Burnout ervaringen

Hier wel.

Ik kon het in de eerste maanden van mijn burn-out ook niet. Inmiddels (bijna 2 jaar onderweg) lees ik weer heel veel en vind ik het ook ontspannend. Hopelijk komt dit bij jou ook weer met de tijd!

Bij mij wisselt dit. De ene dag lukt het beter dan de andere dag. Ik heb naast mijn burn-out ook een zware depressie

Misschien luisterboek? Helpt mij ook elke avond om in slaap te vallen

Ik heb hier ook veel herkenning in. Alle prikkels zijn teveel waaronder dus ook lezen maar ook tv kijken of radio luisteren. Heel vervelend. Mijn ervaring is wel dat het langzaam beter wordt.

Heel veel sterkte!

Ik heb hetzelfde ervaren. Ook ik begon me te vervelen. Deze week werk ik 's ochtends vier keer twee uur.
Nadat ik heb geluncht ga ik naar bed. Meestal val ik in slaap. Als dat het geval is, slaap ik anderhalf tot twee uur. Deze rustmomenten hebben geen negatief effect op mijn nachtrust.

Dankje. Ik denk inderdaad dat het mij ook goed doet om toch weer iets qua werk te gaan doen.

Of wat vrijwilligerswerk kan ook energie geven

Ik verveelde me ook en werk nu weer een beetje. Vind het heeerlijk.

Is het verveling of onrust? Goed om dat onderscheid voor jezelf te maken voor je weer aan de slag gaat (:

Overigens snap ik je helemaal. Ik haal momenteel ook weinig voldoening uit de dingen die ik nog wel kan. Als je al twee jaar ziek zit, is het moeilijk om niet in een sleur te vervallen. Je hebt alle rustgevende hobby's wel een beetje uitgespeeld. Merk zelf ook wel dat het komt doordat ik me soms zo overweldigd voel door alle shit waarmee je moet dealen bij zo'n ziekte. Dus misschien toch ook wel weer een vorm van onrust.

Vooral kijken of je, als je weer meer gaat doen, daar ook met slapen last van hebt. En dan bedoel ik niet een paar slechte nachten, want dat is oke en logisch, maar een permanente achteruitgang. Dat is vaak wel een teken dat iets toch te veel is.

Hi Eli, in feite is dit de kern van wat een burn-out is: je zenuwstelsel ziet overal en altijd gevaar. Dus dat gevoel van onveiligheid is ontzettend logisch. Dat maakt het niet minder naar natuurlijk, maar het kan al een beetje helpen dat je weet waar het vandaan komt.

Helaas zijn er geen simpele trucjes om je weer veiliger te voelen. De dingen die je noemt kunnen hele kleine beetjes helpen, maar het enige wat écht werkt is als je je zenuwstelsel weer leert dat het veilig is. En dat kost tijd.

Rust is daarbij een heel belangrijke. En vooral ook de afwisseling van rust en actief zijn (binnen je grenzen!). De OR methode kan heel helpend zijn. Daarmee train je je zenuwstelsel langzaam maar zeker weer het verschil tussen paralympische en sympatisch, de twee standen waar je zenuwstelsel tussen switcht (op dit moment zit je als het ware "vast" in een permanente sympatische stand - de stand van gevaar, van vechten en vluchten).

Daarnaast helpen defusie oefeningen om afstand te nemen van je angstgedachten. Leren om je gedachten niet serieus te nemen en de angst toe te laten, is echt de kern naar verbetering. Want daarmee geef je je zenuwstelsel signalen af dat je wél veilig bent. Die angstgedachten zijn namelijk een gevolg van de staat van je zenuwstelsel, en houden je vervolgens in die verlamming. Story follows state, heet dat (kun je ook even googlen). Kort door de bocht betekent het dat je zenuwstelsel getriggerd wordt voor potentieel gevaar, en dat je hoofd daar vervolgens een logisch, bijpassend verhaal probeert bij te zoeken (die dus helemaal niet waar hoeft te zijn).

Kleine dingetjes die op korte termijn helpen: knuffelen (het liefst met een persoon of een huisdier, maar jezelf knuffelen werkt ook écht). Dat maakt stoffen in je lichaam vrij die je veilig laten voelen. En daarnaast helpt jezelf in een veilige situatie visualiseren ook. Je zenuwstelsel kan het onderscheid niet maken tussen echt en wanneer je het voor je ziet. Dat werkt de ansgtkant op (daarom lijken enge dingen die je zelf bedacht hebt ook zo eng - je lichaam reageert erop alsof het echt zo is), maar je kunt het ook de positieve kan op sturen (bijvoorbeeld voor je zien hoe iemand je omhelst, of dat je op een hele fijne plek bent, etc.). En sowieso is mindfulness een goede manier om uit je hoofd te stappen en meer in het hier en nu te zijn. Helpt ook weer om afstand van die gedachten te nemen.

Ah, bedankt Ax!

Met defusie oefeningen ben ik al bezig, en ik heb aanvullend ook schematherapie om te kijken naar de onderliggende aspecten. Ik zocht juist wat korte termijn dingetjes die misschien een klein beetje helpen in het moment. Een veilige plek oefening is inderdaad een goede, wat fijn dat je die noemt 🥰

Jaa snap ik haha. Je bent goed bezig 🤭 Het probleem is dus vooral dat die kleine korte termijn dingetjes maar heel weinig helpen helaas :(

Hoi Eli,

Enorm herkenbaar! Precies dat ‘ik wil als een bolletje in m’n bed liggen’ gevoel ja.

Het wordt inderdaad uiteindelijk ‘vanzelf’ minder als je meer tot rust gekomen bent maar voor in het moment zelf hielp en helpt mij:

Hardop tegen jezelf zeggen dat je veilig bent.
Met een dekentje om me heen door het huis lopen.
Rustige muziek.
Rituelen als in iedere ochtend dezelfde thee drinken bv en een dagritme met rustmomenten
Yoga nidra
M’n voeten bewust voelen of m’n lichaam langs gaan ‘ik heb voeten, ik heb benen etc.’
Met mensen bellen waar ik me fijn en veilig bij voel.
Lezen over wat er gebeurt in m’n lichaam zodat ik kan denken ‘dit angstige gevoel komt ‘gewoon’ door m’n burn-out’.
Verzwaringsdeken vind ik zelf ook fijn (maar m’n zachte dekentje nog fijner :))

Hopelijk heb je er wat aan. Het is echt een rotgevoel hè. En ik herken mijn oude zelf hier ook totaal niet in. Ik voel me nu (na 1,5 jaar bo) al zeker wel vaker weer veilig en rustig gelukkig. Maar ik hoop dat ik als ik nog een stuk beter ben echt weer vol vertrouwen in de wereld kan staan.

Sterkte!

M, wat een fijne tips!!!

@Ax, je schrijft dat je ook veiligheid ontwikkelt om dingen te doen afgewisseld met rust. Maar hoe weet je wat je aankunt? Ik bedoel: wat zijn angst gedachten over dat het te veel zou zijn en wanneer ga je echt over je grens? Ik doe op dit moment amper iets vanwege enorme uitputting, maar durf ook weinig vanwege de angst om over mijn grens te gaan. Ik weet dan niet goed of ik dan soms even door moet gaan omdat ik niet hoef te luisteren naar de angst of dat ik moet stoppen omdat het voor mijn lijf echt te veel is? Die angst heeft namelijk ook een fysieke uitwerking. Dit uitzoeken maakt me behoorlijk radeloos

Hi Eli, in feite is dit de kern van wat een burn-out is: je zenuwstelsel ziet overal en altijd gevaar. Dus dat gevoel van onveiligheid is ontzettend logisch. Dat maakt het niet minder naar natuurlijk, maar het kan al een beetje helpen dat je weet waar het vandaan komt.

Helaas zijn er geen simpele trucjes om je weer veiliger te voelen. De dingen die je noemt kunnen hele kleine beetjes helpen, maar het enige wat écht werkt is als je je zenuwstelsel weer leert dat het veilig is. En dat kost tijd.

Rust is daarbij een heel belangrijke. En vooral ook de afwisseling van rust en actief zijn (binnen je grenzen!). De OR methode kan heel helpend zijn. Daarmee train je je zenuwstelsel langzaam maar zeker weer het verschil tussen paralympische en sympatisch, de twee standen waar je zenuwstelsel tussen switcht (op dit moment zit je als het ware "vast" in een permanente sympatische stand - de stand van gevaar, van vechten en vluchten).

Daarnaast helpen defusie oefeningen om afstand te nemen van je angstgedachten. Leren om je gedachten niet serieus te nemen en de angst toe te laten, is echt de kern naar verbetering. Want daarmee geef je je zenuwstelsel signalen af dat je wél veilig bent. Die angstgedachten zijn namelijk een gevolg van de staat van je zenuwstelsel, en houden je vervolgens in die verlamming. Story follows state, heet dat (kun je ook even googlen). Kort door de bocht betekent het dat je zenuwstelsel getriggerd wordt voor potentieel gevaar, en dat je hoofd daar vervolgens een logisch, bijpassend verhaal probeert bij te zoeken (die dus helemaal niet waar hoeft te zijn).

Kleine dingetjes die op korte termijn helpen: knuffelen (het liefst met een persoon of een huisdier, maar jezelf knuffelen werkt ook écht). Dat maakt stoffen in je lichaam vrij die je veilig laten voelen. En daarnaast helpt jezelf in een veilige situatie visualiseren ook. Je zenuwstelsel kan het onderscheid niet maken tussen echt en wanneer je het voor je ziet. Dat werkt de ansgtkant op (daarom lijken enge dingen die je zelf bedacht hebt ook zo eng - je lichaam reageert erop alsof het echt zo is), maar je kunt het ook de positieve kan op sturen (bijvoorbeeld voor je zien hoe iemand je omhelst, of dat je op een hele fijne plek bent, etc.). En sowieso is mindfulness een goede manier om uit je hoofd te stappen en meer in het hier en nu te zijn. Helpt ook weer om afstand van die gedachten te nemen.

Ik heb hier ervaring mee. Ik denk dat het zeker kan. Het kan positief werken om in een ander omgeving te zijn, maar houd het verder rustig. Doe dingen die je thuis ook rust geven.

Ik ben twee keer op vakantie geweest tijdens m’n burn-out (nu ruim anderhalf jaar). Beide keren ging het op vakantie zelf behoorlijk goed en had ik daarna wel een verergering van klachten van een week of twee. Dat laatste kwam dan vooral door de reis en ook door het net wat meer doen op vakantie. Maar ik vond het het beide keren meeeeeer dan waard.
Even iets anders zien dan m’n huis. Een glimpje van m’n oude leven en m’n wereld even wat groter en normaler. Heeerlijk.
Ik kan niet natuurlijk voor je bepalen of het voor jou een goed idee is maar alleen over mezelf zeggen dat ik heel blij ben dat ik wel gegaan ben

Hoi, ik heb er geen ervaring mee, maar ik zit in 't zelfde schuitje. Ik ga 15 oktober. Ook geboekt toen t beter ging. Ik zat wel in de BurnOut maar ik dacht dat ik op de weg terug zat toen ik boekte.

Door griep heb ik echter een flinke terugval gekregen, ik heb echt gedacht, ik ga gewoon niet.
Maar dat zou ten eerste betekenen dat ik mijn geld kwijt ben, daar heb ik niet zoveel van. Heb hier lang voor gespaard. En ten tweede, is t niet een echte vakantie, maar een bezoek aan het land waar mijn vader vandaan komt en waar ik nog nooit geweest ben. Dus dubbel belangrijk.
Nu is de griep voorbij.
Ik heb uiteindelijk besloten om wel te gaan. Ik ben vanochtend echt begonnen met wandelen, half uurtje. Ik gaf dat wandelen gewoon snel op, wegens de vermoeidheid. Maar nu zet ik door.
Alles op alles zetten. En als ik dan na de vakantie weer een terugval krijg, dan is dat maar zo.

Mijn situatie is natuurlijk anders dan die van jou, al weet ik dat er veel naar boven zal komen, emotioneel vooral, er hangt nogal een verhaal aan het verleden van mijn vader, wat zijn weerslag heeft gehad op mij.

Maar het is zo ontzettend belangrijk voor mij dat ik er een terugval voor over heb. Ik weet dat t lastig kan zijn, maar misschien moet je bedenken hoe belangrijk die vakantie voor jou is en of je er ook een terugval voor over heb.

Sterkte met wat je ook beslist en hopelijk een hele fijne vakantie.

Easy

Fijn om te lezen dat het jullie zo'n goed heeft gedaan! Of op zijn minst dat het een fijne ervaring is geweest afgezien van de eventuele terugval. Heb redelijk hetzelfde als jouw Easy. Vakantie geboekt toen ik me redelijk goed voelde. Liep weer 3x in de week hard een middag sociaal enzo ging allemaal prima en was vrij stabiel. Nou terugval gehad en de twijfel sloeg toe. Annuleren gaat niet meer omboeken misschien nog wel.

Ben voor mezelf even manieren aan het bedenken waarop ik bijv de reis aangenamer kan maken. Eventueel een extra overnachting in de stad van aankomst of bij het vliegveld om de reis op te splitsen, oordopjes voor het vliegveld en vliegtuig etc en op vakantie ook gewoon een middagdutje doen als dat nodig is. Denk dat het zo wel moet gaan lukken

Ik ben nogal een struisvogel. Maar eigenlijk weet ik dat het zwaar gaat worden. Ik ga met de trein naar Oostenrijk. Reis van 16 uur. Met 5 overstappen. Ik zal niet slapen in die trein. Maar ik heb een noisecanseling koptelefoon. Lezen kan ik eigenlijk niet meer. Dus powerbank aanschaffen en dan maar luisterboek op m'n telefoon. Als ik eenmaal daar ben dan komt t wel goed. Gemeentehuis bezoeken om info te achterhalen over m'n vader. En verder van de prachtige omgeving genieten in Karinthie. Gelukkig zie ik de bergen vanuit de tuin van t Gästehaus, want ze beklimmen gaat 'm ff niet worden.
En ach, misschien is zo'n struisvogelhouding voor een vakantie eigenlijk wel t beste. Niet te druk maken van te voren, ik stort wel in als ik terugkom.

Maar Anoniem, doe je best, meer dan dat kan je niet doen. Bereid je voor, voor zover dat lukt, maar probeer je niet al te druk te maken.
En deze struisvogel zegt gewoon, joh, het komt gewoon goed, zo niet, dan toch. 😉

Pff een reis van 16 uur lijkt me heel intens. Misschien heb je een mogelijkheid om een tussenstop ergens te hebben? Dan begrens je jezelf een beetje voor de overprikkeling van zo'n reis. Ik ga zelf met het vliegtuig ongeveer 4 uur vliegen, 2 uur van tevoren aanwezig, 1,5 in de trein en 1,5 uur op locatie reizen en dat is eigenlijk gewoon waar ik het meest tegenop zie. Als ik er eenmaal ben dan hou ik mijn eigen routine aan en dan komt het inderdaad wel goed. Dus hoop dat ik enigszins kan slapen in het vliegtuig en anders wilde ik wat yoga nidra doen. En dan op het vliegveld natuurlijk op een rustige plek gaan zitten enzo.

De angst is vaak bedachte angst. Je brein gaat met je aan de haal voor iets wat in de toekomst ligt

De reizen zijn inderdaad het zwaarste. Doe er alles aan om deze goed door te komen. Even de ogen dicht, muziekje op, noise cancelling.

Ik ben 1 vakantie in de burnout niet met mijn gezin meegegaan. Dat kon toen gewoon niet.
Ik kon nog geen alinea van een krant lezen, en het plan was dat ik zou rijden... Naar Zweden.

De 2 vakanties daarna wel. Het viel me beide keren mee. In die zin dat ik er meer tegenop zag dan realistisch was. Van de laatste vakantie had ik wel een kleine terugval, nadien.

Hoe is je reis gegaan easy? Heel benieuwd

Ik merk ook dat in de zon de klachten minder worden

Ik herken wel een geïrriteerd, branderig gevoel op mijn huid. Ik vergelijk het vaak met een soort haarpijn. Ik kreeg dat vroeger altijd als ik koorts had op mijn armen en benen en onderrug, maar ik had het pasgeleden zonder koorts.

Ik denk dat het iets is met geïrriteerde zenuwen. Toen ik het opzocht kwam het daarmee overheen. Ik heb verder geen idee 🤷🏻‍♀️

Ja is een irritant gevoel en je hele lijf voelt dan ongemakkelijk. Vaak tijdens nacht heb ik er geen last van. Dus misschien nog klacht van overprikkeld zenuwstelsel. Viel het ook vask op mijn hoofdhuid. Soms ook ineens paar weken weg.

Hey Anoniem,

Ik kan mezelf hier heel erg in vinden! Ook ik dacht al maanden aan het herstellen te zijn, was ik ook wel (leerde veel over mezelf in therapie) maar nu voel ik pas echt de rust. Ik doe ook weinig op een dag nu, maar voor mij is dat een bevestiging dat ik eindelijk een goede balans heb tussen mijn belastbaarheid en belasting. Ben ook ineens niet meer zo overprikkeld en prikkelbaar. Rust vinden is het moeilijkste wat er is tijdens een burn out omdat je zenuwstelsel zo ontregeld is. Het feit dat je rust ervaart is fantastisch!! Goed bezig ❤️

Ik heb op dit moment vergelijkbaar, keihard gecrasht en uitgeput. Het gaat voor mijn gevoel een beetje in vlagen. Elke terugval kom ik dichterbij wat ik echt aankan en nodig heb.

Herkenbaar! Ik denk dat het belangrijkst is om gehoor te geven aan wat nodig hebt. Als je je uitgeput/ heel moe voelt dan is dat zo en heeft je lichaam rust nodig. Misschien kom je er steeds beter achter wat echt rust nemen is?

Defusie oefeningen denk ik?

Hi R, ik heb defusie oefeningen wel vaak genoemd ja! Die zijn daarvoor bedoeld. Zijn meer dan alleen meditaties overigens :)

Ja die bedoel ik volgens mij.

Bedankt allebei!

Heb je ook een voorbeeld van of wen links naar een fijne oefening?

Wen links = een link 😅

Actinactie .nl /downloads/

Hier staan wel een aantal. Daarnaast kun je een stemvervormer downloaden en daar je angstgedachte inspreken en dan mer gekke stemmetjes laten afspelen.

Op nonons staan ook een aantal. En je kunt eventueel ook een ACT boek aanschaffen (bijvoorbeeld Uit liefde voor jezelf van Gijs Janssen). Dan pak je ook meteen andere belangrijke thema's mee en daar staan ook oefeningen in.

Wat voel je bij zo’n aanval? Ga je trillen of?

Duizelig, misselijk (braakneigingen), hartkloppingen, gevoel van flauwvallen

Ja daar heb ik ook last van gehad. Nu gaat het gelukkig veel beter. Ik probeer rustig te blijven en goed op m.n ademhaling te letten. En denk ook dit gaat weer over als je probeer rustig te blijven wordt het ook minder heftig. Maar is heel moeilijk mij lukt het ook niet altijd.

Ik heb er ook veel last van. Op dat soort momenten houd ik vaak mijn adem zolang mogelijk vast en probeer ik daarna diverse ademhalingsoefeningen zoals de 4-7-8 methode. 4 tellen in, 7 tellen vasthouden en 8 tellen uitademen. Of adem ik uit door mijn lippen opelkaar te zetten alsof ik uit een rietje drink. Ik adem dan via mijn neus in en adem uit door mijn mond, maar dan met een kleine opening. Wat soms ook kan helpen is zingen. Nou snap ik dat je dat niet zomaar buiten doet, maar dat kan evt binnen wel helpen. Wat ook mij kan helpen is als ik mijn gedachten focus op een mantra, dan weerleg je de focus op dr mantra en dus niet meer op de paniekaanval.

Ik hoop dat er wat mee kan. Ik heb zelf lorazepam in geval van nood, maar ik probeer het ook zo min mogelijk te gebruiken. Bovenstaande oefeningen helpen mij erg vaak!

Ik heb er ook veel last van. Op dat soort momenten houd ik vaak mijn adem zolang mogelijk vast en probeer ik daarna diverse ademhalingsoefeningen zoals de 4-7-8 methode. 4 tellen in, 7 tellen vasthouden en 8 tellen uitademen. Of adem ik uit door mijn lippen opelkaar te zetten alsof ik uit een rietje drink. Ik adem dan via mijn neus in en adem uit door mijn mond, maar dan met een kleine opening. Wat soms ook kan helpen is zingen. Nou snap ik dat je dat niet zomaar buiten doet, maar dat kan evt binnen wel helpen. Wat ook mij kan helpen is als ik mijn gedachten focus op een mantra, dan weerleg je de focus op dr mantra en dus niet meer op de paniekaanval.

Ik hoop dat er wat mee kan. Ik heb zelf lorazepam in geval van nood, maar ik probeer het ook zo min mogelijk te gebruiken. Bovenstaande oefeningen helpen mij erg vaak!

Heel andersoort tip maar mij helpt het om (als dat lukt) te gaan lezen wat er in je hersens en lijf gebeurt bij een paniekaanval. Gewoon daarop googlen of ChatGPT vragen. Dan zie ik dat het een chemische reactie is en er dus nul echt gevaar is en word ik al wat rustiger. Iemand bellen die heel kalm blijft helpt me ook.
En van de psycholoog heb ik nog meegekregen om je longen heel vol te maken. Dus diep in te ademen en dan nog een keer extra. Schijnt een soort ‘je bent veilig signaal’ te geven. En daarna lang uitademen.
Succes!

Nick de Waard kan he helpen. Google es naar zijn naam. Mooie tips

Bij mij zijn de paniekaanvallen op termijn voorbij gegaan door mijn lichaam heel veel rust te geven (dus juist eigenlijk niets /fijne dingen doen), lichamelijk weer wat sterker worden, en stap voor stap weer dingen te doen die ik spannend vond, maar in kleine stappen. Dus wel een beetje spannend, maar niet ondoenlijk. Als ik iets moest wat buiten mijn bereik lag nam ik soms een halve oxazepam. Zo heb ik het steeds verder uitgebouwd en nu ben ik er doorheen. Als ik paniek voelde aankomen ging ik afleiding zoeken, bijvoorbeeld hoofdrekenen, of alles benoemen (in mijn hoofd) wat ik zie, voel, ruik. Ook werd ik er steeds beter in om te denken en te voelen: dan krijg ik maar een paniekaanval, kom maar op, ik weet dat je weer voorbij gaat!

Externe prikkels misschien?

Misschien loop je teveel met opgetrokken schouders? Probeer rustig en ontspannen te lopen met losse armen.
Ik had er ook veel last van, maar nu ik er beter op let is het veel minder geworden.
Ook je handen liever niet in je zakken doen, terwijl je wandelt want dan trek je ook onbewust je schouders op en span je je nekspieren aan.
Succes en wandel ze!

Collumbehandeling is helpend, ook gedaan en zo fijn

Er zijn genoeg huismoeders die langere tijd onder stress leven bij; thuissituatie met huiselijk geweld die in een burn out terecht komen

Hey, maakt het veel uit voor je welke naam erop geplakt wordt? Je voelt je duidelijk moe en overprikkeld, ik denk dat dat met een bur-)out ook zo is. En dat die term allerlei symptomen omvat. Vele zaken lopen gewoon door mekaar in je brein en lijf als er iets mis gaat, denk ik.... niet alles is zo af te bakenen met exacte termen dan hoor volgens mij.

De psychiater heeft het (helaas) fout. Ik blijf me verbazen dat er mensen zijn die echt denken dat een ziekte werkgerelateerd kan zijn. Alsof je lichaam onderscheid maakt tussen werkstress of andere stress :’)

Het probleem is dat een burn-out niet een eenduidige definitie heeft in de maatschappij. Je zult weinig zorgverleners dus het woord burn-out horen gebruiken. Dat is ook waarom zoveel Burnie zoekende zijn.

Het boek “de burn-out reset” is hierin erg helpend, vind ik. Hoe dan ook betekent voor overbelast ook dat je rust moet pakken en, wanneer je voldoende energie hebt, is het goed om te kijken wat je in je leven moet veranderen om te zorgen dat je eruit komt en er ook niet weer in komt.

Herkenbaar! Heel vervelend he. Pff ik vind het ook lastig. Ik weet je leeftijd niet maar toen ik me ging verdiepen in perimenopauze ging er een wereld open. Schommelende hormonen hebben me dit zetje gegeven om mezelf kwijt te zijn. Nu 7 mnd onderweg en gaat al wel stuk betrr, ook met medicatie van gynaecoloog. Maar vermoeidheid is nog erg aanwezig. Succes hoor!

Ik heb ook zoiets meegemaakt, van de ene op de andere dag kon ik niks meer.. enorm angstig geen energie .. inspanning maakte me helemaal slap moe duizelig energie was ver te zoeken.. en geen prikkel meer aankunnen.. elke dag het gevoel alsof ik op een bootje zat wat ook weer de angst instand hield en nekspanning hoofdpijn.. was geen pretje.. ben jog steeds aan het herstellen

Hoelang ben je al thuis anoniem en wat heeft voor jou gewerkt? Denk jij ook aan een zenuwinzinking

Ja, die herken ik zeker! Maandenlang ingezeten. Af en toe knalt die nog weleens in de 1e of 2e versnelling. Alsof iets je mentaal vooruit wil trekken. Gelukkig raakt die vaker absent. Teken dat ik inmiddels beter prikkels kan hebben. Alhoewel de supermarkt nog steeds vaag is en voelt. Net te druk of alles komt net niet binnen, minder overzicht, etc.

Dankje voor je herkenning. Soms ben ik bang alsof de echte crash of vermoeidheid nog moet komen. Terwijl ik ook al een jaar in deze overdrive zit. Hopelijk betekent het dat ik de goeie richting op ga ipv dat de afgrond nog moet komen

Hoi Easy, Heb je alles al laten testen? Vitaminetekorten, schildklier, ct-scans, bloedcirculatie, te lage bloeddruk/bloedsuiker , medicijn bijwerkingen gekeken? Wat je aangeeft kan wel degelijk bij een BO horen maar altijd wel goed als alles is uitgesloten. Jouw zorgen zeker ook delen met de huisarts, sterkte en beterschap!

Dit zou ook iets van trauma kunnen zijn, PTSS of jeugdtrauma. Herken je dat misschien?

Sterkte ❤️

@ Anoniem. Onlangs is alles nog geprikt. Vitamines, foliumzuur, schildklier is allemaal in orde. Ik heb wel Diabetes. Ben niet stabiel, ookal houd ik me aan m'n dieet. Maar de schommelingen komen voornamelijk door de stress. Ik denk ook dat hormonen een rol spelen, maar mijn huisarts is/was niet iemand die mij serieus neemt. Ik heb onlangs een andere huisarts genomen. Hopelijk gaat deze wel serieus om met mijn klachten.

@Eli. Dank je. Er spelen idd meerdere trauma's. Zowel in m'n jeugd als op latere leeftijd ben ik behoorlijk beschadigd. Ik sta op de wachtlijst voor schematherapie en systeemtherapie. Ik hoop dat dit wat meer naar boven brengt.

Hoi,

Zeer herkenbaar! Je lichaam is al erg aan het werk door je zenuwstelsel dat steeds aan staat bij een burn-out. Als je er een griep of COVID op krijgt haalt het even je herstel onderuit en val je terug in symptomen. Maar weet dat, wanneer je lichaam het virus aangepakt heeft, je ook terug sneller herstelt naar het punt waar je zat. Voor nu enkel te accepteren dat het even minder gaat, ff in ‘miserie-gevoel’ gaan zitten en toelaten, pas zo kom je tot rust (als je eerst de onrust toelaat). Mij helpt het op die momenten om begeleide ademhalingsoefeningen te doen, rustige muziek op te zetten, te luisteren naar meditatie,…
Dus wees gerust, ook dit komt goed en gaat weer over!
Veel beterschap!

Hi Anoniem, je lichaam is doodsbang om rust te pakken. Je zenuwstelsel heeft rust op dit moment als gevaarlijk bestempeld, omdat je dan alleen bent met je gedachten én je emoties. En laat je zenuwstelsel die emoties nou net doodeng vinden.

Helaas is de harde les dat er maar één manier is om hier doorheen te gaan. Die enorme drang naar afleiding toch negeren en af en toe rust pakken. Het kan helpen om wekkers te zetten van 15 minuten en soms een geleide meditatie erbij te doen. Die 15 minuten zijn dan echt terror, verschrikkelijk zwaar, want alles in je lichaam schreeuwt dat je moet stoppen met liggen en prikkels moet opzoeken. Maar dat wordt echt minder als je het blijft oefenen. Sterkte! ❤️

Dank je wel voor jullie reacties 🙏🏻

Vaak heeft het te maken met 'hoe vol je hoofd zit'. Heb je meer schermtijd? Neem je minder pauzes? Slaap je nog goed? Neem je nog mindful momenten, bijv wandelen zonder oortjes? Hoe is je voeding, eet je meer suiker of bewerkt eten? Drink je genoeg water? Zijn er nieuwe stressoren op je pad gekomen? Heb je beslissingen nog niet genomen die je moet gaan nemen?

Ik zou dit lijstjes eens nagaan en kijken of er wat achter zit

Dank je wel M zitten zeker wat dingen bij wat niet helemaal goed gaat.

Hi Bea, het lijstje van M is goed en tegelijk is het goed om op te passen dat je niet jezelf dingen gaat verwijten, wat snel kan met zo'n lijst. Ik denk ook niet dat iets meer suiker eten of minder wandelen meteen zorgt voor hersenmist. Vaak zijn dat soort dingen een gevolg van het onderliggende probleem: dat je weer terugvalt in oude patronen, waarbij je minder goed naar je lichaam luistert. Het is namelijk een duidelijk signaal van je lichaam dat het weer meer rust nodig heeft.

Ik denk dus dat het vooral goed is om bij jezelf na te gaan: ben je jezelf nog aan het prioriteren, of doe je weer meer dingen om anderen te pleasen? Neem je nog rust als je merkt dat je hoofd vol zit, of Dender je weer meer door? Kortom: luister je naar je lijf, of naar je hoofd? En als je weer meer naar je hoofd bent gaan luisteren (wat heel logisch is, dus wees vooral niet streng naar jezelf want het is heel moeilijk), hoe kun je dan weer bewust wat meer naar je lichaam luisteren? Hoe ga jij weer zorgen dat je jezelf en je gezondheid op 1 zet?

Ax .....ik begrijp wat je bedoeld.....ik ga hier weer mee aan het werk. Fijn dat je nog even een extra reactie geeft op mijn vraag. Dit wordt heel erg gewaardeerd. Je zit zelf ook in deze ellende van herstel. Dus dank hiervoor.

Hoe zou je jou hersenmist omschrijven Bea?

@ A........ik kan het omschrijven als een soort afwezig zijn in het hoofd. Je doet de dingen maar het is net of je er niet helemaal bewust bij bent. Klink verwarrend hoe ik het omschrijf ik weet het. Maar het is ook heel lastig om uit te leggen.

@ Bea, ik snap je helemaal want helaas heb ik er ook last van. Bij mij voelt het alsof ik op automatische piloot ben… en niks gaat me echt gemakkelijk meer af zeg maar. Ook komt informatie niet meer makkelijk binnen bij mij en heb onthoud ik dingen best slecht. Heb al heel lang het gevoel alsof er iets in mijn hoofd gewoon stuk is gegaan. Oh en dat ik me ook minder spontaan voel in omgang.. moet soms best lang nadenken en kom moeilijk op woorden. Blijft naar.

@ A....heb er vertrouwen in dat het weer goed gaat komen A. Bij mij is het echt een hele periode over geweest. Nu dus even weer een terugval waar ik weer mee aan het werk moet.
Heel veel sterkte met het herstel.

@A zo naar is dat hè :( Maar het wordt echt beter. Die hersenmist is niet voor altijd. En er is niks kapots aan jouw lichaam - je zenuwstelsel is gewoon helemaal ontregeld. Maar dat is herstelbaar ❤️

@Ax kan haast niet geloven dat dit beter kan worden… heb al bijna 1,5 jaar vertraging bij mijn studie hierdoor, werken gaat moeizaam, ik sta gewoon echt totaal stil in het leven lijkt het wel. Had voor donderdag weer afspraak gemaakt bij de huisarts omdat ik het echt niet meer trek mentaal. Wat een rot situatie ;(

@A je studeert én je werkt? Neem je wel rust nu? Of banjer je door je klachten heen?

@Ax studie is momenteel wel on hold. Mijn burnout ging heel erg gepaard met depressie en afgelopen zomer dacht ik dat ik misschien meer moet gaan ondernemen om tenminste wat van de depressieve klachten af te komen. Dus werk nu paar uurtjes per week. Maar doordat ik me zo naar in mijn hoofd voel merk ik dat dit zo echt niet gaat. Gewoon het feit dat ik me zo traag en raar in mijn hoofd voel maakt leven echt zo moeilijk. Niks blijft hangen ook qua informatie… Weet het allemaal even niet meer eerlijk gezegd pfff.

Er zit veel overlap tussen een burn-out en een depressie, met name in de beginfase. Alles lijkt eng en spannend en je bent constant somber. Het kan ook naaast elkaar bestaan. Maar bij een burn-out is het wel essentieel dat je leert naar je lichaam luisteren. En hersenmist is een heel duidelijk signaal dat je te veel doet. Zeker als dat maar niet minder wordt. En als je cognitief ook slecht gaat, is dat ook echt een teken van burn-out.

Probeer eens buteyko ademhaling, dat heeft mij van men chv gered

Hi Steven, druk op de borst kan ook echt een gevolg zijn van stress. Ik ben geen dokter dus zal geen andere diagnoses uitsluiten. Maar door stress kunnen je spieren helemaal vast gaan zitten, ook je borstspieren, en dat kan zich uiten in het gevoel van druk. Bij mij wordt het altijd erger als mijn onrust hoger is.
Je hart en conditie zijn goed, dat is getest. Probeer nu - hoe moeilijk ook - de klachten toe te laten. Ze zijn er. Ze zijn stressgerelateerd. Jij zit in een burnout en bent ziek - logisch dus dat je fysieke klachten hebt.
Die echte acceptatie en het toelaten van je klachten, hoe naar of eng ze ook zijn, gaat namelijk helpen in je herstel. En dan gaan op een gegeven moment die klachten ook echt afnemen.

Mijn ervaring is:

Luister naar je lichaam, en dat zal voor iedereen verschillend zijn. Je hebt nu de kans en de tijd om dit rustig op te bouwen, een stapje terug (minder uren) zul je niet snel meer doen.

Iemand die geen burn-out heeft gehad zal je niet begrijpen. Mijn vriendin had ook een burn-out gehad (meer psychisch) en spoorde mij aan om zoveel mogelijk te gaan bewegen terwijl mijn burn-out veel meer fysiek was.

Maw, laat je niet aansporen of opjagen waardoor je weer in dezelfde kuil kan vallen.

Mijn schoonvader zei “ jij bent de tovenaar”, en zo is het.

Easy does it

Hey Crea Bea,
Wat fijn dat het goed gaat met re-integratie.
Ik ben 61 en in april uitgevallen . Ben per 1 september weer begonnen met 2 keer 2 uur per week en zit nu op 3 keer 3 uur. Ik werk normaal 3 volledige dagen en ga het per 2 weken langzaam verhogen. Vooralsnog gaat het goed, soms even liggen als ik thuiskom en soms niet. Af en toe hoofdpijn maar daar was ik altijd al gevoelig voor. Er zullen altijd dagen zijn die iets minder zijn, zo is het leven ook eigenlijk een beetje….
Veel succes en doe wat goed voelt voor jou!

Yfje

Hi anoniem,
wat jij zegt herken ik echt heel erg. zo gek he. bij mij voelt ook alles als een vage droom ofzo haha. ben nu 10 maanden onderweg maar de periode voor BO voelt voor mij nu ook heel onecht ofzo. maar ook de periode van herstel, veel ben ik gewoon vergeten. Denk dat dit ook een copingmechanisme is van je lichaam omdat je je zo slecht hebt gevoeld in die periode dat je lichaam dit afsluit om te vergeten.

Heel herkenbaar!!

Tip tegen de moeheid: eraan toegeven ;)

Je bent in een burn-out terechtgekomen doordat je niet naar je lichaam luisterde. Goed moment om dat nu anders te gaan doen! 🎉

Dus: regelmatig dutten, goede structuur qua bedtijden. Je mag best wat meer uren maken 's nachts als dat lukt. En overdag slapen (tot 16u) mag ook prima. Bouw eerst weer wat energie op. Kom uit die reserves.
En moeheid is een hele goede stap na al die onrust, dus je bent aan het herstellen!

Dank u Ax

Ik heb het boek "Voluit Leven" gelezen, en ik heb zelf ACT gevolgd via een app van Gijs Jansen, die heeft ook een boek en dat heet "Uit liefde voor jezelf". Goed dat je in november ermee starten kunt, het is heel fijn om er begeleid mee bezig te zijn! Wat ook al kan helpen, is mindfulness-oefeningen doen (:

Thank you, zal die app van Gijs even checken. Was dat boek waardevol voor jou? En makkelijk weg te lezen?

Uit liefde voor jezelf van Gijs Jansen zou ik (net als Ax) inderdaad wel aanbevelen om er kennis mee te maken. Een makkelijk leesbaar boek met de nodige humor. Ik heb het gekocht en kijk er vaak nog even in. Succes!

@D de app werkte alleen met een zorgverlener, of je moet ervoor betalen, dus dat is niet helemaal een optie. "Uit liefde voor jezelf" is inderdaad wat humoristischer, al past de persoonlijkheid van de schrijver niet helemaal bij mij. Maar vind het boek wel wat luchtiger dan "Voluit leven", die is wat serieuzer. Dus als je makkelijk lezen wilt, is Uit liefde voor jezelf geschikter :)

Hoi Em,

Ik zit in dezelfde situatie. Ik was kleuterleerkracht. Kan ook niet meer. Maar dat kan veranderen! Mijn psycholoog zegt dat het juist belangrijk is om op een plek te reïntegreren waarbij je niet gelijk te veel spanning krijgt en niet te veel druk voelt. Dus die plek waar je met je handen werkt is misschien wel een hele geschikte plek voor reïntegreren. Verder is het heel moeilijk om vanuit dit punt naar de toekomst te kijken. Mar dat je wel terug wil is al een goed teken. Probeer eerst nog meer te herstellen tijdens reïntegratie en dan kan het over een tijdje weer heel anders zijn. Reïntegreren is ook juist een manier om verder te herstellen en belastbaarheid op te bouwen voor jouzelf dus.

Ik weet niet of ik het duidelijk uitleg maar dit is in ieder geval hoe mijn psycholoog het mij uitlegt. Heel veel succes en goed bezig! Groetjes, Sterre

Hoi Sterre,

Bedankt voor je reactie, zeker duidelijk uitgelegd hoor!
Daar heeft je psycholoog wel een goed punt ja. Op mijn oude werk heb ik een tijdje geprobeerd te re-integreren maar daar ervoer ik veel stress en kreeg ik een enorme terugval.
De plek waar ik nu naar toe ga is in het groen en ik ervaar hier veel minder stress.
En je hebt wel gelijk ja, eerst focus op herstel en dan vanuit daar zien wat lukt en bij me past.

Dank je, jij ook succes met je herstel! 😊

Jup, is heel logisch! Je oerbrein is het onderdeel van je zenuwstelsel dat zo druk bezig is je te beschermen tegen van alles. En die is gedurende jouw levensloop bang geworden voor vervelende emoties (verdriet, boosheid, angst en alle varianten daarop). Die emoties doen namelijk pijn, en pijn = gevaar. Vaak is dat ontstaan in je jeugd, en dat komt ook heel erg door hoe we in de maatschappij naar emoties kijken helaas.

Anyway, je oerbrein is er dus bang voor. Dus doet het álles om jou tegen die emoties te beschermen, zodat je ze maar niet hoeft te voelen. Maar daarvoor is controle over de situatie nodig. Dus de controle loslaten? Dat is voor je oerbrein nagenoeg onmogelijk. Want als je die loslaat, weet je niet wat er gaat gebeuren. Hoe kan hij je dan nog beschermen?

Jouw oerbrein heeft rustig liggen met alleen je gedachten als potentieel gevaarlijk gelabeld. En dus doet het er alles aan om jou niet in die situatie te brengen. Daardoor roept het veel weerstand en angst bij jou op en vermijd je het liever.
Maar door dat vermijden krijgt je oerbrein juist weer het signaal: ja, het is inderdaad gevaarlijk. En daardoor wordt dat gevoel van weerstand nog sterker, en kom je dus in een vicieuze cirkel terecht. En die is alleen te doorbreken als jij dat oerbrein laat voor wat het is en tóch gaat liggen. Als jij door die weerstand heen duwt en er niet naar luistert.
Zelf ben ik zelfs op het punt dat het voelen van weerstand voor mij reden is om iets tóch te doen. Want dan weet ik dat het mijn oerbrein is die dénkt dat ik in gevaar ben, en krijg ik weer een kans om hem te laten zien dat ik gewoon veilig ben, ook in het onzekere.

En wat betreft het alleen zijn met je gedachten als je iets doet: ook dat is logisch. Het is heel goed dat je al beter geworden bent in mindful leven, en dus tijdens wandelen of activiteiten geen prikkels meer "nodig hebt". Hartstikke knap! Maar tijdens zulke activiteiten zijn je gedachten anders. Omdat je ook iets doet, is er geen ruimte in je hoofd om jou met alles te overspoelen. Sterker nog, wandelen en creatief bezig zijn staan er beide om bekend om juist die delen in je hersenen te activeren die je stress naar beneden halen en daardoor dus ook meer rust in je hoofd te creëeren.
Liggen met een vol hoofd doet dat niet. En daardoor is dat een stuk enger, want dan moet je enkel 'zijn' met die chaos aan gedachten. Een defusie meditatie kan dan ook helpen, er zijn meerdere, waarbij je leert om je gedachten te zien als iets voorbijgaands, ze komen en gaan en je hoeft er niks mee.
De VGZ mindfulness app heeft er eentje die heet "Gedachten onderzoeken" (gebruikt volgens mij de metafoor van wolken in de lucht) en de betaalde House of Deep Relax-app heeft er eentje die ik heel prettig vind, die heet "Ventura" (gebruikt de metafoor van vissen in een stromende rivier).
Verwacht niet dat het direct lukt om afstand te nemen van je gedachten. Ik oefen al twee jaar en inmiddels lukt het me in de meeste gevallen mijn gedachten te horen als een soort luid geroezemoes van een groep mensen, dus minder individuele gedachten, maar alleen als ik er erg mijn best voor doe en als er te veel chaos is, lukt dat niet. Maar de skill is zeker helpend.

Thanks Ax, je bent een lieverd. Ik denk dat dat voor mij inderdaad de grootste reden voor me burn-out was, de angst voor gevoelens. Maar het lukt me inderdaad langzaam steeds beter, hoe meer ik herstel ook. Ik kan nu al zoveel dingen die ik eerste niet kon, alleen ik denk dat in stilte zitten met me gevoel nog het langste overblijfsel is aangezien dat voor de burn-out ook zo was.

Hoi Yuna, ontzettend rot hè waar je nu inzit. Velen van ons weten hoe het voelt. Niet slapen is echt zo naar en al die angsten en het piekeren over waar je wel of niet goed aan doet.

Het klinkt voor mij wel alsof je inderdaad nog wat teveel bezig bent met beter worden en grip krijgen op de situatie. En dat is nu juist tegenovergesteld van beter worden want het geeft je lichaam nog steeds een signaal van onveiligheid en moeten.
Laat het los. Maak even geen afspraken met vriendinnen maar zeg ‘ik kijk op de dag zelf wat ik aankan’. Misschien willen ze je bv ‘s ochtends wel af en toe spontaan appen hoe je je voelt en of je even thee met ze kunt drinken? Een dagritme kan fijn zijn maar in de eerste maanden juist niet te star is mijn ervaring. Dan moet je weer wat ‘goed doen’. Doe nu eerst alleen maar dingen om je veilig te gaan voelen.

Je schrijft zelf ‘ik wil rust nemen’. Doe maar gewoon. Ga met thee en een deken op de bank zitten. Loop een klein rondje door het park en kijk naar de vogels. Vermijd lang op een scherm en doe thuis iets waar je blij van wordt zoals misschien een la heel langzaam opruimen, kleuren, borduren of iets anders traags (Rolife booknooks, LEGO, schilderen op nummer?). Misschien 1 fijne ergotherapeut of psychosomatische fysio die tegen je kan zeggen ‘je doet het goed, dit is normaal, het wordt beter’. Verder nu eerst alleen rust rust rust.
Als je ‘s nachts niet kunt slapen, slaap je niet. Je hoeft overdag (hopelijk) toch niks dus het maakt allemaal niet uit nu. Op een gegeven moment ga je echt weer beter slapen en krijg je ook minder angsten.
Je wordt beter als je niet meer per se beter wilt worden dat is het tegenstrijdige.
Laat het allemaal maar los. Geef het tijd. En nog meer tijd. Je doet het goed door nu eerst even helemaal niks goed te hoeven doen. Hoe lekker is dat…

Hi, er bestaat CGT-i. Dat zou kunnen helpen. Zoek je maar op ❤️

Heel erg dankjewel M. voor jouw mooie bericht <3 Ik ben inderdaad veel bezig nog met snel willen herstellen, en dat is dan niet de situatie accepteren maar er controle over willen hebben. Dat was in ieder geval mijn grootste valkuil tijdens de overspannenheid en toen had ik al in mijn hoofd een timeline gezet van wanneer ik beter wilde zijn, lol. Dat heb ik nog steeds een beetje, dus ik ga proberen om dat los te laten. Ik heb inderdaad gehoord dat leuke dingen doen heel belangrijk is tijdens een burnout, ik ga dat meer proberen te doen. En ik denk ook dat met een professional afspraken hebben waar je veilig bij voelt belangrijk is en merk ook dat ik dat echt nodig heb. Tijdens de overspannenheid had ik contact opgenomen met een ergotherapeut die heel aardig leek, alleen zegde ik af omdat ik niet kon slapen. Ik durfde niet om weer contact met haar op te nemen toen ik in die burnout terecht kwam, omdat ik haar echt een fijne therapeut vond (ik luister veel naar haar podcasts met yoga nidra's en deep relax sessies en vind haar methode en sfeer heel fijn) en het niet wilde 'verpesten' weer omdat ik anders slechter over mijzelf zou voelen als het weer gebeurt. Maar dit is zeker self sabotage dus ik ga een afspraak binnenkort met haar dan inplannen :)

En dankjewel Eli, voor je reactie. Ik ken CGT-i en heb het via een eHealth module gedaan die mijn psycholoog aanbood (omdat groepstherapie voor mij niet passend was omdat ik dit probleem met slaap alleen voor plannen heb en slaap daarbuiten best oké), maar het hielp helaas bij mij niet echt en het probleem was dat gedachten uit proberen te dagen toch niet voor mij werkt en mijzelf helpen veilig te voelen beter werkt :)

Fijn dat je wat aan m’n berichtje hebt. Je klinkt best een beetje streng voor jezelf :) Ook niet zo gek (en heel herkenbaar) want door al die hoge eisen aan onszelf kwamen we in die burn-out. En dan juist niet hard gaan werken maar alles loslaten is ook best lastig. Ik zie altijd een beeld voor me van je gebalde vuisten open doen en je schouders laten zakken. En verder alles alleen dag voor dag gaan bekijken. Agenda leeg, geen plannen of verwachtingen, iedere dag alleen maar kijken ‘wat is vandaag fijn voor me en waar heb ik energie voor’. Hopelijk lukt het je om je dagen vooral te gaan vullen met rustige leuke dingen!
Heel lief voor jezelf zijn en inderdaad nu vooral inzetten op ontspannen en veilig. Andere dingen komen later wel weer. Sterkte!

Wat een lief berichtje, dankjewel <333 Ik wens je ook heel veel sterkte toe :))

Dat is heel logisch bij een burnout.
Je lichaam heeft echt de tijd nodig om tot rust te komen in je zenuwstelsel.
Moe en niet kunnen slapen is daar een symptoom van.
Verlaag de druk wat voor jezelf.
Ga rusten zonder de druk van slapen.
Want als je met het idee ik moet nu, dan Verhoog je de druk.

Bij mij is dat ook heel wisselend.
Soms kan ik het accepteren, en soms begin ik te huilen omdat ik zo oververmoeid ben en niet slapen kan.

Als je een partner hebt... Leuke tip.
Mijn man die vertelt een verhaal over dieren aan me als ik niet slapen kan. Gewoon leuke luchtige verzonnen verhalen die je bv aan kinderen vertellen zou.
En dan slaap ik vaak al bij het begin van zijn verhaal.

Het beste erin gewenst

Herkenbaar. Het enige wat voor mij werkt is acceptatie. En dan gewoon de gebruikelijke slaapregels volgen. Ik heb nu al wat meer energie en een slechte nacht betekent niet meteen ondragelijke drama de dag erna. Maar die slechte nachten zul je nog wel vaker krijgen. Gewoon loslaten en probeer wat te rusten

Dank u,jullie ook veel moed en kracht om door deze rot ziekte te komen.

Hi Jsp

Ja dat herken ik zeker! Ik had voor mijn burn out wel vaak de behoefte, zal ik je eerlijk zeggen nu na 2 jaar weinig libido, ben ik laatste tijd wel weer paar keer per week mastruberen, en ik denk zelf dat dat heel goed is om je zenuwstelsel te resetten. Want wie wilt er nou mastruberen als je achter na gezeten word door een grizzly beer die je komt op eten😅. Probeer gewoon weer zelf je libido te verhogen door vaker zelf zin proberen te maken en wellicht komt het bij jou ook allemaal weer terug!

Ik ben er vooral te moe voor. De zin is er wel.. die is eigenlijk nooit weg geweest

Ja de energie om seks te hebben moet van ver komen en merk dat ik het meestal meer voor mijn vriendin doe dan voor mijzelf. Vind het dan ook lastig om een erectie te behouden gaandeweg.

Ja de energie om seks te hebben moet van ver komen en merk dat ik het meestal meer voor mijn vriendin doe dan voor mijzelf. Vind het dan ook lastig om een erectie te behouden gaandeweg.

ook al ben ik een vrouw, kampen we hier soms ook mee hoor, of misschien wel vaker dan we toegeven. Vaak wordt de tip gegeven om dit los te laten en te starten met alleen friemelen, intiem zijn zonder seks, heerlijk samen liggen etc, misschien dat er dan iets ontstaat.

Ik denk dat het handig kan zijn om onderscheid te maken tussen sexdrive in de zin van of het lukt om goede erecties te hebben, en sexdrive in de zin van verlangen ervaren.
Goede recties krijgen is bij mij al sinds het begin van de klachten niet mogelijk.
Het verlangen is wel nog een lange tijd gebleven.
Ik denk dat je gelijk hebt dat dat coping is. Erg herkenbaar. Seks die gedreven is door stress en emotionele verwikkelingen. Ik heb mezelf in allerlei lastige situaties gebracht door seks te hebben terwijl mijn lichaam dat eigenlijk niet aan kon. Maar dat is heel begrijpelijk, want je wilt van alles en je houdt van iemand, en als je partner dan ook nog aantrekkelijk is... Het is een situatie met alleen frustrerende opties: ofwel ongezonde seks ofwel geen seks.
Sinds ik verder ben in het proces van acceptatie is inderdaad ook het (stressvolle) verlangen verminderd, en ik denk dat dat hoort bij het herstel dus wat je vertelt klinkt ook gezond.
Ook al brandt op de achtergrond nog altijd een 'verlangen naar verlangen'.
Ik betwijfel of het verstandig is om te proberen sexdrive te forceren zoals hierboven wordt gesuggereerd, al ben ik het wel eens met de helende potentie van een goed orgasme. Het probleem is echter dat tijdens de hoeveelheid stress waarin je met burnout zit een goed orgasme moeilijk of niet te realiseren is.

Besef ook dat seks een manier kan zijn om niet te voelen. Er komt in je lichaam dopamine vrij als je seks hebt, en dat onderdrukt de nare emoties (verdriet, boosheid, angst). Daardoor wil je soms ook forceren, terwijl dat niet bijdraagt aan je herstel en je gevoel van veiligheid.

Daarmee wil ik absoluut niet zeggen dat je geen seks moet hebben wanneer je die behoefte wel hebt en je er ook prettig bij voelt. Maar zoals Jordy ook zegt, het helpt je relatie niet als je het forceert.

"Daardoor wil je soms ook forceren, terwijl dat niet bijdraagt aan je herstel en je gevoel van veiligheid." ja dit is heel herkenbaar, in het begin van de burnout. Nu accepteer ik het en laat ik alles op zijn tijd komen.

Mooie invalshoek van Ax over dat seks een manier kan zijn om niet te hoeven voelen. Vanuit dat perspectief had ik het bij dit onderwerp nog niet bekeken, ook al had ik wel door dat het emotioneel niet klopte.
Daarnaast herken ik wel ook de meer algemeen achterliggende dynamiek bij burn out om de situatie niet te willen accepteren/voelen en in plaats daarvan een situatie te creëren of geforceerd in stand te houden die beter zou zijn (maar niet strookt met de realiteit van hoe het echt gaat).
En zeker via seks kan het mogelijk zijn om een (vals) idee in stand te houden dat je een gezonde, krachtige man bent die van alles te bieden heeft.

Ik ben single en een vrouw, en bij mij is die drive niet weg... al voel ik dat nu ook niet dagelijks hoor... maar ik mis het wel om iemand dicht bij me te voelen etc.... en daarenboven denk ik nu echt wel dat het goed voor je is omdat gevoel dan met jezelf te beleven... het geeft toch een soort ontlading... en ik denk dat een cummulatie van stress bij mij ook gewoon te maken heeft deels met alles in me houden en mijn emoties geen uitgang te geven, dat weer laten stromen dan is niet slecht volgens mij.

Masturbatie is nooit en te nimmer goed.

God schiep man en vrouw voor in een huwelijk.
Genot niet voor jezelf, maar in een wettig huwelijk samen dan komt het op zn plaats en krijg je de juiste energie en vreugde

Oké Coen

Klopt ja, staat in de Bijbel he Coen, Genesis...

Ik roep booo richting coen

Dat is omdat je helaas niet inziet dat dit zondig is, en uit een boos hart komt die op ons eigen lusten uit is, en niet op Gods eer. Sta niet boven je hoor, is ook mijn zonde.
Maar toch goed om over na te denken, daarom laat dit ook leeg of gefrustreerd nadien. Bidden om kracht!

Ps en dan bedoel ik met name zelfbevrediging daar haakte ik op in

Misschien is dit niet de plek en het forum of te bijbel te prediken.

Ik vind dat iedereen hier zijn mening mag geven, ongeacht vanuit welke invalshoek die komt (of om welke reden).
Ik ben zelf niet gelovig maar kan mij wel indenken en inleven in hoe een ander iets ziet. Zo heeft iedereen zijn eigen visie. Die mag er zijn.

Helemaal mee eens Liefs

Als je vindt dat je zelf niet mag masturbeert vanwege je geloof, be my guest. Maar als je anderen gaat vertellen dat ze niet mogen masturberen omdat dat volgens het geloof zondig is etc. Dat hoort hier niet thuis vind ik. Maar goed, als anderen daar anderen over denken, prima. Dan ben ik hier weg

Masturberen

Masturberen

Een religie aanhangen of eigen mening hebben is prima. Maar nog veel belangrijker is volgens mij: elkaar in onze waarde laten, niet veroordelen en respecteren. Dit forum is voor iedereen, ongeacht religie, seksuele voorkeur, afkomst, etc. Dus de reactie van Coen irriteerde mij ook. Laten we elkaar vrij laten in wie we zijn en hoe we leven.

Tot slot:
En het zou ook zomaar kunnen dat dit weer iemand (/ een bot) is die weer onrust komt stoken. Die zijn er helaas ook al eerder geweest op dit forum. Beste is dan: rapporteren en negeren.

Een goede dag voor iedereen

COEN bedoeld hey goed dag geloof ik. Denk er ook zo over. Genot is niet altijd goed voor je lichaam. Alcohol en roken toch ook niet.
Dat wilde ik even kwijt om echt over na te denken.

@Jeroen alcohol en tabak zijn toxische stoffen die je tot je neemt. Masturbatie is iets van je eigen lijf. Ook in de dierenwereld zie je het terug, dus het is gewoon een natuurlijk iets. Je mag er heus zo over denken, maar het is niet hetzelfde ;)

Verder ben ik het ermee eens dat dit niet een plek is om je eigen overtuigingen te gaan prediken die niks met een burn-out te maken hebben, zeker omdat we elkaar niet gaan overtuigen. Gelovigen hebben nu eenmaal een andere kijk op seks dan mensen die niet-gelovigen, dus hierover een discussie voeren op een forum dat kwetsbare, zieke mensen bij elkaar brengt lijkt me niet echt iets toevoegen 😅

Deel vooral hoe je er zelf over denkt en hoe je er zelf tegenaan kijkt, maar laat anderen ook hun eigen ding doen ❤️

ziek of niet ziek of zwak dan horen we nog volgens de Bijbel te leven.
Juist in de Bijbel kun je lezen hoe God je wilt zegenen als je doet wat God wil. Wij zijn geschapen tot Gods eer.
In die weg ligt ons herstel. is geen persoonlijke mening maar bevel van onze Scheppper.

Misschien hierbij dit onderwerp over laten gaan en meenemen wat er is gedeeld om over na te denken wat Bas en en anderen ons willen duidelijk maken.

O my god, dit ging wel heel snel van Spuiten en Slikken naar de Evangelische Omroep🤣

🤣🤣🤣

Test

Zucht.....

Gebeurt er wel iets met dat rapporteren?
Niet dat het in dit geval nodig is.

Volgens mij gebeurt hier qua moderatie en meelezen niets (of in elk geval heel weinig)

"Bedankt voor je bericht. Deze komt binnenkort online te staan."
Zie topic 2558

Ik heb hier dus al 5x geprobeerd een reactie te plaatsen. En bovenstaand was de melding. Alleen is binnenkort blijkbaar nooit.....
Ik geef het op hier.

Aan alle gelovigen hier, dring aub je mening hier niet op. Wij zijn al burned out. thanks en ik masturbeer lekker verder , het ontspant me en God schiep me zo.

Luister naar je lichaam! Je bent in deze situatie gekomen omdat je de signalen van je lichaam negeert. He tis niet erg als je moe terug komt van een wandeling maar je moet daarna wel herstellen. Kost he tje vervolgens de hele dag om te herstellen doe je dus teveel.

2 jaar verder nog steeds last van

2 jaar verder nog steeds last van

Niks dat helpt? En hoe erg heb je er last van?

De ene dag meer dan de ander. Kan soms m’n lenzen niet in. Ik zie het als teveel prikkels hebben en stapje terug nemen want je lichaam geeft iets aan.

Ik heb het ook. Ben uiteindelijk overgestapt van lenzen naar bril. Dat gaat iets beter.
Sterkte! Tis heel vervelend.

Hai Tom, ik zou de plekken waar je meer last heb zoveel mogelijk vermijden. Het is een teken van een overbelasting van je brein. Het blijft steeds een beetje uitproberen wat je aankunt en wat niet.
De overprikkeling is bij mij ook per dag verschillend, ook afhankelijk hoe goed of slecht ik heb geslapen.
Het is zeker heel vervelend!!

Sterkte!

@helen, klopt maar ik vind het lastig want heb soms het idee dat het door geluid komt en dan woor door het kijken van tv of door een rondje lopen. Beetje zoekende in waar dit nou door komt.

Hebben jullie ook al een warmte masker uit geprobeerd? Ik merk namelijk dat warm water onder de douche mijn ogen heel erg kalmeert. En ik gebruik sinds gister oogdruppels wat ergens ook wel fijn is.

Ik ben juist met deze klacht uitgevallen.
Van de één op de andere dag kon ik niet meer schakelen tussen dichtbij en veraf.
Nu ruim 10 maanden verder nog steeds hevige last van visuele overprikkeling.
Behalve dat het werk niet gaat, heb ik dagelijks uitdagingen.
Een winkel bezoeken kan al te veel zijn. Zelf autorijden gaat niet. Maar me bijvoorbeeld verplaatsen met de trein is ook een hevige Trigger. Alle beelden die te snel gaan verwerkt mijn brein niet.
Ik ben nu zelf bij de ergotherapeut begonnen met ASITT training.
En ga eind van de maand nog naar de optometrist.
Het blijft een grote zoektocht.

Is er niks bij jullie wat dit verzacht?

Is er niks bij jullie wat dit verzacht?

In het donker liggen werkt heel goed

Ik heb dit ook!
Met name druk achter mijn ogen en steken eromheen. Heel vervelend en ik merk dat ik op die momenten erg afhankelijk ben van mijn omgeving, omdat ik dan niks kan… sterkte ❤️

@Tom het is echt een signaal van je lichaam dat aan de bel trekt. Ik snap dat je weer meer wilt - dat willen we allemaal - maar helaas is de realiteit dat we nu gewoon weinig kunnen zonder fysieke klachten te krijgen. En die klachten zijn voor iedereen anders.

Dit soort vage klachten die geen duidelijke medische oorzaak hebben, zijn namelijk veelal een noodsignaal van je lichaam. Je lichaam heeft namelijk rust nodig, is helemaal gesloopt, staat diep in de min qua energie. En hoe zorgt het dat jij die rust ook eindelijk gaat geven? Door je pijnsignalen af te geven. Want als jij pijn hebt, dan neem je rust, toch?

Door die pijn heen gaan, gaat het dus alleen maar verergeren. De enige manier om hieruit te komen is te accepteren dat het op dit moment gewoon klote is en dat je hier last van hebt en dat er eigenlijk niks is wat je er écht aan kunt doen. De strijd stoppen. Je lichaam rust gunnen.

Hoi Tom, ik heb ook last van mijn ogen. Doe al 2 jaar mijn lenzen niet meer in. Bij mij werken de filmpjes op youtube goed voor eye strain van brain education tv. En een warmte masker helpt ook erg (en is ook fijn ontspannend). Sterkte ermee!

Dit had ik in mijn burn out ook, het bleek na een bezoek aan de huisarts dat ik erg droge ogen had en daardoor voelde pijnlijk en vermoeid. Ik heb toen kunsttranen gekregen. Dat heeft mij erg geholpen.
Ik weet natuurlijk niet of het bij jou ook de oorzaak is. Je zou het linnen proberen. Je kan een flesje kopen bij specsavers.

Ik heb hier ook last van, vooral een droog en trekkend gevoel. Ook moeite met fel licht bijvoorbeeld

Ik heb dus een bril/lenzen nodig, vorige week bij de Opticien geweest. Altijd gedacht dat ik best goeie ogen had hahah. Maar vind dit prima, hoop dat dit mijn ogen probleem oplost, die opticien dacht van wel;)

Ik zie juist wazig en onhelder heb m’n ogen laten nachecken maar die schijnen gewoon prima te zijn

Hi Mark, bij een burnout heb je vaak angsten voor een andere ziekte of aandoening ;) Uiteindelijk is het voor nu essentieel dat je naar je lichaam leert luisteren, rust pakt en leert je gedachten loslaten. Waaronder de analytische stem in je hoofd die controle wil krijgen over de situatie door precies te weten wat er met je aan de hand is 😘

Lees mijn uitleg over burnout eens. Misschien helpt dat je: verhaal 2026.

Maakt het uit hoe je het noemt? Het is beide een naam voor stress gerelateerde klachten. Geef het een naam die jij wil en neem de maatregelen die nodig zijn

Hoi Mark,
Ik herken wat je schrijft. Ik ben sinds eind mei in een depressie en eind augustus ging ik van het op andere moment compleet onderuit . Ik heb ook weken zitten googlen en bevestiging gevraagd: is het een burn-out , depressie of beiden? Sowieso een depressie.Maar uiteindelijk ook wel tot het besef gekomen dat de batterij gewoon leeg is en dat ik die eerst moet vullen. Ik merk vooral dat ik compleet uitgeput mij voel, duizeligheid en licht in mijn hoofd. Ook kan ik niet tegen prikkels in een winkel of in een gesprek

Hoi Mark,
Ik herken wat je schrijft. Ik ben sinds eind mei in een depressie en eind augustus ging ik van het op andere moment compleet onderuit . Ik heb ook weken zitten googlen en bevestiging gevraagd: is het een burn-out , depressie of beiden? Sowieso een depressie.Maar uiteindelijk ook wel tot het besef gekomen dat de batterij gewoon leeg is en dat ik die eerst moet vullen. Ik merk vooral dat ik compleet uitgeput mij voel, duizeligheid en licht in mijn hoofd. Ook kan ik niet tegen prikkels in een winkel of in een gesprek

Ik heb geen ervaring met Citalopram en ben ook van mening dat het lastig is hierin advies te geven omdat het echt bij iedereen weer anders kan zijn! Ik heb zelf 20 mg Fluoxetine gehad. Ook echt verschrikkelijke bijwerkingen gehad met opbouwen. En ik heb ook altijd gedacht dat ik wel met minder kon. Ik reageer altijd heel sterk op medicatie. Ik heb daarom afgebouwd naar 10 mg na 5 maanden. Dat ging prima! Wel een week of 2 ontwenningsversxhijnselen. De werking was vervolgens voor mij hetzelfde. Misschien nog wel beter en ik had veel minder last van bijwerkingen. Dus hier een succes ervaring. Maar nogmaals: ik ben jou niet!
Ik heb een hele fijne psychiater met wie ik dit kon overleggen. Heb jij dat ook? Luister hierin vooral naar je gevoel. En dan bedoel ik niet je angst! Dat is een slechte raadgever…

@R, dankjewel! Je reactie biedt perspectief! Voor mijn gevoel is 20 ook altijd te hoog geweest vanwege mijn extreem gevoelige systeem. Maar de dokter pleit zelfs voor ophogen?!

De angst houdt mij inderdaad tegen om het te proberen. Want ik wil niet nog eens m'n systeem zo op de kop zetten.. Maar nu blijf ik duidelijk hangen en dat wil ik natuurlijk ook niet.. Helaas heb ik geen psychiater. Had ik wel graag gewild in dit hele verhaal omdat de dokter er niet heel veel verstand van lijkt te hebben.

Fijn dat het voor jou hielp en bedankt dat je je verhaal wilde delen!

Waarom schrijft je huisarts 2 soorten AD naast elkaar voor? Mirtazapine is ook een anti depressiva, kun je dan niet beter een andere slaapmedicatie nemen of helemaal overstappen naar de Mirtazapine?
Ikzelf gebruik ook Mirtazapine om te slapen 1/4 of 1/5 pilletje. Wist de huisarts ook niet, zei dat ik gewoon 15 mg kon nemen. Maar ik slik geen AD gelukkig.
Jammer dat je huisarts zo rommelt met die medicatie.
Ze hebben zelf geen idee hoe heftig die bijwerkingen voelen. Zeker als je er 2 AD bij elkaar slikt is het lastig te bepalen wat waar vandaan komt.
Sterkte en zoals R ook zegt, luister ook goed naar je gevoel...

Tip: lees het boek “verbinding verbroken” van Johan Hari. Staat alles in over antidepressiva en wat je er over wilt weten!

Ik neem al geruime tijd Mirtazapine. Eerat 15mg. Daarna naar 30 gezet en nu een paar maanden terug 15mg. Ik neem dit samen met 0,5 mg Xanax retard nu voor het slapengaan. Ik heb het gevoel dat ik nu goed slaap en kom zeker aan mijn uren... of deze kwaliteitsvol zijn weet ik niet. Ik neem 's morgens ook 10 mg citalopram ook weer samen met 0.5 mg Xanax retard. De zwaarte van de klachten minderden wel maar zijn zeker niet weg. Heel vermoeid wel door de dag. Ik kan nu overdag ook wel eens gaan liggen en rusten. Voordien werd ik bijna gek als ik even wilde gaan liggen om te rusten. Ik ga ook naar een osteopaat en volg fasciatherapie...ik merk wel dat ik de dagen nadien een slechter gevoel heb. Misschien brengt het van alles los. Ik begrijp er hoe langer hoe minder van. Rationeel gezien heb ik alles om gelukkig te zijn maar mijn lichaam blijft er anders over denken

Bedankt allen! Ik ga op eigen verzoek heel voorzichtig met druppels de citalopram verlagen. Kijken of dat me weer iets meer lucht geeft.

Hi anoniem, die moeheid komt pas als je lichaam in de rustmodus komt en dat kan helaas heel lang duren. Ik vermoed dat jij nog steeds veel onrust ervaart in je lijf?

Dat je gaat re-integreren vindt je lichaam spannend. En dus reageert het daarop. Maar het kan dat het allemaal meevalt en dat je lichaam dus signalen krijgt dat het toch niet zo gevaarlijk was als het dacht, dus het is nier verkeerd om er een beetje doorheen te gaan. Wel is het belangrijk dat je je grenzen bewaakt.

Lees ook mijn verhalen met uitleg eens (verhaal 2026 en 2469). Sterkte ❤️

Hi CH. Wat verschrikkelijk moet dat zijn om te horen - en tegelijk is het inderdaad herkenbaar en ook logisch te verklaren.

Allereerst: het gevoelloze. Dissociatie heet dat. Dat is een beschermingsmechanisme van je zenuwstelsel: de emoties die ze binnenkrijgt zijn zo heftig en zo overweldigend, dat haar lichaam haar daartegen beschermt door eigenlijk álle emoties af te sluiten. Dan voel je je eigenlijk niet meer verbonden met de wereld, en voel je je heel vlak en somber. Heel naar.

Nu kun je denken, wat voor emoties zijn dan zo overweldigend? Dat is waarschijnlijk een opstapeling van allerlei dingen, vanaf haar geboorte tot nu. Haar zogenaamde emmertje is langzaam steeds voller gelopen en is dus nu ineens overstroomd: dat is haar burn-out. En nu moet ze dus stukje bij beetje haar emmertje weer legen, en dat gaat traag en moeizaam in deze staat. Maar het gaat beter worden!

Wat betreft haar relatietwijfels: ook deze komt veel voor en is bij mij ook het allergrootste thema geweest in het begin van mijn ziekte. Wat er gebeurt, is dat je zenuwstelsel zó heftig in de onveilige modus zit, dat je OVERAL gevaren ziet. En vaak slaan die gevaren op je grootste angst.

In haar geval is haar grootste angst, tegenstrijdig genoeg, om jou te verliezen. Dat zou haar zó verschrikkelijk veel pijn doen dat haar zenuwstelsel dat als het grootste gevaar bestempelt. En dus probeert het haar te beschermen, door haar zélf twijfels te geven. Want: als zij zelf twijfelt, dan wordt de klap en de pijn minder groot als ze jou echt kwijt gaat raken.

Maar het kloterige is dat die twijfels heel echt voelen. Mijn hoofd bleef maar malen of ik nog van mijn partner hield, ik had enorme paniek en ik kon het totaal niet loslaten. Het werd zo erg dat ik elk moment dat we samen waren ging analyseren wat ik nog voor hem voelde. Maar in de overlevingsstand is je lichaam helemaal niet bezig met verbinding en liefde; het is bezig met overleven. Dus natuurlijk voelde ik niks en dan raakte ik weer in paniek.

Ik ken je vrouw natuurlijk niet, maar vaak zit er verlatingsangst achter. Die is meestal in de jeugd ontstaan (al kan het ook op oudere leeftijd door ingrijpende gebeurtenissen) en houd je volledig in zijn greep. En ook een angst om controle los te laten.

Mij heeft ACT enorm geholpen (dit is een therapievorm) om te leren die gedachten los te laten. Maar besef ook dat twee maanden in burn-out land nog helemaal niet zo lang is. Sterker nog, vaak zit je dan in het diepste dal, omdat je de eerste weken na ziekmelding vaak eerst nog verder weg zakt. Het wordt echt beter.

Je vrouw heeft nu rust nodig en ruimte, en moet leren haar angst toe te laten zonder er controle over te pakken. En helaas is dat haar proces en kun jij niet anders dan er voor haar zijn en tegelijk voor jezelf (en de kids) te zorgen. Het enige wat je met haar zou kunnen afspreken, is dat jullie geen grote beslissingen maken zolang zij nog in zo'n diep dal zit. Dat heeft mij toentertijd geholpen om het een hele mini beetje los te kunnen laten: door te besluiten dat je hoe dan ook niet uit elkaar gaat zolang het met jezelf nog zo slecht gaat.

Heel veel sterkte ❤️

Ax bedankt voor je eerlijke en lieve reactie, het is Idd herkenbaar wat je zegt.

We gaan door met therapie, wat zij aangeeft heel moeilijk te vinden, is dat ze ziet hoe veel "moeite" ik doe om haar ruimte te geven ( ze is vaak in alleen in ons vakantiehuis) en thuis alles op de rit te houden en de liefde die ik haar geef, maar ze kan het niet terug geven ( haar eigen woorden)

Ze geeft aan genoeg aan zichzelf te hebben, is dit voor jou ook herkenbaar?

Ik doe er alles aan om haar met rust te laten en als ze mij nodig heeft dan ben ik er voor haar.

Geen druk en alle tijd die nodig is.

Meer kan je als partner niet echt doen, en nogmaals doet je reactie me goed

Erkenning en herkenning is in deze rot periode iets om op te steunen

Ax bedankt voor je eerlijke en lieve reactie, het is Idd herkenbaar wat je zegt.

We gaan door met therapie, wat zij aangeeft heel moeilijk te vinden, is dat ze ziet hoe veel "moeite" ik doe om haar ruimte te geven ( ze is vaak in alleen in ons vakantiehuis) en thuis alles op de rit te houden en de liefde die ik haar geef, maar ze kan het niet terug geven ( haar eigen woorden)

Ze geeft aan genoeg aan zichzelf te hebben, is dit voor jou ook herkenbaar?

Ik doe er alles aan om haar met rust te laten en als ze mij nodig heeft dan ben ik er voor haar.

Geen druk en alle tijd die nodig is.

Meer kan je als partner niet echt doen, en nogmaals doet je reactie me goed

Erkenning en herkenning is in deze rot periode iets om op te steunen

Hey CH,

Ik herken me hier helaas ook in en ook exact in Ax haar uitleg. Ik kies er zelf ook voor om het wel naar mijn vriend toe uit te spreken omdat het vaak helpt om het in mijn hoofd niet nog groter te maken dan het al is plus hij vraagt mij om eerlijke communicatie over wat er in mijn hoofd omgaat. Die schommelingen en controle zijn naar voor beide partijen 😥

Sterkte!

@CH het uit zich voor iedereen anders. Relatietherapie lijkt me wel echt heel intensief voor haar in deze fase van haar burn-out; waren jullie daar al voor haar ziekte mee begonnen, of is het echt nu? Want eerlijk gezegd betwijfel ik, als jullie voor haar ziekte niet per se problemen hadden, of relatietherapie nu de juiste stap is. Je vrouw heeft rust nodig, moet leren om afstand te nemen van haar gedachten en haar angsten er te laten zijn. Er is nu simpelweg geen ruimte voor verbinding, en dat forceren heeft dan ook niet zoveel zin. Zij moet eerst enigszins uit die overlevingsmodus komen voor ze daar weer toe in staat is. Veel belangrijker is dat zij zich nu op zichzelf focust, leert om zichzelf voorop te zetten, leert de burn-out te accepteren, haar emoties toe te laten, etc. Het lijkt me eigenlijk best wel veel druk geven voor haar dat ze dan ook nog aan haar relatie moet werken...

Google eens 'R-OCD'. Ik denk dat je het heel herkenbaar zult vinden en ik denk ook dat zij zich er enorm in zal herkennen. En het is voor jullie beide superbelangrijk dat jullie beseffen dat al haar angsten en twijfels worden getriggerd doordat haar lichaam en zenuwstelsel helemaal op de kop staan. Bij mij stonden toentertijd de relatie-angsten bovenaan, maar ik was ook bang voor mensen op straat, bang voor dieren, bang voor zo'n beetje alles. Het is niet rationeel, het is echt haar lijf die overal gevaren ziet.

En besef dat een burn-out gepaard gaat met een verschrikkelijk schuldgevoel. Ik voelde (en nog steeds voel) me zo verschrikkelijk schuldig naar mijn vriend dat ik over hem twijfelde, dat ik hem mijn ziekte aandeed, dat ik mijn eigen behoeften ineens voorop moest zetten (dat was ik totaal niet gewend). In die fase van een burn-out raak je jezelf kwijt, ben je een schim van wie je was, en dat is echt het allerzwaarste. Je ziet dat aan het feit dat veel mensen hier zeggen dat ze altijd zo vrolijk waren en totaal niet angstig, en zichzelf totaal niet terug herkennen nu.
Het kan lang duren, maar het komt wel weer terug. Er komt een punt dat je je meer jezelf gaat voelen na die eerste fase. Zeker als je dus oefent met mindfulness (minder in je hoofd en meer in het hier en nu), acceptatie en defusie (dat is afstand nemen van je gedachten, staan veel oefeningen online).

Als je er meer over wilt leren: De Burn-Out Reset is een soort gids (heel dik boek) om een burnie er doorheen te helpen en "Over de kop" van Brankele Frank is een uitleg wat een burn-out is en wat het in je lijf veroorzaakt.

De therapie is meer gebaseerd om met hsp en burn out om te kunnen gaan.

Loslaten / ruimte geven / het is niet persoonlijk enz.

Voor beide handvaten om er op een zo goed mogelijke manier mee om te kunnen gaan.

Niet perse relatie therapie hoor.

We vinden het beide wel fijn om eerlijk en open te communiceren

Ik merk wel op lastige momenten dat ik wel veel hulp ervaar door dit forum.

De onmacht / het eenzame gevoel / en de druk die het met zich mee brengt om alles op een goede manier aan te pakken.

Bedankt daarvoor!!

Graag zou ik wel eens wat meer verhalen willen lezen over een partner van iemand met een burn out

@ch ook hier heel herkenbaar. Hoe oud is je vrouw als ik vragen mag? En welke omgeving komen jullie vandaan?

42 jaar omgeving van Amersfoort

Hi CH,
Wat vervelend om te horen.
Ja, deze dynamiek is helaas heel herkenbaar. Ikzelf heb een BO en zit qua gevoel ook helemaal op slot. Het ene moment wil ik alleen zijn, het andere moment heb ik hoop dat het allemaal goed komt. Het brein doet gewoon gekke dingen en je bent jezelf echt niet. Ook qua impulsiviteit (en daarmee misschien ook direct alle gevoelens op tafel gooien).
Het is loodzwaar voor mijn partner, dus ik begrijp je volledig. Veel sterkte!

CH, Het leven is kort. Weet jij wat je wilt met de tijd dat je hier bent?
Je krijgt als mens niet voor niets een BO en hypergevoelig is meestal echt niet fijn. Op een gegeven moment breek je ergens (bij mij na zo’n 25 jaar uitputtelijk voor anderen in de weer) en kan je na het schrappen van heel veel in je leven soms niet anders meer dan alleen nog in jezelf te keren omdat er simpelweg geen energie meer is om te kunnen delen met een ander.

Ook wij zijn door een moeilijke periode gegaan,en het lag zeker niet aan mijn man.
Door een jeugdtrauma dat naar boven is gekomen ben ik in een BO geraakt.
Ik was kwaad op heel de wereld,en tot mijn spijt werkte ik het uit op mijn man,wij waren jaren gelukkig hadden weinig discussies en toch had ik het gevoel dat hij mij niet begreep.
Nu en hopelijk geeft dit je hoop,het is hier met vallen en opstaan,maar ben wel herstellende en voel mij ook veel rustiger,en zie dan ook dat mijn man hoopvol is.
Het belangrijkste is,luister naar haar en geef haar het gevoel dat je haar begrijpt,wij hebben dat nodig.
Je hebt het gevoel dat je nooit meer beter word,en je wil er zijn voor je gezin,maar het lukt gewoon niet.
Je voelt u zelf zo schuldig,want je sterke ik is weg,je hoofd wil wel,maar je lichaam wilt niet mee,erg frustrerend hoor.
Het enige positieve is nu met die kl… ziekte,wij zijn nog harder naar elkaar gegroeid.


Dus geef de hoop niet op,er is licht aan het einde van de tunnel.
Ik wens jullie veel liefde en moed toe.

Heef mij wel geholpen denk ik, alleen je zult het nooit 100% weten omdat het onbewust is. Maar sinds dien gingen dingen wel beter. Ik denk dat het sws fijn is dat je in een diepe trans komt. Maar ik durf dus niet helemaal te zeggen hoe en wat omdat het hele punt juist is dat het effect onbewust gebeurd.

Intressant zeg! Jsp herinner jij je nog iets van de. Vragen die je kreeg?
Werden er van te voren vragen gesteld, hoe gaat zo iets?
Ik heb het even opgezocht en ga me hierin verdiepen!

Groet marlijn

Mijn therapeut las me een kalmerend verhaal voor, en als het goed is pakt je onbewust zijn dingen daaruit op zonder dat je daar actief mee bezig bent. Je onbewust zijn weet eigenlijk hoe je moet herstellen en het is dus te kunst om dat aan te wakkeren zodat je uit je zelfhelende vermogen zijn weg stapt.

groetjes,

Dat verschilt per persoon en daar is ben ik bang niet een eenduidig antwoord op te geven. De één heeft na een half jaar minder klachten en de ander na 3 jaar nog veel fysieke klachten. Ik ben 1 jaar en 10 maanden onderweg en heb iedere dag nog fysieke klachten. In het begin waren ze nog heviger, dus het neemt langzaam af. Maar nog geen dag klachtenvrij geweest.
Dat klinkt niet zo bemoedigend misschien, maar in de tussentijd heb ik wel veel meer over mezelf geleerd en leer ik beter naar mijn lijf luisteren. En dat heeft ook weer een positief effect op mijn fysieke klachten.
Weet niet of je hier iets aan hebt: maar hoe dan ook sterkte. Gun jezelf de tijd om te herstellen. 🙂

Hier ook na anderhalf jaar nog steeds fysieke klachten. Als ik het vergelijk met een jaar geleden, dan is het minder heftig nu, maar nog steeds een stoorzender in mn dagelijkse leven. De door jou genoemde klachten ook gehad en enkele geen last meer van. Helaas komen er soms ook weer nieuwe klachten bij. Net zoals anoniem ben ik nog niet klachtenvrij geweest. Je leert er beter mee omgaan door er niet tegen te vechten en niet continu naar oplossingen te zoeken. Zelf ook veel uitgeprobeerd en inmiddels alles losgelaten en breng alleen nog bezoek aan de fysio. Wat ik zelf doe is 3x per dag 20 minuten rusten en dat zorgt ervoor dat ik mn dag beter doorkom. Voor misselijkheid had ik van de huisarts pilletjes gekregen die gebruikt worden bij reisziekte. Ik weet de naam niet meer. Dat hielp enigszins. Want als je misselijk bent is je eetlust ook niet goed. Ik zou sowieso naar de huisarts gaan met je klachten en misschien kan hij met je meedenken om je iig een beetje te ondersteunen. Al was het maar om je gerust te stellen.

Heel veel sterkte

Ik ben nu ongeveer 9 maanden aan het herstellen en bij mij zijn de klachten echt sterk afgenomen. Aan het begin echt hele heftige angsten en derealisatie. Dit is nu weg, alleen de angst komt soms nog een beetje terug als ik te veel doe. Klachten zoals misselijkheid wazig zien enzo heb ik ook amper meer. Nu vooral last van echt weinig energie (dus nog een lage belastbaarheid) en heel snel overprikkeld.
Het herstel gaat met golven, dan weer wat beter en dan weer kleine of grote terugvallen. Maar heb er wel vertrouwen in dat ik bijna in de 'opbouwende fase zit' en hoop in januari / februari te reintegreren.

Het is dus erg persoonlijk. Het hangt ook af van hoe lang je eigenlijk al in het rood staat. Ik heb ergens gelezen dat je 1/3e van de tijd nodig hebt om te herstellen van de tijd dat je over je grenzen bent gegaan. Dit zou in mijn geval denk ik redelijk kloppen.

Hey Jes,

Wat ontzettend vervelend! Ik herken me in de klachten die je omschrijft (en nog veel en veel meer)! Ben zelf momenteel 9 maanden onderweg. De 'directe' stress klachten zakten bij mij redelijk snel weg (een maand) en komen af en toe nog terug als ik weer een aantal dagen stress ervaar. Dit waren de klachten die jij boven ook benoemd.

Waar ik langer last van heb gehad is energiegebrek maar de OR methode heeft er voor gezorgd dat ik die weer terug kreeg. Ben toen begonnen met 2h iets doen en 1h op bed, afwisselend. Ondertussen zit ik op 40min op bed. Iedereen doet dit anders, dus kijk wat voor jou werkt. Ook na een yoga nidra sessie voelde ik me altijd weer wat opgeladen en rustig, na een rondje wandelen in de frisse buiten lucht, en een lekkere warme douche/bad.

Verder heb ik nu na 9 maanden nog wel steeds heel veel last van overprikkeling. Dit is eigenlijk de klacht die de afgelopen maanden overheerst heeft en mij nu nog belemmerd om weer te gaan reïntegreren. Ik heb de eerste maanden thuis heel veel fysieke rust gehouden maar bijna geen mentale rust. Ben veel gaan lezen, puzzelen, series kijken, op mn telefoon, en dat heeft voor mijn gevoel mijn hoofd helemaal oververhit.

Aantal dingen die mij verder hebben geholpen: psychosomatische fysiotherapeut (om weer naar mijn lijf te leren luisteren en rust te vinden), naar de POH gaan en me laten doorverwijzen naar een psycholoog voor passende therapie (CGT, EMDR, ACT) en een 'transformatief coach' om weer mn eigen plek in mn leven in te nemen en te kijken wat ik echt belangrijk vindt (ipv wat anderen vinden).

Heel veel succes en sterkte in je herstel ❤️

Bedankt iedereen voor jullie reacties ❤️
Ik ben alvast reisziekte pilletjes gaan halen tegen de misselijkheid want kan inderdaad ook niet eten momenteel. Heel veel steun aan ieder van jullie, het is echt een hels proces. Ook het schuldgevoel is niet te onderschatten. Ik probeer niets te doen maar is erg moeilijk…
Heb ook een 6 jarig zoontje die best wel wat aandacht vraagt en waar ik er natuurlijk zo goed mogelijk voor wil zijn.

Groeten

Hallo Jes, dat is vooral een vraag uit onzekerheid en angst, wat begrijpelijk is. Niemand gaat alleen een goed antwoord hebben op die vraag, het is voor iedereen anders, afhankelijk van je omstandigheden en wat je hebt meegemaakt. Kan je zitten met die angst en onzekerheid? Helaas is het snelste herstel acceptatie en vooral het doorvoelen van alle angst, en de juiste begeleiding. Neem anders even een kijkje op mijn website 👍🏻🫂

Weer op zoek naar nieuwe klanten labelvrijleven?

@ Jes, heel veel sterkte in jouw proces en wat ontzettend moeilijk lijkt het mij om dit te moeten combineren met de zorg voor een jong kind. Heb geduld en lees ondertussen veel goede tips op dit forum.

First of all; die vermoeidheid is positief. Het betekent dat je lichaam eindelijk tot rust durft te komen. Dus yay!

Daarnaast: het is hartstikke goed dat je je emoties uit. Onderdrukte emoties hebben inderdaad impact op je energie en je zenuwstelsel, maar het feit dat je het 's avonds wel bij je vrouw uit is hartstikke positief.

Je doet het hartstikke goed. Vermoeidheid hoort bij het burn-out proces en is vooral een signaal dat je rust moet pakken. Probeer daar naar te luisteren: meerdere dutjes overdag (of gewoon rustmomenten, eventueel met begeleide meditatie) zijn prima. En dan het liefst niet langer dan 30 minuten slapen.

Je hoofd wil grip krijgen op de situatie en daarom probeert het alles kapot te analyseren. Probeer daar niet te veel naar te luisteren en vooral de signalen van je lichaam te volgen. 😘

Dankje ax. Ja klopt mijn lijf voelt sinds een tijdje ook rustig het grootste deel van de week. Terwijl ik in het begin non stop aan stond. Die vermoeidheid heb ik ook al wel vaker gehad en is dan weer een tijdje minder etc maar nu is ie weer zo erg aanwezig. Terwijl ik echt veel rust neem. Daarom denk ik soms dat ik wat verkeerd doe ofzo. Maargoed ik moet wss gewoon nog meer geduld hebben.

Dat denk ik ook. Je vermoeidheid is niet zomaar weg. Maar probeer het als een goed teken te zien dat het er is :) Het betekent echt dat je aan het herstellen bent, hoe traag ook.

Ik ben aan het afbouwen van escitslopram. Inmiddels ga ik vanaf morgen naar de 0 mg. Ik ben dat gaan doen omdat ik te veel last had van de bijwerkingen en te weinig van de voordelen.
Als het voor je werkt, vraag ik me af of je nu al moet gaan afbouwen. Het is juist fijn en verstandig om je lichaam een beetje stabiel te houden om nog wat meer reserves op te bouwen. Je kunt ook gewoon een tijdje op 5mg blijven en daarna pas weer lager gaan :)

Van welke bijwerkingen had jij last, als ik vragen mag Ax?

Met name hitte aanvallen en rusteloze benen. Maar ik had ook echt weinig baat bij de ad. Het deed voor mij niet wat het moest doen.

@Ax hoelang heb je het gebruikt en welke dosering? Begin zelf vandaag en vind het allemaal erg spannend.

@Ax hoelang heb je het gebruikt en welke dosering? Begin zelf vandaag en vind het allemaal erg spannend.

Een aantal maanden. Zat op een gegeven moment op 15mg. Het verschilt echt per persoon hoe je erop reageert. Ik was gestart gebaseerd op allemaal positieve verhalen. Vervolgens deed het voor mij nagenoeg niks. Dus je kunt niet weten of het helpend is of niet tot je het probeert ;)

Wij burnies willen heel graag zekerheid hebben, controle. Maar dat is er niet. Je weet nooit of een keuze goed of fout gaat uitpakken. Dus probeer te starten en kijk of het voor jou werkt. Blijkt het niet te doen waarop je had gehoopt, dan zij dat zo - dat had je vantevoren niet kunnen weten.

Hey Ax, bedankt dat je dingen altijd zo mooi omschrijft. Ik las dit topic omdat ik ook twijfel of ik wel moet doorgaan met de ad. En jij schrijft precies wat ik even moest lezen. Dat je het helaas nooit zeker zult weten. Dus dankjewel daarvoor :-)

Als ik jou was zou ik nu niet afbouwen.
Je zenuwgestel is nog niet gezond.
Ik heb er m n zenuwgestel kwaad mee gedaan met afbouwen.
Overleg eerst met de arts.

Dank jullie wel allemaal voor de reacties. De beslissing is niet over 1 nacht ijs gegaan. Het was een hele bewuste keuze en uitgebreid overlegd met de psychiater. Ik denk ook nog dat het de juiste keuze is. Maar wanneer ik me dan minder goed voel zoekt mijn systeem nog in mijn omgeving naar bevestiging dat ik de juiste keuze heb gemaakt terwijl ik dit vertrouwen in mijzelf mag leren voelen. Weer een goede les 😉 Ik had al bedacht om nog even op 5 mg te blijven en dan kijk ik wanneer het goed voelt om naar 0 mg te gaan 🙏🏻

@R verstandige keuze denk ik :) En besef dat je systeem altijd eng vindt wat onbekend is, zeker nu het zo ontregeld is. Dus als dat bange hoofd van jou je weer eens probeert te overtuigen dat je verkeerd bezig bent, dan mag je die gewoon lekker laten praten en trots zijn dat je het onbekende opzoekt!

Ik heb vandaag de eerste keer geen ad geslikt. Ook spannend, maar ik ben ook blij dat ik er bijna vanaf ben :)

Inspirerend wat jullie schrijven. Ik zit ook heel erg in de angst om af te bouwen. Ook omdat ik van heel ver kom en nu gestabiliseerd voel. Het is maar de vraag of dat door de medicatie komt of door de lagen waar ik al heen ben gegaan. @Ax hoe heb jij afgebouwd? In wat voor stappen? Ik zit zelf op 10 mg escitalopram en overweeg om hyperbool af te bouwen. Dan ga je met 10% per 4-6 weken omlaag.

@Z hyperbool afbouwen is verstandig. Ik ben van 15 > 10 > 7,5 > 3,75 > 0 gegaan. Van de stap van 7,5 naar 3,75 had ik de meeste last. Verwacht dan ook dat ik nu ook wel wat bijwerkingen ga ervaren nu ik naar de 0 ga, dus hyperbool afbouwen zeker een aanrader.

Dat zijn flinke stappen, Ax. Dapper hoor! Hopelijk kom je goed door de laatste stap heen en kun je het zelf opvangen…
Ik ga vanaf morgen 1 mg zakken. 🙏🏻 Op hoop van zegen.

Dat zijn flinke stappen, Ax. Dapper hoor! Hopelijk kom je goed door de laatste stap heen en kun je het zelf opvangen…
Ik ga vanaf morgen 1 mg zakken. 🙏🏻 Op hoop van zegen.

Veel succes! Als het werkt zou ik eerlijk gezegd ook wachten tot je weer beter bent. De richtlijn zegt ook niet voor niets om bij depressies pas af te bouwen minstens een half jaar na herstel.

@Av. Ik gebruikte de AD niet voor depressie maar voor de angsten en paniek. Daar heeft het me ook erg bij geholpen. Maar de angsten hebben een oorzaak die met een pil niet op te lossen zijn. Inmiddels heb ik weer wat meer stevigheid in mezelf om de angsten te “accepteren”. Dus is het voor mij juist goed om te gaan ervaren dat ik met de angsten “kan zijn” en dat ik het aan kan! Eenvoudig is dat zeker niet…en dat is ook ok heb ik inmiddels geleerd 😉 🙏🏻

Bidden dat is het beste tot God

Wat mij erg hielp was prikkels zoals tv en telefoon vermijden. Qua telefoon alleen wat echt nodig was. Daarnaast 1x per dag een half uurtje wandelen. En heeeeel veel geduld.

Je zegt dat je ertegen aan het vechten bent. Maar juist dat vechten houdt het in stand. Probeer eraan toe te geven. Te accepteren dat dit het leven op dit moment is, maar dat het beter wordt - maar op dit moment even niet. De focus te verleggen naar de kleine positieve dingen in je leven. Hoe meer je strijdt, hoe meer je de klachten in stand houdt.

Ja ax dat hoor ik vaker. Maar heb geen ide hoe dit te doen??? Sta er mee op en ga er mee naar bed of het in mijn hoofd zit en er niet meer uit gaat .sta ziek ,moe en kapot op en zo gaat het maat door.

Klopt. En dat is heel naar. Maar dat is precies wat je moet leren accepteren. Dat het er is, dat je je klote voelt, dat je het niet weg kunt halen. En dat er geen snelle uitweg is hieruit.

Het is verdomd moeilijk, dat ben ik met je eens. En het is geen knop die omgaat: het ene moment is het makkelijker om te accepteren dan het andere moment.

Het begint bij mindfulness trainen. Dat betekent meer in het moment zijn en minder in je hoofd zitten. Je kunt de VGZ mindfulness-app gebruiken, die heeft fijne gratis oefeningen. Het is echt een vaardigheid die je moet oefenen, het lukt niet van de ene op de andere dag.

Mijn hielp het daarnaast om bij wat voor activiteit dan ook heel bewust na te gaan wat je doet. Bijvoorbeeld als ik een puzzel maak, dat ik dan heel bewust ga kijken hoe het stukje eruit ziet, welke kleuren hij heeft, etc. Of als ik op bed lig, dat ik zonder oordeel mijn lichaam scan: eerst mijn tenen voelen, dan mijn voet, dan mijn benen, etc. Om te proberen meer in het nu te leven en minder in mijn gedachten en angsten.

Ax bedankt super voor je berichtje.
Ik ga eens kijken wat het doet met de vgz app hoe gaat het verder met jou mvg anoniem

Wat een lastige situatie voor je MG! Onderstaande is van chatgpt, ik weet hier ook weinig van. Wel zou mijn advies zijn actie te ondernemen. Wachttijden en beslissingen duren vaak lang, of je wordt van het kastje naar de muur gestuurd. Gewoon beginnen met bellen of ergens aankloppen voor hulp (evt samen met je ouders). En heb je al hulp gehad voor het waarom van je burnout? Paste je studie mss ook niet bij je? Wie weet kan een studieadviseur ook nog met je kijken wat wel mogelijk is, als je later toch een opleiding wil afronden.

1. Ziektewet (ZW)
Alleen mogelijk als de student een bijbaan of werk had en ziek uit dienst is gegaan.

De werkgever of het UWV betaalt dan (tijdelijk) een Ziektewetuitkering.

Voorwaarde: je moet verzekerd zijn via je werkgever of uitzendbureau.

2. Wajong (Wet arbeidsongeschiktheidsvoorziening jonggehandicapten)
Gericht op jongeren die voor hun 30e door ziekte of beperking duurzaam niet kunnen werken.

Voorwaarde: de student moet duurzaam minder dan 20% kunnen verdienen van wat een gezonde leeftijdsgenoot zou kunnen.

Er vindt een keuring door het UWV plaats.

Niet iedere burn-out leidt tot Wajong, omdat herstel vaak mogelijk is.

3. Bijstand (Participatiewet)
Als er geen recht is op Wajong of Ziektewet en er onvoldoende inkomsten/vermogen is, kan de gemeente bijstand toekennen.

Bij gedeeltelijke arbeidsgeschiktheid kan de gemeente ook trajecten richting herstel en werk aanbieden.

Voor studenten geldt dat de studiefinanciering vaak als voorliggende voorziening wordt gezien, waardoor bijstand meestal pas ná de studie in beeld komt.

4. Tegemoetkoming studerende gehandicapten (WSF/Wajong 2015)
Als studeren door ziekte niet lukt, kan DUO in sommige gevallen een studiefinancieringsschuld kwijtschelden of extra ondersteuning bieden.

Dit geldt vooral als het gaat om structurele (langdurige) beperkingen.

✅ Praktische stap: De student (of ouders/begeleiders) kan het beste contact opnemen met:

UWV → voor Ziektewet of Wajong.

Gemeente → voor bijstand of hulp via de Participatiewet.

DUO → voor eventuele regelingen rond studiefinanciering.

Dankjewel AV.!

Ik ga er mee aan de slag.

Hey RS,

Ben geen Ax maar raad ally boothroyd aan op youtube, of the house of deep relax.

Ja die heb ik ook. Vind ik echt goed

Ik doe veel yoga Nidra op de you tube scant je hele lichaam duurt een half uurtje je kan ook kortere nemen en in de middag even rusten op de bank met meditatie muziek Tibetaanse geeft rust en ondertussen ademhaling oefening doen en ik ook deep relax succes en p.s heb ook wat terug vallen hoor zit er ruim 2 jaar in nu

Ik gebruik ook House of Deep Relax, en de VGZ mindfulness app. House of Deep Relax is betaald, maar is heel fijn voor Yoga Nidra. VGZ is wat klinische, maar ik vind 'm wel lekker to-the-point en fijn om mee te beginnen omdat de oefeningen wat korter zijn (en hij is gratis). Beide zijn Nederlands!

Ik heb de app Meditation Moments. Staan ook hele fijne yoga nidra oefeningen op en allerlei andere meditaties, slaapverhalen, (stoel)yoga en andere dingen. Echt de moeite waard ook!!

Wel betaald. Uit mijn hoofd €49 voor een jaar.

Op de Wietske Anna podcast staan fijne yoga nidra sessies.

W.

Ik gebruik Insight Timer. Ook best wel duur, abonnement voor een jaar.
Maar Ally Boothroyd staat er in ieder geval op, en gaandeweg leer je nog andere docenten kennen. Er staan duizenden meditaties op. Ook veel in het Nederlands.

Wat ik fijn vind, is dat je rustgevend achtergrondgeluid zelf kunt instellen, als dat er niet is. B.v. zee, regen of natuur.
Je kunt favorieten opslaan, zowel specifieke meditaties als docenten. Zoeken op een onderwerp. Etc.
Je ziet van anderen waar ze naar luisteren, waar ze dankbaar voor zijn, en er is een wereldbol met huidige activiteit. Dat is wel geinig.

Wat ik wel minder vind, van deze app, is de gamification... ze proberen van mediteren óók een spel te maken, met streaks en dat je je "score" dan kunt delen met vrienden. "Kijk mij eens meditéren, jonguh!"
Hier kan ik helemaal niks mee.
Op de docenten pagina is er ook veel reclame voor peperdure retreats... Beetje tenenkrommend. Munt slaan uit spiritualiteit.

Maar goed. Gewoon op Spotify is ook heel veel te vinden. Als je b.v. zoekt op mindfulness of meditatie. Ook veel Nederlands.
Ik vind Mindful Minuut heel fijn, Edel Maex, Minutez, Wibo Koole.

Ik gebruik Down Dog. Het is wel betaald, maar ik ben er super blij mee. Als je het koopt, kan je alle apps van ze downloaden en gebruiken. Ze hebben yoga (inclusief yoga nidra, maar ook allerlei andere soorten yoga), meditatie (evt met ademhalingsoefeningen) en nog een pilates, HIIT, en barre app. Je kan niveaus instellen, tijdsduur, stem, tijd savasana etc. Omdat ik de yoga, meditatie en pilates app gebruik, is het het geld waard. Als je het niet kan betalen, kan je het ook gratis krijgen omdat ze willen dat iedereen die het nodig heeft, het gebruiken kan.

We hadden hier niet zo lang geleden een topic over. Probeer eens terug te zoeken?

Volgens mij zijn er momenteel weer grote achterstanden voor de keuring, dus het kan zo maanden duren voordat je gezien wordt. In de tussentijd krijg je WIA, als je je baan al kwijt bent. Deze hoef je nooit meer terug te betalen, wat er ook gebeurd.

Ik ben zelf 70 procent afgekeurd en nu in WIA.

Verder moet je gewoon je verhaal doen zoals het is. Het niet erger maken, maar zeker ook niet mooier. Neem iemand mee die jou en je situatie goed kent. Sowieso fijn om er niet alleen voor te staan.
Vaak moet je b.v. een gewone dag omschrijven. Hoe laat sta je op, wat ga je doen, waar loop je tegenaan, wat lukt wel, wat niet, en waarom.
Ik had mijn vriendin mee, bij het gesprek.

Ik maakte mij ook druk, wegens alle negatieve verhalen, maar het is me heel erg meegevallen. De mensen bij UWV staan niet 's ochtends op om iemand een poot uit te trekken, ze zijn er om je te helpen.

Bedenk ook dat negatieve ervaringen vaak breed worden uitgemeten en veel aandacht krijgen, en alle "best ok" ervaringen nauwelijks online verschijnen.

We hadden hier niet zo lang geleden een topic over. Probeer eens terug te zoeken?

Volgens mij zijn er momenteel weer grote achterstanden voor de keuring, dus het kan zo maanden duren voordat je gezien wordt. In de tussentijd krijg je WIA, als je je baan al kwijt bent. Deze hoef je nooit meer terug te betalen, wat er ook gebeurd.

Ik ben zelf 70 procent afgekeurd en nu in WIA.

Verder moet je gewoon je verhaal doen zoals het is. Het niet erger maken, maar zeker ook niet mooier. Neem iemand mee die jou en je situatie goed kent. Sowieso fijn om er niet alleen voor te staan.
Vaak moet je b.v. een gewone dag omschrijven. Hoe laat sta je op, wat ga je doen, waar loop je tegenaan, wat lukt wel, wat niet, en waarom.
Ik had mijn vriendin mee, bij het gesprek.

Ik maakte mij ook druk, wegens alle negatieve verhalen, maar het is me heel erg meegevallen. De mensen bij UWV staan niet 's ochtends op om iemand een poot uit te trekken, ze zijn er om je te helpen.

Bedenk ook dat negatieve ervaringen vaak breed worden uitgemeten en veel aandacht krijgen, en alle "best ok" ervaringen nauwelijks online verschijnen.

We hadden hier niet zo lang geleden een topic over. Probeer eens terug te zoeken?

Volgens mij zijn er momenteel weer grote achterstanden voor de keuring, dus het kan zo maanden duren voordat je gezien wordt. In de tussentijd krijg je WIA, als je je baan al kwijt bent. Deze hoef je nooit meer terug te betalen, wat er ook gebeurd.

Ik ben zelf 70 procent afgekeurd en nu in WIA.

Verder moet je gewoon je verhaal doen zoals het is. Het niet erger maken, maar zeker ook niet mooier. Neem iemand mee die jou en je situatie goed kent. Sowieso fijn om er niet alleen voor te staan.
Vaak moet je b.v. een gewone dag omschrijven. Hoe laat sta je op, wat ga je doen, waar loop je tegenaan, wat lukt wel, wat niet, en waarom.
Ik had mijn vriendin mee, bij het gesprek.

Ik maakte mij ook druk, wegens alle negatieve verhalen, maar het is me heel erg meegevallen. De mensen bij UWV staan niet 's ochtends op om iemand een poot uit te trekken, ze zijn er om je te helpen.

Bedenk ook dat negatieve ervaringen vaak breed worden uitgemeten en veel aandacht krijgen, en alle "best ok" ervaringen nauwelijks online verschijnen.

Bedankt voor je reactie! Wat betekent in jouw geval die 70 procent? Moet je dan nog deels werken erbij nu? Ik snap die percentages soms ook niet zo goed. Ik heb zelf een vrij hoog salaris. Ben zelf 31, verdiende 6200 p maand. Zittend werk (kantoor baan). Is dat percentage dan een afgeleide van je loon wat je nu nog kunt verdienen met je klachten? Of de mate van arbeidsongeschiktheid ?

Ik heb hulp gezocht bij uwverzuimregiseur te vinden op internet. Zij bereiden je voor op het gesprek met de verzekeringsarts en gaan met je mee. Het kost wat maar ik ben zo goed begeleid dat ik het iedereen gun. Het neemt een hoop stress weg.

Interessant! Wat voor hulp biedt zo'n persoon ongeveer? Waar moet ik aan denken? En fijn dat het een hoop stress wegneemt. Dank voor je tip.

Ja, ik heb tijdelijk in de WIA gezeten omdat het UWV veel te laat was. Heb ruim een jaar op een beslissing moeten wachten en in die tijd was het nog niet duidelijk of je het voorschot moest terugbetalen of niet dus dat was uiterst stressvol. Moeten herstellen terwijl een van de belangrijkste basiselementen, veiligheid over financiën, niet op orde is. Tegenwoordig geeft UWV al van tevoren aan dat je het voorschot niet hoeft terug te betalen dus dat is al een verbetering.
Inhoudelijk heb ik helaas niet veel goeds te vertellen over de artsen en de procedure. Ik heb er meerdere gesproken, zowel voor mezelf als voor anderen, en daarnaast heb ik ervaringen gehoord, en mijn ervaring is dat men gewoon oprecht niet weet waarover je het hebt als je burnout bent.
Het is natuurlijk goed om je goed voor te bereiden op de vragen die je gaat krijgen. En die gaan met name over wat je klachten zijn en wat je zoal doet op een dag. Die vraag op zich laat al zien dat men het niet begrijpt want in een burnout is vaak je ritme naar de mallemoer en heb je heel wisselvallige dagen. En over wat je allemaal doet om beter te worden. Houd er rekening mee dat men alleen geïnteresseerd is in officiële mainstream dokters. Als je bijvoorbeeld een coach hebt of een alternatieve hulpverlener oid, dan laten ze dat buiten beschouwing. Ook krijg je mogelijk vragen zoals wie je huishouden doet. En als je dan zegt dat je dat zelf doet (als je bijvoorbeeld alleenstaand bent) dan zien ze dat als een teken dat je ook wel kan werken. Ook al ben je helemaal gesloopt en gestresst van het huishouden.
Hun beleid is dat zolang je niet (extreem) bedlegerig bent, bijvoorbeeld omdat je bent opgenomen in een instelling, je niet ziek genoeg bent voor de WIA.
Dit is gebaseerd op ervaringen van zo'n vijf jaar geleden dus misschien is er sprake van inhoudelijke vooruitgang bij de WIA, maar op basis van mijn ervaring bij mezelf en bij anderen zou ik je zeer serieus adviseren om alvast na te denken over je financiën voor als je aanvraag wordt afgewezen. Heb je recht op bijstand, heb je spaargeld, etc.
En qua inhoud moet je 0% vertrouwen op de kennis van de arts. Je moet zelf uitspellen wat je klachten zijn, wat de ernst daarvan is, welke artsen dat hebben bevestigd, welke artsen je op dit moment behandelen, etc. Ik herken me dan ook niet in bovenstaand commentaar dat de artsen je willen helpen. Het uitgangspunt is wel degelijk dat je aanvraag vrijwel zeker wordt afgewezen. Dat is niet omdat het slechte mensen zijn, maar omdat ze de kennis niet hebben en bovendien gebonden zijn aan een heel strikt systeem dat gebaseerd is op allerlei ficties en waarin geen ruimte is voor klachten die meer complex en algemeen van aard zijn. Je klachten zijn gewoon niet zo erg volgens het systeem van de WIA.
Dit is niet bedoeld om te demotiveren maar om de ernst van de situatie te beschrijven.
Veel succes met het gesprek en vooral ook met je herstel!

Dank voor je uitgebreide reactie Jordy. Bij mij is die 2 jaar wel diagnose long COVID gegeven, zoals door huisarts als bedrijfsarts. Mijn arbo arts gaf zelf aan dat je hier serieuzer mee wordt genomen dan burn-out, ook belachelijk eigenlijk dat de arbo arts dit zo stuurt maargoed. Ik ga het wel meemaken. Financieel heb ik het goed en mijn ouders ook dus die zullen me altijd steunen mocht het nodig zijn

Jeetje, werkt het echt zo? Jordy, wat kwam er toentertijd uit jouw keuring? En hoe heb je vervolgens alles opgelost? Hoe gaat het nu met je?

En ik heb in een eerder topic ook wel dingen gelezen inderdaad. Van bijvoorbeeld C. C. heb jij dit ook zo ervaren recent? Wat voor diagnose had jij? En BrandUit wat voor diagnose had jij erin staan?

@Anoniem1 Dat klinkt heel slim, om voor long COVID te gaan, want ook al is dat denk ik nog steeds een complex en algemeen klachtenbeeld, de kans lijkt me wel groter dat een arts dat herkent als iets serieus.
En ik ben blij voor je dat je financiële altenatieven achter de hand hebt. Dat klinkt gezond!

@Anoniem2 Ik doe verslag van hoe het ongeveer 5 jaar geleden ging. Ik weet niet of er inmiddels inhoudelijk dingen zijn veranderd. Maar toen ging het echt zo, ja. Het is niet slechts een verhaal van iemand die een negatieve ervaring had. Ik heb het ook met en bij anderen gehoord. Een arts heeft het letterlijk uitgespeld dat als je niet bedlegerig bent, etc. Dat heeft niets te maken met of ze willen helpen of niet. Ze mogen er niets mee. Mijn diagnose was burnout maar dat bestaat niet in de WIA (wel in de Ziektewet), dus wat je overhoudt is wat klachten van vermoeidheid en de uitkomst was dan ook de standaard uitkomst van minder dan 30% arbeidsongeschikt en dus een afwijzing. Ik ben toen in de bijstand terechtgekomen en het heeft me nog eens jaren gekost om daar een goede keuring te krijgen. Op een gegeven moment ben ik eindelijk arbeidsongeschikt verklaard. Niet dat iets leuks is, maar het is wel de realiteit, en pas sindsdien kon mijn herstel beginnen en dat is nog volop bezig. Er is ook een psychische diagnose van angststoornis bijgekomen en het is wonderbaarlijk hoe veel meer je geholpen kunt worden als mensen maar een woordje horen dat ze kennen. Het syteem is nog niet klaar voor klachten zoals burnout of vergelijkbare complexe ziektebeelden. Het moet in een duidelijk hokje passen. Maar het gaat relatief beter, bedankt voor het vragen, maar er is nog heel veel herstelwerk aan de winkel. Het verhaal van C.C. ken ik niet. En dat van jou ook niet, dus ik wens je in het algemeen alle goeds :)

Bovenstaand bericht is ook van mij, Jordy.

Ik heb mijn bedrijfsarts gevraagd de diagnose "autistische burnout" te noemen.
Dat heeft hij gedaan.

ASS diagnose was sowieso al gesteld tijdens de burnout, buiten UWV. Dus ook die was bekend bij UWV.
Inmiddels heb ik ook een aantal diagnoses in de "angst" categorie erbij, die ik toen nog niet had. Misschien moet ik die ook nog opsturen naar UWV, Bedenk ik me nu. Voor het dossier.

Dus ik ben ook niet met alleen "burnout" bij UWV terecht gekomen. Maar ik herken me er niet in dat ze alleen mensen die de hele dag op bed liggen afkeuren. Want dat is bij mij niet zo. Ik ben wel heel snel mentaal vermoeid. (Nog steeds) En kan heel weinig prikkels aan. Een paar keer per dag moet ik wel even liggen. Op goeie dagen maar 1 keer, op slechte 3 of 4. Maar dat geldt denk ik voor vrijwel iedereen hier op dit forum, toch?

Ik heb ook de arts die de keuring ging doen van te voren informatie gegeven over autistische burnout. O.a. een artikel uit het vakblad voor bedrijfsartsen, dat ik mijn bedrijfsarts ook al eens eerder had gestuurd. Ik weet niet of dat geholpen heeft? De meeste artsen kennen deze problematiek in ieder geval niet goed.

Mijn vorige reactie plaatst weer eens niet..
kwam hierop neer:
Ik heb ook m’n WIA-aanvraag ingediend. Heb er best veel stress van (gehad). Ik heb ‘alleen’ een burn-out en het verhaal hierboven geeft weer meer stress. Hoop dat er ook positieve verhalen zijn die wat meer hoop geven. Op de site van het UWV krijg ik de indruk dat je aanvraag niet zomaar afgekeurd wordt als je alles mbt je re-integratie goed hebt vastgelegd en aan alles hebt meegewerkt. Tuurlijk is er ook een deel afhankelijk van het gesprek, maar ik wil er niet al gelijk met wanhoop ingaan. Er zijn veel mensen met een burn-out en ook veel mensen die na 2 jr nog niet in staat zijn (volledig) te werken. Ik zal gewoon eerlijk verwoorden hoe het gaat en hoop er het beste van.
Voor degenen in hetzelfde schuitje: sterkte!

@ BrandUit Goed om te horen dat het in jouw situatie anders is gegaan.
Mijn verslag was hoe het ca. vijf jaar geleden was en toen heb ik bij meerdere mensen dat beleid (alleen afkeuring bij opname in instelling etc.) toegepast zien worden en het is letterlijk uitgelegd als beleid.

Dus of inmiddels het beleid is veranderd of dat jouw inbreng een positieve bijdrage heeft geleverd, of een combinatie, weet ik niet. Het sluit in ieder geval goed aan op wat ik hierboven zei over dat mensen zelf initiaf moeten nemen om alles uit te leggen en niet moeten vertrouwen op de kennis van de artsen. Goed om te horen in ieder geval dat het is gelukt. En sterkte!

1. Burnout gaat vaak samen met andere psychische klachten/aandoeningen. Zorg dat je WIA dossier uit meer bestaat dan alleen het verhaal van de bedrijfsarts.
Indien er bevindingen van een psycholoog en/of psychiater zijn vastgelegd (bijv. angststoornis, depressie), vraag deze stukken op (rechtstreeks of via de huisarts) en voeg ze toe aan de WIA aanvraag. Je mag zelf medische stukken toevoegen. Grote kans dat de verzekeringsarts het dossier dan serieuzer neemt.

2. Houd er rekening mee dat het systeem 'voordeliger' is voor mensen met hogere inkomens. Het recht op WIA wordt berekend op basis van een vergelijking tussen wat je werkelijk verdiende en wat je theoretisch, volgens de arbeidsdeskundige, nog kan verdienen met de huidige beperkingen zoals die door verzekeringsarts zijn vastgesteld. Als dit verschil maar groot genoeg is (>35%), heb je recht op WIA.
Zeker in het geval van burnout/psychische klachten, ben je veel beter af als je een hoog inkomen had. Want met de daaraan gerelateerde beperkingen (bijv. in het omgaan met stress, deadlines, conflicten e.d.) kun je altijd nog wel productiemedewerker of kraanmachinist o.i.d. worden. En het daarbij behorende gemiddelde salaris is een stuk lager dan het salaris van iemand die bijvoorbeeld dokter, manager of advocaat was. Dus die hebben veel sneller recht op WIA dan een administratief medewerker die sowieso al (veel) minder verdiende en dus (theoretisch) gemakkelijker een alternatieve functie kan vinden om ongeveer hetzelfde salaris te kunnen verdienen. Het is gek maar zo werkt het systeem echt.

Hi Sterre, fijn om te horen dat het beter gaat! Bij mij heeft dat hijgerige gevoel vaak nog wel met onrust te maken. Met name doordat ik vooral door de borst ademhaal op dat moment. Het helpt natuurlijk niet dat je conditie gewoon heel slecht is geworden 😅

Het kan helpen om buikademhalingsoefeningen te doen, maar verder is het ook gewoon onderdeel van het proces. Het gaat beter, maar je bent nog niet hersteld - en dus is het logisch dat je nog klachten hebt. Probeer er vooral niet te veel mee bezig te zijn, hoe meer je er tegen vecht, hoe meer je lichaam weer in strijdstand komt.

Mocht het weer erger worden, probeer het dan als signaal te zien dat je weer even wat rustiger aan doet. Uiteindelijk is dat waar de fysieke signalen voor zijn: als signalen! :)

Hoi Ax,
O wauw! Wat super fijn je bericht. Ergens weet ik het ook wel maar het is zo fijn en geruststellend om dit te horen. Ja je hebt helemaal gelijk. Signaal, accepteren, en ondertussen hersteloefeningetjes doen en proberen te onthouden dat het er allemaal bij hoort en dat het goed komt. Ik ga dit berichtje gewoon af en toe herlezen. Heeel veel dank!

Fijn om te horen, Sterre 😘 Die mindset helpt mij iig enorm!

Ik ben sinds een week begonnen met zingen, gewoon meezingen met youtube of karaoke opzetten. Ik zoek naar liedjes met lange frases, vaak simon&garfunkel. Ik merk dat dit veel meer doet voor mij om een diepe ademhaling te krijgen dan alle ademhalingsoefeningen die ik al gedaan heb.

Hey An, wat fijn om wat van jou te horen. En fijn dat het iets beter gaat, het zijn de kleine stapjes. Het liefst wil je een grote stap nemen en klaar, maar helaas. Maar toch An, ik hoop dat je het zelf ook ziet dat je stapje voor stapje de goede kant opgaat. En nee het is niet raar als je afleiding hebt dat je je dan beter voelt, dat heb ik ook uiteraard. Want is het er niet dan zit je zo weer in je piekermodus 😬. En nee je kunt niet 16 uur per dag met een hobby bezig zijn, maar uiteraard wel wat afwisselen met wandeling, boodschap doen, tv kijken, met iemand bellen, praatje maken buiten, huishouden doen, puzzel maken. Die lichamelijke klachten zijn vervelend en die heb ik ook helaas. Ik denk allemaal wel hier op het forum.

Ik hoop dat het met jou steeds beter gaat An, we komen er wel 💪🏻 En ik ben heel af en toe te vinden op dit forum, maar misschien kijk je dan toevallig niet bij dat verhaal. Reageren doe ik af en toe.

Zet hem op hè An en een dikke knuffel van me.

Hoi An, met mij gaat het vergelijkbaar als met jou. Ik slik ook AD. Heb ook last vd spieren en nog onrust in de ochtend. Ik krijg nu acupunctuur en dat helpt. Mijn energiepotje is nog aan de lege kant. Wandel wel elke ochtend 3 kwartier en ik spreek ook af met vriendinnen. Het valt gewoon niet mee om alles nu alleen te doen. Het heeft tijd nodig. Maar we komen er wel 💪🏻.
Liefs Gabje

Hoe allen
@ Burnie. Stap voor stap …valt niet altijd mee,maar je ziet het nooit van jezelf lijkt het wel🤔. Dat je toch wel VOORUIT gaat…al is het maar iets! Zoveel geduld heb ik niet🤷‍♀️🙄maar hectometer toch.vandaar dus dipjes! Even huilbui en door….afleiding door ,en voor jezelf valt ook niet mee. Dus soms piekeren. En wat je noemt van de boodschap even doen,tv,lezen etc…verschillen we niet zoveel (gelukkig ) maar je denkt al snel : hoort dat wel zo bij mij ) dus blij dat je dat ook zo hebt😬.ik schrijf wel weer een berichtje, of jij 🤔 hou vol !

@ Gabje

Het valt zeker niet mee,als je alleen bent. Maar ja…dan maar even een 😢. Dagen zijn lang dan.🤷‍♀️

Ik hoop dat de acupunctuur wat doet voor je.
ik lees het wel dan!
Heb je wel een hobby.?
Hou je goed ,ik lees je weer !
Liefs

Hoi An, wat goed dat je daar nog aan denkt!!
Dat doet een mens zo goed.!
Mijn onderzoek was gelukkig goed🙏 hele opluchting. Verder gaat het redelijk.
Gisteravond feestje gehad, druk, gezellig maar zonder muziek, dus dat was geen stoorzender
Vandaag toch wel meer stress op m n borst hoor. Toch al die prikkels é. Dan zakt de moed toch weer ff weg. Nog zooo kwetsbaar. We gaan toch weer maar verder. Jij ook.
Ik lees wel weer wat.

Hoi Jacoba

Ik weet ook nog dat ik in de stress zat met dat onderzoek ,weet dus wat het is .
Heb zeker aan je onderzoek gedacht…vandaar mijn vraag naar jou ! Aandacht voor anderen….zei mijn moeder vroeger al !!
Wat ben ik blij dat het onderzoek goed was😊. Gelukkig !

Teveel drukte kan ik ook niet hebben, dus niet teveel in een keer🤷‍♀️we modderen maar door💪🏼

Ik herken je verhaal, ik heb dat ook regelmatig opgezocht, als een verklaring voor mijn burn out. Tot ik er op een gegeven moment achter kwam dat mijn zenuwstelsel niet tot rust kon komen als ik maar bleef zoeken naar verklaringen. Ik weet natuurlijk niet hoe jouw leven er voor je burn out uitzag en of jij toen ook al dingen in jezelf herkende die bij autisme horen maar de dingen die je beschrijft over het niet snel genoeg kunnen anticiperen op een veranderende situatie hoort wel echt bij een burn out.

Ik heb al 2 keer een lang verhaal opgeschreven, waarop de website zegt: wordt binnenkort gepost, en vervolgens verschijnt er niks. Hier kan ik slecht tegen...

In het kort dan: ik heb tijdens mijn burnout ook diagnose autisme gekregen. Nog sterker, dit was het moment dat ik door de hoeven ging. Want het is best wel even iets om te verwerken. En de meeste autisten duiken vervolgens heel diep dit onderwerp in.

Ja, er zijn overeenkomsten met burnout. Bij mij heeft de burnout de onderliggende problemen vooral uitvergroot.

Kijk naar hoe je was als kind. En vóór de burnout. Doe een online test. (Die geven een indicatie, geen diagnose)

Heb je de burnout door je werk gekregen, of werd je hele leven je te veel? Heb je sensorische gevoeligheden? Ben je slecht in grote groepen? Ben je opgeladen na een pauze in de kantine met collega's, of uitgeput? Merk je veel meer details op dan je omgeving? Is er ADHD of autisme in de familie? Vind je het moeilijk om in het grijze gebied te verkeren van "het is misschien autisme"? (Zonder duidelijkheid)

Ik heb al 2 keer een lang verhaal opgeschreven, waarop de website zegt: wordt binnenkort gepost, en vervolgens verschijnt er niks. Hier kan ik slecht tegen...

In het kort dan: ik heb tijdens mijn burnout ook diagnose autisme gekregen. Nog sterker, dit was het moment dat ik door de hoeven ging. Want het is best wel even iets om te verwerken. En de meeste autisten duiken vervolgens heel diep dit onderwerp in.

Ja, er zijn overeenkomsten met burnout. Bij mij heeft de burnout de onderliggende problemen vooral uitvergroot.

Kijk naar hoe je was als kind. En vóór de burnout. Doe een online test. (Die geven een indicatie, geen diagnose)

Heb je de burnout door je werk gekregen, of werd je hele leven je te veel? Heb je sensorische gevoeligheden? Ben je slecht in grote groepen? Ben je opgeladen na een pauze in de kantine met collega's, of uitgeput? Merk je veel meer details op dan je omgeving? Is er ADHD of autisme in de familie? Vind je het moeilijk om in het grijze gebied te verkeren van "het is misschien autisme"? (Zonder duidelijkheid)

Dank je voor je reactie. Ik heb geen idee of de spanning altijd al in mij heeft gezeten. Ik ben 30 en ik denk dat de spanning al is op gaan bouwen rond mn 15e. Of ik slecht ben met grote groepen, geen flauw idee. Door de burn out heb ik echt geen referentiekader meer. Ik voel me totaal vervreemd van mijzelf. Ik heb ook het idee dat ik het zelf allemaal in stand houd. Of het een aangeleerd patroon is of dat m’n hersenen daadwerkelijk anders in elkaar zitten, ik weet het niet. Het is inderdaad het grijze gebied wat mij veel energie kost. Het enige wat werkt is denk ik toch om hulp te zoeken.

Hulp zoeken lijkt me sowieso het beste, doe dat vooral.

Dat je zo'n moeite hebt met het "grijze gebied" vind ik wel opvallend.
Want ik heb inmiddels geleerd dat de meeste mensen dat niet hebben. En dat ze het makkelijk even kunnen loslaten of "parkeren". En dan rustig worden. Er is zo vaak tegen mij gezegd: laat het even los.
Maar dat kan ik niet. Dat hangt samen met autisme. Mijn denkbeeldige laatje (van dit onderwerp) blijft dan open en veroorzaakt onrust.
Iets wat daarmee samenhangt, is dat ik heel erg gericht ben op het eindresultaat. En niet op de weg erheen. Ik kan nauwelijks genieten van reizen. Wel van aankomen 😅

Nouja. Succes met de zoektocht. Je kunt bij de HA je gedachtes hierover uiten. Misschien verwijst hij je door?

Hoi Anoniem, jouw verhaal lijkt de mijne wel. Pas sinds de burnout wijst ook veel richting autisme. Voor mij betekent autisme de klassieke vorm (zoals de film Rainman) maar kennelijk zijn er tegenwoordig allerlei vormen. Als jij het hebt dan heb ik het ook in ieder geval : ). Hoogsensitief is ook iets wat veel naar boven komt. Je kan erover praten met een psych. Het gaat in dit geval niet om wat je hebt maar hoe je bent en wat bij je past. En wat je kan doen om het leven te gaan leiden wat eigenlijk voor je is bestemd. Duurt erg lang maar je komt er stapje voor stapje wel achter wat dit is.

Ik herken heel erg het gestress over geld uitgeven! Het voelt alsof het bedreigend is om geld weg te 'geven', en zeker als het aan jezelf is. Ik denk dat het ook een soort verdediging is: het gaat niet goed met je, voldoende geld is veilig, geef het niet uit. Ik probeer te denken: een fiets is goed voor mijn gezondheid. Dan kan ik er ook meer voor anderen zijn. Jezelf verwaarlozen hebben anderen ook niets aan. Qua vakantie zou ik zeggen: je voelt goed hoe je het wil: samen met je man gaan én het geld is er niet om samen te gaan. Dan zal je, of je man, het aan de kinderen moeten vertellen. Je kinderen zijn nog jong, gaan vast backpacken of reizen met vrienden, misschien kan je ze dan ooit wat toestoppen. En straks hebben ze zelf een keer een fijne baan, en kunnen ze zelf sparen voor die reis. Niet alles kan, ook deel van de opvoeding toch 😉

Lieve Monique, De nieuwe fiets is een primaire levensbehoefte. Het is jouw geld en het lijkt mij dat je kinderen het ook niet leuk vinden als mams straks ineens ergens staat of valt omdat haar fiets niet goed meer is. Koop dat ding, je kan weer jaren vooruit en je zal iedere keer blij zijn als je op je nieuwe fietsje stapt. Heeft niets met jezelf voorop stellen te maken. Reisjes ed. komen wel als er de tijd voor is en voel je in vredesnaam niet schuldig. Je doet echt niemand tekort.

Eens met bovenstaande reacties. Die fiets verdien je en kan je ook weer helpen bij je herstel. En over die vakantie over een paar jaar: als je kinderen volwassen zijn kunnen ze toch hun deel (grotendeels) zelf betalen? Ik ben dit jaar met familie mee geweest en heb gewoon mijn aandeel betaald. Dat zou ik ook bij mijn ouders doen. Succes en sterkte met alles!

@Monique je zenuwstelsel is compleet op de schop. Dat betekent dat keuzes maken an sich al heel eng is, laat staan een dure uitgave zoals een fiets. Dat is de reden dat de twijfel toeslaat zodra het "echt" wordt: je zenuwstelsel slaat op tilt, want een fiets kopen = nieuw, geld uitgeven aan jezelf = nieuw, en alles wat nieuw is, is op dit moment per definitie onveilig.
Dat is de angst die spreekt - het is je Burn-Out die je terug probeert te brengen naar je veilige, comfortabele, en vooral bekende pad. Maar nu komt de crux: juist uit die "zogenaamd veilige" zone stappen is je weg naar herstel. Want in plaats van dat je zenuwstelsel bevestigt wordt in z'n angst (de fiets kopen = gevaar, dus koop je hem niet), krijgt hij het signaal: hé, ook búíten die veilige zone ben ik niet in gevaar!
Dus zie het maar zo: die fiets aanschaffen is onderdeel van je herstelproces :) Die twijfels gaan toch wel weer toeslaan en je kunt ervoor kiezen om er niet naar te luisteren!

En hetzelfde geldt voor de reis. Je vindt het eng want je wilt je kinderen niet teleurstellen - dat ziet je zenuwstelsel als gevaar. Maar tegelijk voel je aan alles dat het een reis is die je met z'n tweeën wilt maken. En wederom is het je zenuwstelsel die je probeert te beschermen tegen het gevaar (teleurgestelde kinderen, gedoe). Maar voor je eigen herstel is het dus belangrijk om naar je gevoel te luisteren, en niet meer naar je twijfelende, angstige hoofd. En dat is eng, maar je kunt het ❤️

bedankt allemaal voor de lieve woorden en bemoedigingen. Ik denk Ax dat jouw theorie heel erg to the point is. Dat raakt me maar motiveert ook om door te gaan.
De reis gaat er komen, overlegd met kids en die snappen me.
Fiets heb ik kort uitgesteld zodat ik me er beter bij voel, geen afstel maar kleine uitstel van uiterlijk een half jaar.

sorry mijn naam pakte hij niet.

Hi Merel, het is geen dementie, wees gerust. Alles wat je beschrijft past volledig bij een Burn-Out. Lees ook even mijn uitleg in verhaal 2026. Een Burn-Out kan helaas veel met je lichaam doen, waaronder je verschrikkelijk vergeetachtig maken én je bang maken voor alle mogelijke ziektes die er zijn. Dus wat jij hier vertelt, sluit er perfect op aan.
Lees ook even mijn verhaal over hoe je herstelt (verhaal 1989). Denk dat het je kan helpen je ziekte te begrijpen ;)

Ik lees het graag. Bedankt voor je reactie

Perfectionisme en geen neen kunnen zeggen, dat past perfect bij me

Dat is ook super rot, dikke knuffel en veel sterkte! Het is met een burnout zo rot om de mensen om je heen door te zien gaan terwijl je stil staat. Hopelijk brengt dit jaar je langzaam meer herstel, luister goed naar je lijf en dan kom je een eind (ook met matige bedrijfsarts, helaas sprekend uit ervaring). Hopelijk kan je binnen de uren dat je op school bent, toch een beetje genieten van de kids.