Burnout ervaringen

Hoi anoniem,

Ik snap je helemaal. Ik ben inmiddels 18 maanden onderweg en tv kijken lukt mij ook nog steeds niet. Lezen een heel klein beetje, maar dat is ook snel te veel. Ik kan mij ook niet voorstellen dat dit in de toekomst ontspannend gaat zijn, terwijl ik dit vroeger wel zo heb ervaren.

Sterkte!

Hoi anoniem,

Tv kijken lukt mij met mate, maar lezen lukt mij ook niet. Wat ik zelf een heel prettig alternatief vind is luisterboeken! Misschien eens het proberen waard. Sterkte!

Zelf 25 maanden onderweg. Het eerste jaar/ 15 maanden kon ik nog goed tv kijken. Daarna werd mijn lijf zo gevoelig dat het niet meer ging. Nu kan ik soms weer 10/20 min kijken zonder direct overprikkeld of onrustig te zijn. Maar ik mijd het nog steeds veel

Voor mij persoonlijk is het lezen en tv kijken nooit een probleem geweest. Daar ben ik heel dankbaar voor want ik zou ook niet weten wat ik met mezelf aan moest als ik zelfs dat niet meer had gekund.
Maar een aanrader is misschien gezellige ontspannen podcasts. Gewoon op youtube heb je bijvoorbeeld al Aaf en Lies lossen het weer op. Twee gezellige vriendinnen die heerlijk met elkaar kletsen. Daarnaast luister ik ook hele leuke Dungeons en Dragons podcasts, maar dat moet natuurlijk wel bij passen ;) Er is in ieder geval binnen ieder thema en iedere sfeer wel iets te vinden.
Zelf vind ik het heel fijn om dat op te zetten en ondertussen in een klein boekje zen-tekeningen te maken. Heel patroon gericht, zonder dat het mooi hoeft te zijn. De beweging is an sich dan al heel ontspannend.

Ik kon een poosje ook niet lezen. Dat kan inmiddels wel weer, als vanouds.
Ik denk dat ik zo'n 3 maanden moeite heb gehad ermee, en het ging niet in 1 keer beter. Het gaat geleidelijk.

Bij lezen was vooral de concentratie te veel. En telkens terug naar het begin van een nieuwe regel met mijn ogen kostte heel veel moeite en vond ik te springerig. Ik werd er naar van.

TV heeft me veel langer moeite gekost. Vooral vanwege de prikkels. Alle programma's zijn ook zo vlot geknipt. Zelfs het Jeugdjournaal heeft allemaal psychedelische kleuren tussendoor, en teasers. Je zal maar wegzappen. Ook als je naar informatieve dingen kijkt op YT, met mensen die iets uitleggen, zijn tegenwoordig vaak alle stiltes eruit geknipt. De persoon spreekt 2 of 3 zinnen, en knip. Dat is heel normaal geworden, we merken het bijna niet meer. Je aandacht mag niet verslappen, geen seconde! Gevolg is dat de informatiedichtheid onnatuurlijk hoog wordt.
Gisteren heb ik film gekeken. In stukken. Interstellar. Dat was eigenlijk te veel. Ook vanwege de stress en spanningen die het oplevert.

Het ligt er nogal aan wat je kijkt? Rail Away is misschien wel te doen 🤭
Wat voor TV zou je graag willen kijken?
Ik vond voetbal soms ook gewoon te veel. Te spannend. Te lang.

Ik kijk al lang geen TV meer nu, maar wat ik wel heel ontspannend vond in het begin toen ik thuis zat, was Youtube, en dan echt dingen die mij interesseren en ontspannen, bv een vlog van een alleenstaande vrouw die in een camper rond trekt, of een man die heel de USA rond trekt om andere facetten van het dagdagelijkse leven daar te belichten of mensen die in het buitenland een schildercursus volgen en hun leven daar in beeld brengen... en Netflix kon me ook wel echt helpen om mijn gedachten te verzetten, maar dan moet het wel echt de juiste film of serie zijn voor mij die , want anders erger ik me alleen maar.

Voor mij is tv eigenlijk niet eens een optie. Het zijn het juist de prikkels van de tv die zorgen voor problemen, ongeacht welk programma zich afspeelt. Ook podcasts, luisterboeken en muziek zorgen voor overprikkeling en hoofdpijn.

Ja ik denk dat dat voor iedereen anders is misschien.... als ik niets hoor of puur met mezelf geconfronteerd word ,dan begin ik juist heel hard te piekeren en stressen en te overdenken. .. dus ik heb wel iets van afleiding van mijn eigen gedachten nodig, maar nogmaals dat is ook niet zomaar alles, het moet echt geschikt zijn voor mij persoonlijk, om me ontspanning en afleiding op een niet irriterende manier te geven.

Dank jullie wel voor jullie reacties!
Het is bij mij denk ik het volgen en verwerken van een verhaal of emotie? Luisterboek gaat namelijk ook niet en podcast ook niet.
Ik probeer wel af en toe even kort met mijn mannen voetbal mee te kijken omdat dit juist een activiteit is die we samen altijd deden. Dit lukt dan wel eventjes. Ik vraag dan wel of ze het geluid heel zacht zetten.
Ik heb dus het idee dat wanneer er een “ingewikkelde” verhaallijn is zoals in een film of podcast dat deze verwerking me juist niet lukt. En daarnaast dan natuurlijk de prikkels van het bewegende beeld.

Voor de afleiding heb ik de tv inmiddels niet meer nodig. Ik kan inmiddels goed met mezelf zijn ☺️ maar gewoon een keer gezellig samen iets kijken of een mooi boek lezen zou ik toch echt wel weer heel graag willen kunnen. 🙏🏻

Ik had en heb idd dat heftige verhalen me te veel worden. Wat ik nu lees en kijk zijn van die cosy crime boeken en kabbelende series, maar heftige/emotionele verhalen trek ik niet. Het komt te veel binnen.

Poeh geen idee... ik weet dat er in Nijmegen groeps-ACT therapie is, dat zou iets kunnen zijn. Überhaupt groepstherapie is misschien fijn omdat er dan professionele begeleiding is. Qua trauma moet je een beetje oppassen als je daarop googlet. In de psychiatrie wereld bedoelen ze met trauma echte PTSS (nachtmerries, herbelevingen etc aan een specifieke gebeurtenis) itt hoe de term vaak gebruikt wordt bij coaching e.d.

Hoi Jsp.

Ik heb vorig jaar meegedaan aan Walk of Life, waar je drie dagen met een groepje en een coach gaat wandelen (zie Google Walk of Life). Hier is er ook plek om je verhaal te doen en andere verhalen aan te horen. Het zijn alleen niet uitsluitend mensen met een burnout, maar ook mensen met andere psychische klachten. Vond dit erg fijn om te doen, en het is ook nog eens gratis mocht geld een probleem zijn. Nog steeds wandelen we af en toe een rondje. Bij aanmelding word je gekoppeld aan een regionale coach dus het is ook nog eens dichtbij.

Ja heb ik ook. Bij vlagen erger en bij vlagen minder maar terugkerend symptoom. Ik laat het er maar gewoon zijn. Bij steeds meer symptomen denk ik: tja, ik ben ook nog ziek dus niet gek dat ik last van dingen heb... Niet leuk maar nu eenmaal wat het is.

Ik herken het ook! Tijdje geleden had ik het. Ging eigenlijk best een beetje beter en ineens kon ik niet eens meer 10 minuten wandelen zonder enorm zware en pijnlijke benen. Is nu wel weer wat beter maar blijft op en neer gaan.

Fijn ff te horen. Ik merk dat herkenning helpt om uit de gedachten loop te blijven van angst voor een enge ziekte. @Ax, idd goeie: ik ben (nog) ziek, dus idd logisch dat er klachten zijn. Thanks

Heel herkenbaar hoor, heb dit een paar jaar iedere dag gehad en nu komt het af en toe nog opzetten.

Ook ik heb last van hele vermoeide gespannen benen. Meestal als ik sochtends wakker word en na een wandeling zakt het weg. Bij mij is het daarmee begonnen. Afgelopen week nog bloed geprikt maar alles was goed.
Ik probeer het maar te accepteren maar dat valt niet altijd mee.

Fysio zei vorige week dat het logisch is om zware benen te hebben tijdens ontregelde adrenaline. Wel iets om alert op te blijven, kan ook vh hart afkomen.

Ja anoniem, dat het ook met je hart te maken kan hebben daar ben ik me van bewust. Mijn ziekte angst gaat daar direct mee aan de haal. Vandaar dat ik hier naar herkenning zoek omdat ik anders doorsla en mijn focus alleen nog op mijn zware benen heb en in mijn gedachten al op de hartbewaking lig. Dus ik ben blij dat meerdere mede bo-ers het herkennen als óók horend bij het klachten pallet van een bo.

Hey Jeannet,

Ik heb hier ook last van. Wel alleen na een langdurige paniekaanval/veel stress. Dan is het gevoel niet alleen in mn benen maar ook in mn armen en hals. Voelt alsof ik dan nauwelijks mijn ene been voor de andere kan zetten zonder er doorheen te zakken... Hoort er helaas bij 😥

Zware benen horen erbij Jeanette. Het is niet zo fijn als je een onbekende aanvalt omdat je angst krijgt vanwege een opmerking van een fysio. Angst ligt puur bij jezelf en wat je ermee doet. Wens je veel succes

magnesium en omega aanrader

Ik heb zelf last van hele gespannen spieren (aan een kant) in mijn hoofd. Voelt soms alsof mijn huid aan mijn schedel plakt, het is echt een ontzettend naar gevoel die ook maar niet weg lijkt te gaan..

Dankje A voor je reactie is idd een naar gevoel ben dus niet de enige ik heb het de ene keer rechts en de andere keer links veel last van mijn nek en kaak sterkte ook

Ik ben ook op mijn kin gevallen 8 weken geleden wie weet of dat er ook te maken heb stront vervelend dit bha

Heel herkenbaar. Ik heb ook nog twee jaar thuis nog heel veel last van spanningshoofdpijn en mijn nekspieren zitten vol spanning.
Wie mij hier doorheen trekt is de Heer.
Mijn ziekte proces heeft me tot God gebracht. Dat kan misschien raar klinken, maar ik volg Jezus! En het woord van God is echt een warme zalf voor mijn ziel.

Het evangelie naar Matteüs 11:28-30 NBG51
[28] Komt tot Mij, allen, die vermoeid en belast zijt, en Ik zal u rust geven; [29] neemt mijn juk op u en leert van Mij, want Ik ben zachtmoedig en nederig van hart, en gij zult rust vinden voor uw zielen; [30] want mijn juk is zacht en mijn last is licht.

Liefs

Dan je Sofie voor je reactie en ik geloof ook bid elke dag en hoop dat jij er ook door heen komt

Wat ontzettend mooi LN dat jij Jezus aannam! Hij is onze heiland.

Ik lees welke vormen van hulp je gebruikt. Meditatie, Tibetaanse muziek, yoga nidra...
Heb je al eens de oorsprong van deze hulpbronnen onderzocht?
Ik zou het je aanraden om eens te gaan onderzoeken. Deze liggen allemaal binnen de new age. In veel kerken wordt er helaas al veel geflirt hiermee. maar de oorsprong komt niet uit het licht.

Er zijn wel wat videos die kunnen helpen al je dat wilt
- bij Heart cry vind je enkele getuigenissen van new age
- heaven and healing op YouTube heeft ze een specifiek over yoga
(Kan de links helaas niet plaatsen, is niet toegestaan hier)

Dat Hij je mag bijstaan in je genezing en mag tonen waar een leugen zit.

Liefs

Vaak is dat een beetje hetzelfde als je nog weinig energie hebt denk ik. Angst kost ook veel energie. En het is niet vreemd dat je angst ervaart als zo'n lieve vriendin vertrekt. Ik denk dat het heel mooi is dat je er toch even bent geweest. En als ze zo lief is, snapt ze ook prima dat je dit niet expres doet. Dat je nu moe en kapot bent is prima, maar geef jezelf geen schuldgevoel. Je zit in een rotsituatie en doet je best er weer uit te komen.

Hé lieve Isabel, wat ontzettend nare situatie. Beid eigenlijk, zowel dat jij je vriendin zo lang moet missen en dat je een paniekaanval kreeg in de auto. Het is soms zo moeilijk te zeggen waardoor dit opeens getriggerd wordt. Zoals anoniem hierboven zegt, is het wss een beetje beiden. Heb je iemand waar je mee kan praten over de angsten? Of wat jij zelf kan doen als je zo een paniekaanval hebt? Het is een van de naarste gevoelens die ik heb ervaren! Bij mij waren ze ervooral voordat ik officieel thuis kwam te zitten. Maar wist niet wat mij overkwam en was de hele tijd bang om flauw te vallen. Ik denk dat ondanks dat je haar gaat misschien het wel erg fijn is dat je nu lekker bij je moeder zit en daar meer rust ervaart! En je kan lekker facetimen met haar!

Wat een heftige periode heb je meegemaakt Gabje! Het is denk ik niet gek dat je nu helemaal leeg ben én in de rouw tegelijk. Na al die jaren mantelzorg, waarin je je helemaal geeft voor de ander, raak je jezelf kwijt.
Zijn er simpele oude hobbies die je misschien weer een beetje kan oppakken? Ik weet dat er ook Alzheimercafés e.d. zijn waar ook veel mantelzorgers komen. Misschien dat je verhaal delen met gelijkgestemden, een begin kan geven aan wat rouwverwerking.

Wat een enorm nare, heftige situatie is dat geweest. Gecondoleerd en sterkte ten eerste met je situatie. Het zou best eens kunnen dat je momenteel in een "Freeze" state zit, van fight, flight en Freeze. Je vind niks leuk en voelt je leeg want je lichaam probeert je veilig te houden door je volledig in rust te brengen. Zoek er eens meer over op en kijk of je je er verder in herkent.
Heb je daarnaast psychologische ondersteuning? Want net wat er allemaal is gebeurt kan het erg fijn en heilzaam zijn om samen met iemand die bij je past dit langzaam maar zeker uit te pakken en een nieuwe plekje te geven.
Nogmaals sterkte

Pfoe zeg als je zoveel klachten hebt, is dan 5 dagen werken niet gewoon te veel? Het is namelijk niet de bedoeling dat je het met suikerpieken gaat onderdrukken...

En ja, de warmte heeft veel impact (en veel licht kan ook meer prikkels geven). Ik heb op mijn instagram account @ont.regeld een uitleg hierover geschreven :)

Ik zit inmiddels wat langer in mijn burn-out (13 maanden) en werk nu 3,5 dag per week. Dat gaat me goed af. Af en toe krijg ik nog klachten, zoals slechter slapen, moeite met concentratie en een vol hoofd. Op zulke momenten probeer ik daar goed naar te luisteren. Dan werk ik bijvoorbeeld een dagje thuis om prikkels te vermijden, of ik ga wat eerder naar huis om even te rusten. Daar staan vaak ook hele goede dagen tegenover.

Ik geloof dat re-integreren in werk zeker gepaard kan gaan met klachten, en dat dat niet per se iets negatiefs is, zolang je maar kunt bijsturen. Je lichaam moet immers wennen aan het werkritme en opnieuw leren dat werk een ‘veilige’ plek is. Zo kan ik bijvoorbeeld moe aan mijn werkdag beginnen, maar er met nieuwe energie uit komen omdat ik iets heb kunnen doen.

Ik probeer goed te luisteren naar de signalen van mijn lichaam. Daarom vermijd ik zoveel mogelijk koffie en suiker, omdat die mijn klachten kunnen maskeren. Als ik zó moe ben dat ik niet zonder koffie of suiker kan functioneren, dan weet ik dat ik over mijn grenzen ben gegaan en rust nodig heb.

En om antwoord te geven op jouw vraag: ik denk zeker dat kleine schommelingen onderdeel zijn van het herstelproces. Maar als je merkt dat je echt suiker nodig hebt om door te kunnen gaan, denk ik dat het vaak een teken dat je te veel hooi op je vork hebt genomen en te snel gaat.

Groetjes,

Hey, je lichaam in balans houden is lastig als je allostatische belasting nog niet lager is. Je allostatische belasting is een combinatie van alle stress in je leven. Veel mensen met een burnout kampen met chronische stress in de vorm van trauma, groot of klein, en overtuigingen. Overtuigingen zoals: ik ben niet goed genoeg… behalve als ik hard werk, mezelf bewijs, een goede moeder ben etc. Zodra je dus een burnout krijgt en alleen rust pakt, en langzaam weer opbouwt blijven deze overtuigingen in plaats en verlaagt je allostatische belasting tijdelijk (waardoor je kan herstellen), maar als je weer gaat werken kom je terug op hetzelfde niveau waardoor je weer uit balans raakt. Het is dus van belang voor iedereen met een burnout om op een diep niveau je verleden onder de loep te nemen en je overtuigingen aan te kijken. Alleen zo kom je echt verder. Anders is de kans op een 2e burnout heel groot..

Succes! ❤️

Hoi allemaal,
Dank jullie wel voor de reacties 😊

Heel herkenbaar voor me, helaas…

Helaas ook voor mij. Sommige (kritische) mensen laat ik daardoor even voor wat ze zijn. Ze bedoelen het vast goed en komt voort uit hun eigen ongemak of wat dan ook. Het is alleen niet helpend voor mij. Alleen ipv heel veeeel begrip voor alles en iedereen te hebben heb ik eerst even begrip en compassie voor mijzelf nodig. De rest volgt later. Dit soort mensen en vragen ontregelen mij alleen maar op dit moment ❤️

Lieve HT, Zelf 2,5 jaar al onderweg. Ik denk dat iedereen hier die goedbedoelde adviezen wel kent. Ik zeg altijd, makkelijk kletsen als je niet in mijn lijf zit. De les voor mij tot nu toe is volg je hart en gevoel. Ook al is dit tegen ieders advies of wat hoort in. Ga wandelen zegt iedereen, nou ik kwam helemaal geïrriteerd en kapot thuis van een stukje en geen ruimte in mijn hoofd om nog maar iets anders te doen. Laat wat anderen adviseren varen als het niet voor je werkt en luister alleen naar jezelf waar je op dat moment behoefte aan hebt. En parkeer mensen die je een schuld of rotgevoel geven, ook al is het familie. Het is jouw pad, jouw ding. Belangrijkste is dat jij op jouw manier leeft en wat het beste voor je voelt. Veel sterkte en succes : ).

Bedankt voor jullie reacties. Het is zwaar en lastig uit te leggen aan de omgeving die dit zelf niet meemaakt. Hopelijk verschijnt er voor ons allemaal binnenkort een klein stipje aan de horizon♥️

Hoi Blue, ik heb toevallig een week geleden die post gemaakt over dat ik dood moe ben afgelopen maand, maar heb nu al 3 dagen weer 24/7 last van spanning waardoor de moeheid niet echt 'inkickt'. Idk of dat bij jou ook zo voelt. ONTZETTEND frustrerend. Ik weet ook echt niet wat ik dan met mezelf aan moet. Ik heb dat als ik moe ben, ik nog enigszins snap wat mn lichaam nodig heeft: rust. En als k dan bijv een activiteit doe wordt ik moe en dan ga ik weer liggen. Maar als ik in de spanning stand sta snap ik er gewoon gene ene drol van en lijkt ook niks ook te helpen. Ik doe dan idd ademoefeningen, meditaties etc en soms helpt het en 'kickt' de moeheid weer in en dan denk ah fijn weer lekker moe en geen spanning. Maar nu bijv al weer 3 dagen niet. Ontzettend vermoeiend en frustrerend. Ik weet ook de oplossing niet, ik zou m ook graag willen weten:(

Ik probeer de hele tijd mezelf een beetje gerust te stellen met : Als je gewoon nog steeds veel rust houdt is het ook goed voor je lichaam ondanks dat je 'aan staat' of veel spanning ervaart. Ik probeer niet meer te doen ondanks dat het dan wel voelt alsof ik meer 'energie' heb (wat door de spanning komt dan denk ik). Maar ik moet ook zeggen dat ik er ook geen verstand van heb en niet weet of dit de oplossing is haha. Ik ga in september met een ergotherapeut aan de slag en hoop dat hij hier meer verstand van heeft...

Maar als andere burnies dit ook ervaren en meer tips hebben hoor ik het graag;) !!

groetjes

Hoi Blue,

Ik herken je situatie helaas maar al te goed. Ik ben nu 18 maanden bezig en ervaar nog altijd even veel onrust en fysieke klachten in mijn lijf ondanks alle meditaties, restricties en medicatie. Er zijn dagen dat ik het kan accepteren maar er zijn ook dagen waar ik er klaar mee ben en mij afvraag wat ik in hemelsnaam fout doe dat de situatie niet verbetert.

Heel veel sterkte in ieder geval, je bent niet alleen!

Hoi Pien, spannend! Zelf ben ik in maart met een ssri gestart. Als ik je een tip mag geven, bouw rustig op. Mijn dokter zette mij meteen aan 20 mg citalopram, terwijl mijn lichaam al helemaal vast zat. Niet om je bang te praten, maar hierdoor waren de bijwerkingen extreem. Het heeft maanden gekost om alleen al van de bijwerkingen bij te trekken. Wat ik er nu van merk? De angsten zijn een stuk minder en daarmee mijn humeur over het algemeen beter. Maar lichamelijk zit ik nog altijd in de onrust en heeft de ssri niet geholpen voor wat extra rust. Het werkt natuurlijk voor iedereen anders! Dat is het lastige er aan. Want er zijn ook veel positieve verhalen! Doen wat voor jou goed voelt. En onthoud dat de bijwerkingen echt tijdelijk zijn. Succes!

Hoiii Pien!! Ik ben in juni ook gestart met citalopram. Mijn psychiater heeft het met mij HEEL rustig opgebouwd met druppels, dit maakt namelijk de kans op bijwerkingen veeeel kleiner. Ik heb er iets langer dan een maand over gedaan om naar 10mg te komen. Dus elke week 2 mg erbij. Ik heb die maand wel iets van bijwerkingen gehad maar echt niet ernstig. Ik had een wat drukker hoofd (merkte vooral dat ik gedachtes niet zo goed los kon laten ofso) en dat ik wat moeilijker kon inslapen door die gedachtes dus eig. Maar verder dan dat niks.

Nu is dat ook allemaal weg (ik heb nog steeds wel last van gedachtes niet kunnen loslaten, maar dat had ik voor de medicatie ook al en het is nu weer terug naar ''normaal'' ) en ben ik super blij dat ik eraan zit! Het helpt mij echt heel erg met de scherpe randjes van de angst/paniek die ik ervaarde maar ook met spanning (ik ben ook wel veel minder gaan doen en meer rustmomenten gaan nemen op een dag tegelijker tijd met de medicatie, dus dat heeft ook met de angst en paniekklachten geholpen). Maar de medicatie helpt mij ook met overprikkeling en geluid en wat meer aanwezig voelen in de wereld. Ik raad het dus zeker aan!

Ik zou zeggen bouw het heel rustig op zodat je ernstige bijwerkingen vermijd, en mocht je het ook niet fijn vinden, kan je altijd stoppen! Het is niet dat omdat je nu de keuze maakt eraan te gaan en je toch wel in de eerste maand te ernstige bijwerkingen merkt dat je er dan aan vast zit. Je psychiater kan je dan weer helpen met of het dan niet beter is om wel te stoppen. Mijn psychiater zei ook: niet geschoten is altijd mis;) Ik vond het ook heel spannend en had veel twijfels maar ben uiteindelijk heel blij dat ik wel eraan ben gegaan :)

Liefs

In mijn omgeving ken ik een paar mensen die het hebben genomen en het werkte, echter bij afbouwen kwamen de klachten weer terug/ mijn inziens is het geen oplossing..

Dankjewel voor de lieve reacties! Goed om te horen dat het wel degelijk helpt maar dat rustig opbouwen dus echt belangrijk is. @isabelle jij schrijft dat je het via een psychiater hebt gekregen. Heb je lang moeten wachten, voordat je aan de beurt was? Ik dacht ga het toch maar via de huisarts doen voordat ik weer zo lang moet wachten. En Isabelle jij hebt dus druppels?

Hey ik heb zelf nu 6 maanden setraline, en ik merk dat op lange termijn het zeker helpt. Probeer alleen niet teveel bezig te zijn met de symptomen of met of het al werkt. Ik schoot daardoor heel erg in de resistentie. Neem het gewoon als supplement net alsof het visolie is. En zie het als een soort smeermiddel voor je hersenen om makkelijker te rewiren. Dat is namelijk een belangrijke functie van ssri het helpt met neuroplastischiteit alleen dat effect voel je niet in het moment, omdat het langzaam gaat. Veel succes en maak je niet teveel zorgen.

De slapeloosheid na de afbouw van SSRIs was en is verschrikkelijk, al 1,5 jaar. Heb er veel baat bij gehad toen ik het slikte en psychiaters zeggen dat mijn symptomen niet door de afbouw kunnen komen (omdat ik langzaam heb afgebouwd). Maar; Google Scholar en PubMed zeggen wel dat dit zou kunnen. Lange termijn effecten van SSRIs zijn onbekend… Kies wat voor jou goed voelt

Ik had precies dezelfde twijfels waardoor ik heel lang heb gewacht met naar de huisarts gaan. Uiteindelijk wel gestart met sertraline (eerst 25 en toen 50 mg). Ik slaap beter, heb minder huilbuien, kan weer een beetje genieten van dingen en ben sneller weer emotioneel in balans. Op de meer fysieke klachten (darmen, misselijkheid, kaak/keel/oorpijn) heeft het niets gedaan.
Ik ben nu blij dat ik begonnen ben al ben ik ook wat bang voor tzt afbouw. Vanuit mijn werk heb ik meerdere ptn gezien die niet meer helemaal zonder een lage dosering ssri kunnen. Een psychiater die ik ooit sprak herkende dat ook wel, en dacht dat sommige mensen gewoon wat weinig serotonine maken van zichzelf. Maar ik heb me daar nu maar bij neer gelegd en zie dan wel weer hoe ik ga afbouwen en tot welke dosering

Hai Pientje,

Ik snap het heel goed en ik herken het.
Zelf ben ik echt gestart met 10mg escilopram. Dat helpt echt. Terwijl ik doods en doodsbang was voor medicatie. Ik ben na 4 a 5 maanden burn out hiermee begonnen. Het afbouwen zie t.z.t. wel. Ook hier lees ik wisselende ervaringen en verhalen over. Ik ga tzt vragen om druppels en het heeeeeeel stapsgewijs doen. Dus lang afbouwen. Het komt goed en ik zou het gewoon proberen ❤️

Ik zit al meer dan een maand aan antidepressiva en heb nog niks ervaren, ook geen bijwerkingen.. dus je hoeft nergens bang voor te zijn. Elk mens is anders

Ik zit al meer dan een maand aan antidepressiva en heb nog niks ervaren, ook geen bijwerkingen.. dus je hoeft nergens bang voor te zijn. Elk mens is anders

Hoi kamillethee, op wat voor manier heeft het jou geholpen? Ik denk ook om te starten en te vragen naar die druppels om zo langzaam op te bouwen. Dat klinkt wel fijn! Ik heb morgen de afspraak, vindt het spannend maar het idee dat het me iets kan helpen en iets verlichting geeft, geeft mij wel hoop! @anoniem, wat vervelend dat het bij jou helemaal niks doet? Besproken met de huisarts voor ophogen misschien?

Hoi kamillethee, op wat voor manier heeft het jou geholpen? Ik denk ook om te starten en te vragen naar die druppels om zo langzaam op te bouwen. Dat klinkt wel fijn! Ik heb morgen de afspraak, vindt het spannend maar het idee dat het me iets kan helpen en iets verlichting geeft, geeft mij wel hoop! @anoniem, wat vervelend dat het bij jou helemaal niks doet? Besproken met de huisarts voor ophogen misschien?

@av klinkt bij jou wel als echt helpend! Lijkt me erg fijn als die klachten wat afnemen bij mij! Liefs

Hi! Ik zat al bij een psycholoog en zij hadden ook psychiaters in hun team, dus voor mij kon het gelijk. Dus heb helaas geen ervaring met hoelang de wachttijd is voor een psychiater los :( En ja ik had druppels! verschilt ook per SSRI wat mogelijk is vgm. Ik twijfelde tussen citalopram en sertraline want had over beide veel gelezen hier op het forum. Maar bij sertraline is het geen druppels maar met een pipet, wat iets meer moeite is dan druppels. Dus uiteindelijk voor citalopram gekozen. Ook omdat vrienden van mijn moeder daar goede ervaringen mee hadden, en ook weinig bijwerkingen hadden.

@pien ja ik heb nu opgehoogd, maar merk nogsteeds niks hihi, denk dat ik binnenkort maar weer omhoog ga. Misschien herinner je het nog wel Pien over dat topic met darmen en vermoeidheid. Ik zou je nog een update geven. Ik zit nu dus 4+ weken op fodmap dieet en glutenvrij. Het werkt goed op mijn darmen, maar helaas nog geen extra energie voelbaar. Hopelijk komt dat nog. 🥲 Deze week er wel achtergekomen dat mijn schildklier opeens slecht gaat van 3.89 naar 6.4 in 4 maanden!!

Zojuist terug van de huisarts. Zij gaf aan dat de druppels van Citalopram vooral voor afbouwen is en ze die niet geven voor opbouw. Heb dus nu denpilletjes van 10 mg. Vind het toch wel eng nu

Als het een breukgleuf heeft, kan je halveren en evt met 5 mg beginnen. Maar 10 mg is ook een lage dosering, maak je niet te veel zorgen.

Hoi Pientje,

Ik was heel erg angstig, onrustig en ging veel piekeren en malen. Dat is echt een stuk minder. Ik slaap beter. Mijn emoties zijn iets rustiger.
De scherpe randjes zijn er vanaf.

Ik vond het ook doodeng. De eerste 2 weken slikte ik 5mg en daarna 10mg.
Afbouwen zie ik tzt wel. Ik denk als ik met therapie ga starten.

Hoe gaat het nu?

Ja ik heb morgen een belafspraak. Ik wil gewoon inderdaad eerst 5 mg twee weken en even overleggen of dat oké is. Geeft rust om zelf iets van regie te nemen. Lief jullie reacties allemaal!

Ja ik heb morgen een belafspraak. Ik wil gewoon inderdaad eerst 5 mg twee weken en even overleggen of dat oké is. Geeft rust om zelf iets van regie te nemen. Lief jullie reacties allemaal!

Ik vind het belachelijk dat ze niet die druppels willen geven... Mijn psychiater vertelde ook dat die startdosering is gebaseerd op mannen die 80 kg wegen en niet op vrouwen... Dus wij kunnen sowieso die 10mg minder goed aan dan mannen als startdosering. Inderdaad gewoon vragen voor die 5 mg, maar weet dat je ook gewoon om druppels kan vragen ondanks dat het niet 'gebruikelijk' is. Ik bedoel ze kan je niet dwingen toch? Of mogen ze er gewoon echt voor kiezen om niet druppels te geven, ookal zou je dat wel willen? Vind ik best wel vreemd...

Hoi Isabel, net m’n dokter nog een keer gesproken en heeft me de druppels gegeven!! Morgen ga ik gewoon starten met 1 druppel! Jij deed elke week 1 druppel erbij?

ahhh wat fijn om te horen!! Zo kan je in ieder geval lekker op jouw tempo rustig aan. :)

En ja, inderdaad! 1 druppel staat voor 2 mg, dus idd elke week 1 druppel erbij. En opzich als je weinig bijwerkingen merkt de eerste weken, zou je ook sneller kunnen gaan. Ik deed na 2 weken vgm elke 4 dagen een druppel dr bij, omdat de bijwerkingen dus wel mee vielen. Maar kijk het lekker rustig aan!

@Isabel mag ik vragen na wanneer jij het gevoel had dat het positief ging werken?

Toevoeging: ben gisteren ook gestopt bij mn psycholoog. Die zat maar de hele tijd over angst. En dat het belangrijk was om weer actiever te worden. En dat dan de klachten ook minder worden.

Burn out is met vallen en opstaan,blijf erin geloven,en zie jezelf graag dan kom je er wel.
Stap voor stap,luisteren naar je lichaam en niet tegen vechten!!!

Goed moed,en liefs

Hoi hier ook erg slecht geslapen vanacht. Kan ook zo slecht tegen de warmte. Hoop echt dat het na vandaag niet meer zo warm wordt. Ik probeer ook erg rustig te doen al valt dat niet mee met de kinderen. En vooral op zo.n dag als vandaag dat het in m.n hoofd niet wil proberen positief te blijven. Al schrijf ik dit makkelijk maar echt doen is een uitdaging. Ik hoop voor je dat het morgen weer beter is.

Hoi allen

Ik lees ook regelmatig hierin vind er ook steun. Nu lees ik vaak over citalopram , maar niet zoveel over paroxetine 20mg. 🤔? Dat heb ik nu al een tijdje, met ook wel spierpijnen, zweten ook wat meer etc. Wat erbij hoort...zeggen ze! De scherpe kantjes zijn eraf,.
Heeft iemand dit ook ervaren?
Woon alleen ,dus veel afleiding is er niet ,heb wel hobby's! Niet elke dag is het k.t pfff
Sorry voor het klagen.

Nog even toevoegen....ook nog wel de huilbuien, niet elke dag maar komen zomaar opzetten !herkenbaar?

Heel herkenbaar,betert wanneer je tot rust begint te komen,
Laat die traantjes komen,is ook wat loslaten.

Knuffel Trees

Betreft hitte; herkenbaar. Mijn hartslag schiet omhoog bij alle vormen van hitte (douchen, zon, heet eten/drinken). Hitte is toch een extra belasting voor je lichaam en zenuwstelsel. Ook kan hitte hyperventilatieklachten geven zonder dat je het door hebt. Je kan je ademhalingsfrequentie tellen op zo’n zomerse dag om te kijken of je misschien te snel ademt (boven 16, ongeveer, afhankelijk wat je als referentie neemt)

Hoi Wi, ik herken het heel erg. Mijn man is sinds gister ook weer naar werk en ik zit hier met de kids. Ik vind het ook pittig. Ook om de verantwoordelijkheid alleen te hebben. Ik probeer het huishouden te laten voor wat het is en mn energie te richten op de kinderen. Als ze gaan buiten spelen of iets, ga ik gewoon even rustig met mn ogen dicht op de bank zitten. Als m’n man thuis is ga ik meteen naar bed. Niet gezellig maar wel noodzakelijk.
Liefs Pientje

Heel herkenbaar. Hier ook 3 kinderen. Toen ik net burn out raakte waren ze 3, 5 en 7 jaar. De deur uit was toen voor mij geen optie. Terwijl ik dat toch veel met ze deed. Hoewel mijn man altijd 4 weken vakantie heeft, moest ik er 2 zelf doorkomen met ze.
Hoe ik dat deed:

- extra schermtijd (3 keer een uur over de dag heen, zodat ik kon rusten)
- leuke knutselspullen en spelletjes bij de action gekocht die ik verspreid over die 2 weken aan ze gaf.

Ondanks was het intensief, maar kwamen we wel oke de dag door.

@pientje pittig hè. Ik probeer ook mijn energie te focussen op de kinderen. Vandaag gaat gelukkig al beter dan gisteren hier. Hoe gaat het nu bij jou?

@A: heel erg bedankt voor de tips! Die van mij zijn 1 (bijna 2) en 4, dus volgende week gaat de oudste weer naar school. Ik denk dat ik ook maar even naar de action moet 🙈. Gisteren heb ik de zandbak bijgevuld. Dus daar spelen ze ook weer lekker in gelukkig.

Ik zit sinds december in mijn burn out. Gelukkig lukt af en toe een rondje om wel weer. Kort, maar zo goed voor ons alle 3. :)

Hoi Branduit,

Ik zelf ben niet zover in dit proces maar ik ken 2 mensen met WIA die al een tijdje solliciteren voor 16 uur en eigenlijk nergens aan de bak komen doordat veel werkgevers toch wel bang zijn. Ze balen hier ontzettend van.

Daarnaast ken ik iemand die wel is gaan werken maar ervoor heeft gekozen om niet open te zijn over de WIA. Die persoon is 24 uur gaan werken. Die persoon heeft gekozen voor een baan onder daadwerkelijke niveau.
Ook die zei dat het niet gemakkelijk was en heel proces. Er is nog steeds een stigma op WIA en werkgevers zijn zeer sceptisch.

Groetjes

Ik zit ook net in de wia. Mijn werkgever is eigen risico drager, dat betekent dat ze 10 jaar lang verantwoordelijk zijn voor me. Ze betalen geloof ik ook indirect mijn uitkering. Dus als ik weer kan werken zijn ze zelf gebaat me te helpen weer te gaan werken. Is dit bij jullie niet zo? Ik werkte overigens voor een van de groot banken in nl

En helpt het uwv anders niet? Die zijn er toch ook bij gebaat dat je werkt

Dank voor jullie reacties.
Ik dacht dat UWV wel constructies heeft waarin het risico (op terug-/uitval) voor de werkgever wordt gedekt?

Ik heb ook bij een (middelgrote) bank gewerkt, maar die is niet meer verantwoordelijk voor mij.

Wel heb ik gelukkig via werkgever een WIA-hiaat verzekering, die voorkomt dat ik na 2 jaar WIA een terugval in inkomsten heb als ik niet genoeg aan het werk ben.
Maar ik hoop nog steeds dat deze verzekering niet nodig is.

De laatste tijd leek het iets beter te gaan, maar nu weer achteruitgang... *zucht*
Ik heb nog niet genoeg geleerd, blijkbaar.

Rot Branduit. Echt. Betreft het willen van werk in de toekomst is volgens mij heel natuurlijk en snap ik heel goed. Tzt zou ik zelf niet zo goed weten wat wijsheid is. Ik dacht ook dat het uwv zou bemiddelen maar dit gebeurt echt nog maar mondjesmaat. De mensen in mijn omgeving zeggen dat je daar geen hoge verwachtingen van moet hebben.
Je bent volgens mij wel super goed bezig.

Mag ik vragen wat precies je klachten zijn en wat maakt dat het herstel vertraagd verloopt? (En eigenlijk ook voor Ax maar misschien leest zij dit niet)
Ik vraag dit omdat ik eigenlijk geen mensen om mij heen heb met deze burn out klachten. En die dan ook wat langer onderweg zijn. Of ze waren meer overspannen en eigenlijk al hersteld.
Ik ben zelf bijna een jaar ziek en heb ook een aantal fijne goede dagen gehad waarin ik zin had in de dag en leven. Na een goede dag kwam wel vaak een slechte nacht . In het algemeen gaan de nachten wel steeds beter. Afgelopen week zelfs een boek gelezen na tijden. Jeeeej. Ik weet dat je klachten en het verloop niet kan vergelijken met elkaar maar ik ben nieuwsgierig naar waar ik zit. Ga ik misschien te snel etc. Want ik zou ook graag weer een uurtje willen reïntegreren: kijken hoe dat gaat en wat mijn lijf mij wil vertellen.
Ik heb hierin een bizarre tweestrijd namelijk.
De ene keer zegt mijn lijf jaaaa doen en de andere keer ontregel ik.

Dank voor je tijd
Groetjes

Dat mag je vragen hoor :)

Mijn huidige klachten zijn vooral duizelingen, hersenmist en vermoeidheid. En ik kan niet veel prikkels hebben. Maar dat is altijd al een dingetje.

Hersenmist en duizelingen lijken iets af te nemen, de laatste weken.
Maar ik kan nog steeds geen hele dag werken op de zorgtuinderij waar ik 2 keer in de week probeer arbeidsritme op te bouwen. Op een gegeven moment ben ik moe, zowel mentaal als fysiek. Meestal lukt me wel een uurtje of 4. Dat is al beter dan de 2 uur van in het begin, een jaar geleden. Op een hele goeie dag lukt 6. Maar ook dat is een balanceeract. Blijf ik omdat het goed voelt qua energie, of omdat ik mezelf push (en ik me goed voel bij deze papieren vooruitgang op wilskracht)? Dat verschil is heel lastig voor mij om goed te voelen. Ik denk wel dat dit steeds beter gaat. Dat ik voorheen 4 uur deed op wilskracht, en nu toch meer op de energie die er echt is. Maar ik "wilskracht" mezelf niet meer zo snel naar 6. Dat ben ik misschien toch beter gaan aanvoelen?
Een belangrijke graadmeter is hoe ik me voel als ik naar huis fiets. Dan merk ik of ik alles heb opgebrand (de pedalen willen niet en alle prikkels zijn er te veel), of dat ik op tijd ben gestopt en bij wijze van spreken fluitend fiets.

Gekke symptomen heb ik ook nog regelmatig, maar wel steeds minder. Dan zit ik weer bij de huisarts... Blijkt het toch weer gerelateerd aan spanningen.

Ik neem ook een heel klein beetje koffie de laatste weken, 2 slokjes per dag. Dat helpt wel net het randje af te halen van de vermoeidheid, maar werkt meer prikkels in de hand, omdat ik drukker ben in mijn hoofd en langer met dingen door "kan" gaan.
Maar ja, 2 slokjes, waar hebben we het over. Ik houd dat er even in. Al is het niet erg "accepterend" gedrag, dat realiseer ik me. Maar het is ook wel eens fijn voor het gemoed om een klein beetje minder vermoeidheid te voelen.

Wat herkenbaar wat je schrijft, vooral dat verschil tussen op energie doorgaan of toch op wilskracht. Dat is voor mij ook een heel lastig punt geweest (en soms nog steeds). Ik merk dat het veel uitmaakt hoe ik me ná een activiteit voel, net zoals jij dat beschrijft met het naar huis fietsen. Soms dacht ik dat ik goed bezig was, maar betaalde ik er later een hoge prijs voor.

Ik vind het knap dat je die balans steeds beter begint aan te voelen en dat je niet meer automatisch naar de 6 uur door wilskracht gaat. Dat klinkt echt als vooruitgang. En die rare spanningsklachten herken ik ook vaak schrik ik er eerst van, maar uiteindelijk blijkt het toch weer spanning te zijn.

Ik wilde je gewoon even laten weten dat je niet alleen bent hierin. Het is echt zoeken, maar volgens mij gaat het je stapje voor stapje lukken om meer op je echte energie te vertrouwen in plaats van op wilskracht

Dank je Kamillethee.
Het lijkt soms zo eindeloos. En ik maak dagelijks fouten. Mijn valkuil op dit moment lijkt vooral dat ik mijn grens wel voel, maar er niet voor op kom. Dat ik al te snel weer denk: dit moet toch kunnen, wat ben ik een zeikerd als dit alweer niet kan. (Richting gezin)
Vanochtend was ik ineens de oppas van 3 kinderen (1 van mezelf en 2 uit de buurt), en een 4e was te verwachten aan de deur. Dáár heb ik toen de grens getrokken, uit nood, en daar krijg ik heel veel stress van, een kind moeten zeggen: ja er wordt hier gezellig gespeeld, maar jij mag er niet bij want dat is te druk.
En dan is het eigenlijk ook nog zo, dat 3 kinderen te veel is. De max is eigenlijk: alleen mijn eigen kind.
En dan te bedenken dat ik andere plannen had, namelijk de stad in om te oefenen met het herkennen van overprikkeling. Dat was dus niet nodig, de prikkels werden in overvloed thuis geserveerd.

Na deze drukte (nu) voel ik me dus totaal uitgeput.

Maar we raken ver van het topic af. Als iemand nog ervaringen heeft/weet over aan het werk raken, graag!

Ik heb echt serieuze adviezen nodig, wil ook graag weten wat wettelijk mag en wat niet

Hoi Private, jij mag je gewoon weer volledig ziekmelding. Je werkgever mag niet voor jou bepalen of je ziek bent of niet. Je mag de regie dus gewoon in eigen handen nemen! Jij bent de enige die jouw lichaam voelt 😘

En je hebt ook recht op een second opinion bij een andere arboarts. Even googlen dan vind je meer info daarover

Up aub

Ha, Ik zou bij je volgende afspraak met de bedrijfsarts een lijst maken met alle klachten. Zowel je mentale, fysieke als cognitieve klachten. Kan helpen om dit op te schrijven en voor te lezen.

Maar het is super zwaar voor je dat je werkgever je niet serieus neemt. Ik herken het helaas. Sterkte!

Hoi,

Precies wat Sander zegt. Een lijst met alle lichamelijke klachten opschrijven en voorlezen.
Aangeven wat je kan op een dag in uren en minuten. Ik ben altijd eerst begonnen met lichamelijke klachten omdat er vaak wordt getwijfeld of het niet tussen de oren zit. Heeeeeeel vervelend.
Je mentale en cognitieve belemmeringen en welke last je ervan ervaart.
Allemaal voorlezen en aangeven dat je dit graag wilt voorlezen om het helder over te brengen.
Tegen je werkgever zou ik zeggen dat je veel klachten ervaart en hierdoor echt minder belastbaar bent. Dit heeft invloed op werk en privé. Hier ook een aantal voorbeelden van geven zoals ik kan maar 20 minuten tv kijken en dan moet ik 2 uur bijkomen. Ik ben zelf wel redelijk open geweest over mijn klachten (tot op zekere hoogte en globaal).

Succes

Jep, heel herkenbaar helaas. De week voor de menstruatie is altijd drama! Behalve wat extra rust inbouwen en extra lief voor jezelf zijn, is er volgens mij weinig aan te doen. Door de bo ben je extra gevoelig voor de hormoonschommelingen. Oneerlijk he?

Dit klopt allemaal met de theorie, Wi! Het is heel vervelend maar goed om rekening mee te houden in je planning. Ik doe de week voor mijn menstruatie echt aanzienlijk minder.

Komt door die superfijne hormoon schommelingen :’) het liefst stuurde ik een grafiek mee, maar dat kan via deze site niet, dus Google vooral even “hormone cycle graph’ oké om het visueel te maken.

De week voor je menstruatie dalen zowel je oestrogeen- als progesteronlevels. Met name de impact van oestrogeen is groot. Oestrogeen heeft een positieve impact op je stemming, omdat het de aanmaak van serotonine, dopamine en noradrenaline stimuleert. Dit zijn allemaal “gelukshormonen”, die bovendien invloed hebben op je concentratie, je slaap vermogen en je energie.
Dus ja, als je oestrogeen niveaus dalen, heeft dat directe impact op de rest van je lijf. En wat Blue zegt, een ontregeld zenuwstelsel (door je burn-out) zorgt er überhaupt al voor dat je hormoonhuishouding flink in de war is. Daardoor worden alle bovenstaande problemen ook nog eens flink versterkt. Erg jammer :’)

Hoi wi

Hier ook erg last van helaas. Nu ook weer in de week voor dat mijn menstruatie moet beginnen. In m.n hoofd wil het niet erg moe en kan slecht tegen prikkels.
En ook weer meer last van spanning angst. Overal leeuwen en beren zien en veel meer voelen zoals spanning op m.n borst of af en toe een steek op m.n borst en dan gelijk van alles denken.
Ik probeer lief te zijn voor mezelf. En meer rust momenten in te plannen maar met de kinderen valt dat niet mee.
Al geven die me ook wel weer afleiding.
Ik blijf dit ook elke maand moeilijk vinden zit nu ruim 2 jaar in burnout maar t wordt nog niet heel veel beter.
Ik heb ook nog nergens gelezen dat iemand er iets voor heeft wat echt werkt.

Ga eens naar een overgangsconsulente of gynaecoloog als je boven de 40 bent. En verdiep je in de perimenopauze. Ging een wereld voor me open, herkende veel. En de podcast bloedheet en tranen werd me aangeraden door overgangsconsulente van het ziekenhuis. Bij vrouwen wordt vaak burnout genoemd maar heel vaak is het beginnende overgang wat al jaren van te voren kan beginnen. Succes!

Ik ben 36 lijkt me stug dat ik al in de overgang zit.

Hoi Anoniem,

Ik heb ook een eigen bedrijf en ik moest ook gewoon doorwerken en dat viel helemaal niet mee.. ik ben nu 14 maanden verder en ik heb ook nog steeds last van duizeligheid af en toe (vooral als ik te veel op m'n bord heb gehad) en als ik te veel plan op een dag, krijg ik ook hartkloppingen, dan weet ik meteen dat de rem erop moet. Hoe meer rust, hoe minder klachten. Ik denk dat doorwerken niet goed was achteraf gezien.

Ik heb ergens een keer gelezen, dat als je door gaat, ook al is het elke dag een uurtje, je klachten langer kunnen aanhouden..

Wat ik zelf doe en wat helpt bij mij is, elke dag een uur later beginnen, gewoon echt rustig opstarten. Tussen de middag een pauze van 2 uur en dan tot 17.00/17.30 uur werken, (dus veel pauzes tussendoor) daarna de avond gewoon ook rustig houden. Als ik weer vaak klachten krijg, dan weet ik meteen dat het weer even te veel was en dan pas ik meteen de planning aan voor de komende tijd.

Ik denk dat als je elke keer klachten voelt of aan blijft houden, je toch gewoon nog rustiger aan moet doen. Je lichaam geeft niet voor niks deze signalen.

Hopelijk heb je hier iets aan ;)

Groetjes M.

Bedankt M voor je reactie en tips!

Voor mij wel herkenbaar. Kan inderdaad gespannen spieren zijn, maar in mijn geval ook geregeld opgezette klieren.

Yes opgezette klieren horen erbij Kli!

Ook veel last van, gespannen kaken, dikke en pijnlijke keel en pijnlijke oren. Eerlijk gezegd één van mn vervelendste klachten omdat ik er een ziek gevoel van krijg

Nog als aanvulling: het is heel veel praten praten praten. Ik zou graag willen dat het veel meer lichaamsgewicht is ofzo, op het zenuwstelsel gericht

3x per week therapie lijkt me sws overkill. Als jouw lichaam zegt dat het te veel is, is het te veel - je familie voelt jouw lijf niet. Waarom heb je twee verschillende therapeuten?

Voor elk soort therapie of hulp geldt dat het afhankelijk is van de persoon die je tegenover je krijgt. Maar er zit wel degelijk verschil in het soort therapie dat je krijgt:
- Je hebt CSR coaches; die weten op zn minst wel wat een Burn-Out is (kost wel geld);
- ACT is een therapievorm die aanzienlijk beter werkt dan CGT voor een burn-out. Hoewel het nog steeds volledig op het mentale gericht is, leer je hier iig wel meer naar je lichaam en emoties luisteren en minder in je hoofd te leven;
- Ik ga zelf binnenkort starten met lichaamsgerichte therapie/inner child/Primal rebirth (weet niet welke ik krijg haha). In ieder geval: meer voelen, minder denken. Ik weet nog niet hoe dat bevalt, maar in theorie past het heel goed.

Volg je gevoel, meestal zit je dan goed en 3 keer per week vind ik persoonlijk ook wat veel. En wat bij de 1 werkt, werkt bij de ander weer niet. ACT werkte bij mij niet, of misschien toen het verkeerde moment. Dat kan ook nog eens. Ben er na een aantal keer mee gestopt, ik werd er opstandig van. Is in groepsverband en dat was ook best intensief. Daar vond ik wel veel erkenning en herkenning en dat was wel fijn. En dan moet het nog klikken tussen psycholoog en jou. Waarom trouwens 2 verschillende psychologen bv en doen zij beiden een zelfde soort behandeling?

Misschien kun je verhaal 2401 doorsturen naar de mensen om je heen die het niet snappen. Is mooi uitgelegd iig. Bovendien is het heel moeilijk te begrijpen als je nooit een bo gehad hebt. We begrijpen het zelf niet eens goed en als we al denken dat we het goed in beeld hebben, dan nog worden we regelmatig in verwarring gebracht door fysieke, of mentale klachten. Of beiden.

Sterkte

2 psychologen? Ik word al moe als ik er aan denk! Maar luister naar je gevoel en stop ermee. Wellicht alleen 1 psycholoog en fysiotherapie afwisselen, dus max 1 afspraak in de week?

1 psycholoog is cgt en die ander is meer psychosomatisch en dan de Fysio. Traject is via de organisatie Phitaal. Maar het is idd gewoon teveel en niet helpend. 5 maanden lang 3x per week. Maar wat ik al zei: ze weten volgensmij niet goed wat een burn-out is. Het zenuwstelsel wordt wel besproken en wat algemene dingen, maar die weet ik allemaal al en pas ik ook toe. Bedankt voor jullie reacties

@Burnie ik denk dat ACT voor mij in groepsverband ook echt niet had gewerkt nee 😅 Vind hrt jammer dat dat zo vaak als een soort cursus wordt aangeboden, terwijl het juist heel belangrijk is om het in 1 op 1 therapie toe te passen. Want het zijn vaardigheden die je echt gaandeweg moet leren waarbij individuele begeleiding voor eventuele extra/andere onderliggende issues echt essentieel is...

Ik heb de 2 jaar ook aangetikt en zou ook niet 3 keer een uur in de week kunnen. Ik plan momenteel 1 afspraak per week en dat is echt voldoende. Ik heb overigens wel zoals jou ook wel meerdere afspraken in de week gehad, want overal heb je verplichtingen aan. Op den duur ben ik wel op mijn strepen gaan staan, want ik merkte dat ik totaal niet vooruit ging en in de weken dat ik niks had wel. Ik heb dus zelf toen ondervonden dat voldoende rust heel belangrijk is om te herstellen. Misschien gewoon een week niks plannen en voelen wat dat met je doet, dan weet je denk ik wel wat goed voor je is.

Hoi Theo,

Eigenlijk zijn alle mooie dingen al gezegd.
Ze hebben mij ook vrij snel therapie aangeboden en daar was ik op dat moment helemaal niet. In combinatie met allerlei verplichte afspraken en contact momenten.

Je mag en kan volgens mij prima uitleggen dat je het een oprechte kans hebt gegeven maar dat het niet werkt voor jou. Iedereen is anders en dit soort dingen vragen echt maatwerk. Het is helaas bij een burn out en alles wat daaronder ligt niet one size fits all.

Helaas speelde bij mij dat ik niet goed voor mijzelf durfde op te komen en mijn grenzen niet helder had (huhhh) dus ik heb een tijdje aangemodderd. En inderdaad de klik. Ik schaamde me maar ik heb 3 therapeuten gehad waar ik geen klik mee had. Heel vervelend maar ik voelde me super onveilig.
Uiteindelijk met heel veel tranen aangegeven en gestopt. Nu een fijne psychodynamische fysiotherapeut en een super klik.

Dat lichaam gericht werken snap ik ook heel goed. Heel jammer dat dit niet wordt vergoed. Ik heb een tijdje PMT gedaan en dat was ook fijn alleen een flinke kostenpost dus helaas gestopt.

Hee veel sterkte in jouw proces

Dank nog voor de overige reacties! Heel fijn! Ik heb maandag een telefonische afspraak met de regie behandelaar. Denk dat ik er of mee stop of enkel doorga met de psychosomatische psycholoog, betwijfel of dat kan gezien dit de vorm van hun trajecten is. Ik ben overigens zelf fysiotherapeut dus dat voegt sowieso niet zo veel toe. En ik merk dat ik al verlichting voel bij het idee dat ik er niet meer naar toe hoef, dat zegt al genoeg. Ik richt dat beetje energie wat ik heb en prikkels die ik aan kan liever op mijn twee kleine dochters en vrouw

@ Ax, dit werd toentertijd aangeboden via mijn werk en geen keuze dus. En inderdaad was het een flinke groep en waarschijnlijk voor mij toen niet het juiste moment. Moest er ook nog met ov (trein en tram) naartoe, dus ik kwam overprikkeld aan en m’n lontje dan kort. Daarnaast werd het gedaan door een psycholoog die ervan hield om continu haar ervaringen te delen en slecht kon luisteren. Daarom schreef ik al er moet ook een klik zijn met een psycholoog en mijn ervaring inmiddels is dat er weinig goede psychologen zijn. Laat staan dat ze veel afweten van een burn out.

@ Theo, verstandig om het aan te geven en je te beperken tot 1 psycholoog. En ik mag aannemen dat ze dit zullen begrijpen en zo niet dan zijn ze wat mij betreft ongeschikt. Beter je beperkte energie voor je gezin gebruiken. Niks zo belangrijk als dat.

Hoi Theo,
Wat al veel gezegd is, als je er meer stress van krijgt is het niet helpend.

Zelf kwam ik in het begin bij een CSR coach terecht, wat een goede organisatie is.
Maar toen ik in het begin aangaf even te wilde wachten voor ik ging beginnen,
omdat het me zoveel stress gaf,
werd mij zelfs door de coach en omgeving aangeraden toch echt ermee te beginnen.
En je wilt ook graag ervan af en denkt er goed aan te doen.
Ik ben dus gegaan, maar voor mij was het te vroeg en ik had ook geen goede klik met de coach.

Later bij een psycholoog terecht gekomen, die alleen het vanuit "tussen mijn oren" probeerde op te lossen.
Maar niet begreep als ik probeerde uit te leggen dat het van uit mijn lijf kwam. Met CGT kon ik ook niets. Want als ik een beter moment had, kon ik best ergers even heen zonder angst.
Maar als ik weer terug viel juist weer niet.
Zelf heb ik veel aan het boek "Burnout reset". Toch weer bij de CSR methode uitgekomen, maar veel beter dan mijn coach toen. Het begint dus met RUST, RUST...
Groet en sterkte,

W

Hi Bo, wel een vrouw hier met hetzelfde probleem... Het is heel vervelend maar komt gewoon door de stress en spanning die bij een Burn-Out horen... Helaas is het beste wat je kunt doen gewoon accepteren... Het wordt vanzelf beter!

Hee, ook een vrouw hier met gespannen bekkenbodem. Alle spanning slaat op mijn bekken, buik en rug. Ik loop hier al sinds begin burnout mee (1,5 jaar) en het is nog wel gespannen, maar de andere klachten zijn weg. Ik kreeg eerst oefeningen, daarmee werd het erger en toen hebben we het juist anders aangepakt. Zoveel mogelijk ontspannen zonder oefeningen (veel op je buik liggen, yinyoga, mediteren, slapen, yoga voor de rug of psoas spier, Somatische oefeningen etc) en ik ging wekelijks naar de fysio voor een rug of buikmassage. En het heeft veel tijd nodig voor je lichaam hersteld. Het zal bij een vrouw anders werken, maar hopelijk heb je iets aan wat mij heeft geholpen. En zoals thee zegt, het wordt echt beter met de tijd!

Hoi Bo,

Wat vervelend. Ik herken mij helaas sterk in jouw verhaal. Stress slaat bij mij ook op blaas- bekkengebied- heupen en onderrug.

Eigenlijk doe ik het zelfde en heb ik hetzelfde gedaan als K (toevallig en bijzonder ❤️).

Dat helpt wel. En zachte bewegingen en wandelen. Heel veel mildheid en zachtheid. Omdat mijn lichamelijke klachten iets zijn afgenomen kan ik langzaam wat meer bewegen. Heel veel ontspanning zonder oefenen helpt bij mij ook inderdaad goed.

Het gaat stapje voor stapje maar het wordt beter

De titel moet natuurlijk zijn overprikkeld 😂🙈🥵

Voor mij zijn dit echt signalen dat ik te veel van mezelf vraag. Overprikkeld raken is hoe dan een signaal van overvraging, of het nou cognitief of fysiek is.

Ja, hoe ervaart iedereen overprikkeling? Waar krijg je dan last van?

Dat begrijp ik Ax. Echt vervelend! Ik vind het vooral lastig dat ik het dus van tevoren niet merk. Het gaat prima en na een kwartier kreeg ik nu last ervan. Net toch even geslapen en nu lijkt mijn hoofd weer wat helderder. Overprikkeling blijft zo frustrerend! Lijkt ook net of ik er na 1,3 jaar meer last van krijg dan eerst.

Hier na ruim 2 jaar ook veel last van overprikkeling terwijl ik dat in het eerste jaar veel minder had

Ik kon nooit heel goed tegen de hitte, maar nu is het echt een ramp. Deze weken voelt ook echt als overleven tot het weer afkoelt. Ik doe alles maar wat trager, maar mijn darmen raken er ook helemaal van de leg van, dus daar helpt traagheid niet echt tegen. Zo, even spuien 😅

Hier juist hetzelfde,precies of je komt zuurstof te kort.
Zal er ook bij horen zeker,nog effe tanden bijten pfff

Hier hetzelfde. Slaap ook heel slecht nu weer

Hoi, Hier heb ik ook last van. Ik zweet al zo veel haha. Moet zeggen dat vorig jaar 10 x zo erg was. Dus het wordt minder :). Maar geef mij maar 20 graden en in de avond 10 graden haha

Ik heb deze tekst op mijn insta @ont.regeld gezet om uit te leggen waarom dit zo is:

☀️ Ik weet niet hoe het met jullie zit, maar mijn lijf trok die hitte van gisteren voor geen meter. Er zijn altijd wel een paar gekkies die van dit warme weer houden (hoe dan?! 🥵), maar voor de meeste mensen is dit toch wel te veel van het goede.

🫠 Bij zulke temperaturen moet je goed opletten, want voor je het weet krijg je last van hittestress: lichamelijke en mentale klachten door oververhitting. Denk aan slecht slapen, verminderde concentratie, vermoeidheid en stress. Klachten waar je met een ontregeld zenuwstelsel al flink last van hebt.

🌡️ Je lichaam probeert af te koelen door je bloedvaten te verwijden. Daardoor moet je hart harder pompen en stijgt je hartslag. Maar daarvoor activeert het je sympathische zenuwstelsel: hetzelfde deel dat ook je vecht/vlucht-modus regelt. En dat kan zorgen voor een opgejaagd, gespannen gevoel van alertheid.

🥴 Waar een gezond lichaam weer ontspant zodra de hitte afneemt, blijft mijn systeem in die paraatheid hangen. Mijn lichaam zát namelijk al in de overlevingsstand. En terwijl je eigenlijk meer rust nodig hebt, gaat je systeem juist meer aan.

🛌 En daar heb ik dagen of zelfs weken last van. Alsof ik mijn grenzen over ben gegaan, zelfs al heb ik de hele dag met een ventilator en een nat washandje uitgeteld op de bank gelegen (en zelfs met natte sokken aan geslapen, zie filmpje).

⚡ Gelukkig gaat het straks lekker onweren en koelt het weer af. Jammer voor de zonaanbidders – maar een verademing voor mij!

Hoi Ax, beloof svp dat als jij deze ziekte hebt overwonnen: je vol gaat inzetten op kennis van het ontregeld zenuwstelsel en die kennis verspreiden. Had graag aan het begin van mijn burn out stukken van jou willen lezen!

Precies dat, Sander. Dankzij Ax begin ik dingen te begrijpen. Waarom krijg je dit soort uitleg niet tijdens therapie, denk ik nu wel eens. Ik bleef dus blijkbaar maar over grenzen heengaan en begreep er niets van. Kan hier hele verhalen over schrijven, maar ik houd het hierbij hoor. Maar ik ben dus blij dat ik nu de uitleg krijg, die ik nodig had en heb. Echt heel erg bedankt, Ax! 💞

Wat een mooie tekst Ax! Ik kan daar het volgende nog op aanvullen, misschien heeft iemand er wat aan: ik werk als geriater en zie ook veel ouderen met psychiatrische problematiek. Waarom is dat hier relevant? Ik zie regelmatig dat fysieke klachten die mensen ook bij paniekaanvallen hadden (zoals hartkloppingen of een versnelde hartslag omdat je het heet hebt, veel zweten bij hitte) weer angst op kunnen roepen omdat je brein die klachten is gaan associëren met angst (of paniekaanvallen). Dat versterkt uiteraard de sympathische reactie alleen maar, omdat je je ook onveilig gaat voelen.
Geen oplossing, maar misschien voor sommige mensen hier ook wel herkenbaar dat hitte je angstiger maakt.

Wat een mooie tekst Ax! Ik kan daar het volgende nog op aanvullen, misschien heeft iemand er wat aan: ik werk als geriater en zie ook veel ouderen met psychiatrische problematiek. Waarom is dat hier relevant? Ik zie regelmatig dat fysieke klachten die mensen ook bij paniekaanvallen hadden (zoals hartkloppingen of een versnelde hartslag omdat je het heet hebt, veel zweten bij hitte) weer angst op kunnen roepen omdat je brein die klachten is gaan associëren met angst (of paniekaanvallen). Dat versterkt uiteraard de sympathische reactie alleen maar, omdat je je ook onveilig gaat voelen.
Geen oplossing, maar misschien voor sommige mensen hier ook wel herkenbaar dat hitte je angstiger maakt.

Dank Av. Vannacht maar 3 uur geslapen, had weer een soort paniek aanval en lag uren lang met een hoge hartslag en zweet onrustig te wezen. Hiervoor ging t slapen juist al langere tijd vrij aardig

@Ax. Je schrijft dat je lijf nog in de overlevingsmodus zit. Heb je dan ook nog steeds die opgejaagdheid en onrust? Of is dat al verdwenen inmiddels bij je?

@Th die was een stuk minder vorig jaar, maar is door externe omstandigheden in mijn privéleven helaas weer teruggekeerd begin dit jaar en daar ben ik nu weer van aan het herstellen. Merk wel dat ik weer wat vaker in de rust kom de laatste periode, maar mijn zenuwstelsel vindt heel veel dingen nog wel heel spannend - zelfs als ik me goed voel, vindt ie het eng xP Ik vermoed dat je zenuwstelsel altijd wat gevoeliger zal blijven, maar ben ervan overtuigd dat je hem wel kunt 'helen' en 'opschonen'. Beetje vage woorden maar wat ik bedoel is dat je onderliggende, onzichtbare stressoren (onderdrukte emoties) alsnog kunt verwerken en je zenuwstelsel en brein kunt hertrainen (neuroplasticiteit heet dat) om minder snel in die angst te schieten of er minder lang in te blijven hangen. Maar dat is een proces met ups en downs.

Ik heb zelf het idee dat die overlevingsstand niet iets is wat 'aan of uit' staat en dus op een dag 'verdwenen' is. Ik denk eerder dat de gejaagdheid en onrust stukje bij beetje minder frequent komt en minder heftig wordt. En dan af en toe heb je er weer een opleving van en dan weer een periode van rust, maar de algehele trend gaat de goede kant op, zegmaar. Dat is bij mij ook aan de orde: ik voel me steeds vaker rustig, maar die onrust is zeker (nog) niet weg.

Oh en voor de rest: wat een lieve woorden. Ik weet nog niet wat de toekomst mij brengt, maar wil me wel (blijven) inzetten voor meer bekendheid over het zenuwstelsel. Het kan namelijk niet alleen zieke mensen helpen, maar ook mensen die last krijgen van chronische stress om te voorkomen dat ze ziek wórden. Vind het zo naar dat het in de zorg zo goed als genegeerd wordt...

@Av goede toevoeging ook! Ik ben inderdaad ook van plan om op Instagram op een gegeven moment een tekst (of meerdere) te schrijven over triggers die je angstig maken. Want (jullie krijgen nu een voorproefje haha) je zenuwstelsel vergeet niet. En dat is op zich een goed iets: als jij bijvoorbeeld een keer een hete pan hebt aangeraakt, dan deed dat pijn, en dan onthoudt je zenuwstelsel: hee, dat moet ik niet meer doen, dat is gevaarlijk, daar krijgen we pijn van. Het is hetzelfde als de conditionering van een puppy die blaft: als je dat elke keer als hij het doet afstraft, leert hij dat hij het niet meer moet doen.

Maar dat geldt ook voor emotionele pijn. Als jij in je jeugd op je donder kreeg van je ouders als je je mening gaf (=pijn), dan slaat je zenuwstelsel dat op - en vindt je het dus ook in je volwassen leven eng om je mening te geven (even heel kort door de bocht).
En elke keer als er dan iets gebeurt wat enigszins lijkt op die situatie, laat je zenuwstelsel alarmbellen afgaan. Dus als iemand het niet eens is met je mening (zelfs al gebeurt dat op een heel nette en vriendelijke manier), denkt je zenuwstelsel een situatie van gevaar te herkennen vanuit eerdere ervaringen. Dan gaat jouw lichaam in vecht/vlucht, gaat je hoofd piekeren, en komt de pijn van vroeger weer boven - hoe lang het ook geleden is, als je het niet verwerkt, slijt dat niet.

@ Ax. Oke ja ik herken het wel wat je zegt dat het geleidelijk afneemt. In het begin 2 jaar terug had ik het non stop en ‘s nachts werd ik er wakker mee. Vervolgens maakte het soms plaats voor extreme moeheid en kwam daarna de opgejaagdheid en onrust weer een tijd terug. Na 1.5 jaar ofzo had ik die onrust dan alleen nog in ochtend over het algemeen. Weer iets later alleen de eerste 2 uur na wakker worden en daarna is ie grotendeels weg. Alleen met terugvallen is het er weer de hele dag maar ebt dan vaak ook na een paar dagen weer wat weg. Soms moet ik het grote plaatje even bekijken om te zien dat ik vooruit ga, althans in mijn lijf. Het uit zich nog niet heel erg in belastbaar zijn

Ax weeral mooi verwoord,zo voel ik het ook aan.
Onderdrukte emoties komen bij mij vooral naar boven wanneer ik tijdens de nacht al wenend wakker word,of wanneer ik een middagdutje doe,komen de emoties wel hoog.
Voel dan wel dat de zenuwtjes in mij lichaam minder worden,en dan denk ik,ale weeral wat verwerkt.
Heb ook lang oogejaagd gevoe gehad,en van de ene op de andere dag was het weg.
Dat geeft mij dan ook weer hoop,dat ook de zenuwtjes op een dag verleden tijd zullen zijn.

@Th de belastbaarheid volgt pas als jij weer meer uitgerust bent. HEt is heel positief dat je nu steeds meer uit die onrust komt en in de rust, want in die rust kan je lichaam energie opbouwen. Daarom is het ook nog steeds zaak om rustig aan te doen. En als je dus meer energie opbouwt, komt die belastbaarheid ook - en dan ga je weer langzaam maar zeker nieuwe dingen doen, en komt die onrust weer terug want je zenuwstelsel vindt die nieuwe dingen ook 'spannend'. En dus duurt het weer even voor je weer meer in de rust komt, bouw je daarna weer wat meer energie op, ga je weer ietsje meer doen en dan word je lijf weer wat onrustiger. Dat is het hele cirkeltje van herstel en dat is ook waarom geen enkel herstel zonder de nodige (gevoelsmatige) terugvallen gaat. Maar dat hoort er dus allemaal bij.

@Trees dat komt doordat je lichaam tijdens het slapen (eindelijk) in de rust zit. Je emoties verwerken is namelijk niet iets wat je kunt doen in een staat van onveiligheid, dus als jouw zenuwstelsel nog te veel in vecht/vlucht zit, dan voelen emoties veel te eng aan. Dus het is niet heel raar dat dat er vooral tijdens je dutjes en 's nachts uitkomt. Laat het maar lekker gebeuren - het verwerken van die emoties brengt uiteindelijk je zenuwstelsel wat meer tot rust en dat gaat er weer voor zorgen dat jij je emoties wat makkelijker toe leert laten. Ook dat is een cirkeltje :)

Bedankt Ax voor je uitleg. Doet me goed. Ik merk dat niemand in mijn omgeving door heeft waar ik door heen ga al langere tijd en voor mijn gevoel val ik steeds terug en lijkt er nooit een eind aan te komen, maargoed ergens logisch wat je schrijft! Geeft me weer moed om door te gaan. Hoop voor jou dat je ook snel dit dalletje weer te boven bent!

Heel fijn om jouw uitleg te lezen. Ervaar veel van t zelfde. Een theoretische omarming allemaal 😊

Ja, ook hier meer last van klachten door de hitte!

Ik hoop Ax, dat als het niet te belastend voor je is, je idd blijft inzetten voor meer bekendheid over een ontregeld zenuwstelsel door chronische stress door wat voor reden dan ook. Niet alleen werk gerelateerd, maar ook wat je in je jeugd hebt meegemaakt, toxische relatie, enz..

Th, wat je zegt, dat onbegrip van je omgeving. Zo van je tobt er al zo lang mee. En dan komen soms ook nog allerlei goedbedoelde adviezen.

Ik heb ooit ergens op FB een mooi stuk gelezen over BO.
Ik denk dat de schrijver het vast niet erg vind al ik het hier ga plaatsen in een nieuw verhaal.

Groetjes W.

Hoi Laura,

Ik heb hetzelfde gedaan. In het begin heb ik hier niets over gezegd en is mijn plan gemaakt voor 36 uur. Tijdens mijn re-integratie gaan nadenken hoe ik m’n tijd wilde invullen. Samen met mijn psycholoog tot de conclusie gekomen dat 32 uur voor mij goed zou werken. Dit heb ik toen ook wel laten doorschemeren aan mijn werkgever, maar aangegeven dat ik eerst verder wil zijn in mijn re-integratie om daar een goede keuze in te maken. Mijn werkgever was dus op de hoogte van mijn wens naar 32, maar hadden het nog niet geconcretiseerd.

Verder: de arbo-arts heeft mij geadviseerd om geen contractwijzigingen te doen tijdens je ziekmelding. Ik zou dit zeker ook met je eigen arbo-arts bespreken.

Ik zit nu een tijdje op mijn gewenste uren en ga niet waarschijnlijk niet verder opbouwen dus zal ik binnenkort mijn contract laten aanpassen.

Probeer niet teveel te focussen op het ‘einddoel’ en veel succes met je re-integratie!

Groetjes,
Hannah

Super bruikbaar, dankje Hannah. Vind t heel mooi hoe jij t verwoord.
Heb je dit wel al eerder aangekaart vij bedrijfsarts?

We (werkgever en ik) gaan samen een urenplan maken zodat in de agenda concreet te zien is hoe dat er straks uit komt te zien. Dus eerst nog deels rood en dat wordt steeds minder rood. Voor de invulling met de kamers is dwt bij ons wel echt noodzakelijk ook (ben manueeltherapeut).
Dus ik ga nog even bedenken wat ik dan zal aangeven aan uren, aangezien ik zelf nu wel al redelijk weet wat ik wil in uren. Dat is echter gebaseerd op 28u en niet op 36u.
Tips daarover hoe jij dat gedaan hebt?

Lfs,

Laura

Ik heb wel al vrij snel bij de bedrijfsarts aangegeven dat ik dat misschien zou willen. Echter gaf hij toen aan dat we in eerste instantie gewoon gingen focussen op de volledige uren. Omdat het geen invloed zou hebben om het opbouw schema, alleen zou je eerder ‘klaar’ zijn in het schema.

Bedoel je hoe ik de uren heb opgebouwd?

Liefs,
Hannah

Oke dank voornje reactie weer. Ja, ik begrijp dat je nu eerder klaar bent met het totale rooster. Is het dat je dan uren aan het einde van de dag nu weg gaat laten die je eerst wel erin had staan?

Ja, zo kan je het zien. Mijn arbo-arts heeft aan het begin idd een schema gemaakt op basis van 36 en dan zou ik in 3 maanden reïntegreren. Echter is het helemaal niet gelopen zoals gepland omdat het te snel ging en hebben we steeds bij gestuurd.

Ik verdeelde mijn uren bijvoorbeeld over 3 vaste dagen, zodat ik 2 dagen echt vrij was. Dan kwam ik meer tot rust ipv elke dag met werk bezig te zijn. Zo uiteindelijk naar 4 volle dagen opgebouwd.

Het is allemaal natuurlijk super persoonlijk. En ligt er aan hoe je herstel verloopt. Dat bedoelde ik hiervoor met focus niet teveel op je einddoel, je moet toch naar je lichaam luisteren tijdens het re-integreren en je kan altijd nog aanpassingen doen in je schema. Althans, zo heb ik dat ervaren.

Volgens mij (maar ik weet het niet zeker) mag je ook geen contractwijzigingen doorvoeren tijdens ziekte. Maar hoe dat dan praktisch werkt als je op 28u zit en dan beter gemeld wordt en je contract aan kan laten passen, weet ik niet.
Hannah verwoordt het mooi, zo doe ik het nu ook (door laten schemeren dat ik een halve dag ouderschapsverlof op wil nemen zodat ik op 28u uitkom). Mss voor jou ook nog een optie?

Volgens mij (maar ik weet het niet zeker) mag je ook geen contractwijzigingen doorvoeren tijdens ziekte. Maar hoe dat dan praktisch werkt als je op 28u zit en dan beter gemeld wordt en je contract aan kan laten passen, weet ik niet.
Hannah verwoordt het mooi, zo doe ik het nu ook (door laten schemeren dat ik een halve dag ouderschapsverlof op wil nemen zodat ik op 28u uitkom). Mss voor jou ook nog een optie?

Dank beiden! Nee, tuurlijk Hannah ik weet niet hoe t loopt of gaat lopen en hoe snel od langzaam alles gaat. Dat moet ik gaan ervaren.

Ik ga wel laten doorschemeren dat ik minder wil werken maar dat ik wil aanvoelen tijdens reïntegratie wat voor mij goed werkt.
Ouderschapsverlof is voor mij geen optie.

Verder neem ik mijn situatie ook nog in overleg bij psycholoog, bedrijfsmaatschappelijke ondersteuning en bedrijfsarts.
Vind t iig fijn om even wat ervaringen van lotgenoten te horen.

@Laura eerst gewoon rustig opbouwen naar meer uren en dan pas kenbaar maken dat je die 36 uur toch niet haalbaar vindt. Ik snap dat het dubbel voelt voor je, maar wat de rest ook zegt: je weet niet hoe het loopt, dus blijf maar gewoon op die 36 uur zitten en werk eerst eens naar 28 uur toe. En ga dan, tegen die tijd, pas het gesprek aan wat je nou eigenlijk wilt.

Hi Laura,

Ik kan je eigenlijk niet verder helpen met je contract maar wil wel iets algemeens delen over mijn reintegratie. Sinds eind januari lig ik eruit en ik begon na ongeveer 4 weken al met 2 uurtjes per week werken. Dit was puur op eigen initiatief en had nog niet eens een bedrijfsarts gesproken. Werk heeft zeker een rol gespeeld bij mijn burnout (50-60 uur per week de laatste weken voor uitval) maar de grootste stressor voor mij was een verhuizing naar de andere kant van het land. Ik deed dit om het gevoel van nutteloosheid tegen te gaan en hoopte weer wat zelfvertrouwen terug te vinden.
Gaande weg heb ik het in overleg uitgebouwd en ging ik 2x 2uur werken. Ook ik had een opbouwschema waarin stond dat ik in ongeveer 6 weken tijd weer volledig aan het werk zou zijn. Nou ik kan je vertellen dat zulke schema’s goede handvatten zijn maar dat het altijd anders gaat. Ik ben heel vaak op mn bek gegaan omdat ik te snel eruit wil ipv duurzaam herstellen, dus soms weken weer volledig bij af.
Een aantal weken geleden heb ik afstand genomen van mijn grootste stressbron (wonen aan de andere kant van het land, dus verblijf nu een tijd bij m’n ouders) en richt me meer op duurzaam herstel en werk alweer 4x 6uur per week.
Kortom, houd je niet te veel vast aan schema’s, wordt niet boos of schaam je niet als het niet volgens plan gaat en neem een tijdje afstand van je grootste stressbron totdat je weer meer energie hebt.

You got this!

Je mag gewoon teruggaan in uren hoor, misschien moet je wat extra toelichting geven dat het echt in goed overleg is. Het voornaamste probleem is denk ik 'dreiging' vanuit het uwv naar je werkgever in de vorm van een boete die kan worden gegeven als je gedwongen bent om een contract te tekenen met minder uren.

Ik overweeg dit zelf ook omdat je die extra tijd aan andere dingen kan besteden ipv je best doen om maar te re-integreren voor werk. Denk aan vrienden zien, hobbys of sport.

Je moet al het advies ook vooral zien als een geld kwestie. Heb je dat 32/40u contract nodig om rond te komen dan zou ik er niet aan denken. Kan je prima voor een tijd rondkomen van 24 uur dan is dat het overwegen waard. Weet wel dat je uitkering later nog een percentage is van je loon, dus ook met die vermindering moet je rekening houden.

Hoi V en anderen,

Dat ik wil minderen heeft niet zo zeer te maken met dat ik denk dst t niet kan, maar dat ik dingen anders wil doen en mn andere passie na ga jagen. En om dat te kunnen doen, heb ik ruimte nodig, oftewel minder werken op mn huidige plek. Geen stress erover, puur mijn dromen gaan leven.

Ik heb er alle vertrouwen in dat ik vanzelf merk wst goed gaat voelen en dat ik t schema aan kan passen waar nodig.

Dank allen! Jullie ook allemaal succes

Hoi V en anderen,

Ik wil niet minderen omdat ik denk dat ik t nuet red ivm burnout. Ik wil minderen omdat ik nu merk hoe belangrijk t is om dromen na te jagen en dat is precies wat ik wil gaan doen. Alleen om dat te realiseren heb ik ruimte nodig en dat betekent minder werken in mn oude werk dan voorheen zodat ik iets anders kan gaan opbouwen.

Ik heb alle vertrouwen dat ik het schema aan kan passen waar en wanneer nodig.

Thanks voor alle adviezen

Hoi Laura, Ik sluit me aan bij anderen om vooral niet je contract aan te laten passen. Wat goed om te zien dat de bedrijfsarts daar eerlijk in is.
Je snijdt jezelf in de vingers.

Begrijp het overigens heel goed ik heb zelfs overwogen om weg te gaan omdat ik eraan onderdoor ging dat hele reïntegratie gejaag. Blij dat meerdere hulpverleners zeiden niet wegvluchten maar 100% ziek zijn totdat je maanden privé stabiel bent met normale bezigheden. Het enige wat hier belangrijk is, is jouw gezondheid. Dat is nr. 1.

Wat mij heeft geholpen is eens 5-10 minuten kijken naar baantjes waar je passie ligt. En eerlijk kijken naar de staat waarin je op dat moment bent. Kan je al maanden privé hetzelfde doen als voordat je ziek werd? Stel je gaat solliciteren blijft privé dan hetzelfde of lever je dan weer in? Kan je het reizen en de drukte naar de baan aan? Misschien heb je er niks aan maar het opbouwen en schema’s halen was voor mij achteraf gezien ook het onbewust doorgaan mezelf te willen bewijzen geweest. Een van de grote lessen van burnout, dat je jezelf niet hoeft te bewijzen.
Het enige wat telt is tijd besteden aan jouw gezondheid, geluk, rust en weer een normaal leven thuis te hebben.

Ik lees mijn tekst terug en zie dat het een beetje warrig is. Kan het jammer genoeg niet editen maar ik hoop dat je een beetje begrijpt wat ik bedoel. Sterkte en liefs

Oeps. Heb mijn initiaal in het onderwerp gezet en onderwerp in initiaal.

Hoi S,
Wat naar zeg.. Ben je onlangs met deze klachten nog bij een (huis)arts geweest?
Ik heb tijdens mijn burn-out wel veel pijntjes (alsof er schaafwonden op mijn huid zitten) en dagelijks stijve en pijnlijke spieren, maar herken het niet zo hevig als jij beschrijft.

De huisarts volgt me nauw op, ik zie haar elke maand. Het heeft lang geduurd vooraleer ik een arts had waarbij ik echt vertrouwen voel en die me serieus neemt. Doet me heel erg goed nu iemand te hebben als arts die me goed opvolgt.
Want toen ik jaren met klachten liep en meer en meer de spiraal van de stress inliep, had ik m'n gebruikelijke huisarts. Die heeft me nooit gewaarschuwd. Ik was nochtans jaren aan werk met allerlei klachten die ik hier op het forum lees (paniekaanvallen, duizeligheid, hoofdpijn...).

Dus ik leun nu op mijn arts die me opvolgt.
Voor haar is er nu niets aan de hand op fysiek niveau, puur vanuit het brein, uitputting, zenuwstelsel... Burnout.

Vraag me echter af of nog mensen dat zo intens beleven.

Hallo S
Hier idem, ook enorme pijnen waar geen medische verklaring voor is. Mentaal gaat het nu na 2,5 jaar allemaal een stuk beter. Mijn lichaam voelt veel rustiger, maar ik ben er nog niet. Ik heb van diverse kanten gehoord dat als je hoofd tot rust komt je juist veel meer fysieke klachten kunt gaan krijgen. Ik probeer het dus maar te accepteren dat het erbij hoort. Maar dit is absoluut erg lastig. Maar ik hou me vast aan de gedachte dat goed gaat komen. Sterkte voor jou.

Ik herken dit ook, ik heb sinds juli 2022 hier last van en nu 3 jaar later is het nog steeds aanwezig, ik moet je wel eerlijk zeggen dat ik ook continue ben blijven doorwerken, en met een eigen bedrijf en veel dingen wat moeten dat het ook wel echt lastiger word ik heb soms wel dagen dat mijn lichaam weinig tot geen pijn doet, alleen nu heb ik juist sinds een jaar heel veel last van brainfog ik kan bijna de hele dag niet helder na denken heel erg vervelend allemaal. Ik hoop echt voor je dat het afneemt

Herkenning.
Ook bizar veel pijn gehad door mijn hele lichaam, vreselijk.
Het is nu veel minder.
Hopelijk mag het bij jou ook snel beter gaan.
Goed dat je contact houdt met je huisarts.
Goed ook om te weten of het geen andere oorzaak heeft.

Dank je wel voor de reacties.
Al wens je het niemand toe, fijn te lezen dat het toch herkenbaar is voor sommigen onder jullie.

Bespreek dit met zowel je werkgever als bedrijfsarts. Bij mij gaat alles in heel nauw overleg met mijn werkgever. Zij weten zelf hoe zwaar reintegratie is (zwaarder dan een normale werkwerk) en verwachten niet dat ik alle uren ook daadwerkelijk draai. Herstellen gaat gewoon met ups and downs, zowel in het slapen als werken.

Ik werk momenteel alweer 4 dagen 6 uur en dat ging met heel veel ups and downs waarbij ik er ook een aantal weken volledig uit heb gelegen. Wat ik in het begin veel fout deed is de uren die ik zou werken volledig productief invullen. Dus zoveel mogelijk doen omdat ik al zo weinig werkte.

Kortom, bespreek het met je werkgever en eventueel bedrijfsarts/arbo en verwacht niet dat het een lineair herstelproces is. Af en toe gaat het minder en dat geeft niet. Wees miet te streng voor jezelf en je komt er vanzelf weer!

Dankjewel Busoni!

Hoi Tin, ook ik ben geopereerd tijdens mijn burn-out. Dus ik herken je angsten en gevoel. Onderga het maar gewoon. Ga dwars door je angsten heen, laat ze maar over je heen komen. Het is vreselijk, maar zoooo fijn als je het achter de rug hebt. Dan heb je het gehad en hoef je er niet meer over na te denken. Je kunt ook je angsten delen in het ziekenhuis, met de anesthesist en arts. Ga er voor! Laat je ons weten hoe het is gegaan? Ik denk aan je! Het komt goed!

Heel veel sterkte Tin. Probeer de angst wel te voelen maar niet te voeden met "als dit of dat" dat is de angst voeden. 2 paracetamols willen nog wel eens helpen als de angst overheerst.

Hoi Tin,

Is het een belangrijke operatie of zou je het idd kunnen uitstellen?
Ik heb wel bv (van een andere orde natuurlijk en het had geen haast) m’n verstandskiezen eruit laten halen bij de kaakchirurg eerder in m’n burn-out afgezegd. Inmiddels heb ik veel minder snel paniek en binnenkort ga ik een nieuwe afspraak maken.
Geen idee waar je operatie voor is natuurlijk maar mocht het niks (mogelijk) ernstigs zijn en je ook over een paar maanden terecht kunnen… Dan vind ik verzetten juist slim en verstandig en totaal niet zwak.

Aangenomen dat je normaal niet dit soort angsten hebt want dan komen ze echt door je burn-out. En zul je dit over een tijdje gewoon weer prima aankunnen. Je zit nu nog zo aan het begin. Dit is de tijd van alles heel langzaam en rustig doen en zoveel mogelijk slapen of rusten en alleen maar wat kleine fijne dingen in en rond je huis doen en je zo steeds weer wat veiliger gaan voelen.
Verder helemaal niks.

Maar als de operatie wel op dit moment belangrijk is en verzetten niet mogelijk of slim dan kun je dit natuurlijk gewoon. Wat Pien en Jacoba zeggen.
Het is uiteindelijk ‘maar’ angst en dat is een heel naar gevoel maar ook niet meer dan een gevoel. Je burn-out hoofd is met je aan de haal, iets wat bijna iedereen hier denk ik wel herkent. En als je operatie dan klaar is moet je waarschijnlijk bijna lachen om jezelf.
(Trouwens sowieso een heel goed idee om je agenda voorlopig leeg te laten want je hebt ook heel veel rust nodig)

Sterkte!!!

Ha Allen,

Hier een terug koppeling ..

Ik heb overleg gehad met me huisarts en het ZH en allebei zeiden ze .... nu heb operatie .... kan ook later ..
Ze hebben me op laag prio gezet en als ik bel kom ben ik zo aan de beurt..

Eerst mentaal weer OK zijn , ik ga hierbij hulp krijgen van een psycholoog.

Groet Tin

Hi! Jazeker herken ik dat, helaas. Heb dat begin dit jaar gehad, een flinke klap omdat je zenuwstelsel weer meer in onveiligheid zit. Echter heb ik hier een keer een uitleg geschreven waarom terugvallen nodig zijn (verhaal 1965) en het helpt mij heel erg om er zo naar te kijken. Een terugval is namelijk heel pittig - en tegelijk een manier om weer je nieuwe vaardigheden van loslaten, grenzen bewaken, niet in je angsten meegaan, emoties toelaten te trainen. Je kunt niet anders. En hoe vaker je dit traint, hoe meer het een automatisme wordt - en des te duurzamer je uiteindelijk herstelt.

Hi Busini, je zenuwstelsel zit enorm in de vecht/vlucht modus. Daardoor lijkt ineens alles eng. En hoewel je voor herstel door je angsten heen moet om je lichaam te leren dat je wel echt veilig bent, moet je dat in kleine stapjes doen - want bij te grote exposure schiet je lijf juist weer meer in de angst (en dan komt je angst voor paniekaanvallen uit, en gat her alleen maar weer de verkeerde kant op).

Allereerst: paniek is niet gelijk aan psychose. Een psychose is een heel andere tak van sport. Als je zúlke heftige paniek hebt, zit je lichaam volledig in overlevingsmodus. Dat betekent dat het het gevoel heeft dat er serieuze levensgevaar dreigt. Je lichaam is doodsbang.
En je hoofd reageert daarop door een poging doen controle te krijgen op die angst. Maar die controle krijgt het niet, en dus doet het nog harder zijn best voor controle, en nog harder - en zo kun je in een paar seconde ineens volledig in paniek zijn. Want paniek is een poging om controle over een gevaar te krijgen waarover je geen controle kunt krijgen. Alsof je in een kamertje wordt gezet zonder deuren met een hongerige leeuw: hoe hard je hoofd ook probeert een uitweg te vinden uit de situatie, die IS er niet.
Alleen is onze stress geen hongerige leeuw en zijn onze angsten vaak irreële angsten. Je lichaam kent dat verschil echter niet en dus reageert het altijd hetzelfde.

Wanneer je chronische stress hebt en overspannen geraakt bent, is de balans tussen rust en actie zoek. Dat betekent dat jouw lichaam veel te veel in overlevingsmodus is gekomen, daarvan uitgeput is geraakt, daardoor nog meer in overlevingsmodus kwam en nu dus overal gevaar detecteert. En daar probeert je hoofd dan weer vat op te krijgen.
Stormy follows state, heet dat. Als je zenuwstelsel wordt getriggerd op potentieel gevaar, gaat je hoofd er een verhaal omheen breien wat dat gevaar dan moet zijn. Dat is de reden waarom irrationele angsten dan ineens zo echt lijken, terwijl je in de rust ook wel kunt bedenken dat ze irrationeel zijn.

De oplossing is niet simpel, maar gelukkig kan het beter worden. Maar daarvoor is het noodzakelijk om te leren ongemak en angsten toe te laten zonder ze weg te duwen. En dat moet je echt rustig opbouwen. Je moet je lichaam weer leren dat het veilig is. En dat doe je niet door situaties op te zoeken die je compleet in paniek brengen, maar door situaties op te zoeken die je een beetje ongemakkelijk maken. En dan niet in de actie te gaan om dat ongemak weg te duwen.
Ik weet niet wat die situaties voor jou zijn, want ze verschillen enorm per persoon. Ik ging bijvoorbeeld iets vaker iemand bellen zonder vantevoren te appen of het uitkwam, want dat vond ik spannend. Ik ging traag over een zebrapad lopen als een auto op me wachtte, want ik voelde me daar ongemakkelijk bij. Ik heb eens iemand op straat aangesproken om de weg te vragen, ook al wist ik dat zelf wel (je ziet dat het bij mij vooral in sociale angsten zit).
Maar je kunt het ook doen door bijvoorbeeld een spin niet meteen weg te halen. Of je handen eens niet te wassen na het plassen, als je merkt dat dat je ongemak geeft. Dat zodra je merkt bij jezelf, shit ik vind dit onprettig, dat je het júíst doet. Want daarmee leer je je zenuwstelsel: ik ben veilig, ook in ongemak. En dat kun je dan steeds meer uitbreiden.

Oh ja, en mindfulness oefeningen zijn sowieso goed, en dan met name de oefeningen die je leren om met je angsten te zitten zonder ze weg te duwen. Want daar wil je uiteindelijk naar toe. De gratis VGZ mindfulness app heeft bijvoorbeeld de oefening ‘zitten met ongemak’.

Lees ook mijn uitleg over een burn-out :) Verhaal 2026. En op mijn Instagram (@ont.regeld) leg ik ook regelmatig dingen uit over de werking van het zenuwstelsel. Sterkte! 😘

Dag Ax,

Wat lief van je dat je zo uitgebreid antwoord op mijn vraag. Ik ga advies proberen te volgen en langzaamaan ongemakkelijke dingen doen zoals een keer uiteten dit weekend. Je hebt me aardig gerustgesteld in mijn angst voor een psychose.
Begin september kan ik naar de GGZ met mijn angstklachten / vermoedde angststoornis.

Wat mij overigens enorm stoort aan het hele proces is een duidelijke ondersteuning. Ik ben bij uitval van werk begin januari direct naar se huisarts gegaan, vervolgens de POH GGZ en uiteindelijk zelf een particuliere psycholoog ingeschakeld. Geen van allen heeft een diagnose ‘overspannen’ oid gesteld en pas na mijn langdurige paniekaanvallen ben ik doorverwezen naar GGZ. Ik voel me daardoor enorm eenzaam en heb geen idee wat er aan de hand is of hoe ik hier zsm uitkom. Herkennen jullie dit gevoel?

Ah ja dan zitten we in dezelfde frustratie :’) Het is echt ontzettend jammer dat er nooit naar de werking van het zenuwstelsel gekeken wordt in de zorg. Dat zou een hoop opleveren, namelijk. Zowel in preventie als in herstel. Het is voor mij de voornaamste reden geweest dat ik hier actief reageer met de achterliggende theorie en dat ik Instagram heb aangemaakt om dat ook meer te delen. Omdat er zoveel behoefte is aan begrijpen wat er met je aan de hand is, en iedereen zegt wat anders (waarvan sommige adviezen zelfs schadelijk zijn). En dan wordt het ook nog eens vaak ontkend.
Als je de energie en focus kunt op rennen, is het boek ”Over de kop” van Brankele Frank fijn. Wel vrij technisch met jargon, maar ze legt wel duidelijk uit wat het stresssyteem allemaal doet. Voor mij was het lezen van dat boek mijn begintpunt en vanuit daar heb ik me nog veel meer in het zenuwstelsel verdiept en beginnen de puzzelstukjes eindelijk op z’n plek te vallen. Ik deel al die kennis hier en op mijn Instagram-pagina, in de hoop dat anderen een wat minder lange zoektocht hebben.

Hi Busoni! Deze angst had ik precíes hetzelfde aan het begin van mijn burnout! Dit waren ook volledige paniekaanvallen.

Wat Ax ook (in meerdere posts) aangeeft is het voelen van ongemak. Vanaf het begin van mijn burnout wist ik: ik móet voelen, want mijn hoofd is overbelast.

Ik heb dagenlang op de bank/bed gelegen en die angst en paniek gevoeld, net zo lang tot het minder werd. Niet met je hoofd, maar in je lijf. Waar voel ik dat? Bij mij was het een gevoel of werd mijn keel dichtgeknepen en bij mijn borst voelde ik vanalles.

Dus ik ging mijn grootste angst aan: voelen van mijn emoties. Voornamelijk angst, verdriet en boosheid. Heel eng, en ik heb mijzelf continue verteld: deze dag overleef ik wel. Of soms zelfs: dit moment overleef ik wel.

Tegen paniekaanvallen vechten en het weg willen hebben, zorgt voor meer paniek. Emoties verdwijnen pas als je ze toelaat en ze toestaat om er te zijn, zonder oordeel.

Het gaat voorbij, echt! En je gaat niet dood, je raakt niet in een psychose. Je bent ‘gewoon’ doodsbang. Vertrouw je lijf, vertrouw je angst. Je kan het écht aan! Je lijf weet precies wat het moet doen met emoties, het enige wat jij hoeft te doen is het er laten zijn.

Poe lijkt me super heftig als je allebei niet te veel kan hebben. Ik merk wel dat ik een stuk minder liefdevol ben naar mijn man, al mijn emoties zijn vlakker en ik raak snel overprikkeld.
Ik heb eerlijk gezegd geen briljante oplossing. Als het een (tijdelijke) terugval is, is het dan misschien een idee dat je even een paar dagen het huis uit gaat? Even hotelletje boeken oid? En als je niet goed kan praten, kan je mss wel opschrijven in een brief naar hem dat je zelf ook merkt dat het te veel wordt en je soms gemeen bent, maar dat niet wil en echt van hem houdt.

Hi Tara, wat pittig zeg :( Ik ben geen relatietherapeut, dus mijn advies is gebaseerd op mijn eigen ervaringen en de kennis die ik heb opgedaan. Hopelijk heb je er alsnog iets aan...
Allereerst is het goed om op een rustig moment met elkaar in gesprek te gaan. In de emotie doe of zeg je dingen die je niet meent, van beide kanten, en dat maakt het extra pittig. Merk je dat jij (of merkt hij dat hij) in zo'n bui is? Neem dan even afstand.
Daarnaast is het goed voor jullie beide om te beseffen dat je ziekte - en al helemaal deze intensiteit - van tijdelijke aard is. Bij een stevige burn-out verlies je jezelf. Dat is een van de zwaarste dingen die er is. Maar het is goed om erop te vertrouwen dat je jezelf ook weer terug gaat vinden.

Wonen jullie samen? Gebaseerd op je verhaal denk ik van wel. Ik heb zelf een paar dagen bij mijn ouders gelogeerd. Om éven uit die druk te zijn van je partner, allebei even op adem komen. Daarnaast ben ik een keer een midweek naar een huisje in de natuur geweest (moet je wel fysiek en mentaal en financieel aan kunnen) en nog een keer in het huis van mijn zus gelogeerd toen zij op vakantie was. Even afstand nemen kan goed voor je relatie zijn, mits afgebakend en goed overlegd.

Je zegt dat je dacht dat het de laatste tijd wat beter ging. Besef dat dat ook gewoon zo is, maar dat het een proces is van vallen en opstaan. Soms gaat het beter, voel je je misschien zelfs wat rustig, om daarna weer een periode veel angst te ervaren. Dat hoort erbij. Misschien helpt het je vriend om wat meer te lezen over een Burn-Out? Ik heb hier onder ergens een uitleg geschreven (verhaal 2026) die misschien helpend kan zijn. Daarin staat duidelijk dat je in vecht/vlucht modus komt. En bij de één resulteert dat in vluchten, en bij de ander in vechten - en dat laatste is bij jou het geval. Het is NIET jouw schuld, je hele zenuwstelsel staat op z'n kop. In vecht/vlucht-modus is je lichaam niet bezig met verbinding of liefde. Het is bezig met overleven, letterlijk. Wellicht helpt het als je vriend dat leert begrijpen.

Dat maakt het niet ineens makkelijk, maar één ding weet ik wel. Hoe erg je hoofd ook vindt dat jij van alles fout doet, dat je een vreselijk mens bent: je hoeft niks goed te maken. Je doet niks fout. Je bent aan het overleven. Dat is hartstikke zwaar zónder dat je jezelf nog afstraft. Sterkte 😘

Ja ik voel me ook heel down. Het frustreert ook gewoon je niet top te voelen, daar word je ook niet blijer van. Plus hormonale veranderingen van mijn menopauze kunnen ook neerslachtig maken, denk ik. Ik kan mezelf nu soms wat opkrikken met online Zumba lessen te volgen, nooit eerder gedaan, maar nu doet dat me deugd, al komt het gevoel van neerslachtigheid daarna weer gewoon terug hoor gedurende de dag.... ik heb mezelf voorgenomen om het toch te blijven doen, om mijn hoofd en lichaam zich even weer wat normaler te laten voelen, misschien helpt dat op lange termijn....

Hi Steven, hoe lang zit je nu thuis? Hoe vervelend ook, dit is heel normaal bij een burn-out. Dat “in het nu zijn” is een goed streven, maar dat lukt niet zomaar. Heb je mijn uitleg over burn-out (verhaal 2026) al eens gekezen? ☺️ Het helpt om regelmatig mindfulness-oefeningen te doen, waarmee je je lijf weer wat verder helpt. Ook de OR-methode kan je helpen om je zenuwstelsel weer te reguleren. Maar het belangrijkste is dat je voor nu die onrust leert accepteren, toelaten, zonder dat je er zo snel mogelijk “vanaf wilt”. De gedachten laat zijn zonder ze weg te duwen of ermee in discussie te gaan. Want hoe meer je uit die strijd modus en in de acceptatie komt, hoe meer je lichaam gaat ervaren dat het veilig is - en langzaam maar zeker zul je dan steeds meer rust gaan ervaren (met ups en downs).

Dag Ax, ik ben nu bijna 3 maanden thuis. Ik ben niet aan mijn bed gekluisterd. Gisteren bv om 5u wakker geworden met stress, druk op borstkast, maag...om 6u30 opgestaan, keuken opgerommeld, mandje strijk gedaan, dan van 8u tot 17u vloer gelegd (laminaat), wat gerust en anderhalf uur gaan padellen. Gisteren is de druk op de borstkast, stress omstreeks 11u weggegaan en was alles ok boor de rest van de dag. Vandaag heel de dag dat nare gevoel. Heel moe natuurlijk omdat ik ook te weinig rust en de "aan" stand veel energie kost...vandaag naar een padeltoernooi gaan kijken en containerpark geweest. Ogen vielen bijna dicht van vermoeidheid maar even gaan rusten...dan word ik bijna gek van.
Ik zit al wel 6 jaar met klachten omwille van zware scheiding...maar blijven gaan. Donderdag naar "speciale" ostheopaat geweest...kwam uit dat een voorval op werk in november de druppel teveel was. Sindsdien ben ik wel blijven doorgaan op werk maar kreeg meer klachten met uitval tot gevolg begin mei

Hey Steven,

Als ik jouw reactie lees dan denk ik alleen maar STOP!! (en dat ik dit heel erg herken van mijn eerste maanden). Dingen blijven doen kan inderdaad fijn zijn qua afleiding maar je lijf schreeuwt om rust. Je functioneert waarschijnlijk nog zo op je sympatische zenuwstelsel, dat je niet eens alle klachten voelt... Stoppen en stilzitten is super lastig als je nog in die over-drive/aan/fight-flight modus zit. Ik heb hier ook 4 maanden tegen gevochten... Ook op de rust moet je nu je lijf weer gaan trainen, zodat je lijf leert dat het ook weer op het parasympatische zenuwstelsel mag functioneren :( Ax heeft inderdaad heel veel goeie uitleggen op dit forum en haar instagram staan!

Hieronder wat mij heeft geholpen;
- Thee zetten en net zolang op de bank naar buiten blijven kijken tot de thee te drinken is.
- Yoga nidra. Eerst kon ik net 5 min sessies volhouden maar ondertussen 40 min.
- OR methode. 2h 'iets' doen en dan 1h helemaal prikkelvrij op bed liggen. Hier dus ook geen muziek luisteren of meditatie doen. Ik vond dit de eerste weken heel moeilijk maar het uur vliegt nu voorbij.
- Stilzitten met een luisterboek/podcast aan. Zo voelt het alsof je nog iets doet.
- Ademhalingsoefeningen (4-7-8 of box)
- Warme douche
- Kleedje op de bank en mezelf knuffelen en zeggen: 'je bent veilig'.
- Schrijf het van je af in een boekje.

Compleet stil gaan staan is het enige wat de rust zal laten terug keren... Hoe moeilijk het ook is, je kan dit!

Heel veel succes en sterkte!

Ik herken het ook van mijn begin fase burn-out. Je blijft maar bezig zodat je die onrust niet of minder voelt maar uiteindelijk komt de klap. Quick fixes zijn er niet. Een Ostheopaat gaat je nu niet helpen. Ik heb ook alles geprobeerd qua hulpverleners in het begin maar het gaat je niet helpen. Het kost veel tijd. Rust is daarin de belangrijkste; hoe oncomfortabel het ook voelt. Je kunt niet teveel rusten nu. Dus zou je agenda leeg maken en op de bank gaan liggen, gaan voelen zonder oordeel (lukt in t begin niet) maar naarmate de tijd vordert wordt het beter. Heeft bij mij 1.5 jaar geduurd voordat ik uur die fight flight kwam. Succes!

Pfoe ik herken wat M zegt, ik denk alleen maar: help, neem alsjeblieft rust! Want inderdaad, die overuren die je hoofd maakt kosten je ook energie - maar als je telkens bezig blijft, leert je lichaam ook nooit om in die ruststand te komen. Lees alsjeblieft mijn uitleg hieronder, want dan kom je erachter dat het echt niet houdbaar is zoals je nu doorgaat. Ik snap je volledig, maar het helpt je echt niet!

Ik deed de OR methode wat minder drastisch: om het uur een kwartier prikkelvrij liggen. En dat kwartier was in het begin terror, echt. Constant op de wekker kijken of de tijd al om was, om dan te zien dat er nog maar een minuut verstreken was. Maar je traint daarmee je zenuwstelsel weer de rust te activeren.

En mindfulness-oefeningen zijn ook fijn, maar begin inderdaad klein. Het is echt trainbaar. Ook ik kon me voorheen nauwelijks 5 minuten concentreren, en doe nu regelmatig oefeningen van 30+ minuten. Ook vind ik liggen nu best vaak heel ontspannen, terwijl het in het begin echt voelde als een straf.

Je hebt ook oefeningen waarbij je leert meer afstand te nemen van je gedachten. De VGZ mindfulness app (gratis) heeft er sowieso een aantal, en zelf gebruik ik de House of Deeprelax-app (betaald).

Een osteopaat is bezig met symptoombestrijding. Er is geen snelle manier om te herstellen. Het kost tijd en is verschrikkelijk moeilijk. Maar herstel begint bij toegeven aan je stress, je drukte en je lichaam eindelijk rust gunnen.

Mijn rust is vooral een terrasje gaan doen en krantje lezen of een babbeltje. Een toertje met mijn moto gaan doen. Alleen thuis zitten zitten of liggen valt me moeilijk. Dan komen de muren op me af.

Is een verschrikkelijk gevoel maar is echt nodig om juist wel even aan 'bed gekluisterd' te zijn. Ga je door zoals nu dan word de klap straks alleen maar harder en duurt het nog langer om eruit te komen. En het duurt sowieso al gigantisch lang.

@Steven ja dat is ook moeilijk en dat moet je leren. Maar wat jijbdoet om "rust te pakken", daarvan rust je niet uit...

Hoi M, zag dat je de OR methode ook toepast maar dan elke 2 uur een heel uur gaat liggen, ipv de standaard 20 minuten. Dat uur lijkt me eigenlijk ook wel fijn maar, ben bang dat het mijn slaap 's nachts zal verstoren. Had jij daar geen last van? En viel je dan ook in slaap of dat niet? Thanks!

Hey Bart,

Ik val zelden in slaap dat uur, hooguit 2x per maand (nadat ik bv. weer in een stressvolle situatie ben geweest zoals bedrijfsarts bezoek). Als ik dan in slaap val, had ik het blijkbaar nodig. Doordat ik niet in slaap val, beïnvloed het mijn slaap ook nauwelijks. Wat er wel gebeurd is dat ik savonds dan ook pas na een uur/ander half uur in slaap val. Dat is het enige 'nadeel' wat ik er aan ondervind. Vind het verder gewoon heel fijn omdat ik weinig kan op een dag (ben nog snel overprikkeld, fysiek gaat wel echt met sprongen vooruit sinds ik dit doe) en de dag er een stuk korter door wordt. Lig van 13-14, 16-17 (snel nog even ontprikkelen voordat mijn partner thuis komt van werk) en 19-20 (ontprikkelen na gezamenlijk avondeten) op bed. Hierbij doe ik savonds maar een half uur prikkelvrij en een half uur een yoga Nidra sessie. In alle eerlijkheid heb ik sochtends een blok van 3h wakker ipv 2h. Hier plan ik dan mijn psycholoog, bedrijfsarts, fysio, werkafspraken etc.

Je kan het altijd proberen! Ik vind een uur echt heerlijk. Mocht het wel je slaap gaan beïnvloeden kan je altijd kijken of je het bv. 45 min kan doen. Mocht je toch in slaap vallen tijdens de sessies dan is het wel slim om max 30 min te slapen. Anders kan het je slaap wel beïnvloeden. Succes!

Wow dankjewel voor je uitgebreide antwoord, dat waardeer ik enorm! Zelf lig ik nu elke 1.5-2h even 20 minuten, en rond 13:00 wel een uur, maar volgens mij is dit niet genoeg voor mij.

Snap helemaal dat dit heel fijn is, zelf vind ik het om eerlijk te zijn ook fijner des te sneller de dag voorbij gaat. Kan ook erg weinig (lezen, tv kijken, wandelen, etc) en hoop dat wat meer rusten me een zetje de goede richting op gaat geven. Jij ook veel succes, M en nogmaals bedankt!

@Bart als het niet genoeg is, zou ik vooral je actieve periode inkorten en niet per se (alleen) je rustperiode uitbreiden. Voor je zenuwstelsel is de afwisseling juist van belang. Alleen maar rusten en liggen is daarom ook niet de weg naar het herstel. Je zenuwstelsel moet weer leren schakelen tussen de parasympatische en sympatische stand (rust en actie), en dat kun jij je lichaam middels de OR methode leren.

Als je te lang actief bent, heeft je lichaam echter een methode om de vermoeidheid tegen te gaan: door stresshormonen aan te maken. Die houden je ten slotte wakker en alert, maar versterken helaas je ziekte. Daarom is het goed om die actieve periodes niet te lang te doen. Wat voor jou nu de ideale duur is weet ik natuurlijk niet, maar als je merkt dat 2 uur te lang is, zou ik het inkorten. Wekkers zetten helpt enorm als stok achter de deur.

Dankjewel Ax, inderdaad goed om te beseffen dat het lichaam weer moet leren schakelen tussen die twee modi. Had er nog niet op die manier naar gekeken. Wellicht is vaker, maar niet gelijk een uur, rusten dan handiger.

Alleen merk ik dat als ik wat langer lig mijn lichaam wel meer ontspant, vooral zo rond de 30 minuten. De knoop in mijn maag ontspant, en dan gaat mijn buik letterlijk borrelen, heel vreemd haha. Slapen gebeurd eigenlijk nooit, ook niet als ik een uur lig in de middag. Ben er fysiek momenteel nogal slecht aan toe: max 10 minuten lopen en ben echt hulpbehoevend in het huishouden etc.

Misschien probeer ik wel elk anderhalf uur 30 minuten, kijken hoe dat gaat. En dan vanaf eind van de middag 20 min o.i.d. Moet er eventjes over nadenken nog

Jaa uiteindelijk moet je kijken wat voor jou werkt :) En misschien is anderhalf uur ook nog wel te veel - dat moet je echt gaandeweg ontdekken. En je bouwt uiteraard langzaam op naar steeds langere periodes zonder rust, maar ik houd de rust er voorlopig zeker nog in. Zelf ben ik twee jaar onderweg, het eerste jaar heb ik ook nooit kunnen slapen. Nu lukt dat toch wel vaak 1 à 2 keer per dag omdat de rust eindelijk is wedergekeerd (maar soms ineens weer een aantal dagen niet).

Advies van de sportarts om je slaapdruk niet te verpesten is om overdag tot 16u op bed je pauzes te doen en dan na 16u op een yogamat.

Ben zelf helaas al bijna 3 jaar onderweg ondertussen, heb hier een tijdje niet gepost maar was hier eerder wel een tijdje wat actiever. Ben zo lang onderweg omdat ik steeds wel 1 stapje achteruit deed, maar er eigenlijk 2 moest doen. Hierdoor eigenlijk alleen maar afgetakeld helaas. Spelen ook privè omstandigheden en trauma mee hierin, maarja het duurt inmiddels wel erg lang.

Misschien moet ik idd zelfs wel nog vaker dan anderhalf uur even gaan liggen zelfs, daar heb ik eerder nog niet aan toe willen geven. Maar van elk uur 30 minuten liggen lijkt me erg extreem. Maar misschien toch maar proberen. Weet het even niet :'D

Thanks trouwens voor de tip trouwens van die yoga mat, maar zelf doe ik alleen mijn lange middag dutje in bed en de rest op de bank.

@Bart ah volgens mij ben jij de Bart met wie ik wel eerder gesproken heb. Wel taai man, 3 jaar :( Ik merk zelf ook dat het steeds lastiger wordt om je dan tot dit soort dingen te zetten. Want je dagen zijn gewoon ook heel saai... Maar onthoud dat je iets opbouwt en ergens naartoe bouwt. Het wordt beter. En inmiddels vind ik de "pauzes" zelfs regelmatig heel relaxed.

En doe vooral ook wat je wilt met advies van de sportarts haha. Ik vind een yogamat voor geen meter liggen xD Zij heeft me toen wel geadviseerd om niet meer op de bank te liggen, of überhaupt in de woonkamer, omdat je niet wilt dat je lichaam de woonkamer associeert met slapen en tegelijk wel wilt dat je lichaam je slaapkamer associeert met slaap en rust. Vandaar het advies. Van haar mag ik eigenlijk ook niet langer dan 25 minuten per keer slapen (dat lukt me niet altijd overigens haha, soms lig ik gewoon echt te lekker).

En deze methode is niet het enige. Acceptatie is nog steeds de allerbelangrijkste. En wat jij zegt, dat je eraan toegeeft, is daar wel onderdeel van. Fucking moeilijk alleen :') En ook niet een knop die omgaat, want soms zit ik in acceptatie en soms weer in gevecht.

@Ax ja wij hebben idd eerder contact gehad. En ik kijk af en toe ook op je insta pagina, echt super informatief en leuk geschreven allemaal joh, en trouwens ook heel leuke illustraties!

Nu na 3 jaar ben ik idd weinig gemotiveerd om nog nieuwe dingen te proberen, maar je hebt wel helemaal gelijk. 2 jaar is ook niet niks trouwens, je hebt echt al heel veel geleerd, dat is duidelijk! En ik geniet nu meestal ook wel van de liggende rustmomenten die ik neem, maar wat frequenter is toch wel nodig denk ik..... Zuuucchtt hahaha. Ik probeer anderhalf uur en kijk waar het schip strandt. Misschien zelfs elk uur af en toe.

En zo'n yoga mat ligt idd totaal niet comfortabel 😂. Maar ja verder wel goed advies lijkt me, alleen denk ik dat ik deze toch even moet laten liggen, letterlijk en figuurlijk haha. En denk dat het prima is om langer dan 25 min te liggen als je lichaam daar om vraagt en je 's nachts goed slaapt!

Ik switch ook tussen accepteren en vechten, als ik weer een terugval heb dan heb ik vaak gelijk weer veel huilbuien de hele dag, angsten, frustraties.. alles komt weer naar boven. Op goede dagen kan ik nog steeds weinig maar ben ik mentaal wel "content" ofzo. Het is idd zo zo lastig om te accepteren. Voor mij betekent accepteren ook dat mijn partner meer moet doen, terwijl die zelf ook ziek is. Vind dat zo lastig...

Maar goed, we komen er wel! Dank voor je wijze woorden weer

Hoi Bart, wat een tijd ben je al bezig zeg pfff en ik snap wat je schrijft over niet meer gemotiveerd zijn om nog meer nieuwe dingen uit te proberen. Dat heb ik al na 15 maanden. Ben er wel een beetje klaar mee. Ik focus me gewoon op de basisbehoeften, zoals gezond eten, rust, bewegen. Oh en soms ook wat afleiding met af en toe een terrasje pikken met m’n man, af en toe uit eten. Wandelen met een vriendin, soms een creatieve workshop in een kleine setting (vraag ik allemaal na) en ja soms moet ik het bekopen met de volgende dag meer klachten, of soms zelfs dezelfde dag. Maar het is het wel waard om af en toe te voelen dat ik ook nog leef.

En dat switchen tussen accepteren en vechten lijkt me ook menselijk. En dat komt ook omdat niet elke dag hetzelfde is en je ook niet elke dag hetzelfde voelt.

Lijkt mij ook heel moeilijk zoals in jouw situatie met ook een zieke partner die ook hard bezig is met beter worden. Veel klachten van bo en longcovid komen ook overeen.

En we komen er zeker wel Bart 💪🏻, uiteindelijk komt het goed. En die terrasafspraak, tijd terug gemaakt met Liesie en met jou, blijft staan 😉🍹Dan proosten we op onze overwinning.

Dikke knuffel van mij

Wat een lief bericht Burnie, die komt wel binnen♥️. En je hebt helemaal gelijk hoor af en toe even iets doen wat goed is voor je mentale gezondheid, ook al geeft dat je tijdelijk wat meer klachten, is wel echt nodig. Klinkt alsof je dat heel goed doet, en fijn dat je daar dan lekker van kunt genieten, dus doe dat vooral!!

Veel overeenkomsten idd tussen de klachten van mijn vriendin en mij, heb zelf eigenlijk ook mijn twijfels of ik nu burnout of chronisch vermoeidheidssyndroom heb, een van mijn ouders heeft dat ook al zo'n 15 jaar. Maarja behandeling blijft hetzelfde.

Die terrasafspraak ben ik niet vergeten hoor 😂, gaan we nog doen idd. Heb wel nog een flinke weg te gaan tot ik zoiets kan doen, maar ik kom er vast wel.

Knuffel terug voor jou en iedereen die hiermee worstelt♥️

@Bart ja pfoe dat is pittig want dan komt er meteen een schuldgevoel en zorgen bij zitten... Ik heb dat al bij mijn partner en die is zelf niet eens ziek. Wij hebben wel geprobeerd om de lasten wat uit handen te geven. Boodschappen laten bezorgen en alleen heel simpele, snelle maaltijden. Als ik alleen ben, bestel ik of koop ik van die verse maaltijden in de Jumbo of AH. Stofzuigen gewoon minder frequent (wel onhandig met mijn huisstofmijt allergie), en mijn moeder heeft hier een keer gepoetst. Het onkruid in de tuin is heerlijk aan het woekeren. Alleen de was is iets wat we wel moeten blijven doen :')

En eerlijk gezegd zit er niet zoveel tussen ME/CVS en Burn-Out. Althans, naar mijn kennis. Ik vind het ook jammer dat het ziektebeeld niet "ontregeld zenuwstelsel" heet, want dat dekt tenminste de lading (en dan zouden mensen er op een andere manier naar kijken). Er is ook veel overlap met long covid, ook daar speelt het ontregelde zenuwstelsel een hele grote rol. Ik heb mijn instagram ook gestart om daar uiteindelijk hopelijk wat meer bewustwording voor te krijgen, want het frustreert me zo dat er niet meer naar die fysieke aspecten gekeken wordt!

Ik lees veel over het middel LDN op Instagram. Zowel bij mensen met longcovid, zoals ook bij mensen met ME/CVS. Er zijn mensen die er baat bij hebben en het wat voor ze betekent. Het geneest niet, maar zorgt ervoor dat het draaglijk wordt. Misschien ook wel bij bo hoor, maar dat ben ik nog niet tegengekomen. Alleen is het weer iets waar niet elke huisarts achter staat en dus ook het recept niet afgeeft. Wat dat betreft zit de zorg lekker op 1 lijn 🙄.

@ Steven, wat jij nu hebt, had ik vooral in het begin. Grote onrust in mn lijf. Dat is na een jaar veel beter geworden en nu, anderhalf jaar later, kan ik vaak lekker rusten, maar ook rustig in mn stoel een boek lezen bv. Dus hopelijk gaat jou dit ook binnenkort lukken. Die onrust heb ik nog heel soms.

Volhouden 💪🏻💪🏻

Wij hebben het huishouden ook wel "geoptimaliseerd" en sommige dingen zoals de ramen wassen lukken gewoon even niet haha. Vind het wel heel moeilijk idd als ik haar lieve vermoeide gezichtje dan zie, en ze ook nog een bezorgd naar mij kijkt. Er breekt dan soms echt even iets in me. Maar gelukkig bespreken we dit allemaal goed met elkaar, dat scheelt een hoop.

En idd mee eens hoor, het verschil tussen burnout en me/cvs en longcovid, als die er al is, is niet duidelijk. Een ontregeld zenuwstelsel speelt in elk geval een rol, dus met je eens. Wel denk ik dat er meerdere subtypes zullen zijn, en iedereen is natuurlijk anders. Heel mooi initiatief je instagram

Wij hebben het huishouden ook wel "geoptimaliseerd" en sommige dingen zoals de ramen wassen lukken gewoon even niet haha. Vind het wel heel moeilijk idd als ik haar lieve vermoeide gezichtje dan zie, en ze ook nog een bezorgd naar mij kijkt. Er breekt dan soms echt even iets in me. Maar gelukkig bespreken we dit allemaal goed met elkaar, dat scheelt een hoop.

En idd mee eens hoor, het verschil tussen burnout en me/cvs en longcovid, als die er al is, is niet duidelijk. Een ontregeld zenuwstelsel speelt in elk geval een rol, dus met je eens. Wel denk ik dat er meerdere subtypes zullen zijn, en iedereen is natuurlijk anders. Heel mooi initiatief je instagram

Nou Bart, nu springen de tranen in mijn ogen, zo lief schrijf je over je vriendin 🥰 Jullie houden ontzettend veel van elkaar, dat lees ik er wel uit. Tegelijkertijd ook zo herkenbaar dat wanneer je partner bezorgd naar je kijkt je hart dan breekt. Je leest het op dit forum door alle verhalen en reacties heen, schuldgevoel, eenzaam gevoel (dus niet eenzaam zijn, maar je eenzaam voelen in je proces).

Blijf goed voor elkaar zorgen Bart en blijf vooral veel van elkaar houden. Jullie gaan hier samen nog sterker uitkomen en jeetje dat gun ik jullie ook. Fijn ook dat jullie er goed met elkaar over kunnen praten, zo belangrijk.

Je bent een prachtvent

Dankjewel voor je lieve bericht Burnie♥️ idd dat schuldgevoel.. dat zullen velen kennen. Beetje te moe om wat langers te schrijven maar echt bedankt!!

@Bart, geen dank😉

Wat zijn er ondertussen veel verhalen tussen doorgekomen haha (probeer wat minder op het forum te zitten ivm hoofdpijn door schermen).

@jullie allemaal haha, die schuldgevoelens vind ik ook zo lastig. Als ik dan een dipje heb, vergroot het schuldgevoel de dip nog even meer... Zo lastig dat je zo goed je best doet maar de ziekte zich niet laat versnellen😥

Dat schuldgevoel is vet logisch, maar volkomen onterecht. Helaas hebben onze emoties daar schijt aan.
Het belangrijkste met dat schuldgevoel is dat je het er laat zijn, zonder het te willen oplossen. Want je gaat het niet kunnen wegnemen, hoe actief je hoofd ook zegt van wel (als je maar genoeg voor de ander wegneemt). Je doet wat je kunt. Het is echt groei als het je (af en toe) lukt om dat schuldgevoel toe te laten en tóch voor jezelf te kiezen. Want als je toch weer meer doet, ga je daar aan onderdoor - en daar heb jij, maar ook je partner niks aan.

Herkenbaar. Heb toevallig zelf dit gehad de laatste weken. Of ik nu 8 uur sliep of 4 uur, ik had prima energie, voelde me ook niet opgejaagd. Wel veel last van overprikkeling. Nu paar weken later toch weer soort terugval met extreme moeheid/uitputting. Begrijp er ook niks van, probeer het ook niet meer te begrijpen.

Kan zijn dat je sympatische zenuwstelsel weer aan gegaan is. Daar hoef je niet eens persee te veel voor te doen, helaas is het ontregeld en moet die inderdaad weer balans vinden.

Het was overigens voor het eerst sinds ruim 1.5 jaar dat ik een paar weken energie heb gevoeld en weer soort van normaal voelde, los van de overprikkeling die wel heel aanwezig was. Ik zie het maar als vooruitgang; ondanks dat het nu weer shit is

Hoi anoniem, Fijn die herkenning. Ja, ik heb niet heel veel last van overprikkeling, wel dus van fight flight in de nacht af en toe . Al tijdje niet meer last van ook. Net even een huilbui om dit.. Maar we gaan weer door

@Mandy veel herkenning hier. Ben ook ontzettend in de war en snap er helemaal niets meer van. Bewegen gaat ook goed (zit nu op 1 uur totaal op een dag), voel mezelf ook niet moe na een slechte nacht. Heb juist het probleem dat ik of me goed voel, of niet bij me emoties kan en overprikkeld ben. Doe heel weinig op een dag dus kan maar niet snappen hoe dit dan weer de 'aan' modus is. Er is geen touw aan vast te knopen. Zou zo fijn zijn als er iemand op dit forum is die dit ook heeft meegemaakt maar er nu vanaf is en adviezen heeft.

Hoi Rosa, fijn die herkenning. En dan voel je je goed en dan denk je: moet ik me niet slecht voelen? Ik heb wel echt veel minder angst en paniek.. jij ook! Hoelang ben jij onderweg? Sterkte

@mandy heb ook minder de angst en paniek. Ben nu 9maanden onderweg. Maar ik word er wel zo moedeloos van af en toe. Zoveel ups en downs.

Wat een golf bewegingen geeft een burnout hè bizar en naar 'fijn' die herkenning!

Sterkte iedereen zorg goed voor jezelf neem rust en liefs

Wat een golf bewegingen geeft een burnout hè bizar en naar 'fijn' die herkenning!

Sterkte iedereen zorg goed voor jezelf neem rust en liefs

Herkenbaar.

Ik lees mee.

Dat is inderdaad een lastige....ik heb na 1 jaar mijn dienstverband opgezegd dus had daar op het werk geen last van. Wel in de omgeving, familie, vriendinnen etc. Mensen snappen gewoon de overprikkeling van een burnout niet, en hoe heftig dat kan zijn, zeker in het begin. Ik heb daar op een gegeven moment ook geen energie meer aan besteed, want daar had ik al zo weinig van. Dus probeer het los te laten, zet jezelf op de eerste plaats nu, al het andere is onbelangrijk.

@C, je hebt gelijk..en qua verstand weet ik ook dat ik daar mijn energie niet in moet steken. Maar ik ben zo'n gevoelsmens en trek me alles aan.
Heeft niemand een soort van "trucje" wat jij deed om inderdaad bij jezelf te blijven? Iets wat me kan helpen.

@Carina: begin ermee dat je gevoelens gewoon valide zijn. Dus dat je ze niet 'niet mag voelen' ofzo. Jij bént een gevoelsmens, dus voel je ze, en dat is oke. Juist dat onderdrukken zorgt namelijk voor stress.

Mensen met een ontregeld zenuwstelsel hebben vaak geleerd om hun gevoelens te onderdrukken en zich aan te passen aan anderen. Dit komt meestal voort uit patronen uit je jeugd. De "les" om eruit te komen, is om te leren dat je die gevoelens er gewoon mag laten zijn, maar dat je nog stééds voor jezelf blijft kiezen. En dat vergt training en is niet van de ene op de andere dag gedaan. En je zult ook merken dat het periodes beter gaat en dat je dan toch ineens weer daarin terugvalt. Maar dat is logisch, want je gaat patronen doorbreken die je je hele leven hebt gebruikt. Dat gaat niet over één nacht ijs.

Je kunt oefenen die gevoelens toe te laten dmv mindfulness. Ik vind de oefening "Zitten met ongemak" van de VGZ mindfulness app een goede. Maar je kunt ook klein beginnen. Op het moment dat je geraakt wordt door een opmerking, even jezelf terugtrekken en even bij jezelf langsgaan: waar voel ik dit? Wat voel ik? Hoe ziet het eruit? Je kunt ook even een hand leggen op de plek waar je dat voelt. Op die manier maak je ruimte voor de vervelende emotie, in plaats van dat je het probeert weg te drukken.

Onderdrukte emoties slaan zich als het ware in je lijf op als stress. Dat is ook de reden dat huilen zo vaak "ontladen" is - je laat de emoties eindelijk toe. Door je emoties te leren toe te laten, gaan je stresslevels uiteindelijk omlaag. En leer je dat verdriet, teleurstelling, schuldgevoel etc. onderdeel van het leven zijn en dat je dat niet hoeft uit te bannen. En dat de mening van anderen je weliswaar mag raken, maar dat dat niet betekent dat je niet voor jezelf mag kiezen. Want jij doet ertoe, en dat de ander het niet begrijpt, ligt aan die persoon en niet aan jou. 😘

@Ax, Dankjewel voor deze reactie.
Dat komt wel even binnen.
Maar ik begrijp ook precies wat je bedoelt. De kunst is inderdaad om ermee te oefenen.
En ja ik zou mijn gevoelens er meer mogen laten zijn in plaats van weg stoppen. Dat zorgt alleen maar voor frustratie en mijn kant. Die vragen die jij noemt heb ik toevallig net gelezen in het boek overprikkeld brein. Daar komt dat ook terug. Nieuwsgierig naar jezelf zijn wat je voelt waar je het voelt en wat het met je doet.
Ik denk dat ik hier wel iets mee kan.
Nogmaals dank.

Bedankt voor je uitleg, Ax.
Ik heb de app gelijk gedownload.

Ik heb precies hetzelfde. Vanaf vorig jaar februari in de zw. Als ik mij vergelijk met vorig jaar, toen was ik beter dan dat ik mij nu voel. Lig ook de hele dag zo'n beetje. En la ik iets doe, wordt ik zo moe dat ik er ziek van wordt. Raar voelen alsof het leve uit je lichaam trekt. Zo lamlendig niet normaal. Wordt ook kortademig hartslag heel hoog. Waardeloos

Ja helaas hier ook 2 jaar onderweg en herken het mega. Heb een vrouw en kind. Samen eten lukt vaak amper, ik slaap apart, spelen met mijn zoontje kan 5 minuten of soms helemaal niet. Ben mega vermoeid en mijn hoofd is zo gevoelig. Kan niet Tv kijken, niet lezen, niet nadenken. Ben ook niet depressief gelukkig. Wel perioden die gevoelens gehad, maar doordat ik door de dag heen kleine stukje wandel/ beweeg zijn die gevoelens weggegaan.

Ik heb trouwens ook overal zin in, wil dingen ondernemen, lekker op pad met mijn zoontje, maar het lukt fysiek simpelweg niet.

Oh en als laatste; ik heb ook jaren lang overal doorheen geramd, totaal mijn lichaam genegeerd, leefde al langere tijd op adrenaline. Had paniek aanvallen; was vaak onrustig zodra ik wakker werd, ging altijd maar door met alles. Dus heel herkenbaar je verhaal

Zo herkenbaar

Dank je wel hier aan iedereen die reageerde. Blijkbaar heel herkenbaar.
Het willen maar niet kunnen..

Dat stelde me vooral vaak vragen.
Omdat als ik andere burnout ervaringen lees en hoor ik zaken hoor als 'cognitief zaken vergeten zijn', 'geen zin meer hebben in werk', ...
En dan ga ik soms twijfelen of ik wel in de hoek van burnout zit. En misschien meer in cvs, wat dan een andere aanpak vraagt.
Heb daar even opzoekingswerk naar gedaan en dan blijkt toch bij mij burnout. Alle patronen vanwaaruit ik leefde zorgden voor een heel stress vol leven, de jaren paniek en uiteindelijk de crash.
Maar er loopt ook veel niet gelijk met andere burnout ervaringen.

Nou kan ik me wel voorstellen dat elk mens daar anders op reageer en andere uitingen heeft. Toch is de lijn wel dus.

Dank je wel om hier jullie ervaringen te delen. Wens jullie het beste in herstel toe.

*mijn wel dun (correctie)

*lijn wel dun. (Correctie)

Hoi Anoniem,

Begrijpelijk hoor, je zoektocht. Ik heb ook vaak gezocht omdat ik bij mezelf twijfelde aan long-covid of een burn-out, omdat mijn instorten 1,5 jaar geleden begon met ziek zijn. Wat je beschrijft is ook waar ik op uit kom: vaak kun je achteraf / als je in een burn-out zit pas vaak zien dat je al tijden stress had en over je grenzen ging. Ik wist dat ergens wel, maar zag de ernst er pas van in toen ik niks meer kon.
En verder heb je zeker gelijk met dat een burn-out voor iedereen er weer anders uitziet. De een is vooral moe, de ander vooral gejaagd, de een heeft vooral cognitieve klachten, de ander meer fysiek.. dus voor iedereen weer een eigen weg te bewandelen.
Sterkte met alles!

Hoi Anoniem, ik ervaar dit ook als ik yoga nidra doe. Maar vooral op de dagen dat ik me beter voel. Ik heb bet gevoel dat dat je zenuwstelsel is die tot rust komt. Ik vind het zelf wel aangenaam. Allemaa energie die door je lichaam flowt. Vgm is het een goed teken.

Ik heb juist aan het begin van mijn burnout / overprikkeld zenuwstelsel een soort van elektrische schokjes door mijn hele lijf gekregen bij ontspanning. Nu inmiddels niet meer.
Ik vind het ook heerlijk. Ik kan dan zover ontspannen dat het voelt alsof ik zweef.
Hier is het ook een dagelijks ritueel geworden

Ja. Heel erg. Loop al 9 jaar met forse spierspanning in hele bovenlijf, ook kaken, hoofd. Ontstaan na een hele lange periode (7-8 jaar) van mega veel stress. Zit nu ruim 2,5 jaar in bo. Pijn en spanningsniveau nu wel afgenomen maar nog steeds veel last van trapeziusspier (bovenrug, schouders, nek) en strakke kaken. Je zenuwstelsel gaat na zo'n lange tijd van spierspanning helaas veranderen: spierspanning wordt dan voor je lijf het "nieuwe normaal" zeg maar. Ik beweeg veel: wandelen, fietsen, pilates, yoga. Dat is echt heel belangrijk om spierspanning aan te pakken. Maar het is een lange en taaie "strijd".

Ook hier erg herkenbaar.
En als ik op een dag weinig spanning ervaart, kan ik door een schrikreactie acuut voelen dat alles weer aanspant. En dan ben ik er weer een tijd zoet mee.
Ik heb zelfs spanning in mijn oogspieren, zelf tijdens mijn mindfulness. Het is heel lastig om deze spanning los te laten.

Wat C zegt inderdaad, spierspanning hoort er helaas bij. Naarmate je meer herstelt, gaat ook die spierspanning afnemen, maar het is een lange weg

Ik slaap ook langer dan normaal nu.... paar dagen geleden denk ik wel 12 uren en vaak 10 uren ipv de gewone 8uren waarmee ik vroeger voldoende had... Volgens mij is het gewoon belangrijk dat je je uitgeslapen voelt ?

Ik ga op vaste tijden naar bed (10u) en zet de wekker om 8u. Mij helpt het wel om een ritme aan te houden. Ook als ik slechte nachten heb of het lang duurt voor ik inslaap. Overdag rust ik dan nog geregeld en soms doe ik een dutje van ca. 20 minuten. Iedereen zal het weer anders aanpakken, maar voor mij werkt dit wel goed. Een ritme geeft me in deze chaotische tijd toch een beetje houvast. ;)

Hoi anoniem
Wat is voor jou dan een slechte nacht? Hoeveel uur slaap je dan?

Ik ben hier erg zoekende in eerst sliep ik gewoon hoelang ik wou. Nu kom ik erg moeilijk in slaap en probeer de wekker om half 8 te zetten. Ik merk alleen dat ik dan erg brak wakker wordt

Een echte slechte nacht voor mij is denk ik ongeveer 5 uur slaap. Ik slaap dan ook niet door, maar wordt niet normaal vaak wakker. Sterkte! Vind dit een zwaar proces!

Andere anoniem die ook reageerde: voor mij is een slechte nacht maar 2 of 3 uur slaap, heel onrustig en niet kunnen ontspannen.

Maar trouwens: na zo’n slechte nacht lig ik soms ‘s morgens om 8u op z’n lekkerst of slaap ik als de wekker gaat. Dan verzet ik de wekker naar half 9 of max 9u en slaap ik nog even. Daarna ga ik er wel uit omdat ik ook snel slap word als ik niet op tijd eet.

Voor iedereen zal weer iets anders gelden wat betreft slaap. Maar een beetje een ritme aanhouden is voor zover ik heb gelezen (o.a. de boeken de burn-out reset en over de kop) wel verstandig bij een burn-out.

Ook ik probeer een ritme aan te houden. Lig tussen 22-10h in bed. Klinkt best lang maar slaap maar van 00-06 en dan van 8-10h af en aan... Ben verder wel 'rustig', maar gewoon vaak wakker.

Hai allemaal, inderdaad is regelmaat het beste, maar lukt helaas vaak niet.
ik probeer ook steeds weer iets anders, strak ritme, langer blijven liggen, korter in bed blijven enz enz maar het slechte slapen van 3-5 uur per nacht staat volgens mij toch het herstel in de weg. Heb ook af en toe slaapmedicatie maar dat is ook de oplossing uiteindelijk niet
Ik blijf maar zo uitgeput, een gonzend hoofd en zware slappe benen houden door slaapgebrek.
Hierdoor kan ik zo moeilijk een dagritme aanhouden en lichte activiteiten doen. Wil zo graag kleine dingen weer doen, heb echt zin in het leven ,maar ik ben nu 8 maanden verder en heb het idee dat ik nog steeds per dag aan het overleven ben en niet echt herstel. Vaak lukt zelf een korte wandeling van 15 min al niet meer.
Frustrerend dat elke dag en nacht weer anders is en er totaal geen structuur is zit! Ik kan hierdoor geen enkele afspraak maken. Ik zie al bijna geen mensen ivm extreme overprikkeling. Het is inderdaad een zwaar en eenzaam proces!
Hoe komen jullie de dagen door na weer een slechte nacht?

Fijne zondag allemaal!

Hoi anoniem hierboven, ik zou het de huisarts bespreken of je mirtazipine 7,5 mg kan slikken tegen het slechte slapen. Dit heeft mij echt wat verlichting geboden tijdens een terugval waarbij ik zeer slecht sliep. Sterkte!

Ik slik ook Mirtazipine maar dan 3,75 mg. Volgens mijn huisarts is dat de dosering die gebruikt wordt tegen slaapgebrek, hoger is dan weer echt een AD.
Mij helpt de lage dosering prima……

Oh, gek bij mij was het 7,5 mg. Zelfs 15 mg zou nog kunnen werken tegen slaapproblemen. Zo zie je maar huisartsen hebben niet altijd dezelfde informatie/kennis (is ook onmogelijk natuurlijk)

Oh, gek bij mij was het 7,5 mg. Zelfs 15 mg zou nog kunnen werken tegen slaapproblemen. Zo zie je maar huisartsen hebben niet altijd dezelfde informatie/kennis (is ook onmogelijk natuurlijk)

Ik herken het. Door burnout heb ik ook zulke angsten, maar niet heel extreem denk ik. Wel zou ik als ik jou was eraan gaan werken. Je lijf proberen te vertellen dat het veilig is. Kleine stapjes en elke keer een beetje uitbreiden tot je het gevoel hebt dat je het WEL kunt. Dit is een typisch voorbeeld van het onbewuste in je hoofd die denkt dat iets onveilig voelt. Je lichaam reageert er vervolgens op.. Door langzaam weer vertrouwen te krijgen en het te doen, geef je je brein signalen dat het WEL veilig is. Bij te heftige reacties zou ik klein beginnen, dus 5 minuten in een bus naar een halte of iets dergelijks.

Hey HC,

Ik heb zelf de BO maar herken zeker dat het voor mijn partner alles behalve makkelijk is!

Om te reageren op de opmerkingen:
-Ik kan momenteel niks aan mijn hoofd hebben/ik heb genoeg aan mezelf: Dit herken ik heel erg, ALLES voelt als te veel. Je hebt 0 energie en eigenlijk alleen zijn is al veel en zwaar, laat staan dat je ook nog prikkels van anderen om je heen hebt. Daarnaast had ik ook heel veel last van schuldgevoelens richting mijn partner en voelde daardoor elke keer als hij thuis was de druk om dan toch maar leuk/gezellig te doen. Daardoor voelde ik me thuis nooit echt helemaal 'veilig' ondanks dat hij daar helemaal niets aan kon doen. Als ik alleen was voelde ik iig die druk niet en was alleen zijn dus ook veel prettiger.... Dit uitte zich ook zo erg dat ik zelfs meerdere malen er serieus over na heb gedacht om onze relatie te beïndigen. Dit omdat alles in mijn lichaam schreeuwde: ik wil rust, ik wil veilig zijn etc.
-ben gevoelloos: Dit heb ik gehad toen ik nog veelste overprikkeld was en compleet in de overlevingsmodus functioneerde. Er was geen ruimte om emoties te voelen. Echter kan dit ook een vorm van dissociatie zijn, misschien goed om even te googlen want daar zijn oefeningen voor.
-ben zelfs als ik wakker wordt moe: Helaas is je batterij in een BO helemaal leeg en laad je niet meer op door een paar weken goed te slapen dus dit is ook heel normaal. Zijn jullie bekend met de OR methode? Dit heeft, en doet nog steeds, wonderen voor mij.

Ik herken dus goed wat je aangeeft. Het herstel gaat sws met ups en downs dus dat het ineens weer minder gaat, hoort er helaas ook bij. Krijgt je vrouw al iets van hulp van bijvoorbeeld een psycholoog, POH, psychosomatische fysio, anti depressiva?? Naast alleen zijn en rust, weet je waar ze behoefte aan heeft?

Ik ben pas wat 'rustiger' geworden toen ik me besefte dat thuis wel veilig is, ik me niet schuldig hoef te voelen (en mijn gedachten niet persee de waarheid zijn). Ik kon er namelijk ook niets aan doen en het enige wat ik kan doen is nu mn grenzen aangeven. Dit heeft echter wel 8 maanden geduurd voordat ik me dit besefte.

Het is een ontzettend pittige strijd. Ik heb zelf nog geen kinderen, maar het lijkt me alleen maar nog moeilijker in zo'n situatie.... Ik zal mijn vriend is vragen of hij open staat om contact op te nemen (acht de kans wel klein). Heel veel succes en sterkte! Je mag trots op jezelf zijn dat je dit volhoudt en je verhaal durft te delen hier!

Bedankt voor je open en eerlijke reactie

Hi Anoniem, het is op zich fijn dat je weer meer energie hebt. Maar het feit dat je overprikkeld raakt, zegt nog genoeg. Het lastige is dat het ook kan dat die "energie" voor een deel compensatiestress is: adrenaline en cortisol om je onderliggende vermoeidheid te compenseren. Daardoor voel je je energiek, want dat is precies wat die stresshormonen doen. Maar je voelt je ook onrustig en slaapt slecht. Dat is niet per se een teken dat je je energie niet voldoende kwijt kon, maar een teken dat er nog veel onrust in je lijf zit.
Volgens mij doe je het hartstikke goed. Je kunt kijken of je langzaam wat meer kunt wandelen, als je je energie kwijt wilt. Maar altijd binnen je grenzen en niet te lang natuurlijk :) Blijf die prikkelvrije pauzes ook nemen. Je merkt daarin echt vooruitgang als je af en toe lekker in de rust weet te komen tijdens zo'n pauze.

Hey Anoniem,

Alsof ik zelf het stukje geschreven heb! Ik herken me hier heel erg in.
Super fijn dat je het gevoel hebt weer meer energie te hebben! Bij mij hielp dat heel erg om te zien dat er toch een stijgende lijn in het herstel zit.

Om Ax reactie heel iets aan te vullen; Initieel heeft je lijf veel op zn sympatische zenuwstelsel gefunctioneerd (pre/begin BO), langzaam leert je lijf dan weer naar het parasympatische zenuwstelsel te schakelen waardoor je dus uiteindelijk weer in staat bent om op te laden. Wat er daarna kan gebeuren, is dat je weer iets meer energie krijgt (whoehoe feestje), maar je sympatische zenuwstelsel hier weer van aan slaat (want er vind een lichamelijke verandering plaats en je zenuwstelsel ziet dat als iets nieuws/engs/onbekends). Je zenuwstelsel is nu eenmaal nog erg overgevoelig. Dit zou de onrust en het slechte slapen kunnen verklaren, ondanks dat je dus wel heel goed bezig bent met herstellen. Ook nu is het belangrijk dat je alsnog goed je rust probeert te pakken, zodat je lijf leert: hey, met deze energie is niets mis. Ook nu mag ik rusten.

Wat ik zelf merk is dat ik door de nieuwe energie ook direct dingen weer snel ga doen. Ik ga sneller wandelen, sneller aankleden, eten, douchen etc. Alles weer wat gehaaster. Hier is het de kunst om jezelf toch terug te blijven roepen en alles rustig/mindfull te blijven doen.

Wat je zou kunnen doen is heel geleidelijk weer meer dingen proberen toe te voegen aan je dagen, maar dan echt met de nadruk op heeeeel geleidelijk. En goed blijven inchecken met je lijf. Langzaam meer gaan wandelen is inderdaad een goeie! Hoeveel/ver wandel je nu per dag?

Mocht je al redelijk wat wandelen, dan kun je er ook voor kiezen om heel langzaam weer 'krachttraining' op te pakken. Ik zet dit bewust tussen aanhalingstekens omdat ik vind dat het niet echt krachttraining mag heten maargoed haha. Je kan bv. 3x in de week voordat je gaat wandelen 3 rondes van 5 squats, 5 shoulderpresses en 5 bicepcurls doen, beginnende met 1 kg in beide handen. Kan je dit een week doen zonder spierpijn/extra vermoeidheid, dan kun je de week erop door naar 1,5kg etc. Je hoeft hier niet eens gewichtjes voor te kopen, je kan gewoon flessen/pakken vullen met water de eerste paar weken.

Dit advies is volledig gebaseerd op hoe het bij mij gaat/bij mij werkt, dus het blijft echt belangrijk om goed naar je lijf te luisteren, maar het feit dat je je weer energieker voelt is fantastisch!

Heel herkenbaar Anoniem. Ik ervaar precies hetzelfde en vind het ook lastig om hier een weg in te vinden. Fijn om jullie reacties te lezen Ax en M, daar heb ik ook wat aan.

Ook heel herkenbaar voor mij! Ben al 25 maanden bezig met herstel en zit nu ook precies in deze fase. Wat meer energie voelen, maar mega veel last van overprikkeling. Ook soms nog onrust en ook nog wel matige nachten soms. Ik herken ook heel erg dat weer veel gehaaster dingen doen nu er wat energie is. Heel typisch. Alsof je dan alle energie weer snel wil verspillen; heel apart

Wat je kan proberen is de OR methode in combinatie met breathwork. Dit heeft mij veel geholpen.
Met specifieke ademhalingspatronen kan je je zenuwstelsel kalmeren. Door dit te doen in rustmomenten van de OR methode komt je lichaam/zenuwstelsel steeds vaker per dag in rust.
Je moet even kijken wat jij een fijne routine vindt. Ik doe zelf de onderstaande. Wel gewoon op de simpele manier van in ademen door de neus en uit door de mond (hij legt het uit aan het begin van de video).
Breathwork: youtube > breathe with sandy (account) > 'The Ultimate Breathing Routine For Complete Relaxation' (video)

Bart, vooral de moed niet verliezen. Het komt terug goed met je. Stap voor stap. Ik begrijp ergens wat je bedoelt. Al ben ik nog "maar" 2 maanden thuis. Ik zit al 6 jaar met nare gevoelens. Afvragend waarom mij dit overkomen is, steeds naar oplossingen zoekend. Het is uitputtend. Maar je lichaam zal terug rust vinden en dan zal je deze jaren snel vergeten zijn en terug kunnen genieten. Iets wat nu nog onmogelijk lijkt. Het komt goed met je.

hoi Bart
Ik snap je berichtje, vreselijk om je zo te voelen. Echter komt het goed in de toekomst. Maar ik hoop dat je 'normaal' voelen niet meer terugkomt maar dat je een betere, mooiere versie mag worden, een nieuw normaal. Het normaal was waardoor je in de BO terecht kwam. Jouw tijd komt, alleen langer dan je dacht en wilt. Sterkte en dikke knuffel.

Altijd maar de survival mode. De angsten, de nare herinneringen en stomme keuZes die me in deze hel hebben doen belanden..te lang doorgelopen, te laat gestopt met bier drinken, te laat doorgehad dat ik mn dochter twee jaar zou kwijtraken. Die verkeerde baan starten die veels te zwaar is. Ik had een leuk leven. Nu met rare hersenen door mogen leven ,lekker doorgedraaid.

Hey Bart,

Wat ontzettend naar dat het al zo lang duurt en ik snap je helemaal, je raakt jezelf helemaal kwijt😭 Maar er is echt een uitweg, ik snap dat die soms onmogelijk is om te zien... Wat voor hulp krijg je?

Bart, ik weet niet of je iets met de reacties doet. Net als bij je vorige kreet om gehoord te worden, kan ik je alleen maar adviseren om niet alles op te noemen wat niet goed is. Train jezelf elke dag om liefdevolle en positieve woorden te zoeken voor jezelf. Het is wat het is en dat hoeft niet zo te blijven. Help jezelf om per dag te ontdekken wat je voor jezelf kunt doen.
Ik denk dat we allemaal weten hoe moeilijk en ingewikkeld het leven is of kan zijn en dan toch proberen door geloof, hoop en liefde de dag door te komen...elke dag.

Hi Daphne, er is een Discord-groep waar mensen met een burn-out in zitten omdat ook zij die behoefte enorm voelen om met mensen te praten die elkaar echt begrijpen. Wellicht kun je daar in? Kun je even kijken bij verhaal 2375. Sterkte!

Dankjewel Thee!

Hoi daphne

Mijn naam is petra ik ben ook 29 jaar en heb sinds januari een burn out. Ik zit ook in de herstelfase en ben weer wat uurtjes aan het werk. Waar ik nog erg veel last van heb is slecht slapen en angsten voor een terugval.

Ik blijf het ook lastig vinden om grenzen aan te geven. Ik probeer altijd te denken als ik veel zin heb in iets en er naar uit kijk dan zal het wel binnne mijn grenzen liggen. Als ik ergens als een berg tegen opzie dan denk ik dat het er buiten ligt

En zo modder ik maar een beetje aan :)

Ha Petra, wat is voor jou slecht slapen?

Hoi anoniem

Soms slaap ik pas na 3 uur en ben om 8 of 9 uur al weer wakker dat is voor mij een slechte nacht.
Mijn slaapproblemen bestaat ook uit een angst om slecht te slapen waardoor je raad het al ik niet kan slapen.
Als ik het 2 uur snachts zie worden kan ik echt erg in paniek raken omdat ik dan nog niet slaap
Afgelopen week sliep ik echter meteen en 9 uur door.
Ik kan hier geen touw aan vastknopen

Wat is voor jou slecht slapen?

Hoi, voel je. Bij mij is het meestal niet kunnen doorslapen. Pak dan 2-3 uur en slaap dan pas weer weer wat later. Maar ik slaap sowieso nooit door. Mis dat :(. Dus jaloers, maar pak soms ook wel gwn 8-10 uur met vaak wakker worden. Lastig traject dit..

Hi Daphe,
Ik zou graag contact met je willen opnemen
Eloy . De Rond @ gmail . Com zitten wat spaties tussen anders kan ik het niet vermelden.

Hoi Eloy en Daphne, Ik zou contact met elkaar opnemen via discord! Is erg makkelijk praten.

Hoi Steven, ik heb dit aan het begin van burn out wekelijks gedaan. Ik voelde me daarna altijd heel ontspannen en vaak ging de dag daarna ook redelijk oké. Nu merk ik iets minder het effect, maar ik doe het ongeveer 1 x per maand om mezelf te herinneren dat ik rust moet nemen.

ikzelf merkte dat als mijn vermoeidheid flink aanwezig was dat ik meer last had van overprikkeling. Ook heb ik verjaardagen de eerste 6 maanden vermeden. Ben dat nu aan het opbouwen. Dus eerst de verjaardagen waarvan ik weet hoeveel mensen er komen etc. Ook qua tijd. Eerst een uurtje.
goed luisteren naar je lichaam hierin, probeer de rode draad te vinden, zodat je het meer stabiel kunt maken.

Mijn grootste probleem is ook de overprikkeling. In het begin kon ik nog niet eens 5 minuten naar de tv kijken. Ook drukke winkelstraten, winkels en veel prikkels tegelijk (licht, beweging, mensen) waren nauwelijks mogelijk. Dan werd ik ook heel duizelig, onrustig, ging het allemaal langs me heen enz. Deze klachten worden heel langzaam steeds wat beter, maar het duurt erg lang en er is veel geduld voor nodig. Ik ben nu 17 maanden verder. Ik zou globaal zeggen dat ik hierin voor 50% ben hersteld. De overige klachten zijn afgenomen van 60 tot 100 procent, maar dit blijft het grootste probleem.

Zeker veel geduld. Hoe is jouw slapen Leo? En werk je al weer wat?

Ook bij mij is overprikkeling nog het grootste probleem. Kan daarom eigenlijk niets klachtenvrij (zonder een prikkelhoofd). Zowel lezen, als puzzelen, knutselen, tv kijken, op mn telefoon, drukke plekken etc. triggeren het... Zo ontzettend lastig en verdrietig.

Slapen heb ik inmiddels weinig problemen mee. Ook de stress, het onrustige gevoel, de duizeligheidsklachten, de extreme vermoeidheid zijn verdwenen. De overprikkelheidsklachten en in mindere mate de angstklachten zijn het hardnekkigst.

Ik ben eind maart (na 13 maanden) weer begonnen met werken en werk nu 3 x 4 uren per week. Ik merk dat ik deze uren langzaam moet opbouwen, de ene week gaat ook beter dan de andere. Maar in het begin was ik bijvoorbeeld al na 1,5 uur (begon 2 x 2 uren) totaal overprikkeld. Dat ging de week daarna steeds beter en ben ik naar 2 x 2,5 uur gegaan. Dat gaat dan de eerste week moeilijk en de 2e en 3 week steeds makkelijker. Zo bouw je weer rustig een werkritme op en kan je systeem hieraan wennen. Zo ben ik doorgegaan tot nu 3 x 4 uur. Ik merk nu dat ik nog aan mijn max zit bij 4 uur, ik word dan bijvoorbeeld onrustig, kan mij moeilijker concentreren enz. En weet dan dat dit het is voor vandaag. De volgende stap is na 4 x 4 uur. Ik heb wel geleerd dat je beter langzaam kunt opbouwen en je “systeem” de tijd moet geven om aan het werk en alle prikkels te wennen, dan de uren te snel op te bouwen. De kans dat je dan weer terugvalt is een stuk groter, plus mentaal werkt dat ook niet mee. Succes!

Dank voor het delen van je ervaring. Bij mij is het dus dat ik qua overprikkeling op 80% hersteld zit. Kan best wel wat; alleen mijn slapen komt maar niet op orde. Waardoor opbouwen met werk moeizaam gaat. Jij ook sterkte!

Ben jij Monique die een tijdje geleden actief was op dit forum? Als dit zo is, dan hebben een aantal forumlezers, waaronder ikzelf, zich al afgevraagd hoe het met jou gaat. We hoopten heel erg dat het goed met jou ging en om die reden niet meer op dit forum zat. Niets is minder waar blijkt nu. Waar jij doorheen gaat en waar je blijkbaar ook doorheen moet is zwaar zeg. Jeetje meid wat een zware tijd maak je door. Hoop dat je met hulp van je therapeut gaat voelen dat je er natuurlijk wel bij hoort en er toe doet. Hoop dat je dit ook gaat voelen.

Dikke knuffel van mij 🤗

Wat pittig, Monique. Maar - en dit meen ik - het is ook goed dat dit eruit komt. Niet in de vorm van paniek, dat is gewoon klote. Maar het verdriet wat erachter schuilt, is echte pijn, en die pijn heeft bestaansrecht nodig om verwerkt te worden. En daarna kun je er juist weer sterker uit komen. Het is een proces om te leren dat je bestaansrecht hebt, ongeacht hoe anderen zich tegen jou gedragen. Met die coaching actie is een oud zeer geraakt bij jou die nog onverwerkt was.
Neem de tijd om dit te verwerken. Laat de pijn waar het lukt toe. Dat kun jij, echt waar, hoe zwaar het ook is. En dan is dit geen terugval, maar een training. Een training om te leren je minder aan te trekken van de mening van anderen en gewoon je authentieke zelf te zijn. Een heel pittige training, dat wel. Maar jij kunt dit, en je komt er weer uit 😘

@burnie, ja die monique ben ik. Ik was minder actief omdat ik de goede kant opging. Keek af en toe wel of ik nog tips aan mensen op het forum kon geven. Bedankt voor je bericht.
@Ax, ik denk wat je schrijft ook zeer waar is. Wellicht beide een beetje. Ik dacht jarenlang dat het goed ging, met die onverwerkte zaken, dat ze verwerkt waren. Maar het is een terugkerend thema, dus die wond gaat steeds open. Wat je zegt, moet leren over mijn bestaansrecht. Dit gaat beter als ik me goed voel. Dank voor je bericht.

@monique als je je goed voelt, is dat een stuk makkelijker, hè? Ik herken dat (heb dezelfde problemen namelijk) en op de slechtste dagen, wanneer mijn zenuwstelsel weer helemaal aan staat en ik me hartstikke rot voel, komt het altijd dubbel terug.
De belangrijkste vaardigheden die ik aan het leren ben (en met training wordt het steeds ietsjepietsje minder moeilijk) zijn:
1. emoties toelaten zonder ze weg te drukken
2. mijn gedachten niet langer geloven als waarheden
Dit is, mijns inziens, echt de kern van deze problemen. Dus als je iets meemaakt zoals dat gedoe rondom het coachen, dat je leert toestaan dat je daar gewoon rot over mag voelen. En dat je tegelijk die stem in je hoofd die zegt 'Zie je wel, je bent inderdaad niks waard' (of hoe de jouwe er ook een draai aan geeft) niet gelooft.

Die stem komt voort uit een zenuwstelsel dat bang is voor pijn voor afwijzing. Doordat jij (logischerwijs) vroeger altijd alles deed om die pijn niet (nogmaals) te voelen, denkt je zenuwstelsel: "ah, die pijn willen we niet, dus dat is gevaarlijk." En dus gaat ie er alles aan doen om te voorkomen dat jij die pijn hoeft te voelen. Waaronder allemaal nare dingen in jouw hoofd slingeren dat je je niet goed gedragen hebt, dat je je meer moet aanpassen, dat je altijd dingen voor anderen moet doen om bestaansrecht te hebben. Alles om maar te zorgen dat je die pijn nooit meer hoeft te voelen. Je zenuwstelsel probeert controle te pakken over de situatie en het gevaar zo te laten verdwijnen.
Maar zo werkt het leven niet. En het nare is: dan loop je jezelf alleen maar voorbij. Want hoe meer jij je aanpast, hoe minder jij dus luistert naar wat jij zélf belangrijk vindt, en hoe minder jij luistert naar waar je lichaam behoefte aan heeft. Jij past je aan, wordt een pleaser, neemt veel te veel werk op je en voelt je constant overal verantwoordelijk voor. Gevolg: een burn-out.
Het belangrijkste is om jouw zenuwstelsel te leren dat die pijn weliswaar onprettig is, maar dat het er wel mag zijn. Dat het geen gevaar is, maar iets wat je nu eenmaal moet doorstaan. Dat ongemak een onderdeel is van het leven. En dat je veilig bent, ook als jij jezelf bent. Want daarmee komt je zenuwstelsel tot rust én kun jij eindelijk voor jezelf kiezen.
Dat is niet makkelijk, maar wel trainbaar. Door defusie-oefeningen te doen (google maar eens!). En door ongemakken óp te zoeken in plaats van uit de weg te gaan. Irritante deuntjes. Die vervelende jeuk niet meteen weg krabben. En, in jouw geval: af en toe bewust iets doen waaruit blijkt dat je er gewoon mag zijn. Zo ging ik heel bewust redelijk traag over een zebrapad lopen (en dan accepteren dat een auto naar me toeterde - echt vreselijk). Of bewust traag bij de zelfscankassa mijn boodschappen scannen, zelfs als er een lange rij stond. En elke keer als ik 'nee' zei op iets (of in ieder geval niet meteen 'ja'), was ik trots op mezelf.
En het mooie is: als je uit daden naar jezelf laat zien dat je ertoe doet en dat je er mag zijn, gaat je hoofd vanzelf mee. En het zal altijd je 'zwakke plek' blijven, dus is het heel belangrijk om er bewust op te blijven. Maar het kan wel minder worden (:

hoi Ax
ja klopt wat je zegt. Mijn therapeut heeft me nu de oefening meegegeven om dat kleine meisje, die zich alleen voelt, of er niet bij hoort, te zeggen dat het ok is om verdrietig te zijn en dan te kijken naar wat ik nodig heb. En natuurlijk ben ik niet altijd alleen en hoor ik er ook bij maar door de recente incidenten is de wond geopend die ik dacht al gesloten te hebben. ik zal eens kijken naar defusie oefeningen. Lijkt me best lastig om te doen wat jij beschrijft. Zo kon ik goed nee zeggen, luisterde naar mezelf maar ben mezelf verloren along the way, zeg maar. Zet iedereen voorop. Daar ben ik nu echt mee aan het werk. Wat niet altijd makkelijk is maar op zich lukt. Door ziekte werd ik erg kwetsbaar en werd het mezelf voorop zetten teruggedrongen naar wat ik jaren deed. Mezelf op plek 6 zetten.
bedankt voor je tips. Ik volg je ook op Instagram, je hebt wijze woorden. dank daarvoor.
liefs

Super mooi omschreven Ax! Voel me behoorlijk aangesproken ❤️

Super mooi omschreven Ax! Voel me behoorlijk aangesproken ❤️

Herkenbaar hoor Monique, ik ben ook veel van dit soort oud verdriet aan het verwerken. Vroeger kon het er niet zijn, nu wel. Zo pittig soms voelt zo rouw soms dan hè. Herken ook jouw thema's💜 Geef het ruimte inderdaad, maak het niet fout, het verdriet is er omdat het gevoeld wil worden en zal je opschonen en weer sterker maken. Maar hart onder de riem want ik weet dat dit helingsproces alles behalve makkelijk is. Dikke knuffel🫂

Liefs

hoi Ax
ja klopt wat je zegt. Mijn therapeut heeft me nu de oefening meegegeven om dat kleine meisje, die zich alleen voelt, of er niet bij hoort, te zeggen dat het ok is om verdrietig te zijn en dan te kijken naar wat ik nodig heb. En natuurlijk ben ik niet altijd alleen en hoor ik er ook bij maar door de recente incidenten is de wond geopend die ik dacht al gesloten te hebben. ik zal eens kijken naar defusie oefeningen. Lijkt me best lastig om te doen wat jij beschrijft. Zo kon ik goed nee zeggen, luisterde naar mezelf maar ben mezelf verloren along the way, zeg maar. Zet iedereen voorop. Daar ben ik nu echt mee aan het werk. Wat niet altijd makkelijk is maar op zich lukt. Door ziekte werd ik erg kwetsbaar en werd het mezelf voorop zetten teruggedrongen naar wat ik jaren deed. Mezelf op plek 6 zetten.
bedankt voor je tips. Ik volg je ook op Instagram, je hebt wijze woorden. dank daarvoor.
liefs

@liesie, bedankt voor je lieve woorden.

@liesie, bedankt voor je lieve woorden.

@monique het is logisch dat je snel toch weer in oude patronen komt. Zeker als je lichaam langzaam maar zeker steeds meer gestresst begint te raken (want vaak is het bij burn-out een stille sluipmoordenaar, daardoor heb je het ook niet door), ga je automatisch weer steeds meer naar die luider wordende stem in je hoofd luisteren.

Het lastige is dat, door iets vaak te doen, de verbindingen in je hersenen steeds sterker worden. En als een verbinding eenmaal bestaat, verdwijnt die nooit meer. Zie het als een paadje dat langzaam uitgegroeid is tot een mooie, brede asfaltweg. Het is dus logisch dat je oude patronen altijd "natuurlijk" aan zullen voelen.
En om dat te overschrijven, begin je klein. Door iets op een andere manier te doen dan je gewend bent, ontstaat er een nieuwe verbinding. Maar in het begin is het alsof je door de hoge begroeiing heen moet lopen, terwijl er een heel makkelijk begaanbare asfaltweg naast zit.
Maar hoe vaker je dat patroon volgt, hoe sterker de verbindingen in je hersenen worden. Het wordt een olifantenpaadje. Nog steeds minder comfortabel dan de asfaltweg, maar in ieder geval begaanbaar.
En als je blijft oefenen en oefenen, wordt je nieuwe methode langzaam ook steeds sterker. Hij wordt breder. Krijgt tegels. En uiteindelijk wordt ie net zo krachtig en stabiel als je al bestaande asfaltweg.
Maar die andere weg zal wel altijd blijven bestaan. Dus het blijft altijd een bewuste keuze die je moet maken. En het gevaar blijft altijd dat je af en toe weer even de verkeerde afslag neemt. Maar dat is oke, als je je er daarna maar bewust van bent en er weer van leert :)

Hoi Mandy, ik heb hetzelfde. Met name de prikkels kan ik niet aan waardoor ik niet echt belastbaar ben. Op dagen dat ik alleen ben gaat het prima en kan ik bewegen, boodschappen doen en wat huishoudelijke dingetjes. Maar zodra mijn vrouw en dochtertje er zijn ben ik snel overprikkeld, terwijl ik ook qua energie eigenlijk wel goed ga.. het brein is blijkbaar nog aan het herstellen

Hoi m36, Ik heb dus dat vaak dat ik geen overprikkeling voel, maar toch er op lijk te reageren. Soms natuurlijk wel maar de laatste tijd vaak niet. Maar dus toch slechte nachten en klachten als gevolg. Snap het dan even niet meer!

Sterkte aan jou!

Hoi m36, Ik heb dus dat vaak dat ik geen overprikkeling voel, maar toch er op lijk te reageren. Soms natuurlijk wel maar de laatste tijd vaak niet. Maar dus toch slechte nachten en klachten als gevolg. Snap het dan even niet meer!

Sterkte aan jou!

Dit heten PEM-klachten: post-exertional malaise. Veelvoorkomend fenomeen van burn-out en long COVID (ofwel, een ontregeld zenuwstelsel). Je lichaam kan, bij te veel of te lang prikkels, overgaan op “compensatiestress”. Dat is wanneer je lichaam eigenlijk te moe is, maar jij tóch doorgaat: dan maakt ie adrenaline en cortisolmaan om alles toch vol te houden. Deze onderdrukken ook het voelen van je fysieke klachten. Dit mechanisme is ten slotte gemaakt voor als jij in levensgevaar bent; dan moet je jezelf eerst in veiligheid brengen en doen alle pijntjes en dingen er niet meer toe.
Maar dat moet je achteraf wel bekopen. Want je lichaam komt juist nog meer in de vecht/vlucht door deze compensatiestress. En dat terwijl je wel op je zeer beperkte energie aan het interen bent. En dat merk je het meeste in je slaap.
Want waar een gezond persoon ‘s nacht in rustmodus komt, is jouw zenuwstelsel zodanig van de kaart dat dat niet meer lukt. Je blijft in die actiemodus hangen. De vecht/vlucht modus. De modus waarin je lichaam zich onveilig voelt, en dus niet rustig in een diepe slaap durft te komen.
Dus ja, ik vrees dat dit toch signalen zijn dat je je grenzen over bent gegaan op zulke momenten. Het is alleen mega lastig te peilen, en daarom is het goed om voor jezelf duidelijke grenzen te stellen. Ik zet regelmatig zelfs een wekker bij prikkelrijke situaties. Zodat ik mijn grenzen ook bewaak wanneer ik ze niet voel.
Je lichaam kan wel eens veel vermoeider zijn dan je nu voelt, omdat je nog zoveel,stress in je lijf hebt, namelijk.

Hoi Ax, ik heb niet het gevoel dat dat het is. Want bij fight flight is ook een gedeeltelijk onrust en angst voelen en dat voel ik echt minder en minder. Ook zijn mijn fysieke klachten zijn echt heel erg afgenomen. Net zoals die vermoeidheid: zelfs bij een slechte nacht is het niet zo erg als eerst. Ik moet nog steeds veel rusten, maar die intens moeheid is wel echt minder en minder

Ik blijf het lastig vinden

Als de klachten meer mentaal zijn dan fysiek is het hoogst waarschijnlijk geen pem

@Mandy oke dan even fight flight achterwege: je bent nog steeds uit balans (gelukkig wel aan minder dus). Je hebt het parasympatische deel van je zenuwstelsel en het sympatische; parasympatisch wordt actief als je in de rust zit, sympatische wordt actief als je actief bent (door gevaar, maar bijvoorbeeld ook sporten). Normaliter zijn ze in balans en kunnen ze constant switchen. Maar als je zenuwstelsel ontregeld is, blijf je in de sympatische stand hangen. In het begin zo extreem dat je ook constant in de angst zit. Dat stadium van je gelukkig voorbij!

Maar je balans is nog steeds niet volledig terug en bovendien is je systeem heel fragiel. Wanneer er iets is wat je zenuwstelsel aan zet, kom je veel moeizamer weer in de rust. Dat herstelvermogen moet je lichaam nog weer opbouwen.

Hoe dan ook is slaap een heel belangrijke indicator voor hoe het met je gaat. Als je merkt dat je weer slechter slaapt (en dan bedoel ik niet één nachtje maar echt als patroon), is dat in ieder geval een signaal om weer rustig aan te doen, wat de oorzaak er ook van is. Het zegt namelijk wel iets over dat je moeizamer in de parasympatische stand komt en blijft.

En @Anoniem ik ben het niet eens dat PEM alleen fysiek kan zijn. Maar dat komt omdat onderzocht is dat fysiek en mentaal heel erg met elkaar te maken hebben. Als ik te veel doe, krijg ik steevast heel nare fysieke klachten, maar ook wordt mijn hoofd weer voller en slaap ik slechter. Dat heeft allemaal met elkaar te maken en kun je niet los van elkaar trekken.

Ik wil nog even toevoegen dat ik het zelf ook ervaren heb vorig jaar. Fysiek kon ik weer meer doen (fietsen, wandelen); prikkels kon ik weer veel beter aan; en mijn energie nam steeds meer toe. Ik voelde me mentaal goed en relaxed, niet meer steeds zo somber of gejaagd. Al met al leek het helemaal de goede kant op te gaan.

En dus ging ik steeds meer doen. Logisch ook. Maar ik merkte ook dat ik weer slechter ging slapen, dat mijn hoofd weer wat drukker was (niet per se negatief) en dat mijn prikkelvrije pauzes van een kwartier weer steeds moeilijker werden om vol te houden. Ik dacht dat dat kwam doordat ik weer meer energie had, maar achteraf bleek dat dus toch stress te zijn. Niet omdat ik me gestresst en angstig voelde, zoals voorheen, maar gewoon net wat onrustiger.

Bij mij leidde dat ertoe dat mijn energieniveau langzaam maar zeker weer begon af te nemen. Dus wil vooral tegen je zeggen dat het heel fijn is dat je de goede kant op gaat - en dat je vooral moet blijven luisteren naar de signalen van je lichaam. Die vormen de kern van je herstel.

Heb je tips om goed en rustig op te bouwen Ax?

Ja de OR methode helpt. Staat ergens op dit forum ook wel een berichtje over, en anders kun je hem even googlen :) en verder is het belangrijkste om de signalen van je lichaam in de gaten te houden. En dat is een vaardigheid die je echt met vallen en opstaan moet leren helaas :( Daar heb ik zelf ook nog wel eens moeite mee, omdat de ene dag de andere niet is.

Hey Ax,

Lees net je struggle met prikkelvrije pauzes toen je dacht meer energie te hebben en toch te veel deed. Hoe uitte zich dat bij jou? Niet stil kunnen liggen of?

Ik zit momenteel in de fase dat ik meer energie heb (feestje), maar heb tot nu toe altijd gehad dat ik in die pauzes wat onrustig ben. Niet fysiek maar mentaal. Mijn hoofd is altijd druk, val dan dus ook niet in slaap. Ik ben ervan uit gegaan dat prikkelvrij betekend: geen licht en geluid. Of dienen je gedachten ook stil te zijn? 😱 Of interpreteer ik het nu helemaal fout haha.
Alvast dankje voor je reactie.

@Ax Dank. Dat is idd nog niet zo makkelijk!

Hi M, nee wees gerust, je doet het goed haha! Je gedachten heb je geen controle over, dus gewoon koesteren dat het de goede kant op gaat :p Het idee is dat je, door die prikkelvrije pauzes te nemen, langzaam je lichaam meer in de rust leert komen. Dan ga je vanzelf ook minder onrust voelen en, zoals je al merkt, meer energie. Het duurde bij mij ook meer dan een jaar voor ik een keertje in slaap viel tijdens de prikkelvrije pauzes. Tegenwoordig val ik veel makkelijker in slaap, maar kan ik weer minder prikkels aan. Het is dus allemaal niet rechtlijnig :')

Wat ik bedoelde, is dat het vooral gaat ter vergelijking met eerst. Lukte het je eerst wel om rust te pakken en komt nu de onrust weer terug? Dat is een ander verhaal. Dan is het een signaal van je lichaam dat je weer even rustig aan moet doen. Zeker in combinatie met slechte nachten, want die zijn nog veel meer zeggend.
En als je echt groeit in je energie, kan ik me zo voorstellen dat je ook minder vaak hoeft te pauzeren. En dat je ook moeite hebt te blijven liggen omdat je simpelweg nog totaal niet moe bent. De context is altijd belangrijk ;)

Vraagje Ax, ben je al terug aan het werk of ....

Hoi ik herken wat je omschrijft. Ik denk dat je moet leren om de subtieler wordende signalen op te pikken. Eerst was het overprikkeling, wat ook een soort kompas was. Nu is er minder overprikkeling maar merk je het dus bijv aan je slaap. Wat ook gewoon een klacht/signaal is. Helaas minder in het moment maar achteraf.

Eens met wat ik hierboven zoal lees over rustmomenten nemen/OR methode.

Ik neem 30 min pauze tussendoor en die helpen me 1. Stress later zaken en 2 met voelen hoe het met me gaat qua stressniveau.

Hou je waar het moeilijk is je grenzen te voelen aan een routine. Dat zal helpen

Succes!

@Steven helaas niet. Ik was goed op weg om weer uren op te bouwen, maar helaas kwamen er privé dingen op mijn pad waardoor ik weer flink teruggefloten ben. Zit nu in de WIA aanvraag.

@Ax, erg om te horen. Ik heb zelf ook een beetje de vrees dat die gevoeligheid blijft. Ik ben u iets meer dan 2 maanden thuis. Soms denk ik als ik een betere dag heb. In september terug voor de klas. Gaat wel lukken. Het is aan het beteren. Maar iets daarna is het het omgekeerde. Ik verwacht te snelle vooruitgang. Beetje onrealistisch vrees ik. In principe kan ik nog een jaar thuis blijven met volledig loon maar dat voelt als profiteren en dat klopt dan ook weer niet in mijn hoofdje🙄

Ha Steven, zo moet je niet denken! Ik werk zelf ook in het onderwijs (mbo) en zit al langer dan een jaar thuis. Je bent gewoon ziek en je kan je zelf niet pushen. Ik ging na 2-3 maanden reïntegreren en toen begon mn burn out pas echt. Sterkte en geen schuldgevoelens. De wereld draait ook door zonder jou :-)

Hoi anoniem

Ja, dat dus minder in het moment. Eerst wat idd overprikkeling/hersenmist/spierspanningen die erger werden, maar dat is dus veel en veel minder. Vind het maar een lastig proces. Dankjewel voor je antwoord

@Steven ik denk dat iedereen hier door hetzelfde proces gaat of is gegaan. Je bent gewend om altijd te geven, door te gaan. Zeker als je iemand bent die het gevoel heeft zijn plek "te moeten verdienen". De eerste maanden zit je nog volop in de actiestand, en ook dat schuldgevoel is nog heel groot. Had mijzelf in eerste instantie ziekgemeld voor halve dagen omdat ik niet inzag hoe ik dat werk maar gewoon kon "laten" op zo'n cruciaal punt. Dus ik snap je :')

Het is alleen totaal niet helpend. Herstellen is niet "even rust" en dan op oude voet verder. Want met die oude voet ben je in eerste instantie ziek geraakt. Herstellen is leren anders met zaken om te gaan. Angsten meer te laten varen in plaats van ze te volgen, emoties leren toelaten en - bovenal - jezelf prioriteren. En dat is een proces dat langer duurt dan 2 maanden.
Je lichaam trekt aan de bel. Je hebt de afgelopen maanden, jaren, misschien wel je hele leven, altijd heel goed voor anderen gezorgd. Maar bent daarbij je eigen lijf uit het oog verloren.
Dus het is tijd dat je je daar weer op focust. En dat hoofdje van je wat meer links laat liggen. Laat dat hoofdje maar praten, er komt toch helaas vooral onzin uit ;). Dat lichaam van je is veel wijzer, dus deze tijd kun je mooi gebruiken om te leren meer naar díe wijsheid te luisteren. 😘

Ik kan ook nog een heel relaas gaan houden over waarom het niet jouw schuld is dat je ziek bent geraakt maar die van de werking van ons lichaam in de huidige maatschappij, maar dat is even voor een andere dag. Wordt ook zeker een keer een onderwerp op mijn Insta ;)

Allereerst: er is geen snelle oplossing voor dat schuldgevoel. Het is een emotie, en die heb je. Als ik je zo hoor, MOET je wel voor jezelf kiezen, anders doet je lichaam het voor je. En hoe langer dit door blijft gaan, hoe meer je je lichaam opmaakt.
Een belangrijke vaardigheid om te leren is voor jezelf kiezen, júist als het naar voelt. Dat nare gevoel mag er zijn, dat is rot, maar gaat wel weer over. Maar voor jezelf kiezen is essentieel.
Je kunt dit trainen door bewust kleine ongemakken op te zoeken. Dingen te doen die je net niet prettig vindt voelen, om zo te ervaren dat ongemak bij het leven hoort, en dat je dat niet altijd weg hoeft te nemen. En dat je, als je er de ruimte aan geeft, merkt dat het ongemak ook vanzelf weer weggaat.

Pas op jezelf 😘

Hoi, pfff jouw verhaal raakt me. Ik voel gewoon jouw struggle op dit moment, want ik heb die ook ervaren. Het enige wat ik kan zeggen als ik jouw woorden zie: Neem rust. Je lichaam en je geest schreeuwen erom. Ik zou echt die beslissing nemen. In het begin ga je je nog schuldig voelen, maar het is echt tijd dat je voor jezelf kiest. Maar die schuldgevoel gaat echt weg, want uiteindelijk ervaar je meer rust en besef dat er zoveel meer is dan werk. Heel veel sterkte anoniem!

Dankjewel beide voor de lieve reacties. Denk dat ik dit zetje in de rug echt nodig heb.❤️

Ik herken me daar ook wel ergens in. Niet alleen om de collega's de rug toe te keren ofzo, maar ook om mezelf een minder inkomen daardoor te geven, en dan weer angst of dit toereikend gaat zijn en voor hoelang, omdat ik ook single ben en niet op een partner kan terugvallen... dus ik heb ook lang het gevoel gehad, hoe lang ga ik dit nog trekken ? Maar ik denk als je dat moment echt bereikt , dat het gewoon niet meer gaat lukken op een ochtend... en je echt beseft, die werkgever zit met mij ook niets in, in elk geval dat gevoel kreeg ik in mijn geval echt op een gegeven moment, en dan werd het iets makkelijker om voor mezelf even te kiezen en goed te beseffen dat ik roofbouw op mijn eigen lichaam en brein aan het plegen was. Ook door dingen buiten het werk hoor... maar dat dagdagelijks werken als een soort verplichting is ook niet te onderschatten als je al stress hebt van andere zaken.

Herkenbaar, ik heb nog lang doorgewerkt en diensten gedaan terwijl het niet meer ging. Het siert je dat je aan de ander denkt, maar nu mag je aan jezelf denken. En hoe langer je doorwerkt, hoe langer je herstel duurt. Uiteindelijk heb je zelf, en je collega's ook, meer aan een gezonde en fitte jij. Veel sterkte met de knoop doorhakken!

Ik begrijp dat jij je collega's en je werk niet in de steek wilt laten. Maar het is aan jou om nu de grens aan te geven, dat jouw lichaam/hoofd momenteel op is. Geef dit aan bij je leidinggevende. En probeer niet het bedrijf teveel naar jezelf te trekken.

Hey anoniem,

Super rot gevoel is dat! Ik had afgelopen december exact hetzelfde. Ik draaide in mn eentje één van de belangrijkste projecten van het bedrijf en vond dat ik geen andere optie had dan doorgaan want ze waren van mij afhankelijk. Dit terwijl ik elke dag huilend thuis kwam en geen prikkels meer kon hebben. Dit heb ik nog 2 maanden gedaan en daarna is er daadwerkelijk iets geknapt in mij, ik kon niet eens meer naar werk fietsen zonder in huilen uit te barsten. Dit gebeurde ook als iemand vroeg hoe het met me ging... Ineens ook 20 fysieke klachten erbij. Eind februari gestopt met werken en na veel therapie sessies er nu ook achter dat niet alleen ik een verantwoordelijkheid naar het bedrijf toe heb, maar het bedrijf een nog grotere verantwoordelijkheid had richting mij, en dat ze daar eigenlijk niets mee gedaan hebben. Ze vonden het wel lekker dat ik het allemaal in mn eentje deed (was ook één van hun goedkoopste werknemers door mn leeftijd). En dat terwijl ik dus al 3 maanden aangaf dat het niet goed ging.

Het is een ontzettend moeilijke keuze, met veel schuldgevoelens want mensen met een burn-out hebben nou eenmaal een gigantisch verantwoordelijkheids gevoel naar andere toe en zetten zichzelf nooit op 1, maar kies hierin alsjeblieft voor jezelf. Ik heb van te voren zwaar onderschat hoe zwaar een burn-out is en het herstel wordt alleen maar zwaarder als je er langer tegen blijft vechten. Ga het gesprek aan met werk, bezoek een POH en luister goed naar je lijf!! Heel veel succes en sterkte!

@Anoniem, ohjaa en je vroeg op tips, bij mij werkt cognitieve gedrags therapie heel goed!! Vooral het stukje G-schema en gedachten uitdagen experiment.

Ik ken er alles van🫣. Ontregeld zenuwstelsel...

Bart, krijg jij ook hulp bij deze angsten? ACT therapie zou je enorm kunnen helpen denk ik. En probeer defusie oefeningen, en mindfulness. Geen quick fixes maar op lange termijn gaan ze je veel opleveren.

Herkenbaar. Ze gaan over hoor Bart!

Ik krijg therapie ook.

Herkenbaar Bart 😥

Ik heb veel gehad aan dit experiment toen ik in de angst en paniek zat; 'daag je gedachten uit'.
niceday.app/library/cognitieve-gedragstherapie-nl/gedachten-uitdagen/

Wellicht heb je er wat aan! Sterkte!

Ik herken het. Volgens mijn huisarts heb ik niet echt een burn-out maar meer een gegeneraliseerde angststoornis ontwikkeld... wakker worden met angst, bijft doorheen de dag en betert tegen de avond...lichaam continue in overlevingsstand...ga naar psycholoog (CGT) en psychiater (AD). Psycholoog helpt me niet direct...al zoveel gelezen dat ik het eigenlijk allemaal wel weet rationeel gezien dan. AD zie ik eerder als symptoombestrijding. Ik neem s avonds 15 mg mirtazapine...slaap wel goed in en momenteel op zich voldoende uren. Kan nog wat beter maar mag niet klagen (6 a 7u). S morgens 50 mg Sertraline...hier merk ik weinig tot geen effect (neem nu ongeveer 2 maanden). Voor een echte oplossing denk ik meer de alternatieve weg op te gaan. Ik moet op een of andere manier mijn lichaam duidelijk maken dat alles veilig is. Vrijdag ga ik chinese accupunctuur laten doen. Kan schijnbaar helpen🫣. Volgende week ga ik naar een ostheopate die werkt op het resetten van het celgeheugen...(beide hebben zeer goede referenties). Ik blijf geloven in een oplossing. Als mijn innerlijke thermostaat ontregelt is dan kan die terug gefikst worden. Het is een zoektocht maar het leven is te mooi om het te laten verkloten door angsten...

@Steven het is doodvermoeiend - maar wat ik merk aan je verhaal, is dat je zo snel mogelijk herstellen wilt (logisch). En dus probeert een quick fix te vinden, zelfs als je inziet dat ad een symptoom bestrijding is. De enige manier waarop jij je lichaam weer leert om zich veilig te voelen, is als je leert om niet mee te gaan in je angsten, je gedachten je gedachten laat zijn (en geen waarheden), en constant die signalen van veiligheid naar je lijf weet te sturen. En de eerste, én grootste stap daarin is: acceptatie. Want hoe meer je strijdt tegen je angsten en je ziekte, des te meer krijgt je zenuwstelsel bevestiging dat het inderdaad in gevaar is.

Ax, ik weet wat je bedoeld en ga ook niet over 1 nacht ijs. Ik sukkel al 6 jaar hiermee na een zware scheiding...proberen gevoel te negeren en blijven gaan...de tel van slapeloze nachten kwijt...nu 2 maanden thuis van werk en besloten tot op het bot te gaan. Ik denk dat het niet echt mentaal is. Het is mijn lichaam dat fucked-up is en mijn geest die meegesleept wordt. Ik ben geen negatief iemand die in een hoekje gaat liggen en hopen dat het overgaat...ik doorvoel wat mijn lichaam me verteld. Fysiek kan ik best nog heel wat aan. Ik kom buiten, beweeg,...doe veel volgens het boekje. Ik heb het gevoel dat ik 99 van de 100 m afgelegd heb. Maar in de laatste meter staat een hoge muur waar ik niet over geraak.
Dus ik probeer deze neer te halen of erover te springen

@Steven, ik herken me erg in jouw verhaal. Ook altijd super positief en enthousiast en dat sloeg ook altijd goed aan op anderen. Helaas was het ook de enige emotie die ik uitte en al het andere drukte ik weg. Het is super goed dat je rationele denken nog wel werkt, dat is alweer het halve werk ;) Wat ik bij mezelf heb gemerkt, is dat ondanks dat ik ALLES volgens het boekje deed, ik toch niet (volledig) herstelde. Ik weet niet of je hem kent: herkennen, erkennen, accepteren en loslaten. Ik heb zolang geroepen, maar ik accepteer het. En dat deed ik ook, maar ik liet het niet los. Ik bleef mezelf houden aan een schema van rust, bewegen, eten en mediteren en vooral hoe herstel ik?? Dit in plaats van; Waar heb ik zin in en voel ik me goed bij? Alles draaide in mn hoofd nog steeds om mn herstel.

Dit heb ik nu daadwerkelijk losgelaten en ik voel me mentaal zoveel beter en weer positiever. Ik ben er echt nog niet (heb nog veel spannings/overprikkelingshoofdpijn), maar er is echt al een wereld van verschil! Mn stemming is tenminste weer positief ;)

Bij mij hielp alleen het inzicht al dat ik het stukje loslaten even over het hoofd had gezien, wellicht heb je er wat aan! Succes!

M, ik begrijp wat je bedoeld. Als ik aan iemand vertel waarcik mee worstel dan schrikken de meeste. Ik was diegene die met een kwinkslag alle negativiteit rondom mij de kop indrukte. Maar ondertussen nam ik al die negativiteit in me op. De laatste maanden kon ik er ook niet meer tegen. Ik moest er echt van gaan lopen. Ook altijd eerst aan de anderen denken en dan aan jezelf. Zien dat de anderen zich goed voelen. Ik heb een sterk vermoeden dat ik redelijk hoogsensitief ben. Dat helpt ook niet direct. En soms niet assertief genoeg. Maar beetje de aard van het beestje. Alles heeft zijn voor en nadelen zeker. Ik ben op zich tevreden met de persoon die ik ben, hoe ik in het leven sta maar dit is tegelijkertijd een beetje mijn ondergang en maakt dat ik nu zit waar ik niet wil zitten.

@Sander ook alles wat je hier beschrijft heeeel herkenbaar! Ik ben exact zo en voel me vaak ook hsp. Bij mij werkt CGT best wel goed om mezelf weer wat vaker op 1 te zetten en dus mn grenzen aan te geven. Maar dan moet ik ook wel zeggen dat ik een hele goede psychologe heb. Jammer dat dit bij jou nog niet zo zn vruchten afwerpt. Weet niet hoelang je al bezig bent bij de psych maar je kan ook altijd een andere aanvragen!

Ik herken de 'ondergang' maar hopelijk geven mn woorden je een beetje hoop!

@Sander ook alles wat je hier beschrijft heeeel herkenbaar! Ik ben exact zo en voel me vaak ook hsp. Bij mij werkt CGT best wel goed om mezelf weer wat vaker op 1 te zetten en dus mn grenzen aan te geven. Maar dan moet ik ook wel zeggen dat ik een hele goede psychologe heb. Jammer dat dit bij jou nog niet zo zn vruchten afwerpt. Weet niet hoelang je al bezig bent bij de psych maar je kan ook altijd een andere aanvragen!

Ik herken de 'ondergang' maar hopelijk geven mn woorden je een beetje hoop!

Correctie oepsie @Steven

@Steven pff dan zit je al lang te struggelen zeg, wat pittig. Knap dat je nu alsnog de keuze hebt gemaakt om echt diep te gaan en je ziek te melden voor werk. Ik heb een aantal mensen om me heen die overspannen thuis zitten, maar fysiek niet zó van hun padje zijn als ik (meer het "klassieke" beeld van een burn-out hebben zij, dat werk niet meer lukt etc). En ik merk ook dat zij daardoor niet écht de diepte in (durven) te gaan. Blijkbaar moet je echt helemaal stuk lopen wil je iets kunnen (en moeten) veranderen.

Ik herken ook enorm je drang om anderen te helpen en boven jezelf te zetten. Vind het zelf ook ontzettend moeilijk om dat los te laten - want het doet me veel verdriet om anderen zo te zien, en ik krijg een goed gevoel van helpen. Maar nu leer ik dat er vaak nog meer achter zit dan enkel gevoelig en empathisch.

Ik wil anderen helpen omdat ik dan het gevoel heb dat ik 'nodig' ben. Daar zitten hele patronen vanuit vroeger achter waar ik je niet mee ga vermoeien, maar dat is wel een ontdekking die ik heb gedaan die mij enorm helpt - want nu ik ze doorzie, kan ik die patronen doorbreken.
Daarnaast wil ik anderen helpen omdat ik dan niet de machteloosheid en wanhoop hoef te voelen die ik voel wanneer ik hun verdriet of struggle zie. Als ik help met de oplossing, voel ik me wat minder slecht - en dat is dus eigenlijk een manier om afstand te nemen tot mijn eigen gevoelens en emoties. Wederom een patroon dat ik nu herken en daarmee dus kan doorbreken.

Misschien herken jij hier ook iets in. Dat betekent natuurlijk niet dat ik (en jij) in de toekomst niet meer anderen ga helpen. Het betekent alleen dat ik de deur wat meer gesloten houd en zelf regie houd wanneer ik help. Dat ik bij mezelf na ga waaróm ik help, óf ik kan helpen en wat dat met mij doet. En daarop mijn keuze baseren.

@Ax, ik voel me vooral leeg en angstig/stress. Fysiek ben ik nog cava maar besef ook dat dat mijn valkuil is. Ik heb jaren lang aan triatlon gedaan en dan zoek je je grenzen altijd op. Ik denk dat dit maakt dat ik fysiek nog rechtsta (is een vermoeden).

Dat helpen van anderen. Is dat altruïstisch. Mss niet direct want ik doe dat ook voor mezelf. Dit geeft me een goed gevoel. Het gevoel van ertoe doen. Dus is ook wel een beetje eigenbelang.

Il moet vooral leren soms grenzen te stellen en energie steken in zij die het verdienen. En niet onbelangrijk. Soms zelf wat hulp en complimenten leren aanvaarden.

Aan je posts te lezen merk ik dat je een zeer integer iemand bent met het hart op de juiste plaats. Het siert je.
Het is waarschijnlijk ook je valkuil

Hi Steven, dankjewel, dat waardeer ik. Het is inderdaad ook mijn valkuil. En als ik jou hoor, ook de jouwe. Je zegt dat je anderen oa helpt omdat je dan het gevoel hebt ertoe te doen. Daar zit automatisch ook de angst achter dat je er niet toe zou doen als je anderen NIET helpt. Alsof je je plekje op de wereld alleen verdient als je goede dingen doet, en niet omdat je gewoon "bent". Ik vermoed dat daar nog wel iets zit bij jou ;).

Ik herken hem ook enorm. Had altijd het gevoel alsof ik dingen goed moest maken, alsof ik niks toevoegde als ik niet hielp. Ik heb dat weten te verminderen (en zit nog in het proces) door mezelf in acties regelmatig te laten merken dat ik er wél toe doe, zelfs al voelt dat ongemakkelijk. Door rustig over een zebrapad te lopen ipv te versnellen, zelfs al zit er een auto op me te wachten. Of door langzaam mijn boodschappen te scannen bij de zelfscan, ook al staat er een lange rij. Ik voel me op dat soort momenten ongemakkelijk, maar laat aan mezelf zien in daden dat ik er mag zijn, ook zonder iets voor een ander te doen. En het heeft mijn zelfbeeld daardoor wel verbeterd, waardoor ik nu makkelijker voor mezelf durf op te komen en meer van mezelf durf te laten zien.

Beste Steven, hier even een reactie van een topsporter. Ik wil hiermee niet zeggen dat het bij jou ook zo hoeft te zijn maar misschien kun je er wat mee. Ik heb ook een jaar lang gedacht dat ik fysiek overeind bleef (door de topsport). Die laatste 'meters' herstel bleven uit en ik bleef angstig. Als ik nu terug kijk bleef ik fysiek overeind omdat ik gewend ben om alle signalen van mijn lichaam te negeren en tot het uiterste te gaan. Dit is zo ingeprogrameerd, van kinds af aan al, dat ik daadwerkelijk niet in staat was om (lichtelijke) lichamelijke vermoeidheid te detecteren. Alleen extreme vermoeidheid, nadat ik alles had gegeven op een wedstrijd voelde ik. Pas als koolhydraten verbranding overging tot vet verbranding (ook in mn hersenen). Ik heb van mijn sportarts toen het advies gekregen om eens 2 maanden lang niet meer dan 30 min per dag te wandelen. Eerste 2 weken waren verschikkelijk. Ik werd gek van niet bewegen (mijn lijf heeft notabene de afgelopen 20+ jaar altijd als een duracell batterijtje gefunctioneerd), maar daarna kwam de rust en na die 2 maanden was mijn angst zga weg. Moet ik wel bij zeggen dat ik goede psychische begeleiding heb gehad van mijn sportarts, zodat ik in ieder geval rationeel gezien begreep wat er gebeurde. Uiteindelijk heb je 1 energie voorraad. Als je die fysiek blijft 'leeg trekken', dan ga je mentaal nooit herstellen. Ook nu, als ik weer iets te veel doe fysiek, wat ik niet eens direct aanvoel, komt een paar dagen later de angst weer terug. Maar nu weet ik wel hoe ik eruit moet komen.

Hi T, goed dat je hiermee bezig bent - en tegelijk vermoeiend om te bedenken wat nou wel en niet goed is, hè? Je hebt helemaal gelijk - afleiding kan goed zijn, maar het is ook een manier om je gedachten en gevoelens te ontvluchten. Soms is dat nodig als je heel diep zit, en tegelijk is het ook nodig om af en toe gewoon even 'te zijn' met je gedachten.

Maar als je merkt dat die gedachten je volledig opslokken, dat je dan volledig in de paniek raakt, dan is het misschien wat te vroeg. Het belangrijkste is namelijk dat jij leert om niet zozeer tegen de gedachten te strijden, maar ze er te laten zijn zonder dat je ze serieus neemt. En dat is een ontzettend moeilijke vaardigheid, daar weet ik alles van, en vergt tijd en training.

Het is bovendien ook vaag. Want hoe 'stop je de strijd'? Gelukkig zijn er hulpmiddelen om dit te oefenen. Bijvoorbeeld door defusie-oefeningen (google maar, zijn tal van voorbeelden te vinden). Dit zijn oefeningen waarmee je de 'lading' van een gedachte afhaalt. Bijvoorbeeld door je angstgedachte in te spreken in een stemvervormer; door "Ik heb de gedachte dat..." voor je angstgedachte te zetten; of door een woord dat je angst aanjaagt 2 minuten lang hardop te herhalen. Allemaal manieren om je gedachten wat minder serieus te nemen.

Daarnaast helpen mindfulness-oefeningen om uit je hoofd te stappen. Ik gebruikte in het begin heel vaak de VGZ mindfulness-app. Mindfulness is bedoeld om in het hier en nu te komen (waar yoga nidra meer gericht is op ontspanning). Meer naar voelen ipv denken. Daarbij is het niet het doel om die gedachten niet meer te hebben en het is ook prima als je afdwaalt - de oefening is om dan juist elke keer weer terug te komen naar het hier en nu, door je weer op je ademhaling te focussen of op wat je voelt/hoort/ziet/ruikt etc. Hoe vaker je afdwaalt, hoe beter je het kunt trainen, want ook hiervoor geldt: uren maken ;)

En als je op een gegeven moment steeds beter wordt in begeleide mindfulness oefeningen, kun je het eens proberen zónder begeleiding. Een bodyscan bijvoorbeeld, waarbij je alle lichaamsdelen bij langs gaat. En elke keer als die drukte in je hoofd je afleidt, probeer je jezelf weer terug te brengen naar de oefening.

@Ax Het stukje paniek is gelukkig redelijk verdwenen. Het zijn vooral gewoon heel erg veel gedachtes die er vaak ook niet eens toe doen maar ik kom daar gewoon niet uit en dat doet gewoon pijn aan mijn hoofd. Slaap dan "nog" slechter, en dan worden eigenlijk al mijn mentale(of ADD) klachten ook weer beroerder en beroerder.

Word ook onderzocht voor ADD, morgen mijn eerste gesprek. Weet ook al best wel lang dit ik dit heb en hoor dat ook vaak van andere haha (ook van mijn therapeut en psycholoog). Hoop dat ik daar wat aan heb en wat leer over hoe er mee om te gaan. Liever geen medicatie maar sta er wel voor open om wat te proberen.

Defusie-oefeningen net even opgezocht en dat klinkt wel als iets waar ik wat aan kan hebben.

Thnx voor het uitgebreide antwoord:)

@T ik snap precies wat je bedoelt. Ik heb ADHD, dus ken dat drukke hoofd maar al te goed. Ook als er geen of weinig angsten zijn.
Een ADHD hoofd blijft altijd druk, maar ik weet uit ervaring dat het op een gegeven moment wel echt beter wordt. Draaglijker. Maar dat kost tijd en herstel.
Ik word er steeds beter in om mijn gedachten "toe te staan". Als het druk is in mijn hoofd, heb ik altijd de neiging om pogingen te doen het rustig te maken. Maar dat werkt niet en dan raak ik alleen maar gefrustreerd. Er zijn wat Mindfulness-oefening die kunnen helpen ook die drukte er gewoon "te laten zijn". Ik gebruik zelf de (betaalde) DeepRelax-app, waarbij de oefening "Ventura" helpend is: daarmee verbeeld je je gedachten als springende vissen in een snelstromende rivier. Soms zie ik ook gewoon een chaotische brei voor me, het maakt uiteindelijk niet uit - als je leert om het toe te laten, word je lichaam uiteindelijk rustiger, zelfs met die drukte.
En ik weet dat het op een gegeven moment weer beter wordt. Zit op dit moment ook in een dip waarbij mijn hoofd 's nachts enórm aan staat en ik daardoor heel slecht slaap. Maar ik weet dat het weer beter wordt, en daar houd ik me aan vast.

Als ik zo'n enorm druk hoofd heb, is dat bij mij een teken van overprikkeling. Vaak bijv. als ik tot 's avonds laat naar een feestje ben geweest en daarna in bed lig. Ik drink geen alcohol meer en daardoor is er ook niks wat de prikkels 'verdooft' als het ware. Meestal probeer ik de gedachten er te laten zijn en ga ik op mijn rug liggen en let ik op mijn ademhaling. Dan kan ik aardig rustig blijven, ondanks de drukte in mijn hoofd en val ik vanzelf een keer in slaap

Er zijn momenten in je leven dat je enkel aan jezelf moet denken. Op termijn wint iedereen ervan dat je nu thuis zou blijven. Mijn mening

Hoi,
Lastig dat je een dip ervaart maar heel sterk dat je je eigen grens zet en inzet wat je nodig hebt! Ik heb op mijn werk ook geworsteld met momenten zoals jij ze omschrijft maar ik heb echt geleerd om eerlijk te zijn en authentiek. Dat voelde voor mij het beste maar zeker niet het gemakkelijkste. Maar omdat ik zo eerlijk was heb ik eigelijk enkel begrip en positieve reacties gehad. Het maakte ook dat de drempel om te gaan werken daardoor kleiner werd omdat ik de vrijheid voelde om aan te geven wanneer het even niet lukte,… Mensen die er met minder begrip op reageren, gaf ik ook mee dat ik begreep dat ze het moeilijk vonden om te zien wat er net aan de hand is omdat het ook gewoon niet zichtbaar is maar ik probeerde wel met hen in gesprek te gaan en te verduidelijken wat ik net merkte, voelde,… niet om me te verdedigen maar om ze wat inzicht te proberen geven en eigelijk liep dat ook altijd wel goed. Zolang je authentiek bent, vond ik ook rust bij mezelf, en gaf het een gevoel van acceptatie over wie ik ben en dat ik me niet verschuilde of beter wou voordoen dat ik altijd deed. Veel succes en rust zodat je je snel weer beter voelt!

Av, jij mag doen wat je zelf wil. Jouw lichaam zegt 'ho' en dat je je ziek meldt, is al heel krachtig. Zie dat in eerste instantie als een overwinning, en wees niet te streng op jezelf.

Maar misschien helpt het om te beseffen dat jij met je burn-out ook écht ziek bent. Wat anderen er ook van vinden. En dat "het lukt me niet vandaag" dus ook gewoon een geldige reden is. Het is een proces om de mening van anderen te leren loslaten en gewoon eerlijk te zijn. Ik merk dat je eigenlijk graag wel eerlijk bent, maar het spannend vindt. Misschien lukt het je om dit te zien als een training om voor jezelf op te komen. Dat is spannend, maar hoort allemaal bij herstel.
En lukt dat vandaag nog niet? Ook oke. Het is een proces, en elk stapje is er eentje. Je hoeft het niet perfect te doen.

Als aanvulling op wat al genoemd is, dat iemand anders het werk van jou moet overnemen is uiteindelijk niet jouw probleem. Het is in eerste instantie aan het management om er voor te zorgen dat er voldoende personeel is om eventuele tekorten op te vangen. Daarboven zitten nog veel meer verantwoordelijken die er samen voor zorgen dat de situatie nu niet optimaal is. Jij als enkele persoon ergens onderaan de keten hoeft niet te lijden omdat andere mensen de keuze maken om alles vrij strak te plannen. (En onder keuze valt ook het niet aantrekkelijk maken van werken in de zorg, bezuinigingen, etc.)

Als aanvulling op wat al genoemd is, dat iemand anders het werk van jou moet overnemen is uiteindelijk niet jouw probleem. Het is in eerste instantie aan het management om er voor te zorgen dat er voldoende personeel is om eventuele tekorten op te vangen. Daarboven zitten nog veel meer verantwoordelijken die er samen voor zorgen dat de situatie nu niet optimaal is. Jij als enkele persoon ergens onderaan de keten hoeft niet te lijden omdat andere mensen de keuze maken om alles vrij strak te plannen. (En onder keuze valt ook het niet aantrekkelijk maken van werken in de zorg, bezuinigingen, etc.)

Ik heb ook een account maar volg zelf niet zo veel mensen. Als je zelf wat dieper zit en je ziet al die happy foto's. Dat helpt me niet echt verder. Ik kijk wel gewoon naar die korte filmpjes. Beetje scrollen. Mss ook niet echt een goed idee omdat je geest niet echt tot rust komt..

Kan me voorstellen dat dat je tegenhoudt inderdaad. Zelf heb ik een timer op de app gezet en kijk ik niet meer naar de verhalen van anderen. Dat om te zorgen dat ik niet doelloos ga scrollen of me ellendiger ga voelen. Heb het ook een hele tijd überhaupt niet gebruikt, maar nu dus weer wat actiever door mijn nieuwe account om meer bewustzijn over het zenuwstelsel te krijgen. Snap dat het niet voor iedereen het ideale medium is maar het is voor mij op dit moment de enige waar de drempel laag genoeg is, want merk dat ik mezelf anders ook weer in de voeten ga schieten :')

@ax
Miscchien lukt het me over een tijdje wel nu ben ik blij met jouw posts op dit forum 🙏
Succes Ax 🍀

Hoi medelotgenoot, wat goed van je dat je deze beslissing hebt genomen als je van jezelf weet er te vaak mee bezig te zullen zijn. Voor mij is het soms een beetje afleiding en kan het ook makkelijk weer afsluiten. Ik voel me ook niet perse rot bij andermans verhalen of foto’s. Uiteindelijk is het altijd maar net wat mensen willen tonen en klopt het vaak niet met de werkelijkheid.

Ben ook benieuwd hoe het met An gaat. Tijdje niks meer van haar voorbij zien komen. Hoop dat dit een goed teken is 🙏🏻 en het met An goed gaat.

Gaat het met jou een beetje?

Sterkte met alles

Hallo Burnie,
Gelukkig voel ik me ook niet rot bij verhalen en foto's van anderen. Maar ik kan me niet bedwingen 😉 En dan blijf ik kijken.

Met mij gaat het de goede kant op. 🙏
Regelmatig een kleine terugval maar heb geleerd dat dit bij het herstel hoort.

En hoe gaat het met jou?

Sterkte en een ❤️elijke groet

Ps ik maak een bericht aan voor An

Hallo Burnie,
Gelukkig voel ik me ook niet rot bij verhalen en foto's van anderen. Maar ik kan me niet bedwingen 😉 En dan blijf ik kijken.

Met mij gaat het de goede kant op. 🙏
Regelmatig een kleine terugval maar heb geleerd dat dit bij het herstel hoort.

En hoe gaat het met jou?

Sterkte en een ❤️elijke groet

Ps ik maak een bericht aan voor An

Fijn om te horen dat het met jou de goede kant opgaat 🙏🏻. En ja die terugvallen blijven verwarrend vind ik zelf. Met mij gaat het zozo. Er zijn dagen dat het redelijk gaat en dan word je weer overvallen door zo’n vervelende terugval. En natuurlijk weet je dat die ook weer voorbij gaan, maar vind ze gewoon niet prettig. Dus als ik alles met een half jaar geleden vergelijk dan ga ik vooruit. Maar ben er zeker nog niet hoor.

Jij ook sterkte met je herstel en lief dat je apart een berichtje hebt aangemaakt voor An. Hopelijk leest ze het 🤞🏻

Binaural beats

Binaural beats

Ik merk dat ik qua geluid heel veel baat heb bij van die klankschaal muziek. Zet mijn brein heerlijk uit. Op YouTube of youtube music heb je een kanaal dat Healing Vibrations heet. Dan heb je een dude die dik een uur of langer van dat soort muziek maakt.

Ik heb zelf hele playlists met ambient muziek.
Maar voor jouw doel kan b.v. het geluid van regen of de zee goed helpen. Ik heb het (regen) vannacht zelf nog gebruikt omdat er weer rampetamp muziek moest zijn hier ergens in Utrecht tot 4 uur 's nachts.
In Spotify is mijn favoriet "Soothing rain sounds in Glastonbury for sleep, relaxing or study" van Stardust Vibes.

Ook is er een website en app die heet A Soft Murmur. Hier kun je zelf een mix samenstellen van geluiden die je prettig vind. Waaronder regen, zee, wind, vuur, crickets, café en singing bowl.

De app Insight Timer die ik gebruik voor meditaties heeft ook de mogelijkheid geluiden op te zetten. Maar dit werkt wel via een vrij prijzig abonnement.

Qua muziek, zoek eens op Somni451, Moss Garden, Robert Davies, The Humble Bee (Re: Case studies), Alaskan Tapes, Halftribe, Artur Deken, Clariloops.

De volgende track doet het bij mij ook altijd goed, heel rustgevend, duurt ook 20+ minuten (maar laat misschien te veel ruimte voor omgevingsgeluid?): open.spotify.com/track/3gxcuLf2ZMpOTEyreIwRcN?si=9dAudqi0QTWPiQZCLm3tPw

En dit album heeft mij letterlijk wel eens uit paniekaanvallen gehouden. Heel aardend, rustig en dichtbij. Het is wel meer muziek dan geluid (gitaar en saxofoon): open.spotify.com/album/0GLlwTGHxAZpOTPLMFFaCH?si=8ZWixgbGS46iIgjCk19kfA

Hopelijk kun je hier wat mee.

Het lijkt wel alsof ik jouw bericht heb getypt, ik zit vrijwel precies in hetzelfde schuitje dus ik ben erg benieuwd naar de antwoorden.

Hi B, wat lastig, zeg. Ik heb zelf geen ervaring hiermee helaas, want ben nog lang niet bij de 32 uur werken (zit op 0). Maar wat ik wel weet, is dat er naast rust meer nodig is om je zenuwstelsel écht te herstellen. Het is echt essentieel dat er iets verandert in jouw manier van doen. Je kunt niet op oude voet verder - er moet iets veranderen. En minder uren werken is een stap, maar niet hetgeen waar het om draait - en dat is hoe je met stress, angst, en signalen van je lichaam omgaat.

Je zegt dat je hersteld bent, maar als je nog zoveel klachten hebt, ben je in mijn ogen nog niet hersteld. Je bent wel ver in het herstel en dat is fijn, maar er zit duidelijk nog iets niet helemaal goed. Ik durf niet te beloven dat je ooit volledig klachtvrij wordt, want ik hoor uit veel verhalen dat je restklachten blijft houden - maar dat die restklachten wel alleen voorkomen als je te veel doet, en dat je dus veel scherper op je grenzen moet zitten.

Heb je hulp gehad bij een psycholoog of coach? Ik heb zelf ACT en heb daarmee echt mijn leven een draai gegeven. En zelfs al ben ik nog lang niet hersteld, toch weet ik zeker dat mijn leven voor en na mijn ziekte niet meer hetzelfde gaan zijn. Ik heb met ACT, mindfulness, emoties doorvoelen en traumaverwerking namelijk vaardigheden geleerd die ik nooit meer ga verliezen. En ik ben ervan overtuigd dat dat de weg is naar herstel - langdurig en duurzaam.

Het belangrijkste is dat jij jezelf en je gezondheid voorop zet. Dat je leert naar je lichaam te luisteren, in plaats van de signalen te onderdrukken. En volgens mij zijn dit nog wel echt signalen van je lijf dat het niet goed gaat, wat de bedrijfs- en huisarts ook zeggen. Pas goed op jezelf!

Dag Ax, dank voor jouw bericht.

Ik ben overspannen geraakt omdat ik langdurig een relatie heb gehad met een narcistische man, bijna 15 jaar. Dit in combinatie met een drukke baan heeft mij 2 jaar geleden compleet uitgeschakeld.

Voor mijn gevoel heb ik al heel veel veranderd aan mezelf; ik durf nee te zeggen en grenzen te trekken, accepteer dat ik hierdoor mensen afstoot en verlies (maar beter ook), ik trek inmiddels mijn eigen plan, ben verhuisd en woon zelfstandig, allemaal dingen die ik voor mijn uitvallen nooit had gedurfd.

Ik heb diverse gesprekken gehad met 2 psychologen en met de praktijkondersteuner van de huisarts, en met de huisarts zelf, en eigenlijk gaven me die allemaal hetzelfde advies: leer grenzen te bewaken en wordt een nieuwe, betere versie van jezelf zodat dit niet meer gebeurd.

Echt traumaverwerking heb ik niet gehad, de psycholoog vond dit ook niet nodig want uit de PTSS-test bleek dat ik er geen trauma aan overgehouden heb (overigens ervaar ik triggers wel als intens).
ACT zegt mij dan ook even niks.

Ik zet mezelf en mijn gezondheid zeker op 1 nu, daarom ben ik ook minder gaan werken en vind ik weekenden alleen doorbrengen eigenlijk heel fijn.
Ik weet gewoon niet meer zo goed wat ik moet doen, weer ziekmelden en maanden op de bank gaan zitten en wandelen lijkt me ook niet de oplossing. Mijn werk haalt me ook uit m'n hoofd en dat is zo fijn.

Hoi B, Ik weet niet of je nog bij de psycholoog loopt, maar EMDR kan goed helpen om je trauma’s te verwerken (al heb je geen ptss). Mij heeft dit zo ontzetten geholpen! En die restklachten: ik denk dat ze op den duur wel weg gaan! Als jij verder gewoon kan functioneren op werk etcetera, dan zet je de goede stappen. Het kost helaas tijd

Hi B, wat ontzettend knap dat je die stappen allemaal al gezet hebt; daar mag je enorm trots op zijn. Voor jezelf opkomen is retemoeilijk en dat doe jij toch maar even :) Extra frustrerend dus dat je er net niet helemaal lijkt te komen...
En ik denk ook zeker niet dat je je (volledig) ziek hoeft te melden. Er zijn alleen wel dingen die je nog zou kunnen doen - hopelijk helpt dat je :)

Het zit zo: als je emoties van jezelf onderdrukt, gebeurt er iets geks in je lichaam. Die onderdrukte emoties slaan zich namelijk als stress op in je zenuwstelsel - en je zenuwstelsel vergeet niet. Je 'stress-emmertje' is daardoor standaard al halfvol. En als ik jou zo hoor, heb jij met je gedurende die 15 jaar hartstikke veel van je emoties onderdrukt. En wellicht daarvoor, en in je jeugd, ook.

Met ACT (Acceptance and Commitment Therapy) leer je o.a. om je emoties de ruimte te geven. Want zolang jouw zenuwstelsel 'negatieve' emoties als gevaar ziet, blijft hij alert worden wanneer je je ellendig voelt. En het leven is helaas af en toe gewoon helemaal ruk.
EMDR is inderdaad, zoals Anoniem zegt, ook een manier om onverwerkte trauma's toch te 'ontladen'. Geen ptss hebben betekent niet per definitie dat je geen trauma's en onverwerkte emoties hebt.
Daarnaast kun je ook nog iets als haptonomie, inner child-werk of lichaamsgerichte therapie doen. Dat zit niet in het basispakket en valt volgens mij onder alternatieve zorg. Daarmee leer je ook om die onverwerkte emoties nu alsnog de ruimte te geven en zo je emmertje als het ware te legen.

Als je meer uitleg over de theorie hierover wilt, dan kun je mijn uitleg lezen in verhaal 2026, of mijn Instagram-account volgen (ont.regeld). Ben van plan om daar meer uitleg te geven over de werking van het zenuwstelsel, in de hoop mensen daar weer een beetje mee te helpen :)

Dankjewel Ax, wat een fijne informatie allemaal ♥️

Dank Ax, echt nooit geweten dat als je geen PTSS hebt, je dus wel gewoon een trauma kunt hebben. Dit zet mijn visie in een heel ander daglicht.

Bedankt voor je mooie verhaal en ik ga even zoeken naar je andere verhaal.

Liefs B

Ik ben nog aan het opbouwen, maar ook nooit klachtenvrij aan het opbouwen geweest. Het gaat ook met vallen en opstaan. Ik denk inderdaad ook dat weer werken ook wel fijn is voor je hoofd, en een goede exposure om je lichaam te leren dat werken niet perse onveilig is. Maar lastig dat die klachten nog steeds niet weg zijn. Van collega's die eerder uitgevallen zijn geweest hoor ik dat ook wel eens terug. Ik vraag me wel eens af of je ooit weer op je oude energie/weerbaarheidsniveau komt of gewoon kwetsbaarder bent en daar je leven op aan past. Zonder dat ik cynisch wil zijn!

Ik ben nog aan het opbouwen, maar ook nooit klachtenvrij aan het opbouwen geweest. Het gaat ook met vallen en opstaan. Ik denk inderdaad ook dat weer werken ook wel fijn is voor je hoofd, en een goede exposure om je lichaam te leren dat werken niet perse onveilig is. Maar lastig dat die klachten nog steeds niet weg zijn. Van collega's die eerder uitgevallen zijn geweest hoor ik dat ook wel eens terug. Ik vraag me wel eens af of je ooit weer op je oude energie/weerbaarheidsniveau komt of gewoon kwetsbaarder bent en daar je leven op aan past. Zonder dat ik cynisch wil zijn!

@Anoniem ietsje kwetsbaarder blijf je sowieso. Maar dat kan ook voor een deel komen doordat je weer meer in contact bent met je lijf en je klachten dus als heftiger ervaart.

Belangrijk bij dat "oude" niveau is om te beseffen dat je toen niet op 100% zat, maar daarboven. Je bent met een reden uitgevallen - omdat je meer energie van je lichaam vroeg dan het kon geven. Terug naar je oude niveau kán dus niet, want toen verbruikte je meer energie dan je beschikbaar had. Misschien is de 80% die je na herstel overhoudt, wel eigenlijk altijd je 100% geweest, maar had je het niet door.

Hoi B., mij viel deze opmerking op: "Ik weet gewoon niet meer zo goed wat ik moet doen, weer ziekmelden en maanden op de bank gaan zitten en wandelen lijkt me ook niet de oplossing.". Dat klopt helemaal. Er is werk aan de winkel.
Wat wel kan helpen is leren om dingen anders te doen, minder van jezelf te vragen, je situatie te accepteren, emoties te doorvoelen, ACT, mindfulness, je grenzen goed bewaken,... al die dingen die genoemd zijn. Als je daar geen energie of tijd voor hebt, zou ik die maken door minder te werken of deels ziek te melden. Want ik ben het wel eens met de anderen: je klinkt nog niet hersteld.
Succes! Het kan een langurig proces zijn.

Dankje, Branduit, maar de meeste dingen die je noemt, doe ik al of heb ik al gedaan, behalve ACT...

Volgens mij zitten er bij jou toch nog wel wat onverwerkte trauma’s en emoties onder, B. 15 jaar een relatie met een narcist gaat je niet in de koude kleren zitten. Je zegt zelf dat dat je heel veel gedaan heeft en ik betwijfel of dat er echt goed uitgekomen is. Of je dat echt zodanig verwerkt hebt dat je zenuwstelsel zich weer veilig durft te voelen.

Allemaal gebaseerd op je verhaal, dus ik kan er natuurlijk naast zitten. Maar vaak gaat er meer achter schuil dan je zelf beseft.

Hey Fred,

Super vervelend dat het nog steeds zo slecht gaat! Ik heb veel gehad aan dit experiment toen ik in de angst en paniek zat; 'daag je gedachten uit'.
niceday.app/library/cognitieve-gedragstherapie-nl/gedachten-uitdagen/

Wellicht heb je er wat aan! Sterkte!

Bart, ik merk in de laatste berichten van je dat je erg boos bent. Op wie zou ik zeggen?
Ik heb het idee dat je tegen de situatie vecht, het niet accepteert. En dat is juist wel (het begin van) de oplossing.

Ik bedoel het niet hard, ik heb soms ook fases dat ik wat negatief ben en het niet zo zie zitten, maar je moet jouw situatie echt meer gaan accepteren. Want door acceptatie geef je jezelf het gevoel van veiligheid en rust. En dat is wat je nodig hebt in herstel.

Ik zou je ook adviseren om niet al te vaak op dit platform te kijken. Misschien zo'n 1-3 keer per week. Tuurlijk mag je om advies vragen, en andermans verhalen lezen zodat je er zelf wat van opsteekt, maar de kans bestaat ook dat je te veel in de klaagstand gaat. En je bent dan ook de hele tijd bezig met je burn-out. Dat herkende ik tenminste wel bij mezelf. Door er wat minder vaak op te kijken en je focus te verleggen op (kleine) dingen waar je blij van wordt, sta je er vaak wat positiever in.

Ik weet dat het enorm lastig is allemaal, maar door boos te zijn en de situatie niet te accepteren herstel je niet, onthoud dat!

Sterkte in alles.

Het komt goed Bart. Het komt goed.
Het is klote nu, maar het komt goed!

Hou vol Bart!
Er komt weer licht aan de tunnel.
Probeer te accepteren dat het nu allemaal minder gaat.
Sterkte en Kracht toegewenst! ❤️

Is het niet meer kunnen of geen plezier meer uit iets halen omdat de stress steeds overheerst?

Tnx allen. Het is zwaar.
@anoniem het is niet meer kunnen vanwege stress idd.

Thnx medelotgenoot

Het is bloedjeklote inderdaad en het enige wat je kunt doen is loslaten, loslaten, loslaten. Want die woede die je voelt die voel je naar jezelf, maar jij bent nou eenmaal ziek en kunt er jou eenmaal niks aan doen nu. Stel je voor dat je jezelf opsplitst: burn-out jij ligt op de bank en kán gewoon niet meer, en boze jij staat er naast te schreeuwen dat het moet want zo wordt het toch nooit iets!
De zieke jij wordt simpelweg niet beter van dat geschreeuw, geduw en getrek. Het wordt alleen maar erger en je wordt alleen maar zieker.

Probeer je nu in te denken dat boze jij die woede loslaat, accepteerd dat zieke jij nou eenmaal niet nu de afwas (of wat dan ook) kan doen en er voor kiest om voor je te zorgen. Dekentje over je heen, kus op je voorhoofd: het is oké, neem de tijd maar.

Voelt raar om te doen in het begin, maar het kan erg helpen om je de situatie zo letterlijk voor te stellen. Sterkte.