel last hiervan in winkels.
Zelfs telefoongesprekken zorgen ervoor dat ik daarna nog lang, soms wel 2 dagen met een gonzend hoofd rondloop.
En inderdaad begrijpt niet iedereen dit, maar soms zijn de dagen wel heel eenzaam en stil, omdat ik merk dat ik deze overprikkeling steeds vaker ga mijden. Die moeheid nu erbij helpt inderdaad niet bij het sociale contact. Inderdaad om moedeloos van te worden....

Herkennen jullie dit ook?

Alles heel herkenbaar H.

Voor mij helpt het heel erg om van tevoren een tijdsduur aan te geven.
In het begin van mijn BO zouden 15 min. tot een half uur meer dan genoeg zijn.
Op het moment dat het heel gezellig is is dat lastiger maar zit je achteraf wel met de gebakken peren.
Hopelijk begrijpen je vrienden je.

Hey Steven, ik merkte eigenlijk dat ik vanaf het moment dat ik echt kon accepteren dat angst erbij hoort en niet meer is dan een gevoel, zakte dit af. Angst is ok.

Dit wordt minder, vooral omdat je brein zich langzaam reset. Maar duurde zeker een jaar bij mij (zeg maar nadat de vermoeidheidsfase overging in herstel, toen ging t langzaam vooruit, toen zeker nog 4/5 maand en nu heb ik het soms ook nog)

Ik merkte het bijv ook aan naar de wc gaan. Normaal gelijk en nu is systeem rustiger en daarmee ook de stoelgang.

Hey MG,

Ik heb siliconen festivaloortjes laten maken bij de beter horen met een 25dB filter. Deze werken goed voor mij! Je kan zelfs gratis het filter omwisselen als je hem sterker of minder sterk wil. Ze hebben tm zondag een actie van 30% korting op de op maat gemaakte oordoppen en dan zijn ze 100eu ipv 145! Maar dan moet je dit weekend nog een afspraak kunnen maken haha.

Verder qua dagschema is het elke dag verschillend omdat zoals je aangeeft je lijf niet elke dag hetzelfde aankan/aangeeft, of doordat er afspraken zijn met de psycholoog, bedrijfsarts of fysio. Wel heb ik op vaste momenten rust en activiteit. Hieronder een beetje mijn rode draad:

Ochtend.
Uit bed als ik wakker word (dit is tussen 9-10h in mijn geval).
10-11:30h Sochtends rustig aan doen (ontbijt, douchen, klaar maken, kopje thee op de bank en naar buiten kijken, soms kort stretchen).
11:30-12:30h Kleine huishoudelijke taak (wasje doen of vaatwasser uitpakken). Of als je iets anders kan doen, lekker doen, maar wel rustig.

Middag.
12:30h lunch
13-14h op bed liggen, helemaal prikkelvrij
14-16h korte wandeling en andere activiteit die je kan. Ik deed altijd lezen en puzzelen erbij maar dat gaat nu even niet dus ik haak, kleur of maak een bouwpakket.
16-17h, op bed liggen, helemaal prikkelvrij (ik doe dit omdat mijn vriend om 17:30h thuiskomt en heb ik even kunnen ontprikkelen)
17-18h koken en eten

Avond.
19-19:30h op bed liggen, helemaal prikkelvrij (ik doe dit na het eten nogmaals omdat er sociaal contact is tijdens het eten en dat overprikkeld me).
19:30-20:30h korte wandeling naar het park en daar op een bankje om me heen kijken.

Als ik begin te gapen ga ik naar bed. Soms doe ik dan nog een korte Yoga Nidra sessie.

Zo'n dag schema is wel echt persoonsafhankelijk dus probeer te luisteren naar wat je lichaam aangeeft. Is het zwaar en moe, misschien even niet wandelen en juist iets langer rusten. Is het totaal niet moe, dan misschien korter rusten ipv een uur.

Succes! ❤️

Hoi MG, met 8 mensen is niet niks! Heb je een eigen kamer? Ik heb geen ervaring met opmaat gemaakte oortjes, maar wel met noice cancelling. Echt top! Ook in mijn extreme overprikkelde fase gebruikte ik die buiten en bij boodschappen doen. Ik heb gewoon een van de goedkoopste van JBL. Werkt uitstekend. Ook voor meditaties/yoga nidra’s is het fantastisch.

Ik zou het boek lezen: burn out reset. Daar heb ik mijn dagschema op aangepast en vond dat erg fijn. Veel volgen ook een methode waarbij je elk 1,5 uur; 20 minuten gaat liggen. Schijnt ook erg fijn te zijn. Ik heb maanden ongeveer zo geleefd (ik laat dat nu langzaam los, want gaat steeds beter):

08/09: opstaan
09: ontbijten. Wat tekenen/puzzelen/luisteren
10: douchen
11: naar buiten: lopen en zitten op bankje. Kijken naar groen/vogels/eenden.
12/13: lunchen
13-15: liggen met meditatie/yoga nidra en daarna ogen dicht. Soms half uur; soms 2 uur. Af en toe een dutje
15-18: serie kijken/lezen/ boodschappen doen, huishoudelijke taak. Altijd wel nog een keer ademhalingsoefeningen
19-21:avond eten/tv kijken
21/22: naar bed met meditatie

De ene dag had K natuurlijk meer energie dan de anderen (en nog steeds). Ook wel soms hele dag gwn op de bank gezeten hoor en dat ik eindmiddag in pas wat ging doen. Hoop dat je er iets aan hebt!

Hoi,
Ik heb op maat oordopjes laten maken bij Beter Horen, ik vind het een uitkomst, waren ca. 150 euro. Van Loops heb je ook oordopjes die geluiden wat afzwakken.
Yfje

Bij beter horen oordopjes laten maken voor minder horen 🤪. Sorry flauw, maar kon het niet laten.

@MG ik zou even googelen op beste noice cancelling oortjes of noice cancelling koptelefoon en dan een artikel van Tweakers.net er uit kiezen, zij doen heel uitgebreide reviews. Kan me voorstellen dat je een goede kan gebruiken met 8 huisgenoten! Laat maar weten als je er niet uitkomt

Hey Jennifer, angsten kan je doorvoelen, dan verdwijnen ze. Verder is het goed om onderliggend werk te doen, emoties doorvoelen, leren te volgen wat je écht wilt, patronen in kaart brengen en doorbreken (people pleasing, perfectionisme), oud onderliggend trauma in kaart brengen etc. Als je daarmee werkt kan je nooit meer zo hard crashen als de eerste keer, ik spreek uit ervaring. Als je simpelweg 'rust' en dingen rustig opbouwt en geen onderliggend werk doet, kan je inderdaad weer een crash krijgen zoals jij omschrijft.

Hey Jennifer, angsten kan je doorvoelen, dan verdwijnen ze. Verder is het goed om onderliggend werk te doen, emoties doorvoelen, leren te volgen wat je écht wilt, patronen in kaart brengen en doorbreken (people pleasing, perfectionisme), oud onderliggend trauma in kaart brengen etc. Als je daarmee werkt kan je nooit meer zo hard crashen als de eerste keer, ik spreek uit ervaring. Als je simpelweg 'rust' en dingen rustig opbouwt en geen onderliggend werk doet, kan je inderdaad weer een crash krijgen zoals jij omschrijft.

Hoe doe je zo iets ?

Ik heb wel een soortgelijke situatie gehad. Ik kon van de een op andere dag niet meer schakelen met kijken tussen ver weg en dichtbij. Mijn hersenen verwerkte niet meer wat er via mijn ogen binnenkwam. Een heel eng gevoel, want als je ogen niet functioneren is het heel erg moeilijk om je gewone dagelijkse dingen te doen. Daarna is ook pas het besef gekomen dat het dit waarschijnlijk gebeurde door langdurige stress en andere signalen negeren. Ik ben nu een half jaar verder en vandaag begonnen met een uurtje werken. Maar de grootste angst is inderdaad er weer helemaal uit te klappen, en wederom die hevige oogklachten te hebben.

Ik snap hem helemaal Jennifer. Ik ben op steeds op m’n hoede. Zelfs als ik energie heb denk ik is dit geen adrealine of cortisol? Gek om van te worden. Maar geloof me: je hebt echt veel rust gehad en dit gebeurt echt niet zo snel nog een keer. Heb vertrouwen.

@Carina wow. Er zijn ook zoveel verschillende klachten. Te bizar!! Super fijn dat je een uurtje gewerkt hebt! Heb jij ook andere klachten ervaren?

@Sander, het is natuurlijk niet duidelijk gediagnosticeerd als burnout. Functionele functie stoornis en overprikkeld zenuwstelsel is ook genoemd.
Maar dit hangt alle drie samen met lichamelijke en geestelijke onbalans.
Ik had ook last van een wolken gevoel in mijn hoofd, duizelig, hoofdpijn en echt continue last van enorme spierspanning in nek en schouders. Bij het minste geringste schoot mijn lichaam in de stress stand.
Daarbij heb ik het geluk ;) dat ik in de perimenopauze zit, wat zorgt voor hormonale onbalans. En ook dat werkt weer op het cortisol verhaal en stress.
Het is , voor mijn gevoel, hard werken om balans te vinden in rust, ontspanning en inspanning.

Hier ook precies zo.
Constant de angst dat het terug komt en totaal geen vertrouwen meer in mijn lichaam. De poh zei tegen mij dat het helemaal niet uit het niets is gekomen maar dat het zich heel lang heeft opgebouwd en ik de signalen niet heb herkend. Dat klopt ook wel want nu luister ik wel naar mijn lichaam waar ik op sommige momenten wel zat van ben. Het duurt allemaal zolang.
Maar het hoort erbij ik en ooit komen we er sterker uit.

Omhoog

Dit hoort erbij en daarna kun je gaan herstellen als je tot rust ga komen.

Zoek eens contact met Niek de waard om als je cirkel te komen want dat is de oorzaak, heb ik ook baat mee met deze aanpak

Hoi Anoniem,

Bedoel je niet Nick de Waard? Want dat zou wel toevallig zijn namelijk. Daar heb ik op dit moment ook veel baat bij. Vooral die cirkel die Nick benoemd is heel herkenbaar.

Je zult inderdaad de cirkel moeten doorbreken. Maar met alleen Nick de Waard ga je dat niet redden als je je nog steeds in een stress-situatie bevindt. Er moet thuis iets veranderen. Af en toe een weekje time-out buiten je eigen huis of thuis genoeg rust en me-time voor jezelf opeisen. Vaak is dat het moeilijkste want je wil zo graag. Je moet inzien dat je veel zieker bent dan je je voordoet. Een gebroken been gaat ook niet over door er voorzichtig op door te lopen. Je maakt het alleen maar erger. Kijk naar mogelijkheden. Vrouw of vriendin tijdelijk minder werken, hulp inschakelen voor huishoudelijk werk, iemand de kinderen af en toe laten opvangen of meenemen naar school/zwemmen/vriendjes. Geef aan vrienden en familie dat jullie vastlopen. Durf te vragen aan een ouder uit de buurt. Het plaatje hoeft even niet perfect te zijn. Beter nu wat steken laten vallen in opvoeding, huishouding en randzaken dan er helemaal aan onder door te gaan.

Ooo heel herkenbaar!! Ik word echt van ieder geluidje wakker en kan dan niet meer slapen. Dat was al sinds de kinderen zijn geboren (dus al 8 jaar lang, maar toen sliep ik wel snel weer in). We zijn niet apart gaan slapen, heb er serieus over na gedacht. Met wat zoeken hielp het om aparte dekens ipv 1 grote te gebruiken en ik heb oordopjes op maat laten maken bij de audicien. Niet goedkoop, maar het echt waard. Ze maken eerst een malletje van je oren, sturen dat op en je krijgt dus een perfect passende silicone oordopjes voor terug. Ik slaap nog steeds regelmatig slecht, maar dat komt dan door mijn onrust, niet door het samen in 1 bed slapen. Sterkte!!

Hoi Anoniem,
Hier precies hetzelfde probleem. Bij mij is het dat mijn partner een stuk later gaat slapen. Meestal ga ik dan uit bed en op de bank doorslapen. Het lukt mij gewoon niet om dan naast mijn partner te liggen. Ook mede doordat ik veel beweeg en af en toe binnen een uur bijv 3 keer wakker wordt. Heel af en toe slaap ik door, maar ik laat het nu voor wat het is. Op een dag lukt het weer!

Hi Anoniem,

Hier blijft het ook een dingetje. Mijn partner heeft een veel drukker sociaal leven momenteel dan dat ik heb, waardoor hij vaak later thuiskomt. Hij houdt hier gelukkig wel rekening mee, dus niet midden in de nacht. Toch hebben we bijna altijd bij elkaar geslapen. Ook ik heb oordoppen voor momenten dat hij snurkt/er veel omgevingslawaai is ( ik heb de quiet 2 van Loop - 20 EUR en echt prima). Hierdoor kalmeer je ook waardoor je ook vaker zonder oordoppen kan slapen. Gelukkig slaapt mijn partner wel door alles heen en heeft hij dus weinig last van mij.

Ook hier herkenning! Ik slaap sneller in als hij bij mij in bed ligt, maar word heel vaak wakker van zijn gesnurk, gedraai, überhaupt ademhaling vaak al😅 Ik probeer dan rustig te blijven want ik val uiteindelijk toch wel weer in slaap. Nu is bij mij de gigantische overprikkeling fase aangebroken en lukt dat rustig blijven niet... Hierdoor ga ook ik veel draaien en zuchten waardoor hij ook slecht slaapt. We hebben nog niet echt een oplossing maar ik herken je probleem...

Gewoon oordoppen laten aanmeten en dan kun je weer samen slapen, doe ik ook

Hoi (mede)Bart,

Zelf heb ik de afgelopen week mij ook zo gevoeld, en het afgelopen half jaar vaak. Zit je ook vast in paniek modus of juist totaal vermoeid? Bij mij kwam het door hevig vechten tegen het gevoel en constant nadenken over oplossingen. Hoewel accepteren me ook niet lukte, was afleiding uiteindelijk even een tijdelijk antwoord. Misschien kan je iets heel makkelijks doen wat jou geruststelf en even afleidt van alle gedachten en gevoelens? Voor mij is dit een podcast luisteren of audioboek, maar ieder heeft weer andere dingen.

Gister nog dacht ik dat het hopeloos was, maar vandaag al stukken beter. Het kan dus ook snel weer omslaan. Houdt moed en wees lief voor jezelf, er komen echt betere dagen. Ook al weet je nu nog niet hoe, het zal komen. Het is blijven proberen en soms kan je even alleen maar spartelen helaas. Veel sterkte♥️

Hoi BART

Hier hetzelfde probleem je soms dagelijks slap/sloom/moe/uitgeput en hopeloos voelen.
Komt bij mij vooral als er dingen tegenzitten met werk/relatie/ financiële situatie/ familie enz.
Als er positieve dingen eraan zitten te komen reageert mijn lichaam daar meteen heel positief op.
Dus ik probeer me vaak in de ochtend aan leuke en positieve dingen te denken om zo een beetje leuke dag te hebben. Maar 1of 2 negatieve verhalen kunnen dit weer helemaal laten verdwijnen. Ben sinds mijn burn-out zo gevoelig voor positieve en negatieve reacties.

Wat mij in de ochtend echt helpt is koptelefoon op en dan muziek waar je van gaat knallen. En even afsluiten van de rest van de wereld.
Muziek maakt mij dan vrolijk, krachtig en geeft energie om iets te doen. Maar wel met koptelefoon want dan kun je je eigen even goed afsluiten.

Groet Aswin

Aswin het is niet moe of uitgeput. Het is vooral aan staan als een hogesnelheids trein. Een akelig eng gevoel en niet uit te zetten..

Aswin het is niet moe of uitgeput. Het is vooral aan staan als een hogesnelheids trein. Een akelig eng gevoel en niet uit te zetten..

Aswin het is niet moe of uitgeput. Het is vooral aan staan als een hogesnelheids trein. Een akelig eng gevoel en niet uit te zetten..

Hoi Bart. Piekeren is de grootste energievreter dat er is. Zolang je op je klachten blijft letter hou je ze in stand. Je maakt je er (onbewust) druk over, dus zorgt het voor nog meer stress. Het is makkelijk gezegd, maar accepteer de klachten en maak jezelf er bewust van dat het er allemaal bijhoort. Ik heb ook lang in die fase gezeten maar toen ik het echt oprecht accepteerde merkte ik pas vooruitgang.

Bij mij is het gekomen door een verkeerde baan te ver weg. Het kwijtraken van een dochter qua contact die me dan ineens het liefst dood wilde hebben in woorden via app contact. Ik ben toen compleet ingestort. Ik herken ook niks meer van mezelf....

Maar waarom is het nou nooit een keer weer een dag dat je wakker wordt en denkt hey ik voel me genezen en lekker. Kan het echt door trauma komen dat de pijn herstel tegenwerkt ?

Maar waarom is het nou nooit een keer weer een dag dat je wakker wordt en denkt hey ik voel me genezen en lekker. Kan het echt door trauma komen dat de pijn herstel tegenwerkt ?

Nick de waard zoek hem eens op en je gaat vanaf nu herstellen. Die cirkel moet doorbroken worden want je bent continu op je klachten aan het fixen en dan kom jij niet uit

Heel herkenbare vragen. Ik vind het zelf ook lastig. Ik zit ook echt te veel op mijn gsm. Het geeft idd afleiding maar soms merk ik dat ik die afleiding net niet nodig heb maar beter even in het moment kan zijn. Dan lijkt het dat ik rustig op de zetel zit maar ik denk dat je niet mag onderschatten wat het scrollen op je gsm doet met je brein. Ik merk ook dat wanneer mijn onrust toeneemt ik ook sneller geneigd ben om mijn gsm te nemen.
Ik heb vorige week al de overbodige app’s er af gegooid en wanneer ik in reflex naar mijn gsm grijp, probeer ik me heel bewust de vraag te stellen: wat is je doel om je gsm nu te pakken? Afleiding, onrust onder controle proberen krijgen (wat nooit lukt door op mijn gsm te zitten),… en dan mukt het soms wel om mijn gsm weg te leggen en iets anders te gaan doen (ff wandelen, ademhalingsoefening, body scan,…)

Heel herkenbare vragen. Ik vind het zelf ook lastig. Ik zit ook echt te veel op mijn gsm. Het geeft idd afleiding maar soms merk ik dat ik die afleiding net niet nodig heb maar beter even in het moment kan zijn. Dan lijkt het dat ik rustig op de zetel zit maar ik denk dat je niet mag onderschatten wat het scrollen op je gsm doet met je brein. Ik merk ook dat wanneer mijn onrust toeneemt ik ook sneller geneigd ben om mijn gsm te nemen.
Ik heb vorige week al de overbodige app’s er af gegooid en wanneer ik in reflex naar mijn gsm grijp, probeer ik me heel bewust de vraag te stellen: wat is je doel om je gsm nu te pakken? Afleiding, onrust onder controle proberen krijgen (wat nooit lukt door op mijn gsm te zitten),… en dan mukt het soms wel om mijn gsm weg te leggen en iets anders te gaan doen (ff wandelen, ademhalingsoefening, body scan,…)

Ik denk dat ik momenteel op 4 uur zit en wat doe ik vooral… ik vraag het me soms ook af hoe ik aan zoveel uren kom 🫢. Mails, krant, facebook, lotgenotengroep,… en dat vaak paar keer per dag terwijl dat totaal niet nodig is…

Ik herken dit ook! Ben er onder tussen wel achter dat het voor mij totaal averechts werkt. Het voelt als ontspanning (zelfs mn horloge meet dan eindelijk een lage hartslag), maar sinds kort heb ik door dat als ik me even iets beter voel (bijna geen klachten meer), ik van schermen weer heel veel hoofdpijn krijg. Voor mij zijn het te veel prikkels om te verwerken, waar mijn lijf niet de energie voor heeft. Het is makkelijke afleiding en die telefoon pak je zo makkelijk op. Maar is ook een overvloed aan prikkels. Maar iedereen werkt anders!❤️ Ligt misschien aan welk stadium in de BO je zit? Toen ik blinde paniek had maakte het me even kalm...

Komt doordat je lichaam te veel aan staat. Lees vooral ook even mijn uitleg in verhaal 2026 :) Je "ruststand" doet het niet meer goed als je in een burnout terechtkomt. Naarmate je herstel vordert, kom je ook meer tot rust.

Ik word ook gek van het piekeren heel de dag! Kan mn hoofd niet uitzetten en dan het zenuwachtige gevoel erbij pfff. Gelukkig slaap ik wel goed

Ha Isabel,

Zelf ook 21 en burn-out. Ik denk dat het persoonlijk is. Ikzelf vind wandelen op zich wel lekker en dat lukt me ook wel. Bij jou is het anders. Je zegt dat andere dingen je wel lukken. Je hebt lang geprobeerd om te wandelen, maar blijkbaar is dat het (nu) niet voor jou. Voor jou zijn er andere dingen die je kunnen ontspannen of in ieder geval even bezighouden. Wees niet te streng voor jezelf zou ik zeggen.
Niet iedereen is hetzelfde en wandelen werkt voor veel mensen, blijkbaar niet voor jou.

Wel is het belangrijk om íets te doen, zodat je toch enigszins in beweging blijft.

Mijn vraag is echter: weet je zeker dat het een burn-out is? De fysieke beperkingen die jij beschrijft doen mij meer denken aan chronische vermoeidheid/lyme/pfeiffer ofzo. Ben geen arts hoor, maar misschien kun je dit laten checken? Misschien komt het ook doordat ikzelf mentaal veel meer vermoeid ben dan fysiek, dus dat ik dat zelf minder herken.

Sterkte <3

Ja je lichaam kan in het begin nog zwaar in de adrenaline stand staan. Het lijkt dan alsof je energie hebt, maar het is bedrog. In het begin kon ik ook alles en voelde het meer mentaal. Even een luchtje scheppen buiten is sowieso goed. Luister naar je lichaam, ookal kan je 10 min wandelen, hou het bij die 10 min. Denk niet in prestaties, maar goed voelen wat je lichaam wil/kan.

Ja je lichaam kan in het begin nog zwaar in de adrenaline stand staan. Het lijkt dan alsof je energie hebt, maar het is bedrog. In het begin kon ik ook alles en voelde het meer mentaal. Even een luchtje scheppen buiten is sowieso goed. Luister naar je lichaam, ookal kan je 10 min wandelen, hou het bij die 10 min. Denk niet in prestaties, maar goed voelen wat je lichaam wil/kan.

Hi Isabel,

Een burnout kan zich enorm fysiek uiten. Heel veel mensen met BO hebben last van zware benen, verzuurde spieren enz. - dus het is niet raar. Zo ook bij mij. Ik liep per week 30 km per week hard en kon opeens geen 500 meter wandelen. Goede nieuws is wel, het komt goed en wordt beter. Na de fase van adrenaline merk je nu waarschijnlijk de uitputting. Luister goed naar je lijf. Wat je ook kan doen is meerdere keren per dag 10 minuten wandelen bijvoorbeeld. Of een stuk wandelen, daarna even zitten en dan weer een stuk wandelen. Zonder te stressen over verbetering, gewoon voor ontspanning. In het begin van mijn burnout heb ik mijn spieren ook ontzettend overbelast door mezelf te pushen om verder te lopen wat mijn herstel niet ten goede kwam. Inmiddels kan ik weer 8km wandelen. Het is nog niet de 30 km per week die ik hard liep maar al zo erg genieten dat dit weer kan.

Heb je al bloed laten prikken? Bij mij viel mijn burnout samen met een vitamine D tekort. Dit is niet erg helpend voor het energie level natuurlijk. Neem genoegen met wat kan en geniet van de natuur, de vogels, de zon. Het komt goed Isabel! <3

Hi MG!

Wat verfrissend om ook iemand te horen die 21 is! En ja ik vind het ook vreemd.. Ik heb wel in december (net voor mn burnout) mn bloed laten testen maar toen was alles prima. Heb wel besloten om nu weer te testen en ook op pfeiffer! Dus misschien dat daar wat uitkomt, maar ik zou dan denken dat dat in de uitslag van december ook al wel naar voren was gekomen.

En het is denk ik sowieso wel een burnout. Was namelijk vorige zomer overspannen geraakt (diagnose van psycholoog) en heb het toen even rustig aan gedaan maar eig redelijk snel veels te vaak over mn grenzen gegaan en het normale leven opgepakt en niet naar mezelf geluisterd. En toen kwam ik eind december opeens mn bed niet meer uit.
Verder is het ook heel erg mentaal vermoeid. Paniekaanvallen, angst, overprikkeld, niet langer dan een halfuur op en laptop of telefoon zitten, geen sociale energie, slecht slapen, etc etc. Alleen weet ik nu dat dat wel bij de 'burnout' hoort. Maar dat niet kunnen wandelen of gewoon zo erg die fysieke kracht missen/moe zijn (en al voor zo lang...) daar lees ik niet veel over. :/

Hi!
Ik had hetzelfde. Kon eerste half jaar redelijk sporten. Toen een half jaar voor geen meter vooruit en nu bouwt het langzaam op. Luister vooral naar je lichaam.
Elke dag een klein beetje is al winst. En anders vooral doen voor t buiten zijn. Een e-bike kan ook helpen. Doe je nauwelijks een trap en toch buiten.

Luisteren naar je lichaam is het allerbelangrijkste. Al wandel je 2 minuten, als je lichaam z'n grenzen aangeeft, dan moet je die respecteren!

Hoi Isabel,

Dit herken ik zeker, ik heb dit ook gehad. Ik heb een periode gehad dat ik zelfs angstig werd om ziek te zijn (ms of Parkinson). Dit word echt beter met de tijd.

Goed naar je lichaam luisteren en proberen meerdere keren op een dag prikkelarm te rusten.

Ik heb zelf een hele zware burn-out gehad en It er zeker nog steeds in, maar ik kan op dit moment makkelijk 5 km wandelen en 11km fietsen lukt ook gemakkelijk nu.

Groeten,

Michel

We hebben een discord groep waar meerdere mensen inzitten die hetzelfde meemaken. Het helpt mij enorm goed om met lotgenoten te praten

Ha Isabel, herkenning. Goed luisteren naar je lichaam. 5 min lopen is ook prima.eerst functioneerde je lichaam nog op cortisol/adrealine en nu niet meer. Zie het als een goed teken. Sterkte!

Wat intens voor je Bart! Bij mij helpt de mindful movement (youtube), en dan met name een hypnose of een sessie waarin je alles mag voelen.

Dankjewel Lh! Die kende ik nog niet, zal er een paar proberen!

Dankjewel Lh! Die kende ik nog niet, zal er een paar proberen!

Dag Bart, ik herken je gevoel. Je wordt wakker met angst/paniek en het blijft maar door je lichaam gieren. Normaal zou het tegen de avond aan wat beteren. Klopt dit?

Hoi anoniem, ja voorbeen ging het rond de avond wel beter maar tegenwoordig helaas niet altijd meer, vaak niet eigenlijk. Maar inderdaad, het is in de ochtend wel het ergste vaak. Ik denk dat ik me er teveel mee bezig houdt, hoewel afleiding zoeken me vaak ook niet lukt.

Dag Bart, anoniem is Steven🤫. Je cortisol zal wel door het dak gaan. Hier bestaat geen pilletje voor spijtig genoeg. En het malen in je hoofd houdt dit in stand. Je lichaam staat continue in vecht vlucht modus. Je zal uitgeput zijn maar niet kunnen slapen of zelfs maar even stilliggen.

Haha hoi Steven, ja dat klopt inderdaad. Vast in fight or flight, rationeel gezien weet ik dat er niks aan de hand is maar het blijft maar doorgaan. Ben enorm rusteloos, overal pijn, tintelingen, etc.... rationeel gezien weet ik dat ik veilig ben, maar dit gevoel is zo enorm intens. Soms twijfel ik om naar het ziekenhuis te gaan, maar betwijfel of dat iets oplevert.

Nu wat tips...neem een schrift en schrijf je gedachten op. Doe dit rustig in schoon schrift. Noteer wat je voelt. Hoeft geen boek te zijn. Tip 2. Ga naar buiten voir een korte wandeling....tip3. Mediteren lukt nu niet. Je word er gek van. Tip 4. Doe een 10tal minuten ademhalingsoefeningen. 4 sec in en 4 uit. Neus in en mond uit....je gaat het gevoel er niet mee wegkrijgen maar al war rustiger worden zodat je cortisol gaat zakken en later rustig wordt. Probleem is dat je lichaam in een modus staat en je gedachten meesleurt. Geloof me. Ik herken alles wat je schreef...zo wil niemand leven. Dat is onmenselijk...maar het betert echt.

Ik heb advies wat heel moeilijk maar als enige helpend is: laat de paniek toe. Laat de angst er zijn. Stop met vechten - want juist dat vechten houdt het in stand. Lukt mindfulness niet? Probeer dat te accepteren. Het gaat uiteindelijk echt over.

Klopt Ax. Dat is het beste maar ook het moeilijkste spijtig genoeg...

Nervus vagus ogen op YouTube. Miss helpt het. Van raw yoga.

En ik sluit me aan bij ax. Laat alles er eens zijn.... bij mij lukt dat alleen met een mediatie, want anders hoor ik alleen mezelf denken.

Schijven ook een goede. Wandelen ook.

Wat hielp je vroeger? N wat zou de oude Bart doen? Ik weet die is ver weg... maar de mijne zou denken ik ga toch echt ff wandelen, wat lekkers eten... weet ik veel, iets wat je ff blij maakt of een kleine motivatie geeft.

We zijn er vandaag voor je. Stuur alles wat je dwars zit anders naar ons. Ik voel een beetje dat je echt diep zit.

Thanks voor de tips en steun allemaal, ik moest er even van huilen ♥️. En inderdaad L, ik zit er echt even diep in.. ben al 2 jaar en 9 maanden bezig ondertussen en denk dat ik daardoor ongeduldig ben geworden. Het is hieronder een beetje een lap tekst geworden maar ik moest het ff kwijt.

Ik weet dat jullie gelijk hebben, alles toelaten is de beste oplossing. Maar zoals Steven al zei is dat ook het moeilijkste. De laatste tijd ben ik juist heel erg bezig met proberen de paniek en de klachten te accepteren, maar volgens mij doe ik dit te "geforceerd", is dat herkenbaar? Dan staar ik voor me uit en probeer alle gevoelend en gedachten te laten gaan, maar ik raak alleen maar meer in paniek. Denk dat ik daardoor alleen maar dieper er in raak. Zelfs met yoga nidra absorbeert de gedachtestroom me. Maarja daarom nu ook een beetje ten einde raad. Misschien is afleiding en tegelijkertijd de gevoelens er laten zijn dan toch het beste nu. Ik zal inderdaad toch maar proberen iets te doen wat ik leuk vind, hoewel dat op dit moment onmogelijk, lijkt is het een poging waard.

Mijn oude zelf zou (te intens) sporten, film kijken, of..blowen/drinken, maar al die dingen zijn nu niet echt mogelijk of verstandig 😅. Ik ga wel even wandelen, al is t 5 min, en misschien even heel kort een feelgood serie kijken.

Nogmaals dankjulliewel ♥️

Zoals L zegt. Stuur alles door. Blijf er niet mee zitten. Ik weet perfect wat je doormaakt

Zoals L zegt. Stuur alles door. Blijf er niet mee zitten. Ik weet perfect wat je doormaakt

Dankje Steven, denk dat mijn paniek eigenlijk vooral is omdat ik niet meer weet wat goed of slecht voor me is. En het geforceerd proberen te accepteren. Ik denk dat het goed zou zijn om toch meer op afleiding en leukere dingen te focussen, klinkt dat logisch denken jullie?

Van welke regio ben je als ik vtagen mag

Woon ergens vlakbij Amsterdam

Dikke knuffel Bart ik denk aan je en wens je veel sterkte

Dankjewel Gert, das lief, en denk trouwens ook regelmatig aan jou en alle fijne reacties die je hier op dit forum hebt geplaatst!

Hoi Bart, wat mij soms in deze toestand helpt is het rustig wiegen van je lichaam. Dat kan op allerlei manieren. Van je ene been op de andere. Je armen een beetje zwaaien. Liggend wiegen. Zittend. Kies iets wat voor jou goed voelt. Probeer niet te streven naar 100% rust. Maar vraag jezelf af, wat kan ik doen om mijzelf 1% beter te voelen? Focussen op het ritmische bewegen van je lichaam haalt je ook even uit je constante gedachten stroom.

En ja wat de rest ook zegt.. niet vechten.. maar dat is natuurlijk helemaal ruk als je er middenin zit. Het lost je probleem niet op, maar sterkte!

Wat ontzettend rot voor je Bart. Ik herken het gevoel van constante paniek, de angst om gek te worden etc. Dat gevoel accepteren is bijna onmogelijk. En weet je? Het is oke als je de acceptatiemodus nu helemaal niet kunt vinden. Laat de storm maar razen. Er komt een moment dat hij weer gaat liggen. Onthoud dat jij je paniek niet bent, maar dat je dit ervaart.

Ik heb de gouden tip ook niet voor je, maar wat je in ieder geval zou kunnen doen is het jezelf zo comfortabel mogelijk maken en zo seintjes naar je lichaam geven dat je veilig bent, door o.a.:
comfortabele kleding, warme sokken, een warme kruik, kruidenthee, dekentje, een kussen vasthouden, (geur) kaarsje aansteken in huis, rustige muziek aanzetten, zachtjes zingen, rustig bewegen, tegen jezelf zeggen 'lief lijf, ik weet dat je bang bent, maar je bent veilig'.

Ik gun je zoveel beter dan dit, net als ieder ander hier. Zet hem op Bart, je doet het zo goed en je kan dit!

Hoi Bart,

Wat vervelend om te horen dat er na zo lange tijd nog steeds zoveel paniek is. Snap heel goed dat je daar helemaal gek van word. Alle tips hierboven klinken idd heel goed. Heb je ook eventueel nagedacht aan beginnen aan een antidepressivum? Ik weet dat het klinkt als een heftige stap, maar heb zoveel verhalen gelezen (ook op dit forum) dat het mensen heel erg heeft geholpen. Iemand van dit forum vertelde wat zijn psychiater zei over gebruiken van AD bij burnout: dat als je constant last hebt van angst en paniek, is het een beetje als met enorme tegenwind proberen door te fietsen. En AD kan dat verlichten en werken als een extra steuntje in de rug voor je herstel.

Misschien heb je er ook al wel over nagedacht, of het al geprobeerd en werkte het toch niet voor je. Maar ik dacht ik vraag het even:)

Hoi Bart zo herkenbaar ik zit er nu 2 jaar in de burnout en krabbel wel wat op maar ook terugslagen en mediteer 2 keer per dag yoga Nidra en ook rusten in de middag zet ik Tibetaanse muziek op half uur geeft me rust en wandelen met de hond en slapen gaat soms goed maar zodra ik weer wat voel is het hopeloos alles maalt dan weer door mijn hoofd en zit bij een praktijkondersteuner ze luistert en weet wat ik bedoel kan het wel tegen de familie zeggen maar die snappen niet wat een burnout met je lichaam en geestelijk doet en er zijn er meerdere hierzo die dat hebben sterkte ook 👍

Enorm bedankt allemaal voor de tips en steun♥️ ben momenteel even te overprikkeld om overal op in te gaan maar weet dat ik het enorm waardeer, en dat ik met jullie tips aan de slag ga. Doet me enorm goed

En @Isa, ja heb wel 3 soorten AD geprobeerd, maar ging hier elke keer slechter van slapen dus helaas niks voor mij.

Die paniek is zo naar :( Sterkte Bart!

@Bart, wat ik nog wilde toevoegen: wees vooral niet te streng voor jezelf als je merkt dat je aan het vechten bent tegen de paniek of houvast zoekt. Dat is heel logisch. Die acceptatiemodus komt wel weer. Je doet het goed en voel je alsjeblieft niet verplicht om overal op te reageren of om uit te leggen waarom dat niet lukt. Als er een plek is waar dat wordt begrepen dan is het hier wel. Veel sterkte ❤️

Wat super super naar! Ik heb wel eens van dit soorten dagen, herken wel dat je dan met geen mogelijkheid eruit lijkt te komen. Dus eerst: super lastig, knap dat je je verhaal deelt en hopelijk helpt de steun een beetje!
Wat mij soms helpt is de actmindfully. com. au/ free-stuff/ free-audio/ (ik zet er even spaties tussen zodat ik m kan posten) en dan de dropping anchor oefening. Die man praat je door de oefening heen, wat je voelt, je emoties en het anker is dat je in een lijf zit dat beweegt als jij dat wil, in een rustige omgeving. Deze herhaal ik soms tot een half uur door en dan word ik wat rustiger. Zeker als je eerder graag sportte: je oefent hierbij dat je vanalles denkt en voelt, maar volledige controle hebt over hoe je je lichaam beweegt.

Aansluitend op Av: de VGZ mindfulness-app heeft een oefening over een Berg. Vind die ook heel fijn: die gaat over dat jij de berg bent, stabiel en onbeweeglijk, en dat alles om je heen stormen ed zijn die tijdelijk zijn en weer over gaan. Heeft mij door diepe dalen heen geholpen.

En al een betere dag Bart?

Het gaat vandaag ietsjes beter dan gisteren, maar nog steeds hartkloppingen, onrustig, en oververhit etc.

Dankjewel Nienke voor je lieve woorden ♥️ en alle anderen natuurlijk ook.

De VGZ mindfulness meditaties waren wel fijn opzich, maar vind het momenteel erg moeilijk om er in te komen. Zal ze wel af en toe eventjes proberen. De dropping anchor vond ik wat lastiger maar Dankje voor de tip.

Probeer vandaag gewoon lief voor mezelf te zijn. Merk dat mijn lichaam bewegen echt niet trekt, krijg gelijk meer symptomen, dus ik probeer me over te geven aan echt rusten en liggen met een podcast op o.i.d. In mijn hele burnout nog niet zoveel gelegen, maar misschien moet ik er eindelijk eens echt aan toe geven. Een andere optie zie ik ook niet echt. Bedankt voor jullie steun!♥️

Fijn dat t iets beter gaat topper, je komt er wel Bart. Wij denken aan je en steunen waar kan.

Probeer je over te geven.

Dikke knuffel!!

💞

♥️ dankjewel Gert

Inmiddels nog een stuk beter. In de middag anderhalf uur op bed gelegen met een slaappodcast(sleep with me) aan. Mijn normale yoga nidra werkte nu gewoon averechts. Echt in slaap viel ik niet, maar mijn lichaam werd steeds rustiger en ik kreeg allerlei spasmes terwijl de spanning afzakte, was een soort half slapend. Maar goed, afleiding was dus even de sleutel.

Hallo Bart,
De storm weer doorstaan. Knap van je! Zo zie je toch maar weer dat je wel degelijk de goede kant opgaat!! Een hele dikke knuffel voor jou.

En een knuffel voor iedereen die reageert of deze post leest. Hoe mooi is het, dat we in deze onrustige tijd op de wereld, zo met elkaar vegaan zijn!

Trots op dit forum en (helaas wel jammer dat ik hietvoor eerst een burn out moest krijgen 😉) 🙏 dat ik hier deel vanuit mag maken ❤️

Hoi medelotgenoot,

De storm is inderdaad redelijk gaan liggen, eindelijk, en daar ben ik heel blij mee want ik was mezelf echt kwijt in die storm. Het doet mij ook enorm veel goeds om alle lieve reacties te ontvangen, dat is echt een hart onder de riem. De burnout heeft mij ook wel een echte softie gemaakt moet ik zeggen. En idd, dat ondanks alle huidige spanningen in de wereld, die ook bij velen van ons hun tol eisen.

Veel sterkte allemaal.

En @Gert hoe gaat het nu met jou eigenlijk, en met de AD? Als je dat wilt vertellen hoor, ik ben in ieder geval erg benieuwd.

De angst doorvoelen, waar zit die in je lichaam? Ga zitten en mediteeer, concentreer je op je longen (angst) voor langere tijd, adem erdoorheen, je bent veilig. Herhaal dit meerdere keren per dag voor bijvoorbeeld 15 minuten.

ik heb belaas hetzelfde zwaar iverprikkeld en dus geen afleidingn. Maar oaniek neemt over.

Er bestaan iok medicsties als mirtazapine die de cortisol onderdrukt en slaap bevordert. (is geen benzo) Kan eventueel helpen

Nick de waard is aan te raden. Je kan al online met de coaching beginnen

Dag Bart. Ik doe een ademhalingsoefening tegen paniekaanvallen. Driemaal per dag.
4 tellen inademen. 7 tellen adem vasthouden. 8 tellen uitademen alsof je fluit. Dit 4 x achter elkaar.
Misschien helpt het. Veel succes!

Hey Bart,
Misschien is PMR iets voor jou, ook bekend als de methode van Jacobson, staan oefeningen op youtube, ik vind het fijn om hiermee tot rust te komen!
Sterkte,
Yfje

4-7-8 breathing is een goede Marc! Die deed ik vroeger wel vaak voor mijn BO, maar ga ik weer oppakken af en toe.

En dankjewel Yfje, vanochtend een PMR sessie gedaan en dat was ontspannend. Doet me ergens denken aan yoga nidra, maar het is fijn dat je na het actief aanspannen je lichaam extra goed voelt.

De paniekaanval is inmiddels gelukkig wel weg. Merk wel echt dat het een flinke aanslag op mijn lichaam is geweest, nu echt heel moe maar ook nog steeds wel gespannen. Word in de nacht nog na elke slaapcyclus wakker. Maar heb wel weer vertrouwen dat het beter zal worden. Ik ga echt mijn rust nemen en proberen niet te obsessief met de symptomen bezig te zijn.

Een moonbird kan helpen dat hij in combinatie met app en er staat een oefening in tegen angst. Mijn moeder gebruikt dat dingen enkele maand en ze werkt nu al verschil. En goed inademen en langer uitademing is sowieso ook een ding en inderdaad zeggen dag angst praat er tegen het klinkt stom maar het helpt en dan Wat heb je nodig?
Inademen vasthouden en langer uitademen

Kijk eens online naar Nick de Waard, hij heeft jaren in benauwd gezeten ook met heel veel angst, maar is nu zelf coach. Zo ontzettend leerzaam... Echt doen hoor 💪🏿