Burnout ervaringen

Ik word dan angstig dat ik gek ga worden gr Anton

Ik word dan angstig dat ik gek ga worden gr Anton

Hai Anton, dit noem je derealisatie/depersonalisatie. Het is een afweermechanisme van je brein. Super eng in het begin, maar het gaat met de tijd weg. Het komt goed. Sterkte.

Hoi Anton,

Ik had dit ook voor 4 maanden lang en ik vond het doood eng!!! Ik dacht idd dat ik gek werd en snapte gewoon niet hoe ik eruit kwam. Antwoord: tijd. Ik heb er 4 maandenlang bijna elke dag last van gehad en kan nu zeggen dat het wel echt minder is. Nog steeds last van wazig zien en door moeheid gewoon niet helemaal op de planeet ofso maar iig niet meer die hevige derealisatie.

Wat mij ook vooral hielp is dat in mn achterhoofd houden. Super vervelend dat het gevoel er is, maar het kan geen kwaad en je moet proberen het er te laten zijn en het 'mee te nemen met je dag als een soort rugzak'. Dat heeft de psycholoog heel vaak tegen me moeten herhalen. Maar dat maakte het wel makkelijker en minder beangstigend!

sterkte!

Hmm ik heb niet precies dit gehad, maar wel iets heel vergelijkbaars. Ik noemde het schrikreacties. Alsof er bij het in slaap vallen ineens heel even veel stroom op je zenuwstelsel staat ofzo.

Ik heb er destijds wel wat onderzoek naar proberen te doen. Ik kwam erop uit dat het ermee te maken heeft dat een deel van de hersenen in slaap valt terwijl een ander deel dat nog niet doet, zodat het deel dat nog niet meedoet schrikt en alarm slaat. Normaal gesproken vallen de delen tegelijkertijd/synchroon in slaap.

Ik heb er ook wel eens de halve nacht van wakker gelegen. Het enige dat helpt is: proberen te accepteren. Proberen te denken: ik lig in bed, ik zal toch wel wat uitrusten zo. En anders maar niet.

Het komt bij mij in vlagen, meestal van een paar dagen, ik heb er al lang geen last meer van gehad, gelukkig. Soms nog wel eens een enkele keer. Dan sliep ik daarna wel prima in.
Het gaat over. Rustig aan. Misschien gewoon even wat afleiding zoeken, wat lezen, en dan nog eens proberen.

Ja, ik kwam daar inderdaad ook op uit @BrandUit.
Wat een rare sensaties kunnen we toch ervaren! Ik heb tijdelijk ook dat suizen gehad, alleen als ik in bed lag. Is vanzelf ook weer gestopt gelukkig.

Brainzaps waarschijnlijk. Heb ik heel lang gehad gedurende de dag, maar veel hebben zulke schokjes net voor het slapen gaan.

Dit herken ik! Bij mij voelde het alsof m’n hersenen een oude gloeilamp waren en met zo’n “zzZzz” geluidje langzaam aanging. Inclusief elektrische sensatie. If that makes sense. 🤪 Ene keer heftiger/langer dan de andere keer. Word er wel nog altijd angstig van en durf dan niet goed in slaap te vallen ofzo. Oververmoeidheid van je zenuwstelsel geloof ik?

Ik herken dat ook wel idd. Bij mij voelt en klinkt het als Een soort elektrische ontlading ofzo

Jaaa Do dat is precies wat ik bedoel! De ene keer heftiger en harder dan de andere keer. En omdat je weet dat het als het een keer geweest is, weer komt op het moment dat je in slaap gaat vallen word ik er vervolgens heel onrustig en angstig van. Maar het helpt al zeker om te weten dat ik niet de enige ben 🙏🏻 Nu nog hopen dat het een keer weer over gaat…!

Hi anoniem,

Dit heb ik ook (gehad) maar dan in de vorm van heel hard mijn neus ophalen/hard in ademen, waardoor ik ook last kreeg van hoofdpijn de dag erna. Ik heb het vooral als ik die dag overprikkeld ben geweest. Hierdoor heb ik ook een hele lange tijd heel weinig kunnen slapen. Soms gebeurde het wel 30 keer voordat ik in slaap viel. Een slaaponderzoek naar slaapapneu volgde, maar hier kwam niks uit. Het komt nu nog soms voor, maar veel minder. Wat mij heeft geholpen is een avondroutine inbouwen, elke avond. Geen schermen meer na 20:00 uur - dus enkel lezen, yoga/stretchen, wandelen, voor het slapen schrijf ik al mijn gedachtes op in een boekje (zo neem je afstand - ook van de angsten over de sensatie), vermijden van eten (3 uur voor slapen) en drinken (2 uur voor slapen) - anders wordt je daar weer wakker van en begint het hele circus van inslaap vallen weer opnieuw ;). En wat ook helpt is lief zijn tegen jezelf; als je last hebt van de sensatie, leg dan even je handen op je borst en zeg tegen jezelf: Het is oké, er is niks ernstigs aan de hand, ik ben niet in gevaar. Deze sensatie is tijdelijk en gaat ook weer over. En heb geduld, het gaat over maar kan even duren. Hierdoor kan je zenuwstelsel langzaam kalmeren en zal je merken dat het steeds beter gaat. Zet em op!

Hoort erbij, hoe vervelend ook! Het helpt mij enorm om gewoon tegen mezelf te zeggen dat al dat soort absurde klachten nu eenmaal bij een bo horen. En we zijn nu eenmaal nog ziek, dus niet gek dat er nog van alles gebeurt. Het wordt uiteindelijk beter :)

Hoi ik herken dit heel erg! Op een gegeven moment werd het gewoonte 😂 had het elke dag. Soms idd zo erg dat het je wakker houdt. het nam langzamerhand af en nu heb ik het vaker niet dan wel! En ook veel minder heftig. Het voelde bij mij ook alsof er opeens heel hard gepraat werd of als een schok in je hoofd (anders dan de standaard val sensatie).

Komt goed!

Ik lees nu dat iemand het met inademen had, dat doet me denken aan dat ik een tijdje ook een soort gekke lachende uitademing had. Soms midden in de nacht, soms voor t slapengaan. Een soort lach/zucht reflex terwijl ik helemaal niet moest lachen. Ook dat hoort gelukkig bij het verleden!

Hier hetzelfde! Maar dan conversaties met jezelf horen in je hoofd, ik ben de hele tijd aan het analyseren als alles wel goedkomt en dan komen er van die rare beelden van alsof je wakker bent en aan het dromen. Ik vind het allemaal een rare situatie.

Hoi T, ik heb precies hetzelfde en dat maakt me moedeloos. Zo intens moe en ik heb nog wel het gevoel dat ik ontspannen dingen doe zoals wandelen en fietsen. Maar vandaag ineens weer naar gevoel in hoofd, wazig zicht en angstig dat ik van mijn stokje ga of iets mankeer..
Het is heel frustrerend terwijl ik steeds zo mijn best doe om te ontspannen...misschien teveel denken en daarmee bezig? Ik wou dat ik het antwoord wist ....wens jou ook sterkte! Komt vast uiteindelijk goed...acceptatie hé...

Hey Yfje,

Wat vervelend!

Voor mij (en ik denk iedereen hier) super herkenbare gedachten! Het wordt echt beter en er komt een moment dat je denkt, dit kan best wel eens goed komen!
Super goed dat je het gaat bespreken met een psycholoog! Mij helpt dat ook ontzettend, naast het lezen op dit forum dat ik er niet alleen in sta en alles wat ik ervaar gewoon bij de BO hoort.
Bij mij helpt een psychosomatische fysiotherapeut ook goed hierin!

Succes❤️

Hoi Ytje,

Heel herkenbaar. Hoort er helaas bij. Sterkte en dikke knuffel.

Hoi yfje, hier nog een persoon die voor zijn burn out altijd positief was en altijd sterk. In de fase waar jij in zit is het logisch dat deze gedachte naar boven komt. Ik zit nu een jaar in een burn out en mijn positieve mindset komt steeds vaker terug. Sterkte Yfje, maar hier ga je echt uit komen.

Hey Sander,
Wat fijn om te horen. Ik kan mij daar heel erg zorgen over maken en dan voel ik mij zo verdrietig. Maar ik heb alle hoop dat het weer goed komt!

Bedankt M. en Gert, helpt om met lotgenoten te sparren!

@Yfje lees vooral mijn uitleg over hoe een burnout werkt even. Dat verklaart namelijk waarom je gedachten zo negatief en angstig zijn: je zit heel hoog in vecht/vlucht, dus je lijf ziet overal gevaar. Verhaal 2026 :)

Ax, ik had jouw uitleg al apart in mijn notities gezet en ga het weer lezen, dank!
Groetjes,
Yfje

Herkenbaar… ik word paniekerig bij al die negatieve gedachten. Komt dit nog goed… wat moet ik doen, vluchten uit de situatie pff

Heel herkenbaar. Ik ben eigenlijk een soort eeuwige optimist, al heeft me dat hier misschien ook wel deels in geholpen (als het slecht ging, altijd denken dat het morgen of volgende week wel opknapt of mijn zeer matige baas het licht gaat zien).
Het voelt heel gek om dat (tijdelijk) kwijt te zijn. Ik ben een jaar verder en het komt wel langzaam terug. Ik hoop dat de herkenning van anderen je een beetje helpt.

Heel herkenbaar. Ik ben eigenlijk een soort eeuwige optimist, al heeft me dat hier misschien ook wel deels in geholpen (als het slecht ging, altijd denken dat het morgen of volgende week wel opknapt of mijn zeer matige baas het licht gaat zien).
Het voelt heel gek om dat (tijdelijk) kwijt te zijn. Ik ben een jaar verder en het komt wel langzaam terug. Ik hoop dat de herkenning van anderen je een beetje helpt.

Bedankt voor jullie reacties, hier heb ik veel aan. Vraagje, is het tijdelijk opstarten met AD om door deze tijd heen te komen iets om te bespreken met huisarts en/of psycholoog? Ik vind het spannend maar wellicht als ondersteuning?
Yfje

Bedankt voor jullie reacties, hier heb ik veel aan. Vraagje, is het tijdelijk opstarten met AD om door deze tijd heen te komen iets om te bespreken met huisarts en/of psycholoog? Ik vind het spannend maar wellicht als ondersteuning?
Yfje

Er wordt niet snel op AD overgegaan, tenminste mijn ervaring. Ik heb wel oxazepam gehad na 3x vragen, dat is alleen om tijdelijk de paniek en stress te verminderen op de dagen dat het even niet gaat. Ik hoop het zonder ad te kunnen doen. Maar lees regelmatig dat het mensen wel een goede ondersteuning geeft om vervolgens verder op te knappen.

Herkenbaar en niet fijn hè van die vervelende negatieve angstige gedachtes. Van het moe zijn word/ben ik ook down(er).
Nu de kunst om dat dan niet te veroordelen bij mezelf 🤔

Wat mij soms een beetje helpt is: tegen mezelf blijven herhalen: 'het zijn maar gedachtes het is niet de waarheid', afleiding zoeken of gaan liggen en een diepe rustige buikademhaling creeren.

Sterkte allemaal en liefs!

Ohja en wat me ook een beetje helpt is om de gedachten af en toe wel te delen met mn vriend en hem om hulp/geruststelling vragen.

Liefs

Ohja en wat me ook een beetje helpt is om de gedachten af en toe wel te delen met mn vriend en hem om hulp/geruststelling vragen.

En als laatate nog; bewust ook denken aan: wat ging goed/was wel fijn vandaag? (Mogen hele kleine dingen zijn)

Liefs

En Sander jouw geruststelling helpt ook dank!

Hou Ytje, Ik heb het toentertijd besproken met mijn huisarts. Psychologen kunnen het niet voorschrijven. De bereidwilligheid voor het geven van ad is heel verschillend bij huisartsen. De ene doet echt heel moeilijk en de andere schrijft het zo voor.

Ik slik op dit moment nog 7,5 mg mirtazipine. Dit is met name voor het slapen en lichtelijk tegen angst/sombere gevoelens. Zo legde mijn huisarts het uit. Dit heeft mij heel erg geholpen in een tijd dat ik opeens bijna niet meer sliep. Trok dat even niet. Ik hoor wel als je een vraag hebt.

Veel slikken hier volgens mij een ad met een c. Even geen idee hoe die heet. Die is volgensmij echt meer als je heel veel paniek ervaart. Ik had dat iets minder.

Succes!

@Yfje het belangrijkste is inderdaad om te leren de gedachten te laten zijn zonder erop in te gaan. Dit kun je trainen met mindfulnessoefeningen en defusie-oefeningen (kunt voorbeelden googlen). Vooral leren om er niet meer tegen te strijden én er niet in mee te gaan. Antidepressiva kan helpen, maar zou ik echt alleen aanraden als het allemaal onhandelbaar wordt. Belangrijker is om er op eigen kracht mee te leren omgaan. Ad kan de scherpe randjes er vanaf halen, maar lost niks op. Acceptatie en afstand nemen van je gedachten is de enige manier waarop je duurzaam herstelt en terugvallen in de toekomst beperkt.

Qua therapie kan ik daarin ACT enorm aanraden. Geven ze bij de GGZ, maar je hebt ook boeken waarmee je zou kunnen starten. "Voluit leven" bijvoorbeeld, of "Uit liefde voor jezelf".

Zo fijn om jullie meningen en ervaringen te lezen. Ik volg nu een cursus bij Bureau Breinfijn en ook daar wordt gezegd dat je niet moet vechten tegen negatieve gedachtes zo nu en dan maar ze gewoon laten want dit hoort er ook bij en vechten is erg vermoeiend.
Yfje

Hey Sander,
Een vraagje, heb je last van bijwerkingen van de Mirtazipine?
Yfje

Hoi Yfje, Ik had 2 dagen dat ik echt heel moe was, maar dat nam in de loop van de week af. Had hele intense dromen die ik in details kon onthouden. Ook na week weggegaan. Nu alleen nog gevoelig tandvlees. Mijn enige bijwerking. Vind je het spannend? Begrijp het hoor! Vond het dood eng: dacht gelijk mijn hele persoonlijkheid gaat veranderen en ik word helemaal afgevlakt qua emoties. Dat viel mee Ik slikte dus 7,5 mg. Is dus lage dosering en ken meer mensen die niet tot nauwelijks bijwerkingen ervaarde.

Slik nog steeds*

Hey Sander,
Dank voor je reactie, ik droom altijd erg uitgebreid en tandvlees, ik werk bij de kaakchirurg dus dat moet ook goed komen zou ik daar last van krijgen. Ik vind het niet zo spannend, kijk er meer naar uit om wat rust te ervaren hopelijk.
Yfje

Ik had een microgram genomen van mitrezapine, ik was de dag erna 20x erger omdat ik zo vermoeid ben en brainfog. Dan nog die sufheid erbovenop, ik was er zo bang van! Maar bij iedereen is het anders natuurlijk.

Ooo ik wilde hier net wat over posten ❤️ ik heb vandaag een slechte dag, mijn man moest weg, de kinderen waren alleen maar ruzie aan het maken en het eindigde ermee dat ik in de keuken stond te huilen.
Met kinderen herstellen is super lastig, het gaat echt een stuk langzamer. Er gaat al behoorlijk veel energie in je gezin zitten, met dingen die gewoon moeten. Je kunt je kinderen niet een jaar uitzetten of zelf weggaan, mijn partner doet veel maar er is natuurlijk een grens en hij moet ook bijtanken. Deze lange weekenden met 24/7 kinderen vind ik zwaarder dan een paar uur werken...
Hoe oud zijn jou kinderen? Kan je ze misschien wat vaker naar de bso/kdv laten gaan als dat financieel past?

O wat is dat zwaar voor jullie om rust te zoeken met kinderen thuis. K hoop dat je ze wel eens bij iemand kan brengen zodat jullie kunnen rusten. Heel veel sterkte ermee

Morgen,

Ik ben een vader van 3, gelukkig gaan ze allemaal naar school. Maar zeker de eerste 3 maanden had ik echt hulp nodig van opa en oma, maar ook wat speeldate ouders in vertrouwen genomen. Ik heb zelf altijd de woe middag en vrijdag middag met de kids. En dat zijn de meest intense. Ook makkelijker geworden met digitale tijd en tussendoor mezelf afsluiten, als is het maar 15 min ff Ij stilte mediteren. Het wordt zeker weer beter als de energie toeneemt, maar ik ben er zeker al 14mnd uit. Het gezin gaat door en heeft voorrang, soms dus ook ten koste van mezelf helaas.

Wat zou je helpen? Leer vooral hulp vragen is mijn tip

Ja, dat is moeilijk. En ik heb geen oplossing. Is er familie die kan bijspringen? Dat ze b.v. eens een weekend of avond gaan logeren bij opa en oma? Alle beetjes helpen.

Bij ons kan dat eigenlijk nauwelijks, want alle familie woont net te ver weg. (Op 2 uur reistijd) Dan kost het zoveel moeite om zoiets te organiseren dat de kosten tegen de baten wegvallen.

Mijn vriendin heeft veel zorgtaken overgenomen, maar zij loopt nu zelf dus ook al een hele poos op de tenen. Gelukkig zijn onze kinderen al wat ouder, 10 en 13. Ik vul even in dat die van jou jonger zijn, want ik herken dat heel erg van een paar jaar geleden, dat de weekenden erg uitputtend zijn, omdat je non-stop aan moet staan voor ze.
Want je wil ze ook niet verwaarlozen, je wil wel een goede/leuke ouder zijn en b.v. iets leuks samen doen en iets gezonds op tafel zetten 's avonds, ja dat kost allemaal veel energie. En zelfs als dat niet lukt kost het veel energie en geeft het veel prikkels. En dan heb je er ook nog een schuldgevoel bij.

Mijn zoon heeft regelmatig veel beweegdrang, dan is hij met een schuimbal in de kamer aan het basketballen, Donk, Donk, Donk, Donk of voetballen, dan probeert hij b.v. ook een panna te maken als ik voorbijloop, dus struikel bijna. En dan probeer ik ondertussen met mijn laatste restje energie nog te koken in onze open keuken met noise cancelling op mijn hoofd. Pfff.

Maar ook nu nog vind ik weekenden veel moeilijker dan door de weeks. Weekenden hebben veel meer prikkels, onvoorspelbaarheid en verwachtingen.

Ik heb geen oplossing. Maar ik herken het enorm. Dit conflict, deze tegenstrijdigheid.
Sterkte. Misschien kan de gemeente iets betekenen? Ik heb binnenkort een gesprek met het Buurtteam hier, over de gezinssituatie. Misschien komt daar iets helpends uit.

Respect voor jullie

Herkenbaar allemaal, het herstel gaat een stuk langzamer met kinderen erbij. Is echt heel pittig!

Zien jullie (met schoolgaande kids) ook op tegen de zomervakantie?
Ik enorm als ik eerlijk ben.

Herkennen jullie dat het soms ook juist afleiding, leven in het moment en vreugde geeft?

Liefs

Heel herkenbaar, alle reacties ook.

Hier ruim.1,5 jaar verder, 3 kids, tweeling van 2 en dochter van 9.

En inderdaad, weekenden zijn het zwaarst, kijk ook tegen vakantie op. Sterkte allen, dikke knuffel

Dikke knuffel terug Gert en aan iedereen
En sterkte aan iedereen

Gelukkig wonen we niet in Spanje of Italie met een zomervakantie van geloof ik 10-12 weken;) (maar dan nog 6 is ook echt veel!!!)

Heel herkenbaar. Alleen zelf ben ik geen ouder, maar het kind (21 jaar) in het gezin. 6 kinderen, dus in totaal met 8 man thuis. Voel niet de verantwoordelijkheid zoals jullie met een kind, maar vind het zelf ook heel moeilijk om te herstellen met zoveel man in huis.
Zit er over te denken om uit huis te gaan, maar zou niet weten waar. Bovendien voelt dat zo intens ofzo. Maar thuis wordt het voor mij ook heel lastig zo.

Oh die zomervakantie idd... 1 vd twee gaat een weekje op kamp, misschien nog een tip voor anderen.
@liesie, klopt hoor, ze brengen ook veel plezier in huis ;)
En dikke knuffel aan jullie allemaal!
Als iemand nog slimme kind tips heeft hoor ik ze ook graag!

Als je het geld ervoor hebt: lichaamsgerichte psychotherapie!!!!!!!

Binnen GGZ: PMT, ACT, zoek specifiek naar gespecialiseerden in burn-out. Een willekeurige basispsycholoog begrijpt het vaak niet is mijn ervaring 🤷🏽‍♀️

Erg goede ervaringen met ACT. Sluit naadloos aan bij wat je nodig hebt om van een burn-out te herstellen én om te voorkomen dat je er weer in komt.

Ha anoniem, Goed zoeken: soms vind je psychologen in de sggz die 3/4 maanden wachttijden hebben. Systeemtherapie of ACT zijn vormen die veel burnouters volgen. Succes

Hier goede ervaringen met CGT om grip te krijgen op mijn angststoornis die aangewakkerd werd door een op hol geslagen zenuwstelsel. Toen ik een paar maanden verder was, dus toen de ergste storm weer was gaan liggen, ook veel aan ACT gehad. Ik sluit me aan bij wat Ax daarover geschreven heeft.
Succes!

Hoi! Misschien kan je huidige psycholoog ook helpen met een verdere doorverwijzing (als je tevreden met hem/haar bent geweest dan)? ACT en CGT zijn vaak erg waardevol bij burnout (ook gewoon in het algemeen bij verschillende stoornissen). Echter kan het erg persoonsgebonden zijn wat iemand echt duurzaam een burnout uit helpt. Omdat ik al voor mn burnout mentale problemen had die in het verleden niet opgelost konden worden door CGT, volg ik nu systeem- en schematherapie. Maar dit is iets waar een psycholoog je het best in kan sturen.

Hoi! Misschien kan je huidige psycholoog ook helpen met een verdere doorverwijzing (als je tevreden met hem/haar bent geweest dan)? ACT en CGT zijn vaak erg waardevol bij burnout (ook gewoon in het algemeen bij verschillende stoornissen). Echter kan het erg persoonsgebonden zijn wat iemand echt duurzaam een burnout uit helpt. Omdat ik al voor mn burnout mentale problemen had die in het verleden niet opgelost konden worden door CGT, volg ik nu systeem- en schematherapie. Maar dit is iets waar een psycholoog je het best in kan sturen.

@Anne ik denk dat die therapieën heel geschikt zijn zodra je in de traumaverwerkingsfase komt inderdaad. In het begin is dat te intensief, denk ik.

Er bestaan ook psychologen die niet via de zorgverzekering gaan. Die kosten ladingen aan geld, maar daar zijn geen wachtlijsten (of iig korter). Wellicht een optie om de periode te overbruggen...

Dankje voor jullie reacties!
Ik ben nu sinds september uitgevallen en in herstel. Van januari tm maart ging het best wel redelijk goed, had mijn ritme gevonden en het ging steeds iets beter vooruit. Sinds april lijk ik totaal geen controle meer te hebben. Rusten en afwisselen met lichte inspanning heeft geen effect op de dag erna. Het is steeds weer een verassing hoe ik me de volgende dag voel en dat is vooral doodmoe, somber, verdrietig, gespannen, angstig etc. Soms een dag dat ik me opeens redelijk voel. Kan geen ritme vinden waardoor ik weer wat stabieler word.
De constante adrenaline is wel bijna weg. Ik zie dit dan wel weer als positief.

Qua therapie tot nu toe komt eruit dat ik me constant onveilig voel (door trauma's uit het verleden zoals oa pestverleden).

Ik zoek dus nu vooral therapie om me op dit moment te helpen; hoe kom ik weer in een positievere mindset, hoe word ik weer iets stabieler, maar ook wat voel ik nou echt in mijn lichaam en niet alleen maar in mijn hoofd.
Daarnaast zoek ik iets wat me kan helpen met mijn onveilige lichaamsstand door de trauma's uit het verleden.

Zelf dacht ik aan een combi van CGT, ACT en iets lichaamsgericht.
Reguliere therapie zoals CGT en ACT in de reguliere ggz gaat nog ZEKER 20 weken duren vanwege wachtlijsten. Wellicht is er iets lichaamsgericht (uit het hoofd komen en de situatie nu beter kunnen accepteren) om de weken te overbruggen.
Of zijn er andere ideeën? Merk dat ik even vastloop in deze fase.

Volgens mij is de wettelijke wachttijd voor ggz 14 weken en daar heb je recht op. Je kunt de zorgverzekeraar bellen voor zorgbemiddeling.

Volgens mij is de wettelijke wachttijd voor ggz 14 weken en daar heb je recht op. Je kunt de zorgverzekeraar bellen voor zorgbemiddeling.

Als je een combi wil van ACT, CGT, en lichaamsgericht, en eigenlijk ook traumaverwerking. Ga dan ajb naar een lichaamsgerichte psychotherapeut! Ik ben daar per toeval terecht gekomen en het is zo breed wat mijn therapeut doet, zo holistisch. De therapie die ik van ggz heb gekregen verbleekt TOTAAL naast lichaamsgerichte psychotherapie. Dus als je even uit eigen zak kan betalen en een periode wil overbruggen zou ik het echt zó aanraden. Je kan bijv therapeuten vinden via bodymind opleidingen of CORE energetics opleider site.

Wat je beschrijft herken ik ook heel erg. Ik voelde me ook continu onveilig etc, dat is juist waar deze therapie je zo bij kan helpen. Ik ben op de meest hopeloze momenten echt uit te put geholpen door die therapie.

Geef het een kans!

Dit heeft wat minder met je zoektocht naar therapie te maken maar meer met je woordkeuze in het begin van je reactie: besef dat die controle over je herstel er niet is en ook niet gaat komen. Je hebt helaas geen knoppen waaraan je kunt draaien waardoor je je beter voelt - enkel een aantal waarvan je weet dat je daar een slechte reactie op krijgt. Therapie leert je dan ook niet om die controle te pakken, maar om die controle juist los te laten en je nog steeds veilig te voelen.

Alles waarbij je leert om inderdaad naar je lichaam te luisteren en emoties toe te laten is geschikt.

Dat is toevallig, ik vroeg me echt net af hoe het met je zou zijn!

Ik ben twee weken geleden begonnen met een 2u actieve periode (maar zit ook al een jaar in m’n BO en kan inmiddels wel bv. een uur een gesprek voeren of 3km wandelen) en dan steeds 20 min rust.
En het gaat echt goed! Ik merk dat ik minder die hele zware moeheid heb. En dat ik ook m’n dag bewuster indeel waardoor ik minder ‘hang’.
Ik voel me nu zelfs soms echt een ochtend gewoon goed en dat had ik al sinds oktober (daarna enorme terugval) niet gehad.

Ik durf de actieve periode nog niet te verlengen maar ik vind 2u ook goed te doen. Ben al twee keer in de auto gaan liggen toen dat zo uitkwam (met bedrijfsarts bv). En ik vind het voor nu wel een fijne natuurlijke grens waardoor ik met bv bezoek of even langs werk kan zeggen ‘ik ga weer, want ik moet zo weer rusten’.

Wel vervelend dat je terug moest in actieve tijd! Die overmoedigheid herken ik wel erg, juist omdat ik me nu voor het eerst weer wat beter voel. Ging ook weer wat slechter slapen deze week omdat ik toch weer iets teveel gedaan had. Dus nu weer extra goed op grenzen letten en niet denken dat ik nu magisch beter word in een paar weken :) Maar toch, ben wel hoopvol…

Hoop dat je gauw weer terug kunt naar een uur en dat je vanaf daar weer verder kunt opbouwen!

Geen antwoord op jouw vraag Ma.

Maar ik ben benieuwd naar jullie ervaring met de OR methode. De methode is mij deze week aangeraden door een psychosomatisch therapeut. Ik zit sinds december thuis en heb nog altijd veel last van het aan- staan. Wel ben ik sinds een paar weken iets vermoeider, waardoor ik bijna de hele dag hang en van 11 tot 13 in bed ging liggen. Maar als ik er uit kwam voelde ik mij net zo vermoeid als voordat ik er in ging liggen omdat ik voor mijn gevoel niet echt tot rust kom.

Nu kreeg ik dus het advies om 1.5 uur "actief" te zijn en dan 20 min rust. Wat doen jullie zoal in die actieve uren? Bijna alles voelt als te veel voor mij en ik ben geneigd om de 1.5 uur op de bank door te brengen. Ook omdat ik weet dat wanneer ik te veel doe, de nacht weer zoveel slechter is. Daarbij voelen de 20 minuten rust, ook niet als echt rusten omdat dat lijf maar niet uit gaat..

Iemand tips? :)

Geen antwoord op jouw vraag Ma.

Maar ik ben benieuwd naar jullie ervaring met de OR methode. De methode is mij deze week aangeraden door een psychosomatisch therapeut. Ik zit sinds december thuis en heb nog altijd veel last van het aan- staan. Wel ben ik sinds een paar weken iets vermoeider, waardoor ik bijna de hele dag hang en van 11 tot 13 in bed ging liggen. Maar als ik er uit kwam voelde ik mij net zo vermoeid als voordat ik er in ging liggen omdat ik voor mijn gevoel niet echt tot rust kom.

Nu kreeg ik dus het advies om 1.5 uur "actief" te zijn en dan 20 min rust. Wat doen jullie zoal in die actieve uren? Bijna alles voelt als te veel voor mij en ik ben geneigd om de 1.5 uur op de bank door te brengen. Ook omdat ik weet dat wanneer ik te veel doe, de nacht weer zoveel slechter is. Daarbij voelen de 20 minuten rust, ook niet als echt rusten omdat dat lijf maar niet uit gaat..

Iemand tips? :)

Hoi Blue,

Wat ik in de actieve periode doe:

wandelen (rustig tempo, afstand opgebouwd van 5 min rondje naar nu ong 30 min met bankje in het midden)
creatieve dingen waarbij ik niet veel hoef na te denken (bouwpakketten van Rolife, borduren, schilderen op nummer, LEGO etc.)
lezen
met thee op de bank voor me uitstaren
muziek luisteren
iets in huis heel rustig opruimen bv een la of kast

Ik kan nu inmiddels wel meer maar ook in een slechtere periode lukte (en hielpen) bij mij deze dingen hierboven, daarom even dit lijstje.
Als ik ze maar heel kalm deed.
Ik liep verder om tot rust en uit die hoge energie te komen de hele dag met een dekentje op me heen en zei veel tegen mezelf dat ik veilig was.

Wat mij helpt om de rustmomenten echt rustig te worden is yoga nidra van Ally Boothroyd (YouTube). In het boek over de OR methode staat ook rustige muziek opzetten tijdens die 20 min als tip als je nog te veel ‘aanstaat’.
En het helpt me ook om me te concentreren op waar m’n lichaam de bank raakt.
Echt te gaan liggen en de bank je te laten dragen. Dat je je heel zwaar maakt voor je gevoel.

Toen ik nog in het begin van m’n vermoeidheidsfase zat deed ik wel een langer rustmoment tussen de middag trouwens. En ook langere en meer yoga nidra sessies, soms wel drie op een dag.

Hopelijk heb je hier iets aan!

Super bedankt M! Hier kan ik zeker wat mee 🫶🏻

Wat leuk en lief dat je aan mij dacht M. Voelt fijn.
En wat een goede tips die je geeft. Daar kan ik zeker wat mee.

En Blue misschien heb ik ook nog een tip voor jou. De ingestelde tijd voor de actieve periode heb ik, mede op advies van het boek, vast gesteld aan de tijd dat ik smorgens mijn bed uit kom en ga lopen, staan en zitten om m'n ontbijt klaar te maken en rustig te eten en drinken. En ik lees nog wat in een tijdschrift. Dit is nu dus 45 min. En dan kan ik smorgens de actieve perioden zitten, staand en/of lopend doorbrengen en doe de rustperioden op bed zodat ik ook traploop. Maar smiddags en savonds lig ik veel in een soort actieve houding op de bank. Ik bereid tussendoor wel het eten voor, maar mijn man kookt. En dan doe ik de rusttijden ook op de bank. Ik luister dan naar muziek en savonds kijk ik wat televisie, vaak met minimaal geluid en dan met of zonder ondertiteling naar gelang mijn hoofd dat kan verdragen.

Nou hoop dat je er iets mee kan.

@Blue als anderhalf uur te lang voor je is, kun je ook kiezen om een kortere periode actief te zijn. En actief betekent niet dat je ook werkelijk in beweging moet zijn. Het is meer dat je niet ligt/slaapt. Dus zitten met een luisterboek of podcast is ook al actief - want je ligt niet.

Ha Ax, ik ben smiddags en savonds vaak te moe om te blijven zitten. Ik ga dan op m'n zij met kussens onder m'n hoofd liggen en houd natuurlijk m'n ogen open. Ik noem dat maar 'actief liggen".

O ja en ik heb de indruk dat het belangrijk is dat je hoofd went aan een vast ritme van actief/passief en dat je de actieve periode langer maakt als je bemerkt dat je dat aankan. En dan verhogen met 10 % afgerond naar 5 of 10 min.
Blue heeft jouw therapeut je daarover niet goed voorgelicht?

En M wat ben jij goed bezig geweest het afgelopen jaar! Dat wil ik nog wel even kwijt. Je bent vast trots op jezelf.😊

Bedankt Ma en Ax voor het meedenken! Ik heb de methode geadviseerd gekregen omdat ik maar gewoon iets deed qua rust. Op gevoel. Maar ik voelde geen verschil in vermoeidheid voor of na dat ik smiddags in bed had geleden. Waardoor ik voor mijn gevoel de hele dag aan het hangen ben.

Ik merk nu na 1 week (is nog niet lang natuurlijk), dat ik het mentaal best wel een lekker idee vind dat ik op vaste tijden rust. Het breekt de dag ook een beetje in delen op. Sochtends opstaan met het gevoel weer een hele dag vooruit te moeten, is vaak best zwaar 😅.

Fysiek vind ik het lastig inschatten of het effect heeft. Ik heb er nu 1.15 uur actief (zitten, thee, maaltijd, podcast etc.), 15 minuten rustgevende oefeningen en 20 minuten rust van gemaakt. Ondanks dat ik merk dat ik best wel moe ben. Lijkt het nog altijd alsof mijn lichaam daar niet aan toe wil geven. Enerzijds voel ik de vermoeidheid, maar als ik eenmaal lig dan vind ik het zo moeilijk om lekker te liggen. Voor mijn gevoel sta ik net zo vermoeid op, als voordat ik ging liggen.

Maar ik hoop dat herhaling gaat zorgen voor gewenning en veiligheid waardoor het wellicht beter zal gaan. Het blijft een moeizaam proces!

Jullie zijn toppers 💙

@Blue er bestaat geen quick fix, deze methode is dat ook niet. Een week is helaas maar heel kort in burn-outland ;) Dus ja, die effecten zou je pas gaan merken op langere termijn. Maar het hielp mij inderdaad ook voor de structuur en het creëerde rust in mijn hoofd, want ik hoefde niet steeds meer na re denken wanneer ik nou rust moest pakken

Dank je wel Ma wat lief! Soms ben ik idd trots :) En ik heb zoveel over mezelf geleerd en ben nog steeds aan het leren. Dat vind ik wel fijn (al had ik dat liever op een iets minder heftige manier gedaan maar dan was de boodschap vast minder binnen gekomen 😅).
Het duurt alleen zooo lang hè. Met zulke ieniemiene stapjes… Ik denk vaak aan het stukje uit het gedicht van Judith Herzberg dat Brankele Frank quote in haar boek over burn-out:

‘Het duurt altijd langer dan je denkt.
Ook als je denkt ‘het zal wel langer duren dan ik denk’ duurt het nog steeds langer dan je denkt.’

En zo is het precies. Maar uiteindelijk komen we hier vast wijzer en beter uit. En in de tussentijd maar steeds dag voor dag bekijken en geluk halen uit de kleine dingen. (En als we beter zijn dan eigenlijk nog steeds dat, maar dan kunnen we weer wat meer :))
Sommige dagen lukt me dat helemaal niet hoor. En terugvallen zijn zo zwaar. Maar het helpt me wel om de grote lijn te bekijken. Gisteren ben ik naar de bioscoop geweest! Voor het eerst sinds heeeeel lang. Het was best spannend maar het ging goed (na een eerste lichte paniek omdat de zaal ook nog eens helemaal vol zat). Maar dat vind ik ook wel iets moois hebben. Dat de vroeger normale dingen nu een heel groot geluksgevoel van ‘dat kan ik weer’ geven.

Hoop dat je een goeie dag hebt vandaag met de zon door je raam of even buiten en fijne dingen hebt om je actieve momenten te vullen!

Nou had ik ook een heel bericht aan jou geschreven Blue en is dat niet geplaatst.

Nieuwe poging:

Het klinkt alsof je goed bezig bent en je lichaam bijna uit de flight/fight komt en in de moeheid zodat je alle stress kunt gaan verwerken. Maar ook alsof het zich nog net niet veilig genoeg voelt om echt ‘weg te zakken’.

Wat mij hielp in die fase:

Iig dus yoga nidra (eerst voel je dan waarschijnlijk nog onrustiger omdat je je op je lichaam gaat focussen en ook nog meer merkt hoe je gedachten razen) maar na een tijdje zakte ik er steeds meer bij weg. En dan wordt het heel fijn.

Alles traag doen. Langzaam bewegen, langzaam praten.

Veel tegen jezelf zoiets zeggen als (ook hardop, het domme gevoel went ;)): ‘het is oké, je bent veilig’. Jezelf knuffelen, deken om je heen.

Vaak op een dag je lichaam even bewust voelen. Schouders laten zakken, kaak ontspannen etc.

En wat Ax ook schrijft: het duurt nou eenmaal heel lang. Eerst langzaam steeds meer ontspannen, dan alle stress verwerken en dan stap voor stap de wereld weer in.
Dus voor nu alleen maar iedere dag zo ontspannen en fijn mogelijk maken voor jezelf…

Hoop dat je steeds meer in de overgave komt en het rusten uiteindelijk fijn wordt. Nu kan ik me soms echt verheugen dat ik bijna mag gaan liggen.. Hopelijk heb jij dat over een tijdje ook!

@Ax de structuur is inderdaad erg fijn. Gewoon lekker een wekkertje kunnen zetten en mij daar aan kunnen houden. En ja, een quick fix zou heerlijk zijn! Maar ik ben er van overtuigd dat we op deze manier zoveel meer leren.

@M dankjewel voor je bericht en herkenning! 💙 Dat gevoel heb ik zelf ook. Zojuist heb ik een yoga nidra sessie geprobeerd en dat was fijn. Goed om te lezen dat dit voor jou zo goed heeft gewerkt en dat je lichaam uiteindelijk in de rust is gekomen. Dat geeft hoop!

@Ax de structuur is inderdaad erg fijn. Gewoon lekker een wekkertje kunnen zetten en mij daar aan kunnen houden. En ja, een quick fix zou heerlijk zijn! Maar ik ben er van overtuigd dat we op deze manier zoveel meer leren.

@M dankjewel voor je bericht en herkenning! 💙 Dat gevoel heb ik zelf ook. Zojuist heb ik een yoga nidra sessie geprobeerd en dat was fijn. Goed om te lezen dat dit voor jou zo goed heeft gewerkt en dat je lichaam uiteindelijk in de rust is gekomen. Dat geeft hoop!

Dankjewel voor deze berichtjes lieve mensen 💜

Ik ben zelf ook bezig met een soort van OR methode.

In ieder geval 'op' zijn afwisselen met liggen geatructureerd.
Ik zat op 1,5 uur op en een uur liggen met savonds een langere periode op en minder lang liggen ivm de kindjes.

Nu sinds twee maanden ongeveer een terugval helaas en nu ongeveer een uur op en 50 min liggen.

Slaap slechter en meer hoofdpijn en minder energie.

Afgelopen nacht voelde ik me zo rot en alleen en ellendig.

Word ook onzeker van zo'n terugval over of ik wel het goede doe enzo. Herkennen jullie dat daar onzeker van worden?☺️

Fijn om dit dan weer te lezen, want weet dat het me helpt, dit gestructureerde 'op' zijn en gaan liggen, luisterend naar mn lichaam en ik daardoor ook al veel stappen heb gezet in m'n herstel.

Dank ook voor je hoopgevende berichtje M.!
En ook de andere hierboven dank voor de berichtjes.

Dit alles geeft me weer even een minder alleen gevoel, herkenning, en weer wat hoop en moed en kracht om door te zetten in waar ik mee bezig ben en mn lichaam de tijd te geven weer langzaam bij te trekken.

Succes en liefs
Liesie

Vraagje, ik heb adhd en een mentale burnout, ik zit in een loop van constant over mijn grens heen gaan en overprikkeld raken, terwijl ik dit totaal niet door heb. Mijn psycholoog zei tegen mij dat ADHD en een burnout lastige combinatie is omdat je dus niet echt grenzen hebt. Vandaar ook dat ik het gevoel heb hier nooit uit te komen, ben nu een jaar en 2 maanden bezig, met veel ups en veel downs, het voelt een beetje alsof ik elke maand opnieuw een burnout ervaar, dat is denk ik de beste omschrijving.

Ze begon dus over de QR methode en ik denk dat dat precies is wat ik nodig heb. Ik word alleen niet echt rustig van liggen op mn bed of de bank, mijn hoofd word daar niet rustig van en dat is ook de reden dat ik constant iets wil doen wat me afleid, alleen dat breekt me dus ook steeds weer.

Nu hou ik erg van tekenen en schilderen, is dat bijvoorbeeld ook goed als rust moment? En wat is verstandig om aan te houden kwa tijden? Voor mijn gevoel kan prima 1 of 2 uurtjes iets doen, maarja ik ga ook constant weer mijn grenzen over, dus ik vind dit lastig al heb ik wel het idee dat dit me heel goed kan doen.

@Thom: ik heb ook adhd dus dezelfde problemen. Ja, schilderen en tekenen is een prima activiteit. En je kunt beter op wat lagere periodes beginnen (bijv een uur) om dan langzaam op te bouwen. En naarmate je meer rust in je lijf krijgt, ga je je grenzen wel iets meer leren voelen, heb ik ervaren, hoor! Alleen kun je er dan overheen gaan en in de adrenaline schieten.

Hey @ax!;) fijn een mede adhder, en telt dat dan ook als rust? Of is het wel echt de bedoeling dat je rust pakt door te liggen?

Nee het telt niet als rust. Rust is echt liggen op bed of bank (sportarts adviseert bed) met je ogen dicht niks doen. Best een uitdaging voor de gemiddelde burnie, nog een grotere uitdaging voor de gemiddelde adhd'er ;) Maar je wordt er beter in. Ik zet in mijn rustpauzes ook regelmatig een Mindfulness-oefening op als ik merk dat mijn hoofd te druk is. Maar het gaat echt om een prikkelvrij ligmoment. Tekenen is het actieve deel.

Ik vind het ook echt wel lekker om even te liggen en weet dat het goed voor me is, alleen het duurt minimaal 20 a 30 minuten voordat ik rustig in mijn hoofd ben er relaxed lig. Gelukkig vind ik meditatie wel fijn, ga ik dat combineren 50/50 met liggen. Normaal ging ik altijd hardlopen of na de klimhal om helemaal gaar te gaan en me heerlijk rustig in mn hoofd te voelen maar dat komt ooit wel weer.

Thom

Hoi Thom,

Bij mij duurt het vaak ook lang(er) voordat de onrust zak en ik tot rust kom, vandaar dat ik vaak minstens 50 min ga liggen.

Leuk dat je ook van schilderen houdt, doe ik ook regelmatig nu tijdens mn burnout

Liefs

@Thom ik lig regelmatig 25 minuten met of zonder mindfulness oefening. Je hoeft niet altijd in de rust te komen in de rustmomenten. Dan ligt er weer druk op. Het belangrijkste is dat je even alle prikkels erafhaalt en je lichaam een signaal van veiligheid afgeeft. Minstens 15 minuten wordt wel aangeraden.

Telt in de zo liggen ook als rust? Ik voel me er wel prettig en relaxed bij

Hi W. Ik heb er nog nooit van gehoord. Heb het even gegoogled en hoewel het op zich positief klinkt, ben ik toch vrij sceptisch. Ten eerste omdat ze veel geld vragen en zeggen dat het snel helpend is - en ik geloof simpelweg niet in quick fixes bij een burn-out. Als dat zou bestaan, waarom hebben we dan nog zo'n burn-out probleem in onze maatschappij? Gewoon even een behandeling met dat apparaat ertegenaan gooien en je bent er!

Daarnaast denk ik dat het voor de lange termijn niet helpend is. Je bent met een reden in een burn-out gekomen: omdat je zenuwstelsel helemaal op zijn kop staat door chronische stress. Stress die is ontstaan omdat je alle signalen van je lichaam hebt genegeerd en jezelf en je gezondheid niet als prioriteit hebt gesteld. Herstellen is het doel, ja, maar duurzaam herstellen is het belangrijkste. Want als er niets verandert t.o.v. je leven pre-burn-out, beland je er zo weer in. Een burn-out is verschrikkelijk zwaar en ellendig en ik wens het niemand toe, maar het is ook een eye-opener. Deze manier van leven werkt niet. Je moet leren voor jezelf te kiezen, je emoties toe te laten en naar je lichaam te luisteren. Dat zijn vaardigheden die je in je ziekteperiode leert. En een 'quick fix' zorgt ervoor dat je die vaardigheden niet zult leren.

Beter niet. Als het echt had gewerkt dan was het wel populairder. Las bij reviews al een Nederlander die zei "werkt niet maar elk lichaam is anders". En dat laatste is maar de hoop dat je lichaam aansluit, maar in betwijfel het.

Beter niet. Als het echt had gewerkt dan was het wel populairder. Las bij reviews al een Nederlander die zei "werkt niet maar elk lichaam is anders". En dat laatste is maar de hoop dat je lichaam aansluit, maar in betwijfel het.

Bij mij ging het pas weg nadat ik écht heb geaccepteerd dat het erbij hoorde. Zolang je op het gevoel blijft letten, en je er vervolgens druk over gaat maken, houd je het in stand.

Het is was M zegt maar het is zo lastig en zo zwaar. Groet twix

Ja proberen te accepteren dat het erbij hoort. Je brein probeert minder prikkels binnen te krijgen. En vertrouwen dat t vanzelf weer een wat beter wordt. Gaat heel geleidelijk. Het is niet alsof op een dag de mist ineens wegtrekt maar het zal er steeds wat minder aanwezig zijn.

Hey MG,

Ik herken dat helemaal. Zelf vind ik het ook lastig om echt tot rust te komen. Zolang ik diep vanbinnen nog geen gevoel van veiligheid ervaar (nog vaak in de aan-stand), blijft dat ook zo denk ik. Dus ik probeer waar het lukt wat stressbronnen weg te werken, in de hoop dat er dan meer ruimte komt voor rust en om daar ook echt van te kunnen genieten.

Wat rust geeft is denk ik voor iedereen anders en lijkt ook veranderlijk naargelang waar je zit in je herstel.

Bij mij helpt op dit moment:
– doorgezakt in de zetel zitten,
– in een ligstoel op de oprit liggen,
– op een bankje langs het water zitten,
– en recent soms zelfs een klein ritje met de auto (geen MG… 😉) zonder bestemming.

Wandelen in je eentje in natuur

Bouwpakketten, puzzelen, lezen, wandelen in de natuur, fietsen, tekenen, rustige muziek luisteren, yoga nidra

Hoi MG,

Dit helpt mij erg:

yoga nidra !
Meditaties
Yoga (kort)
Lopen door de natuur
Lezen
Puzzelen
Series kijken die niet te belastend zijn
Muziek luisteren en uit t raam kijken
Tekenen (leren tekenen + inkleur boeken voor volwassenen)
Gamen (begin lukte niet moeilijk, maar nu helpt het om mijn hoofd uit te zetten)

Verder doe ik aan:
- acupunctuur
- massages



Sterkte

Huilen is goed. Dat betekent dat je je emoties niet meer onderdrukt. Hoe vervelend het ook is.

Je brein verandert als je zenuwstelsel in deze mate ontregeld is. Het deel in je brein dat rationeel denkt wordt kleiner en het emotionele deel juist iets groter. Dus je reageert sowieso sneller emotioneel.

Daarnaast is je hele hormoonhuishouding volledig in de war. En je hormonen regelen grotendeels je stemming. Dus ook dat heeft met elkaar te maken.

Maar in principe is het een goed iets dat je je emoties laat gaan en je leert kwetsbaar op te stellen. Het voelt vervelend, maar het is juist een belangrijk onderdeel van je ontwikkeling en herstel!

Ik kan dus al 3 of 4 jaar niet meer huilen, terwijl ik wel vaak dat gevoel heb. Vorige week kwamen er 2 hele kleine traantje haha, was daar heel blij mee.

Oh An, wat is het toch zwaar hè. Dus je hebt nog je huilbuien. Maar wat Ax schrijft zorgt er misschien voor dat het verklaarbaar is voor je. En wat anoniem zegt is ook waar, er zijn mensen die wel willen huilen, het willen uitschreeuwen, maar dit niet kunnen. Dus ik zou zeggen laat die waterlanders maar komen hoor. Maar ik snap je ook dat je dit niet altijd wil. Hoop echt dat er voor jou ook eens wat betere tijden aanbreken. Zoek je ook wat afleiding buitenshuis? Meestal worden er wel veel dingen georganiseerd voor mensen van onze leeftijd. Dan ben je beetje onder de mensen. Zo schilder ik in een kleinschalig schilderclubje. 2x per maand en afgesproken dat ik wegga als het voor mij genoeg is. En zo heb je wandelclubjes, of bewegingsclubjes voor de wat oudere mensen. Hier bv zit yoga voor senioren. Misschien zoiets proberen An.

Volhouden An en we gaan hier van af komen.

Dikke knuffel van mij

Hoi allemaal

Dank jullie wel voor de support.

Heb niet veel mensen om me heen meer. En ben wel zo dat ik veel naar buiten ga met de hond,praat je maak, maar echt naar clubjes voor hobby….mmm niet zo mijn ding.wel ga ik 1x in de maand naar de bingo, fitness eens per week. Afleiding is er dus niet zoveel,maar is wel te doen. Door de Ad.ben ik minder een stresskip geworden ,en hypochonder geworden. 🙄, vind het ook vaak spannend ,eng, als ik ,zoals ik vrijdag naar een lunch moet met ons oude bedrijf, 14 man…zo van : drukte,zo niet willen huilen, . Ben een gewoonte dier…zeggen ze ook.
Dan vaak duizeligdoor de stress / angstig of zo,bibberende benen etc. Ik neem dan vrijdag voor ik erheen moet 5 mg oxazepan.
Neem dat al weken niet meer,maar bij zoiets doe ik het 1x.
Door het alleen wonen ,nu 2.5 jaar dat mijn man weg is, heb je geen arm of zo meer om je heen, zo van : komt wel goed, lekker huilen…hij was een harde man, maar soms mis je dat toch.

@ Ax. Burnie Ik de tranen ook niet stopzetten dan..🤷‍♀️loopt gewoon. Dus hou me vast aan wat je schrijft….laat lopen.
Maar in gezelschap a.s. vrijdag…..vind ik het wel k.t. Dan vragen ze : gaat het? En dan komen nog meer tranen. Zeg maar🙄
De overgang bij mij was ook pittig, huilen ,opvliegers etc. Mijn man kon er nooit mee omgaan,hij vond het “onzin”…stel je niet aan 🤷‍♀️dus misschien ook daarom dat ik NU WEL ZOVEEL huil…ik weet het niet,maar wordt er wel doodmoe van.
En het zenuwstelsel..doet toch ook met Ad wat ? Dat het rustiger word….hoop ik. Denk altijd dat ik de enige ben…omdat niemand buiten het ziet. Pfff
Zo gek…en over een paar dagen is er weer even niks aan de hand en is het weer even beter.

Dank 🙈

Ik denk dat je een beetje tegen die vrijdag zit aan te hikken An. Misschien iets met jezelf afspreken, om bv een uurtje te gaan. Misschien dit ook kenbaar maken van ik kom wel maar weet niet hoe lang ik blijf. Dat doe ik ook tegenwoordig. Afgelopen zondag waren er optredens van bands en in 1 daarvan speelt mijn man. Afgesproken, ik kom wel, maar alleen een half uur voor jouw band en met oordoppen in 🥴. En kreeg een uitnodiging oud collega, borrel plus aansluitend een etentje. Dat is voor mij op dit moment echt te veel. Afgesproken om hooguit een uurtje naar borrel te komen en daarna weer naar huis. De borrel is makkelijker omdat ik dan kan weggaan wanneer ik wil. Met het diner wat lastiger. En ik spreek altijd onder voorwaarden af, lukt het niet, dan kom ik ook niet. Is het leuk om zo af te spreken? Nee!!!!!! Het is niet wie ik ben. Maar het moet nu zo want anders zit ik met de gevolgen ervan de dagen erna.

Niet te druk maken An en een of andere afspraak erover maken. Al was het maar met jezelf zodat je er rustiger onder blijft.

Komt vast goed. Vaak maken we ons er vooraf druk over en valt het naderhand mee. En moet je daar een traantje laten, dan gewoon doen. Ik vermoed dat de meeste mensen het begrijpen en zo niet, jammer dan.

Hoi Burnie
Bij zo’n huilbui vraagt men natuurlijk…wat is er?…nou…dan lopen ze nog harder, en hoe dat dan weer komt🤷‍♀️ ze kunnen beter niks vragen,maar ja.
En als ik thuis gebeurt laat ik de tranen zeker lopen,, s’morgens voel ik het vaak al dat het (weer) zo’n k.dag word…..onrustig,alleen gevoel, zo niet willen zijn ! En toch gebeurt het….en de Ad.helpt natuurlijk ook niet met alles…dat snap ik ook, maar….

Je hebt gelijk,maar mijn zoon rijd dan.kan dus niet eerder weg🤷‍♀️neem wel 5 mg oxazepan dan.pfff

Hoi An,
Als de mensen je kennen weten ze hoe de situatie is. Moet je vrijdag huilen dan huil je, niks mis mee.
Waarschijnlijk als je dit jezelf nu al toestaat geeft het misschien al rust. Kijk maar gewoon wat er gebeurt. En hopelijk denk je dan later dat je ook fijne momenten hebt gehad. Heel veel mensen maken de emotie huilen zo beladen. Mensen schamen zich, men ziet het als zwak.
🤔 Toch bijzonder dat men dit niet bij de emotie lachen vindt.
Fijne dag nog en een superfijne vrijdag!
En hier een 🌺🌺🌺🌺🌺🌺🌺 voor jou!

Hoi Medelotgenoot

Dank je wel ,soms is dat ook zo dat ik me schaamt, en zwak voel 🤷‍♀️.leuk is anders !
Zo zijn er dagen dat het redelijk gaat, en zo boem…en zeker als ik tegen dingen op zie🙈 klinkt raar, maar toen mijn man er nog was, moest ik altijd door gaan en geen zwakte laten merken. Zo zat hij nu eenmaal inelkaar. Maar nu kan ik alls zelf uitmaken,dus kan ik “mezelf “ zijn….denk ik. 🤔🤷‍♀️ ik kom er wel,al duurt het even.
Blij met jullie steun,lees je graag

Je kan ook denken aan perimenopause, want wanneer oestrogeen daalt, iig bij mij, wordt ik emotioneler, sterkte. E

Hier ook een troostboeketje van mij, lieve An!
💐💐💐💐💐
Schaam je niet voor je tranen, je zoon is er ook bij dus wat kan je gebeuren?
Waarschijnlijk een aantal fijne armen om je heen van de 14 andere genodigden!
Sterkte! 👍😘

Hoi H

Da hoop ik ook…mijn zoon sleept me er wel doorheen.🤷‍♀️
Maar het is zo niet leuk. Overal tegenop zien….
Alleenstaande zijn nu 2,5 jaar. Jezelf vermaken,hobby’s heb ik wel , maar geen 24 uur. Geen vriendinnen,altijd gewerkt , nu weer even dip dagen🙈, lijkt het wel, zomaar een 😢 en weer door , pfff

Hoi An, is het afgelopen vrijdag allemaal goed gegaan? Ik hoop dat je een leuke dag/avond hebt gehad, ondanks misschien af en toe je emoties laten gaan. Niks mis mee toch?

Hoi Burnie

Ja.. het ging wel.maak me altijd drukker dan het is,beren op de weg. Je kent het wel hē 🤷‍♀️wel moe daarna,maar ach..toch weer gelukt. Op naar het volgende💪🏼

Hoe gaat het met jou dan .?
Lees je graag weer.

Liefste An


Ik snap dat dat niet fijn is. Gewoon laten komen, als het kan; die waterlanders; vervelend en anders blijf je misschien wachten of uitstellen; het kan en gaat misschien gebeuren dat je moet huilen of emotioneel bent! En misschien reageren andere mensen een beetje verrast maar meestal denken wij zelf te veel in hun plaats!
Wees vooral lief voor jezelf! Het mag! Niet zo streng zijn… Het hoort ook bij verwerken…

Ik vind het sterk, je kwetsbaar opstellen is net veel moeilijker! Trouwens wie zegt dat dat “zwak” is? 🤔Misschien ga je net andere lotgenoten inspireren om uit te komen voor hun emoties…of zichzelf te zijn; dat vond ik heel mooi gezegd.

Ook als je zegt dat je voelt alsof je niet veel sociaal contact hebt; gewoon gaan. Geen geschaam! En lukt het niet dan lukt het niet, dat kan. Je eenzaam voelen is iets van alle leeftijden…

Zelf vind ik dat ik te lang sociaal contact gemeden heb ook voor die reden; ik ga moeten huilen…en ook omdat ik zo druk bezig was... Dan valt je dat niet op, je bent aan het verwerken maar de wereld draait gewoon door… dat mag geen reden zijn om je slecht te voelen maar eerder een motivatie om er bij te zijn; volgende maand zijn ze dat misschien al vergeten… en als ze vragen “wat is er gaat het” spreek desnoods af of zeg dat dat niet helpt. Ik zou het afraden daarmee bedoel ik; het is oprechte bezorgdheid van hun; tuurlijk dat je dan extra weent, afketsen helpt denk ik niet, je hebt ten minste mensen die je willen omarmen!
Ook geef je aan dat je dat soms mist, laat hun dat dan misschien even doen, de eerste stap is moeilijk…

mensen vergeten zelfs rap... Je hoeft hier echt geen uitleg voor te geven ook, tenzij je dat wilt; elke levensfase heeft zijn uitdagingen. Ups and downs… Geef jezelf wat tijd…

Ook mooi gezegd; wat kan er gebeuren buiten een dikke omarming 💛🧡❤️🩷💜💙🩵 ?

Veel sterkte An 💕💐🌸

Hoi WE

Heb het netg gelezen ….. dank je wel. 💪🏼zo moeilijk allemaal!

Hey Lisa,

Hier nog een syndroom van Tietze ganger... Pff wat kreeg ik het benauwd en een paniek als die steken in mn borst opkwamen zetten (vooral omdat het links zit bij mij). Tijdens mn burn out had ik ineens ook daar weer veel meer last van (dacht dat mn hart het zou begeven maar was gewoon stress)! Qua symptomen verder, en overprikkeld en blijven piekeren herken ik ook veel!
Het kan helpen om naar een POH te gaan (kun je gewoon je huisarts over bellen), misschien dat zij je wat meer rust kunnen geven.
De POH heeft mij uiteindelijk doorverwezen naar de GGZ waar ik nu cognitieve gedragstherapie volg. Om meer grip te krijgen op mijn gepieker en perfectionisme... Of ik er wat aan ga hebben, geen idee maar het eerste beetje hulp is er!

Juist door je zorgen te blijven maken over al je symptomen, creëer je alleen maar meer stress en zullen de symptomen ook alleen maar verergeren. Hulp kan goed helpen😉

Succes❤️

Hoi, bedankt voor je reactie. Ik neem het ter harte. Maar ik mag nú absoluut niet ziek vallen, ik moet al vervangen op werk dus dat is geen optie… het is zo druk, ook thuis is er geen moment dat ik eens tijd voor mezelf kan nemen… ik maak me in alles druk, ik denk nu al aan morgen hoe ik alles ga klaren…

Hoi, bedankt voor je reactie. Ik neem het ter harte. Maar ik mag nú absoluut niet ziek vallen, ik moet al vervangen op werk dus dat is geen optie… het is zo druk, ook thuis is er geen moment dat ik eens tijd voor mezelf kan nemen… ik maak me in alles druk, ik denk nu al aan morgen hoe ik alles ga klaren…

Pff, die druk is super vervelend!
Helaas voor de meeste van ons hier ook heel herkenbaar. Ik mag nu niet uitvallen, ik moet door, je gigantische verantwoordelijkheids gevoel en drang om door te gaan! 2 hele mooie eigenschappen maar ook 2 eigenschappen die je zo het rafein in kunnen laten lopen.
Stoppen met werken is iets waar je mentaal aan toe moet zijn heb ik geleerd, tot die tijd ga je zelf die keuze niet maken. Zelf ben ik in januari 1 week ziek geweest onder het mom, even bijtanken en dan kan ik weer. Die ene week ziekmelden, heb ik 1,5 maand over gedaan om door te voeren want ik MOEST door. Na die ene week vond ik ook weer dat ik door kon, maar niets was minder waar. Na nog 1,5 maand doorgaan stortte ik compleet in en wilde ik nog steeds door maar ik kon niet eens meer mn tranen binnen houden als iemand vroeg; hoe gaat die?
Toen kwam ik eindelijk op het punt dat ik inzag dat dit echt niet meer kon en zelf werk niet zo belangrijk was om zo kapot te gaan... En toen baalde ik dat ik niet januari al had ingegrepen, of nog eerder. Maar dat is achteraf. Mentaal was ik toen nog niet klaar om het strijd bijltje neer te leggen.

Ik wil je absoluut niet bang maken, maar let alsjeblieft goed op jezelf. Niemand anders gaat dat doen. En hoe verantwoordelijk jij je naar werk toe voelt, hoor je je ook naar jezelf toe te voelen. Alleen jij kan voor jezelf kiezen en je grenzen aangeven. En jij bent even het allerbelangrijkste nu! ❤️ En hoe stom het ook klinkt (ik wilde het ook niet geloven) maar ze redden het prima op werk zonder jou, en zo niet, dan is dat hun verantwoordelijkheid.

Sterkte en succes❤️

Ja, ik begrijp het wel. Heb op werk gezegd da het zo niet langer kan, maar misschien komt er binnen een paar weken wel verandering in en hulp…voorlopig red ik het nog maar dan moet er wel meer rust komen. Liefst zou ik de hele dag rusten en dat lukt natuurlijk niet. Ik kan ook zo moeilijk loslaten… ik zie het glas ook steeds halfleeg ipv halfvol…ik besef zeker dat er iets gaat moeten veranderen want komt anders niet goed….

Bedankt voor de lieve, begrijpende woorden ❤️

Ik heb er zelf geen ervaring mee maar mijn gevoel zegt wacht ermee. Sommige mensen zijn nog een week naar of ziek ervan, en jij hebt een ontregeld zenuwstelsel. Volgens mij was er ook wel is iemand op dit forum die het had gedaan, misschien ff zoeken op emdr.
Ik zou ermee wachten of iets subtielers proberen.

Laat je het weten als je t toch probeert?

Ik heb 1 (of 2?) sessies gehad tijdens mijn BO.
Daarvoor ook al wel eens.

De methode zelf kan verschillen in mate van energie die het kost, ik vond luisteren naar piepjes links-rechts veel minder vermoeiend dan een vinger volgen die van links naar rechts beweegt. Dat deden we tijdens mijn BO.

Het ligt er denk ik ook aan wat je gaat aanboren hiermee. Als het iets heftigs is dat je al je hele leven onderdrukt, waar je nog nooit vrijwillig naar bent teruggekeerd in gedachten, dan is het misschien geen goed idee. Je gaat natuurlijk wel de meest nare herinneringen opduiken.

Ben je bang dat je de energie hier niet voor hebt?
Ik kan me niet voorstellen dat het averechts werkt, overigens. Maar wel dat het veel energie kost. Die je waarschijnlijk niet kan missen. Ik denk dat je psycholoog de kosten (energie) tegen de baten (je beter voelen) wegstreept?

Waarbij de kosten eenmalig zijn en de baten langdurig.
Maar tot slot: volg altijd je gevoel.
Succes!

Hallo! Ik ben diegene die hier op het forum wat over had gezegd. Ik ben 5 sessies geleden begonnen, ongeveer 3 maand, maar kan wel zeggen dat ik het positief ervaar. Ik doe het voor angsten en paniekaanvallen en ik had gehoopt dat het sneller weg was, maar de scherpe randjes gaan er wel vanaf. We moeten ook veel paniekaanvallen door en ik wil altijd te snel.
Ik vond vooral de eerste 3x heel heftig. Heb er na de eerste keer echt een week afgelegen, maar daarna niet meer zo erg. Ik hou er rekening mee dat ik 2 dagen erna niks inplan als het even kan. Nu te integreer ik 2 dagen later op mijn werk alweer. Je lichaam begint er ook aan te wennen. Ik denk juist dat je je zenuwstelstel nu even een tik geeft, maar dat hij daardoor wel rekbaarder wordt. Ik zou het gewoon proberen als je het ziet zitten want ik vond het eerst ook een nee en nu zie ik er niet eens meer tegenop. Wel ervan uit gaan dat je de eerste keer hele heftige reactie krijgt.

Waarbij de kosten eenmalig zijn en de baten langdurig.
Maar tot slot: volg altijd je gevoel.
Succes!

Waarbij de kosten eenmalig zijn en de baten langdurig.
Maar tot slot: volg altijd je gevoel.
Succes!

Ik kreeg 70% van het originele loon. En netto was dat nog veel lager dan 70% van het loon bij de werkgever. Er was in sommige gevallen de mogelijkheid tot aanvulling aanvragen maar ik kwam niet in aanmerking

@anoniem hoe kan dat netto zoveel lager zijn?

@anoniem, is dat ook al 70% als je nog in je eerste jaar zit vanaf ziekmelding?

Het is netto lager omdat je allemaal belastingvoordelen krijgt als je werkend bent, die je niet krijgt als je uitkering krijgt.

Ik kreeg gelijk 70% van mijn loon. Ik had een 6 mnd contract en erna naar uwv.

Dus ja ook als je in je eerste ziektejaar zit denk ik. Zo was t in ieder geval bij mij

Misschien ligt het ook aan je contract. Als je werkgever je 100% doorbetaalt en je gaat na 6 maanden naar uwv, moet uwv je misschien ook 100% geven voor het eerste jaar.

Ik kreeg direct maar 70% van werkgever. En dus ook van uwv.

Deze theorie heb ik net verzonnen, heb t ook niet gegoogled. Maar klinkt logisch vind ik zelf

Op de site van het UWV staat dat je in ieder geval wel loonheffingskorting over je uitkering kunt krijgen. Werk je ook nog gedeeltelijk, dan kun je wel óf over je uitkering, óf over je loon loonheffingskorting krijgen. (:

Hey Madelief,

Ik heb ook heel erg gestruggeld met hoeveel en wanneer eten... Ik had juist het probleem dat ik continu honger had (herstel kost veel energie?). Doe nu het volgende en dat werkt voor mij, maar ieder lichaam is anders:

10:30h Ontbijt (kwark met granola)
12h volkoren digestive koek(jes)
13h Lunch (4 volkoren boterhammen)
16h volkoren cracker met pindakaas
17h banaan
18h Avond eten
20h stukje chocola (heel braaf 1 blokje😉)
21h 3 paprikamaiswafels met cottage cheese

Ik probeer dus ook tussendoor kleine beetjes te eten om mn bloedsuikerspiegel stabiel ish te houden en eet voor het slapen gaan nog omdat ik anders snachts wakker wordt door een dip. Soms neem ik zelfs nog een eiwit limonade tussendoor, naast veel water en thee om nog wat meer binnen te krijgen... Dit is chill als je geen eetlust hebt maar absoluut geen vervanging van eten!

Hopelijk wordt het wat beter!❤️

Hoi anoniem, heb ik ook. Ook sinds een maand ongeveer. Ben iets meer dan een jaar onderweg. Ik vind dat ook vreemd, maar denk dat het toch door spanning/stress komt. Een combinatie denk ik zelfs, door stress/spanning adem je ook meestal niet goed en daardoor meer last van je middenrif. Bij mij doet mn middenrif pijn, met uitstraling naar de zijkanten. Naarmate de dag verstrijkt gaat mn maag ook opzetten. Je kunt niet veel meer doen dan je zo goed als het kan te ontspannen. Daardoor zal je ademhaling rustiger worden. Maar vervelend is het wel. Kijk maar eens op psoasspier, ook wel de stress spier genoemd. Daar heeft het mee te maken. Daar kan bv de fysiotherapeut niet bij om bv te masseren. Er zijn wel wat oefeningen voor om te proberen de spier te laten ontspannen.

Sterkte anoniem

Volgens mij is het helemaal niet gek dat het lang aanhoudt ;) Want de stress in jouw lichaam is nog steeds hoog. Dus gaat je lichaam nog steeds allemaal signalen geven dat je rustig aan moet doen - door spierspanning en pijn.
Ik heb het zelf ook en merk direct dat het erger wordt als ik hoger in de stress zit. Al die gekke lichamelijke klachten horen er helaas bij. Voordeel is: als jij beter wordt, worden die klachten ook beter!

Ik heb dit ook soort van. Hoge buikpijn noem ik het. Tussen mn borst en buik in, voel ik dan de hele tijd druk. Is inderdaad stress gerelateerd.

Ben vandaag voor de zoveelste keer naar de HA geweest met iets vreemds in mijn lichaam. Telkens blijkt het "gewoon" weer door spanning veroorzaakt te worden.
Ditmaal spanning in mijn bekkenbodem die voor lichte uitstralende pijn in mijn, hoe zeg ik dat netjes, "mannelijke delen" zorgt.

Maar goed, aan ontspannen heb ik inmiddels een dagtaak, ik wil soms ook wel weer eens even iets anders doen 🤣

Dank jullie wel voor jullie reacties, fijn om te weten dat ik niet de enigste ben en dat het toch echt nog met spanning en stress te maken heeft 😅 begon me al zorgen te maken 🙈🙈

In de loop van de jaren was mijn middenrif naar boven geschoven. Mijn ribben zaten ook vast. In één sessie heeft een osteopaat mijn middenrif verschoven en mijn ribben opgerekt.

Ik heb weken met een beurs gevoel rondgelopen, maar vanaf dat moment kan ik de buikademhaling toepassen. Hierdoor voel ik me beter dan voorheen, want ik krijg meer lucht. De duizeligheid, het lichte gevoel in mijn hoofd en de hersenmist is aan het afnemen. Ik ben er nog niet/ik werk nog niet, maar ik heb weer vertrouwen in de toekomst.

Klinkt heftig Martijn en gelukkig kun je hier op het forum veel delen. Ik hoop dat er leeftijdsgenoten van je reageren hier op. Zowel mannen en vrouwen zitten op dit forum en ook best veel tussen de 20 en 30 jaar. Vervelend ook dat je geen rust thuis kunt vinden en dat is best lastig uiteraard met 8 personen. Ik lees dat je een beste vriend hebt, das wel fijn. Misschien kun je met hem veel delen en zo ook je zorgen. Veel jongens en mannen zijn niet zo goed om hun gevoelens te delen, maar je zult zien als je het een keer probeert dat dit oplucht. Bij verschillende verhalen lees je daar soms ook over.

Dus ik hoop voor je dat de jonge mensen op dit forum jou een beetje op weg kunnen helpen.

En trouwens de eerste stap heb je al gezet om hier op dit forum al het een en ander te delen.

Hoi Martijn,
Hopelijk geeft het gesprek met je beste vriend je weer wat lucht waardoor je de andere dingen misschien ook wat beter kan handelen. En dat mannen zich niet mogen uiten.....vergeet nooit dat
de mooiste haan vroeger een eitje was.
Heb je er weleens aan gedacht om met de praktijkondersteuner van de huisarts te gaan praten? Daar krijg je de ruimte om te praten en deze kan je tips geven.
Hopelijk voel je dat je op dit forum gezien en gehoord wordt. En vergeet nooit dat je goed genoeg bent zoals je bent ❤️

Dag Martijn, sterkte met alles en blijf delen als dit jou helpt!

Een Medelotgenoot

Lieve Martijn,

Je zit in moeilijke omstandigheden, maar het lukt je om er helder naar te kijken en over te schrijven. Dat is erg knap. Het is heel dapper dat je je beste vriend in vertrouwen gaat nemen over een gevoelig onderwerp, ondanks dat je dat spannend vindt om te doen. Dat zijn belangrijke stapjes om stukje bij beetje omstandigheden te creeeren om te kunnen herstellen. Ik hoop dat het zal opluchten, jij zet daar in ieder geval een belangrijke stap in. Als je er nog geen gebruik van maakt, gun ik je net als de reactie hierboven ook dat je kijkt of je iets hebt aan de praktijkondersteuner van de huisarts.

Ik geef je mijn vertrouwen,
liefs,
Lotgnootje

Op je telefoon naar de 3 puntjes en dan zoeken op pagina. En dan woorden/zinnen/namen invullen, maar het is vervelend want dat moet je dan op elke pagina doen. Of op je computer/laptop ctrl+f en dan hetzelfde. Of ook bij instellingen en zoeken op pagina.

Is inderdaad jammer he?
Heb ook al geprobeerd iets terug te vinden, maar is niet te doen.
De verhalen staan ook niet op nummer, zit geen enkele logica in helaas 🤷‍♀️

Bedankt voor de reactie anoniem. Het lukt me ook niet op die manier. Ik dacht dat ik makkelijk zou kunnen zoeken op het nummer van het verhaal.

Ah misschien heb jij Apple, dan werkt het misschien anders. Dit is in ieder geval voor Android en Windows

Inderdaad bijna ondoenlijk om een verhaal terug te vinden.
Fijn dat hier verhalen en ervaringen gedeeld kunnen worden, maar ik vind de site enorm gebruikersonvriendelijk, dus ik kom hier helaas steeds minder.
Ook dat je bij meer dan de helft van de onderwerpen geen nieuwe vragen meer kan stellen omdat die "afgesloten" zijn vind ik idioot.

Als jij het gevoel het dat je er nog niet klaar voor bent, moet je dat gewoon duidelijk aangeven.
Fuck die Arbo, gezondheid gaat voor.

Wat je anders nog als optie zou kunnen overwegen, is dat je zegt dat je het gaat proberen, en dan na 1 of 2x al zeggen dat het niet lukt door je klachten.

Ik ben zelf veel te vroeg en te snel gaan re-integreren, met alle gevolgen vandien, dus gezondheid voor alles!

Hoi Menno, been there. Ik ging na 2,5 maand reintegreren. Ik stond er zelf wel achter, want ik dacht ik overspannen was. Week gewerkt en dat ging gewoon niet. Dus ik zou gewoon een keer gaan en dan aangeven dat het niet lukt. Sterkte.. Ik weet hoe rot en gestresst je ervan wordt.

Dank je voor jullie reacties anoniem en C,
Ik ben er zeker nog niet klaar voor. De reden dat ik me wat beter voelde is omdat de druk van de verplichtingen er nu af zijn en ik rust heb.

Om nu alweer te gaan beginnen is veel te snel. Maar goed, ik denk dat dit gewoon het protocol is dus ik ga gewoon 1 of 2 keer en dan aangeven dat het niet gaat.
Volgende week ook pas mijn eerste afspraak met de psycholoog, en daar ga ik mijn herstel plan mee bespreken op advies van de psycholoog die hier verstand van heeft.

Beetje herkenbaar verhaal. Ik moest na 6 weken weer 2x2 uur werken, maar voelde me beroerd. Ik heb het wel volgehouden maar werk nu na 6 mnd nog steeds maar 3x3, het was gewoon veel te snel. Je kunt ook gaan om eens koffie te drinken, waarschijnlijk ben je daarna al gesloopt en dan ga je lekker naar huis. Sterkte!

Hoi Menno, Het is een advies, geen plicht. Om goede wil te tonen kan je het proberen maar als je voelt dat de klachten toenemen, stoppen en melden bij de werkgever (leg ook vast in een mail). Nooit over je grenzen heen gaan, daar wordt niemand beter van.

Hi Marco,

Ik kom wel uit de omgeving Zwolle maar ben nog (lang) niet hersteld. Ik zit nog volop in de achtbaan. Inmiddels zit ik door een hoop inzichten wel zeker wat steviger in mijn karretje! Maar ik vlieg met regelmaat nog behoorlijk uit de bocht. Dus niet helemaal de persoon die je zoekt?! Ik wilde je in elk geval laten weten dat er iemand letterlijk dichtbij hetzelfde pad bewandelt als dat jij bewandelt (hebt?). Dat idee, hoe raar dat eigenlijk ook is, vind ik in elk geval best fijn 😉

hai Rianneke, Ben op zoek naar mensen ook met een burnout of misschien hersteld hiervan. Iemand misschien met wat positieve verhalen? Beetje sparren hierover kan ook positief zijn hoor ik van veel mensen maar ik ken geen mensen die een burnout hebben gehad of hebben.
Ik kom uit raalte en jij?

Hey D,

Wauw, 2x 45min!! Jaloers ;)

Wat ik heb begrepen van mijn fysio is dat wandelen altijd goed voor je is, tenzij het moet van jezelf of je bij thuiskomst compleet instort. Dan is het te veel geweest. Zolang dat niet het geval is, doe je het prima! Zelf wandel ik ~45 min per dag, maar vaak opgedeeld in meerdere keren (1x 15min, 1x 30min) en probeer 2 dagen in de week iets anders te doen (half uurtje te fietsen of afwisselend wandelen/joggen), beide op heel laag tempo en hartslag waarbij ik nog makkelijk kan praten. Vooral het fietsen en joggen helpt mij goed om even de paniek/doemgedachtes uit te kunnen zetten. Ik ben wel moe daarna maar het geeft mij veel energie en zin op voorhand waardoor het toch goed is om te doen.

Wandelen langzaam opbouwen is heel goed voor je en heel goed voor burn-out herstel. Maar natuurlijk is het belangrijk om te blijven voelen wat je aankan. Niemand kan jou vertellen hoeveel dat is. Ik ben ook aan het begin vaak angstig geweest tijdens wandelen, dat werd geleidelijk minder. Misschien kan je eens wat experimenteren. Wat gebeurt er als je iets minder wandelt of langzamer loopt? Of vaker op een bankje zit tussendoor? Doet dat iets met de angst?

Hoe ben je er aantoe na het wandelen? Moet je dan echt lang bijkomen? (Dat is een teken dat je misschien iets minder moet wandelen of vaker pauzes)

Bij mij hielp het om in de natuur te wandelen, dat maakte ook weer veel uit, dan dat je tussen de gebouwen en de mensen loopt.

Ik vind wandelen ook heel prettig, inderdaad vooral in de natuur, behalve als ik flinke duizelingen erbij krijg. Dat gebeurt wel eens. Dan nemen de angsten het over, als ik niet uitkijk.

Soms noem ik het een bankentocht. Dan is mijn regel: bij elk bankje even zitten.
Ik wandel niet langer dan een uur. Meestal rond een half uur, 3 kwartier.

Op een of andere manier heb ik minder last van duizelingen als ik fiets. Dus soms besluit ik bij voorbaat te fietsen. De stad uit, de polders in. Jammer genoeg moet ik ook altijd weer terug de chaos in.

Zelf heb ik in mijn omgeving gezocht op ergotherapie en burn out erbij getikt. Dan komen er altijd wel een aantal uit die zich daarin gespecialiseerd hebben. Meestal is het dan combinatie long covid en burn out. Komen er een paar uit dan vaak lastig kiezen. Misschien recensies lezen als deze er zijn. Succes.

Ik denk dat je dit zonder al te veel risico gewoon kan proberen. Is het zeker waard voordat je AD gaat nemen. Zelf geen ervaring mee. Waar ik zelf enthousiast over ben is cbd olie. (Van ncy essentials)

Hoi ik heb de rustgevende pillen van a vogel gebruikt. Maar gebruik nu van bonusan relaxonyl en de stress b complex.wat mij erg helpt. Dit mag NIET met ad of iets van de ha.
Ik heb hier echt baat bij al zit ik er al wel 2 jaar in hoor maar tot nog toe met homeopathische pillen kunnen doen. Ad houdt mij ook tegen. Wil het zo proberen en tis ook moeilijk maar het lukt wel ik ga vooruit al is het heel langzaam.

Hey Anoniempje,

Ik heb deze een tijdje gebruikt maar vond het heel dubbel. Zonder ze kan ik niet lang naar schermen kijken maar met kan ik uren kijken. Ik krijg dan geen overprikkeld gevoel in mn hoofd... Of dit echt bevorderlijk is voor je herstel weet ik niet, maar het helpt wel om in stressvolle/prikkelende situaties die je sws moet ondergaan om er minder tot geen last van te hebben en dan ook geen stress te krijgen van je klachten daarna.
Aangezien het voor mij, het naar mn gevoel luisteren moeilijker maakte (want het onderdrukte heel veel symptomen) neem ik ze nu alleen nog sporadisch als ik naar de bedrijfsarts of werk moet voor een gesprek.
Het maakt je hoofd wel rustiger dus je kan t altijd proberen!

Je kunt ook valeriaan gebruiken. Bijv van Valdispert

Hallo Bart,

Mijn ervaring is dat je pas uit die fight-or-flight-stand komt wanneer je lichaam, zenuwstelsel en hoofd echt rust beginnen te ervaren. Maar het kan lang duren voor je op dat punt bent. Daarvoor moet je zoveel mogelijk (interne en externe) stressbronnen uitschakelen — iets wat in de praktijk niet eenvoudig is.

Een voorbeeld van een interne stressbron is een gebrek aan acceptatie. En dat is een moeilijke. Want twijfelen aan je herstel en schrik voor wat je nu allemaal voelt en ervaart, is op zich heel normaal. Maar het zijn tegelijk ook signalen van onvolledige acceptatie. En juist daardoor blijf je in die vecht-vluchttoestand hangen.

Er zijn natuurlijk ook externe stressbronnen. Hoe meer van die bronnen je kan verminderen, hoe sneller je lichaam de kans krijgt om tot rust te komen.

En pas in die toestand van echte rust voel je de vermoeidheid. Een vermoeidheid die er nu ook al is, maar die je niet voelt zolang je 'aan' staat.

Wat Steven schrijft.
En mij heeft het ook geholpen om veel tegen mezelf te zeggen ‘je bent veilig’ en bv. met een deken om me heen door m’n huis te lopen, onder een verzwaringsdeken te slapen, met warme thee op de bank, fijne rustige muziek luisteren…
Misschien werken weer andere dingen voor jou. Maar het helpt als je je lichaam zoveel mogelijk signalen geeft dat je veilig bent, op welke manier dan ook.

En geestelijk hielp voor mij het boek de burn-out reset enorm. En ook een psychosomatische fysiotherapeut die uitlegde wat en in m’n lijf en hersens gebeurde en steeds maar weer zei dat het allemaal niet leuk maar wel normaal is na heel veel chronische stress.
En het wordt beter, maar kijk nu vooral naar wat je per dag nodig hebt. Rust en veiligheid als eerste

Sterkte

@Bart lees mijn uitleg eens (verhaal 2026). Dan begrijp je beter waarom je in de fight flight zit en ook hoe je er uiteindelijk uit komt :)

Tnx ax. Hebben jullie ook de brainfog?

Krijg grip op je denken misschien wel een goed boek voor je, helpt mij enorm bij piekeren

Ja herkenning. Hoort bij een bo.

Fijn om te horen, is namelijk erg vervelend en benauwend

Ja, snap ik. Ik heb t vaak savonds net voor t slapen. Is een soort vluchtreactie van je lichaam. Het wordt minder!

Goed om te horen! Ik heb het gelukkig ook niet de hele dag, maar soms spannen al mn spieren aan in mn rug, keel en buik. Hopelijk wordt het snel minder

Heb ik ook veel last van gehad. Mijn adem zat te hoog en alles was heel gespannen. Wat mij heeft geholpen was mijn buik af en toe laten masseren bij de fysio en yin yoga helpt met de spanning eruit te halen. Ook ademhalingsoefeningen en heel veel ontspannen hielp.

Heb dit ook heel vaak ja, vooral na een situatie waarin ik veel spanning ervaarde. Gaat ook samen met een heel onrustig gevoel bij mij. En beiden nemen tegelijk af wanneer ontspannen (eindelijk) eens lukt. Pas dan lukt rusten ook echt bij mij. Erg naar gevoel.. maarja hoort er bij dus.

Ik heb na een jaar nog steeds dat als ik wakker wordt ik even ontspannen ben en dan begint het denken en het onrustige nerveuze gevoel weer. Dit verdwijnt soms na een uur maar is altijd aanwezig op de achtergrond.
Ik had al jaren dat ik mij nooit echt ontspannen voelde en altijd maar doorging. Kon er zeg maar mee omgaan maar vorig jaar lukte dat niet meer. Stress systeem stond ineens op volle toeren voor een aantal maanden. Het gevoel dat je als het ware achterna gezeten wordt en nergens rust kunt vinden is gelukkig niet vaak meer aanwezig. Maar dat soms overweldigende nerveuze gevoel is lastig. Accepteren is de enige weg hieruit.

Hoi Bert, Herkenning. Bij mij ook veel en veel Minder. Het nerveuze gevoel. Werk jij ondertussen weer?

Ik werk 3 dagen op de zaak en 2 ochtenden thuis. Nog steeds lastig om ontspannen op werk bezig te zijn. Ook nog wel soms chaotisch in hoofd en niet altijd lekker in mijn vel. Vaak nog prikkelingen /branderig gevoel in benen en rug. Soms weer tijdje weg.

Wow! Maar je slaap wel weer redelijke/goed?

Slaap zeker goed. Wel soms veel dromen en zweten. Maar bij wakker worden niet de energie dat ik er meteen uit wil springen. Maar dat heb ik al jaaaaren niet 😊

Dit is de reden dat ik social media heb verwijderd. Lekker focussen op mezelf ipv naar de rest kijken en me daar dan alleen maar slecht over voelen, FOMO voelen.

Ik ga helemaal NIKS doen dit weekend!

heb ik ook niet meer! Maar fomo voel ik nog wel met vlagen.

Ja ik ook hoor. Ben veel te jong om thuis te zitten.

Het is verschrikkelijk moeilijk, wat er allemaal wel niet bij komt kijken, op vele verschillende vlakken.

Zelfde hier! Ik zit eigenlijk ook bijna de hele week alleen, behalve tijdens het avondeten als mijn partner ook thuis is. Ik vind het wel heel dubbel. Want het is super rot om 'stil te staan', leuke dingen te missen en alleen te zijn, het voelt eenzaam, maar ik raak anders veelste overprikkeld en dat kan ik ook niet aan. Dat maakt alleen zijn juist weer even fijn.

Ik ben samen maar voel me rot. Dus het maakt niks uit mensen.

Hoi Fred, ik zie vaak (negatieve) reacties van je op dit forum. Ik hoop dat je een manier gaat vinden om met je bo om te gaan. Krijg je goede hulp? Hoop het echt voor je!

Activeer je nervus vagus - luc swinnen
Overprikkeld brein - charlotte labee
Zenuwstelsel regulatie oefeningen - Het Hele Plaatje

Luc Swinnen legt het inderdaad goed uit! En als je Engels goed is, zou ik je adviseren de gratis content van Irene Lyon te bekijken. Zij legt het erg goed uit.

Het filmpje op YouTube is een goede start; Trauma and the nervous system; A polyvagal perspective van The Trauma Foundation

Je hebt die versie ook met een NL'se ondertiteling.

Verder heeft Open Bewustzijn (.nl) gratis webinars, waar je meer kennis krijgt over de polyvagaal theorie.

De polyvagaal theorie heeft voor mij de antwoorden gegeven op allerlei klachten die ik heb (gehad). Ik hoop dat het jou ook helpt :)

Ik heb trouwens ook ERG veel gehad aan de podcasts waarin Jan Bommerez uitleg geeft over o.a. het zenuwstelsel. Hij kan het fantastisch beknopt en helder uitleggen. Hij heeft alles zelf doorleefd en uitgezocht.
Hij heeft ook 2 cursussen, waaronder leren loslaten, waar deze theorie ook naar voren komt. Je kan 4 gratis lessen doen en een tip; bij de laatste mail volgt dan een kortingscode :).

The secret language of the body - jennifer mann en karden nogwat

Laten zo goed zien hoe zenuwstelselregulatie/polyvagaaltheorie/innerlijk kindwerk/attachment theory samenkomen en je kunnen helpen te helen van trauma/angst/burnout/chronische pijn en vermoeidheid/the list goes on.

Met oefeningen erin, heel toepasbaar.

Hoi L,

Ik ben inmiddels 1,5 jaar onderweg. Mijn re-integratie bij mijn werkgever is tot nu toe geen succesverhaal (ik heb er laatst een verhaal over geplaatst i.v.m. een enorme terugval en re-integratie die vastliep). Ik ben ook bezig met afspraken en vacatures doornemen voor spoor 2. Verder wordt er gekeken of ik op een andere plek mijn belastbaarheid kan vergroten, ergens in het groen :) even heel wat anders dan wat ik gewend ben. Dat spreekt me meer aan dan bij mijn eigen werkgever, omdat ik daar iedere keer weer druk en stress ervoer, dat belemmerde mijn herstel.
Spoor 2 vind ik ook wel deels ingewikkeld. Eerst had ik veel weerstand en zag ik het nut er niet van in, maar nu hoop ik dat ik via die weg misschien wel een functie vind die beter bij me past.

Mijn ervaringen met re-integreren terwijl je dat nog niet zo ziet zitten zijn dus niet zo positief. Door druk vanuit mijn werkgever, en door druk vanuit mijzelf ben ik daardoor maandenlang weer mijn grenzen over gegaan, waardoor ik nu weer even volledig thuis zit.

Ik herken je worsteling, ik vond/vind het ook heel tegenstrijdig. Voor je gevoel wil je vooral rust en duidelijkheid en tijd om te herstellen, maar tegelijk voel je aan allerlei kanten (werkgever, spoor 2) druk om weer te moeten presteren of opbouwen.
Ik zou erg voorzichtig zijn met 'jezelf een schop geven' zoals je beschrijft. Dat heb ik dus geprobeerd, en daardoor belandde ik in een giga terugval. Het enige advies dat ik heb: luister goed naar je lichaam. Je gevoel van angst is ook een burn-out symptoom. Als dat weer toeneemt (piekeren, slecht slapen, continue onrust) is mijn ervaring dat je daar juist niet door moet duwen, maar een stap terug moet doen zodat je herstel er niet onder lijdt.

Dit zijn zomaar wat ervaringen van mij, wie weet heb je er wat aan. Hoe dan ook: sterkte met alles en mijn les van de afgelopen maanden: luister goed naar je lijf, want als je naar die druk om weer te 'moeten' luistert zeg je te vaak nee tegen jezelf en dat haalt je weer onderuit. In mijn geval een bekende valkuil, ik heb dus ook nog genoeg te leren op deze lange weg. ;)

Ik moet eerlijk zeggen dat ik dat hele spoor 2 echt een idioot systeem vind. Niet dat het bestaat, maar hoe vroeg ermee begonnen moet worden. Het hele re-integratie systeem is om zo snel mogelijk weer aan het werk te gaan, ipv om zoveel mogelijk stress bij de zieke weg te nemen. Frustrerend.

Helemaal met je eens Ax, ik denk dat het bij veel mensen de stress alleen maar doet verergeren en het herstel belemmert. Dat was bij mij een tijd lang ook zo. Eigenlijk zou het pas opgestart moeten worden als iemand weer voor x aantal uren belastbaar is voor werkactiviteiten. En eerder alle focus op herstel. Maar goed, we hebben er maar in mee te gaan. ;) Moet jij er ook veel voor doen aan activiteiten Ax?

Hoi Em, bedankt voor je openheid. Dat helpt zeker. Ik zal je advies in acht nemen en goed op mijn grenzen en belastbaarheid letten.

En ook ik vind spoor 2 een belachelijk systeem. Eigenlijk zou de werkgever veel meer kunnen doen vanuit de menselijke maat. Eerst herstel, dan belastbaarheid en dan pas iets anders.

Ik probeer spoor 2 ook te zien als kans. Iets dat beter past vinden. Alleen t zou fijn zijn als de belastbaarheid en mijn emoties t daarmee eens zijn haha. Rationeel snap ik het wel.

Succes em en ax

Hoi L,

Daar sluit ik me bij aan, eerst weer wat meer herstel en belastbaar zijn en wie weet is spoor 2 dan een mooie kans om iets te vinden wat bij je past en waar je blij van wordt.
Dank je, jij ook succes 👍🏼

Ik vind het ook allemaal maar lastig, maar soms kan het ook zijn dat je net dat zetje nodig hebt om door te gaan. Maar inderdaad naar je lichaam blijven luisteren.

En ook vervelend dat je negatief advies van de psycholoog kreeg. Kan je ook geen negatief advies van de bedrijfsarts krijgen? Dat je zeg maar terug moet naar die afdeling

Nee, die heeft al ingestemd met. Als t niet goed gaat, dan een nieuw arbeidsdeskundig onderzoek (daarin staat ook terugkeren kan).
Blijft zoeken. En het is allemaal zo spannend... je hele systeem wil veiligheid, maar de wereld biedt dat niet altijd.

Op hoeveel uur zit je nu L?

Hoi B, een maand is niet lang, en gelijk 4 uur op een dag werken is wel vrij lang. Als jij van het idee gelijk in de stress schiet denk ik dat het een duidelijk signaal is dat het teveel is. Zou het zeker aangeven bij je bedrijfsarts, en niet sneller gaan dan je gevoel toelaat. Zelf negeerde ik dat gevoel met als gevolg dat mijn herstel stagneerde. Anderzijds heb ik ook meegemaakt dat mijn angst soms onnodig bleek te zijn, vooral los van werk. Het blijft soms zoeken, maar aangezien je nog maar een maand thuis zit zou ik vooral op je gevoel vertrouwen!

En hoe je dat aangeeft: denk vertellen dat het idee je enorm veel stress geeft, en dat die stress er weer voor zorgt dat je niet in de herstelmodus komt. Dus je gevoel benoemen bij de bedrijfsarts, en wat de gevolgen voor jou zijn daarvan.

Veel sterkte! En wees vooral eerlijk naar jezelf en naar de bedrijfsarts.

Helemaal eens met de anoniemen van hierboven. En 2x 4u vind ik ook wel erg veel om mee te starten. Bij mij werd 2x2u thuis aangeraden en die uren mochten op mijn werklocatie, maar ook thuis zijn. Goed om naar je lijf en signalen te luisteren en ook goed dat je dit opmerkt. Sterkte/succes!

Hallo B, ik vind dat ook veel te snel. Ik heb een soortgelijke situatie. Ik zit nu 2 maanden thuis en kan pas komende week naar mijn eerste afspraak met praktijkondersteuner.
Mijn bedrijfsarts wil dat ik al ga beginnen met 3x 2 uur werken . Bij de gedachte alleen al word ik al niet goed. Het voelt weer alsof ik terug bij af ben met mijn stress niveau.

Ik zou het zeker aangeven dat het nog te snel is. Ik weet niet of je fysieke klachten hebt, maar benoem die ook zeker. Geef ook aan hoelang je je kan concentreren en hoelang je kan lopen. Hoe huishoudelijke klusjes gaan etc. Sterkte!

Niemand die er ervaring mee heeft? :)

Ik ken het niet.

Is dit een soort OR methode? (Opbouw reserves)?

Ik ken het niet, maar misschien een ergotherapeut een idee? Zit in je basispakket voor 10 uur per jaar.

Ik heb nu 2 x proberen te reageren, maar helaas komt het niet door.. ik probeer eerst dit berichtje eens

Hoi!
Das een lastige situatie. Kan je bij je oude werkgever nog wat doen?

Ik heb ook weleens gegoogled of je hier ook een arbeidsmarkt voor hebt of vacaturebank. Mensen met een krasje en dan iets vab reïntegratie banen oid. Maar dit lijkt nog niet te bestaan.

Ik zit zelf in spoor 2 en daar noemen ze het op zoek naar een werkervaringsplek. Misschien kan je op die manier met open sollicitaties iets bereiken? Ben je energiek en sterk genoeg? Het lijkt me namelijk stressvol op dit zelf te moeten doen.

Hoor van je

Hoi L,

Bij mijn oude werkgever kan ik niks meer doen. Het vervelende is dat mijn prognose van reintegratie nog maar 1 a 2 maanden zou duren.

Vooralsnog solliciteer ik nu normaal en probeer ik er open over te zijn en bouw ik een 2 a 3 maanden tussen de mogelijke banen in om verder te herstellen. Maar vind het een risico om ergens anders te beginnen zonder de belastbaarheid getest te hebben.

Hoi M.
Ik zit in hetzelfde schuitje; mijn jaarcontract loopt volgende maand af. Heb dezelfde vraag en lees daarom heel graag mee naar adviezen en ervaringen van anderen.

Hoe kom je idd in deze situatie aan weer een werkplek?
Op UWV.nl hebben ze het over een proefplaatsing. Bij een proefplaatsing werkt iemand met behoud van zijn UWV-uitkering 2 maanden op proef bij een werkgever. De werkgever hoeft dan geen loon te betalen.
Dit kan dan misschien vermeld worden bij een (open) sollicitatie?
Wat L.zegt; lijkt me erg stressvol om dit allemaal zelf te moeten doen.
Je kunt ook evt. vrijwilligerswerk gaan doen. Zo kun je rustig opbouwen qua uren en aanvoelen waar je aan toe bent.

Puur ter info:
Wanneer je een Ziektewet uitkering van UWV ontvangt en je tijdens deze ZW uitkering gaat werken wordt er 70% van je SV-loon in mindering gebracht op je ZW uitkering. Omdat slechts 70% van je inkomsten wordt gekort tijdens ziekte loont het om tijdens je ZW-uitkering van UWV te gaan werken.
Dit heb ik gegoogled, dus correct me if im wrong..

Ik leef en voel met je mee en hoop echt dat je er uit komt, en doe vooral rustig aan
Liefs Mi

Ik zou jet UWV gewoon bellen. Ze hebben daar werkadviseurs

Wat goed dat je hulp hebt voor tijdens jouw proces!

Elke week een sessie is veel, ik snap wel dat dat erg vermoeiend is. Zouden de sessies misschien elke 3 weken kunnen? Dit zodat je meer ruimte hebt om alle informatie van de sessie goed te verwerken en weer op energie te komen. Ook is de timing van therapie heel belangrijk. (Ligt aan in welke fase van de burnout je zit) in het begin is het vaak nog sws veel te veel.

Ik hoop dat het binnenkort beter gaat en je met je psycholoog een passende oplossing kan vinden :)

Ahh thx Devin, denk dat ik zoiets ga voorstellen (kortere sessies of om de week). Ik ben nu bijna een jaartje in mn BO, en merkte dat ik juist na redelijk wat fysiek herstel meer in de emotionele en mentale herstel "fase" kwam. Dus vandaar de psycholoog ook. Maar misschien proberen we net te veel voor hoe emotioneel kwetsbaar ik nog ben

Ik heb precies hetzelfde. Wekelijks een uur. Veel te heftig voor me. Heb daarna 2 dagen migraine elke keer…
Ik ga aankomende week starten met steeds een half uurtje. Kijken of dat beter gaat. Ipv een uur.

Ik heb precies hetzelfde. Wekelijks een uur. Veel te heftig voor me. Heb daarna 2 dagen migraine elke keer…
Ik ga aankomende week starten met steeds een half uurtje. Kijken of dat beter gaat. Ipv een uur.

Traumaverwerking en onderdrukte emoties zijn belangrijk, maar zorgen wel dat je lichaam weeer in de stress komt. En met een ontregeld zenuwstelsel blijf je veel langer in die stress hangen. Zou inderdaad kijken of je wat terug kunt schroeven. Een beetje vermoeid zijn mag, maar het moet niet je herstel tegenwerken. Wellicht inderdaad ook kijken of korter mogelijk is?

Heel herkenbaar Anne!

Zet m op.

Herkenbaar. Zeker geen gek idee om te minderen. Minder lang/vaak. Wat bij mij hielp in deze fase was juist meer werken met zenuwstelsel werk, co-regulatie, ipv praten over al je diepgewortelde trauma’s. Juist ff zorgen dat je je veilig voelt in therapie. Met een lichaamsgericht therapeut bijv. Sommige psychologen zullen hier (hopelijk) ook van af weten. (Polyvagaaltheorie)

Kijk even op burn-out-specialist.nl Fred. Daar staan heel veel klachten die je kunt krijgen van een bo. Daar vind je al jouw vragen hierover terug.

Hoi Fred, geduld hebben. Niet proberen tegen je lijf en angsten te vechten. Dat klinkt vast heel lastig en dat is het ook. Maar het wordt op den duur echt minder, die angsten. Ik had er maandenlang veel last van en inmiddels een stuk minder. Hopelijk geeft je dat wat moed. Sterkte met alles

Ik herken dit ook Fred! Er was een moment dat ik zo angstig was dat ik alleen maar paniekaanvallen had, ging hyperventileren, overgeven, dacht dat het nooit meer goed zou komen. Ondanks dat iedereen zei dat dat wel komt, dacht ik alleen maar; je snapt me niet, het komt echt niet meer goed. En daar ging ik dan weer verder in de negatieve spiraal waardoor de angst, stress en klachten nog erger werden. Hierdoor raakte ik alleen maar vermoeider en dit is een hele gevaarlijke visueuze cirkel die je alleen maar zieker maakt.

En ook dit zal je waarschijnlijk vaker gehoord hebben al: maar het zit hem echt in de acceptatie. En ik dacht wel 100x dat ik het al geaccepteerd had maar dan kwam weer die negatieve spiraal en de angst...

Het heeft tijd nodig, en je komt hier uit. Echt waar! Maar het kost tijd, heel veel geduld, stoppen met vechten en het belangrijkste; professionele hulp!

Mij hielp het om de angsten op te schrijven en ze als het ware naast me te zetten en er van een afstandje naar te kijken. Waar ben ik eigenlijk bang voor? Wat vertelt deze gedachte me? Is die realistisch? Helpt deze gedachte me?

You got this!

De eerste anoniem lijkt gelijk te krijgen.

Beste Fred, als je zo blijft denken dan kom je er inderdaad niet uit. Je hebt alleen jezelf ermee... Hoe langer je je verzet, hoe langer het herstel gaat duren weet ik helaas uit ervaring.

Een frisse neus halen hielp mij ook altijd om uit de angst te komen. Al is het maar voor korte duur, het geeft je wat helderheid.

Ook heb ik het boek :het grote depri doeboek gekocht. Hier staan veel handige tips in voor angst!

En helaas, hoe rot het ook klinkt, een burn out is een strijd die jij voert en waar jij het werk moet doen om eruit te komen. Anderen kunnen je even geruststellen, of handvaten geven, maar jij moet het doen. Heb vertrouwen in jezelf.

De eerste anoniem heb ik gerapporteerd. Als je alleen maar negatieve bevestiging zoekt zit je niet op het juiste forum Fred. Soms krijg ik bij je reacties het idee dat je het erg somber inziet (begrijpelijk), maar ook niet zit te wachten op positievere berichten of advies. In dat geval kun je beter geen verhaal of vraag plaatsen, maar gewoon doorgaan met hoe je al bezig bent. We doen allemaal ons best om weer beter te worden. Het is begrijpelijk dat je er geregeld doorheen zit, dat is voor velen herkenbaar. Maar de mate waarin je je situatie accepteert en weer beter wilt worden draagt uiteindelijk ook bij aan je herstel.

Je kunt je amygdala wel degelijk positief beïnvloeden. Onderzoek wijst uit dat je amygdala minder hyperactief wordt door meditatie (en al helemaal TM). Dan heb je nog zoiets als neuroplasticiteit, wat betekent dat jouw hersenen en heel jouw systeem in staat zijn te veranderen, andere “paadjes” in je brein aan te leggen. Dus: niks is voor altijd, ook niet deze shit waar je nu in zit. Ook niet de angst. Ook niet de burnout “schade”. Jouw lichaam heeft een zelfherstellend vermogen waar je u tegen zegt. Leer daar op vertrouwen.

Tnx allen voor de tips

Voel me gewoon zo slecht en merk dat het allemaal zo lang duurt. Vind het niet leuk meer. Kan erom huilen...

Huil er lekker om! Is juist goed 😂 gooi je emoties eruit

Fred, het komt goed met jou/met ons allen. Het heeft tijd nodig. Ik sluit mij verder aan bij de fijne reacties van hierboven.

Dat is heel herkenbaar hoor Fred. Ik zit er ook met vlagen erg doorheen en verlies soms de moed omdat het allemaal zo lang duurt en ik me zo naar voel. Ik probeer er maar op te vertrouwen dat het ooit weer goed komt.

Ik heb vervreemding van mezelf. Herken niks meer. Dat is toch niet normaal. Ik had nooit van baan moeten wisselen. Ik had een rustige overheids baan en dan kom je in een hectische slaven organisatie waar je aan kapot gaat. Ik heb er zo een spijt van. Nu compleet van het padje af geweest en gesloopt..nu mezelf kwijt. Niks voelt meer zoals het hoort.

@Fred, ik had dezelfde gedachten helaas! Ook het gevoel van mezelf compleet kwijt zijn, vinden dat ik dingen anders had moeten doen want dan had ik de burn out kunnen voorkomen. Helaas is het zo dat een burn out niet alleen ontstaat door externe omstandigheden (bv. Je werk) maar ook door de persoonlijkheid. Dus met een burn out is het vaak niet de vraag of het je gaat overkomen maar wanneer...

Probeer deze opnames eens, wellicht geven ze je wat meer rust;

youtube.com/watch?v=Hfg_sbJVLQc

spotify.com/episode/4CcQQFNfyJ22sYVWSAPSiA?si=einoGa07RIyH96Lqubn9hw

Heb je al professionele hulp?

Wat goed dat je dit opmerkt. Ik denk dat dit lichaamsbewustzijn een hele goede stap is in je herstel. Die base line van onrust wil je natuurlijk liever niet en zit juist herstel in de weg. Het gaat erom te ontdekken wanneer je die stress/onrust wel voelt en wanneer niet. En dan natuurlijk meer dingen doen waar je lichaam van ontspant, en minder doen waar je die onrust/stress van voelt.

Het lijkt om werk te gaan bij jou. Wat gebeurt er als je nog even minder of niet werkt? Misschien kan je dat een week uitproberen? Dus niet per se op vakantie maar gewoon de afwezigheid van werk. Misschien is dat nog wel even wat je nodig hebt.

Je kan nog verder doorzoeken naar wát het is aan werk. Word je daar getriggerd in iets? Ligt het aan de cognitieve belasting? Of aan dat je je daar niet op je plek voelt? Aan onderliggende angsten/overtuigingen die daar opspelen? (Dingen zoals ik moet hard werken en opbouwen om waardig te zijn, of pleasergedrag vertonen, willen dat anderen je leuk en slim vinden, je misschien helemaal niet meer op je gemak voelen of je opgejaagd voelen om op te bouwen?) of misschien moet je wel filerijden naar werk en is dat ook teveel? Wat gebeurt er als je dat kan aanpassen door gebracht te worden of thuis te werken? (Als dat een optie is)

Probeer je lichaam en die baseline verder als kompas te gebruiken. Wanneer voel je het meer en wanneer minder? Er zullen ook op werk soms wel verschillen zijn in hoeveel onrust er is.

Hopelijk heb je hier iets aan!

Kak is fake he. Daarom is hij gestopt. Hij was ontmaskerd

Kan je ons op de hoogte houden en vertellen wat de methode ongeveer inhoudt? Dank alvast

Ik las erover in het boek ‘over de kop’ van Brankele Frank en ben er sinds ongeveer een week mee bezig. Dus kan je er nog niet heel veel over vertellen. Maar vind het tot nu toe wel prettig om een soort ritme te hebben in het rusten ook. Soms voel ik als ik lig pas hoe moe of onrustig ik ben.

Ach wat bizar dat iemand een burnout faken. Toch vond ik dat hij of zij wel dingen schreef die ik herkende.
Ben benieuwd naar jouw ervaringen Anoniem en ik zal wat meer over de methode schrijven andere Anoniem.

Gaat weg. Ik heb het ook nog vaak, maar als ik rustig aandoe veel minder

Hoe voelt het bij u ano?

Hoe voelt het bij u ano?

Hoe weet u dat het weg gaat als u het nog heeft ano?

Omdat ik het ook een aantal dagen achter elkaar niet heb en een hele lange tijd niet heb gehad.

Bij mij is het er altijd

Hoelang zit je er al in?

1.5 jaar

Ik herken dit gevoel ook (last van as we speak...) en vond het altijd moeilijk om het exacte gevoel goed te omschrijven. Of het ooit weg gaat, geen idee. Ik heb er hele periodes geen last van. Dat zijn periodes van weinig prikkels (bv. Geen sociaal contact en beeldscherm gebruikt). Als ik weer iets meer op mn telefoon zit, vermoeider ben of op drukke/lawaaierige plekken ben geweest komt het weer terug. Ik link het aan dat mn hersenen overprikkeld zijn maar kan voor iedereen natuurlijk anders zijn. Voor mij is het een teken om het even wat rustiger aan te doen (ondanks dat dat soms betekend helemaal niets doen). Een warme douche of even een frisse neus halen/wandeling werkt hier goed tegen. Dan is het even weg.

Hoi, heb sinds 2 maanden hier ook last van (daarvoor alleen soms een lichte hersenmist op vermoeide momenten). Ik denk zeker dat dit (net zoals al je burnout klachten) verdwijnt. Je hersenen hebben gewoon nu veel te verwerken waardoor het niet zo gek is dat je hersenen minder kunnen/anders voelen.
Je hoort wel soms dat mensen na hun burnout altijd wel gevoelig blijven om zulke symptomen opnieuw te ontwikkelen. Maar tja, misschien ook ergens positief, gezien je dan duidelijkere signalen krijgt dat je te ver gaat.

Kan overprikkeling genezen?

Overprikkeling kan zeker genezen. Je hersenen veranderen daadwerkelijk tijdens een burnout, delen groeien en andere krimpen. Hierdoor weten je hersenen niet meer goed hoe het met prikkels moet omgaan maar je hersenen kunnen langzaam weer herstellen en dus je weer weerbaarder maken voor prikkels! Mocht je veel van dit soort vragen hebben, kan je ook eens met chatGPT chatten! Die heeft veel, en snelle antwoorden en tips!

Hoi Fred,

Ik ben ook lang overprikkeld geweest. Zelfs zo erg dat ik niet meer naar de supermarkt durfde vanwege de prikkels. Nu is het met het mooie weer ook nog wel lastig voor me eerlijk gezegd, maar gaat steeds beter. Ik heb geleerd dat overprikkeld een gevolg van veel stress is. Stress kan ervoor zorgen dat je mentaal overbelast raakt en daardoor kun je overprikkeld raken. Het is dan moeilijker om informatie en dus prikkels te verwerken. Nick de Waard vertelde mij dat. Hij is een coach die dit zelf ook heeft meegemaakt. Je kunt echt weer herstellen hoor! Blijf positief en mijn advies is als je graag hulp wilt om aan de slag te gaan met iemand die dit ook heeft gehad.

Liefs,
Karen

Ik heb constante brainfog en hoofdpijn hele dag door. Geen enkel moment meer een normaal hoofd. Ik kon in begin geen tv kijken en werd gek van vuurwerk en harde muziek en geluid in algemeen. Nu 1.5 jaar verder is het iets verbeterd. Kan weer tegen geluid en kan weer wat tv kijken. Alleen de hoofdpijn en brainfog is er nog en maakt me bang. Gewoon nooit meer een normaal helder hoofd. Voel me zo gehandicapt. Waarom dan ook zoveel stress tegelijk. Ik was nooit zo. Stond middenin het leven. Hield van vissen, een bios pakken, uit eten, concertje bezoeken. nu een gehandicapte.

Groet fred

Echt verschrikkelijk hoor Fred en hier hebben we allemaal zulke verhalen. We hadden hier allemaal eerst een ander leven. Ik ook, altijd in om iets gezelligs te doen, theater, dagjes uit, weekendjes weg, vakanties, terrasje pikken en ga zo maar door. Dus ik snap heel goed waar je doorheen gaat. Maar het komt goed, ik geloof daar in. En kijk naar wat je wel alweer kan vergeleken met een tijd terug. En ja het gaat langzaam, dat vind ik natuurlijk ook. Maar je daar elke dag druk om maken helpt ook niet. Hopelijk kun je het opbrengen om een beetje positief te blijven, hoe moeilijk ook. En heb je je dag niet, dan is het zo. Dat mag ook. Schrijf het hier van je af. Dat helpt een beetje. En volgens mij ben jij ook nog nooit iemand tegengekomen gekomen die de rest van zijn of haar leven in een burn-out is blijven zitten. Met andere woorden, het gaat over.

Sterkte

Hier nog een bij mij recht in het hoofd

Ja ik heb dit ook. Ook wel eens ‘s ochtends bij wakker worden trouwens. Dat ik zwetend en ‘schrikkend’ wakker word. En ik heb dit inderdaad vaker als ik me ergens zorgen over maak of iets teveel heb gedaan.
Beschouw het zelf maar als één van de vele rare stressreacties (hoewel ik ook een vrouw van 40+ ben dus zou bij mij evt. deels ook al perimenopauze kunnen zijn).
Misschien even kijken of het weer minder wordt als je iets rustiger aan doet of ‘went’ aan het re-integreren?

Hi Anoniem,

Heb ik ook gehad, vervelend he? Ik had het dan ook nog in combinatie met een hyperventilatie aanval. Genieten. ;)

Bij mij was het te linken aan overprikkeling. Wat hielp: een uur voor het slapen geen schermen meer. Mijn telefoon laat ik in de woonkamer, tv uit. Kalmerende muziek aan (bijv yin yoga 2025 playlist op spotify). Even inchecken op een matje, licht stretchen (childspose, benen omhoog, cat cow, lichtjes schudden bijv of google strechtes voor het slapen). Dan naar bed en je gedachtes opschrijven in een boekje. Zo neem je er afstand van. Dan nog wat lezen, het liefst geen spannend boek. Als je dit elke avond toepast, zal je merken dat je steeds rustiger slaapt. Ik hoop dat het je kan helpen! Succes :)

Hoi M, dankjewel heb soms even herkenning nodig. Ja het gekke is soms weet ik niet eens of ik om iets zorgen maak. Ik heb net een arbeidsdeskundig onderzoek achter de rug en ik dacht er toch niet echt veel aan. Maar wellicht iets in het onderbewuste in combinatie met ner gestart met reïntegreren en meer doen in sociale sferen. Maakt me wel echt zo onzeker..

Hoi L, dat lijkt me pittig met hyperventilatie… Dankjewel: ja ik doe ook uur voor slapen geen tv/telefoon meer en zet een meditatie op van 30 minuten. Dat schrijven heb ik een tijd gedaan: ga dat weer oppakken. Dankjewel! (En voor de herkenning)

Komt mij bekend voor, zouden zomaar ook paniekaanvallen kunnen zijn, dat is ook verschrikkelijk.

Hoi Tess, wat goed dat je je verhaal deelt en wat super rot voor je! De moeheid duurt vaak lang, maar wisselt ook enorm van persoon tot persoon. Ik ben veel te snel weer gaan werken, dus daar heb je niks aan ;) maar misschien kan je gewoon eens koffie gaan drinken op je werk? Als dat goed gaat, ga je de week erna gewoon nog een keer (of twee) en kijkt eens hoe dat gaat. Kachel je helemaal in, is het niet oké.
Alleen: als je wil gaan werken omdat je je eigenlijk niet oké voelt, maar van jezelf moet, dan is het mss nog te vroeg

Het vervelende is dus dat ik thuis kwam te zitten tijdens een baan wisseling… ik probeer momenteel 2uurtjes per week bij vrijwilligerswerk op te bouwen maar ik merk dat ik daarna 2 dagen niks kan en ook mentaal een dip krijg

Xxxxxx

Hoi Tess, wat vervelend voor je.. Ten eerste het gaat echt goed komen!! Ik snap je onzekerheid, maar kijk naar de stappen die je al hebt gezet. En je schrijft hierboven dat je na 2 uur vrijwilligerswerk 2 dagen echt kapot bent. Echt super goed dat je het geprobeerd hebt, maar je lichaam geeft aan dat het nog te veel is. Heel moeilijk, maar ik zou een stapje terug doen. Ik vind dat ook heeeel moeilijk, maar het is echt beter.

Dankjewel Sander voor je reactie, ja inderdaad is echt heel moeilijk!!! Vooral omdat ik me thuis soms echt begin te vervelen waardoor je denkt JA! Ik kan het weer gaan proberen

K voel je Tess..

Hoi Tess, in jouw verhaal kan ik me helemaal vinden, ik zit zelf ook in een bo. Valt zeker niet mee, bij de 1 duurt het langer dan bij een ander. Ik heb de pech dat mijn werkgever mij niet serieus neemt. Ik was ook begonnen met gewoon een bakkie doen op de zaak. Alleen weet ik niet of het door de BO komt, maar het vertrouwen in mijn collega's is wel een eind weg.

Hoi corstiaan, wat vervelend dat werk jou niet serieus neemt… zijn ze niet bekend met BO? Ik snap wel dat het vertrouwen weg is, voelt niet als een veilige omgeving als je niet serieus genomen word en wat heel belangrijk is in deze situaties is dat je serieus genomen word, ze hoeven het niet te begrijpen aannemen is al voldoende.

Hoi anoniem, AD is niet alleen ontwikkeld voor een depressie. Ook voor angst, slaapproblemen, PTSS en zelfs voor prikkelbare darm syndroom. Ik ben zelf niet depressief, maar ik slik het tegen het slechte slapen. Kan een steuntje in de rug zijn.

Hoi anoniem, AD is niet alleen ontwikkeld voor een depressie. Ook voor angst, slaapproblemen, PTSS en zelfs voor prikkelbare darm syndroom. Ik ben zelf niet depressief, maar ik slik het tegen het slechte slapen. Kan een steuntje in de rug zijn.

Hi ik gebruik al jaren sertraline op een lage dosis, sinds mn BO ben ik gaan verhogen en heb ik wel overduidelijk verschil gemerkt, voor mij is het echt een wonder middel qua angst, maar voor iedereen valt sertraline anders

Ik heb het op een paar hele wanhopige momenten/periodes na soms twijfelen tóch niet genomen en ben daar nu blij om. Ik kan niet vertellen hoe het was geweest als ik t wel had genomen, maar het kan ook zonder ❤️

Hoi, dit geeft niet helemaal antwoord op je vraag over anti-depressivum. Maar ik slaap soms ook erg slecht (door stress/burn-out), maar tegelijkertijd zorgt het slechte slapen ook weer voor stress & vermoeidheid bij mij. Nu wilde ik ook nooit echt aan medicatie beginnen, maar heb ik na overleg met de huisarts een doosje oxazepam liggen. In een periode van slecht slapen neem ik dat soms (vaak ook maar een half pilletje) en dan slaap ik een nacht heel goed en diep en dan voelt het een beetje als een reset. Dan ben ik uit die neerwaartse spiraal. Ik kies er bewust voor om het maar soms te gebruiken, vanwege bijwerkingen en verslavende werking, maar het idee dat ik het heb liggen geeft al wat rust.
En het heeft mij tot nu toe ontzettend geholpen.

Bedankt voor jullie reacties! Ik zit ook enorm op de wipwap of ik wel of niet eraan wil beginnen. Het liefst zonder, maar een steuntje in de rug zou ook welkom zijn.
Ik ga gewoon eens in gesprek met de huisarts, de opties nalopen. Die oxazepam zal ik ook meenemen, bedankt voor de tips!

@Anoniem als je antidepressiva wilt gebruiken om zo snel mogelijk te herstellen, zou ik het afraden. Het is sowieso geen wondermiddel en bovendien probeer je het dan weer echt als "oplossing" voor je burn-out. Dat betekent dat je je ziekte niet accepteert, hetgeen wat het meest belangrijke is om te herstellen.

Als je het wilt om ietsje verlichting te krijgen, omdat het allemaal gewoon ontzettend pittig is en je een steuntje in de rug nodig hebt om het vol te houden, dan kan het wel iets toevoegen. Ik ben zelf aan de escitalopram gegaan omdat ik na anderhalf jaar ziek zijn verschrikkelijke angst en paniekaanvallen kreeg. Ik moest op een of andere manier die negatieve spiraal doorbreken en daarom ervoor gekozen ermee te starten. Ik had gelukkig weinig last van bijwerkingen, maar het is ook voor mij ook zeker geen wondermiddel gebleken.

Toevallig had ik het hierover met mijn zwager die psychiater is. Hij ziet het zo: Als je al langere tijd heel hard met jezelf aan het werk bent maar je vooruitgang gaat zeer traag door de bijkomstigheid van angst en paniek dan is het als alsmaar fietsen tegen de wind in. Een AD kan je helpen om zonder die scherpe randjes van angst, verder te herstellen. Je moet denk ik vooral zelf voelen dat je het wil proberen en alles is goed.

Dit probleem heb ik ook. Geen werkgever, maar waar begin je überhaupt? Ik heb ook wel gekeken of er een instantie is waar je terecht kan, maar die zijn er niet (echt). Ik weet dat ik wel een paar uurtjes aankan, maar vaak zijn zulke baantjes volle dagen, dus ik ben ook zoekende na 1.5 jaar. hoelang zit jij al thuis?

Wat lastig Ash en anoniem!! Ik zit niet in die situatie, maar dacht dat je misschien kan starten met vrijwilligerswerk? Dat je een paar uur in het verzorgingshuis helpt ofzo, daar kan je eerlijk aangeven wat er speelt. En als je daar dan langer kan zijn, kan je dat mss gebruiken als maatstaf wat lukt bij een baan.
Wat naar dat daar geen hulp voor is bij het uwv, jullie zullen niet de enige zijn in deze situatie

Lastig hè @ anoniem! :(
Ja dankje, dit lijkt mij inderdaad ook een goede manier. Om nog een beetje context te geven, ik zit nu een jaar thuis. Ik heb onlangs mijn eerstejaars gesprek gehad met een het uwv, wat trouwens telefonisch was wat ik eigenlijk vreemd vind.

Ik heb met mijn psycholoog inderdaad overlegt dat starten met vrijwilligerswerk voor mij goed zou zijn. Dit heb ik tijdens het gesprek met de verpleegkundige van het uwv voorgelegd.
Nu komt het: de verpleegkundige gaat dat doorgeven aan de verzekeringsarts en die gaat beslissen of hij of zij daarin mee gaat, of dat ze reden genoeg zien dat ik dan gewoon kan gaan werken. Ze kon me daar zelf niks over vertellen wat daar de uitkomst van zou zijn.
De beslissing die de verzekeringsarts maakt kan nog 3 maanden duren!?!
Iets met personeelstekorten denk ik zo.
Maar ik wil niet 3 maanden afwachten, ik wil het liefst nu kleine stapjes gaan maken.
Ik overweeg ook om wel een manier te zoeken om het alsnog te doen, en dan maar niet te melden bij het UWV. Officieel moet je vormen van vrijwilligerswerk namelijk melden.
Anders weet ik net ook niet, maar ze denken niet erg met mij mee. Dat moet toch anders kunnen..

@Anoniem zijn er niet dingen in je persoonlijke omgeving waar je al wat stapjes kunt zetten? Die lijken op werk? Mensen in je omgeving helpen, financiën doen, etc. Vrijwilligerswerk zonder dat het bij een officiële instantie is? Want ik zou toch niet te snel om het uwv heen gaan, omdat je niet in de knel wilt komen met je uitkering - hoe stom het ook is dat het zo werkt.

Ja daar heb je ook wel een punt, ik wil zeker geen problemen krijgen met mijn uitkering.
Ik ga nog eens nadenken en rondvragen in mijn omgeving of ik iets kan vinden wat binnen de mogelijkheden valt.
Bedankt in ieder geval.

Van die onopgeloste moordzaken (grapje, dit lijkt me vreselijk) 😂 ik hier ook voor de reacties met echt goeie tips

Tina en Chantal!

Voor de leuk: Aaf en Lies lossen het op of Weer een dag. Leerzaam: "Herstellen van burnout" van Evelien Aarten. Podcast aflevering met Damiaan Denys 'Waarom we moeten stoppen met excelleren", het is een losse aflevering maar die man zegt hele inspirerende dingen, die luister ik af en toe als opfrisser

De hete brij van Alex, Christine en Pepijn. Regelmatig hard op lachen van deze podcast

Stijn tobie en Jeppe show ook heel veel lachen, wat ook belangrijk is!:)

First of all: don't quit, indeed. I feel like you have a lot of strength and already choose for yourself in this situation. Don't make them change that! You are the only one who feels what you feel, and you are in control (even though it might not feel this way). It sucks that they aren't more supportive and I can imagine it causes you a lot of stress. I really hope that you are able to take some distance from your work and that you are able to find some rest, even though it's very hard when they keep pushing you and treating you this badly.
I think being back to work in 3 months is optimistic, though. And if they don't give you tasks, how can you go back to work? They also cannot just fire you. I would contact the HR department, if I were you, to tell them how badly you are treated. They are not allowed this.

Have they even sent you to a “arbo arts”? You should be sent there and this doctor should, together with you, decide how much you can handle at the moment and when and how you are going to increase your hours. So you should be totally included in that process.

Your work is actually obliged to send you there. To an independent doctor (arbo arts).

Good luck, dont let yourself get bullied by an immature company like this 😭

What an awful situation! As said above: your boss is obliged to sent you to a 'bedrijfsarts'. This doctor and you make the plan for reintegration together. If you work in a large company, contact HR. They should also be aware of your situation and can perhaps help you deal with your boss.
In this case it is a smart idea to save all the emails you have, so you have documentation your boss didn't follow the rules if they fire you or something like that. Best of luck!

Many thanks all for your replies and support. I am wishing you all the best!!
I was in contact with all: returning to work specialist- the company dr input comes from here, my boss , they also sent me to an occupational dr and also to Hr.
The HR was the last drop I could take as they told me have no solution and my abusive manager will be there and this is the law.
All these discussions, abuse and lack of support and pushing made me even sicker: insomnia,suffocation and continuing ruminating because I am shocked something like this is happening, I feel I am mentally abused. I will follow their plan, having only one work task that doesn’t allowing with my current job position. Most probably they want me back, isolated that they can easily fire me. But at this point I will just follow because to remain healthy it is more important that the justice . Also I wouldn’t be able to work and act normal.
I hope this is something isolated and not a lot of people are going through such a nightmare.
Thank you again to everyone and all the best!

It's not a normal situation, I hope you will get out of it somehow! Have you seen your GP/huisarts yet? Just to confirm your diagnosis, and talk about these awful problems at work. One other thing: with doctors, you are always entitled to a second opinion. That includes your occupational dr. They have to comply to this request. It is also the job of the dr to identify how safe your workspace is. I dont know if the doctor was pushy as well, but if he/she was kind, you could talk about this again. Perhaps they can advice an early 'tweede spoor'.
I wish you all the best, really an awful situation

Many thanks, yes. I have spoke with GP and said to go for a second opinion. I realised all this fight drains me and made me more ill, also I won t be ever well again around my boss or HR after their miss behave and continued pushy attitude to determine me to leave.
They won, I ll hang in there till full hours build up and hope for me to be healthy and to find a better place. However I am shocked that abuse can be so high and obviously and now I understand why it works and people quit. In the end nothing and nobody worth to fight them against your own well being and with the price of your own mental health. It is awful and hard to accept but this is it.
Hope not plenty if people are facing something similar.
All the best, strength and lots of health to everyone!

Lieve anoniem, wat rot dat je je zo voelt. Heb je het je vriend al wel genoemd? Niet dat hij niet mag gaan, maar gewoon dat je boos wordt omdat je het spannend vindt. Dat hij het een beetje begrijpt en jij je mss wat minder schuldig kan voelen.
Paniekaanvallen heb ik niet, slaap wel slechter als mijn man er niet is. Gekke tip: heb je een grote teddybeer ofzo? Mijn kinderen laten wel eens een grote knuffel in bed liggen bij ons, en gek genoeg slaapt het heerlijk! Het geeft je misschien wat troost om iets warms en zachts vast te kunnen houden als je in paniek raakt. Vanuit mijn werk zie ik ook mensen met paniekaanvallen, soms helpt het maken van een 'paniekplan' met dikke vette letters. Super duidelijk en korte zinnen, stap voor stap, wat je gaat doen in een paniekaanval. Die leg je, met alles wat je dan evt nodig hebt, naast je bed.
Succes!

Ik herken je verhaal compleet. Mijn man is de afgelopen maanden heel wat nachten weggeweest en dat blijft voor mij ook wleen struggle met slapen. Probeer je te realiseren dat veiligheid in jou zit ❤️

Lieve reacties!
Ik heb een knuffeltje met lavendel erin en dat geeft ook altijd rust! Zal hem er weer even bij pakken!
Dankjewel voor de herkenning en tips!

Wist je dat knuffelen met jezelf ook stofjes vrijmaakt in je lichaam waardoor je je ietsje veiliger gaat voelen? Dus je kunt ook je armen om jezelf heenslaan om een light vorm van dat gevoel op te wekken. Hetzelfde geldt voor het visualiseren dat je met je vriend knuffelt. Het is natuurlijk niet hetzelfde als the real deal, maar alle kleine beetjes helpen!

Nou weinig reacties hierop

Er zal niemand hier last van hebben hé Anoniem dat kan gelukkig maar

Hoi LN

Ik denk dat je de dokter wel mag geloven. Lijkt mij ook dat het stress gerelateerd is. Zelf heb ik ook nekklachten (spierspanning) en moet regelmatig kuchen omdat er inderdaad iets achterin de keel lijkt te zitten. Meestal in de ochtend overigens.

Het lijkt er ook op dat je nog met rouwverwerking bezig bent. En dat is niet zo gek.

Hopelijk ben je weer gauw van deze klachten af.

Dankje Burnie voor je reactie en jij ook sterkte

Ik hoop er ook gauw weer van te komen had vergeten mijn. naam eronder te zetten geen anoniem hoor

Probeer naar iemand te gaan die verstand heeft van je cellulaire gezondheid / mitochondrien / biohacken, en/of een orthomoleculair therapeut. Zoek bijv is naar Paola Xhuli op insta, je kan ook gratis een 20 min gesprek met haar voeren. Vraag haar om advies. Je hebt niks te verliezen zou ik zeggen. Ik heb ook eens die 20 min met haar gepraat. Vond haar services veel te duur maar ze gaf al heel veel waardevolle info in dat gratis gesprek en haar insta staat ook vol.

Maak ik hieruit op dat jij dit dus ook hebt, Anoniem?
Bedankt voor je adviezen. Helaas lukt het mij momenteel niet om de deur uit te gaan. En op social media zit/heb ik niet, vanwege alle prikkels die ik niet aankan.

Zijn er meer mensen die voedsel allergieën hebben?

Ik heb geen voedsel allergieën maar natuurlijk wel veel andere uiteenlopende klachten gehad die komen door burnout/zenuwstelsel uit balans. Jouw allergieën horen daar wat mij betreft bij. Wanneer je wel energie hebt voor een online gesprek van 20 min met wie ik noemde (je kan haar site gewoon opzoeken zonder insta) zou ik dat echt aanraden. Of mail haar!! Ze is heel aardig en misschien kan haar expertise/advies je wat meer rust/begrip/weten wat te doen geven.

Als dat allemaal teveel is (wat goed kan, been there) probeer je dan misschien meer te focussen op acceptatie (mooi topic over op dit forum) ipv heel erg bezig te zijn met die allergieën (super moeilijk is dat, maar wel de weg naar herstel, balans)

Ik heb wel last gehad van meer gevoeligheid voor voeding. Dat ik opeens heel veel kriebel kreeg of een opgezet gehemelte van tomaat, vlees, ei, pindakaas. Maar dat was soms wel soms niet. Nu het beter gaat heb ik daar geen last meer van! Het lichaam heeft een zelfherstellend vermogen waar we op mogen leren vertrouwen!

Succes 🍀

Dankjewel voor je uitgebreide reactie, anoniem. Heel fijn te horen wat jij had en hoe jij het ervaarde en hoe ik ermee om zou kunnen gaan. Vooral je laatste zin triggert me enorm. Dankjewel en sterkte ook voor jou gewenst!

Graag gedaan! ik hoop dat het je op positieve manier triggerde 😜 ik heb zelf keer op keer ervaren dat loslaten en niet op klachten focussen me meer rust gaf en uiteindelijk zorgde voor minder klachten. Zeker als de klacht heel heftig en ingrijpend is, is dat zó moeilijk. Ik had het bijv met zenuwpijn door heel mn lichaam. Toendertijd expres niet verder naar omgekeken omdat ik net als jij helemaal ook geen belastbaarheid had om ff naar een doktersafspraak te gaan of om het te “onderzoeken”.

Vandaag de dag heb ik géén zenuwpijn meer.

Het komt goed! Ik hoorde laatst een mooie quote “let go or be dragged”. Wellicht ook op ons van toepassing 😂

❤️🍀

Blegh ik had een lange reactie getypt en die is niet geplaatst :’) Altijd even kopiëren, dat blijkt maar weer.

Het kwam erop neer dat je lichaam nu heel hard aan het werk is om te herstellen en daar maar een heel klein beetje energie voor heeft. Daardoor kan het ineens heftig reageren op alle voedingswaren die wat meer moeite kosten om te verteren. Dat zijn vaak dingen als gluten, lactose, allerlei dingen waar mensen intoleranties voor hebben.

Daarnaast zijn er ook nog voedingsstoffen waar je lichaam altijd op reageert (vet, suiker, cafeïne, alcohol), maar nu nóg heftiger. Dat zijn voedingsstoffen waardoor je lichaam cortisol aanmaakt: het stresshormoon. Dus dan krijg je nog meer stresspieken.

Dit gaat allemaal weer afzakken :)

@Anoniem, goede quote! Ik “moet” het los gaan laten maar vind dat verdomd lastig, hahaha.
Super te horen dat jij van je zenuwpijn af bent zeg. Wauw. Wat fijn voor je. Heb je nog veel andere klachten of ben je er bijna “uit”?

@Ax, Bedankt voor je geruststelling en dat je benoemt dat het wel afzakt. Hoop het!
Inderdaad wat je zegt klopt, precies die voedingsmiddelen. Ik kan momenteel geen gluten verdragen, geen lactose, geen suiker.
Maar ook geen vet, geen koffie, geen thee, geen alcohol.
Maar ook geen tomaten, paprika, aubergine (alle nachtschaden groeten)…
Geen quinoa, geen gierst en geen havermout .. ondanks dat die glutenvrij zijn.
Zo bizar en akelig! Krijg er akelige klachten van waar ik erg van schrik.
Kan weinig meer eten… heel angstig.
Dus ik hoop idd met heel mijn hart dat dit weer eens opknapt.

Heb jij dit ook met voeding?

Haha is ook moeilijk. De mens houdt er zo van om controle te hebben over dingen.

Ik heb nog wel klachten zoals vermoeidheid, of opeens weer darmklachten of mood swings. Maar allemaal heel erg subtiel ivm eerst. Zolang ik rustig doe he! Ik ben niet eens begonnen met werken nog. Zodra ik teveel doe komen klachten vrolijk terug.

💞

Hoi Madelief,

Ja heel herkenbaar. Dat vage afwezige gevoel is voor mij hetzelfde als bij overprikkeling. Heb vaak ook dat ik me erg onrustig ga voelen als ik in direct zonlicht zit. Op goede dagen heb ik hier minder tot geen last van gelukkig. Dusja het enige wat je er helaas aan kunt doen is... accepteren en wachten tot je verder hersteld bent. Sterkte!

Heb zelf ook heel veel last van FOMO, dus ik weet hoe lastig het is. Soms lukt het niet om het te accepteren. Sterkte!

Herkenbaar! Ik krijg erg last van hersenmist, suizend hoofd, hoofdpijn en spierspanning in mn nek als ik te veel in direct zonlicht zit/loop. Super jammer, maar ik loop daardoor alleen in de ochtend en einde dag buiten en altijd met een petje en zonnebril op.

Inmiddels lukt t mij wel om steeds iets langer in de zon te zitten, maar 20min is wel de max nu. Hoe feller de zon, hoe korter t lukt

Hier ook herkenbaar! Als ik te lang in de zon zit lukt het mijn lichaam daarna vaak niet goed om in de rust stand te komen. Blijvende hoge hartslag, onrustig etc.

Super vervelend want ik ben echt een buitenmens en dat je dan met dit weer niet naar buiten kan voelt extra zuur..

Probeer misschien wat meer elektrolyten te nemen. Daar kan je ook brain fog van krijgen als je bij warm weer en veel zon te weinig elektrolyten (magnesium enzo) binnenkrijgt. Al denk ik zeker dat dat niet opeens 100% de oplossing gaat zijn, maar wie weet helpt het.

Heel herkenbaar!

Bij mij ook herkenbaar! Maar ik heb ook als het lekker weer extra last van hooikoorts wat hersenmist veroorzaakt. Helaas versterkt burnout allergieën.

Ik heb dagen zoals Madelief. Ik ga dan naar een voor mij speciaal plekje aan de Waal en dan ga ik op de krib of op een bankje zitten. Daar doe ik enkele mindfulnessoefeningen. Hier knap ik van op.

Herkenbaar! Bij mij komt het denk ik doordat mijn hart wat sneller gaat kloppen, en ik daar onrustiger van word. Alsof ik het associeer met angst, lijkt het. In de schaduw gaat het een stuk beter, en kan ik toch buiten zijn :)

Ik voel me juist beter en energieker door dit weer

Hoi Eloisa,

Zelf ben ik al lang bezig, en ondertussen weet ik dat het voor iedereen gewoon anders is. Als je met je vraag op zoek bent naar hoop: sommigen herstellen na een half jaar al. Anderen doen er langer over. Het is afhankelijk van zoveel verschillende factoren dat het gewoon niet te vergelijken is.

Zelf ben ik zelfs na de constatering van burnout, mede door advies van bedrijfsarts en toenmalige psycholoog plus mijn eigen natuur uiteraard, te lang doorgegaan. Daardoor kon ik na een jaar eigenlijk niet meer dan aan het begin. Ik ben nu 2.5 jaar bezig en val soms nog steeds ten prooi aan vergelijken met anderen, maar het doet me nooit goed.

Mijn post was opeens geplaatst, vreemd haha. Maar wilde nog toevoegen, het belangrijkste is de strijd op te geven, de strijd met je hoofd die meer wilt dan je aankan. En om echt te luisteren naar je lichaam. Dat is een proces met vallen en opstaan.

Veel sterkte en doe het vooral op je eigen tempo!

Sluit me helemaal aan bij wat Bart schrijft.
En het valt ook niet te vergelijken met anderen want ieder proces is anders. Zo heb ik wat tegenslagen gehad waardoor ik nu na een jaar misschien minder hersteld ben dan ik anders zou zijn. Ik werk nog niet en kan meestal één ding per dag zoals even naar een winkel of een vriendin op visite. Met ‘lege’ dagen tussendoor.
Maar ik heb wel heel veel geleerd waardoor ik beter met m’n burn-out om kan gaan en best vaak kan genieten van de kleine dingen die ik wel kan. (En soms ook even helemaal niet en dan slaat het verdriet om het ziek zijn of de paniek van ‘word ik ooit beter?’ weer even toe)

Ik denk dat een burn-out je dwingt om echt helemaal naar jezelf te luisteren, je eigen pad te volgen en de behoeftes van je lichaam serieus te nemen. Met vallen en opstaan en zonder tijdspad

Sterkte!

Deze periode vond ik een zware tijd. Zwaarder dan toen mijn kinderen op de basisschool zaten. Met behulp van een planning kon ik effectief met mijn tijd omgaan. De kleine rustmomentjes tussendoor waren heilig. Zo ben ik erdoor gerold. Dat was niet eenvoudig.

Heel herkenbaar. Het slapen is bij mij op den duur wel weer wat beter geworden, maar wanneer ik veel stress ervaar wat bij mij meteen omslaat in fysieke angstgevoelens zijn de nachten ook meteen weer drama. Ik heb ook opgroeiende pubers en maak me om hen regelmatig (teveel!) zorgen waardoor ik het gevoel heb om de haverklap een terugval te hebben. Mijn cyclus speelt hierin ook een heote rol, voordat mijn zenuwstelsel ontregeld raakte had ik regelmatig last van een kort lontje en onzekerheid een paar dagen voor de menstruatie. Nu is dat vele malen erger en veel meer angst. Doodeng is het!

Sterkte voor jou! ❤️ Ik heb ook goede dagen (gehad) en probeer me daar aan vast te houden. Het komt vast ooit goed!

Wat super zwaar! Hier moeder met wat kleinere kinderen (5 en 7), dus niet precies hetzelfde maar ik merk ook dat het veel extra stress meebrengt. Echte rust is er nooit. Ik ben heel blij met de momenten dat ze naar school zijn, maar man naar het werk en ik niet aan het re-integreren, want dat zijn de paar uurtjes in de week dat ik rust heb. Ik lig dan vaak voor het raam in de zon op de grond, zonder muziek of andere prikkels, gewoon even te zijn.
Hormonen: heel bewust door gegaan met anticonceptie. Zou je mss met de huisarts hormoonsuppletie voor de overgang kunnen bespreken? Als je dat wil, natuurlijk.
Heel veel sterkte voor jou, en alle moeders in deze situatie. Bedenk maar eens hoe knap het is dat je met kids en die wiebelige hormonen dit allemaal doet ;)

Hier het zelfde verhaal. Heb het idee dat de routine samen met burn out nu wel oké gaat. Het blijft lastig met kinderen omdat herstellen soms wel 10 stappen trager lijkt te gaan. Daarnaast erorm last als mijn maandelijkse periode aanbreekt en erna. Het lijkt dan op een terug val, enorm energieloos, down, hersenmist tot de Max en na mijn menstruatie krabbel ik er weer boven op tot de menstruatie weer aanbreekt. Heel vermoeiend en maar door blijven gaan voor de kleintjes!

Fijne moeder dag❤️

Hier het zelfde verhaal. Heb het idee dat de routine samen met burn out nu wel oké gaat. Het blijft lastig met kinderen omdat herstellen soms wel 10 stappen trager lijkt te gaan. Daarnaast erorm last als mijn maandelijkse periode aanbreekt en erna. Het lijkt dan op een terug val, enorm energieloos, down, hersenmist tot de Max en na mijn menstruatie krabbel ik er weer boven op tot de menstruatie weer aanbreekt. Heel vermoeiend en maar door blijven gaan voor de kleintjes!

Fijne moeder dag❤️

Heel herkenbaar. Ik voel me schuldig naar mn gezin toe. Een dochter met liefdesverdriet, een zoon die school niet leuk vindt, dit komt extra hard binnen. En dan idd hormonen die helemaal van slag zijn. Dus is dit nu een burnout of is het de overgang? Ik ben 44 jr. Tijdens mn menstruatie ben ik een wrak.. daarna krabbel ik wat op… maar moeheid en zenuwen blijven. Ik ga volgende week naar overgangsconsulente. Gelukkig is mn gezin heel begripvol. Maar ik vind het allemaal erg frustrerend! En dat helpt niet bij het herstel..
Heel veel sterkte! Houd hoop!

Ik heb geen idee volgens mij overlappen ze elkaar best wel een burn out en de overgang. Wat doet zo’n consulente precies? Kan je ons op de hoogte houden ben wel benieuwd.

En wat voor soort klachten heb jij tijdens je menstruatie? Heb je er heel je menstruatie last van? Heb je dit altijd al gehad of sinds je burn out of eventueel overgang?

Dank jullie wel voor jullie reacties! 🙏🏻 Ik heb zelf geen baarmoeder meer dus heb geen idee waar ik zit in mijn cyclus. Overgangsconsulente ben ik ook geweest. Kan heel helpend zijn! Bij mij gaf het helaas extra klachten dus ik gebruik het liever niet. Maar dat is zeker niet gezegd dat het voor jou niet kan helpen Es. In tegendeel! Ik hoor ook heel veel positieve verhalen. Ik heb een lange geschiedenis qua hormoon gebruik dus ik ben helaas daarin een iets ander verhaal. Ik probeer maar te accepteren en niet te frustreren….het lukt de ene dag beter dan de ander. Fijn te lezen niet de enige te zijn. Dat weet je wel, maar toch! Ik vind het inderdaad ook maar knap van ons 😍

R.

Respect !

Al jaren voordat je in de overgang komt gaan je hormonen schommelen. Daar hoef je geen last van te hebben, maar als er een stressvolle periode bij komt dan kan dat de druppel zijn. Ik zit na grote reorganisatie thuis. Dus in burnout en dat maakt helaas dat hormonen nog erger gaan schommelen. Ik ben mezelf kwijt, heel onzeker, zenuwen,somber, moe, geen fut. Nu blijkt ook dat ik 5x zoveel bloed verlies als wat normaal is. En uit bloedonderzoek blijkt dat ik dus een aantal vitamines en ijzer flink te kort kom. Dus geen wonder dat ik me rot vol, emotioneel en futloos. De overgangsconsulente gaf aan dat er zeker iets te doen is aan deze disbalans, met medicatie, voeding en supplementen. Volgende week nog naar gynaecoloog. Ik sta ook op wachtlijst voor psycholoog. En zo hoop ik dan toch binnenkort een stijgende lijn te ervaren.

dit ook te doorbreken zonder medicatie ?💊

Even wat herkenning..geen opbeurend berichtje maar herkenbaar dat t zo zwaar kan zijn met een gezin. Heb er ook twee van 5 en 7. En nu met dit lekkerdere weer is het de tijd van leuke dingen doen en ik kan dus steeds niet mee. Op moederdag kreeg ik een kaartje van de jongste met: zullen we een keer iets leuks gaan doen? Ik vroeg wat zou je willen? Zegt ze:
Samen naar de film. Dat is nog een extreem ver van mn bed show 10 min per dag tv kijken op klein schermpje lukt nu zelfs niet. Ik voel me zo schuldig regelmatog. Probeer in wat ik wel kan er echt voor ze te zijn en zoveel als mogelijk te regelen voor het gezin in wat me lukt, maar poe het is zwaar en gewoon verdrietig want je wil het zo graag anders. Dus herkenning hier en sterkte allemaal

Hi Ano,

Zeker weten, heel vervelend. Ik heb het allemaal (gehad). Heb je een bitje voor je kaken? Dit komt door het klemmen en kan je tanden ook beschadigen. Online kan je best goedkoop eentje vinden. Hierdoor nam bij mij de tandpijn en ook de pijn in de kaken uiteindelijk af. De pijn in slapen kan ook vanuit je kaken komen.

Wat bedoel je met zenuwpijn? Ik heb ook veel pijn gehad in mijn benen, armen, polsen, vingers. Nu ook weer wat meer kan ontspannen, neemt het gelukkig allemaal af. Het hoort erbij vrees ik.

Hoi Ano,
Alles wat je schrijft is heel herkenbaar voor me. Hoort er helaas bij. Vervelend is het.. Proberen niet teveel op te focussen en veel te ontspannen (hoe ver dat lukt). Hou je goed!

Jazeker..... een doordringende.....stekende en knagende pijn. Bij mij het ergst aanwezig in de benen en heupen. De pijn wordt erger als ik savonds rustig op de bank lig of in bed. Ik snap ook niet hoe dat kan. Tips heb ik helaas niet voor je. Ik probeer te accepteren dat het erbij hoort.

Ah fijn dat jullie reageren. Soms denk je dat je de enige bent. Helaas kan ik niet alle topics lezen op het forum. Jammer maar anders ben ik zo overprikkeld dat ik de dag door stuiter.
Zenuwpijn: het is anders dan spierpijn of bot pijn. Het is een soort vreemde zeurige pijn. Het zijn geen steken. Maar het houd wat aan. Heel vervelend. Ik vind het lastig om te omschrijven.
Die pijn heb ik op verschillende plekken in mijn lijf. Meestal ga ik wel even liggen en het lijf wat rust geven.
Groet Ano

Ik heb ook vaak het idee dat er maar weinig zijn met deze specifieke klachten. Ik heb het ook al een maand of 6. De eerste periode was wel het ergst. Dus je zou kunnen zeggen dat het de goeie kant op gaat. Nu af en aan maar nooit helemaal weg. In de voeten en handen/vingers. Met name de pink, ring en middelvinger. Het duurt gewoon lang voordat het weer normaal wordt denk ik.

Mag ik vragen hoelang jullie al deze klachten ervaren en wanneer het het weer normaal werd?

Is er ook iemand die deze klachten aan een kant van het lichaam heeft? Bij is het namelijk vooral rechts: hoofd, arm, been etc.

Ervaar het aan beide kanten, maar ook vooral rechts

Is duidelijk vaccinatie schade , mRNA blijft soms spike eiwitten produceren waardoor je dagelijks griepklachten ervaart vandaar die spierpijn en brainfog

Hoi allen, luister niet naar anoniem hierboven. Het is een klacht die veel burn outers ervaren.

Eens met de anoniem hierboven. Ik heb tijdens mijn BO ook geregeld dit soort pijnen en soms trekken ze op den duur weer weg. Blijft wel vervelend. Sterkte allemaal

Het klopt, de dermatologen hebben gelijk. Is zelfs op tv geweest. Geen idee meer welk programma. Misschien radar? Magnesium wordt niet opgenomen via de huid. Maar als je het fijn vindt gewoon doen toch. Het zal vast ook geen kwaad doen. Je kunt magnesium toch gewoon innemen?

Ja magnesium badje voor je voeten of sprayen onder oksel ipv deo

Dankjewel allebei. Ja, ik denk dat ik voor innemen ga.

Ik kan niet tegen magnesium inname. Krijg daar ontzettend last van maag van.
Magnesium via de huid werkt bij mij wél en ik voel het effect direct al na een half uur!
Gewoon proberen en voelen wat voor jouw werkt.

Daarom Pien, gewoon doen. Elke keer is er weer wat in het nieuws. Lekker doen wat voor jou goed voelt. Je hebt overigens heel veel soorten magnesium hè, dus misschien heb je net de verkeerde te pakken. Zelf neem ik soms een voetenbadje met magnesium en is heerlijk toch. En m’n voeten zitten er nog steeds aan 😉

Dankjulliewel Burnie en Pien
Binnenkort ga ik ook een voetenbadje met magnesium proberen.

Ik kreeg ook meteen buikklachten toen ik zomaar een willekeurig potje magnesiumpillen had besteld.
Nu neem ik een halve dosis van een specifiek soort, magnesium tauraat, dat geeft mij geen bijwerkingen.

Over magnesium via de huid is de wetenschap verdeeld ja. Ik doe desondanks ook Dode Zee zout in het water als ik in bad ga. Ik heb wel het idee dat dit iets doet. Dr. Jetske Ultee, specialist op gebied van huid, heeft er een blog over geschreven.

Dankjewel!

Hi! Ik ben een vrouw van 28, iets andere levensfase ;). Ik merk zelf dat ik soms ook afstand nodig heb juist van het hele burn-out gebeuren. Ik snap dat de website niet ideaal werkt als je zo in je burn-out zit, maar als ik te veel ook privé met mensen erover ga hebben, dan wordt het voor mij te lastig om afstand van mijn ziekte te nemen. Ik heb één vriendin die ook een burn-out zit (die heb ik ook via dit forum en later de Discord leren kennen) en met haar heb ik heel fijn privécontact, dus ik kan me voorstellen dat het wel helpend kan zijn! Misschien zijn er anderen die die behoefte ook voelen? :)

Wat is dat de discord?

Haha iets andere levensfase inderdaad. Fijn voor jou dat je deze levenslessen nu al mag leren! 🙏🏻 Ik snap het helemaal hoor!
Zoals ik hierboven schrijf nog wel even benieuwd naar die discord groep! Ik drukte verkeerd dus de reactie was al geplaatst 😅

Ik ben ook wel benieuwd. De discord groep: wat houdt dat precies in? En waar kun je deze vinden?

Er is geloof ik een wandelgroep op donderdag om tien uur in alkmaar.

Ik zit al een hele tijd niet meer in die Discord-groep. En er was ook wat gedoe omdat er een troll in was gekomen die hier van alles begon te stoken, heel vervelend. Ik weet niet of hij nog bestaat. Maar Discord is wel een mooie manier om nog vrij anoniem contact met mensen te hebben hierover.

Dankjewel voor de info en supervervelend dat iemand de boel komt verzieken daar. Jammer dat mensen zo kunnen zijn.

Oja, ik zou nog vragen: hoe kom je in die Discord groep? Via deze site?

Ik denk dat je via dit forum ook wel met iemand in contact kunt komen en kunt overgaan naar een ander kanaal. Uitwisseling van o.a. Discord, Telegram of wat dan ook. Dan hoef je geen email of telefoonnummer hier te delen. Op Facebook zijn ook burnout groepen trouwens, dus daar kun je ook altijd even kijken.

Heb hier ad voor gehad dat hielp wel...... was er 3 maanden vanaf. maar toen kwam alles weer hard terug geen doen.. weer gestart wel weer bijwerkingen. Maar ik stop voorlopig niet meer... dus mischien kun je het proberen sterkte

Wat een rot ellende he.

Ik probeer mijn angsten op te zoeken en te overwinnen, soms best pittig. Nu al een behoorlijke tijd geen paniek aanval meer gehad, ook is over het algemeen mijn angst weg na 7 maanden ellende. Al werk het vast niet voor iedereen zo, maar mijn advies is wel probeer zelf je angst te overwinnen want het zit voor 99 procent in je hoofd. (Zegt mijn therapeut)

Groetjes en sterkte Tom!:)

@Fred, Had in het begin ook enorm veel angsten, en nam zo nu en dan een oxazepam. Werkte bij mij altijd super goed. Was ook helemaal niet moeilijk om weer mee te stoppen. Het hoort er gewoon bij. In het begin dacht ik ook dat het nooit meer weg zou gaan en dat ik altijd medicatie nodig zou hebben. Maar nu 6 maanden verder neem ik helemaal niks meer. En zijn de angsten zo goed als weg. Sterkte

Ik herken het anoniem ik zit met hetzelfde
Ik heb ook dat rare hoofd. Heel naar.
En angsten en mezelf kwijt.

Ja het is herkenbaar. Ik zit nu al bijna 1,5 jaar in een burn-out en mijn klachten kunnen steeds net anders worden (nu nog). Na het eerste half jaar kreeg ik ook last van tintelingen die ik eerder niet had, maar die zijn inmiddels weer weg. De ene keer heb ik een zwaar hoofd, en dan een licht hoofd. Dan weer een druk op mijn voorhoofd. Je geeft aan dat je niet meer gedaan hebt dan deed, misschien is er op andere vlakken wat veranderd? Meer andere stressprikkels, emoties, hormoonwisselingen, want dat kan natuurlijk ook veel doen. En als je het niet vertrouwt kun je altijd even bij de huisarts langsgaan om het te bespreken, dat vergat ik het eerste half jaar ook. Nu ga ik regelmatig om toch even aansluiting te houden.

Dank je wel voor jullie reactie 🙏🏻 Inderdaad Fred, het gevoel dat je jezelf kwijt bent. Naar… Ook voor jou! Toch “fijn” te lezen dat ik niet alleen ben.
Dit typen kost me eigenlijk al te veel moeite. Terwijl ik net zo blij was dat ik weer een blz bv kon lezen. Ben weer zo terug bij af voor mijn gevoel.

Hormoon wisselingen zou goed kunnen M. Heb ik veel last van (zit in de pre-overgang). Moeilijke combinatie…

Hoi kaneel, heb zelf een paar keer zolpidem (5mg) gebruikt na nare bijwerkingen van tamazepam. Bij werkte zolpidem best lekker en had ik een stuk minder last van bijwerkingen (maar dat kan ook wel door de kleinere dosis die ik er van nam).
Maar volgensmij kan welke (slaap) medicatie bij je werkt vrij persoonlijk zijn.

Hoi Kaneel,

Ik heb zolpidem een tijdje gebruikt. Eerst een weekje als poging een positieve spiraal te krijgen betreft slaap. Maar ik sliep eigenlijk heel vaak slecht of niet dus nam het steeds vaker.

In mijn ervaring kan slaapmedicatie en kalmeringsmiddelen er, zeker als je diep in je burnout zit, voor zorgen dat je veel bijwerkingen krijgt of zelfs dat het averechts werkt. Ik weet niet waar jij in je herstel zit en hoe het op jou gaat werken. Ik merkte dat het bij mij steeds slechter werkte op ten duur en dat ik eigenlijk heel veel klachten had die daarvan kwamen. Ik dacht dat het de burnout was maar toen ik kapte met slaapmedicatie metkte ik pas dat het bijwerkingen waren (ik was echt nog minder mezelf dan met die burnout, die al erg genoeg was)


Ik zou zeggen: 1 x zeer kortdurend proberen kan prima, en het eens in de paar weken nemen bij een hele slechte nacht misschien ook, maar wees gewaarschuwd. Op de lange termijn gaat zolpidem je niet redden. Als je bijvoorbeeld minimaal 5 uur slaapt op een nacht zou ik zeggen: accepteer dat en ga het niet met slaapmedicatie proberen te verbeteren want op ten duur ga je ook mét slaapmedicatie nachten van 5 uur pakken (of minder) is mijn ervaring tenminste.

Bij mij werkte temazepam ook niet. Oxazepam wel maar zelfde verhaal als hierboven. Kijk ermee uit!

Dit soort medicatie is zeker als je zenuwstelsel helemaal uit balans is, eigenlijk een extra stressor voor je lijf. Zo zie ik het, na mijn eigen ervaring ermee.

Wat mij uiteindelijk wél op de lange termijn hielp is CBD olie (niet combineren met medicatie natuurlijk) verzwaringsdeken, spijkermat, en idd een goed slaapritueel/gewoontes, acceptatie oefenen (moeilijk I know)

Sliep ook wel is met yoga nidra of ademhalingsoefeningen van ally boothroyd op YT of van die binaural of bilateral beats op slaapfrequentie (4 hz) De meditation moments app had daar een hele lijst van.

Hoi Kaneel, ik zou echt overwegen om Mirtazipine 7,5 mg te slikken. Dit is een AD. Dit hoef je niet zoals al die pammetjes op en af te bouwen en kan je slikken voor een langere tijd.

Ik wilde nog even toevoegen dat ik naast de slaapmedicatie ook AD gebruik, Escitalopram 10mg.

Ik wilde nog even toevoegen dat ik naast de slaapmedicatie ook AD gebruik, Escitalopram 10mg.

Ik gebruik ook mirtazapine om te slapen. Dit is een ad. Ik gebruik 3,75 mg en dat gaat eigenlijk best goed om de nacht door te komen. Soms 2x eruit, maar dan slaap er toch weer redelijk rustig door. Met andere middelen heb ik geen ervaring.

Veel sterkte K en hopelijk ga je weer lekker slapen door wat dan ook.

Ps. Mijn naam is trouwens niet :Minder plassen tijdens terugval.

Hier zit ik al 5 jaar tegen aan te hikken.........
Heel moeilijk om grenzen aan te geven en dat je overal over na moet denken verschrikkelijk iets

Hoi,
Ik al 3 jaar en ook nog steeds terugvallen. En idd soms niet meer opzien tegen afspraken en later weer wel. Heeft denk ik wel wat te maken met je grenzen. Maar soms heb ik het gevoel dat die grenzen nogal eens wisselen. Het blijft dus worstelen. En grenzen aangeven is ook lastig.
Bij een terugval probeer ik nu te denken, het kan weer beter gaan! Ik probeer dan ook weer heel weinig te doen en veel rust nemen. En als ik me 's morgens vroeg wakker ben en me erg gestrest voel neem ik een paar dagen een oxazepam. Eerst een hele, dan een paar dagen een halve tor ik me weer wat beter voel.
Sterkte!!
W.

Je zit in een oude methode van rusten en opbouwen. Dit werkt voor een burnout niet. Er is geen verschil tussen BO, ME/CFS en andere post virale syndromen. Je moet met je emoties, overtuigingen en trauma's aan de slag om je brein en zenuwstelsel te kalmeren. Rust is niet genoeg.

Taco, hoe ben jij met je emoties, overtuigingen en trauma aan de slag gegaan?

@Anoniem lees mijn verhaal 2026, dat legt goed uit hoe het kan dat je niet (voldoende) herstelt en ook waarom terugvallen gebeuren. Als je vragen hebt, stel ze gerust :) Je zenuwstelsel heeft enorme klappen gehad, en is daardoor veel te gespannen afgesteld op potentiële gevaren. En dat gaat enorm met golfbewegingen. Het is en blijft zaak om je zenuwstelsel te reguleren. Dat wil zeggen: als je angst voelt, niet toegeven aan de stem in je hoofd die je naar controle wil laten zoeken. Meer luisteren naar je lichaam en daarmee ook nare emoties toelaten, zodat je zenuwstelsel pijn niet meer als een gevaar herkent. En zoals Taco zegt, indien nodig je onderliggende, onverwerkte emoties alsnog toelaten, ruimte geven. Want die slaan zich in je lichaam op als stress, en maken je zenuwstelsel standaard alerter.

Dankjewel Ax, ik had deze woorden ook weer even nodig. Ben begonnen met vrijwilligerswerk na 3 jaar maar wat is het zwaar, in mijn geval uit het zich in spierspanning. Ik vind het heerlijk om te doen hoor maar iets in me zegt inderdaad “ gevaar” onbewust.

Een BO is zeker niet hetzelfde als CFS. Heb zelf via het ziekenhuis een langdurig traject daarvoor gehad, met als gevolg dat mijn BO klachten alleen maar toenamen…..

Een psycholoog voor mentale klachten bijv angst of trauma, in combinatie met ergotherapie voor het fysieke/cognitieve gedeelte raad ik je aan voor je Burn-out

Ik vind ACT een perfecte therapie om mee te starten in het kader van een burn-out. Daarmee leer je onder andere om je angstgedachten niet als waarheid aan te nemen (en er dus niet naar te handelen), en om je emoties juist wél toe te laten. Precies het recept wat je in een burn-out nodig hebt.

Pas als je weer voldoende energie bijgetankt hebt en je zenuwstelsel al ietsje meer tot rust is gekomen, kan het verwerken van je verleden (bijvoorbeeld via EMDR en/of schematherapie) heel veel opleveren. Maar eerst is het nodig dat je zenuwstelsel al wat minder op z'n kop staat. Bij traumaverwerking moet je namelijk flink de spanning toelaten, en met een zenuwstelsel dat volledig aan staat en hyperalert is, werkt dat alleen maar averechts.