Burnout ervaringen

Ik heb net even de site van Hans doorgelezen en BMR is echt iets anders dan BSR. Bij body stress release worden er kleine impulsen gegeven aan spieren zodat deze kunnen ontspannen. Helpt erg om in de relax stand te komen, maar het is geen therapie. Wat BMR volgens mij wel is.

Hoi Ilse,
Wat rot voor je. En heel erg herkenbaar. Wat je schrijft heb ik ook allemaal meegemaakt. Nog steeds is de ademhaling niet helemaal rustig bij mij, maar verder gaat het echt veel beter. Heb je hulp, als in therapie of een praktijkondersteuner om mee te praten?

Wat mij heel erg heeft geholpen is afleiding zoeken in creatieve hobby’s en het luisteren naar luchtige luisterboeken. Haken is leuk en vrij eenvoudig te leren (veel filmpjes op youtube en boeken zoals haken voor dummies)
En elke dag in ieder geval 5 of 10 minuten wandelen (afhankelijk van wat je kan). Heb je iemand die met je mee zou kunnen? Of misschien kan je afspreken dat je met iemand belt terwijl je naar buiten gaat?

Ik durfde ook niet alleen te zijn, dat was verschrikkelijk moeilijk. Maar dit kan echt over gaan! Ik ben heel veel alleen omdat mijn man fulltime werkt en ik moest stoppen met werken. En ik vind dat totaal niet meer eng, vind t zelfs wel fijn. Hopelijk geeft dit je een beetje moed.

Verder is de beste tip ook gelijk de moeilijkste: probeer het op zijn beloop te laten. Weet dat je veilig bent, een paniekaanval is een signaal dat je gas terug moet nemen. Meer niet. Ook je ademhaling kan zich weer gaan herstellen met voldoende rust. Leg jezelf niet te veel druk op.

Ik heb zelf een spijkermat, daar lig ik graag op om lichamelijk wat tot rust te komen. Het is even wennen maar inmiddels kan ik er zelfs op in slaap vallen.

Nou een heel verhaal maar hopelijk heb je er wat aan. Ik ben al ruim 2 jaar aan het herstellen en ik kan je zeggen: wees lief voor jezelf, leg de lat niet te hoog (ben ik ook nog aan t leren) en onthoud dat het écht beter wordt!

Veel sterkte!

Ik slik ook citalopram. Bij mij ben ik in 1 keer aan de 20 gezet met daarnaast 6 weken lang oxazepam. Ik ging afbouwen, dat is nu weer stil gelegd. Maar ik heb druppelvorm gekregen. Iedere 3 weken zou ik 2 mg afbouwen. Ik zit nu op 18mg. Misschien kan je dat ook voorleggen bij je arts? Dan heb je er minder last van. Het is wel normaal om klachten te krijgen, zolang het maar wel te doen is

Hoi Eric,

Dank voor je reactie. Dus ben jij nu aan het afbouwen ? Ik heb ook geprobeerd om af te bouwen met druppels maar dat ging niet goed, vandaar nu weer verder opbouwen. Heb jij die oxazepam erbij genomen en hielp dat ? Ik moet van psychiater nu elke week met een druppel omhoog en ben dus in drie weken naar 17.5 mg gegaan. Vanaf volgende week zou ik dan op 20 mg zitten. Had jij ook zoveel lichamelijke klachten bij het opbouwen ?

Wat knap Corrinne dst je dat weer hebt gedaan!
We moeten weer wennen aan dingen doen. Ons lichaam reageert meteen. Maar dit xijn weer "nieuwe" situaties dus kost het weer meer energie. Ik ervaar dit zelf ook ook op mijn werk. Denk dan dat ik weer terug bij af ben. Maar we moeten denk ik onze weg weer even vinden.
Fijne zondag en een liefde- en energievolle knuffel.
Groetjes

Corinne, laat de moed niet zakken. Je hebt gewoon weer hersteltijd nodig. Ik heb vanmiddag drie famileleden op de lunch gehad. Veel (hard) gepraat door elkaar heen dus. Daarna 1 uur op bed, barstende koppijn en overprikkeld. Ik moet dan dus de rest vd middag daarvan bijkomen. Maar ik ken de patronen inmiddels. Twee jaar geleden had ik dit nooit kunnen doen. Dus probeer t positief te bekijken. Je moet vaak een "prijs" betalen voor activiteiten die je doet en die dan net te veel zijn. Je lijf geeft dus heel goed de grenzen aan. Ik baal er ook vaak van dat ik na 2 jaar nog zo weinig kan maar ik ga wel vooruit, daar gaat het om. Ik heb nu ook meer begrip/compassie voor mijn lijf of zo, ik heb jarenlang roofbouw gepleegd dus nu behandel ik mijn lijf met de aandacht/liefde die het verdient. Deze paar vervelende dagen gaan ook weer voorbij...
C.

Dank jullie wel voor de bemoedigende woorden, doet me goed.

Lieve Corrine, als ik een euro kreeg voor elke keer dat ik dacht "Oh nee ik ben weer helemaal terug bij af." en vervolgens een week later weer duidelijk verder was in mijn proces, dan... nou was ik niet rijk maar had ik in elk geval redelijk wat euro's verzameld ;)

Dit is heel normaal. Het belangrijkste is dat je je niet laat ontmoedigen. Ik heb nog steeds weleens dagen dat ik er helemaal niet lekker inzit, en weet je wat: dan is dat maar even zo. Wat mijn burnout mij heeft geleerd is dat je je nou eenmaal weleens slecht voelt. Ook zonder burnout trouwens.

En wat vooral belangrijk is om te onthouden: je rot voelen voelt altijd rot, dat is niet meer of minder rot, dat is gewoon ROT. Maar als je je steeds beter gaat voelen dan valt die mindere dag vaak wat zwaarder omdat het verschil veel groter is met de goede dagen. Had je in het begin zes slechte dagen en één goede dag, dan raakte je gewend aan het slechte gevoel en was het even een fijne break wanneer je je een dag beter voelde. Hoe meer die balans verschuift, hoe zwaarder de slechte dagen opeens voelen. Het is ook een signaal dat dat niet meer de norm is! En dat is eigenlijk wel heel positief toch?

Kop op, pak je rust en ga weer door. Een beetje liefde en zelfcompassie kan geen kwaad bij zo'n mindere fase, dus mocht je van mediteren houden dan zou ik een beetje in die hoek kijken.

Sterkte❤️

Hi David,

Hoe meer je er focus op legt, hoe erger het wordt. Heb je een smartwatch? Mijn advies, doe deze even af. In het begin van mijn burnout was ik ook obsessief bezig met mijn hartslag, wat mijn hartslag niet ten goede kwam. Een hoge hartslag hoort echt heel erg bij stress en komt ook weer goed. Inmiddels kan ik mijn sporthorloge weer om en zie ik dat mijn hartslag weer normaal is.

Het komt goed, succes! :)

Hoi David,

Ik herken dit heel erg. Bij mij is dat nu precies zo. En de reactie van de smartwatch is een goede. Die geeft vaak meer stress.

Het schijnt normaal te zijn dat je hartslag hoger is bij stress. Vaak is je ademhaling sneller en je hartslag dan ook hoger.

Tip: probeer een aantal keren per dag rustig te gaan zitten om rustig te ademen. 2x zo lang uit als in. Bij mij helpt dit. Succes.

Hoi David,

Het is helaas normaal. Je zenuwstelsel bestaat uit het sympatische deel, dat zorgt voor alertheid (je hebt dan ook verhoogde hartslag), en het parasympatische deel, dat zorgt dat je in de rust komt. Bij een gezond iemand zijn deze twee in evenwicht, als een wipwap.

Je komt in een burnout als je langdurig te veel in de actie hebt gezeten en vooral onvoldoende hebt gerust: je sympatische deel wordt overactief en de wipwap raakt steeds meer uit balans (je raakt overspannen). Tot hij op een gegeven moment breekt: de burnout.

Als je wipwap gebroken is, weet je lichaam niet meer hoe het in rustmodus moet komen. Het sympatische deel van je zenuwstelsel is constant actief: je staat dus steeds in een modus van alertheid, en daardoor heb je een hoge hartslag. Het is daarom heel belangrijk om voldoende rust te pakken, regelmatig echt alle prikkels eraf en zo je parasympatische zenuwstelsel weer te leren z'n werk te doen.

Naarmate je verder herstelt, ga je ontdekken dat je hartslag steeds vaker weer rustiger word, maar helaas is dit een langdurig proces.

Hi Anoniem,

Dit heb ik helaas al 5 maanden. Ik heb het idee dat het komt doordat ik mijn spieren teveel aanspan (voornamelijk snachts). Probeer voor het slapen gaan wat somatische oefeningen te doen. Hierdoor kunnen je spieren ontspannen. Hopelijk is het ook helpend voor jou.

Groetjes,

Hi Eva,

Heb jij ook dan die plotselinge intense pijn door je hele arm gehad? Algemene spierpijn ben ik wel mee bekend maar dit was echt een first voor mij.

Ik kreeg 8 maanden na mijn uitvallen opeens uit het niets migraine aanvallen met aura... Zonder enige aanleiding, nooit eerder gehad. Was na drie weken weer over. Zolang je wel gewoon goed gecheckt bent door de dokter denk ik dat het weer een kwestie is van accepteren en doorgaan. Zo heb ik ook opeens pijnsteken in mijn zij gehad een paar weken, een soort van kramp uitval in mijn linker kuit.. De lijst is lang.

Burnout herstel voelt soms een beetje als een bingo kaart met "welk beangstigende onverklaarbare symptoom zal er deze week weer bijkomen." haha.

Mocht je je echt zorgen maken dan kun je natuurlijk altijd even met je huisarts bellen, maar ik denk dat de meesten van ons hier wel vergelijkbare klachten hebben gehad. Ook nieuwe dingen die later in het herstel opeens verschijnen.

Ja hoor, of in mijn voeten of steken in mijn rug. Heel bizar he? Wat een rollercoaster is het. Lijkt inderdaad wel een bingokaart wat Anoniem omschrijft.. We komen er wel! :)

soms voeding of overbelasting kunnen meespelen voor de volgende dag bij mijn ervaring toch ik eet gezond en let op wat ik doe ik merk dat ik veel meer stabiel ben en mij een goed gevoel geeft dat ik mij lichaam het beste rust en energie geef ook op dage dat ik mij verveel somber (veel sneller piekeren) zorgt meer stress en geeft mij een slecht gevoel beetje bezig blijven zonder u te veel te belasten

Hey Sammy , ik heb dit 7 maanden op en af aan een stuk door gehad 2 weken voelde ik mij dan somber en dan weer een week beter en dan weer 2 somber . Het is vreselijk ik weet het maar na die 7 maanden ging ik mij elke week een stukje beter voelen en had ik weer hoop. Wat bij mij erg goed hielp als ik mij zo voelde was de natuur opzoeken ik kon niet ver wandelen maar dan ging ik op een dekentje in het bos zitten of op een bankje . Ik vermeed zoveel mogenlijk sociale media . Liefs S

ik heb precies hetzelfde zit ongeveer 8 maand burnout ik ben 7 maanden ellendig geweest en despressief aanhoudend met een rare verwardheid en totaal geen overzicht over wat ik deed ik kon nergens meer plezier in vinden en kon ook niks
door geen uithouding ik merk nu vershil iedere week en kan nu meer en meer helder nadenken momenteel veel wandelen in het stad voor het huis uit te zijn

Dan hebben jullie geluk
Mijn lichaam voelt alsof het niet meer wil. Ik ben kapot leeg duizelig uitgeput lethargisch.
Het is een ramp.....

Groet s

dat is de ergste fase van burnout eens je daar voorbij bent kan je meer genieten van het leven

Hoelang duurde dit bij jullie

Hier ook echt een emotionele achtbaan.

Dit heeft 7 maanden bij mij geduurd en heb er nu af en toe nog last van ben nu 1 jaar en 3 maanden verder.

Ging het na de eerste 7 maanden beter

Langzaam aan ging het na die 7 maanden beter

Ik sta op met angsten en hyperventilatie en paniek ben danang dat ik doodgaati
Ik gebruik 3x daags Diazepam en nog ssteeds paniekaanvallen zijn er meer mensen die dit hebben graag REACTie A Ub

Jazeker, helaas heeft de diazepam mij ook niet geholpen. Ik raad je wel aan zo snel mogelijk te stoppen met de diazepam als het toch niet helpt. Of voorzichtig afbouwen als je het al langer gebruikt. Deze medicatie is vaak erger dan de kwaal en kan zelfs je klachten doen verergeren. Ik heb me voordat ik eraan begon veel ingelezen en kreeg destijds ook veel waarschuwingen van gebruikers. Achteraf zo blij mee, want diazepam kan zeer verslavend zijn en afbouwen kan een hel zijn! Ik heb daarna ook nog een zwaarder kalmeringsmiddel gebruikt, ook kortdurend, deze werkte ook niet. Gelijk daarna gestopt met experimenteren met deze middelen. De artsen in Nederland schrijven het nog steeds te makkelijk voor en zijn niet bewust van de gevaren en de noodzaak van een afbouwschema. Voor meer informatie hierover kan je kijken bij benzobuddies. Om je verder te helpen buiten de medicatie verwijs ik je naar het zelfhulpprogramma van Bureau Breinfijn waar heel mooi informatie wordt gegeven waarom je je zo voelt en waardoor dat komt. Voor veel mensen reduceert dit al veel klachten of geeft veel herkenning en vaak opluchting. Voor mij bracht het programma geen herstel, maar kanttekening is dat ik al 40 jaar zeer zware klachten ervaar en al alles heb geprobeerd en wel het idee heb dat de theorie achter bovenstaand zelfhulpprogramma eindelijk het pad is dat ik moet inslaan. Breinmedicijn is een ander zelfhulpprogramma dat een beetje hetzelfde idee is, maar met een iets andere insteek. Ook Dr Sarno was al een pionier op dit gebied. Kort samengevat heeft het allemaal met je brein te maken die weer terug moet naar een veilige modus en al die jaren al een loopje met je neemt. Als je het allemaal zal lezen, zal er veel duidelijk worden en achteraf is het eigenlijk ook logisch, geen rare zweefverhalen. Het is ongelofelijk wat het brein allemaal met je lichaam kan doen!

Hi Sammy,

Waarschijnlijk doe je dan echt teveel. Je moet echt kijken hoe je lichaam reageert op activiteiten zoals werk en sporten. Mischien kan je beginnen met een van de 2?

ben gestopt met alles al even geleden omdat het niet gaat ik wil wel heel graag terug activiteiten kunnen uitoefenen

Wat voor verwardheid

heb geen overzicht wat ik doe totaal geen concentratie en slecht geheugen eigenlijk heel mijn brein die maar 30% werkt

Ik had daar ook veel last van in t begin. Nu nog steeds als ik overprikkeld ben kan ik eigenlijk niet goed functioneren. Dan moet ik echt rust nemen dat is het enige wat helpt

Knap dat je dit deelt! En het is nooit te laat...
En iedereen om je heen is normaal, wat is normaal hé? We weten niet wat er allemaal bij een ander achter de voordeur gebeurt (gelukkig 😉)
Het is voor ons allen moeilijk maar we proberen elkaar te steunen. Hopelijk komt er iemand met het antwoord op jouw vraag.

Sterkte Anoniem poppetje!
En hopelijk kun je weer snel snoekvissen 🍀

Over antidepressiva kan ik zeggen, je kan het een paar maanden proberen maar als je merkt dat het niet werkt dan zou ik ermee stoppen daarna.
Als je vaak over je grenzen heen gaat en niet goed luistert naar je lichaam en daardoor burn-out bent geraakt dan raad ik psychologie of ergo therapie aan, icm veel slapen en rust nemen. En dan zou ik eerst kijken in jouw geval hoe dat gaat zonder medicatie.
Als je in een depressieve sleur zit kan ik je wel antidepressiva aanraden (ik heb goede verhalen gehoord over fluoxetine)
Ik heb op deze website bij de afdeling “forum tips” onder het onderwerp “depressie” tips geschreven, de titel heet “Mijn 54 tips”. Deze tips zijn van toepassing op depressie, angst en burn-out
Om beter te worden moet je geduld hebben, blijf focussen op alleen vandaag en je zal er komen, ik beloof het je. Je bent niet alleen en de enigste met een burn-out (gelukkig en helaas). Heel veel mensen kampen met problemen, elk huisje heeft z’n kruisje
Elke dag stel je zelf de vraag: wat ga ik vandaag doen om er voor te zorgen dat ik ga herstellen, en voer dat uit
Er is licht aan het eind van de tunnel, echt waar!!
Het is heel belangrijk dat je de juiste therapie vindt, want je moet aan de oorzaak werken en de problemen oplossen.
Aan S En medelotgenoot en andere mensen, veel sterkte

X
Rodha

En Bij te veel adrenaline kan ik aanraden:
- kamille thee
- Wandelen
- Spieren aanspannen en ontspannen
- Heel veel rusten
- Veel slapen
- In de natuur zijn
- !Therapie zoals ik schreef
- Meditatie muziek
- Luister naar je lichaam wat het nodig heeft
- Gezond eten (volkoren/niet teveel suiker/vis/noten/pinda’s oa)
- Ze hebben ook valeriaan
- Blijf focussen op je herstel en het zal uiteindelijk beter worden
- (Ik weet niet of ik nog meer tips heb maar dit is even het belangrijkste denk ik voor nu)

X
Rodha (Ik ben weinig online)

En PS2: Antidepressiva kan ook bijwerkingen geven in het begin, dus ik zou als ik jou was het op de natuurlijke weg eerst blijven proberen door te zetten

Als je een angststoornis hebt, depressie hebt of ptss hebt kan ik het aanraden, maar als je angstklachten hebt en depressief bent door een burn-out dan zou ik het proberen als ik jou was nog even uit te stellen. Omdat je door AD moeilijk je grenzen aanvoelt was het voor mij niet bevorderend voor mijn burn-out. De angstklachten waren namelijk juist het sein van een overbelast brein. Als je dat sein niet meer voelt en nog meer overbelast raakt dan neemt je burn-out dus toe. Weliswaar kan door toenamen van angstklachten ervoor zorgen dat je slechter bijv slaapt wat ook niet bevorderend is voor je burn-out, dus kan in dat geval het misschien wel helpend zijn. Het is een beetje het kip of het ei verhaal.

Maar proberen kan altijd dat is geheel aan jou. Alleen ik zou zeggen probeer het nog zo lang mogelijk op de natuurlijk manier aan de hand van mijn vorige tips. In sommige gevallen schrijven ze ook Benzo’s voor maar dat is maar voor een korte periode of voor soms omdat het verslavend anders wordt

X
Rodha

Ik heb hetzelfde. Kan echt mijn hele verstoren en bederven. Word er zo onzeker en verdrietig van. Het komt ook zomaar, ook als je gewoon relaxed zit. Waar komt dit nou toch vandaag. Waar ik ook last van heb is veel hoesten en een benauwd gevoel na het avondeten. Ook zo vreemd...je wordt er toch gek van....

Hi Corrine,

Het is zo vervelend! We zijn gelukkig niet alleen. Heb je het al sinds het begin burn out en is het erger, gelijk gebleven of minder geworden?

Hi E.,

Weet je misschien ook wanneer dit voor het eerst begon? Je zegt dat het rond 4-5u dagelijks opkomt, dus dat tijdstip kan 'n aanwijzing zijn. Is er nog iets anders dat je opvalt op dat moment van de dag? 'n Emotie of iets anders?

Ik heb het al sinds het begin bijna 15 maanden geleden

Is er toen iets gebeurd, Corinne?

Kun je het evt nog linken aan eten? Iets met bloedsuikerspiegel of dat ook niet? Bij mij lijkt het vaak combinatie van overprikkeling en voeding.

Hi Marcel en anoniem,

Het enige wat ik zou kunnen bedenken is dat ik rond dat tijdstip best wel moe wordt en wat meer rust toelaat door de drukte van de dag. Ik ben moeder van een kleine van net 1 jaar dus het is hoe dan ook intens. Mijn burn out begon in de zwangerschap en heb hierna nooit echt rust kunnen pakken.

Ik geef ook nog redelijk full time borstvoeding dus soms komt duizelig zijn/slap voelen wel van dat, maar ik houd het nu echt in de gaten dat ik genoeg eet en heb geen soortgelijke hypos meer gehad (ik verbruik natuurlijk veel meer en soms was ik wat laks met eten).

Ik denk dus zelf dat het de overprikkeling en moeheid is naar het einde van de dag toe. Maar ik wil er gewoon helemaal vanaf. Maar hoe? :(

Ook ik ervaar hetzelfde als jou

Al ruim 10 maanden heel raar in mijn hoofd en bang ook Rare gedachten en derealisatie lijkt het op...bang een hersentumor te hebben of iets.
Ook geef ik ook full timr borstvoeding en is het allemaal enorm zwaar
Kan ik mss in contact met jou komen ik heb al vanalles en overal gezocht maar niks helpt

Het is niet zo dat wij even rust kunnen nemen met een baby'tje he

Ik heb hetzelfde. Ik ben vorig jaar maart thuis komen te zitten en inmiddels sinds november vorig jaar weer aan het opbouwen qua werk. Dagen gaan goed, dagen gaan slecht. Maar de duizelingen zijn eigenlijk nog nooit een dag weggeweest. Ik heb het idee dat mijn lichaam overprikkeld raakt. Ik probeer het te accepteren en werk er ook gewoon om omdat ik anders teveel in mezelf keer en ga doemdenken.

Ook denk ik dat het in fases gaat. De complete vermoeidheid ben ik kwijt en heel sporadisch ben ik na een dag werken en een avondje rusten die avond tegen een uur of 10 ook weer enigsinds hersteld.

Ik ben net begonnen met reintegreren en sinds een week weer veel last van duizeligheid. Ik zie het toch als een signaal wat aangeeft dat ik teveel heb gedaan en eerder rust moet pakken.

Hallo E,

Je verhaal is heel herkenbaar.
Zelf heb ik ook een burn out sinds mei ongeveer.

Had diverse klachten ( hyperventilatie al sinds 2021, maar dit jaar ook darmklachten, brok in me keel, hartkloppingen, paniek aanvallen) nu merk ik dat ik vooral nog veel last heb van duizeligheid/ licht in me hoofd , en dit lijkt erger te zijn geworden sinds ik iets meer uren aan het werk ben ( reïntegratie).

Merk dat ik ook nog overprikkeld ben.

D

Ik heb soms ook nog een duizelig/draaierig gevoel.
Wat bij mij helpt is goed op mijn houding letten. Dus ik laat mijn schouders zakken en probeer mijn lichaam te ontspannen. Ik merk dat ik dan vaak in een gespannen houding sta/zit.
En ook probeer ik dan meer naar mijn buik te ademhalen ipv te hoog.

Ik heb voor jullie een zeer helpvolle tip! Dr. Yonit Arthur-The Steady Coach.
Het is wel in het Engels, maar al haar filmpjes kunnen met ondertiteling in elke gewenste taal.
Zij is zooooo vooruit lopend op het gebied van duizeligheidskennis en de oorzaken. Ook geweldige tips en oefeningen. Ik heb in mijn 40 jaar duizeligheidservaring nog nooit zulke goede informatie en oefeningen gevonden als bij haar. Alle puzzelstukjes vallen op z'n plek en eigenlijk achteraf heel logisch hoe zij het uitlegt.
Hopelijk neemt een deskundige in Nederland snel haar kennis en vaardigheid over, dat ontbreekt hier echt naar mijn ervaring.

Hoi Arthur,

Dit gaat zeker weg. De eerste 6 maanden zijn sowieso afzien. Je zult daarna merken dat je steeds meer goede dagen hebt. Ik zit er inmiddels een jaar in en ervaar ook nog wel wat mindere momenten, maar zeker niet meer zoals het begin

Heb het 1 jaar lang elke dag gehad en eigenlijk bijna niet merkbaar is het minder geworden.

Nu na anderhalf jaar heb ik het af en toe nog. Bij vermoeidheid en spanning.

Hou vol, het zal beter worden na verloop van tijd. Al denk je misschien nu dat het nooit beter zal worden, dat had ik ook.

Sterkte en geduld toegewenst ❤️

Beloven jullie dat het beter wordt?😭

Ja dat wazig zien heb ik vooral als ik overprikkeld ben, en dat neemt af bij voldoende rust, geef het de tijd je herstel

En de tintelende gevoelens in het hoofd? Kan dat ook weg?
Duurt het langste zeker?

Groet.s

Hoi Gabrielle
Ja ik herken dat ook :
Mijn man is in de december 2022 gegaan ,L.kanker,na 1,5 jaar ziek zijn.
Nu is het nog overleven door allerlei problemen,huis verkocht,eigen bedrijf gehad….etc. Nu sinds 5 maanden klein huisje,….en alleen 🙈 altijd gewerkt in het bedrijf …en nu niks meer ,druk leven gehad,geen vriendengehad ,omdat ik altijd werkte. Nu kom ik me eigen tegen. Veel huilen ,duizelig, draaierig etc.

Dus herken alles wel,psycholoog had ik ook niet veel aan,dus soms halve oxazepan,dan voelt het wat luchtiger of zo.🤷‍♀️ heb ook A.d. 10 mg paroxetine,dat zal ook wel helpen,denk ik.
Heb ook dagen dat ik denk : hoe dan? Nergens zin in,loop dan met me hondje,diamant painting,lezen soms, dus vul me dag wel,maar echt moeilijk! Heb 2 kinderen die regelmatig komen,maar je wil ze ook niet met alles belasten.dus ja…..pfff

We moeten door,maar makkelijk is anders. Accepteren kan ik ook nog niet,maar hou vol !! Elke dag is er 1 ,stap voor stap.
Heb je wel hobby’s? Of vriendinnen

Hoi grabrielle herkenbaar ik heb mijn man ruim 5 jaar verzorgd had ook een soort van dementie en ik kreeg vorig jaar de klap de burnout wist niet wat me overkwam hij viel van de trap en alles gebroken in zijn hoofd 2 procent werkte nog wij de kinderen en Schoondochters besloten de stekker eruit te halen na 1 week geen afscheid kunnen nemen lag in coma ben nu 6 jaar weduwe was ook mijn eigen ik kwijt veel therapie gehad enz dokters enz zit nu bij stilte meditatie 1 keer per week kom je beetje tot rust zit sinds met vorig jaar in de burnout gaat nu iets beter wandel veel met de hond en heb gelukkig hobby's tekenen en schilderen heb nog wel wat lichamelijke klachten nu weer bij mijn blaas de rest heb ik echt alles gehad wat je van burnout kan krijgen pffff wat een hel is dat zeg maar probeer positief te blijven stap voor stap hé succes ook 👍

Hebben we allemaal hier last van denk ik😂

Sterkte Anoniem!

Maar misschien zijn er die al verder zijn en dat zij ons tips kunnen geven.

Tips heb ik onder een aantal andere berichten hieronder vaak geschreven, als je Googlet op “piekeren” en “depsycholoog” vind je een geweldig artikel, die mij helemaal van angstgedachten heeft verholpen

De titel van het artikel heet: “ Piekeren. Waarom je het doet (en hoe je ermee stopt) “

Dankjewel, ik ga ermee aan de slag

Boeken: Over de Kop - Brankele Frank, DARE - Barry McDonagh, Hope and Help for your Nerves - Claire Weekes kunnen hier allemaal goed bij helpen. Ook kun je proberen om specifieke burnout of somatic tracking meditaties te doen. Op de app Insight Timer staan een hoop somatic tracking meditaties.

Daarnaast kan lichaamsgerichte psychotherapie hier ook goed bij helpen.

En uiteindelijk is het belangrijkste dat je je zenuwstelsel weer in de ruststand krijgt, dan zakken de angstgedachten vanzelf en neemt het vertrouwen weer toe. Dit kun je doen door te mediteren, ademhalingsoefeningen te doen, rustig te bewegen en vooral veel rust te nemen.

Sterkte!

Graag gedaan ☺️ Veel sterkte!

Helaas heb ik dit ook heel erg. Is het geen draaierig drukkend gevoel in mijn hoofd waarbij ik denk aan een hersentumor, dan is het wel een gevoel van knobbels en bobbels in mijn borsten (Ik heb 2 fibroadenomen, goedaardige tumoren in borsten, maar toch blijf ik me daar bij vlagen zorgen over maken. Dan is het weer dat ik denk dat ik door die wazigheid en droge mond misschien suikerziekte heb. Om gek van te worden..

Lang, maar ik kan eindelijk zeggen dat ik met stapjes vooruit ga, en ben nu ook in staat eindelijk om te delen aan andere dat herstellen voor jullie ook mogelijk is. Blijf focussen op je herstel, het gaat goed goed komen

Veel rust veel slapen en de juiste therapie is de oplossing

Ik ben volledig afgekeurd

Ik heb t ook sinds kort zwaar in de ochtend

misschien niet overbelast geraakt?

Nee maar het is wel een sein dat ik overprikkeld ben zodra ik duizelig ben

Houdt de duizeligheid aan gedurende de dag of is het alleen 's ochtens? Mijn klachten lijken nu het donkerder wordt ook weer te verergeren.

Herkenbaar, zeker .Ben ruim twee jaar verder. Nu merk ik dat het langzaam rustiger wordt 's nachts. Ik droom ook weer. Dat heb ik zo lang niet gedaan. Het zal te maken hebben met verwerken van emoties. Ik heb alle shit in mijn leven nu wel eens overdacht en besproken, gedroomd en doorgepiekerd.
Ben nog kwetsbaar dus door een voorval kan ik zo weer gaan piekeren. En door teveel te doen overdag, ook leuke dingen , kan ik zo weer een nacht slecht slapen.

Houd vol, ook dit gaat voorbij...

Ja ik droom ook alleen als ik zulke onrustige nachten heb. Waarschijnlijk overprikkeld? Wat doe jij dan om rustiger te blijven soms denk ik dat ik gek ga worden omdat ik me hoofd niet stil kan zetten helaas

Ja, hoort heel erg bij burnout. Ik heb er nu ook veel minder last van (na 2 jaar). Je brein staat steeds "aan" ook als je niet piekert. Wat mij wel hielp is naar buiten gaan, wandelen en bewust waarnemen wat je ziet en hoort. Of even stukje lezen. Zoals Eric ook zegt, houd vol, het wordt echt beter!
C.

Ja ik herken het heel erg! De natuur is helpend en dan vooral focussen op het kijken van bijv de wolken of vogels

Lijkt mij spierspanning die je beschrijft. Wazig zien kan inderdaad ook door stress komen. Duizeligheid is ook symptoom v burnout. Maar als je je echt zorgen maakt, moet je huisarts hier wel voor openstaan vind ik. Want piekeren over je klachten geeft ook weer stress.
C.

Dank je wel voor je reactie. Ik ben inderdaad al snel bang voor een hersentumor. Maar gezien ik bekend ben met angsten en spanning gooien ze het bij de huisarts logischerwijs al snel daarop.
Huisarts heeft wel wat testjes gedaan zoals pupilreflex, ogen dicht vinger naar neus, lopen op rechte lijn, staan balans met ogen dicht etc. Dat ging goed. Toch vind ik het drukkende gevoel eng., maar ik weet ook dat dat juist weer spanning in de hand kan werken.

Ik had dit zelf kunnen schrijven toen ik 2 maanden in mijn burn-out zat.

Heb dit 1 jaar elke dag gehad, de ene dag iets minder dan de ander. Ook 1 plek in (voelt als op) mijn hoofd en dan voornamelijk mijn linker oog en soms beide. Draaierig, het gevoel van omvallen ben ik nu wel zo goed als kwijt.

En die angst is ook herkenbaar, heb wel een neuroloog bezocht en mankeerde niets, op mijn burn out na dan.

Nu na anderhalf jaar nog af en toe, voornamelijk bij spanning.

Zoals ik het lees, maar ik ben geen dokter, heb je ook die verschijnselen die ik had en is het een kwestie van geduld, rust en een ander levensritme zoeken.

Sterkte en beterschap

Bedankt voor je reactie Andre. Het is voor mij geruststellend om te horen dat je de klachten herkent. Ik heb zelf best wel last van hypochondrie, en de lichamelijke klachten die je van stress/angst/spanning kunt ervaren zijn daarin zeker niet helpend.

Ben jij helemaal gestopt met werken destijds of gedeeltelijk blijven werken?

Bedankt!

Hoi andre

Hoe hoop gehouden.
Hoe heb je hoop gehouden dat het wegging?

Hoor het graag

Wil je niet te snel ? Ik herken dat van alles willen oppakken maar eigenlijk is het teveel. Heel irritant maar rust dat wil wel zeggen voor mij, een vast dagritueel met ook beweging buiten zonder teveel verplichtingen. Ik zit zelf op de meer dan 2 jaar, het gaat langzaam vooruit . Maar het pushen van jezelf en de druk die je voelt van de maatschappij moet je echt loslaten. Zelfs therapeuten kunnen je druk geven…. In het begin zei een therapeut tegen mij ‘“ik gun je zo mijn therapie want je kunt er in 4 maanden afwezen”. Ik heb heel lang het gevoel gehad dat ik aan het verdrinken was dat ik aan het knokken was om bovenwater te blijven maar dat omstandigheden,uitspraken van begeleiders op werk je weer terug duwde, ook omdat je je mentale weerbaarheid totaal kwijt bent. Wat heb ik veel afgehuild in die tijd. Heel veel sterkte en stop met vechten als dat ook jou triccer is. Wees goed voor jezelf!

Dank je wel Eef, ik weet dat ik ook te hard voor mezelf ben maar ik ben het gewoon zo zat om te vechten om overeind te blijven.

Ik heb een tijdje psychosomatische therapie gevolgd. Eigenlijk is dat vooral uitleg over hoe het brein werkt, gewoon nuchtere therapie. Dat vechten heb ik daardoor toch los durven laten en zoals ik meerdere op het forum hoor er je er maar in laten “zakken”. Dat betekend niet dat je moet gaan zitten piekeren maar dat je het gewoon maar toe moet laten . Ik ben zelf heel lang aan het analyseren geweest, hoe kom ik eruit, hoe komt dit en dat, wat voel ik nu weer??? etc etc …… en dat is gewoon stress voor je lijf . Andere denkpaadjes maken in je brein kost tijd en je pieker gedachten herkennen ook maar het komt goed maar door te blijven vechten en echt ook ik heb dat vreselijk gedaan en nog wil ik grotere stappen maken dan ik aan kan

Net wakker en meteen piekeren pfff maar lees ook net jouw reactie. Ik laat het maar gewoon gebeuren. Hoop dat ik het volhou.. dank je wel weer en ik hoop een relaxte dag voor ons allebei....

Goedemorgen,

Ik herken dit gevoel zeker. Te snel willen gaan ondanks dat ik het idee heb geen reet te doen. Vooral het loslaten in mijn hoofd vind ik moeilijk. Gisteren een oefening van Nick de Waard gedaan. Schrijf een piekergedachte op en pluis in tien stappen hoe het van kwaad naar erger, ergst kan lopen. Vervolgens dezelfde piekergedachte en nu hoe het steeds in tien stappen een stukje beter gaat. Ik vond het verhelderend dat ik dus vaak het doemscenario naar voren haal.
Ik zit nu ruim twee jaar in deze situatie. Voel mij nu, 's ochtends vaak rot, eenzaam en hulpeloos. Maar weet dat als ik de tijd neem het goed komt. Stapje voor stapje.

Hou vol, Eric

Dank je wel Eric. Het is de valkuil, je nutteloos voelen en dan toch proberen met dat kleine beetje energie teveel te doen. En je wilt je omgeving ook niet elke keer teleurstellen. Ik spreek daarom weinig af terwijl voor mijn burnout ik overal voor te porren was....

Hoi Corrine

Lees net weer even bij jou,maar wil je een hart onder riem steken. Jij hebt me toen ook best wel opgebeurd met je woorden, ( misschien weet je het nog).
Ik ken zeker de frustratie….we moeten het toelaten,en niet weglopen.maar dat is heel moeilijk,zeker als je zo nooit geweest bent. Ik herken dat,huil ook veel,nergens zin, soms angst.TIJD geven…maar pffff zoooooo moeilijk !
De Huisarts zei: het komt weer goed ! Je moet je toch ergens aan vasthouden! Stap voor stap !!! Ik probeer het en doe mijn best….jij ook !

Bij klachten: stappen terug zetten/afschalen tot het weg is de klachten en dan rustig opbouwen weer
Google: 20-3-20 regel

En gedachten zijn maar gedachten en komen bijna nooit uit, dus neem je angstgedachten minder serieus. Men lijdt het meest door het lijden wat men vreest (heb al veel geschreven over piekeren hier op dit forum, dus kan je terugvinden)

Sterke ❤️

En: Je bent niet nutteloos als je zorgt dat je beter wordt. Als je meer of teveel doet dan je aankan blijf je ziek, daar zou je eerder iemand mee teleurstellen dan wanneer je je focust op zelfzorg. Maar je omgeving heeft er in beide gevallen vast begrip voor
Hoe meer je focust op rust hoe sneller je beter wordt en weer stapjes vooruit kan zetten

Er is echt licht aan het eind van de tunnel als je beter luistert naar je lichaam

Weer een hele slechte dag. Heel misselijk en zo intens verdrietig....weet het gewoon niet meer....heb genoeg vrienden maar die val ik ook niet meer lastig en zeker niet met dit mooie weer. Die zijn allemaal leuke dingen aan het doen en zitten niet te wachten op een jankende depressieve vriendin. Kortom....

@Corrinne

🌺🌺🌺 voor jou!
De dag duurt nog even en hopelijk geeft dit bericht een kleine glimlach op je gezicht!

Niemand op dit forum zal zeggen dat het makkelijk is en ieder (her) kent deze dagen.
En dan zijn we er voor elkaar!!

Jank nog even lekker, snuit je neus en kom dan gaan we er toch proberen om er iets van te maken. Ik las dat je al met heel veel dingen bezig bent, complimenten hoor! Het gaat helaas allemaal niet zo snel als wij willen.

En misschien hopen sommige vrienden wel dat je even laten weet als ze nodig zijn.
Want we weten:
Wat je denkt dat anderen van je denken,
denk je zelf ❤️

Dag Corrine, een liefdevolle groet van een medelotgenoot

Wat lief..dank je wel medelotgenoot! 😇

Hoi medelotgenoot, Corrine

Ook ik geef je een arm om je heen als het zou kunnen, een moeilijke tijd. 😥
Het kost heel veel energie….weet er alles van. Hou vol !

Ik vind het ook zwaar. En dat is het ook. Elke dag weer. Nergens meer van kunnen genieten maakt het leven een soort onleefbaar. Ik ben onderhand 18 maanden onderweg en door te lezen van andere ervaringen weet ik dat het nog wel een tijd zo zwaar kan blijven. Ik probeer zoveel mogelijk naar mijn lichaam te luisteren. Niet te veel doen op een dag.
Vooral rustige activiteiten zoals wandelen of een meditatie. Verder ben ik heel selectief met wie ik afspreek. Als ik me veilig voel, dan kan ik juist huilen bij de persoon. Stel jezelf centraal en maak het jezelf zo aangenaam mogelijk. We moeten door! Take care x

Dank je wel anoniem voor je bevestigende woorden en tips, het is heel waardevol dat we dit delen met elkaar

En daarbij nog een vraag. Wie heeft er al wel eens de hele nacht wakker gelegen van het piekeren?

Ik heb oxazepam genomen. Zelfs die helpt niet. Nu aan de thee. Het is 02:53

hoi Eric, ik herken dit verhaal heel erg goed. zit in dezelfde situatie. En laat ik een ding zeggen, het ligt niet aan jouw. Ik ben er achter gekomen dat de werkgever en arbo geen enkel ie hebben hoe ze hier mee om moeten gaan. ik zit/zal in een toxic werksfeer en reeds 1.5 jaar thuis. ik heb zelf via mijn interne netwerk een tijdelijk klus geregeld en zag direct verbetering. Maa uit de huidige omgeving komen lukt heel moeilijk. Heb ook pammetjes gebruikt.

Sinds een paar weken heb ik door wat boeken te lezen zoals "Over de Kop" en "Activeer je Nervus Vagus" en de "HeartMath" app merk ik een wereld van verschil.

Zodra je je brein weer op de rit krijgt denk je helder, kun je beter beslissingen nemen en krijg je de kracht om afscheid te nemen van je huidige werkgever en inzicht voor een beter job.

ik ben zelf reeds begonnen met het schrijven van een afscheidsbrief aan mijn huidige werkgever, zo kan ik het los laten en verder gaan. help mij erg goed (maar brief is nog niet helemaal af. maar begin is er ;-) Alleen al dat helpt.

Ja ik weer je staat er alleen voor aangezien je werkgevever en arbo echt niks doen. Maar een trotst, hier in dit forum zitten lotgenoten die je helpen. ook jij staat veel sterker.

hoi Eric, ik herken dit verhaal heel erg goed. zit in dezelfde situatie. En laat ik een ding zeggen, het ligt niet aan jouw. Ik ben er achter gekomen dat de werkgever en arbo geen enkel ie hebben hoe ze hier mee om moeten gaan. ik zit/zal in een toxic werksfeer en reeds 1.5 jaar thuis. ik heb zelf via mijn interne netwerk een tijdelijk klus geregeld en zag direct verbetering. Maa uit de huidige omgeving komen lukt heel moeilijk. Heb ook pammetjes gebruikt.

Sinds een paar weken heb ik door wat boeken te lezen zoals "Over de Kop" en "Activeer je Nervus Vagus" en de "HeartMath" app merk ik een wereld van verschil.

Zodra je je brein weer op de rit krijgt denk je helder, kun je beter beslissingen nemen en krijg je de kracht om afscheid te nemen van je huidige werkgever en inzicht voor een beter job.

ik ben zelf reeds begonnen met het schrijven van een afscheidsbrief aan mijn huidige werkgever, zo kan ik het los laten en verder gaan. help mij erg goed (maar brief is nog niet helemaal af. maar begin is er ;-) Alleen al dat helpt.

Ja ik weer je staat er alleen voor aangezien je werkgevever en arbo echt niks doen. Maar een trotst, hier in dit forum zitten lotgenoten die je helpen. ook jij staat veel sterker.

Hoi Eric,
Herkenbaar. Ik heb na 1 jaar mijn baan opgezegd omdat ik door de druk van werkgever/arboarts extra stress kreeg. Bovendien vond ik het werk al lang niet meer leuk en ging het om een kleine parttime baan. Dat heeft mij enorm veel rust gegeven. Maar niet iedereen kan dat doen natuurlijk. Als je werk een stressfactor is zou ik inderdaad overwegen om een andere weg in te slaan: moet je geen 2e spoortraject in? Dat wordt aan t eind vh 1e jaar al ingezet.
Mbt slapen: ik heb ook het eerste jaar halve nachten wakker gelegen (soms sliep ik maar 3 uur). Heb slaapmedicatie gebruikt (die gebruikte ik al jaren), inmiddels grotendeels afgebouwd. Neem medicatie als t nodig is, je slaap is heel belangrijk, en je komt er echt wel weer vanaf.
C.

Dank voor de reacties. Ik voel me radeloos. Moet wel actie ondernemen. Vandaag wezen werken ondanks het weinige slapen. Voelde me verdrietig worden en duizelig. Hoge hartslag. Niet goed. Eerder naar huis gegaan. Heb het idee dat mijn werkgever wacht tot ik zelf weer aan de bel trek zodat het haar niks gaat kosten.

Eric, het gaat om jouw gezondheid. Het is mijn ervaring dat het de werkgever weinig interesseert hoe het met jou gaat. Alles is erop gericht je zo snel mogelijk weer aan het werk te krijgen. Geef bij de arbo arts aan dat het niet gaat en dat je weer minder uren wil werken. Zo krijg je wat meer rust in je hoofd en kun je alles meer in perspectief plaatsen.
C.

Hy Eric

Zoals hierboven geschreven, ook in mijn geval interesseerde het mijn werkgever niets hoe het met mij ging als ik maar zo snel mogelijk kwam werken.

Had het geluk dat de ARBO arts “aan mijn kant stond” en mij begreep.

Na 30 jaar eindelijk de stap durven nemen en een andere baan genomen. En ik weet natuurlijk niet hoe het in jou geval is. Maar als het enigszins mogelijk is dan zou ik voor een andere baan gaan kijken. Zoals ik het lees zit je in een vicieuze cirkel en ga je er zo niet uitkomen

Voor het slapen gaan gebruikte ik droomsap wat je online kunt bestellen. Ik ben geen voorstander van medicatie in wat voor vorm dan ook. Maar niet slapen hielp mij nog minder…


Sterkte

Dank voor de reacties.

Ik heb aangegeven bij de bedrijfsarts dat het niet meer lukt. Ik word weer terug gebracht naar minder uur. En een andere locatie. En in de tussentijd moet ik een nieuwe baan gaan zoeken. Heeft iemand daar ervaring mee hoe dat zou kunnen gaan? Of dit verbetering bied of dat het toch zwaar blijft om te werken?

Je contract laten verlagen is nadelig als je evt in de WIA terecht komt. Sommige bedrijven zijn niet verzekerd en moeten dus die WIA betalen. Je krijgt dan een percentage van je laatste loon. Met een kleiner contract dus minder. Dus beter je helemaal ziek melden vóór je baas zoiets flikt.

Als je ziek bent moet je je ziek melden, en misschien kan je het uwv bellen of online checken hoe het het tweede spoor traject eruit ziet
Ik zou geen andere baan aannemen als je niet in staat bent om te werken
Ik heb het allemaal meegemaakt dit maar ik was toen nog deels in staat om te werken tijdens tweede spoortraject, ook al verergerde dit mijn klachten. Het is als een waas voor mij als ik eraan terug denk, ik weet niet zo goed hoe het nou verliep uiteindelijk maar ik weet wel dat ik ook te maken had met de Arbo arts, dus het is heel goed dat je daarmee afstemt wat jij wel aan kan
Je contract met aantal uren moet je sowieso niet laten aanpassen want in de wia krijg je 70% van je laatst verdiende loon, van afgelopen 3 maanden meen ik. Je kan wel zonder contract-wijziging afstemmen met je baas om minder uren te werken tijdens je re-integratie
Als je jezelf nog wel acht te kunnen werken dan is wisselen van baan wel het overwegen waard
Ik hoop dat er meer mensen zijn die antwoord hebben op jouw vraag. Het is voor mij zo lang geleden, maar zorg dat goed je goed afstemt met je re-integratiebureau en Arbo arts…. En houd je aan de gemaakte afspraken

Aanvullend: dus heel goed nauw samenwerken met de Arbo arts en je re-integratie bureau en je baas om te bepalen welke mogelijkheden er voor jou liggen aan de hand van je belastbaarheid en je aan die gemaakte afspraken houden. Wees heel heel duidelijk in wat voor jou wel of niet gaat en blijf dit communiceren
Alleen jij weet wat je aan kan, ik raad aan om de allermakkelijkste baan te kiezen als je denkt dat je in staat bent om te werken ergens anders

Dank voor de reacties.

Ik heb wel gesolliciteerd bij verschillende bedrijven. Maar echt nog geen idee hoe of wat. Mijn therapeut zegt dat ik tot nu toe moet blijven reïntegreren bij mijn huidige werk. Welliswaar op een andere locatie. Wat voor minder stress zorgt. En dat ik dat moet blijven opbouwen en dan de overstap moet maken. Eind oktober spreek ik de arboarts. Ga ik vragen wat zijn advies is hierin.

Waar ik heb gesolliciteerd vind ik heel leuk. Maar ik weet dat ik gewoon nog niet goed genoeg ben om zo’n stap te maken. En om nou te vertellen dat je ziek bent.. Zal ook geen goed doen.

Goed bezig Eric!

Luister goed naar je lichaam(signalen)

Succes !!!

Ja door t haasten altijd. Nu ook bewuster bezig met voedingen en de effecten die t om je lichaam en geest heeft. Wat wij Kopen in de winkel zit vol met e nummers en chemische troep wat je lichaam kapot maakt

Jup. Nog steeds enorm veel moeite, want mijn lichaam snakt naar snelle energie en suiker/vet/cafeïne levert dat. Op betere dagen gaat het gezond eten best goed, maar op matige dagen ben ik alleen maar op zoek naar manieren om die onrust weg te eten (wat overigens nooit werkt).

Nee :-)

Ik bedoel nee, ook voordat ik burn-out raakt at ik zeer gezond, volkoren fruit groente noten vis etc :-)

Ik eet redelijk gezond alleen zo behoefte altijd naar chocola pfff

Ik krijg alleen wel meer behoefte aan suiker als ik overprikkeld ben en mijn suiker wat lager is, dan moet ik snel eten anders krijg ik hypo achtige klachten, ik heb geen diabetes, maar dit komt ook voor bij burn-out outs en overprikkeling

Hi Amber,

Bij mij begon BO met spierspanning en pijn in bovenbenen. Inmiddels gaan al veel dingen beter maar blijft de klacht in mijn benen ook. Zou het niet zo zijn dat je eerste klacht ook als laatste verdwijnt? Ik hoop het maar want het is inderdaad vervelend als je niet of weinig kan lopen/sporten.

Groetjes,

Hoi Michelle.
Bij mij begon het ook met spierspanning en pijn in benen, kon ineens niet meer lopen. Het lopen wat ik deed zag eruit als een robot. Het heeft een poosje iets beter gegaan.....maar ja.....dan kom je in dat gevaarlijke stukje van het gaat goed met me dus ik kan weer van alles. En dan krijg je weer een terugval in de BO.
Toen ging het lopen ook weer slechter met weer meer pijn in knieeen en spieren die weer vastzitten alsof ze in een bankschroef zitten. Of het zo is dat de klacht waar het als eerste mee is begonnen ook als laatste weer weg gaat.......weet het niet maar zou kunnen. Wat ik ook wel eens denk na de terugval die ik kreeg.....het is bij mij wel de methode om mij langzamer aan te laten doen want ik weet van mijzelf ook als ik nu goed zou kunnen lopen ....ja.....dan zou ik toch weer veel meer gaan doen en van het leven genieten. Nu sta ik weer compleet op stil. Laten we hopen dat deze klacht van ons snel weer beter mag gaan en dat we helemaal weer hersteld zijn uit de BO. En dan het leven weer oppakken maar op een andere wijze dan voorheen.....met een stuk zelfbescherming. Groetjes, Amber

Korte reactie:

Blijf gefocust op het oplossen van de burn-out

Stel je zelf voor alsof je door een tunnel rijdt, blijf doorrijden/doorzetten met het focussen op je herstel tot je bent waar je wilt zijn, you will see the light at the end of the tunnel

Zie ook “mijn 54 tips” onder het kopje depressie bij de tips op deze Website

X
Rodha

Hoi Ax,

Zelf ben ik ongeveer net zo oud als jij, en heb dezelfde uitdagingen. Inmiddels zit ik 2 jaar in mijn burnout. Daarnaast is mijn partner ook al bijna 3 jaar ziek (chronische vermoeidheidssyndroom).

Ik wil niet zeggen dat ik niet meer worstel met het probleem dat je noemt, maar wel minder dan eerst. Ik zit niet meer op social media omdat dit het doemdenken voor mij vaak triggert. Dit hielp mij in ieder geval enorm.

Verder klinkt het heel flauw maar het enige wat je kan doen is accepteren dat ook die hopeloze gedachten soms komen. En er niet teveel aandacht aan te schenken voor zover dat gaat. Het is normaal om soms even in de put te zitten met alle klachten die je ervaart. Maar ook daar kom je wel doorheen, een mens kan echt heel erg veel aan. Belangrijk is ook om te onthouden welke vooruitgang je al hebt gemaakt, en, ja nog een cliche, te genieten van de kleine dingen. Een lekker ontbijt, een kleine wandeling in het zonnetje, of gewoon even een rustig moment.

Nogmaals je kan die hopeloze gedachten niet verbannen, ze zullen soms komen. Maar probeer ze niet teveel aandacht te schenken, je kan proberen positieve dingen te denken maar als dit te kunstmatig voelt dan kan je ze misschien het beste gewoon laten gaan.

Hoop dat je hier wat mee kunt!

Hoe komt t dat je niet verder komt ?
Sommige mensen vliegen er doorheen en sommige zijn na drie jaar nog geen stap verder

Hi Ax,

Ik herken me erg in de woorden die je schrijft. Ik ben 34 en heb ook het gevoel dat ik van alles wil onderzoeken en creëren om het fundament van de rest van mijn leven neer te zetten. Mensen om me heen zie ik dit doen, en zelf lig ik al een heel jaar helemaal uit de running. Ik kan bijvoorbeeld niet langer dan 20 minuten autorijden, en soms denk ik dat ij wel weer ietsje langer aan kan, en dan kan dat dus wéér niet. Vanmiddag toevallig na een tijdje weer geprobeerd. Zo frustrerend en zo hopeloos word ik ervan... en ja, hoe blijf je dus accepteren dat je hierin zit en niet depressief wordt? Ik heb het antwoord niet... behalve dan dat ik enige verlichting vind in de gedachte dat het leven veel grootser en intelligenter is dan ikzelf, en dat mijn huidige toestand onderdeel is van een plan dat ik met mijn verstand niet kan bevatten, maar wat wel juist is en klopt. Maar poeh he... :-) wat een rit.

Heel veel liefs voor jou

Nee. Je twijfelt wat in houdt dat je het antwoord eigenlijk al weet. Geef je grenzen aan om foute die je in het verleden hebt gemaakt te voorkomen a.u.b.!

Nee, niet doen. Als je nu te snel gaat heb jij daar weer de (gezondheids)nadelen van, niet je werkgever. Eigenlijk geeft je lijf wel aan dat je huidige schema al op t randje is.

Als ik met jouw klachten zou zitten bij de bedrijfsarts, dan zou ik in mijn eigen woorden zeggen:

Als ik thuis kom van het werken dan kan ik alleen maar slapen. Bij het wakker worden ben ik niet uitgerust en voel ik me misselijk en ben ik duizelig, waardoor ik niet kan concentreren.

Als je dit zo leest in mijn woorden. Komt het een beetje overeen of is het totaal anders? Is een extra uurtje dan verstandig?
Hopelijk helpt dit in je keuze wat goed voor je is.

Hi M,

Ikzelf kan na een jaar in de burn-out nog nauwelijks een verjaardag aan. Toevallig een paar weken geleden voor het eerst 2 uurtjes geweest, overdag, buiten.
Mijn voornaamste klacht is ook vanaf het begin al duizeligheid. Dit duidt op ernstige overprikkeling van de hersenen en is een teken dat je 90% van de prikkeltoestroom naar je hersenen stil moet gaan leggen en moet rusten. Een duidelijk signaal van je lichaam dat meerdere verjaardagen in een weekend echt veel te veel is.
Tips om met de duizeligheid om te gaan... kijk, je kan het proces niet versnellen. Maar je kan jezelf wel helpen door bijvoorbeeld ademhalingsoefeningen en yoga nidra. Zelf gebruik in de app Insight Timer ervoor, heel fijn! Ook lekker liggen en luisterboeken luisteren via Storytell werkt goed. En veel wandelen buiten, en dan de aandacht steeds weer naar je voeten brengen, dat kan echt rust geven als je duizelig bent. Want met de aandacht bij je voeten voel je wat meer stabiliteit.

Veel sterkte!

Hoi Willemijn,

Dankje voor je reactie en tips, Ik ga de app bekijken en hopelijk na veel rust wordt de duizeligheid minder. 😊

Groetjes M.

Na een stressvolle deadline op werk ben ik wakker geworden met een vaag hoofd.
Ik heb al maanden een vaag hoofd/ duizelig. Niet af en toe maar de hele dag door. Alsof mijn ogen niet snel genoeg mee kunnen met de kijkrichting en soms maakt het mij misselijk. Sommige noemen dit wellicht hersenmist

Ik heb inmiddels na een spontane leverontsteking een buikecho gehad waar alles in orde is. Ik krijg nu een verwijzing voor een neuroloog.

Ongelofelijk als dit mogelijk is van een overprikkeld zenuwstelsel.

Ik ben overigens nog nooit ziek geweest en echt een werkpaard. Nu heb ik nergens puf voor.

Ik veroordeelde ook mensen met een burn out, tot dat je het zelf hebt.

Ik wilde het even delen, wellicht herkent iemand zich hierin

Ik was na een halfjaar volledig van mijn duizeligheid af. Ik weet niet precies hoe, maar ik deed veel ademhalingsoefeningen via meditation moments en Wim Hof heb ik ook veel gedaan. Verder zowat elke dag wandelen. Ik heb wel gelezen dat duizeligheid voortkomt uit een verkeerde ademhaling. Dus misschien heb je hier iets aan!

Hi Willemijn,

Volgens mij heb ik je vaker hier voorbij zien komen over deze klacht en ook op een post van mij.

Misschien heel persoonlijk maar zou je open staan voor 1 op 1 contact? Misschien via Instagram of Facebook. Ik denk dat wij heel veel dezelfde klachten hebben en soms voel ik mij zo klote door die duizeligheid. En heb gewoon iemand nodig die hetzelfde voelt om mijzelf niet raar te vinden of bang dat ik iets ergs heb. Ik hoor het wel van je!

Willemijn heeft gelijk. Duizeligheid is een symptoom van overprikkeld zijn / een overprikkeld en overbelast brein hebben bij burn-out.
Rusten door in de natuur te zijn, slapen en therapie zijn de oplossing hiervoor. En luisteren naar je grenzen oa dus zorgen dat je een vast schema hebt op een dag en als dat te veel is dan afschalen en daarna weer rustig opbouwen
In het geval van piekeren kan ik het artikel “piekeren” aanbevelen van “depsycholoog” die op Google terug te vinden is. Ik heb sindsdien nooit meer angstgedachten gehad
Als je blijft focussen op herstel zal je uiteindelijk beter worden, dat beloof ik jullie omdat ik dat kan beamen

Hi KB,

Heel herkenbaar. Ik heb ook voornamelijk last van mijn spieren (beide benen, voeten, armen en handen). Vooral in de ochtend mega stijf en inderdaad met lopen ook last. Ook de spiertrekkingen zijn herkenbaar. Soms denk ik ook wat als het wel een ziekte is? Maar ik probeer er wel aan vast te houden dat het bij de BO hoort.

Zelf ben ik nu met Body stress release begonnen. Ik heb pas 1 afspraak gehad maar laat het je weten als het positief uitpakt.

Verder kan je tegen spierspanning yin yoga proberen, wellicht dat zwemmen iets is? Een spijkermatje helpt ook voor ontspanning. Of yoga nidra.

Je bent in ieder geval niet de enige. Hoge spierspanning is helaas veel voorkomend bij een BO.

Hallo Ra,

Ik herken goed wat je zegt. Ook ervaring (helaas) met paniekaanvallen en hartkloppingen. Ik heb wel dat ik er ook meer op ga letten als ik het ook heb dus probeer hier altijd afleiding in te zoeken, niet altijd mogelijk want je voelt het echt zitten. Maar misschien een tip. Op den duur probeer ik het ook altijd wat te negeren, want je kan er toch niet veel aan doen. En zolang je je hart voelt klopt die hè 😉😅

Ja herkenbaar snelle hartkloppingen ! Dat is voor mij het sein dat ik over mijn grens ben gegaan en meer rust nemen

Je zenuwstelsel is overgeactiveerd dus je hebt snel n hoge hartslag (net zoals bv snel zweten). Is eigenlijk niets om je zorgen over te maken. Vooral niet op gaan focussen. Je ademhaling vertragen werkt ook om je hartslag omlaag te krijgen.

Hi, heel herkenbaar. In het begin van mijn burn out bleef mijn hart heel lang sneller (echt flink snel) kloppen en heel naar. Nu na 1,5 jaar heb ik ook nog steeds af en toe last van hartkloppingen. Veel minder en nooit heel lang. Even een snelle overslag. Gaat sowieso gepaard met vermoeidheid bij mij. Het zenuwstelsel heeft flink wat te voortduren gehad.

Goede ademhaling oefeningen en hart coherentie oefeningen helpen bij mij.

Dit komt omdat je vastzit in fight & flightmodus. Dit is heel erg vervelend ,maar wel normaal bij een burnout. Je lichaam en brein proberen je te beschermen op deze manier, maar kunnen niet meer filteren tussen écht gevaar en dingen die laag risico / onschuldig zijn.

De enige manier om dit aan te pakken is door je systeem weer tot rust te brengen, en het lijkt erop dat je hiermee goed bezig bent (meditatie is een goede tool daarvoor). Dit duurt alleen een tijdje, en het is belangrijk dat je hier genoeg tijd en rust voor neemt.

Zie in dat die gedachten geen realiteit zijn, maar een evolutionair ingebouwd systeem van je lichaam dat je alleen maar probeert te beschermen (maar overactief is geworden door overprikkeling en overspannenheid).

Het boek Over De Kop van Brankele Frank zou je eventueel helpen om beter te begrijpen wat er gaande is in je lichaam.

Vagus nerve meditatie is mijn grote hulp geweest toen ik vastzat in dit gevoel.

Sterkte!

Dankjewel 🙏

Als je even terug nadenkt over je gedachten die je allemaal hebt gehad, dan weet je dat de gedachten die je had eigenlijk bijna nooit op uit zijn gekomen. Ofwel: dat je voortaan je gedachten echt veel minder serieus moet nemen voortaan. Je maakt jezelf helemaal gek voor niks ☺️ Er is geen gevaar, je hersenen bedoelen het goed en willen je beschermen maar jij weet vanaf nu beter

En afleiding zoeken helpt ook

En als je stress hebt: los je probleem op! Dus bijv: help ik ben bang dat ik in de schulden kom! Oplossing: ga je administratie bijwerken en ga kijken op welke zaken je kan besparen

Zorgen maken heeft 0,0 zin, in plaats daarvan: los je problemen op

En focus op rust dus inderdaad bijv meditatie

Heel veel Liefs

*zo goed als nooit uit zijn gekomen, bedoelde ik

99% van de keren komen je gedachten niet uit. En omdat er iets mis is gegaan in het verleden betekent dat niet dat alles dan mis zal gaan

Weet je wat oude mensen zeggen: had ik me maar niet zo druk gemaakt in mijn leven, want het was helemaal voor niks…. Zonde toch? Laten we uit dat een les leren ☺️

Veel liefs weer

Ohja en men lijdt het meest door het lijden wat men vreest ☺️

Hi Ax,

Ik heb ook last van slaapproblemen tijdens mijn burnout. Wat voor mij erg hielp is een werkboek (protocollen voor de GGZ - Verbeter je slaap). Zelf zat/zit ik ook vast het de gedachte dat ik beter herstel als ik beter slaap, wat funest is aangezien je daardoor alleen maar slechter gaat slapen. Ook zijn er andere initiatieven, zoals the culture of sleep (audio oefeningen), die ACT gebruikt om anders naar je slaap te kijken en zo hopelijk weer wat vertrouwen erin krijgt. Zelf heb ik een lichte dosis antidepressiva om ook die constante gedachtes die je beachrijft tijdens de nacht enigszins te beteugelen onder het mom dat dit the lesser evil is.

Hoop dat je er wat aan hebt.

Hoi Ax,
Hoort er helemaal bij. Eerste jaar was slapen bij mij een drama. Drie uur nodig om in ye slapen, om 4.00 wakker, weer 2 uur wakker liggen, heel drukke dromen. Wakker worden met gespannen kaken, hoofdpijn (heb sowieso heel hoge spierspanning in bovenlijf). Heb ook 5-6 nachten per week slaapmedicatie gebruikt, nu na 2 jaar grotendeels afgebouwd.
Mijn slaap is nu inmiddels echt wel verbeterd, ik slaap sneller in en ook weer sneller door. Nog steeds niet normaal maar ook niet meer zo extreem slecht. Dus houd moed, het wordt echt beter (bedenk dat je zowel neurologisch als hormonaal ontregeld bent).
C.

Zo herkenbaar. Ik zit inmiddels 1.5 jaar in een burnout en slaap sinds 8/9 maanden verschrikkelijk, terwijl ik voor mn burnout makkelijk 8 uur slaap pakte zonder 1 keer op te staan. Nu sta ik standaard tussen 3 en 4 en duurt het lang voordat ik weer in slaap val. Op hele slechte dagen sta ik al rond half 2 op. Het is niet zo slecht als in het begin omdat ik nu ook dagen heb dat ik 5/6 uur doorslaap. Ik merk dat dat meteen mn humeur van de dag bepaalt. Maar ik vind dat een hele goede tip Tijmen bedankt! Ik ga de protocollen even inlezen omdat ik inderdaad zo overtuigd ben dat mn slaap mn herstel in de weg zit terwijl ik het misschien ook anders in kan zien.

Hoi Ax,

Ja dit is enorm herkenbaar. Voor mij waren slaapproblemen ook eigenlijk hèt symptoom in de aanloop naar mijn burnout. Ik had hier al zeker 10 jaar in toenemende mate last van voordat ik uitviel. Ik zag mijn problemen dan ook als een slaapprobleem.

Inmiddels zit ik twee jaar in mijn burnout en het slapen gaat vaker beter, maar ook vaak genoeg nog slecht. Ik word ook vaak wakker tussen 1 en 3 uur en lig dan tussen de 1 en 4 uur wakker. Vaak ga ik wel even uit bed. Andere keren slaap ik wel maar word ik heel vaak kort wakker. Het is elke keer weer een verrassing.

Wel merk ik dat ik langzaamaan van mijn burnout herstel, gemiddeld gezien. Slecht slapen is vervelend maar het hoort er wel bij soms. Weet dat je niet meer hoeft te zoeken naar dè oplossing voor goed slapen. Zelf was ik altijd aan het analyseren wat ik "fout deed", maar dit kan je zelden helemaal achterhalen en levert veel stress op. Het belangrijkste is dat je overdag en 's avonds zo min mogelijk stress ervaart. En ook dat kan je weer niet forceren. Loslaten betekent rust, maar is makkelijker gezegd dan gedaan weet ik inmiddels 🙃.

Succes, het komt goed ook al voelt het soms even niet zo!

Ik ben heel benieuwd hiernaar!

Ik heb er ook wel eens aan gedacht, maar heb me er verder nooit in verdiept. Mijn vriendin heeft het wel eens een maand ofzo gedaan. Ik kan haar eens vragen hoe dat was... Ik weet het eigenlijk niet. Volgens mij merkte ze iets meer creativiteit op ofzo.
Als je het gaat doen ben ik heel benieuwd hoe het uitpakt.

Ik heb in mijn jonge jaren wel eens met huisgenoten een paddo trip gedaan. Dat vond ik een hele spirituele ervaring.

Ik heb het ergens in het eerste jaar van mijn burnout geprobeerd, zowel met truffels als LSD, alleen voor mij waren beiden te stimulerend. Ik nam het vroeg in de ochtend maar kon die avond alsnog niet goed slapen, ook bij hele kleine dosissen.

Wel ervoer ik overdag een fijne soort kalme rust, microdosen is echt heel anders dan wanneer je een reguliere dosis neemt. Wel heb je als het begint te werken ongeveer een uurtje een lichtelijk oncomfortabel gevoel, net als bij een "echte trip". Maar daarna was het wel een fijn gevoel eigenlijk, hoewel ik er toch ook wel onrustig van werd. Maar dat word ik tegenwoordig ook al van een kopje groene thee...

Ik zou zeggen: je kan het zeker proberen! Een bad trip zoals je al een keer hebt ervaren ga je niet krijgen van een microdose. Ik weet niet hoeveel stimulatie jouw lichaam nu aankan? Kan je bv een beetje caffeine verdragen?

Sorry ik besef me nu dat het wel verwarrend is dat ik zei dat ik er zowel rustig als onrustig van werd. Toch was dat wel een beetje mijn ervaring 😅.. het wisselde heel erg tijdens de dag. Als ik actief werd dan werd ik geloof ik vooral onrustig, maar iets als mediteren was wel heel fijn. Laat maar weten als je nog een vraag hebt! Het is inmiddels ook al wel weer 5 jaar geleden

Sorry ik besef me nu dat het wel verwarrend is dat ik zei dat ik er zowel rustig als onrustig van werd. Toch was dat wel een beetje mijn ervaring 😅.. het wisselde heel erg tijdens de dag. Als ik actief werd dan werd ik geloof ik vooral onrustig, maar iets als mediteren was wel heel fijn. Laat maar weten als je nog een vraag hebt! Het is inmiddels ook al wel weer 5 jaar geleden

Ik ben wel echt chaotisch vandaag zeg, is niet 5 jaar geleden maar 1.5. einde bericht haha

Lieve Ax,

Ik herken me in je verhaal. Ik weet niet zo goed welke tips ik je kan geven, behalve dat het goed is om te bedenken dat jij niet verantwoordelijk bent voor het geluk van jouw vriend en het bepalen van zijn grenzen en behoeften. Dat ligt bij hem. Wel kan je, zoals je al doet, erkennen dat het voor hem ook heel moeilijk is en vragen wat hij nodig heeft en hem deze ruimte zoveel als mogelijk geven. Net zo goed is het belangrijk dat jij open bent over jouw behoeften en wat jij van hem nodig hebt. Je bent er voor elkaar en hij hopelijk nog wat meer voor jou nu jij het extra zwaar hebt na wat jou is overkomen 🩷. Je doet het grootste deel zelf, maar toch is het ook een periode waar je samen doorheen moet.
Ik praat inmiddels veel met mijn vriend en hij praat ook veel over mijn situatie en zijn verdriet daarover met zijn vrienden en ouders. Dat helpt hem (en daarmee mij).
Daarnaast moet ik denken aan wat een vriendin van mij laatst zei: ‘Je bent erg ziek en dat is nu een groot onderdeel van je leven, maar jij bent die ziekte niet en er is nog steeds zoveel leuks aan jou. De oude jij is er gewoon, maar dan met een donkere wolk boven je hoofd die uiteindelijk ook weer weggaat’. Dat is misschien goed om te bedenken Ax, want dat geldt ook voor jou. De burn out is je overkomen en het is een vreselijke tijd, maar dit alles is niet jouw identiteit.

Veel sterkte 🌸

Hier zelfde en nog meer symptomen (+ misselijk, darmklachten, tintelingen).
Sinds kort 10 mg oxazepam overdag. Voel me dan iets beter, gedurende 5 a 6 uur. De loomheid omarm ik in deze fase want ben 24 uur alert. Dan maar even niets en beetje ontspannen door het tabletje. Slapen op oxazepam lukt me trouwens niet, wel zopliclon.

Pas alsjeblieft op met alles waar een pam achter staat, dus de kalmeringsmiddelen ofwel benzodiapinen genaamd. Deze werken vaak maar van korte duur en dagelijks gebruik wordt eigenlijk niet aanbevolen. In Nederland schrijven de artsen het nog veel te makkelijk voor, maar ze zijn zeer verslavend. Er worden ook wel positieve verhalen gemeld en sommige mensen hebben het echt nodig, maar uiteindelijk zullen je problemen hoogstwaarschijnlijk alleen maar erger worden. Bij de meeste mensen werkt het de eerste weken/maanden prima, maar daarna heb je een steeds hogere dosis nodig om hetzelfde effect te verkrijgen en stoppen is een hel! Je mag nooit zomaar stoppen, tenzij kort gebruik, maar afbouwen vergt veel tijd en ellende. De meeste gebruikers geven aan er spijt van te hebben er ooit aan begonnen te zijn en dat de klachten nadien juist erger zijn dan waar je ze voor hebt gebruikt. Mensen die het bijvoorbeeld als slaapmiddel gebruikten zitten nu opgescheept met angstklachten en de lijst met lichamelijke en geestelijke klachten is zeer lang! Ik heb zelf ook 2 middelen uit deze categorie kortdurig gebruikt omdat ik wanhopig was en iets wilde proberen. Goddank had ik me vooraf al ingelezen en was ook al gewaarschuwd door andere gebruikers. Omdat er ook mensen waren die zeiden er wel baat bij te hebben en er voor kozen het dan maar levenslang te gebruiken, vond ik dat in feite ook geen probleem. Echter, merkte ik niet echt verschil als ik de pillen slikte, soms wel ietsje, maar ook bij iets hogere dosering (ik was immers voorzichtig) heb ik toch besloten er niet verder mee te experimenteren. Misschien als ik enorme verbetering bemerkte was ik er toch mee door gegaan. Dus deze keuze is geheel aan jezelf. Eigenlijk geldt dit voor alle medicatie in hetzelfde hoekje zoals AD, antipsychotica, epilepsie medicatie etc. Het wordt te gemakkelijk voorgeschreven en de artsen zijn niet bekend met de afbouwschema's die hiervoor nodig zijn. Voor meer info kan je kijken op benzobuddies.

Hoi Ax,

Ik herken dit heel goed, zeker het eerste jaar werd ik constant ziek. Helpt niet mee dat mijn vriendin op een redelijk drukke plek werkt en ook telkens virussen met zich meebracht (en daar zelf nauwelijks ziek van werd). Onder hoge stress werkt je immuunsysteem nou eenmaal wat minder goed, maar lastig is het wel.

Ik heb er erg mee geworsteld om dit uit te leggen aan mijn familie en vrienden. Merkte toch dat veel mensen snel geneigd zijn te denken dat je een excuus verzint om onder een afspraak uit te komen. Nu ik minder last heb van griep etc. vind ik het ook weer een stuk makkelijker om verplichtingen aan te gaan. En ook nu moet ik dingen nog weleens afzeggen, maar dankzij de burn-out doe ik dat tegenwoordig met een stuk minder tegenzin dan daarvoor. Het is gewoon even wat het is, en als mensen dat niet begrijpen ligt dat uiteindelijk vooral bij henzelf!

Dankjewel voor je reactie! Ik denk zelf dat ik alle virussen ook mee pak omdat ik in het afgelopen jaar twee nichtjes heb gekregen die beide naar de opvang gaan, en die ik heel vaak bezoek omdat ze de lichtpuntjes in het duister zijn momenteel.

Ik merk vooral dat er bij mij een angst voor onbegrip is, dat ik zelf het gevoel heb dat ik constant excuusjes aan het verzinnen ben, zeker m.b.t. werk. Zeker omdat ik dus telkens niet écht ziek op bed lig, soms ga ik wel gewoon even naar de supermarkt of zo, dus dan voelt het al helemaal stom om me ziek te melden.

Ik hoop ook echt dat het beter gaat zijn. Ik probeer mijn weerstand ook wel te verbeteren door gezond te eten, maar bijvoorbeeld voldoende bewegen vind ik heel moeilijk. Ik ben ook nog geblesseerd geraakt aan het begin van mijn burnout (daarom raden ze dus af om intensief te sporten) en die blessure speelt nog steeds op, waardoor ik de sport die ik leuk vind niet kan doen. En wandelen, fietsen of hardlopen vind ik niet zoveel aan, zelfs al weet ik dat het goed voor me is, dus daar kan ik me maar moeizaam toe zetten. Waardoor ik me ook niet goed in mijn lijf voel, en dat helpt natuurlijk ook niet mee voor mijn weerstand.

Zo moeilijk, allemaal, en zo langdurig :(

Klinkt super goed, ook ik zit er 15maanden in en ben nu op een punt gekomen dat ik ga kijken wat ik wel leuk vind en wss niet meer terug ga naar m'n oude werk!

Ik zit nu bijna 2 jaar in bo. Ik heb na 1 jaar ziektewet mijn contract opgezegd (kleine parttime baan in de zorg) omdat ik het werk al lang niet meer leuk vond en puur op wilskracht door ben gegaan. Werk nu paar uurtjes per week thuis (freelance vertaalwerk). Denk nu na over wat ik straks weer wil gaan doen. In ieder geval iets dat bij mij past en geen werk meer dat stress oplevert.
C.

Hoi Anoniem,

Mijn eerste gedachte als ik jouw verhaal lees is eigenlijk dat de hoofdpijn - migraine misschien wel een signaal van je lichaam is dat je te snel gaat op dit moment.

Dat is heel persoonlijk, maar zodra ik last krijg van hoofdpijn, migraine of een beetje meer angst dan weet ik dat ik wat moet afremmen en rustiger moet opbouwen. En dan verdwijnen die klachten weer vrij snel. Als ik een halfjaar geleden net zo veel deed als vandaag de dag kreeg ik altijd een hoofdpijnaanval. Nu overkomt het me nog zelden, en eigenlijk alleen als ik nét iets meer heb gedaan dan waar ik me comfortabel bij voelde. Ik zie het nu een beetje als het eerste alarmbelletje bij mij.

Je kunt dit wel weg medicineren maar misschien is het ook een idee om eerst te kijken of het minder wordt wanneer je zelf een klein stapje terug doet in werk- en sport. Wanneer dat het geval is dan zou ik persoonlijk liever luisteren naar dat signaal dan dat je medicatie gaat gebruiken. Dat betekent niet dat je weer terug bij af bent of helemaal terug moet schakelen, alleen dat je misschien iets langzamer moet gaan met het opbouwen.

Ik heb verder geen ervaring met de medicijnen dus daar kan ik je helaas niet mee adviseren.

Sterkte!

Hi Y., dank voor jouw bericht.

Ik snap wat je zegt, en ik had die gedachte in eerste instantie ook: ik gedoe gewoon teveel, maar zelfs toen ik 3 weken vakantie had, had ik hoofdpijn, ook nu in de weekenden (geen werk-geen sport), het is er gewoon elke dag.

Overigens las ik in de bijsluiter dat hoofdpijn een bijwerking kan zijn, daar schiet ik dus helemaal niets mee op.

Persoonlijk doe ik het liever zonder medicijnen, maar deze spanningshoofdpijn/migraines maken me zó wanhopig dat ik het nu maar in deze hoek ga zoeken.

Ik heb het ook nooit zo heftig gehad totdat ik in de burnout terechtkwam, dus ergens heb ik de hoop dat het na de burnout ook allemaal weer weggaat en er niks ernstigs aan de hand is.

Echt, wat een hel...

Het blijft natuurlijk lastig om de oorzaak te achterhalen ja, dat het in de weekenden ook gebeurt zegt m.i. weer niet zo veel want dat is juist het 'bijkom' moment waarop je lichaam vaak de spanning weer los kan laten (met soms een hoofdpijn aanval als gevolg). Maar wel vreemd dat je het tijdens de vakantie ook zo erg had.

Je zou het gewoon eens kunnen proberen met de medicatie? Wat mij vaak helpt bij migraine aanvallen is om juist te gaan mediteren. Op Insight Timer heb je zelfs speciale Yoga Nidra sessies die gericht zijn op het voorkomen of behandelen van migraine. Ik voel me daarna eigenlijk altijd wel een stuk beter. Bijvoorbeeld Migraine Relief Meditation van Victoria Yoga (op die app).

Maar dat neemt niet weg dat het nogal ontregelend is voor je leven wanneer je er vaak last van hebt.

Je kunt ook eens kijken of je een spijkermat met kussentje kunt aanschaffen. Die kleine naaldjes richten zich (zeker in de nek) vaak precies op de spieren die bij hoge spierspanning een migraine aanval veroorzaken.

Hoop dat het wat verlichting kan brengen!

Heel veel sterkte,

Hey, ik herken je mezelf in je verhaal. Heb ook angst gehad om door te draaie of gek te worden. Ik kan alleen zeggen dat je veel rust moet nemen zodat je hersenen en cortisol omlaag gaan zodat je beetje bij beetje jezelf weer kan worden

Hoi!

Ik herken mezelf heel erg in jouw verhaal! Ik ben gediagnosticeerd met een gegeneraliseerde angststoornis en zit sinds april thuis met een burnout. Ik zit de laatste tijd met precies dezelfde soort angstklachten, wat als ik mentaal volledig afglij? Wat als het nooit meer goedkomt? Ook sinds de burnout hele sombere en depressieve gedachten en beelden. Mijn angst draait vooral om het verliezen van controle over mezelf, mijn gedachten, gedrag.

Ik merk dat de , angst, sombere en depressieve gedachten veel meer aanwezig zijn als ik mezelf overvraag, dus als ik veel te veel aan het doen ben wat mijn zenuwstelsel nog niet aankan. Dus een stap terug doen in bezigheden kan wellicht helpen.

Ook slik ik op recept van de huisarts Alprazolam, de laagste dosering 0,25. Die nam ik al vanwege mijn angststoornis, maar ik merk dat het ook tijdens mijn burnout soms heel fijn is om mijn hoofd even 'uit' te kunnen zetten, want het is indd ontzettend vermoeiend. Ik slik die medicatie zeker niet elke dag, voordelen zijn dus dat je geen afbouw proces hebt, weinig bijwerkingen behalve dat je een beetje suf wordt en dus niet mag autorijden. De lage dosering werkt voor mij 20 tot 24 uur. Het is zeker niet de oplossing, maar voor de hele heftige dagen is het voor mij echt een hele fijne remedie om mezelf rust te gunnen. En het geeft me al een beetje rust dat ik weet dat ik het in huis heb.
Verder loop ik bij een psycholoog en krijg ik cognitieve gedragstherapie. (Voornamelijk voor mijn angststoornis)

Verder probeer ik nu te focussen op de dingen die wel kunnen. En dat zijn hele kleine activiteiten. Maar voor is het ook een hele zoektocht, dus ik ben heel blij dat dit forum bestaat! Maar weet dus dat je niet de enige bent die deze gedachten en angsten ervaart.

Hoi!

Ik herken mezelf heel erg in jouw verhaal! Ik ben gediagnosticeerd met een gegeneraliseerde angststoornis en zit sinds april thuis met een burnout. Ik zit de laatste tijd met precies dezelfde soort angstklachten, wat als ik mentaal volledig afglij? Wat als het nooit meer goedkomt? Ook sinds de burnout hele sombere en depressieve gedachten en beelden. Mijn angst draait vooral om het verliezen van controle over mezelf, mijn gedachten, gedrag.

Ik merk dat de , angst, sombere en depressieve gedachten veel meer aanwezig zijn als ik mezelf overvraag, dus als ik veel te veel aan het doen ben wat mijn zenuwstelsel nog niet aankan. Dus een stap terug doen in bezigheden kan wellicht helpen.

Ook slik ik op recept van de huisarts Alprazolam, de laagste dosering 0,25. Die nam ik al vanwege mijn angststoornis, maar ik merk dat het ook tijdens mijn burnout soms heel fijn is om mijn hoofd even 'uit' te kunnen zetten, want het is indd ontzettend vermoeiend. Ik slik die medicatie zeker niet elke dag, voordelen zijn dus dat je geen afbouw proces hebt, weinig bijwerkingen behalve dat je een beetje suf wordt en dus niet mag autorijden. De lage dosering werkt voor mij 20 tot 24 uur. Het is zeker niet de oplossing, maar voor de hele heftige dagen is het voor mij echt een hele fijne remedie om mezelf rust te gunnen. En het geeft me al een beetje rust dat ik weet dat ik het in huis heb.
Verder loop ik bij een psycholoog en krijg ik cognitieve gedragstherapie. (Voornamelijk voor mijn angststoornis)

Verder probeer ik nu te focussen op de dingen die wel kunnen. En dat zijn hele kleine activiteiten. Maar voor is het ook een hele zoektocht, dus ik ben heel blij dat dit forum bestaat! Maar weet dus dat je niet de enige bent die deze gedachten en angsten ervaart.

Hoi Devin,

Dankjewel dat je de moeite neemt om jouw verhaal te delen en zo uitgebreid te reageren! De voorbeelden van je angstgedachten is inderdaad precies wat ik ook ervaar. Hoe vervelend ook voor jou, ik vind het wel fijn om te lezen dat ik niet de enige ben met deze klachten, want het voelt soms zo eenzaam. Dankjewel voor je tips! Zelf heb ik inderdaad ook een tijd oxazepam gebruikt en inmiddels een lage dosering antidepressiva, wat ook niet de oplossing is maar nu wel een klein beetje helpt. Wat zijn activiteiten die voor jou fijn zijn om te doen en wat uit je hoofd en angst te komen?

Liefs

Hoi!
Ik snap helemaal dat je het fijn vindt om ondanks dat het heel vervelend is, blij bent niet de enige te zijn :)

Hmmm dingen die ik doe op een dag zijn:
- tekeningen maken voor volwassenen
- yahtzee! (Of hoe je dat ook spelt)
- films en series kijken
- fictie boeken lezen (ook non-fictie, maar dat kost wel vaak meer energie en kan mijn angst of humeur sterker beinvloeden, dus die lees ik zeker niet in de avond voor het slapengaan)
- wandelen (rond 20 minuten)
Sudoku, filipine en zweedse puzzels.
- puzzelen (ga ik binnenkort mee beginnen)

Ik was een paar weken geleden alweer begonnen met zwemmen en krachtsport, om vervolgens heeeeel veel somberheid en depressieve gedachten te krijgen. Dus heb toen even een flinke stap terug gedaan, want de staat van mijn mentale gezondheid was zeer labiel te noemen. En ik ben daar nogsteeds zoekende in. Ik merk dat ik als ik heeeel goed naar mijn lichaam luister, wat ik nog niet altijd doe, zijn mijn angst en somberheid een stuk minder en beter te behappen. Dan heb ik de energie om met die angst samen te werken, uit te nodigen en te accepteren.

Ik ga trouwens binnenkort een verzwaard deken proberen bij het slapengaan, zou goed werken bij angst en slaapproblemen. En ik lig sinds kort elke dag 30 minuten (voor het slapengaan) op een spijkermatje van flowee, werkt heerlijk ontspannend, kom er sneller door in slaap (in plaats van 2 uur 45 minuten) en je zit door de lichamelijke sensatie niet zo in je hoofd, maar meer in je lijf. Werkt bij stress, hoofdpijn, stijve spieren, slaapproblemen. Dus vandaar besteld en tevreden tot nu toe. Dus ik ga hem misschien ook overdag proberen als rustmoment.

Naast je eigen grens ontdekken en aanvoelen helpt het mij ook enorm om mijn grens aan te geven bij familie en vrienden. Ik zeg vaker iets af of verplaats iets. Of ik bel met ze ipv echt afspreken, kost even minder energie.

Jeetje wordt erg lang dit maar een laatste ding wat mij echt enorm helpt soms, is om festival oortjes (alpine of loops earplugs bijv.) in te doen als ik in gezelschap zit of in een andere omgeving met veel prikkels, het lijkt echt alsof je even in je eigen veilige bubbel zit ofzo. Ik vond het echt een verrijking toen ik daar achter kwam.

In alles ben ik ook nog zo zoekende, loop ook nogsteeds tegen mezelf en mijn grens aan. Wil zo veel, maar kan het simpelweg gewoon nog niet aan. Maar komt wel!! Een nijlpaard eet je ook niet in één keer op, dat doe je ook hapje voor hapje. Met welk hapje ben jij nu bezig?

Hoi!
Ik snap helemaal dat je het fijn vindt om ondanks dat het heel vervelend is, blij bent niet de enige te zijn :)

Hmmm dingen die ik doe op een dag zijn:
- tekeningen maken voor volwassenen
- yahtzee! (Of hoe je dat ook spelt)
- films en series kijken
- fictie boeken lezen (ook non-fictie, maar dat kost wel vaak meer energie en kan mijn angst of humeur sterker beinvloeden, dus die lees ik zeker niet in de avond voor het slapengaan)
- wandelen (rond 20 minuten)
Sudoku, filipine en zweedse puzzels.
- puzzelen (ga ik binnenkort mee beginnen)

Ik was een paar weken geleden alweer begonnen met zwemmen en krachtsport, om vervolgens heeeeel veel somberheid en depressieve gedachten te krijgen. Dus heb toen even een flinke stap terug gedaan, want de staat van mijn mentale gezondheid was zeer labiel te noemen. En ik ben daar nogsteeds zoekende in. Ik merk dat ik als ik heeeel goed naar mijn lichaam luister, wat ik nog niet altijd doe, zijn mijn angst en somberheid een stuk minder en beter te behappen. Dan heb ik de energie om met die angst samen te werken, uit te nodigen en te accepteren.

Ik ga trouwens binnenkort een verzwaard deken proberen bij het slapengaan, zou goed werken bij angst en slaapproblemen. En ik lig sinds kort elke dag 30 minuten (voor het slapengaan) op een spijkermatje van flowee, werkt heerlijk ontspannend, kom er sneller door in slaap (in plaats van 2 uur 45 minuten) en je zit door de lichamelijke sensatie niet zo in je hoofd, maar meer in je lijf. Werkt bij stress, hoofdpijn, stijve spieren, slaapproblemen. Dus vandaar besteld en tevreden tot nu toe. Dus ik ga hem misschien ook overdag proberen als rustmoment.

Naast je eigen grens ontdekken en aanvoelen helpt het mij ook enorm om mijn grens aan te geven bij familie en vrienden. Ik zeg vaker iets af of verplaats iets. Of ik bel met ze ipv echt afspreken, kost even minder energie.

Jeetje wordt erg lang dit maar een laatste ding wat mij echt enorm helpt soms, is om festival oortjes (alpine of loops earplugs bijv.) in te doen als ik in gezelschap zit of in een andere omgeving met veel prikkels, het lijkt echt alsof je even in je eigen veilige bubbel zit ofzo. Ik vond het echt een verrijking toen ik daar achter kwam.

In alles ben ik ook nog zo zoekende, loop ook nogsteeds tegen mezelf en mijn grens aan. Wil zo veel, maar kan het simpelweg gewoon nog niet aan. Maar komt wel!! Een nijlpaard eet je ook niet in één keer op, dat doe je ook hapje voor hapje. Met welk hapje ben jij nu bezig?

Hoi iedereen

ook ik herken me hierin !

Even kort: ben 66 jaar,heb na 35 jaar mijn man verloren,sinds 1,5 jaar alleen in een klein huisje. Ik dacht dat het wel zou meevallen….maar niks is minder waar. Nooit alleen geweest,en nu niks meer. Ook na 11 jaar mijn hondje verloren,Sinds kort.was 11. Nu 4 weken. 🙈
En omdat ik slecht tegen alleen zijn kon,daarom toch weer kleine hond genomen. Even mee naar buiten,iemand om je heen…dat zal wel helpen.wil me zo ook niet meer voelen.angstig,gen paniek, heel veel huilen nog, pijn in je hoofd,nek ,druk in me hoofd,van alles gaat erdoor heen! Pfff,puddingbenen, onrust,zo moe van,gespannen,soms halve oxazepan 0,5 mg. Het is zo eng en stil ..het alleen zijn. Heb wel hobby’s,maar niemand zegt wat uiteraard🤷‍♀️kinderen wil ik ook niet altijd belasten. Ben ik nou gek aan het worden! Ook met de Ha. Overgehad,die zegt ook dat ik nog zoveel moet verwerken,en dan ook nog alleen in
Huisje woon ,nu 5 maanden.lijkt wel of het nu pas begint !
Moest het even kwijt….😭

Ik ben inmiddels een jaar verder in mijn burnout. In het begin had ik ook enorm veel last van angstgedachten (en dat dan de hele dag door). Ik heb gelukkig vrij snel psychologische hulp gekregen (Acceptance and Commitment Therapy) en dat heeft me geholpen om die gedachten minder serieus te nemen (maar dat heeft me wel veel tijd gekost).

Daarnaast is het belangrijkste: rust rust rust. Want het is die extreme vermoeidheid die de angst in stand houdt. Maar een hele dag op de bank liggen, gaat ook niet helpen. Daarom is het heel belangrijk om te kijken wat voor dingen jij kunt doen die je hoofd een beetje los kunnen laten. Voor mij was dat legpuzzels maken, tekenen, soms luchtige boeken lezen (al triggerde dat soms ook wel weer dingen), puzzelboekjes, korte wandelingetjes of zelfs lego bouwen: vooral fysiek iets doen, dus. Daarnaast zette ik om de anderhalf uur een wekker en dan deed ik een "dutje" van een kwartier. Dan gingen mijn gedachten weliswaar met me aan de haal, maar dan had ik in ieder geval ook fysiek even een pauze gehad. Ik deed dan wel eens een mindfulness-oefening en op een gegeven moment heb ik een soort ademhalingsapparaatje gekocht, zodat ik me kon focussen op het 'mee ademen' met dat ding. Ik wist namelijk ook niet meer hoe ik rustig moest ademen.

Ik ben er nog zeker niet, maar uiteindelijk hebben deze methoden mij wel geholpen om stappen te zetten en mijn angst is over het algemeen wel echt significant afgenomen. En daarmee voel ik me ook weer wat meer mezelf, in plaats van het slappe, depressieve, emotionele aftreksel dat ik in het afgelopen jaar grotendeels ben geweest. Wat een pittige tijd, zeg.

Heel veel sterkte.

Lieve allemaal,

Wat ben ik blij met jullie uitgebreide reacties en tips, dat doet me echt heel goed. Zo te lezen hebben jullie ook flink wat voor je kiezen (gehad). Erg knap hoe jullie bezig zijn met jullie weg naar herstel 🩷 Een aantal van jullie tips neem ik zeker mee. @Ax, is het apparaatje van Moonbird?

Zelf ben ik bijna een jaar bezig, met in de wintermaanden het allerdiepste dal (verwijzing crisisdienst, veel medicatie, alleen maar ellende). Sinds het voorjaar klim ik gelukkig langzaam wat op, maar helaas nog een lange weg te gaan. Aanvullend op jullie tips, wat mij een beetje helpt:

- Zwemmen in natuurwater
- Tuinieren (bloemen en groenten zaaien) en kamerplanten stekken
- Schrijven
- Voetenbadje
- Met een kopje thee in de zon zitten
- In het park op het gras liggen en het gras voelen
- Op een spijkermat liggen (ook lekker om je voeten op te zetten terwijl je bijvoorbeeld aan het lunchen bent)
- Meditaties en podcasts van Nanne van der Leer (Lief Leven)
- Bodyscan meditaties
- Magnesium Bisglycinaat voor het slapen gaan (misschien is het placebo, maar ik merk dat ik sneller in slaap val)
- ‘Je bent je angst niet, je ervaart het. Probeer het er te laten zijn en van een afstandje te bekijken, dan kan het langzaam loslaten’
- ‘Ik ben niet stuk, mijn systeem is nu alleen van slag’

Veel sterkte allemaal ✨

Liefs Nien

Hoi…Ax

Ik diamond Painting, lees,tv,spelletje I-pad.
Heb niet veel vriendinnen of zo,nooit tijd voor gehad,altijd gewerkt. Nú alleen,kan om alles huilen,alles op de automatische piloot of zo.
Ik st op en voel de k.dag al aankomen, zit niet 24 uur op de bank,maar van binnen ben ik dan aan het trillen,duizelig, wazig! Ik vind dat zo eng,en door de angst wordt het erger of zo! Heb nu dan dat kleine hondje, Marvins het zo erg.
Heb wel therapie gehad,heb iets geholpen,maar zodra ik stress ervaar….pffff beren op de weg! Hoezo dan?
1,5 jaar me man nu weg,dus ben zo’n 2 jaar met hem bezig geweest,zelf nog ziek geweest,gelukkig gaat het goed,maar dat hakte er wel allemaal in. Ga ik dan nu opkrabbelen? Wil me zo niet voelen. Dus nu soms 1of 2 x per dag halve oxazepan,dan is het even wat rustiger! In me hoofd. Verschrikkelijk 😥 heel soms geen halve oxa nodig,dan is het even redelijk,maar kan zo omslaan!
Bedankt voor je reactie !

@Nien yes heb de Moonbird. En ik heb echt ervaren dat het wat helpt, dus ben er wel blij mee. Heb maandenlang gehad dat ik alleen maar nadacht over 'hoe moet ik ademen', en daar helpt het bij. Bovendien merk ik ook echt dat ik weer wat makkelijker in slaap val, al is het natuurlijk geen wondermiddel.

@An het trillen, duizelig en wazig herken ik enorm. Doodeng om ineens dingen bij je lichaam te ervaren die je nooit eerder ervaren hebt, en het is ook aan niemand uit te leggen die het nooit heeft meegemaakt. Misschien helpt het om te weten dat het 'normale' symptomen van een burnout zijn (al is er niks normaals aan een burnout) en dat het ook écht minder wordt naarmate je meer herstelt. Inmiddels lukt het me meestal om bepaalde klachten als 'herkenningspunten' te zien dat ik weer mijn grenzen heb overschreden (en helaas gebeurt dat nog vaak).

Diamond Painting is ook een goeie, inderdaad. Ik heb zelf ervaren dat ik veel sneller overprikkeld raakte als ik iets met een scherm deed, dus dat heb ik geprobeerd zoveel mogelijk te vermijden, zeker in die eerste heftige maanden. Je hebt ook kleurboeken voor volwassenen die heel fijn zijn, en er zijn zelfs 'mindfulness' puzzelboeken. Dat zijn dan puzzels dat je van getal naar getal lijnen moet trekken en zo.

Ik weet ook dat de dagen in het begin verschrikkelijk lang waren, en tegelijk waren de nachten ook heel vermoeiend omdat slapen zo moeizaam gingen. Ik kan alleen maar zeggen dat het echt beter wordt, maar dat het een verschrikkelijke tijd is om doorheen te gaan. Heel veel sterkte.

Hoi Ax

Ben blij met wat je schreef…dat het ECHT overgaat 🙏 en idd. Je kan het niet uitleggen,zo eng. Sommigen kijken me aan of ik niet spoor . Dus ja…dan zeg ik niks meer.
Daarom dus soms de halve oxa .
Al duurt het lang,ben tenminste niet gek en dat het (gewoon) B.o. is. Ook zegt men vaak : ach ..ben je gek,hadden ze vroeger ook geen last van ! 🤷‍♀️🙈

Kleurboek heb ik ook,maar vind ze vaak te druk ! Bij action winkel in Houten. En de puzzels van getal naar getal zal ik ook naar kijken. Heb ze nog niet gezien 🤔 heten die dan mindfulness . ?
Dank je wel alvast

Hoi An,

Dat mensen geen begrip kunnen opbrengen, blijf je houden, helaas. Mijn manier is om me in deze tijd alleen te omringen met mensen die op z'n minst hun best doen om het wel te begrijpen, en de rest maar gewoon te laten (makkelijker gezegd dan gedaan).

Ik heb zelf geïnvesteerd in een wat beter kleurboek die meer bij me past, je hebt er een heleboel soorten. En heb me zelfs een tijdje vermaakt met kleurboek voor kinderen, omdat die wat simpeler zijn. Qua puzzelboeken: Denksport heeft sowieso 'Mindful Kleuren' en een 'Mindful Puzzelen' boekjes. En heb zelf daarnaast ook drie edities van 'Lijnpuzzels' van Denksport gekocht, dat is dat lijntje trekken tussen getallen. Bij mij lagen ze allemaal te koop bij de Primera.

Hoi Ax

Ik zal even kijken bij Primera ! Dank je wel!

Lees niet zoveel dat mensen veel huilen tijdens de B.o. of overspannenheid. ? Vaak als ik ergens aan denk,of tegenop zie , of een afspraak heb voor iets ,soort van angstig voor….van alles🤷‍♀️ is dat ook normaal.? Duizelig ,het is druk in me hoofd,met van alles ,en kan het niet echt benoemen 🙈gespannen zijn…etc. Vind dat zo erg🙈 lijkt soms of er iets boven me hoofd valt ? Bah…..echt zo eng,en niemand die ff zegt : komt goed ! 😥 sorry voor het klagen .

Ten eerste: dit hele forum is erop gericht om je ei kwijt te kunnen. Het is dus absoluut niet klagen.

In mijn ervaring: ik huilde aan de lopende band, soms met aanleiding, soms ook volledig zonder. Nu een jaar verder huil ik nog steeds af en toe zonder duidelijke reden, maar in het begin was het ongeveer de helft van de tijd.

En ook al die enorm vage fysieke klachten horen bij een burnout. Je zenuwstelsel bestaat uit twee delen: een actief deel en eentje die zorgt voor rust. Die twee horen in balans te zijn, als een soort wipwap. Maar als je te lang chronische stress hebt, gaat het actieve deel overheersen en uiteindelijk breekt de wipwap. Het deel dat voor rust moet zorgen, werkt dan eigenlijk niet meer.

En daardoor is je lichaam dus constant stresshormonen in je lichaam aan het pompen (waardoor je gespannen bent), terwijl je letterlijk al je reserves opgemaakt hebt. En dat zorgt ervoor dat eigenlijk elke prikkel er één te veel is.

Fysiek merk je dit doordat je je dus constant nerveus voelt, je hoofdpijn hebt en je wazig/duizelig voelt, en dat je gedachten overuren maken (je staat immers altijd 'aan').

Daarnaast zorgt een knak van die wipwap er ook voor dat je hersenen ietsje anders gaan werken: het deel dat voor je emoties zorgt, wordt groter/actiever, en het rationele deel juist kleiner/minder actief. Kortom, je emoties gaan alle kanten op en je kunt het veel minder goed relativeren. Daar horen alle angstige gedachten bij.

Ik kan je beloven dat met voldoende rust het beter wordt, ook al duurt het lang. En het is ook heel erg belangrijk om op een gegeven moment hulp te krijgen om iets te veranderen in je manier van werken/denken/doen, want je bent op een bepaalde manier in een burnout terechtgekomen en je wilt voorkomen dat het nog eens gebeurt. Maar goed, dat is echt de tweede stap, als je al weer een heel klein beetje meer energie hebt.

Ik heb zelf het boek "Over de kop" van Brankele Frank gelezen. Zij legt uit wat een burnout nou eigenlijk is, welke processen er in het lichaam plaatsvinden als je chronische stress ervaart en waarom je je nu voelt zoals je je voelt. Vond het erg verhelderend (en soms wat confronterend) en het heeft me geholpen om beter te begrijpen waarom ik me zo ellendig voelde, en ook waarom ik in eerste instantie in een burnout terecht ben gekomen.

Hoi Ax

Dank je wel voorde opbeurende woorden!
Doet me ff goed! Hoewel ik nu alweer een huilbui heb tijdens je bericht lezen.🤷‍♀️
Ben altijd wel emotioneel ,zeker na alle ellende,maar nu…pfff. Gelukkig lees ik nu van jou dat er meer mensen zijn, maar je ziet ze natuurlijk niet.
Ik zal ok eens kijken naar dat boek,misschien is het wat voor mij!
En soms een oxazepan soms 2x 0,5 mg per dag,is net even de zet die ik nodig heb om het rustiger te hebben.
Afgelopen week was het 1x halve oxa,en nu ff niet.
Ik weedom niet hoe dat werkt in mijn hoofd,maar dan is het net ff beter voor 3-4 uur.zeker als ik een afspraak heb,met iets . Vind het zo erg dat ik zo ben. Sommigen zeggen : je hebt het nog niet geaccepteerd…alleen zijn,niemand zegt iets, je k.t. Voelen,afleiding zoeken….etc.ik word er zo moe van,en soms dus nergens zin.ik hoop dat het niet heel lang duurt.
Standaard zakdoekjes in me tas…of angstig zijn is niet wat ik wil…..
Hoe heb jij dat dan gedaan in het begin met huilen ,angst?
Ik weet niet of je alleen leeft,maar vind dit echt pittig,om zelf hier door te komen. Pff

Lees je graag weer!

@An

Ik lees je reacties steeds. Ik wil je even heel veel kracht en sterkte toewensen. Je doet het toch allemaal maar.
Overlijden man, verhuizing, overlijden hondje...
En huil maar An, dat mag!
En de reacties van de sommige mensen....ach soms weet men gewoon niet wat men moet zeggen. 😉
Maar gelukkig hebben we dit forum 🙏
En hier kan en mag je gewoon je ❤️ luchten.
Een dikke knuffel An en het komt goed!!

Een medelotgenoot

@An wat naar om te horen dat je zoveel onbegrip merkt in je omgeving, zeg. :( Dat huilen is vermoeiend, hè? Maar weet wel dat het mag en logisch is en dat het juist heel goed is als je ruimte geeft aan je eigen emoties.

Helaas geldt voor veel mensen die nooit in een depressie of burnout hebben gezeten, dat ze geen idee hebben hoe het is en daardoor ook moeite hebben om begrip op te brengen. Vaak komen ze met goedbedoelde adviezen en meningen, die maar in veel gevallen voel je je daar alleen maar slechter door. 'Als zij zeggen dat ik er overheen moet zijn, waarom ben ik dat dan nog niet?' Dat soort dingen. Het is makkelijker gezegd dan gedaan, maar probeer dat soort opmerkingen van je af te laten glijden. Hun mening doet er niet toe; zij weten niet wat jij doormaakt. Ik vergelijk het vaak met dat iemand die nog nooit achter het stuur heeft gezeten, jou advies geeft over hoe je het beste kunt autorijden.

Ik ben zelf iemand die alles enorm analyseert en uitzoekt. Dus toen ik net thuis kwam te zitten met een burnout, was ik alleen maar bezig met: wat moet ik doen om hier zo snel mogelijk weer uit te komen? Ik deed elke dag minstens één mindfulness-oefening, ik ging meteen naar de huisarts voor een doorverwijzing naar de psycholoog, ik deed ademhalingsoefeningen... En hoewel het allemaal goede stappen waren, kwam ik er vrij snel tijdens mijn eerste therapiesessies achter dat ik dat allemaal alleen maar deed om mijn emoties te onderdrukken. Dus leerde ik met bepaalde oefeningen om meer ruimte te geven aan mijn emoties, iets wat echt lastig is maar wel heel belangrijk. Kortom: huilen mag, je verdrietig/teleurgesteld voelen mag.

Ook in mijn angsten probeerde ik heel erg de controle te zoeken, door bijvoorbeeld symptomen van mijn lijf te googlen of zelfs ChatGPT te vragen of het normaal is ttv een burnout. Inmiddels heb ik ontdekt dat dit gedrag - het zoeken naar bevestiging dat je angsten niet echt zijn, naar controle - ook juist averechts werkt.

Kortom, ik begon pas verbetering te merken toen ik mijn emoties de ruimte leerde geven en ik niet constant op zoek was naar bevestiging tegen mijn angsten, maar die piekergedachten niet al te serieus leerde nemen. Maar ik heb hier wel hulp bij gehad, d.m.v. Acceptance and Commitment Therapy. Ik kan het iedereen met angstgedachten aanraden, want inmiddels lukt het mij steeds beter om mijn piekergedachten naast me neer te leggen. Maar het heeft me ook wel tijd en energie gekost om dat te leren, en dat doet het nog steeds.

Het belangrijkste is om jezelf rust te geven en ruimte te gunnen aan je emoties. Fysiek ben je op, mentaal ben je op, en het kost tijd om verbetering te merken. Maar die verbetering komt, echt waar. En hoewel het herstel enorm grillig is, is er een stijgende lijn.

Heel veel sterkte.

Dankjewel Ax voor je laatste bericht. Ik herken veel van mezelf in wat je geschreven hebt. Ik wil ook altijd meteen begrijpen en weten wat ik ervaar, waarom ik dat ervaar en hoe het weer weg te krijgen. Ook letterlijk doorschieten in het willen herstellen en dat dan proberen te versnellen door alles heel 'goed' te doen. Laat dat nou net één van de patronen zijn die mij in een burnout hebben gejaagd. Ik betrap mezelf er meer op dan ik toegeven wil. Dat patroon loslaten wordt nog wel een dingetje, maar ik kom er uiteindelijk wel. Maar ik word af en toe zo moe van mezelf. Die behoefte aan controle, terwijl je eigenlijk dondersgoed weet dat je nergens echt controle over hebt.

Jouw bericht heeft mij weer even met mijn neus op dit feit gedrukt en daar dank ik je voor. Ik wens je veel succes met je proces!

En An en Nien! Ook veel succes! We komen er wel!

@Devin ik denk persoonlijk dat het me nooit gaat lukken dat patroon volledig los te laten. Ik heb recent een ADHD-diagnose gekregen en heb me daar ook weer volledig in gestort, om volledig te begrijpen wat er dan is en hoe ik ermee kan dealen. Op zich niet verkeerd, maar ik schiet er in door.

Maar bewustwording is een enorme stap, want dan kun je jezelf op dat soort momenten een beetje afremmen. Ik ben blij dat ik daar bij jou bij heb kunnen helpen; ik ben zelf enorm blij dat mijn psycholoog me af en toe weer even op de rem weet te trappen.

In mijn therapie wordt het onderscheid gemaakt tussen 'pijn' en 'lijden'. De pijn is datgene wat werkelijk naar is: het hebben van een burnout, het verlies van een dierbare, een ontslag. Maar ook kleinere dingen, zoals een tijdelijke blessure, een aanvaring met je partner, of pijn omdat je je teen keihard stoot. Lijden is hoe je de pijn probeert te bestrijden; altijd positief proberen te blijven, controle terug te zoeken, pijnstillers te nemen, situaties te vermijden.

Maar de pijn zelf is al pittig genoeg, en mag er ook zijn. Want als je die pijn niet toelaat, blijft het in je systeem, blijft het altijd sluimeren. Stel dat je gevallen bent van je fiets (pijn), en je durft daarna niet meer te fietsen (lijden), dan heb je jezelf daarmee te pakken. Of je verliest je dierbare (pijn), maar je mag van jezelf niet te lang rouwen (lijden), waardoor je het nooit goed verwerkt, het verdriet onderhuids blijft zitten en je in een neerwaartse spiraal terecht komt.

En in ons geval: je zit in een burnout (pijn) en je gaat op zoek naar alle mogelijke manieren om er zo snel mogelijk uit te komen (lijden), waardoor je dus niet de rust krijgt die je nodig hebt en alleen maar verder in je burnout zakt. Het is allemaal logisch en eenvoudig op papier, maar in de praktijk zo moeilijk om uit te voeren omdat de pijn ervaren gewoon écht niet leuk is.

Ax, super herkenbaar allemaal!

ACT lijkt veel op het online programma dat ik gevolgd heb (en nog soms doe)

Ook de pijn/lijden schema's heb ik diverse keren gemaakt.
Waar ik steeds maar tegenaan loop is al het geleerde toe te passen. De momenten dat ik me goed voel, dan kan ikbgenirten va een kopje koffie in de zon, of een film onder een dekentje in de winter.

Maar als de stress/spanning/angst (ik denk dat het allemaal een beetje hetzelfde is) toeneemt, dat ga ik analyseren, lijden, strategieën inzetten etc.

Juist tijdens de goede periodes kan je veranderingen maken. Maar juist dan doe ik niks (ook vorm van vermijden misschien)

Hoi medelotgenote,Nien

Zie nu je reactie..keek eroverheen🤷‍♀️dank voor de positieve reactie !
Onkruid vergaat niet zei mij moeder altijd…en dat klopt ook wel,,maar wat je zegt..zo zwaar! En veel onbegrip. Maar ach…gewoon doorgaan. En zeer zeker veel huilen en angstig voor zomaar iets. Natuurlijk zit ik nu ook sinds 5 maanden in een klein huis,alleen,maar altijd mensen om me heen gehad. En nu …STIL, niet ff kletsen of wat ook. Wel blij met me hondje ,al praat ze niet😌 toch wat afleiding….
Nog niet ergens zin ,diamant painting doe ik als ik zin heb,maar nog ver te zoeken! Pfff
Lees jullie graag weer !

Hoi Newbee,

Vergeet niet dat het ook veel moeilijker is om je tot zoiets te zetten als je je goed voelt, want dan wil je gewoon lekker genieten van het moment. En dat is ook gewoon heel terecht en juist heel mindful!

En dat je die strategieën inzet als het minder gaat, lijkt me ook logisch. Ik denk ook niet dat je er helemaal vanaf gaat komen, maar je bewust zijn dat je dat weer aan het doen bent is een hele grote en belangrijke stap. Mijn gedachten denderen altijd als een soort sneltrein door mijn hoofd; het analyseren is al gebeurd voor ik er überhaupt iets mee kan. Maar het feit dat ik dat weet, betekent dat ik in ieder geval af en toe even een stapje terug kan zetten. Even een mindfulness oefening doen, even iets doen wat mijn gedachtenstroom vermindert (lezen, film kijken, wandelen, etc.). En zo toch net iets gezondere coping mechanismen inzetten, alle beetjes helpen.

Hoi Ax

Ja ik snap dat het brein zo werkt, maar wat ik vaak tegen anderen zeg, geldt natuurlijk ook keihard voor mij.

"Als je doet wat je altijd deed, dan krijg je wat je altijd kreeg."

Ik ben ervan overtuigd dat wanneer ik meer probeer om de kleine stapjes te maken die nodig zijn, dat ik op de lange termijn verandering ga zien.

Mindfulness oefeningen zijn goed als je ze doet omdat je het prettig vindt. Wanneer je ze doet om de spanning van dat moment weg te krijgen, dan zet je het in als strategie. En dat is wat velen doen (ik niet uitgezonderd)
Je gaat afleiden, vermijden, verdoven, controle proberen te krijgen. Hel menselijk, maar op de lange termijn levert het weinig op.
Dus ik wil leren om in kleine situaties de spanning er laten zijn, en door terug te kijken op situaties, ook voor mezelf te leren, war gebeurde er nou en waarom had ik daar last van? Want een ander heeft bij exact dezelfde situatie ergeen of veeeel minder last van.

En dan bedoel ik de kleine situaties, niet e grote overspoelingen, want dan kan je weinig anders dan uitzingen.
Maar bv iemand kruipt voor in de winkel. Noem maar even een klein ding. Ik kan daar thuis nog boos over zijn of last van hebben, terwijl iemand anders dat na 10 seconden al kwijt is. Dus zijn/haar emmer vult hierdoor niet, maar mijn emmer loopt weer iets voller. Niet veel, maar wanneer er veel kleine dingen gebeuren, dan kan dat op een bepaald moment tot een "overspoeling leiden wanneer er wat groters gebeurt. Als ik kan leren door met die kleine zaken anders om te gaan heb ik voor de grotere zaken meer "ruimte", naast dat ik daar op termijn ook beter mee om kan gaan.

Hopelijk is het een beetje duidelijk wat ik bedoel 😊 (een van de problemen is dat ik me veel te weinig uit, dus krop alles op en de spanning neemt daardoor alleen maar toe))

Hoe gaat het nu met je ?

Hoi Newbee,

Ja zeker mee eens! Dit komt ook in mijn therapie voor. In het begin (en eigenlijk nog steeds) moest ik mijn eigen 'regels' noteren en die leren doorbreken. En dat konden in het begin hele kleine dingen zijn. Zo was één van mijn problemen dat ik het mezelf eigenlijk niet waard vond om een plekje in de maatschappij in te nemen. In het groot uitte zich dat in zelfbeeldissues, maar in het klein uitte zich dat bijvoorbeeld in dat ik bij de zelfscankassa zo snel mogelijk mijn boodschappen scande omdat er anders iemand op moest wachten in de rij. Of als je iemand passeerde op het voetpad, dat ik áltijd degene was die opzij stapte.

Door dat soort kleine regeltjes heel bewust te doorbreken, creëerde ik bij mezelf de bereidheid om mijn eigen patronen ook op grote schaal te doorbreken. Want hoewel het niet mogelijk is om je gedachten te sturen (want die komen en gaan, daar heb ik geen controle over), kon ik mezelf wel in mijn ácties laten zien dat ik het waard was. En dat onbehaaglijke gevoel dat ik erbij kreeg als ik stoïcijns aan dezelfde kant van het voetpad bleef doorlopen, mocht er zijn. Normaliter zou ik dat gevoel willen onderdrukken door toch aan de kant te gaan, maar dat deed ik nu dus niet.

Een jaar later heb ik mezelf er recent op betrapt dat ik bij de zelfscankassa gewoon boodschappen deed, en pas toen ik klaar was zag dat er een hele lange rij stond. Het was iets heel kleins maar voelde als een grote overwinning. En ik merk ook dat ik wat minder confrontaties uit de weg ga, omdat ik het mezelf tegenwoordig waard vind. 

Ik ben het trouwens met je eens dat mindfulness ook weer een copingsmechanisme kan zijn om die gevoelens te onderdrukken. Ik doe zelf echter dan wel heel bewust een oefening die gericht is om het ruimte geven aan de onprettige gevoelens. Die doe ik juist als ik merk dat ik weer voor dat gevoel wil vluchten (:

Hoi allemaal

Heb even weer gelezen en herken veel van jullie: hoe kom ik hier vanaf.?
Klein huisje, je bent zo klaar met huishouden doen! Dat doe ik in de ochtend,en dan …komt het op me af,piekeren..weer even huilbui zomaar,heb me hondje is afleiding,even naar de winkel…tv,spelletje,diamant painting.
Ik heb bij Ax gelezen datje het “moet laten gebeuren” dat probeer ik ook. Maar wel verdomd moeilijk.duizelig,droge mond ,moe,kermis in me hoofd. 
Bezig blijven,maar kan niet 24 uur per dag toch. Laat de tranen en wat angstig zijn ,maar gewoon toe! Is dat ook een deel beter worden? Therapie heb ik niet veel aan gehad,omdat ik toen midden in de shit zat.man weg,huis zoeken,zelf nog ziek was, etc. Heb niet zoveel vriendinnen die zoveel meegemaakt als ik,dus ze begrijpen het niet altijd . Ze zeggen wel : ga wat doen,je moet eruit,in me eentje?,vrijwilligerswerk etc. Pfff maar zo nog geen fut voor!🤷‍♀️ nu hoop en denk ik dat ik het ook red….maar het duurt wat langer om eruit te komen. Op mijn eigen tempo🙈🤷‍♀️ lees jullie graag 🤔

Jep erg herkenbaar, maar sinds mei in een burnout is het ook nog lang niet stabiel naar mijn ervaring. Ik begon ook na 4 maanden met werken. Alle heftige klachten kwamen weer terug en lag na werk alleen maar in bed, zo overprikkeld. Maar merkte wel dat ik enigszins eraan ging wennen en het na een paar weken weer afzwakte. Nu 8.5 maand verder en merk echt verschil in heftigheid. Helaas ben ik er nog niet, maar het wordt beter met de tijd, kleine stapjes met af en toe terugvallen die ook uiteindelijk gaan afnemen in heftigheid en tijdsduur.

Bedankt voor je reactie!

Ja heel herkenbaar. Altijd rond 4.00 of 5.00 wakker. Dan meestal 1-1,5 uur wakker. Dan ga ik ook meestal wat eten (koekjes😝, probeer t niet te doen maar kan me niet beheersen), daarna val ik dan weer in slaap.
Dit hoort heel erg bij burnout omdat je hormonaal ontregeld bent.
C.

Aanvulling: in t eerste jaar van burnout viel ik ook vaak niet meer in slaap als ik zo vroeg wakker werd (slapen was toen sowieso een drama). Nu wel, dus t gaat wel langzaam beter.
C.

Zo herkenbaar peter hier nog 1 eerst half 4 meestal plassen even in slaap en jawel 5 uur klaar wakker pffff ga dan meestal 1 half uur yoga nidra doen om even tot rust te komen voor de dag vooral als ik moet werken half 6 moet ik er dan toch uit slaap in de middag soms even op de bank sterkte ook 👍

Lijkt erop dat je lijf toch nog niet helemaal hersteld is. Dat je hartslag zo snel omhoog schiet komt omdat je autonoom zenuwstelsel overprikkeld is, het is heel snel geactiveerd zeg maar. Heeft heel veel tijd nodig voordat dit weer normaliseert. En 6 mnd in een burnout is relatief kort. Maar ik weet natuurlijk niet hoe lang je aanloopperiode naar die burnout is geweest. (Hoe langer de aanloopperiode, hoe langer het herstel). Als je nog steeds fysieke klachten hebt en snel vermoeid bent bij inspanning zit je dus nog in je herstelproces. Geef het tijd...met een gemiddelde burnout ben je al snel een jaar bezig. Dus vooral niet te snel willen gaan.
C.

Oprecht bedankt voor je mega helpende reactie!
Liefs

Hey!

Afgezien dst ik jij weer aan het werk bent en ik niet. Ervaar ik dezelfde dingen.

Mijn hartslag kan op sommige momenten vooral met het warme weer en inspanning ook hoog blijven voor een tijdje. Maar het zakt altijd weer naar normaal. Soms erg lastig en angstaanjagend aangezien ik ook hypochonder ben maar ik leer er mee te leven. Inderdaad de negatieve gedachtes aan de zijkant schuiven.

Maar ik begrijp heel goed de frustratie. Meerdere onderdoeken heb ik al gehad.. maar nee dat is allemaal gezond. Ik heb daarbij ook bij opbouw van spanning of orikkels. Maar daar tegen over juist ook in ontspanning last van overslagen en schrokken vanuit het middenrif.

Het zal nog even duren, extra rust nemen en er tegen aan.

Groetjes

Zoek een goede psycholoog/coach die je kan begeleiden. Het is heel belangrijk dat je je activiteiten langzaam aan opbouwt. Je moet jezelf niet overbelasten maar ook niet onderbelasten. Gaat om de juiste mix van inspanning, ontspanning en afleiding. Die balans vinden is ontzettend moeilijk en ondersteuning hierbij kan goed helpen om je op t juiste pad te krijgen zodat je lichaam weer richting herstel kan gaan. En ja, dat betekent dus ook een leven zonder al te veel stress en prikkels.
C.

heb gelukkig al recent hulp en heb mijn eerste kennismaking gedaan bij een psycholoog, die balans vinden is voor mij inderdaad moeilijk en soms weet ik het pas de volgende dag pas, zal het wat rustig aanhouden hoop gewoon snel de oude te worden.

Hoi Sammy,
Die balans vinden is voor iedereen moeilijk, gaat met vallen en opstaan. Dat leer je ook door over je grenzen te gaan, dan te constateren dat je weer meer klachten krijgt, waarna je dus weer voorzichtiger wordt. Maar goed dat je hulp krijgt! Houd moed, je komt er wel.
C.

Ik ben trouwens circa 6 weken geleden gestopt met Quetiapine (om te slapen), en 1,5 week geleden na afbouwen gestopt met Escitalopram, omdat ik wil uitsluiten dat mijn hoofdpijn misschien daardoor veroorzaakt wordt.

Die hoofdpijn klachten ervaar ik al een jaar lang ofzo, maar tot nu toe heeft het stoppen met beide medicaties niet geleid tot enige verbetering….

Beste A., ik heb dit ook, ik word er helemaal gestoord van! Sommige dagen voelt het alsof mijn hoofd tussen een bankschroef zit, andere dagen heb ik migraine en dan ineens ben ik 2 dagen hoofdpijn-vrij en dan begint weer vanaf voor af aan. Mijn nek doet ook chronisch zeer, ik doe regelmatig oefenen en heb een massagegun gekocht, maar bijna elke dag komt die hoofdpijn weer.

Ik ben naar de fysio geweest voor spanningshoofdpijn, ik ben gemasseerd en gekraakt, maar het heeft maar even geholpen.

Ik weet niet of je een man of vrouw bent, maar bij mij wordt het rond de menstruatie nog allemaal 10x erger.

Ik heb ook de oplossing niet behalve, paracetamol, ibuprofen en migrainetabletten van de huisarts.

Ik zit nu een jaar in de burnout, werk wel weer, maar het gaat nog niet van harte 🤦🏻‍♀️

Hallo Suus,

Ik ben een man, dus heb geen last van de maandelijkse problemen zeg maar. 😉

Ik was van de week bij de Osteopaat geweest die mijn kaken en nek behandeld heeft, de dag erna was het zowaar een dagje iets minder slecht, maar de dag erna weer ruk.

Enige wat bij mij tijdelijk verlichting lijkt te geven is een migrainemasker (of icepack), welke ik dan een minuut of 20 op mijn hoofd doe.

Als jij al sommige dagen ervaart zonder die hoofdpijn ben je in elk geval een stapje verder dan ik, ik heb 3 maanden geleden mijn re-integratie neergelegd omdat ik eerst (nagenoeg) klachtenvrij wil worden.

Het vreemde is dat ik fysiek op zich best oké ben, maar mijn klachten zich met name concentreren op hoofdpijn en overprikkeling….

Iemand anders nog ervaringen of tips?

Hoi,
Hier ook elke dag hoofdpijn, al sinds ik in burnout zit, bijna 2 jaar nu. Komt door hoge spierspanning in rug, schouders, kaken wn hoofd. De hoofdpijn neemt wel toe als ik teveel doe bv te lang achter Pc, te langdurige sociale contacten etc. Je zenuwstelsel is overprikkeld dus je kunt er eigenlijk niet veel tegen doen behalve accepteren dat het nu zo is. Ik laat mezelf 2x per mnd masseren (mn bovenrug en schouders) en doe laag-intensieve sport zoals pilates. Verder wandel ik elke dag. Kortom, probeer zoveel mogelijk te ontspannen.
C.

Tja, acceptatie, deels heb ik mijn situatie wel geaccepteerd, maar er zijn ook meerdere momenten per dag waarop ik denk: gaan die klote klachten nou nooit een keer over??

Ik wandel en fiets ook dagelijks rustig, en voor de rest kleine huishoudelijke taken enz.

@Suus, welke migraine tabletten gebruik jij? En helpen deze naar tevredenheid?

Bedankt wederom.

Hi A., ik gebruik rizatriptan (alleen op recept verkrijgbaar), ze werken snel, mits je ze snel inneemt, dus bij de eerste klachten. Ze zijn wel slecht voor je maag, dus je kunt ze niet dagelijks gebruiken. Voor de rest leef ik nu dagelijks op paracetamol, ook niet top, maar je moet wat.

Overigens pas gaan werken als je volledig klachtenvrij bent, is een mooie gedachte maar ik denk niet realistisch. Een burnout heeft een ontzettende nasleep die jaren kan duren. Ik had ook die gedachte: eerst klachtenvrij en dan aan het werk, maar dan ga je thuis wel meer piekeren.

Suus, bedankt voor je reactie.

Ik ben zelf vorig jaar juni in mijn burn-out beland, maar ben in september vanuit een soort schuldgevoel en verveling al weer gaan re-integreren, ondanks dat ik nog best een hoop klachten had.
Vanaf oktober gestart met Escitalopram, en daar half maart vanwege bijwerkingen toch weer mee gestopt.

Het lastige is dat tijdens mijn re-integratie ik een zeer ingewikkeld project heb begeleid (wel dmv thuiswerken), en dat dit me ook weer een hoop stress heeft opgeleverd, waardoor ik eind mei helaas weer mijn werk heb moeten neerleggen.

Het is wel best lastig inderdaad om de dagen door te komen zonder de afleiding van het werk, echter ben ik bang dat met re-integreren door mijn klachten heen ik het weer erger maak.

Volgende week start mijn 2e spoor traject ook, dus ik wil eerst dit even afwachten.

Mag ik vragen wat voor werk jij precies doet?
En doe je nu een soort van light variant van je normale werkzaamheden?

Alvast bedankt wederom.

Hi A., ik doe administratief werk, met veel cijfers, voor mijn burnout werkte ik fulltime (40 uur), nu gemiddeld 32 uur, meer uren red ik niet. Ik ben in september 2023 uitgevallen, en ben in feb 2024 weer gaan opbouwen. Ik moet nu wel veel pauzes tussendoor nemen, anders red ik het niet. In de weekenden ook vaak extra uurtjes plat. om te ontprikkelen.

Wat jammer dat je tijdens re-integratie een ingewikkeld project hebt moeten leiden, ik was dan denk ik ook compleet weer ingestort. Ik denk dat deze ervaring jouw weer heel angstig heeft gemaakt om het überhaupt weer eens te proberen, wat heel logisch is. Ook onhandig van je werkgever om je zo'n klus te geven terwijl je aan het opbouwen bent.

Ik ben begonnen met makkelijke klusjes, later steeds langer en intensiever qua concentratie, tussendoor ook korte vakanties genomen want dan werd het me weer even teveel allemaal.
Ik werk niet meer zo hard als vroeger, ik zeg het eerlijk, je moet dat ook niet meer willen, die oude verzie is immers overspannen geraakt. Maar ik heb nog dagelijks klachten: dan weer hoofdpijn, dan weer duizelig, dan weer emotioneel en dan ineens weer een dag niks aan de hand. Het is heel grillig nog, sterkte ermee!




Ik denk dat

Ik had ook een tijdje met hoofdpijn te maken, vooral in het begin van mijn burnout. Het ging na 4 maanden wel weer beter, maar toen ging ik weer aan het werk. Het kwam toen met allemaal andere klachten keihard terug. Nu weer 4 maanden later heb ik perioden dat ik er last van heb. Echter was ik ook 2/3 maanden mijn (heftige) hoofdpijn kwijt tot ik weer een terugval kreeg en een week lang weer even last kreeg van hoofdpijn. Nu is het wel weer beter geworden maar mijn hoofd doet nog wel raar.

Hoe houd jij dit onder controle Anna, of is het vanzelf weggegaan tijdens je terugval?

Ik heb ook nog dagelijks een raar hoofd: gevoel wat watten erin, niet goed kunnen lezen soms, duizelingen, niet scherp zijn, geluiden doen zeer aan mijn oren, heb jij dit ook?

Hoe ik het onder controle houd is moeilijk te zeggen. Soms gebeurt het gewoon, maar vaak met een wandeling trok het weg. Duizelingen had ik ook veel last van, maar dat is nu ook sinds 2/3 maanden voorbij. Ik kan weer beter tegen geluiden en prikkels. Af en toe (vooral met een terugval hoe klein of groot die ook is) komt de overprikkeling wel weer even terug. Watten in mijn hoofd ervaar ik ook niet meer.

In principe is het meest storend bij mij dat ik niet in slaap kan komen en onrust in mijn lichaam met spanningen/angsten. Ik heb mijn werk nu ook voor een week afgezegd omdat ik al een week niet in slaap kan komen. Voor de rest gaat het wel de goeie kant op, maar het is moeilijk en onzeker. Nu ben ik 8 maanden aan het herstellen, waarbij ik ook veel te snel (na 4 maanden) een nieuwe baan aannam met 32 uur. Dit resulteerde uiteraard in een flinke terugval. Uiteindelijk voelde het na 6 á 7 weken oke, maar toen moest ik in rust van mijn leidinggevende. 2.5 week heb ik thuis gezeten en ben ik met vakantiewerk gestart voor 3 dagen per week, waarbij ik nu 2.5 maand werk inmiddels. Met dit alles heb ik gemerkt dat het mij enerzijds goed doet, maar anderzijds twijfel ik of ik niet beter nog eventjes thuis kan blijven en lekker herstellen. Maargoed. In ieder geval ga ik naar mijn idee wel de goede richting op, maar het duurt allemaal zooooolang.

Hi Anna, het duurt zeker lang. Ik heb ook gedacht aan een andere baan, maar ik heb er de energie nog niet voor. Sowieso alles wat mij stress/onrust geeft, resulteert gelijk in knallende hoofdpijn, dus ik houd me zo rustig mogelijk.

Ik kom ook lastig in slaap, met als gevolg dat ik in de ochtend weer gebroken wakker word. Ik probeer soms te mediteren, korte filmpjes te kijken om even uit mijn hoofd te komen.
Veel sterkte met je herstel, het is een pittige periode dit.

Ik denk dat je baas, je werk een heel belangrijke rol in je leven spelen. Ik zou daar eens flink over na gaan denken. Het is maar werk hè...
Jezelf haten heeft erg weinig zin, contraproductief. Je hebt fijne vrienden om je heen. Wees open en eerlijk tegen jezelf, accepteer de situatie zoals deze nu is.

Je kunt het, sterkte...

Als je baas je zo ziek heeft gemaakt zou ik eens goed na gaan denken of je daar nog wel wilt werken. Denk aan jezelf! Er is genoeg werk wat je gelukkig zou kunnen maken.

Hoi RA,

Natuurlijk is het goed dat er via testen e.e.a. uitgesloten gaat worden dus dat zou ik ook zeker aanraden, maar het is wel een heel normaal (maar heel vervelend!) symptoom van paniek om steken op je borst te krijgen. Heb ik zelf ervaren, en eigenlijk iedereen die ik ken die een burnout heeft gehad of angstklachten heeft gehad.

Heb je last van maagzuur? Het zou kunnen dat dat die steken verergert. Er zijn gevallen waarin maagzuur ontstaat (of erger wordt) door de stress. Mocht je er bijvoorbeeld vooral 's nachts veel last van hebben zou je eens kunnen kijken of een maagzuurremmer helpt.

Daarnaast: ademhalingsoefeningen. Maar dan wel de rustige variant. Bijvoorbeeld box breathing of bee breathing. Dat zijn ademhalingstechnieken die helpen om de spanning van de borstspieren af te halen. Ik zou oppassen met massages o.i.d., en zelfs misschien nog even niet strekken. Mijn ervaring is dat je vooral niet te veel extra druk op die spieren wil zetten en ze rustig wil laten genezen.

Maar voor jouw geruststelling: dit is een van de meest voorkomende symptomen bij paniekaanvallen.

Sterkte!

Dank je wel Anoniem voor de tips over het ademen. Box breathing werkt voor mijn heel goed.
Ik gebruik al een tijdje maagzuurremmers dus van de maagzuur geen last. Wel de hele dag het gevoel dat ik teweinig eet. Honger en moe maar dat hoort er bij denk ik.
Groet RA

Ik denk dat wanneer je accepteert dat je in een burn-out zit, dingen die niet lukken echt loslaat. Echt doet wat goed is voor jou, het lukt je rust te pakken en als ik uit eigen ervaring spreek: toen ik merkte dat m'n hoofdpijn wat begon af te nemen in frequentie en heftigheid.
Hopelijk heb je hier iets aan.

Liefs

Bij mij duurde t ca 5 tot 6 mnd voordat ik iets meer energie kreeg (zware burnout). Slapen ging ook iets beter. Herstel gaat met ministapjes, ook periodes met weer meer klachten en stagnatie. Hoort er allemaal bij. En wat betreft begeleiding: uiteindelijk moet je het toch zelf doen. Ik heb in t begin heel veel gelezen over burnout, heeft mij echt geholpen. Maar het belangrijkste is inderdaad acceptatie en berusting. Wat mij helpt is zoveel mogelijk in het hier en nu leven. Nu ook genieten van de kleine dingen.
C.

En dat gedenk maakt me echt somber sagerijnig

Waar denk je over?

Herkenbaar hoor sasja hier nog een en idd somber en chagrijnig word je ervan wanneer gaat dat ook eens over sterkte ook👍

Newbee dat staat in mijn schrijven


L.n heb jij t precies als mij ? Echt overal denken ook bij afleiding ? T bewust van wat ik denk ? Gewoon opletten als ware waar denk ik aan . Ben ik moe ? Zeg wel een paar keer in me hoofd ben moe. Weet iedereen denkt maar nu ben je zo bewust

Ok

Ik zie het niet maar maakt niet uit.

LN heeft exact hetzelfde dus hopelijk kunnen jullie elkaar steunen

Newbee en anoniem ja ik heb precies het zelfde voel ik mijn maag weer denk ik nee he niet weer en dan als ik wat anders heb denk ik ga ik weer met het denken heel soms over als ik ga wandelen met de hond en toch onderweg. Weer piekeren vet vervelend en dat kost ook weer stress en slaat dan weer naar mijn ..... Maag zoals altijd sterkte ook voor jullie

T denken stopt bij mij nooit. En t is echt hele verhalen . Gesprekken die ik al als ware voer met me hulpverlener
Maar ook ik ben t zat .wil me zelf weer zijn en dat blijft maar in herhaling . Overal zit ik in me hoofd wat ik denk al denk ik normaal dan denk ik weer .wat denk ik nu .zo bewust van wat ik denk .liep vanmorgen met de hond

T ging echt zo .waarom heb ik dit nou .wil hier staan als me zelf . Waarom toch .t doet zo pijn ik had t zo naar me zin . Dan huil ik meestal en wil ik weg ..maar t gaat als ware gewoon weer opnieuw .met gedachten .net of ik me moeder bel en vertel wat er niet gaat ....t is haast niet uit te leggen sta gewoon hele dag aan in me hoofd

Soms heb ik ook heey ik dacht ff niet
Want ook leuke of andere dingen ben ik bewust van dat ik dat denk


Als ik t zo schrijf vind ik t ook raar over komen hoor

Dat heb ik ook loop ik met de hond wil ik aan leuke dingen denken en genieten van de natuur dan ben ik thuis en weer piekeren sasja en dan denk ik weer zal wel weer op mijn maag slaan en ja hoor dat gebeurt dan ook pfffff en soms jaloers op andere mensen die dat nooit hebben ben al 6 jaar weduwe dus kan het ook niet delen met mijn man die zou wel zeggen komt goed en mijn kinderen wil ik er niet mee lastig vallen wat duurt alles toch lang heb alle lichamelijke kwaaltjes wel gehad met de burnout duizeligheid hoofd overal pijn in mijn lijf enz ook naar vele dokters geweest onderzoek echo buik was goed zit er nu al 14 maanden in sterkte hé ook

Hoi iedereen

Ja…ik herken dat malen en denken, piekeren ook zeker.
Afleiding zoeken zeggen ze, maar dat helpt maar even. Ik huil veel, emmer loopt over…zeg ik vaak! Ook met stofzuigen of zo blijven de gedachten, gek van. Ook soms dat het beter gaat maar…..pffff
Heb vrijdag mijn hondje moeten laten gaan🙈 hartfalen!
Verschrikkelijk…wat mis ik haar😭😭😭 11 jaar geworden.
Zit nu 3,5 maanden in mijn huisje,vond het al moeilijk ,maar nu helemaal. Zit je dan ….alleen ! Voor haar was het beter, daar hou ik me maar aan vast,ze heb een goed leven gehad,maar GVD… alleen maar huilen!!!

Sterkte Ann vreselijk als je ook je hond moet laten inslapen en dan helemaal alleen bent knuffel 😘

Je hebt een goede eden voor verdriet dat mag. Een heel groot verlies maar t krijgt een mooi plaatsje in je hartdikke knuffel

Hoi allemaal

Dank jullie wel voor de steun.

Ik kan gewoon niet tegen alleen zijn. En niks om me heen hebben ( hondje) wat moet ik doen?
🤔

Hi Eliza,

Goede aanrader voor jou zou zijn om het boek DARE te gaan lezen van Barry McD. Hierin staat een methode om je stressreacties onder controle te krijgen en op den duur je lichaam de rust te geven die het nodig heeft.

Hoi E.

Het klinkt eigenlijk vooral alsof je super goed bezig bent en heel erg trots op jezelf mag zijn!

Je lichaam zal nog wel een tijdje signalen afgeven wanneer het eventjes te veel is, dit is ook niet zo gek want je moet ook weer wennen aan een hogere intensiteit van leven. Probeer het vooral rustig op te bouwen Zo'n dag als gisteren die je omschrijft lijkt mij misschien nog een beetje veel. Maar het feit dat het op het moment zelf wel allemaal lukt is natuurlijk ook een goed teken. Je zou de volgende keer eens kunnen proberen of je de helft van die dingen kan doen en zien hoe je je daarna voelt. Ik had laatst een dag waarin ik in iets te overmoedig was en ontzettend veel had gedaan. Resultaat: twee dagen hoofpijn, maar wel een enorme trots dat het allemaal gelukt was. Het geeft me vertrouwen, maar laat me ook zien dat ik nét ietsje rustiger aan moet doen.

In deze fase is het een beetje alsof je op een weegschaal staat, moeilijk de balans te vinden. Mijn ervaring is; doe voor nu liever net iets minder dan je denkt te kunnen. Die grens zal dan ook stukje bij beetje verder opschuiven.

Goed bezig!

Wat naar voor jou.. ik zit in hetzelfde schuitje, ik slik nu bijna elke avond een halve oxazepam.. maar het is overdag echt overleven, ik lig nu bijvoorbeeld in bed met trillende spieren en enorm vermoeid lijf... wat een hel.

Tijdelijke oxazepam kan geen kwaad is mij gezegd.. daar vertrouw ik nu maar op..

Heb jij ook lichamelijke klachten?

Hoi Anoniem,

Ik vind 3 oxazepam per dag best veel. Zoals je zelf ook aangeeft is het een middel waar je snel verslaafd aan raakt, en dat risico loop je zeker. Maar twee weken zijn nog niet zo lang dus het kwaad is nog niet geschied.

Die ellende zonder de oxazepam is vreselijk, maar volgens mij moet je daar dus wel juist even doorheen. Ik kon twee weken niet mijn bed uitkomen en heb daarna 1,5 maand zo'n beetje de hele dag gehuild. Kon van ellende nauwelijks op mijn benen staan. En ik had inderdaad ook oxazepam kunnen slikken om me kalmer en minder angstig te voelen, maar uiteindelijk komt die klap toch wel. Als jij straks gaat afbouwen zit de kans er dik in dat je alsnog dat allemaal moet doorvoelen.

Heb je een goed vangnet? Partner, familie, begeleiding?

Mijn persoonlijke advies (maar ik ken natuurlijk niet jouw hele verhaal): afbouwen van de oxazepam en laat het maar over je heen komen. Wel onder begeleiding en als je het echt niet aan zou je kunnen kijken of iemand je gezelschap kan houden voor in elk geval de komende dagen/weken. De burnout is nou eenmaal de realiteit en hoe meer je dat weg gaat medicineren hoe minder je intern oplost.

Mocht je echt niet zonder medicatie kunnen (ook dat is geen schande) dan zou ik persoonlijk eerder kijken naar een SSRI voor deze periode dan oxazepam.

Ik wens je heel veel sterkte, het wordt echt beter hoewel dat nu niet zo voelt!

Dank voor de reacties !
Dit is helaas niet mijn eerste burnout, maar tweede.
De eerste kwam ik wel door zonder medicatie ( slik al heel lang een lage dosis ssrr) maar nu heb ik 2 kindjes rondlopen die ik toen niet had.
Mijn man neemt alles al over dat is al enorm verwarrend en heftig voor de oudste met de oxazepam kan ik er ieder geval nog zijn op de bank voor hem .

Ik gebruik een lage dosis overigens 3 x 5.


En ja heel veel lichamelijke klachten waarvan ik dan weer paniek ervaart , mijn gedachten gaan aan de haal etc.
Die pam helpt om soms niet helemaal door te schieten want hoe meer paniek hoe meer lichamelijke klachten merk ik

Lieve anoniem,

Om je gerust te stellen: ik heb op mijn dieptepunt 3 maanden dagelijks oxazepam gebruikt (3 x 5mg en tijdens opbouw antidepressiva meer). Ik was hele dagen totaal in paniek, kon niet eens meer een broodje smeren of alleen thuis zijn. Ik begrijp wat G. zegt en het is een verslavend medicijn en de oplossing ligt ook niet in medicatie, maar soms heb je simpelweg geen keus. Je gebruikt dit echt niet voor je lol. Ik was ook heel bang om verslaafd te raken. Toen de AD bij mij wat ging werken en er iets meer rust kwam heb ik na 3 maanden de oxazepam in een paar weken rustig afgebouwd (elke paar dagen een kwart eraf) en dat ging zonder problemen. Zolang je bewust met de medicijnen omgaat (zo laag mogelijke dosis en alleen gebruiken zolang het écht hard nodig is), komt het echt goed. Ik hoop dat je naast de medicatie andere manieren vindt om wat rust te vinden en met therapie ook de oorzaken kan aanpakken. Houd moed, je bent sterker dan je denkt!

Liefs

Zo denk ik er ook over. Helaas in een derde burn-out terechtgekomen. Gebruik 3x daags 10 mg Oxazepam. Mijn ervaring is als de spanningen afnemen ook de behoefte aan medicatie weggaat. Daar vertrouw ik nu ook weer op.

Hoi S

Ik zit hier vaak te lezen over mijn burn-out klachten en zag jou verhaal langskomen.
Ik heb je hele verhaal gelezen en kan me goed voor stellen hoe jij je voelt.

Ik zit nu zelf te vechten tegen een burn-out of long COVID. Dit is een hele strijd met jezelf en geeft ook heel veel frustraties. Niet gehoord en begrepen worden.
Maar dat is mijn strijd die ik hoop te gaan winnen ooit.

Maar even terugkomen op jouw situatie met je kinderen. Je zit in een heel lastig parket en dit kan je radeloos maken.
Ik ben zelf 30 jaar geleden bij mijn partner terecht gekomen in een soort situatie. Zij lag in een scheiding en haar zoon bleef toen bij haar wonen.
Ik kwam toe als vrijgezelle jongen in een gezin terecht met een kind van 3 jaar oud. Heb hier toen wel echt voor gekozen om dat ik de vrouw gevonden had waar ik oud mee wilde worden.
Maar dit heeft jaren heel veel strijd en stress opgeleverd met de ex partner van mijn vrouw en de vader van het kind.
Die kwam dan wel en dan weer niet opdagen en we hebben hier toen zoveel ruzie over gehad. Ik wou toen alleen een gezin zijn.
Enkele jaren later hebben mijn partner en ik nog een dochter erbij gekregen. De ex (vader) van mijn vrouw kwam steeds vaker zijn afspraken niet na en is zo uitbeeld geraakt.

Na vele jaren van stress en mijn zoon (niet biologisch) rond de leeftijd van 12 jaar was. Kwam hij thuis met de vraag of hij ook mijn achter naam mocht hebben.
Dit kwam doordat hij soms met zijn vaders ergens stond geregistreerd en dan weer met zijn moeders naam.
Dit kwam toen voor mij best onverwacht maar voelde wel een bepaalde trots.
Dit is toen via de overheid in werking gezet en een jaar later had hij de zelfde achternaam als mij.

Ondertussen is hij nu 31 heeft een leuke baan en woont met zijn vriendin samen.
We weten allebei ík officieel zijn vader ben. Maar voor ons zijn we nu echt vader en zoon.

In al deze jaren heb ik veel steun gehad van mijn ouders.
Mijn schoonmoeder heeft mij nooit echt geaccepteerd en ook altijd voor veel onrust gezorgd.
Maar we hebben het als gezin overwonnen en dat is voor mij als vader heel belangrijk.
Mijn kinderen hebben allebei een leuke relatie een leuke baan en alles goed op orde.

Dit is voor mij al die jaren strijd met veel stress , ruzies, niet begrepen worden, onmacht en verdriet wel waard geworden.

Ben in dat opzicht nu een trotse vader.

Ik las bij jou dat je partner nog even binnen zit.
Ik hoop voor jou dat hij spoedig zal vrijkomen en jou kan steunen in deze moeilijke situatie.

Wamt samen sta je sterk

Was bijna klaar met mijn verhaal

Samen met je partner moet je voor jullie kinderen knokken.
En dan hoop ik dat het net zo word uitbetaald als het bij mij is overkomen.

Wens je de komende tijd veel sterkte toe.
Blijf geloven in jezelf dat heb ik ook altijd gedaan en dat heeft me er doorheen gesleept.

Groetjes Aswin

S.
Sterkte,kracht en heel veel geluk toegewenst 🍀

Ja, ik kan het je aanraden. Als het financieel mogelijk is!

Ben jij minder gaan werken P.? Ook een dagje minder of nog meer?

Ik voel hetzelfde. Ik moet volgende week voor het eerst 27 a 30 uur werken vanuit weken van 18 uur. Ik ben er helemaal van geschrokken want 18 haal ik nog maar net.
Baal zo dat arbo mijn hele situatie niet goed in schat. Ik ben bezig met ander werk zoeken en ik kijk zelf hoeveel uur ik aan kan dan. Succes maar als het financieel kan zou ik minder gaan werken.

Hi N., die overstap is veels te groot, bijna een verdubbeling qua uren. Heel onhandig, zo word jij nog onzekerder wat zeker niet ten goede komt van je herstel. Stom ook, dat die arboartsen zo doordouwen.

Succes in ieder geval, ik denk zsm aangeven als je voelt dat het de verkeerde kant op gaat. Herstellen van een terugval kost ook weer tijd en energie…

Ik zou heel graag van 40 uur naar 32 uur gaan (permanent), maar ben alleen en heb al mijn inkomen hard nodig. Of het alleen haalbaar is, echt geen idee meer. Ik voel ze nog steeds zó anders dan voor de burnout ondanks dat de heftige symptomen wel zijn verdwenen. Of heeft deze aandoening gewoon een hele lange nasleep?

Ik denk dat aan het moment dat de burnout zich openbaart, er jaren (en jaren) aan vooraf is gegaan.
Volgens mij is het niet vreemd (en dan hoor ik ook wel van de "specialisten") dat het dan ook lang kan duren voordat je er volledig vanaf bent
Het goede nieuws is, het kan gewoon wel!

Verder denk ik dat je (moet leren) anders met situaties moet omgaan. En dat is jiet makkelijk wanneer je gedrag en coping al jaren en jaren zo is. Het goede nieuws is, het kan gewoon wel!! 😊

Ik moet gaan opbouwen naar 32 uur in de komende maanden. Nu werk ik er nog maar 9. Vind dat ook best zwaar en zie er tegenop. Want nu hen ik er al zo lang uit (bijna een jaar!) Maar ik moet wel want anders moet ik een arbeidsdeskundige onderzoek en ander werk wil ik niet gaan doen. Wil gewoon weer mijn eigen werk doen want dat doe ik uiteindelijk wel graag. Denk alleen niet dat je die 40 uuur (of 32, als dat haalbaar is voor jou) moet vergelijken met hoe je je werk eerst deed. Want beter gemeld zijn voor de wet betekent nog niet hersteld! Mijn bedrijfsarts zei, dat ik egocentrisch (dit is niet egoïstisch!!) moet zijn en mijn grenzen heel goed moet bewaken. Herstellen kan nog veel langer duren en dat betekent ook aanpassingen doen in je werk.

Arbeidsdeskundig onderzoek stelt niet heel veel voor en heeft weinig invloed op wel of niet je eigen baan behouden is mijn ervaring. Spoor 2 moet wel opgestart worden na een jaar maar spoor 1 (terugkeren in eigen functie) kan daarnaast gewoon bestaan. Ik zou idd vooral je grenzen blijven aangeven en niet (meer) gaan werken omdat dit van je verwacht wordt. Werkt alleen maar tegen je herstel als je gaat forceren. Hier zelf nu ook 1 jaar onderweg en ga echt pas opbouwen als ik de dagen redelijk normaal doorkom. Ik merk nog steeds een stijgende lijn dus ik ben er van overtuigd dat dat zich verder doorzet. Opbouw kan ook extra lang duren als je te vroeg begint met werken heb ik vernomen

Opbouwen kost tijd.. en heel veel energie en moeite maar probeer het echt stap voor stap te zien. Enige mogelijkheid om het te overzien, ik vond opbouwen echt een hel, inderdaad ook de druk van tweede spoor in mijn nek. Verplicht naar een loopbaanbegeleiding ed pff. Daarna wel echt half jaar nog flink van slag geweest na een werkdag. Ik ben ook 1 dag minder gaan werken daarna dus eerst wel mijn eigen uren opgebouwd. Werkte al parttime.

Vertrouw op het proces en je eigen kunnen, lat niet te hoog

Ik gok dat al deze mensen niet meer op het forum zitten, maar zo benieuwd hoe het nu met ze gaat.

Bedenk wel dat als je op eigen initiatief officiëel minder gaat werken, je uitkeringen ook minder worden als het toch niet lukt. WIA etc. is gebaseerd op je verdiende loon in het jaar voordat je ziek werd.
Mij is minder gaan werken ten zeerste afgeraden in mijn omgeving, al stelde mijn werkgever dit wel voor.
En ik krijg nu inderdaad WIA en ben mijn baan verloren. Maar wel op basis van mijn fulltime loon.

Ik bedoel: kijk uit dat je door minder te gaan werken je BO alleen maar nog wat uitrekt en uiteindelijk toch uitvalt. Dat je even beter lijkt terwijl dat niet zo is. Dan heb je jezelf financiëel in de voet geschoten.

Ik zou het nooit doen, je contract veranderen tijdens ziekte. Al ken ik de verleiding, hoor.

Wat vervelend voor jou ten eerste! Heb je allang deze klachten? Hebben ze lichamelijk dan alles uitgesloten? Ik sta op de wachtlijst voor soortgelijke therapie. Ik lees graag even mee.. sterkte voor jou!

Ik heb door lichamelijke klachten en vermoeidheid al vele jaren het een hoog ziekteverzuim en privé ook vaak geen puf/moed en zeg dan af. Herken je dat? Vertouwen in je lichamelijke kwijt zijn?

Hi,
Bij mij dezelfde diagnose + paniekstoornis (licht). Behandeling is momenteel op de helft en gaat goed. Zijn vooral bezig met cognitieve gedragstherapie, wat inhoudt dat we gedachten onderzoeken en er op een andere manier naar kijken. Er is bij mij wel progressie t.o.v. toen ik er net kwam. Het is alleen al fijn om met iemand te praten die meer van dit soort mensen heeft gehad.

Bij mij werd 1,5 jr geleden zware burnout vastgesteld door psycholoog. Liep al jarenlang met spierspanningspijn en slaapproblemen. Omdat behandeling burnout niet meer door zorgverzekeraars wordt vergoed gebruikte mijn psycholoog de diagnose somatische symptoom stoornis om t wel vergoed te krijgen. Behandeling cognitieve gedragstherapie/act met name gericht op acceptatie van klachten en herkennen en
aangeven van mijn grenzen. Kom nu nog maar 1x per 6 tot 8 wk bij psycholoog. Het gaat goed: klachten zijn afgenomen, ik heb geleerd weer naar mijn lichaam te luisteren, houd een vaste dagstructuur aan, gericht op het juist doseren van energie zodat ik aan t eind vd dag niet compleet uitgeteld ben.
C.

Ja ik herken het wel dat ik het vertrouwen in mijn lichaam kwijt ben en ook dat ik me veel bezighoud met de klachten. Ik ben inmiddels bijvoorbeeld ook heel bang om weer ergens corona op te pikken. Dus ik denk dat het goed is om ermee aan de slag te gaan. Hopelijk gaat de cg therapie helpen om beter met mijn vermoeidheid om te kunnen gaan. Fijn om hier jullie positieve verhalen over te lezen.

Een aanrader is echt @hetheleplaatje en @lianneblacquiere te volgen/bekijken op instagram, ze delen boordevol informatie en inzichten zonder dat je hele verhalen hoeft te lezen. Dit gaat voornamelijk over (de)regulatie van het zenuwstelsel, meer de connectie met je lichaam voelen en daarbij (laagdrempelige) somatische oefeningen gebruiken. Het werkt echt helend!

Hoi A,

Zou het kunnen zijn dat het een covid besmetting is?

Het heerst weer begrijp ik.

Hoi A.

In het begin van mijn herstelperiode was ik zo weinig onder de mensen (maandenlang) dat ik daarna telkens een griepje of verkoudheid kreeg wanneer ik had gereisd met het OV of in een drukke winkel was geweest. Ook nam mijn partner weleens iets mee naar huis, waar hij dan niet ziek van werd maar ik wel (en dan waren meerdere mensen op zijn ook kantoor ziek).

Ik denk dat het een combinatie is van een verzwakt immuunsysteem door de burnout en een gebrek aan blootstelling aan virussen / andere mensen.

Een vakantiepark klinkt ook als veel kinderen, dat is al helemaal een broedplaats voor virussen. En corona laait ook weer op inderdaad.

Als jij het zelf als een positieve vakantie hebt ervaren dan lijkt het me niet dat dit nu weer veroorzaakt is door overbelasting/prikkels. Ziek worden we allemaal weleens, en mooi teken juist dat je het ook naar je zin hebt gehad!

Heel veel beterschap en liefs,

Bedankt voor jullie reacties.
Aangezien na 3 nachten koorts inmiddels mijn reuk en smaak ook volledig weg is, ben ik er nagenoeg zeker van dat het Corona is, schiet weer lekker op zo.

Hopelijk ben ik er snel weer door heen…..

Beterschap!

Hoi Marcel, ik herken me hier zo erg in. De tegenstrijdigheid die verschillende mensen tegen je zeggen. Ik ging na 4 maanden thuis weer aan het werk, de ene zei je bent gek en de ander zegt goed dat je weer aan het werk bent.. Ik begon ook met enorme klachten op het werk en na 7 weken op 32u gewerkt te hebben ben ik er weer even 2.5 week uitgeweest. Inmiddels werk ik nu om de dag en dit gaat best prima. Ik wandel ook wel 5x p.w. en op het werk ook in de pauze. Ik merk dat het met de maand elke keer ietsjes beter gaat, maar het kost veeeeel tijd (nu ook 7 maanden bezig met herstel).

Hoi Marcel,
Je geeft je eigen antwoord zelf al eigenlijk. Je benoemt dat je wil gaan voor een duurzaam waarbij je je weer goed gaat voelen en daarnaast benoem je dat daar nu geen sprake van is.
Mijn eigen ervaring is: klachten = rusten. Allemaal heel leuk en aardig dat mensen zeggen dat je goed bezig bent als je weer gaat werken, maar vergeet niet dat het concept "werken" bijna gelijk staat aan "er toe doen" in deze maatschappij. Mensen die werken voelen zich daar vaak veilig bij omdat het een inkomen genereerd en omdat aan het werk zijn hoog gewaardeerd wordt door onze samenleving, je draagt iets bij. Maar eerlijk... je moet EERST voor jezelf zorgen en dan pas voor een ander. Zoals in het vliegtuig met het zuurstofmasker.
Probeer erop te vertrouwen dat het leven de kaarten zo voor je schudt dat het je op het pad brengt dat voor jou bedoeld is. De klachten zijn een uiting van het leven dat met jou communiceert en je probeert duidelijk te maken dat het tijd is voor rust, bezinning en zelfzorg.
Hopelijk lukt het je om goed bij je gevoel te blijven, en zo te lezen weet je diep van binnen echt wel wat het juiste voor JOU is. Zoveel mensen, zoveel meningen... maar je beste raadgever zit al in jezelf. Je hebt niemand anders nodig.

Wat hierboven staat klopt echt 100 procent! Luister naar je eigen gevoel

Mooi gesproken Willemijn !!!

Hoi Robert Jan,

Ben sinds een paar maanden thuis en heb die maanden erg weinig gedaan. Voelde mezelf in het begin erg vervelend omdat ik er alles aan wilde doen om weer snel aan de slag te kunnen. En nu.......begin ik soms momenten van rust en wat meer energie te voelen.
Ik heb al vaak hulp gezocht maar ben altijd blijven werken. Nu merk ik, doordat ik tot rust begin te komen, dat ik nu echt weer tot mezelf begin te komen. En steeds meer inzicht krijg.
Sterkte!

Hi Robert Jan,

Herkenbaar verhaal. Ik doe zelf wel leuke dingen, omdat je ook daar ontspanning in kan vinden. Soms lunchen/drankje doen op een terras, even sporten, met vrienden afspreken, naar de bieb, wandelen door de stad. Soms ga ik te ver en krijg ik de rekening gepresenteerd, maar het gaat ook erg vaak goed, Als het toch niet goed voelt, ga je gewoon weer naar huis. Het is even zoeken waar je grens nu ligt. :)

Hoi Robert Jan nou ik werk ook nog steeds hoor 3 soms 4 ochtenden in de week dat lijkt af anders pieker ik ook veel en word alles alleen maar erger en andere mensen ontmoeten kan je ook je eigen af en toe je ei kwijt ik wandel veel met de hond en teken en schilder in het weekend zit nu dik 1 jaar in de burnout gaat wel iets beter en soms een terug val en vorig jaar veel bij de dokters geweest fisioterapie enz enz ook professionele hulp succes en sterkte ook 👍

Hallo Robert Jan,

In principe kost elke activiteit fysiek energie. Sommige dingen kunnen mentaal energie opleveren als dat dingen zijn die je leuk vind. Ik denk dat de kunst is om te zoeken naar dingen die je leuk vind om te doen, zonder dat het teveel fysieke belasting levert. Als het goed voelt en je ook in verloop van meerdere dagen geen (extra) klachten krijgt is het prima om niet alleen maar thuis te zitten lijkt mij.

Daarbij wel alleen een kritische vraag: draagt het leuke dingen doen bij aan herstel, of ben je eigenlijk voor jezelf aan het wegvluchten? Soms is het nodig om de nare gevoelens onder ogen te komen en een tijdje te laten bezinken. Dan heeft piekeren wel degelijk een functie, zolang je vooruit komt in je piekeren en je dus dingen verwerkt (en het geen neerwaartse spiraal is want depressiviteit zit je ook niet op te wachten).

Sinds sept problemen gekregen met paniekaanvallen. Toen ging het achteruit. In december thuis komen te zitten en halverwege april weer aan het werk, gelijk 32 uur. Het was heel zwaar. Inmiddels teruggegaan na 3 dagen 3 dagen per week en dit gaat goed! Soms wel overbelast, maar ik merk veel verbetering. De tijd vliegt en ik zit met werkdagen amper te piekeren. Door het werken ging het herstel opeens veel sneller bij mij. Mijn lichaam is gekalmeerd. Af en toe nog wel momenten met angst/spanning/onrust maar ik heb ook weer veel goede dagen. Ik wandel bijna elke dag, ook na het werk.

Hoi Robert Jan

Een beetje voortbordurend op wat Margriet schrijft.
Doe je dingen als strategie (omdat het moet van jezelf, of om maar niet te hoeven voelen) of uit behoefte (omdat je het gewoon graag wil)
De bereidheid (het klote gevoel er laten zijn) helpt mij meer en meer, maar man wat is dat ok lastig.

Het is normaal dat het de tweede keer langer duurt voor het werkt ook moet vaak de dossis verhoogd worden

Beste A,

Vaak wordt gedacht dat je te maken hebt met een terugval na het stoppen met medicatie, maar vaak blijken het onttrekkingsverschijnselen te zijn. Ik ben zelf nu aan het afbouwen van Citalopram en zit nu na 2 maanden op 50 % van de oorspronkelijke dosis. De eerste afbouw ging redelijk, maar toen ik naar 7.5 mg ging, ging het mis. Toen weer terug naar 10 mg waar ik nu een tijdje blijf zitten. Heb nu veel klachten, vooral maag- en darmen, oorsuizen, onrustig, raar gevoel in mijn hoofd, hoofdpijn en moe. Lees dat het door de verlaging komt omdat je lichaam van slag is omdat het nu bepaalde taken weer zelf op moet pakken daar waar het eerst geholpen werd door de medicijnen.

Welke klachten heb jij ? Zijn het meer lichamelijke klachten, meer psychische klachten of een combinatie van beiden ?

Ik lees dat veel mensen het afbouwen van AD als een ware hel omschrijven en dat is precies waar ik nu ook inzit. Het is allemaal niet gemakkelijk. Ik weet soms ook niet meer wat ik moet doen en hoe lang dit nog gaat duren.

Ik herken veel van jouw klachten, met name de hoofdpijn, vermoeidheid, onrust, nergens zin in, oorsuizen, etcetera.

Sowieso is bij mij het opbouwen en het afbouwen een ware hel geweest, met alle mogelijke klachten die er maar genoemd worden.

Ik heb eigenlijk het gevoel dat ik de situatie door die rotzooi alleen maar verergerd heb, en zou willen dat ik er nooit aan begonnen was.

Ik twijfel nu dus enorm of ik toch nog maar een paar weken moet doorzetten, of kappen met die bende, en dan waarschijnlijk weer weken lang alle onttrekkingsverschijnselen te hebben…

Het voordeel als je eenmaal gestopt bent is wel dat je daadwerkelijk weet dat je klachten door de burn-out komen, en niet door de medicatie.

Sowieso ben ik van mening dat artsen bij het voorschrijven van AD veel meer moeten benadrukken hoe moeilijk het is om later weer te stoppen, dan was ik er zelf namelijk nooit aan begonnen…..

Als ik vantevoren had geweten wat ik nu weet was ik er ook nooit aan begonnen en ik denk met ons velen.... artsen schrijven het heel gemakkelijk voor maar hebben geen idee wat afbouwen inhoud. Eraan beginnen is snel gedaan want je voelt je ellendig en wilt je zo snel mogelijk weer beter voelen. Maar als je wilt stoppen dan komen de problemen pas ..

Ik ben er van overtuigd dat de AD het bij mij allemaal erger heeft gemaakt en dat ik het achteraf gezien helemaal niet nodig had bij een burnout. Maar ja achteraf is alles gemakkelijk.

Hoe gaat het met jou nu ? En met je klachten ? Bij mij is er helaas niet veel veranderd 😥

Hallo Ray,

Ik zit nog steeds op 5 mg Escitalopram (laagste dosis), maar ik betwijfel of het mij enig voordeel oplevert. Ik heb met name veel last van een enorme druk op mijn voorhoofd en ogen, overprikkeling, wazig hoofd/vergeetachtig, en een gespannen lichaam.

Het lastige is, dat het best zou kunnen dat als ik stop, ik me nog ellendiger voel, aangezien het lastig is te bepalen wat nou door de burn-out komt, en wat eventueel bijwerkingen van de medicatie zijn.

Sowieso weet ik dat mijn overmatig zweten en zweethanden door de AD komen, maar verder is het lastig te bepalen.

Ik blijf voorlopig dus maar op mijn huidige dosis die vrij minimaal is, en dan maar zien of het nog verbetert de komende tijd.

Nog even aanvullend trouwens, ik heb wel het gevoel dat ik iets onverschilliger ben / minder blijf hangen in mijn piekeren, en dat ik misschien een tikkeltje socialer ben / makkelijker praat met anderen over mijn situatie….

Hoi Aswin

Nee hoor…heb ik ook
Leef sinds mijn man overleden is 1,5 jaar nu.alleen,altijd mensen om me heen gehad,en ineens niet meer.
Best moeilijk dus. Soms denk ik ook : even dit doen,dat wil ik wel….en achteraf gebeurt het niet. Duizelig,draaierig, slappe benen ,hoofdpijn….door de stress. Moet nog vanalles verwerken,dus zegt de H.a. Je bent overspannen.
Heel veel huilbuien,alles is teveel,soms gaat het wat beter,maar niet optimaal.
Heb ook controles gehad in het ziekenhuis,gelukkig alles goed…,maar het kost me zoveel stress dat ik 2 dagen daarvan bij moet komen of zo!
Je bent geen nietsnut,je moet hier gewoon weer doorheen! Ook ik heb die dagen,en ben ook alleen.ik heb veel huilbuien,die ik hier niet zo vaak zie.dus ook ik herken het.
Heb wel hobby’s,maar niet de fut om iets te doen!
Heb jij geen hobby’s? Afleiding? Stukje lopen met of zonder een hond?
Sterkte !

Heel herkenbaar Aswin ! Vol plannen maar er komt niets uit. We moeten ook een heleboel van onszelf, waardevol zijn. We leggen onszelf daar een enorme druk mee op. Ik heb een visbootje en een SUP board gekocht om lekker te ontspannen. Maar juist dat woordje, ontspannen, dat ben ik verleerd. Door jarenlang in de ratrace mee te hollen, ver ober mijn grenzen te gaan op alle vlakken.
Het lukt mij nog niet om te genieten door de spanning in mijn lijf. Maar dat gaat wel gebeuren. Veel rust, rust en rust...

Sterkte Aswin en allemaal !!!

Hallo Aswin,
Zo herkenbaar.
Het schijnt een "normaal" verschijnsel te zijn bij een burnout.
We moeten proberen om ons over te geven aan dit gevoel. En dat valt niet mee!
We moeten altijd dingen doen voor ons gevoel, maar bracht dat ons niet naar de situatie waar we nu in zitten.
Probeer je niet schuldig te voelen, je lichaam vraagt hierom, je bent geen nietsnut maar mag gewoon gaan zitten en niets dien. En hopelijk zien we dan na een tijdje weer dag we meer energie hebben.

Sterkte Aswin en alle anderen.

Heel herkenbaar. Ik zit 4 maanden thuis. Eerst vooral veel angst. Nu zere schouders en niet meer kunnen eten van spanning in mn lijf.
Een andere dag kan ik me opeens topfit voelen. Geen pijl op te trekken.

Hoi Liza,

De pijn tussen de schouderbladen en spierkrampen door het hele lijf herken ik ook. Daarnaast heb ik ook heel veel verschillende en wisselende klachten, van hoofdpijn en duizelig, buikpijn en nog veel meer. Helaas hoort het er allemaal bij. Het komt ooit goed maar wanneer vraag ik mij ook wel eens af.

Fijn om te horen dat anderen dit herkennen. We zullen het er even mee moeten doen! Vind vooral het mentale stukje lastig. Heb in jaren niet zoveel gehuild als deze maanden haha.

Hopelijk voelen jullie je snel weer wat beter!

Beste Eric,

Wat vervelend voor je!
Helaas heb ik geen oplossing maar probeer met je mee te denken.
Is het werk nog wel leuk? En heb je ook nog andere collega's?
En is het niet je "oude"gevoel (oude situatie) die je nu triggert? Omdat je toen niets kon zeggen?
Je bent zo sterk, komt uit een burnout, laat je hierdoor niet gek maken.
Hopelijk kun je hier iets mee!
Groetjes

Hoi Joy

Vooral 's nachts is dat inderdaad enorm vervelend. En de dag erna ben je bekaf.
Misschien kunnen ademhalingsoefeningen helpen, waarbij je steeds langer uit dan inademt
Ik doe zelf vaker 4s in, 4s vasthouden, 6s uit en weer 4 s vasthouden. En dat een aantal keren herhalen. Daarbij probeer ik mijn schouders te laten zakken.

Hoi joy ja dat heb ik ook veel slapeloze nachten telkens weer op de klok kijken wat duren de nachten dan lang he en ook piekeren waarom nu weer heb ook 1 jaar een burnout en bij mijn lichaam deed alles zeer pffff veel bij de dokters geweest fisioterapie psycholoog enz het is stress en totale vermoeidheid heb veel mee gemaakt in mijn leven dat moet allemaal een plekje krijgen zeggen ze doe ademhalings oefeningen en zit nu bij shiatsu therapie kijken of dat helpt je gaat dan terug naar de basis zegt ze wacht maar weer af ik heb hoofdzakelijk meer last van mijn maagklachten en had ook duizeligheid dat gaat nu gelukkig beter sterkte ook 👍

Hoi LN.

Door overlijden man,en veel meegemaakt,hier ook veel angsten. Het alleen zijn valt me zwaar,niet echte paniek,maar duizelig en piekeren.slaap is redelijk,ook heel veel huilen zomaar,kermis in me hoofd. Zoals : wat als, zal de controle weer goed zijn(ct-scan) long ,uitslag woensdag!🤔…kan me er zooooo druk om maken, gelijk drama 🙈. Kost me zoveel energie,die ik toch al weinig heb. Moet je niet doen,zegt mijn zoon, maar hoe moet ik dat doen. Voel me verder goed,maar lijkt wel een trauma ,! Vind het zo erg dat ik dat heb! Verder hobby doen,lezen, tv, spelletje. Psycholoog heb ik gehad,maardoet niet veel. Soms 5 mg oxazepan,dan helpt het even. Overspannen zegt de H.a. ,maar man,man,…..alles is nu teveel soms, dan weer iets minder van dit alles,tot het weer begint….pffff
Moest het ff kwijt. Sterkte allemaal!

Heftig allemaal Truus!

Waarom MOET je de schijn ophouden en waarom MOET je op deze zelfde manier doorgaan?

En dat klinkt makkelijk zo ;), maar ik herhaal een beetje wat ik in een programma dat ik gevolgd heb, heb geleerd. We MOETEN vaak teveel van onszelf. Wat als je iets wat MOET eens niet doet, of minder. Wat dan?
En na het antwoord vraag je jezelf weer, en dan? Bijna altijd eindigt het dan met iets van "ik heb gefaald" , "ik ben niet goed genoeg" "ik...vil maar in.
De vraag is, is dat ook zo, of ben jij de enige die dat dan vindt?

Beste Truus,
Totale uitputting, heel herkenbaar! Ik ben ook totaal uitgeput, heb daarom veel pijn aan mijn lichaam en voel me daarom vaak depressief. Ik heb een dochter van 23 en zij weet wel van mijn situatie, dat maakt communicatie een stuk makkelijker. Het is zo vermoeiend als je de schijn op moet houden. Misschien vinden je zoons het wel fijn als je het met ze deelt? Werk je nog?