Burnout ervaringen

Omdat je zenuwstelsel nog niet tot rust kan komen

Wat heeft dat met intense brainfog te maken

Hoi Marcel, wat onwijs balen is dit, maar kun je iets meer uitleggen wat je precies voelt. En ondervind je nog meer fysieke problemen?

Bijvoorbeeld bij mijzelf heb ik vooral in de ochtend, maar kan ook gerust hele dag zijn, of ochtend en avond, heb ik last van een vreemde druk op mn hoofd. Dat zorgt voor duizeligheid en een raar geruis in mijn oren. Alsof er storm in mijn hoofd is. Het is niet heel goed uit te leggen, maar aanwezig is het wel en liever ben ik het kwijt. In het begin had ik vooral hevige hoofdpijnen, nek geen beweging meer in en schouders helemaal vast. Onderkant van mn schedel zelf deed ontzettend veel pijn. Vorig jaar met dit alles veel bezig geweest met bv fysio, manuele therapie, hoofdpijn poli met dry needling en daarnaast nog lymfe drainage massage. En alles hielp maar een beetje en nooit weggegaan. Oh ja en paracetamol was toen ook m’n vriend. Uiteindelijk naar neuroloog geweest en moest stoppen met paracetamol en heb mri gehad. Niks op te zien. Wat natuurlijk al prettig is. Wat ik op dit moment prettig vind is zo’n warmte schouder/nek kussen. Dat zorgt bij mij voor verlichting. En verder ga ik alleen nog doen wat prettig is voor mn hoofd nek en schouders, dus lekkere zachte massages.

Heel druk maken en ik snap het hè, zorgt alleen maar voor stress en lijkt het helemaal of je hoofd ontploft. Toch proberen te ontspannen, neem een warme douche, of als je die luxe hebt, lekker een warm bad.

Sterkte

Ik heb er ook last van, zo goed als de hele dag. Naast vermoeidheid is dit mijn ergste klacht. Kan geen gesprek voeren van langer dan 5 minuten, kan niet nadenken of beslissingen maken, naar een scherm kijken, me concentreren etc om niet helemaal error te krijgen in mijn hoofd. Zo’n naar gevoel

Volgensmij is het zo dat je hersenen zijn aangetast door lange tijd te hoog cortisol levels en dat dit veel tijd heeft om te normaliseren

Kost gewoon veel tijd om te herstellen ervan…….
Blijf focussen op zvm rust, slapen, ontprikkelen, cognitieve activiteiten overslaan zoals lezen en tv, rust afwisselen met fysieke en creatieve activiteiten. Mindfulness is aanrader.

En ontspannende dingen doen

En met creatieve activiteiten bedoel ik dus dingen doen met je handen waar je niet bij hoeft na te denken. Daar bedoel ik niet mee; puzzelen, tv kijken, schrijven, gamen, puzzelen oa, dat zijn cognitieve activiteiten die je dient over te slaan

Hersenen zijn spieren, als je die overbelast dan raakt het zijn functie kwijt, alleen door veel rust zal het weer normaliseren.

Vergelijk het met een spier blessure

Ja ik geloof je gelijk. Maar het is wel balen

Ziek zijn is altijd balen, herstellen vergt tijd, blijf de juiste middelen inzetten

Hoi anoniem, ik snap je helemaal hoor en het lijkt ook zo uitzichtloos. Ik zit er 10 maanden in en met soms een dag (en zelden een paar dagen) oké, zijn de meeste dagen niet oké. En ja het is anders dan de eerste 6 maanden, maar nog steeds is het niet op het niveau van voor mn burn-out. Ik snak ook naar normaal en genieten van van alles. Maar dat helpt op dit moment niks om daar continue aan te denken. Daar word ik iig alleen maar verdrietig van. Dus soms geef ik mezelf een schop en ga aan wat anders denken, of iets doen.

Misschien eens met je huisarts over praten en wie weet AD. Op dit forum lees je veel over weerstand om dit te gaan gebruiken, daar ben ik er 1 van. Ik gebruik AD bv om te slapen en dat is op z’n minst al fijn. En verder snap ik je hoor en toch moeten we door. Probeer als het kan sociale contacten te hebben voor afleiding en vooral dingen doen die je wat afleiding bieden.

Heel veel sterkte en voor wat het waard is je bent niet alleen. En hier op dit forum van je afschrijven helpt ook een beetje

Helemaal herkenbaar. Zit er zelf al 20 maanden in. Kan nog steeds vrij weinig. Ook niet werken maar ook weinig leuke dingen. Heb er simpelweg de energie niet voor en ben zo snel overprikkeld. Ik vind het ook lastig om de moed erin te blijven houden, omdat het niet of tergend langzaam verbeterd. Sterkte! Je bent niet alleen

Hoi Anoniem, naar om te horen (en tegelijkertijd begrijpelijk) dat je de moed soms verliest. Ik denk dat de meeste lotgenoten dat wel herkennen als ik andere verhalen lees.
Ik heb zelf geen ervaringen met AD, maar er zijn heel veel verhalen (op deze pagina ook, ergens hieronder) over verschillende antidepressiva.

Ik zat ook in een negatieve spiraal toen ik bijna 1 jaar op weg was. Kreeg vanuit werk ook weer druk (arbeidsdeskundige onderzoek en voorbereiding spoor 1 en 2). Ik weet niet of het helpt: maar in mijn geval kwam er toch eindelijk, na weken-maanden rot voelen weer wat verbetering in m’n herstel daarna. Ik ben inmiddels 1 jaar en 3 mnd onderweg en merk de laatste weken dat ik minder somber en angstig ben. Blijft geduldig zijn en ik heb alsnog veel rottige dagen, maar houd vol! Het wordt echt weer een keer wat beter. En kleine stapjes zijn ook stapjes.

Hoi Anoniem,

Ik zit in dezelfde situatie, waar overprikkeling zorgt dat ik niets kan doen, en zelfs dan is niets doen al vaak te veel. Voor mij werkt AD wel om een heeel klein beetje de scherpe randjes eraf te halen, maar verwacht geen wonderen.

Sterkte!
Timo

Zorg dat je de juiste therapie hebt, dus psycholoog icm ergotherapeut en of fysio.
Blijf focussen op je herstel en lees de tips onderin de verhalen.
Zodra je over de grote linie kleine stapjes vooruit maakt, zul je weer vertrouwen krijgen. En houd je vast aan de verhalen hier van mensen die vooruitgang boeken en mensen die zijn hersteld
Zet m op! Blijf vertrouwen houden!

Ik begin de hoop ook op te geven. Ik heb enorme brainfog

Ja dat kan! Check heel goed hoe je je achteraf voelt, dat is een sein of het goed is gegaan qua belastbaarheid of dat het teveel was

Inderdaad wat Anoniem zegt, kijk niet enkel naar het moment zelf maar ook wat er daarna met je gebeurd. Gaat dat ook goed dan is dat super!
Ik herken wat je zegt hoor, ik heb dit lange tijd in het OV gehad. Even een soort paniek momentje als de deuren dicht gingen, en daarna nergens last van. Maar vlak voordat mijn burn-out kwam begonnen deze klachten heftiger te worden, ook in winkels en in de auto. Dus wees echt voorzichtig want het feit dat je lichaam zo reageert is natuurlijk niet normaal. Als het erger wordt echt een stapje terug doen en niet door blijven lopen met het idee dat je er vanzelf aan gaat wennen.

Goede aanvulling Hilde 👌🏽

Ik voel mij na het moment gewoon eigenlijk lekker ontspannen weer. Ik zit natuurlijk ook al langer dan een jaar in een burnout.
Maar dit heb ik eigenlijk ook al een tijdje. Ik doe niet veel, maar als ik dan weer in het ov zit, auto rijdt of naar de winkel ga dan komt er weer even een angst/onrust/paniek gevoel. Het is nu eigenlijk wel wat minder erg dan dat ik ooit eerder heb gevoeld in mijn burnout, maar het zit er wel nog.

Ik denk ook vaak; als alleen maar in mijn bed lig af te wachten dan gebeurt er waarschijnlijk ook niet veel haha.

Dat is goed teken dat je je naderhand goed voelt! Hoe vaker je het doet hoe beter het gaat. Kleine stapjes nemen en dan krijg je vertrouwen. Houd je signalen goed in gaten

Als je merkt dat je weer heel achteruit gaat dan weet je dat je op de rem moet trappen en stappen terug moet zetten.
Zorg voor een consistent dagelijkse routine, dus evenveel activiteiten als rust momenten tussendoor, dus van ongeveer van dezelfde intensiteit en ook qua tijd. Dus bijvoorbeeld 10 min wandelen is hetzelfde als 10 min winkelen.

Hier kost winkelen ook echt veel energie hoor. Ik merk dat ik al wel meer aan kan dan een jaar geleden maar ik moet blijven oppassen. Een paar winkels lukt maar geen uur dat is teveel. Van te voren voel ik soms ook onrust al merk ik wel dat dat nu wel wat minder wordt ook.

Als het goed staan er best wel wat verhalen op het forum, ik hoop dat je er iets aan hebt

Voor mij zorgde het dat alle prikkels iets minder heftig binnen kwamen, en mijn emoties werden iets afgezwakt. Daardoor kon ik me beter focussen op mijn herstel.
Ik slikte het vanwege een depressie t.g.v. mijn autisme. Maar ik denk dat deze werking ook goed kan ondersteunen bij een burn-out.

Spannend hoor. Ik hoop dat het je zal helpen. Geef het wel tijd want het duurt even voordat je lichaam er aan gewend is.

Bedankt Hilde!

Ik slik het ook voor de angst en paniekaanvallen maar ook het slechte slapen.
Dit is mijn 5de week. Ik ben van 5mg wel naar 10mg gegaan. Volgende week evaluatie met HA. Ik had best wel wat bijwerkingen en om eerlijk te zijn vond ik zo spannend en was best wel bang.
Ik vind het lastig om het te omschrijven maar de piek van de emoties zijn wat minder- slapen daar werken we aan- paniek- en angst komt nog wel maar anders ( en stuk minder) en minder heftig ofzo. Maar goed ik ben nog een spiegel aan het opbouwen. En ik had toch blijkbaar een soort grijze deken of mist om mij heen. Het is niet te omschrijven als echt somber of depressief meer melancholie of verdriet. Dat is dus weg wat fijn is. Ik hoop ook heel erg meer rust te krijgen en te ontspannen. Succes! Ik ben heel blij trouwens! Trek je niks aan van al die enge verhalen….

Bedankt K wanneer merkte je verschil?

Ik had de eerste tijd best wat last van bijverschijnselen dus ik kan moeilijk inschatten wanneer het echt begon te werken. Ik denk dat dat ook per mens en medicatie verschil maakt.
Overleg dit met je psychiater. Die zal waarschijnlijk een evaluatie afspraak maken voor over een paar weken.

Hoi Hilde, k,

Ook ik slik Ad. Paroxetine ,was eerst 10 mg,nu sinds 2 weken naar
20 mg. Best wel bijwerkingen,maar nu al iets minder aan het worden. Moet nu over 2 weken weer terug komen bij de Ha.
Ook voor de angst,veel huilen ,overal tegenop zien etc.
Ik voel wel dat er iets gebeurd, maar precies aangegeven is wat moeilijker of zo. Even zo’n angstgevoel / emoties, hebben, ik weet niet wanneer het er echt inzit, en ook echt voelt🤷‍♀️.
Angstig,alleen wonen, maken, nooit geweten dat angst, onrust zoveel met je doet. Alles is gelijk 10x erger in je hoofd….bah..
Ben gelukkig niet de enige 💪🏼

Hoi iedereen,
Ik merkte een soort filtertje na een paar dagen 5mg gebruik op. Mijn bijwerkingen zijn vooral lichamelijk.
Na een ongeveer twee weken ging het echt mentaal wat minder- bang- veel piekeren en malen- ik ben toen naar 10mg gegaan.
Ik vind het moeilijk om precies te beschrijven want het is er nog wel maar minder scherp ofzo. Het filtertje is weg of ik ben er inmiddels aan gewend. Weet ik niet precies. Emoties zijn wat minder intens.
Ik merk dus we echt verschil. Het heeft alleen even tijd nodig en ik denk idd dat het bij iedereen anders is. Zelf ben ik ook blij dat er een soort grijze deken/mist weg is.
Ben totaal geen voorstander voor medicatie maar ik zie wel dat ik het nodig heb om te herstellen.

Succes 🍀

Hi anoniem,

Ik heb nu 3 weken citalopram 20mg. Geen opbouw, direct op 20mg. De eerste week erg moe, wat ik juist heel fijn vond aangezien ik nauwelijks tot niet sliep. De tweede en derde week zijn pittiger, meer angsten, meer klachten (maar alsnog voor mij minder heftig dan waar ik een aantal weken geleden stond). Inwerktijd is 4-6 weken voor spiegel opbouwen dus t heeft ook even nodig.

Het is voor mij al een heel verschil met 3 weken geleden. Ik was compleet uitgeput, heel afgevlakt en heel erg down/emotioneel.
Er is nu juist een soort grijze deken weggenomen waardoor ik dingen beter kan relativeren, beter kan accepteren van situaties en minder klachten ervaar. Ik voel me algeheel weer iets beter en slaapkwaliteit is ook vooruit gegaan. Het zijn nog geen top nachten en ben blij als ik 5/6u achter elkaar slaap, maar wat ik slaap is kwalitatief gewoon beter. En als ik dan toch wakker ben, kan ik het beter aan.
Sidenote: ik drink tegenwoordig warm water uit een champagneglas met ledverlichting aan de onderkant snachts als ik niet kan slapen. Als ik dan toch wakker lig, dan maken we er maar t beste van.

Voor mij was dit echt nodig om uit een diep dal te komen.
Ik hoop dat het jou ook kan helpen. Succes met de opbouw ook.

Hoi allen,
Even weer van me afschrijven….

Wat een rotdag weer…
Slik het nu sinds 6 februari / 20 mg paroxetine.ik zie niet veel die dit ook hebben 🤔 ik voel er wel wat van, maar dat angstige en onrustige,huilerige ook. Hoewel de huilbuien niet meer zo hevig zijn….lijkt het, maar komt zoiets pas na 4-5 weken dan dat je ook rustiger en minder angstig bent?
Slik soms nog 5 mg per dag oxazepan als ik het niet zie zitten.🤷‍♀️
Iedere Ad.is anders , dat weet ik,maar die ik heb,zie ik niet veel berichtjes van. Is pas 16 dagen ,maar…ook zo ongeduldig 🙈🙄
Alvast bedankt.
Lees het graag

Hoi Hilde,K,anoniem en anderen

Net even wat neergezet,en zie mijn bericht niet(meer)

Dus mijn vraag is…paroxetine 20 mg sinds 6 februari nu,bijwerkingen natuurlijk, minder eetlust en zo,angstig wat…etc.
Oel er wel al wat van,maar precies wat🤔? Wel iets minder huilen,nog overal tegenop zien vaak, de een zegt 4-5 weken ,de ander 3 maanden? 🙈 ik zie ook niet veel berichtjes van deze Ad?
Ik weet dat het pas 16 dagen is, maar bij v.b. Citolepram zie ik meer berichtjes langs komen!
Enige herkenning met deze Ad, ?
,eens het graag!

Wat is het verschil tussen escitalopram en ciralopram

Ik zal er nog eentje voor je lijstje noemen, ik slikte namelijk Venlafaxine.

Als je googlet op: mijnmedicijn , krijg je vast ook ervaringen te lezen, maar misschien dat andere forumlezers nog aanvulling hebben op jouw vraag!

Ik kreeg pas bijwerkingen toen ik hoger dan 150 ging (naar 225 zeg ik uit m’n hoofd maar weet het niet zeker, het is lang geleden). Vooral onrustig slapen, raar dromen, en overdag suf. Maar ik denk dat dat voor iedereen verschillend is. Gewoon proberen en zien hoe het gaat.

Zijn veel verhalen over geschreven hieronder, veel rust, ontspanning, slapen afwisselen met creatieve en fysieke activiteiten, beter luisteren naar je lichaam

Ja heel herkenbaar. Ik heb oefeningen van de fysio gekregen om nek en schouders los te maken icm massage. Daardoor werd mijn duizeligheid ook minder. Maar het is zéker nog niet weg. Ik denk dat het bij een burn-out hoort. Puur stress dat voor duizeligheid en spanning zorgt. Er is helaas geen trucje waarmee dit in één keer over gaat.

Het belemmerde mij ook om dingen in m’n eentje te gaan ondernemen. Ik was bang om halverwege niet goed te worden en dan ergens ‘vast’ te zitten zonder naar huis te kunnen.
Ik weet niet hoe jouw kennissenkring is maar wat mij geholpen heeft is mensen vertellen wat ik ging doen, met de vraag of ik hun mocht bellen als het niet goed ging met me. Dat gaf rust, waardoor ik eigelijk nooit iemand heb hoeven bellen.
Ook probeer ik dingen eerst met iemand samen te gaan doen zodat ik volgende keer kan denken ‘het lukte toen ook dus zal nu ook wel goed gaan’.
Ik beperk prikkels zoveel mogelijk als ik in m’n eentje ergens heen ga. In de supermarkt kijk ik bijv. naar de grond ipv naar alle producten om me heen. Afleiding zoeken is prima maar niet als je hoofd al overloopt.
En daarnaast alles in kleine stapjes die te behappen zijn. Je moet het vertrouwen in je lichaam weer terug krijgen en dat gaat enkel als je positieve ervaringen opdoet.

Die duizeligheid zal best nog even blijven, maar hoe meer dingen goed gaan hoe minder beangstigend die duizeligheid wordt. Ik vind het nog steeds een enorm rot gevoel hoor! Maar dankzij positieve ervaringen gaat het langzaam de goede kant op.

Hopelijk vind jij ook je weg hier in.

Dankjewel voor de fijne reacties!

Is het duizeligheid of overprikkeling? Ik heb er na 1.5 jaar dagelijks last van. Voelt als duizeligheid maar is overprikkeling. Als ik alleen ben zonder prikkels heb ik er veel minder tot geen last van. Als ik moet nadenken of prikkels om me heen heb of moet concentreren of naar een scherm kijk krijg ik er bijna meteen last van. Heel erg frustrerend en herkenbaar dus

Ja dat heb ik ook, hoe meer overprikkeld hoe duizeliger

Ook veel last van. Misselijk en duizelig.

Ja het voelt als extreme duizeligheid. Ben ook meerdere keren bij huisarts, fysio en zelfs neuroloog geweest. Overprikkeling, oververmoeid, onbewust hyperventilatie of gewoon een symptoom van burn-out wie zal het zeggen….ik wil me er niet door laten beperken maar ik vind het echt heel pittig en het kost ook veel energie dus je blijft ook in een soort vicieuze cirkel ofzo.

Hoi L, nog geen ervaring mee, mijn sportabonnement bevroren sinds juli vorig jaar. Maar ik zou zelf als ik alweer kan beginnen onder begeleiding starten. Of ik zou met eenvoudige yoga beginnen. Dus rustige bewegingen en toch wat spieropbouw. Zelf doe ik bijna elke dag Nederland in beweging en dat is op tv. En ja ik zei tegen iedereen ik doe mee met bejaarden gym. Maar toch helpt het. 2 lichte gewichtjes gekocht en gaan 💪🏻 In het begin keek ik bij de eerste oefeningen al uit naar de ontspanningsoefeningen (en soms nog 😉), maar stiekem bouw je toch wat op. En naast wandelen misschien ook wat fietsen. Ik wissel dat regelmatig af, of doe allebei een half uurtje beiden. Maar dan moet ik wel een oké dag hebben. Zelf zit ik bijna 10 maanden in een BO. Dus echt al fijn dat je al wat werk kunt doen thuis.

Misschien heb jij nog tips hoe jij dat in die 10 maanden hebt gedaan. Altijd fijn voor de mede lezers om te horen.

Sterkte alvast met het sporten. Rustig aan doen en ook tegen jezelf zeggen/denken dat het fijn is om dat weer op te kunnen pakken. Al is het maar 5 minuten, dat is al winst. Dus zet hem op 💪🏻💪🏻💪🏻

He Burnie,

Wat een warme reactie. Dank je!

Nederland beweegt, das nog niet zo gek. Ga ik ook eens proberen. Idd het langzaam wat spieren opbouwen is het doel.

Maar het is dus ook voor jou een gegeven dat de spieren "zwakker" zijn?

Ja ik heb mijn mentale belasting ook langzaam opgebouwd. In juni keek ik niets, geen tv, pc etc. Wat ik wel kon is lezen en dat uitgebreid met wordfeud, sudoku (ook team bejaarden) en toen kort steeds tv kijken en opbouwen. Net zolang tot ik een beeldscherm voor het werk kon verdragen. En toen ook max 30 min werken, pauze etc en eerst 1u op een dag 2x per week en langzaam wat erbij.

Merk ook dat werken afleidt.

Wat mij ook heeft geholpen is een dosis mineralen en vitaminen en saffraan, magnesium etc. Langzaam hoofd meer helder gekregen.

Hopelijk werkt er ook iets voor jou! Keep up!

Jazeker, spieren zwakker en conditioneel stel ik niet veel meer voor. Alhoewel ik nu wel zo’n 5 km kan lopen (niet elke dag) Voor m’n burn out 10 km lopen 2 keer in de week, sportschool 2 keer , Zumba 1 keer in de week. En in mei ging het kaarsje uit en mn lichaam op slot. Fysiek gaat het nu wel beter, op mn hoofd na, maar mentaal loopt het nog een beetje achter (te langzaam voor mij 😉)

En vitamine e.d. slik ik ook. Magnesium, omega 3, vitamine B 12 en vitamine d. Dus tja.

Je boft dat je al zo snel de goede kant opgaat, hopelijk blijft dat een stijgende lijn. Niet teveel willen. En zo zie je maar dat je er geen sticker op kan plakken hoe lang een burn out duurt.

Ach we blijven een beetje doormodderen en eens is het weg.

Soms vraag ik me ook weleens af hoor wat beter is, niksdoen en totale rust, of zoals deed langzaam beginnen en daardoor afleiding (dan zit je niet zo in je hoofd) Ben er nog niet uit wat het beste is. Maar ook op dit forum zijn daar verschillende meningen over. Op internet ook trouwens.

Sterkte iig

Je gaat te snel denk ik, ik zou beginnen met 1-5 minuten. En ook minder zware oefeningen doen, dus bijv Nederland beweegt is daar ideaal voor.

Afhankelijk hoe snel of hoe goed je hersteld na een activiteit, dien je af te bouwen of rustig op te bouwen. De 20-3-20 regel kan je daarnaast ook gebruiken

Wat houdt de 20-3-20 regel in? Heb je een goede dag, doe dan tot 20% meer dan je basisniveau. Op een slechte dag doe je 20% minder. Heb je 3 goede dagen achter elkaar waarbij je 20% meer aankon, dan kun je dat als het nieuwe basisniveau aanhouden met inachtneming van leefregels die de ergotherapeut meegeeft. Het kan wel een aantal weken duren voordat je 3 goede dagen elkaar hebt.

Dus stel je kan 5 minuten Nederland beweegt aan drie dagen lang waarbij je goed en snel hersteld na de activiteit, dan kan je daarna 20% extra doen. Dus dan zit je op 6 min. En zo ga je door.

Dus een fysio of ergotherapeut kan je hierbij ook verder helpen

En uit het hoofd komen kan ook door creatieve activiteiten te doen die fysiek niet te zwaar zijn

En is het ook testen, merk je dat je teveel klachten krijgt bij ophogen, neem wat stappen terug tijdelijk totdat je je weer (wat) beter voelt en daarna weer heel rustig opbouwen. Maar dat is dus eigenlijk ook de strekking van de 20-3-20 regel.

Hoi anoniem, ik ben (was) dol op creatief bezig zijn. Ik schilderde bv, tekenen doe ik ook graag, maar het lukt me gewoon niet om daarmee bezig te zijn. Mijn hoofd staat daar nog niet naar jammer genoeg. Ach misschien moet ik iets simpelers doen/maken. Maar de creativiteit rolt er nog niet uit hoor. Mijn hoofd werkt gewoon niet mee.

Schilderen op nummer?
Ze hebben ook super simpele mini schilderijen waarbij je maar een paar vlakken hoeft te schilderen, je kan ze vinden op temu. En het zijn echt leuke schilderijen die je zo kan op hangen of weggeven. Je hoeft er niet bij te denken, vergt geen creativiteit.
Of je kan iets heel simpels tekenen en schilderen, een vaas met takjes ofzo. Je kan dacht ik ooo de app canva gebruiken als inspiratie voor tekeningen.
Of sieraden maken kan ook.
Ook kan je een collage maken, plaatjes uit tijdschriften knippen en plakken op een kaart bijv zodat je een grappig samenhangend geheel hebt, een nieuw verhaal.
Oregami is ook grappig. Wel iets lastiger denk ik…..
Je kan ook aan chatgpt vragen of hij simpele creatieve activiteiten weet, of googlen.

Ooo=ook

@ anoniem ik ga eens kijken voor een simpel dingetje. Goeie tip.

En voor L van anoniem is ook een goeie tip om spieren sterker te maken bij een fysiotherapeut. Meestal staan daar apparaten en is het onder begeleiding. En volgens mij zit fysio ook een paar in de basisverzekering. En geen doorverwijzing nodig. Dan bouw je het misschien ook rustiger op en wie weet nog wat massage voor goede doorstroming bloed.

Heel herkenbaar.. hier een jaar onderweg. Ik werk inmiddels alweer 32 uur maar het lukt me niet om sport op te bouwen. Ik mis het zo! Liep voor mijn BO veel hard en altijd wel een paar kracht lesjes per week. Nu verzuren mijn benen al na een stevige wandeling. Soms voel ik me echt een vrouw van 70 en dat terwijl ik 33 ben. Hopelijk herstellen we nog zodat we ook weer wat kunnen sporten.

Als je je zorgen maakt, altijd huisarts even bellen. Als hij zegt dat er niks ernstigs is, maar je klachten een onderdeel zijn van je BO of overprikkeling dan is er niks aan hand en hoef je je nergens zorgen over te maken.

In het begin van m’n burn-out heb ik een mri gehad om eea uit te sluiten. Ik zou als ik jou was naar huisarts gaan en die kan je doorverwijzen naar neuroloog. Helaas lange wachttijden. Dus geduld moet je wel hebben. Maar dan heb je zekerheid en kun je het loslaten

Ja hij verwijst je door als hij daarvoor een reden ziet. Als er geen reden is om je door te verwijzen dan is er geen reden tot zorgen meer

Ik heb angst om alleen t ezinn angst dat ik dingen verkeeerd doe dan terwijl dat nog nooit is gebeurd

Ik herken jou angst. Ik ben ook enorm vergeetachtig en laat dingen vallen. Toegeven ben de hele dag bezig met de klachten die ik overal voel.

Online artikel te vinden op Google tegen piekeren/angst: Piekeren. Waarom je het doet (en hoe je ermee stopt)

Ik was ook heel bang dat ik een error kreeg in me hersenen en dat ik de realiteit zou verliezen.
Heb zelf een mri scan laten maken maar was niks aan de hand. De angst is er af en toe nog steeds

Het is echt de overbelasting in je zenuw stelsel

Fijn dat je mri goed was, dan kan je het naast je neerleggen je zorgen want er is niks gevonden

En ik denk ook niet dat de huisarts iedereen met overprikkeling of burn-out door verwijst naar een neuroloog voor een mri. Alleen als een gegronde reden zou kunnen zijn doet hij dat.

Drukte perongeluk al op enter… Dus overleg met de dokter dan weet je hoe af wat… als het een BO is dan is het niks ernstigs, en als je huisarts een scan adviseert en er is niks te zien dan is er ook helemaal niks aan de hand.

Nee want het is een angst. Een angst die niet waar is (alhoewel het kan iedereen overkomen natuurlijk) maar de kans is klein. maar je hersenen blijven dat signaal doorgeven dus ondanks de goeie mri scan ben ik nog steeds bang de realiteit te verliezen.

Ja de paniekklachten ken ik maar dat staat los van de angstgedachten (die ik ook had) om de realiteit te verliezen.
Als je het online artikel hebt gelezen dan begrijp je dat:
Als je gedachten echt waar waren dan was je allang de realiteit verloren. Ofwel er gebeurt niks met je, ook al blijf je deze gedachten denken. Dus laat ze er maar gewoon zijn, maar weet: er gebeurt niks.
Verder, veel afleiding zoeken waardoor ze naar de achtergrond verdwijnen steeds meer en blijf je helemaal focussen op je burn-out herstel. Naarmate je steeds meer stapjes vooruit maakt in je herstel zal je vertrouwen toenemen en je angstgedachten afnemen ook.

Beginnen met kleine stukjes rijden. Vertrouwen krijgen. En medicatie zou kunnen helpen.

Indien je nog te burn-out bent dan zou ik wachten met rijden totdat je meer hersteld bent.

In het begin heb ik ook niet in m’n auto gereden. Pak het ergens op en doe kleine stukjes eerst die bekend zijn voor. Inmiddels rij ik bijna overal weer. Behalve drukte ontwijk ik nog wel

Hier ook last van hoor. Zit ander half jaar in burnout nu. Kleine stukjes in de buurt gaan goed. Vorige week voor het eerst alleen de snelweg op gegaan wat ook goed is gegaan maar dat gaf wel spanning vooraf en daarna was ik heel moe. Ik hoop ook dat het steeds wat beter gaat. Tis een hele lange weg naar herstel. Maar probeer positief te blijven, en doe het zonder medicijnen. Slik wel een aantal homeopathische supplementen.

Ik heb dit ook en hoop dat AD mij hiermee gaat helpen

Ik wil voorkomen dat anderen dezelfde “fout” maken als ik dus vandaar dat het belangrijk is om wat toelichting te geven. Ik wens mijn ergste vijand niet toe waar ik doorheen moest gaan, ik was alleen maar de symptomen aan het onderdrukken met therapie en medicatie, terwijl de klachten in mijn geval juist het sein was om op de rem te trappen. Helaas wist de therapeut niet dat ik een burn-out had, die diagnose bestond toen ook niet eens, dus kreeg ik maar wat diagnoses en therapieën die totaal niet aansloten en de klachten nog meer verergerden.
Maar in het geval van een angststoornis is het een (heel) ander verhaal weer :-), dan dien je juist niet te luisteren naar je angsten want er is geen reden om ergens bang voor te zijn, dan is het van belang om steeds met kleine stapjes dingen uit breiden, zodat je steeds meer vertrouwen krijgt in je kunnen waardoor vanzelf je angsten afnemen. En dan zou je iets kunnen overwegen als EMDR ernaast, ik hoop dat het je wat oplevert! Pas naderhand kan je zeggen of iets gewerkt heeft of niet, dat is met alles.

Oh foutje mijn reactie moest onder verhaal 1722

Dat kan gebeuren ja, ik zou zeggen nav jouw verhaal neem wat stapjes terug om te herstellen van je verkoudheid

Ik denk eerlijk gezegd dat je veel te snel wil. Ik zit nu 6 maanden in m’n burnout en ben sinds kort 3x per weer 2 uurtjes aan het werk vanuit huis.

Het is natuurlijk super dat je je in januari al wat beter voelde. Maar pas op, er is een verschil tussen ‘je beter voelen dan eerst’ of ‘ècht beter zijn’. Dat is een grote valkuil. Luister goed naar je lichaam en wees eerlijk naar jezelf toe. Denk niet dat het wel zal gaan omdat je zelf graag wil dat het gaat.

Krijg je begeleiding van een ARBO arts? Of psycholoog?

Goeie aanvulling Hilde! Ja en inderdaad begeleiding van psycholoog en ergotherapeut of fysio is belangrijk.

Ik heb begeleiding van een coach. De reden dat ik wat snel weer aan het opbouwen ben gegaan is omdat ik een eigen bedrijf heb samen met m'n vader en ik het eigenlijk een drama is als ik er niet ben.

Vind het zo hevig terugkomen van de lichamelijke klachten erg heftig. Heb ook constant ijskoude handen en voeten. Dat doet me ook weer twijfelen om de huisarts te bellen.

M'n coach zegt dat ik weg moet blijven van negatieve gedachten en moet kijken naar het positieve. Maar als ik me zo voel is dat bijna onmogelijk. Ik ben 36 maar lijk op het moment wel 80. Kan nu weer bijna niets anders dan zitten de hele dag ivm de klachten van m'n hart.

Als je niet luistert naar je lichaam blijf je langer ziek, daar heeft je eigen bedrijf helemaal niks aan. Ga voor duurzaam herstel. En vind een tijdelijke oplossing voor vervangend personeel. Een zzper bijv? Ben er niet zo in thuis maar er zijn vast oplossingen.
Als je blijft werken aan je herstel en weer vooruitgang boekt zul je vertrouwen krijgen weer en zullen de negatieve gedachten vanzelf verdwijnen

Jeetje dat is extra zwaar als je zo’n verantwoordelijkheid draagt voor een bedrijf. Begrijpelijk dat je snel weer aan de slag wilde!

Dat de klachten zo heftig terug komen is begrijpelijk. Je hebt waarschijnlijk januari en februari op het randje van je kunnen gelopen, gewerkt op wilskracht, maar je lichaam is nog niet hersteld. 1 verkoudheid en je bent door je reserves heen.

Dat advies van ‘positief blijven’ krijg ik echt een staart van. Het is zó makkelijk gezegd, maar zó moeilijk om daadwerkelijk vol te houden. Vooral als het slecht gaat.

Advies heb ik niet omdat ik geen ervaring heb met het runnen van een bedrijf icm een burn-out. Hopelijk hebben anderen tips voor je. Ik wens je veel sterkte 🩷

Hoi Manon, geen idee of je een burn out hebt (gehad), of dat je overspannen bent geweest. Die twee worden nogal eens door elkaar gehaald. En wie weet zat/zit je wel tegen overspannen aan, ook geen idee. Maar misschien is het toch heel erg raadzaam om wat gas terug te nemen en je herstel van stress/overspannen/burn out serieus te nemen en daarbij goed te herstellen van je zware verkoudheid. Dus tandje terug en goed uitrusten en uitzieken.

Als positief helpen niet altijd helpt, dan kan ik mindfulness aanraden, dus met je volle aandacht bij het moment zijn, of het een activiteit is of rust nemen. wat ik altijd dan tegen mezelf zeg is: Focus! op herstel/rust en dan komt het goed!
Dus niet bezig zijn met hoe je je voelt of afvragen wanneer je nou een keer beter bent, maar geen aandacht geven aan je gedachten maar alleen aan wat je doet. Uiteindelijk zie je dat je stapjes vooruitgang boekt over een langere periode, waardoor je vertrouwen krijgt en nemen de negatieve gedachten vanzelf af!

Hoe je je voelt qua gedachten bedoelde ik

Ik merk heel erg dat mijn gedachten nu constant bij mijn klachten zijn. Ik zit hier nu met een continue hoge hartslag en veel overslagen. Probeer er niet op te letten maar voel het constant waardoor dat onmogelijk lijkt. Dit versterkt ook weer de angst dat er misschien toch iets ernstigs aan de hand is. Ook al zegt de huisarts en cardioloog dat niets daar op wijst.

Hebben meer mensen deze angst?

Als de cardioloog zegt dat er niks aan de hand is, dan is er echt niks aan de hand 😉
Blijf focussen op herstellen van je burn-out en je verkoudheid
En zorg voor afleiding
Dan komt het allemaal weer goed!

Ik had vaak het gevoel dat m’n hart als een gek tekeer ging, maar als ik dan mijn hartslag telde zat ik maar rond de 70. Af en toe voelt het ook alsof m’n hart vol zand klopt, ik kan het niet anders omschrijven. Heel vreemd gevoel.
In het begin vond ik dit heel eng en inderdaad ook vaak getwijfeld of er tòch niet iets mis was met m’n hart.

Ik ben geen arts maar las ergens dat hartklachten vaak erger worden bij inspanning en zakken bij rust. Tijdens overspannen of burn-out heb je net zo veel last wanneer je in rust bent. Dat is een voelbaar verschil. Die wetenschap maakte mij iets minder angstig.

Maar pin me er niet op vast. Ik wil niet op m’n geweten hebben dat er wèl iets met je is. Maar je schrijft dat er onderzoek is gedaan waar niks uit kwam.

Bij burn-out is je cortisol hoger, cortisol lijkt op adrenaline en zorgt voor een hogere hartslag ook in rust. Niks ernstigs maar een teken dat je moet werken aan meer langdurige rust om uit je burn-out te komen.
Als je huisarts en cardioloog aangeven dat er niks ernstigs aan de hand is dan kan je daarop vertrouwen

Heb vorig jaar een 24 uurs holter gehad en bij de cardioloog een ecg en een hartecho. Hier was niets bijzonders op te zien. Had op die momenten ook precies geen last. De klachten zijn ook een poosje weggeweest. En nu dus weer terug.

Ik probeer er op te vertrouwen dat er niks lichamelijk mis is. Maar er blijft zo'n angstig stemmetje op de achtergrond.

M'n man zegt dat ook dat ik me niet druk meer moet maken erom maar als ik zo erg klachten heb lukt dat me niet meer.

Hopelijk zakt dit snel weer weg.

Dat hangt ervan hoe hard je je inzet voor je herstel, hoe lang je burn-out al aan de gang is etc. Je kan altijd je huisarts weer contacten als je je zorgen maakt om het te kortsluiten.

Ervan af*

Ik bedoel of het snel weg is of dat het meer tijd nodig heeft voordat je (hart)klachten afnemen hangt dus af hoe hard je je inzet voor je herstel, en hoe lang je burn-out al gaande is etc.

Ik denk dat bijna iedereen hier jouw verhaal herkend. Een burn-out slaat in als een bom. Van de ene op de andere dag staat je leven compleet op z’n kop. Is je hele lichaam van slag, gesloopt, niet meer van jezelf. Niets is meer logisch en alles onvoorspelbaar en onzeker. Een hele zware en nare gewaarwording.

Hoe lang zit je al in deze situatie?

Misschien helpt het je om hier wat verhalen van anderen te lezen. Sommige van ons zijn al wat verder in het proces en dat geeft misschien wat hoop. Want het gaat echt goed komen. Al is dat soms moeilijk voor te stellen.

Na mate de tijd verstrijkt hoe beter je je gaat voeken

Hoi Herman, dit is waar bijna iedereen op dit forum last van heeft. Een burn out is ook verschrikkelijk en voor de mensen om je heen bijna niet te begrijpen. Wat!!! Ook zelf begrijpen we het niet. Je lichaam is helemaal van slag. Geen idee hoelang je erin zit inmiddels. Ik ben nu 10 maanden onderweg en de eerste 5 a 6 maanden waren verschrikkelijk. Nu met vlagen ook. Moeilijk om positief te zijn op zulke momenten, terwijl je weet dat je weer in zo’n golf naar beneden zit. Lees op dit forum de verhalen en probeer soms zelfs tussen de regels door te lezen. Woon je alleen? Heb je lieve mensen om je heen? Vraag hulp, hoe moeilijk de burn outers dat ook vinden. Trek je vooral niet terug in jezelf, vandaar de hulpvraag. Weet dat we hier in hetzelfde schuitje zitten Herman en wie weet biedt dat wat troost dat je dat weet. Vecht er niet teveel tegen en probeer het vooral niet te snappen, allemaal ook gedaan en helpt geen snars. Wees lief voor jezelf en maak het zo comfortabel mogelijk voor jezelf.

Heel veel sterkte Herman en schrijf en schreeuw het hier maar van je af. Wij zijn geduldig. Wij hebben voorlopig toch ook geen haast 😉

En die vraag stopt het ooit vraag ik ook vaak. De “kenners” zeggen van wel, dus daar vertrouw ik dan op. Hoop dat dit jou ook lukt.

Allemaal herkenbaar. Je zal er doorheen moeten. Ik ben al 1.5 jaar onderweg. Soms een paar dagen dat ik me best normaal voel zonder al te veel inspanning, slaat vervolgens weer om in paar dagen ellende. Toen ik me ziek melde dacht ik er met twee weken wel weer te zijn, nou mooi niet pfff. Over de hele linie gaat het wel steeds beter maar die verschillen merk je vaak pas na een langere periode

Hoi Herman,

Ach dat is zwaar vervelend! Helaas heel herkenbaar net als alle lieve mensen hierboven. Als je in zo’n angst aanval zit (zo noem ik het maar even) is dat heel pittig.
Ik heb zelf uiteindelijk gekozen voor AD medicatie omdat ik gewoon geen kracht meer had om alles te dragen :(
Op dit moment een spiegel aan het opbouwen maar ik moet zeggen dat het sombere gevoel al echt minder is. Het is heel zwaar. Echt! Maar geef de moet niet op. Ik hoop op betere tijden.
Lucht vooral je hart hier 🙏

K (Kamillethee)

Ja je komt er van af! Dat kan een tijd duren. Hoe lang hangt af hoe lang het heeft geduurd om in de burn-out terecht te komen, waardoor en wat je nu doet aan je herstel.
Zet 100% in op rust, ontspanning en slapen, zo lang je klachten hebt. Er is geen quick fix, je lichaam dient gewoon te herstellen. En vooral de tips lezen uit vorige verhalen.
Succes!

Ik heb dit ook nu gestart met medicatie hoop zo op herstel

Het is gewoon stuk in mn hoofd. Het blijft zo raar voelen. Ook al is de mri schoon. Het voelt gewoon niet goed

@ anoniem, hier niet anders hoor, m’n hoofd is op dit moment de grote boosdoener en spelbreker op dit moment. Daarbij komt ook nog de spierspanning nek. Het is gekmakend. En de ene dag kan ik daar beter mee omgaan dan de andere dag. In de ochtend ervaar ik de meeste klachten en soms in de middag en avond iets beter. En dat is zeker niet altijd hoor. In de ochtend druk op het hoofd, raar gevoel indd, duizelig, hartkloppingen erbij en de twee spieren zijkant van mijn hals gespannen en voelt heel onprettig. Het gekke is dat als ik opsta niet gelijk last heb, maar die komen na ongeveer een half uur. Als ik wakker word, dan kan ik nog even blijven liggen bv , maar moet er dan uiteindelijk uit omdat liggen dan ook niet meer te doen is. Ik omschrijf het even uitgebreid over mezelf en misschien is dit bij jullie ook zo. Liever zou ik een oplossing hebben, maar helaas. In het begin van mijn BO had ik 24/7 hoofdpijn en dat ging over in wat ik nu voel.

Sterkte allemaal

Fijn dat de mri oké was! Dan is er niks ernstigs aan de hand! Je hersenen zijn gewoon overprikkeld, blijft focussen op zvm rust en ontspanning!

Als je zorgt dat je steeds meer goede dagen hebt zul je steeds meer vertrouwen krijgen en zullen de onterecht angstgedachten steeds meer afnemen

Zeker herkenbaar. Niet blij kunnen zijn met de goede dingen omdat je constant bang bent voor een terugval. En die enkele keer dat je een kleine terugval hebt bevestigd dat gelijk dat gevoel, terwijl je alle keren vergeet waarbij het wél goed ging. Het is zó onlogisch maar ik krijg het ook moeilijk uit m’n hoofd. ‘Positief denken’ zegt men dan. ‘Helpende gedachten inzetten’. Ja, ik weet het. Maar tussen weten en daadwerkelijk voelen zit een wereld van verschil.

Het zal tijd nodig hebben. Langzaam zal het vertrouwen wel terug komen. De angst afnemen. Maar het is zwaar. Sterkte en hou vol.

Heel herkenbaar Gert Jan! Zit beetje in zelfde "stadium".

Zet m op! Jij ook.he Hilde

Hier andersom. Mentaal ga ik helemaal prima, maar lichamelijk blijft achter.

Als je constant bang bent voor een terugval, dan dien je ervoor te zorgen dat je geen terugval meer krijgt zodat je niet meer bang hoeft te zijn ervoor omdat ze niet meer of zo min mogelijk nog plaatsvinden. Dat betekent dat je onder je niveau moet blijven en pas heeel rustig opbouwt naarmate je meer goede dagen hebt.

Het is niet zo dat door angstgedachten je herstel in de soep loopt. Maar als je dan toch kan kiezen tussen angstgedachten of helpende gedachten dan is de keuze snel gemaakt. Het kost tijd om deze techniek onder de knie te krijgen. En inderdaad daarnaast stil staan dagelijks bij wat er wel goed ging, zo bouw je vertrouwen op.

En ik wil er bij aangeven, niets gaat zomaar vanzelf goed, het is echt de tips blijven opvolgen vanuit hier en therapie. Ook mensen die gezond zijn hebben geen onbezorgd leven, wel onbezorgder als de onze. Ook zij dienen nog steeds naar het lichaam te luisteren, voel ik me slecht en ga ik toch door of neem ik rust?
Gisteren wilde een gezond meisje mij helpen maar ze had nu griep en koorts, ik zei tegen haar: blijf maar thuis en herstel. Want ik weet namelijk dat het onverstandig is om door te blijven razen. Ze was blij met mijn reactie, want zelf zou ze over haar grens (weer) heen zijn gegaan. Zuinig zijn op jezelf, maar ook op andere dus.

En Ohja: om het vertrouwen ook terug te krijgen is het ook handig om in kaart brengen wat je nu wel allemaal kan en wat voorheen niet. Kijk naar je groter plaatje en niet alleen naar 1 moment opname.
Het herstel gaat wel omhoog maar niet in een rechte lijn. Het zijn golvende bewegingen. Onthoud een slecht dag hoort er soms bij. Ook bij gezonde mensen.

Naar je groter plaatje = naar het groter plaatje

Ja Gertjan,

Ik herken dit ook! Ik heb soms een paar goede dagen achter elkaar, dan is er niks aan de hand en dan weer een paar dagen dat ik denk ik zie het niet meer zitten of wat voor zin heeft het nog?

Ik heb begrepen dat dit heel normaal is in een burn out. Ik vindt dit ook het lastige van alles maar als ik me down voel is het moeilijk om positief te blijven denken

Ja dat heb ik ook. Je hebt een redelijke dag en dan wil je iets ondernemen en dan komt er zo’n stemmetje op die zegt, oké ga jij wat leuks doen, maar dan krijg je morgen de rekening gepresenteerd. Dit zorgt er dan voor dat ik (nog) niet enthousiast EN onbezorgd iets leuks/fijns ga doen. Maar toch doen zou ik zeggen en meestal valt het uiteindelijk heel erg mee. En hou dat dan in je hoofd. Dat zorgt ervoor dat je een volgende keer met iets meer positiviteit iets gaat ondernemen.

Dus ja Gertjan, ik heb dat ook heel vaak. Het onbezorgde iets gaan ondernemen is er nog niet bij.

Dus geniet lekker van je goeie momenten, misschien ook tegen jezelf zeggen dit was een fijne dag. Dat doe ik ook en ook hardop 😉

Hoi Gabje

Ja ik herken je nog wel.🤔valt allemaal niet mee nog…bij mij is het ook nog niet goed.
Motivatie,ergens zin in hebben ook nog niet.wil wel,maar iets houd me toch tegen🤷‍♀️.doe wel dinge ,zoals naar de winkel,met hondje lopen etc. 1x in de maand naar de bingo ,wat ik altijd leuk vond, is twee uurtjes,maar kost me wel de nodige hartkloppingen en huilbui,maar doe het wel. Maar verder doe ik ook niet echt iets leuks of zo. Mijn man is nu 2 overleden,en alleen zijn is toch zwaar. Daarom nu met de Ha.paroxetine verhoogd van 10 naar 20 mg.wel weer bijwerkingen daarvan,meer angst en trillen,spierpijnen benen.de ochtenden zijn hier ook echt niet leuk,duizelig, onrust….etc.

Heb je ook Ad,en welke?
Wat doe je verder op een dag?

Lees je graag!

Ja dit is normaal tijdens een depressie en kan ook voorkomen tijdens een BO
Het heeft tijd nodig om te helen hiervan, en misschien dat een andere psycholoog daarnaast nog wat betere handvaten voor je heeft

Hoi An, ja ik slik citalopram. Ik wandel elke dag met n buurvrouw zo'n drie kwartier. Spreek ook af, doe boodschappen, en wat huishoudelijke dingetjes. Tussendoor rust ik dan.
Vind het nog jammer dat ik nog niet echt genieten van dingen, blijf ook onrustig.
Dus zo gaat het momenteel.

Hoi Anoniem, Gabje

@anoniem , ik ben daar dus niet goed in om de tijd te geven .
Vind dat wel moeilijk. Sinds ik nu 10 maanden in dit huis zit,breekt het alleen zijn me op. Ik hoop dat het “met tijd “ beter word.

Gabje ..nou dan ben je toch goed bezig op zich🤔💪🏼. Net zoals ik doe. Ik hoop dat ,wat anoniem zegt, met tijd beter wordt. Dat hoop ik zo…soms voel ik me echt of ik de enige ben,en gek ben 🤷‍♀️.misschien wil ik te snel !
Soms oxazepan als het te onrustig,angstgevoelens is. 5 mg ! Dat helpt dan even.en jij ?

Lees je

Het heeft tijd nodig om te helen maar tijd lost eenzaamheid niet op, dan dien je toch in contact te komen met mensen, of dat nu online of offline is of een combinatie. Overigens denk ik dat zvm offline contacten leggen het beste is tegen eenzaamheid

Het zonnetje zal meer schijnen uiteindelijk, ook voor jullie, rouw en helen heeft tijd nodig. Blijf ruimte geven aan je emoties. Hopelijk kunnen jullie ook wat aan het kopje “tips” voor rouwverwerking die helemaal onderaan deze pagina te vinden zijn

Kunnen = hebben

Ik denk dat ik ook te snel wil, de huisarts zei ook dat ik niet moest vergeten dat ik 7 jaar erge stress heb gehad, en dan komt de rouw erbovenop. Heb rouwverwerking gehad, dat deed goed.
Ben idd blij dat het voorjaar eraan komt, de zon vandaag was idd al heerlijk.

Goedzo gabje, ja ook letterlijk gezien zal het zonnetje steeds meer schijnen :-)

Hoi anoniem ,Gabje

@anoniem..ik hoop dat het met het voorjaar weer beter gaat, voel me niet echt eenzaam, maar soms alleen. Als oik met me hondje loop ,kom ik mensen tegen en klets ik met hun. Doe verder niks op internet wat betreft eenzaam zijn. Zoals je zegt...Helen heb tijd nodig. +zo'n..zal het wel beter worden.

GABJE ..ook voor jou heb het tijd nodig, ups en douwes....huilen lucht ook op. Doe ik ook.
Lees je graag !

Nou je bent anders heel actief hier op het forum An, dus dat is vast ook een fijne online afleiding van mensen, tegen het soms alleen zijn/voelen. Ja van de week gaat de zon volop schijnen, dus geniet er goed van An! Veel sterkte en kracht toegewenst!

Hoi Anoniem

Actief .? Ja kijken of ik het wel goed doe zelf. Ben de laatste paar jaar wat hypochonder geworden…door alle stress en ziek zijn geweest. En nu dus met ophoging paroxetine (wat eerst erger word) en daarna hopelijk wat beter in me vel kom.nu 14 dagen …maar pfff,heftig. Motivatie in vinden van leuke dingen doen ,heb ik nog niet.lijkt wel of er “stop” op zit….piekeren wil ik ook niet, dus meer buiten lopen,maar helpt nog niet echt.🤷‍♀️soms denk ik…wat markeer ik toch. Altijd positief geweest,en nu wat pessimistisch ook wel. (Soms) niet altijd gelukkig.
1 maart word ik 67, zie er nu al tegenop…drukte etc. Ene kant leuk,andere kant onrust . Duizelig. Hoe raar is dat ?
Geklaag …sorry 🙄

Luister goed naar je lichaam, en weet dat het gewoon tijd kost, rouwen en bouwen. Blijf ook soms dingen doen die je vroeger leuk vond om te doen.
Met actief bedoel ik dat je hier vaak te vinden bent op het forum. Dat geeft jouw steun en de handvaten om door te gaan, dat is alleen maar positief!
Fijn dat je lekker buiten loopt met je hondje, heel goed van je! Afleiding is zeer belangrijk
En uiteraard alvast een fijne rustige verjaardag toegewenst! Je kan het zo rustig of zo druk maken als je zelf natuurlijk wenst

Jouw=jou

Hoi Anoniem
Ik ga ook weer naar de bingo volgende week. Al kost het me weer de nodige huilbui . 💪🏼
Op dit forum kijk ik ook voor handvaten die me helpen.
Ik weet niet of je ouder of jonger bent 🤷‍♀️ik ken je niet,maar ben blij met de steun.
Nu hoop ik dat de Ad ,al is het maar iets ,doet.
Maar ook dat heb weer tijd nodig ,als ik het zo hoor !

Lees je graag weer !

Bingo is heel leuk! Je weet pas achteraf of het je helpt of niet, proberen kan geen kwaad!
Ik ben 30 maar voel af en toe 92 met mijn burn-out 😅. Dus Vanaf nu stop ik maar met het bijhouden van mijn leeftijd, het zegt helemaal niks!
Fijn dat je wat hebt aan de steun en vind het ook echt geweldig te lezen hoe de rest van de mensen jou en de anderen steunen ondanks dat ze zelf in een BO zitten. Petje af voor iedereen!
Ja AD kost ook tijd, minimaal 6 weken dacht ik. Helaas zelf weinig actief op het forum, soms kom ik even terug, maar weet dat rust voor mij heel belangrijk is.

Hoi Anoniem

bingo is afleiding,dus leuk. Doe me’n best😌

De steun van iedereen is echt goed,soms draag ik ook mijn steun aan iemand toe. En hoop dan ook dat ze er iets aan hebben,/ lichtpuntje .
Je moet doen wat goed voelt anoniem, dat is belangrijk! 🙂

Dat wordt zeker ook gewaardeerd jouw steun!

Slaapproblemen slik ik pilletjes tegen dus dat herken ik niet, maar het oorsuizen, ja!! Wat kan dat irritant zijn!! En hoe meer je er op let, hoe meer het opvalt. Het schijnt inderdaad een onderdeel te kunnen zijn van een burn-out.
Bij mij wordt het erger als ik stress of spanning ervaar. Of misschien let ik er dan meer op, geen idee.

Het zal met de tijd wel minder worden, maar voor de toekomst is het misschien een goed waarschuwingssignaal dat ik teveel aan het doen ben.

Sterkte met alles. Vijf maanden is nog vers dus doe rustig aan 😊

Ik heb het ook met slapen. 2 weken goed en en dan weer een week bijna niet. Heel vervelend omdat het je herstel zo erg in de weg zit..

Hee Thom,
Ja zeker ik heb ADHD, weet ik sinds kort. Precies de klachten die jij noemt, heb ik ook heel erg. En ALTIJD een suis/piep in mijn hoofd die erger wordt als ik moe/overbelast/overprikkeld ben.
Een bekende omschreef zijn ADHD laatst als ‘kermis in zijn kop’ en dat vond ik zo treffend, zeker idd in combinatie met burnout.

En de dingen die je doet om uit je hoofd te komen (oke behalve hardlopen dan) vind ik ook fijn :)
Ik ontspan verder van meezingen met muziek, ontprikkelen op de spijkermat, mijn lijf schudden of dansen, yoga.
Vooral lichamelijk in beweging komen of iets creatiefs doen helpt voor mij persoonlijk.

Het is soms echt een struggle he, om AD(H)D te hebben. Mensen zeggen wel eens ‘tegenwoordig heeft iedereen dat’, nou die begrijpen dus duidelijk totaal niet wat voor uitdagingen het met zich meebrengt.

Zo te horen ben je goed bezig!!

Hey Y,

Die suis en piep heb ik gelukkig geen last van, lijkt me behoorlijk vervelend en "kermis in je kop' vind ik wel een hele mooie omschrijving hahaha.

Spijkermat heb ik nog bij mijn ouders liggen, goeie tip ga ik ook weer eens proberen! Merk ook idd dat lichamelijke beweging voor mij echt goed werkt.

Zeker een struggle om add/adhd te hebben. Heeft ook echt wel voordelen meer ook zeker nadelen. Vind de chaotische en vergeet achtige ik nog wel grappig plus het creatief zijn en creatief denken in oplossingen maar het is vooral dat je met van alles en nog wat steeds in je hoofd zit en overal z'n onnodig probleem van kan maken voor je zelf.

Thanks voor de tipss:)

Thom

Hi Thom, heb je weleens yoga nidra gedaan? Ik kan zelf moeilijk ontspannen omdat mijn hoofd nauwelijks uit gaat, en heb vaak ook moeite om te slapen. Bij yoga nidra kom ik in een soort van slaap status zonder echt in slaap te vallen, gedachten komen helemaal tot rust. Werkt bij mij beter dan reguliere meditatie. Bij burnout is je lijf zo moe dat je die rust eigenlijk wel nodig hebt, maar als je hoofd maar op hol blijft slaan kom je moeilijk in die rust staat. Ik heb in het begin van mijn burnout echt dagenlang gemediteerd. Ik was zo moe dat ik nauwelijks kon staan van de duizeligheid, maar kon maar niet in slaap vallen door m'n drukke hoofd.

Verder spijkermatje ook fijn! Zou wel oppassen met te actief sporten, kan de burnout klachten alleen maar verergeren omdat je lichaam echt wel op is. Probleem is dat je die lichamelijke grens niet zo goed aanvoelt als je adhd hebt. Ik merk pas dat ik moe ben op het moment dat ik er echt helemaal doorheen zit.

Wat mij ook hielp in het begin van mijn burnout is om even te hyperfocussen op een onderwerp dat ik boeiend vind. In mijn geval was dat klimmen (outdoor en boulderen). Heb heel veel documentaires daarover gekeken, geeft een fijne prikkel zonder echt te intensief voor de hersenen te zijn.

Ik heb zelf ook adhd.

Succes!

In de verhalen/reacties hieronder staan aardig wat tips om uit het hoofd te komen

Hee, ik heb een vraag aan jullie, hoe zijn jullie erachter gekomen dat je ad(h)d hebt? Ik twijfel namelijk of ik add heb of hooggevoelig ben. De psycholoog zei dat sommige klachten die ik heb overeen komen met add. ik kan bijvoorbeeld helemaal leip van mijn gedachten worden om hele rare of kleine dingen. En alles wat mentaal moeite kost is een heel obstakel en vermijd ik het liefst. Dit had ik voor de burnout ook al, maar dan een minder.

@anoniem: mijn zus zei een hele tijd terug al eens: zou je geen ADHD hebben? Omdat ik voordat ik BO raakte eigenlijk altijd bezig was, nooit eens niks deed.

Tijdens de BO merkte ik dat ik heel erg moeite bleef houden met piekergedachten, en ik bleef maar steeds onderuit gaan en herstelde nagenoeg niet. Ook heb ik sinds ik thuis zit veel hobby’s geprobeerd waar ik me dan vol overgave in stort, om het na 2 weken alweer helemaal zat te zijn. Af en toe kwam ik op instagram een filmpje tegen over ADHD en als ik dat dan keek, ging het algoritme er lekker mee aan de haal en kreeg ik er steeds meer. Alles wat ik daarin zag was ZO herkenbaar en het ging over zoveel meer dingen dan “gewoon druk zijn” (de link tussen ADHD en stress, PMS/PMDD, de extreme gevoeligheid, moeite met kritiek/confrontatie, interne drukte, impulsiviteit in bijv aankopen doen, hobby’s dus niet volhouden, dingen vergeten zodra ze uit je zicht verdwijnen etc etc).
Dus ben ik me er meer in gaan verdiepen.

Helaas voor mij werd ik niet heel serieus genomen en heb ik daarna flink moeten aandringen op onderzoek, waardoor ik zo’n 1,5 jaar nadat ik het bij mn psycholoog had aangekaart pas eens onderzocht ben.
Maar mijn gevoel bleek toch juist en ik ben heel blij dat ik het nu zeker weet. Ik begrijp mezelf veel beter en ik kan ook veel milder zijn voor mezelf, omdat ik weet dat ik er echt niks aan kan doen dat ik ben zoals ik ben (natuurlijk geldt dat voor iedereen, maar ik vroeg me echt af waarom anderen wel uit hun burnouts kwamen en ik maar niet).

Dus mocht je denken baat te hebben bij onderzoek: zeker doen!

Heel herkenbaar Y.
Als ik straks wat verder in mijn proces ben wil ik ook onderzoek laten afnemen.
Ik heb nu nog even geen kracht en energie voor ingewikkelde gesprekken.

K (kamillethee)

Verstandig hoor Kamillethee, het is wel intensief. Bij mij was het een intake en 2 gesprekken, allemaal van 2 uur lang en met maar 1 week ertussen steeds. Heb er lang van moeten bijkomen 😅

Hee Burnie,

Wat vervelend. Bij mij zijn wel eens reacties dubbel geplaatst weet ik. Maar niet wat jij hebt.
Toch ben ik wel benieuwd naar jouw ervaringen 🙏

Hoi kamillethee (die drink ik trouwens altijd 😉) Mijn reactie heb ik nu als verhaal geplaatst, verhaal 1702, hoofd op hol. Want zo voelt het ook, m’n hoofd op hol en maar piek en denken. En waarover??? Soms weet ik dat ook gewoon niet meer. Het is teveel.

Kan liggen aan de woordkeuze soms als je reactie niet wordt geplaatst

Veen Rusten en slapen kan ik zeker overdag aanraden, maar alleen rusten ipv slapen overdag is ook prima als je voldoende slaap uren maakt in een nacht.

Veen=veel

Wel doen. Wat ik doe na elke activiteit even liggen en ‘s middags 1.5-2 uur gewoon niksen. Of je in slaapt valt of niet maakt niet uit. Gewoon niksen en geen prikkels of afleiding zoeken.

Ik slaap niet overdag, lukt me gewoon niet. En ergens ook weer bang dat ik ‘s avonds dan weer niet in slaap val (ga om 22:00 uur naar bed). In het begin van mn burn out wel gedaan, maar dan m’n wekker gezet. Uurtje slapen toen. Wel zit ik in de middag vaak te suffen in mn relax stoel. Is voor mij prima. Maar met bv kinderen in huis is dat natuurlijk onmogelijk.

Heel herkenbaar, ik heb ook een hele tijd nog wel dutjes gedaan maar werd dan heel ‘slecht’ wakker, rillerig en suf en met hartkloppingen.
Met wat beweging ging het daarna dan wel weer.

Inmiddels lukt het al een poos niet meer om overdag te slapen en hou ik de dag ook wel prima vol. Maar in die periode dat ik nog wel dutjes deed had ik het ook echt nodig om de dag een beetje fatsoenlijk door te komen.

Echt niks doen of rusten lukt mij sowieso niet, word ik alleen maar onrustig van. Ik ga dan liever iets creatiefs ofzo doen of nog een extra rondje wandelen.

Maar zo lang het lukt om te slapen overdag zonder dat het je nachtritme verstoort, zou ik het zeker lekker blijven doen.

Als ik merk dat ik gek word van mijn gedachten en piekeren ga ik altijd een stuk wandelen of tekenen of schilderen.

Hoe komt zo dat we het gevoel hebben dat we bijna gek worden van onze gedachten en piekeren?
Wandelen is helaas bij mij echt een optie om nog meer de malen.

Medicatie vind ik een goede optie, maar wel aangevuld met begeleiding. Zie je een psycholoog?

Ik heb zelf wel simpele dingen die mij afleiden van het piekeren, vooral als ik moet slapen, zoals het luisteren van een audiobook of volgen van een meditatie.
Maar ook ik kan enorm opkijken tegen de meest simpele dingen en in cirkeltjes blijven denken. Wat dan soms helpt is het uitspreken. Even iemand anders laten meedenken. En een boekje bijhouden waar je je gedachten in kunt opschrijven. En natuurlijk kun je hier altijd je hart luchten.

Hopelijk vind je een manier om hier mee om te gaan.

Een een vicieuze cirkel die ge moet doorbreken meer stress zorgt voor meer klachten. er letterlijk niet aan toegeven heb hier zelf ook last van soms vergeet ik het nog.

Hoe lang ben je al BO? Bij mij was dit denk ik de grootste aanleiding, ik maakte me ongeveer 24/7 zorgen om dingen waar ik 0 invloed op heb. Mijn eigen leven (werk, sociaal etc) dit ik er haast een beetje bij en kwam er bovenop. Eenmaal in burnout wel ingezien dat dit de grootste trigger is want malen = stress.

Nu heb ik het niet meer zo maar dat komt simpelweg omdat de dingen waarover ik maalde zijn opgelost.
Ik maal nu nog voornamelijk over de BO klachten zelf, omdat ik simpelweg nog steeds niet begrijp dat ik zo vermoeid ben terwijl mijn stressoren al 1,5 jaar zijn opgelost.

Tegen overprikkeling en tegen piekeren werkt voor mij het beste:
- natuurwebcams kijken
- Naar buiten kijken evt met zonnebril op, zoals Eric zo mooi schreef: leven als een koe in de wei.
- Op bed liggen met slaapmasker, dus in het donker zonder geluid
- Veel slapen
- Geen cognitieve activiteiten zoals muziek, sudoku, tv, lezen etc
- Wel rust afwisselen met fysieke activiteiten en creatieve activiteiten
- Als er een gedachten voor bij komt zwaai ik het in mijn hoofd weg, net zoals bij tinder, zwaai ik de gedachten met mijn hand denkbeeldig weg naar links, en zeg ik soms: doei! (Tegen die gedachten)
- Of soms even staren op 1 punt of de vogels of wolken volgen helpt ook om gedachten te verminderen

Het online artikel, te vinden via Google, heeft mij heel erg geholpen tegen angstgedachten en piekeren: Piekeren. Waarom je het doet (en hoe je ermee stopt)

Verder niet helpende gedachten omzetten in helpende gedachten: help ik ben wakker nu val ik niet meer in slaap -> ik ga even iets ontspannends doen en dan val ik vanzelf weer in slaap, alles komt goed

Hoi Hilde,

Ik heb sinds een paar weken een psycholoog. Niet iemand die ik zelf heb uitgekozen. Omdat ik bang was en het een kans wilde geven ben ik gestart. Nu na een aantal sessies merk ik op dat ze best wel snel conclusies trekt en wat veroordelend is. Ik heb mijn hart gelucht omdat ik zo emotioneel en overstuur was. De opmerkingen die ze maakt lijkt alsof ze mij in de hoek van hysterische vrouw heeft neergezet terwijl ik altijd heb gefunctioneerd. Ik heb alleen te lang niet goed voor mijzelf gezorgd.
Eigenlijk moet ik bij de bedrijfsarts en teamleider gaan zeggen dat dit niet werkt. Liever zoek ik iemand die ik zelf uitkies en met wie ik een klik heb en waar ik langzaam kan landen en geen online therapie. Maar door de BO zie ik zoveel beren op de weg.
Doordat ik in de gesprekken zo overloop en daarna veel stress heb hebben we nog niet stilgestaan bij tips voor piekeren en malen….
Ik ben dus niet zo blij met deze vorm van hulp :(

Hoi Herman,
Dit is mijn vierde maand in de BO.
Dat heb je mooi beschreven en uitgelegd.
Dat soort dingen lukken mij niet eens in gesprekken met professionals. Ik klap gewoon dicht.

Hallo lieve anoniem mensen,
Dank voor jullie mooie tips en hart onder de riem. Echt heel lief! Dat helpt echt!

Blijf Denken in oplossingen en mogelijkheden.
Eerlijk zijn tegen je bedrijfsleider en op zoek naar een andere psycholoog asap
Bij HSK hebben ze vaak kortere wachtlijsten en daar werkten fijne psychologen

*werk(t)en

Hoi Kamillethee,

'Gewoon' eerlijk zijn en zeggen dat het voor jou niet goed voelt/werkt op deze manier.

Hoe lastig ook, heel herkenbaar wat je bedoeld, ik heb het ook gehad, en dacht van zeg het maar niet want sus en zo, maar dat is nou juist 1 van de redenen waarom je burnout bent geraakt

Toch gezegd, en nu een psycholoog waar ik een hele goede klik mee heb, bereikbaar is, je als een gelijke behandeld en ook dingen van je aanneemt.

Zet hem op, het komt goed

Ik zou ook pas therapie volgen als je lichamelijk weer een beetje oké bent. Die therapie gaat je niet echt uit de pieker modus halen is mijn ervaring. Dat zijn lichamelijke klachten die je door je denken eigenlijk niet kan onderdrukken. In het boek de burn-out reset raden ze ook aan eerst lichamelijk op te knappen en daarna pas aan de slag te gaan met jezelf. Zou dat boek aanraden te lezen. 4 maanden is ook nog relatief kort. Die rust in je lijf komt wel terug maar kan goed nog maanden duren (niet om je af te schrikken). Probeer de situatie te accepteren zoals die is. Het heeft wss lang geduurd voordat je hierin belandde en duurt het dus ook lang voordat je hier uit bent. Succes!

En met lichamelijk me klacht bedoel ik dus piekeren door een verandering in je hersenen die tijdelijk niet goed werken. Dan kun je rationeel nog zoveel proberen te berwerkstelligen maar werkt niet zo. Je hersenen hebben weer tijd nodig zich te herstellen dmv weinig prikkels, stress en veel rust. Zodra die herstellen zul je zien dat piekeren en angsten etc ook verdwijnen

Vaak ben je verplicht om iets van therapie te volgen tijdens de Ziektewet of wia. De tips en het online artikel hebben mij enorm veel geholpen om rustig te blijven tijdens enorme hectiek. Als je continue onterecht je angstgedachten voor waarheid blijft aannemen dan zul je in angst blijven leven waardoor je slecht slaap, in paniekstand blijft en dit heeft dus een negatieve invloed heeft op je BO weer. Dus je hebt handvaten nodig. Of het nu een boek is of therapie. Alleen moet je heel erg duidelijk dan aangeven wat je grenzen zijn bij een bedrijfsarts en psycholoog wat je wel en niet aankan qua therapie en qua vorm.
Maar een overprikkelend brein is zeker onhandig, en zorgt voor een toename van gedachtenstroom in z’n algemeenheid.
Dus goed kortsluiten met bedrijfsarts alles steeds

Het online artikel kopieer ik nog een keer. Het heeft mij 100% verholpen van mijn pieker gedachten tijdens mijn BO:
“ Piekeren. Waarom je het doet (en hoe je ermee stopt) “

Maar een overprikkeld brein kan zeker voor heel veel gedachten ook zorgen. Dus inderdaad daarnaast zvm rust, slapen, ontspannen

En ze hebben vast nog meer boeken over piekeren als de eerdere tips van vorige reageerders niet werken. Maar ook al werken ze niet meteen, betekent dat niet dat ze niet goed zijn. Het heeft gewoon tijd nodig voordat het werkt.
Dus blijf goed duidelijk met je bedrijfarts je grenzen communiceren.
En schrijf van te voren op wat je zou willen zeggen. Wat kan je wel en wat kan je niet aan etc

Hoi Gert en Anoniem (en Hilde + Y. Verhaal 1685)

Ik ben besloten om even te stoppen met de psycholoog. Eerlijk geweest dat we geen goede match waren. Eerst uitgeschreven op papier.
Dat lucht op! Dank voor jullie adviezen.
Nu opzoek naar iemand die echt beter aansluit bij mij.

K (kamillethee )

Geweldig nieuws!!! Trots op jou
Succes met het vinden van een fijnere psycholoog. Ook weet de bedrijfsarts soms waar de wachttijden korter zijn of soms kan hij hier ook iets in betekenen door voorrang te verlenen

En heel fijn dat andere ervaring ook zoals die van Gert ervoor zorgen dat anderen sneller de juiste keuzes maken en daardoor sneller kunnen herstellen, immens/inmems waardevol!

Hoi Anna, heel herkenbaar en gewoon super shit! Zelf al 20 maanden onderweg. Ook overprikkeling en vermoeidheid zijn mijn enige klachten eigenlijk. Ik zie het zelf soms ook niet meer zitten maarja we zullen toch door moeten. Zoveel mogelijk rusten en prikkelvrij leven zal toch de enige weg eruit zijn gok ik..

Pfff ja overprikkeling en vermoeidheid ja... Afwisselend van elkaar. Als ik overprikkeld bent dan is het lastiger met slapen, als ik vermoeid ben, dan ben ik ook echt vermoeid. Werk jij momenteel alweer anoniem?

Hoi Anna en anoniem,

Ik overprikkel en ben moe met jullie mee!

Sterkte en zet m op.

Ja alleen bij mij is dat meer piekeren denk ik. En dat gaat maar door en door. Heel vervelend.

Thanks Gert hopelijk kom ik ooit eens van die overprikkeling af. Mijn brein is gewoon helemaal kapot lijkt het met af en toe even niks aan de hand.

@kamillethee ja dat piekeren betrap ik me ook nog weleens op, maar kan ik gelukkig wel beter uitzetten nu. :)

Hoi Anna.

Daar kun je vanuit gaan, het kost alleen tijd. Je weet ook niet altijd wat je overbelast qua prikkels, alles is prikkels.

En Kamillethee, piekeren is ook voor vele bekend, bij mij ook, over de gekste dingen. Daarvoor helpt afleiding in wat voor vorm dan ook.

Ik ben er van overtuigd dat als we wat verder in de tijd zijn, het accepteren zoals het nu even is ( het allermoeilijkste), en je leven weer wat op de rit krijgt, de klachten dan 1 voor 1 afnemen.

Gert

Nee ik werk nog niet… is gewoon niet mogelijk zo op deze manier. Qua vermoeidheid niet en qua prikkels ook niet. Ik werk ook normaal achter een laptop. Ik heb ook soms inderdaad even een helder hoofd en dat geeft dan hoop maar dat houdt nooit lang aan. Ik slaap ook gewoon niet diep, dat lukt op een of andere manier niet. Soms denk ik ook dat ik gewoon onherstelbare hersenschade heb ofzo. Snap heel goed je gevoel van moedeloosheid, die deel ik met je

Bij mij is het overigens ook een tijdje wat normaler gegaan en is die overprikkeling echt iets van de laatste maanden. Dus het lijkt wel op jouw verhaal

Heb hier ook last vast, heel herkenbaar helaas.
De mate van overprikkeling verschilt wel per dag en hoe de dag verloopt.
Hoe rustiger, hoe beter. Zooooo saai allemaal.
Deel zeker ook de moedeloosheid van jullie, pffff.

Bij mij ook een vervelende aanwezigheid van overprikkeling en daardoor spierspanningen nek en rug. En dat terwijl ik toch een korte periode heb gehad waarbij ik dit niet heb gehad. En ik zou niet weten wat ik in die periode anders deed. Niks wat ik kan bedenken. En toch nu die overprikkeling en dat onrustige. Zijn dat misschien de laatste stuiptrekkingen en kom ik dan in een wat rustige periode terecht. Helaas bestaan er geen mooie lijstjes over de fases van een burn out zodat ik eea kan afvinken. Dat zou mooi zijn, dan weet je iig wat begin en het eind is 😉. Ik vind het maar een eenzaam iets een burn out. Een nog redelijk onbegrepen “ziekte” En eerlijk gezegd begreep ik er voor mijn burn out ook niks van hoor. Ik dacht toen van oh dan ben je vreselijk moe, even veel slapen en klaar. Ik weet nu wel beter.

Is een andere baan (tijdelijk) een optie? Ipv een laptop-beeldscherm-kantoor baan? Was even hardop aan het nadenken voor je

@Anoniem & Helen Ja sinds ik brainzaps erbij heb gekregen is mijn overprikkeling ECHT begonnen en ben ik gewoon heel snel overprikkeld, daarvoor kon ik gewoon weer een aantal maanden goed met alles omgaan en had ik nog wat angsten in mijn lichaam, maar verder was ik oke. Enige wat helpt om die overprikkeling te minderen is inderdaad gewoon de heledag in bed liggen of beetje voor mij uit staren, maar dat is toch ook geen leven..
Als ik al 10 minuten mijn laptop open zet dan voel ik die overprikkeling al in mijn lichaam..

@Burnie Ja dat is het inderdaad. Ik zou ook niet weten wat ik anders heb gedaan, maar ik kan echt even beetje beroerd worden van die overprikkeling, echt niet goed. Sowieso heb ik deze 16 maanden elke keer wel een andere klacht gehad die aan de voorgrond stond en ook veel goede dagen dat ik nergens of weinig last had van iets. Ik dacht elke keer oke dit is het laatste waar ik nog mee moet dealen, maar dan verdwijnt er een klacht, komt er weer iets nieuws. In januari ook ontzettend veel last gehad van vermoeidheid en nu is het veel meer die overprikkeling. Ik haat het zo erg hahaha

@Anoniem Ja daar heb ik ook al aan gedacht, maar overal zijn prikkels en ik weet niet of ik een baan aankan zonder laptop, maar wel prikkels. Ik heb gewoon te vaak nog van die stomme vlagen in mijn lichaam. Maar soms denk ik ook als ik werk, misschien gaat het dan opeens wel beter. Je hoort soms bij mensen dat werken bij hen WEL hielp na een tijd thuis te hebben gezeten..

Als je overprikkeld raakt van laptops/beeldschermen dan zou ik dat links laten. Als je wel bijv goed reageert op creatieve of fysieke activiteiten binnenshuis dan is een fysieke baan beter. Dan kan je denken aan productie, schoonmaak etc. routine-achtige banen met zo min prikkels.
Je moet je reserve batterij weer opladen, je hersenen de rust blijven geven.
Ik kon een paar jaar terug niks lezen en schrijven. Dat gaat nu (iets) beter. Rust is de enige oplossing en veel geduld hebben
Test goed voor je zelf wanneer het afneemt en toeneemt je klachten. Luister goed naar je lichaam. Merk je dat, meer doen, je klachten verergerd dan moet je op de rem trappen voor een tijd weer. Het is testen.

Het komt goed anoniem, dat is in ieder positief. Hoe lang het gaat duren kan niemand zeggen. Ik neem aan dat je wel al wat verhalen op dit forum hebt gelezen en anders toch even doen. Het is niet om je te ontmoedigen, maar meer je bewust te laten worden dat je er denk ik niet na 2 maanden vanaf bent. Maar wel goed dat je ondanks alles toch een stukje bent gaan wandelen, ook al voelde je je een babyhertje. Een klein stukje is al winst. Het zijn de kleine stapjes. En ik snap heel goed ook dat je het zat wordt dat thuiszitten. Zelf zit ik inmiddels 9 a 10 maanden in een burn out en nog een weg te gaan denk ik zomaar. Maar waar ik mee begon sluit ik ook mee, HET KOMT GOED!

Sterkte met alles en luister goed naar je lichaam

Heel herkenbaar. De eerste weken is het zwaar maar lijkt het makkelijker te accepteren dat je ziek bent. Maar na een tijdje ga je denken ‘Hoe lang gaat dit eigelijk duren?!? Waarom schiet het niet op? Wat kan ik doen om sneller te genezen??’. En dan ga je actief worden, omdat overal het advies staat dat je in beweging moet blijven om te ontspannen, en dan blijkt dat je lichaam en geest nog lang niet opgeknapt zijn. Zo ging het in ieder geval bij mij, en dat was een enorme klap in m’n gezicht. Begrijp me niet verkeerd, bewegen is goed, maar het moet wel ontspannend zijn voor je. Zo niet dan werkt het averechts.

In het begin kon ik enkel een rondje door de straat lopen om de hond uit te laten. Liep ik verder dan begon het me te duizelen en kreeg ik slappe knieën. Het heeft weken geduurd voordat ik eindelijk een rondje van een kwartier kon wandelen. Soms helpt het om met iemand samen te wandelen. Maar hou het kort. Liever twee keer een klein rondje dan 1 keer te ver gaan en vol stress terug naar huis moeten.

Heel herkenbaar ook. Ik sinds begin december thuis en het gaat de ene week/dag beter dan de andere. Ik probeer nu als het gaat om iig even buiten te zijn.
Voor mij is dat het lopen met de hond, soms 15 minuten of minder al een hele onderneming. Ik haal het meeste uit de korte stukjes gewoon om even uit t huis te zijn.

Accepteren dat er even niet meer in zit dan dat en genieten van het zonnetje helpen mij vooral.
Ik heb t geluk dat op een paar minuten lopen een bankje en een watertje is, waar ik dan ook wel zit om gewoon even naar de eendjes te kijken en te genieten van de zon(als die er is). Kleine lichtpuntjes van de dag als kleine stipjes op de horizon houden.

Heel veel sterkte en hou je taai!

Sinds kerst? Ik vrees dat je echt wat meer geduld moet hebben.. je herstelt niet zomaar van een burnout. Vandaar dat veel van ons er al heel wat langer in zitten. Kleine stapjes. Blij zijn dat je buiten bent, even in de zon bent. Genieten van kleine dingen.

Laat het er gewoon zijn het is niet anders probeer er het beste van te maken en er dingen van te leren ben inmiddels 35maanden onderweg

Veel toegeven aan rust en geduld hebben. You go this!

En: We go this! Zet m op mensen!

Ik krijg die vermoeidheid maar niet. Blijf naar gevoel in maag houden.brainfog. Aan stand. Hoe krijg je dat uit?

@Anoniem: er zijn meerdere soorten van burn-out. Waar bij de één vooral enorme vermoeidheid op de voorgrond staat, staat er bij de ander onrust op de voorgrond. Staat duidelijk beschreven in het boek ‘de burn-out reset’.

Hebben hier ook mensen last van een zeer beperkte eetlust, veel misselijk. Overgeven in de ochtend. Hierdoor begint mn gewicht ook aardig te kelderen. Ook heb ik veel last van trillen.

trilt je hele lijf , of alleen je benen ? Ik tril ook al heel lang, soms is het met afleiding over, of later op de dag zakt het af,,,,,,,het is er gewoon.

Ja Manon, ik heb wel moeite me eten. Gelukkig nog niet hoeven overgeven. Maar wel flink afgevallen.

Enige tip die ik heb ik door de dag heen kleine beetjes eten op vaste momenten. Voorbeeld van mezelf: ik ontbijt 9:00, tussendoortje om 11:30, eet warm om 13:30 (omdat dat ‘s avonds vaak niet lekker valt), 16:00 fruit, 18:30 brood, 20:30 tussendoortje. En ik probeer dan teveel suiker te vermijden maar ga voor gezond, volkoren, eiwitten etc. Daar hoef je minder van te eten om binnen te krijgen wat je nodig hebt.

Maar leg ook niet teveel druk op het moeten eten. Dat klinkt dubbel maar hoe meer druk er achter hoe meer spanning hoe minder eetlust. Als ik hoog in mijn stress zit kan ik na 1 hap al vol zitten.
Verwacht dus niet teveel van jezelf. Zit je enorm tegen een boterham aan te hikken, eet dan een cracker en een cup-a-soupje ofzo. En het hoeft echt niet altijd gezond. Liever iets dan niets. Dus een bakje vla 15 sec in de magnetron zodat de ergste kou er af is. Een warme chocomel. Liga koek. Plakje ontbijtkoek. Eierkoek.

Misselijkheid kan de huisarts je pilletjes voor geven. Die heb ik in het begin van mijn burn-out een tijdje geslikt. Metoclopramide. Werkt prima.

hoi manon, ik heb ook van die benen.
Wat mij goed helpt, nu dan, is activiteit afwisselen met absolute rust. Kan een kwartiertje zijn. Ik merk dat mijn benen mij als eerste aangeven dat ik even rust moet.
Ik lees nu het boek de burn out reset, aanrader, maar daar staat dit ook in vermeld. Ook magnesium slikken en langzaam weer opbouwen. succes met de ellende. Wordt wel langzaam beter!

Ik had een heel verhaal getypt maar het is niet geplaatst op 1 of andere manier...

Het trillen heb ik in mn benen en armen/handen. De ene keer wel erger dan de andere keer. Hoe meer gespannen ik me voel hoe erger het lijkt.

Het is nu 3 weken sinds ik compleet ben ingestort. Hiervoor al wel overspannen en te snel weer opgebouwd.

Kan fysiek steeds minder lijkt het. Vandaag ter afleiding even wat planten met de hand wat gesnoeid. Stelt fysiek niks voor. Tijdens het knippen gelijk een zere rug en daarna trillende benen etc en hoge spanning.

Vind het zo frustrerend.

Het overgeven is nu een paar keer gebeurt s morgens vlak na het opstaan nog voordat ik wat gegeten heb.
Zodra ik wakker wordt begint na een seconde of 10 de spanning door mn lijf te gieren met erge onrust en het rotte gevoel begint weer. De spanning zit dan zo hoog dat ik begin te kokhalzen wat resulteert in overgeven...

Verder klopt het inderdaad dat de spanning rondom eten steeds groter lijkt te worden. Voornamelijk bij het avondeten.

Ik ben sinds 2 dagen mijn medicijnen antidepressiva aan het ophogen. Dit slik ik al jaren op de laagste dosis. Nu op aanraden van de huisarts de dosis verhoogd. Hier knalt het allemaal niet erg op en lijkt de boel voor nu nog heftiger te maken.

Altijd voorzichtig zijn met medicatie. Magnesium en Omega van neolife is een goede aanrader. Ook een moonbird.n dat triggers de natuurlijke ontspanning.

Herken me heel erg in je verhaal. Ik ben al een jaar thuis, maar ben meer gaan wandelen en sporten dan ik zou moeten. November deels opgebouwd en een enorm terugval gemaakt. Nu ook niet meer in staat om dingej te doen. Ik kom met knikkende knieën de trap af en alles trilt. Wandelen lukt 10 mins maar ooke enron slappe knieën.

Probeer eiwitrijk te eten en structuur aan te houden. Elke dag 1 of meerdere eieren, gebakken, gekookt ... Probeer iets gezelligs te maken, al ist op een klein bordje. Het liefst eten op een zonnige plek in huis. Even diep zuchten voordat je gaat eten, weet je zenuwstelsel ook dat het veilig is. En een prikkel lood, dus zonder mobiel etc.

Deels herkenbaar. De spierpijn zal van de spanning in je lijf zijn. Misselijkheid en buikpijn komt vaak omdat je maag van de stress niet goed aan het werk gaat. Probeer de hele dag door kleine beetjes te eten.
Hoe lang dit allemaal duurt is natuurlijk bij iedereen verschillend. De ene heeft meer fysieke klachten, de ander mentaal.
En het wisselt ook. Soms komen er nieuwe symptomen bij en andere verdwijnen weer.

Ik zit nu in mijn zesde maand burn-out en nog steeds heb ik klachten vanuit het begin, maar ze zijn minder heftig en niet constant aanwezig. Wel zijn er nieuwe dingen bij gekomen zoals hoofdpijn en duizeligheid.

Sterkte en hou vol. Het wordt echt beter maar helaas niet binnen een paar weken.

Hoi Anoniem, ik zit in m’n 10e maand van mijn burn out en heb nog steeds klachten. De eerst 5 a 6 maanden vond ik het meest heftig. In die periode was ik ook vaak emotioneel. Mijn klachten nu zijn vooral druk/dof gevoel hoofd met wat duizeligheid. Spierspanningen zijkant nek en rugpijn. Verder is mn concentratie bij tijd en wijle verre van goed. Boek lezen bv lukt nog steeds niet Ben ook meer onhandig geworden. Maar het is ook wisselend hoor, zo kan het de aankomende weken weer anders zijn, met weer andere klachten. En je krijgt redelijk goede dagen en weer niet goede dagen. Geduld hebben, dat is de uitdaging. En ook dat lukt me niet altijd even goed. Misselijkheid waar je het over hebt had ik wel in het begin, maar dat is weg. Burn out is een gek iets, met steeds weer nieuwe ervaringen. Doe het rustig aan, neem je tijd, wandel, mediteer, doe ademhalingsoefeningen, en probeer te ontspannen.

Ik zag nog een mooie tekst op Instagram voorbijkomen, namelijk, you can do anything, but not everything.

Sterkte met alles.

Bedankt voor de opbeurende woorden, ook sterkte voor jullie.

Ik zit in de vierde maand van de BO en slaap met name slecht, angst-en paniekaanvallen, en pittige piep-toon- zoom geluiden in mijn oor, maar ook vreemd moe/uitgeput terwijl de adrenaline door mijn lijf stroomt. Hopelijk gaat het over maar het is idd bij iedereen anders.

Hey Kamillethee, Hilde en Anoniem,

Ik ben ook sinds half november uitgevallen en al al ik jullie ervaringen lees, lopen we een beetje gelijk, dus is heel herkenbaar. Inmiddels weet ik dat het zenuwstelsel zodanig is ontregeld dat je teveel cortisol in je lichaam hebt. Dit is het slechte stress hormoon wat de onrust, het opgejaagde gevoel, pieptoon in je oor etc veroorzaakt.
Hierdoor ben je continue gespannen doet je hele lichaam pijn en ontspannen lukt bijna niet. Hierdoor slaap je slecht, bijna niet zelfs en wordt je per dag nog vermoeider.
Iedereen zegt wel dat je rust moet nemen en dat het tijd kost en ik lees en probeer alle tips over ademhalen, meditatie en noem alles maar op, maar ik kan nergens vinden hoe ik de rust kan vinden in mijn hoofd.
Vooral last van overprikkeling, bellen, TV, zelfs boodschappen doen of gewoon even kletsen met iemand is een hele opgave en is de onrust in mijn lichaam weer erger. Ben in korte tijd een soort kluizenaar geworden en herken mijzelf hier helemaal niet in.
Ik zit nu in een vicieuze cirkel dat ik slapen zo hard nodig heb, maar dus niet lukt, ook overdag niet.
Wandelen heb ik veel gedaan en december en januari, ondanks het sombere grijze weer, maar dat was het enige waar ik rustig van werd. Nu ben ik zo moe door te slaapgebrek dat ook dat bijna niet meer lukt.
Net nu het weer wat beter wordt. Zo frustererend.
Ben van plan maandag toch de huisarts maar te gaan vragen om een slaappilletje, ook al ben ik daar geen fan van. Zou al blij zijn als ik 4-5 uur achter elkaar zou kunnen slapen 🙏.

Lekker hè, zo even klagen tegen elkaar?
Hou mij maar vast aan de ervaringen van diegenen die al verder zijn in dit proces en dat dit eens allemaal weer goed komt.
Als die tijd aanbreekt , gaat de vlag uit!

Fijne hopelijk rustige dag allemaal!

Sterkte Helen zet m op. En een slaappilletje hoef je niet je hele leven he, ik denk dat t juist heel helpend is voor je nu.

Je kunt het altijd proberen!

Fijne, vooral rustige, dag

Dat is ook wel zo, Gert, dank voor je bemoedigende woorden.

Heb gemerkt dat jij vaak mensen op dit forum een hart onder de riem steekt.
Mijn respect hiervoor, tenslotte heb je zelf ook wel veel op je eigen bordje, zoals ik inmiddels
ook in berichtjes van jou heb gelezen 👍.

Bespreek het eerst eens, en ik denk dat je huisarts hetzelfde zegt. Graag gedaan!

Dankjewel, ik vind het fijn hier herkenning en tips en erkenning en begrip te vinden, en weet zelf hoe fijn het is al mensen je een bemoedigend bericht sturen.

Ja ik ben niet uniek helaas op dit forum, we hebben allemaal onze reis hier ;).

Slaappilletje is inderdaad een goed idee. Ik slik ze ook. Mijn psychiater zei altijd: “De ene slikt pillen voor z’n hart en dat is geaccepteerd, de ander slikt pillen voor psychische klachten en daar rust een taboe op. Terwijl in beide gevallen een deel van je lichaam niet goed functioneert. Waarom zou je het ene dan wel mogen ondersteunen en het ander niet?”

Ik heb ipv slaappil een antidepressiva gekregen om te slapen. Die neem ik in voordat ik naar bed ga. Dat helpt redelijk goed om te slapen. En het helpt mij zeker om de dag een beetje het hoofd te bieden. Die onrust vind ik ook supervervelend hoor en natuurlijk daardoor die spanningen nek en rug. Ook kortademig dan, waardoor je weer wat paniekerig gaat worden. Vicieuze cirkel zit je dan in. Dan maar hop naar buiten (net gedaan) schudden met m’n lijf en afleiding zoeken met tv , makkelijk puzzeltje e.d. Pffff het lijkt een gebed zonder eind soms hoor en moet mezelf dan weer bij elkaar rapen om zo positief mogelijk te blijven. Dan lees ik weer even dit forum en denk dan hey je bent niet alleen die dit moet ondergaan. En toch voelt dat wel troostend, hoe gek dat ook klinkt.

Ik wens jullie een fijne en meer dan een goeie dag toch. Ik ga weer verder met niksdoen 🫣

Hoi anoniem en de anderen,

Ik ga nu ook mijn derde maand thuis in en t klinkt heel herkenbaar. Ik heb ook last van branderige sensaties op mn armen met name, vooral als ik slechte dagen heb. Dan ook last van warmte erop en veel behoefte om mn armen te koelen. De eerste maand was nog niet zo rampzalig als de tijd die daarna kwam bij mij.

Maar net als het leven zelf, gaat revalidatie en dus ook herstel van een burnout met ups en downs.
Ik denk dat dat te maken kan hebben met dat zenuwherstel sowieso trager gaat in vergelijking met een spierscheur bijvoorbeeld.

Sinds een paar weken gebruik ik citalopram en al jaren (sinds dat ik overspannen raakte in 2020) af en aan een slaappil. En die slaappil is op dit moment even t enige wat me op een soort stabiel niveau houdt en voor een soort ritme zorgt. Een tegenhanger voor de drama nachten en slechte dagen.

Dus ik denk dat het een hele goede kan zijn in deze fase en ik ben er in het verleden heel makkelijk weer vanaf gekomen.

Zeker de overweging waard om met de huisarts te bespreken.

Sterkte allen!

Dank voor jullie reacties.

Mag ik vragen welk slaapmiddel jullie gebruiken? Wordt je daar dan overdag nog suffer van of, wat ik liever zou hebben, juist een beetje rustiger?
Heb je dan ook minder last van het opgejaagde gevoel dat je van alles moet doen en dat het dan ook vlug,vlug moet gebeuren?
Dat is bij mij de reden dat ik maar niet kan ontspannen en dus zelf mijn herstel in de weg zit.
Heb inmiddels door dat mijn huisarts niet zo betrokken is, hij is best aardig maar de beste man heeft het ook druk in deze tijden en trekt niet zoveel tijd uit voor mij.
Liever kom ik dan met een goed en duidelijk verhaal wat ik graag als recept wil, misschien helpt dat...

Alvast bedankt!

Oh wat onprettig van jouw huisarts! Het klinkt als een vicieuze cirkel.

Ik ben kerspannen geweest in 2020 en sindsdien steeds op de rand van. Toendertijd heb ik een andere huisarts gesproken dan mijn eigen en heel erg moeten aandringen op slaapmedicatie, omdat ik gewoon niet sliep. Ik kwam ik er zelf achter dat ik t gewoon kon blijven bestellen bij de apotheek. Huisarts wist daar van en heb t ook hele periodes niet nodig gehad.

Omdat het een maand geleden erg slecht ging stelde hij zelf voor de dosis te verhogen en in goed overleg in de praktijk met citalopram te starten. Ik heb dus een hele fijne huisarts die enorm betrokken is.

Ik gebruik temazepam voor het slapen. Het werkt bij mij goed voor zowel inslapen als doorslapen. Mijn spieren staan de volgende dag ook niet zo strak en omdat ik een betere nacht maak, voel ik me de dag erna ook altijd beter. Minder gespannen, minder down, minder algehele klachten.
Daarnaast helpt de citalopram me om kwalitatief betere slaapuren te maken op de nachten dat ik geen temazepam gebruik. Is nog geen stabiele spiegel bij mij dus af en aan meer klachten. De temazepam mag ik 3x per week gebruiken ivm verslavings gevoelige medicijnen.

Hopelijk kan je hier wat mee, maar ik zou zeker nog een keer met de huisarts inplannen. Desnoods een dubbele afspraak, zodat er echt even tijd is om eea door te spreken.

Ik gebruik mirtazapine en neem voor het slapengaan een kwart of een halve in van 15 mg die ik gekregen heb. Voor mij is dat genoeg. En nee ik word hier overdag niet rustiger van. Is puur voor het slapen. Ook mijn huisarts weet er geen raad mee hoor, zal wel zijn omdat ze eigenlijk weinig weten van een burn out. Wel gaat hij mee in wat ik zelf evt wil uitproberen. Dus zoek eea uit en vraag gericht of dit mogelijk iets voor jou kan zijn.

Omdat ik er in het begin van mijn burn-out heel slecht aan toe was (zware paniekaanvallen en non-stop beven) heb ik 2x daags oxazepam gekregen. Dat schijnt best een heftig middel te zijn dat je eigelijk niet te lang moet gebruiken. Maar voor nu zit ik er aan vast omdat mijn geest en lichaam nog te fragiel zijn om te gaan afkicken. Ik probeer me hier geen zorgen om te maken, maar in m’n achterhoofd vind ik het geen fijn idee dat ik aan dit middel vast zit.

Bedankt voor jullie reacties. Ben blij met jullie!

Ja, ben ook wel een beetje bang ivm de kans op verslaving maar moet nu toch echt even een paar nachtjes goed slapen. Hoeveel mg hebben jullie per tabletje 10-20-30 mg?????
Op internet staat zoveel, zie door de bomen het bos niet meer 🤷‍♀️.
Ga maandag dan maar even aandringen bij de assistente op extra tijd bij de huisarts.
Is ook al een uitdaging op zich om langs die dame zien te komen haha.

Fijne rustige avond allemaal!!

Ik heb 10mg temazepam en neem er nu 2 van 3x per week. In tijden van mn master heb ik ze wel gedurende 3 maanden 5x per week gebruikt 1 tablet per keer en toen geen last gehad van moeite met stoppen.
Ik hou me nu wel braaf aan de 3x per week en dat is juist om te voorkomen dat je er te afhankelijk van wordt en daarnaast heb je steeds minder effect als je t langdurig gebruikt. Met 3x per week heb ik daar geen last van en wel de winst van een paar betere nachten.

Succes, zet m op!

Ik gebruik Zolpidem 5mg en slaap er 5 uur op. Heel soms 6 uur. Via de huisarts. Maar sinds vier weken ook antidepressiva. Hopelijk gaat dat ook helpen om wat beter te slapen.

Nogmaals bedankt voor alle informatie en tips.
Zo te horen (lezen) ben ik niet de enige die zo slecht slaapt!
Hopelijk slaap ik de komende tijd ook heerlijk 5-6 uur per nacht!
Vandaag lekker naar buiten geweest en genoten van het prachtige weer 🌞.
Jullie waarschijnlijk ook.

Fijne avond weer!

Hoi Burnie, en andere lotgenoten natuurlijk ook!

Heb nog even een vraag:
Jij slikt ook paroxetine toch?
Heb jij er ook zoveel spierpijnen ,geen / minder eetlust van?
Nu de 10e dag 20 mg,wat eerst 10 mg was (1jaar) ,maar vind het wel moeilijk om positief te zijn. Ik begrijp dat het tijd kost ,maar….nu ook ineens weer wat angst/ paniek? Mag van de Ha. 2-3 x 5 mg oxazepan nemen ,als ik het nodig vind !
Hoe is dat bij jou? Als ik vragen mag . ?

@ Helen,Laura ,Hilde
De hulpmiddelen,zoals oxazpan etc. Vind ik ook niet leuk….maar soms is het niet anders. Dat denk ik ook van de paroxetine 🤷‍♀️maar ja..wil me toch wat rustiger voelen ,ook in me hoofd.

Hier kun je er gewoon over praten/ lezen, en je ei kwijt.geweldig !
Zet ‘m op

Wat doen de oxazepam voor je als je die inneemt?

Hoi lotgenoten, gewoon slikken, nu hebben we het nodig. Ik gebruik paroxitine 40 mg en temazepam 20 mg.gewoon elke dag. Ik weet dat ik er ook weer van af kan komen als m n zenuwgestel weer gezond is. Slapen is zooo belangrijk

Ik kan niet precies zeggen wat de oxazepam doet omdat ik niet weet hoe ik ben als ik het niet zou slikken. Ik de eerste maand heb ik het proberen af te bouwen en toen werden de klachten als hartkloppingen, spierspanning m, benauwdheid en beven veel erger.

Vroeger heb ik een tijd venlafaxine geslikt, dat is een antidepressiva, en dat gaf voornamelijk rust in het hoofd. Ik heb het idee dat oxazepam voornamelijk rust in het lijf geeft, wat gezien mijn heftige fysieke klachten een welkome ondersteuning was/is.

Ik slaap in ieder geval 9 á 10 uur per nacht. Dat is super fijn voor m’n herstel.

Hoelang slik jij al oxa’a? Je mag het toch maar drie keer wel slikken ivm verslaving ?

Nee, je mag het wel vaker slikken maar gebruik je het langere tijd dan raak je er idd verslaafd aan en mag je niet zomaar stoppen. Doe je dat wel dan krijg je afkick verschijnselen. Maarja, dat was met m’n antidepressiva ook. Daar ben ik ook ziek van geweest toen ik moest ‘afkicken’.
Ik slik die oxazepam nu al een paar maanden.

In het begin van mijn burn-out was ik zo heftig aan het beven en schokken dat ze amper een hartfilmpje konden maken. Daarom kreeg ik dus oxazepam omdat dat relatief snel werkt. Toen ik dat afbouwde na een maandje begonnen de klachten weer zo heftig dat de huisarts zei “Blijf die oxazepam maar slikken.” Het was denk ik kiezen tussen twee kwaden.

Maar ik ben geen psychiater dus ik weet niet hoe heftig de verslavingsfactor is. Of het te vergelijken is met antidepressiva of niet. En ik Google het ook niet omdat ik er voor nu redelijk stabiel mee ben, en me geen zorgen wil maken over hoe dit in de toekomst moet.

Het gaat qua drukte bij mij in het hoofd gelukkig wat beter.Wel heb ik soms weer een aantal dagen last
van onrustige benen/ branderig gevoel en spierkrampen /spierpijn. Kleding irriteert dan ook op de huid.
Is dit ook een teken van een overprikkelt zenuwgestel??
Kan ook zijn dat het zo weer aantal dagen weg is

En dan soms ook weer van die sombere/depressieve momenten......raar iets je brein.

Hoi allen

Ad. Nodig hebben om je hoofd rustig te krijgen,en onrust,angstig zijn ,heb ik nu ook,sinds 11 dagen van 10 naar 20 mg paroxetine gegaan. Bijwerkingen ook ,spierpijnen,trillen van binnen .de ha. Zegt dat het eerst wat slechter kan worden , maar dan beter word🤷‍♀️daar hou ik me aan vast. Maar ja….motivatie voor iets is er ook niet echt…. Of leuk dit of dat doen …automatische piloot 🤷‍♀️of zo .
Soms neem ik hooguit 2x 5 mg oxazepan om het even rustig te hebben. Maar afgelopen week maar 1x nodig gehad.dus ik bekijk dat op dat moment!

@ Jacoba Wat doet temazepan dan? Ook iets als oxazepan?

Lees je !

Hoi anoniem,
Wat rot voor je, dat het zo tegenvalt en niet goed lukt.
Ik herken veel van wat je schrijft. Ik ben 29, was ook leerkracht (groep 3) en bij mij is het reintegreren niet gelukt. Ook niet als OA. Het was te snel, te veel. Onderschat niet hoeveel impact het alleen al aanwezig zijn in een klas heeft! Ook al is het leuk en geniet je ervan, al die prikkels komen wel binnen. Dat je dat op het moment zelf niet zo merkt, maar achteraf wel, is ook heel herkenbaar.

Ik kan je alleen maar aanraden toch grenzen te stellen en bewaken, ik heb mezelf achteraf ook teveel gepusht en geprobeerd me goed voor te doen, en dat heeft alleen maar averechts gewerkt. Ook elke keer als ik dacht te kunnen opbouwen, lukte het dan toch weer niet. Enorm frustrerend inderdaad.
Ik hoop dat jou dat niet overkomt en dat je de rust en ruimte krijgt om op jouw tempo weer in het werk te komen!

Snap ook heeel goed dat je het mist om leuke dingen (spontaan) te kunnen ondernemen, dat is voor mij ook nog steeds (na 2,5 jaar) het grootste punt van frustratie.

Zorg goed voor jezelf! Dat leerkrachtentekort is niet zomaar opgelost dus in de (nabije) toekomst is er echt nog wel werk voor je (en mij hopelijk ooit).

Liefs!

Hoi Anoniem,

Goed dat je hier je hart even lucht. Ik kan me goed voorstellen hoe frusterend het is.

We lopen allemaal tegen deze dingen aan, ik lees dat je verhaal op veel vlakken ook gelijk loopt met Y, nou die weet het wel te vertellen hoor, daar hebben we allemaal veel aan hier op het forum, een topper.

Zet hem op, en als eerste, pas goed op jezelf.

Dankjewel Gert, geheel wederzijds! Jij bent ook zo’n positieve aanwezigheid hier op het forum :)

Hoi anoniem, wat goed dat je dit deelt hier op dit forum. Dat helpt jou om het van je af te schrijven en het helpt op zeker lezers van dit forum. Misschien herkennen ze zichzelf in jouw verhaal. Ik herken in ieder geval de frustratie dat je wel iets wil doen, maar je tegen wordt gehouden door de klachten van je burn out. Zowel tijdens, of ook in jouw geval achteraf.

En ik vind het ook echt heel erg dat je op je 28ste dit mee moet maken. Dat vind ik overigens voor iedereen hoor. Want of je nou jong bent of oud (ik dus) en alles wat daartussen zit, niemand wil dit. Jij zou vrolijk van je jeugd moeten kunnen genieten, een vader of moeder zou van het gezinsleven moeten kunnen genieten en in mijn geval zou ik van mijn pensioen moeten kunnen geniet (vlak voor mijn pensioen in burn out terecht gekomen).

Ik hoop dat je goed naar je lichaam blijft luisteren, hoe moeilijk ook soms. En nog meer hoop ik voor je dat je snel van je burn out af bent en weer onbezorgd kan genieten van van alles. Dat hoop ik echt voor je. Wie weet gaat het bij jonge mensen sneller, hmmm ook goeie vraag. Dat weet ik eigenlijk niet of leeftijd er ook toedoet vwb herstel. Wie weet heeft iemand daar antwoord op.

Sterkte met alles.

Hoi anoniem,

Ik ben iets ouder 54 maar snap heel goed je voelt.
Probeer zoveel mogelijk rust te nemen dat is het beste medicijn. Ben zelf al heel vaak in de val gelopen dat ik dacht dat red ik wel.
Maar iedere keer weer klachten die terugkomen waar je dacht vanaf te zijn.
De maatschappij trekt enorm aan ons maar je moet echt voor jezelf kiezen.
Heb hier ook veel moeite mee daarom blijf ik vaak hangen in mijn burn-out.

Wens je veel sterkte met je herstel.

Groet Aswin

Hoi Gert ben er weer even.

Vraagje heb jij ook last van je motoriek als je een klusje moet doen. Heb soms veel moeite met een simpel klusje in huis. Doe er erg lang over en als het niet lukt word ik nerveus en onrustig.

Fijne dag vandaag

Groet Aswin

Hoi Aswin, fijn je weer even te horen.

Hoe ist met je?

Ik heb vandaag een gesprek gehad met iemand van een reïntegratie bureau via het uwv. Ik ga beginnen met wat vrijwilligerswerk.

Dan van die motorieke onhandigheid herken ik zeker. Ik moest laatst een lamp vervangen in de garage duurde een eeuwigheid en ik moest er heel goed over nadenken.

Klopt ik wordt dan ook onrustig en voel me dan niet ok, gek he. Maar zal er ooook wel bij horen.;).

Hallo Y.

Super lieve woorden. Ik toevallig ook groep 3 😂🙈

Hopelijk kun jij ook weer aan het werk ooit! Neem je tijd!

Super bedankt voor de woorden allemaal. Doet me deugd. Het zijn ook momenten en heb veel aan het forum hier.

Hou jullie taai allemaal!

Nog nooit van gehoord anoniem. Ga jij dit doen en door wie ben je doorverwezen? Misschien je ervaring delen op dit forum als je geweest bent.

Ik ken een vriendin die dat doet. Is heel zwaar. Volgens mij heb je dan meerdere keren per week therapie. Maar schijnt wel een goeie therapie te zijn die voor vele werkt. Maar vraagt dus een enorme comitment van je.

Ik lees dat het aanbod zeer verschillend is. Van intensief tot kort en online.
Het gaat met name over denkpatronen en schema’s. Goed als je moeilijk je grenzen kan aangeven, perfectionistisch bent en streng voor jezelf bent.
Mooi en leerzaam denk ik.
De psycholoog benoemde het in het een gesprek. Ik zal zeker mijn ervaringen delen.

Ja al jaren achteraf terug kijkend. Maar door het drukke leven geen pauzes kunnen inlassen en dan ga je er aan onderdoor

Erg vermoeid, steeds vaker hoofdpijn, moeite met concentreren, prikkelgevoelig, paniek in drukke winkels of het OV, amper uithoudingsvermogen… Ook bij mij waren de symptomen hartstikke duidelijk maar ik negeerde het. ‘Het zal morgen wel over zijn.’ Maar in mijn achterhoofd wist ik dat het de verkeerde kant op ging.

Ik kan moeilijk zeggen wanneer het bij mij begon, aangezien ik een jaar voor mijn burn out nog begeleiding kreeg van een psycholoog/coach vanwege mijn austisme. In die periode was zij degene die mij afremde en mijn klankbord was. Nadat dat weg viel ging het denk ik mis met mij.

Hoi Joos,

Ja zeker herkenbaar. Al jaren vaak moe, en het jaar voor m’n burn-out steeds meer klachten en vermoeid. Maar door blijven gaan, nachtdiensten werken, privé veel ingrijpende dingen. Achteraf snap ik heel goed dat ik een keer onderuit moest gaan.
Ik zag laatst een brief terug van de huisarts waar ik een paar jaar geleden heen ging om te vragen of ik doorverwezen kon worden voor bloedprikken omdat ik steeds zo moe was en niet uitrustte van slapen.
Kortom: genoeg signalen al lange tijd, maar destijds niet goed herkend/serieus genomen helaas.

Ja, als ik terugkijk dan had ik al een jaar of 12 last van toenemende vermoeidheid en stressklachten. Heel erg lang dus. De laatste 3-4 jaren voor mijn burnout was ik hiervoor ook in behandeling, maar dit bestond voornamelijk uit de klachten onderdrukken met medicatie. Wat mij wel op de been hield, maar uiteindelijk stortte ik in. Ik was wel onder begeleiding van een psycholoog maar op de een of andere manier is meer rust nemen nooit echt aan de orde geweest. Ik weigerde dit denk ik te accepteren, hoewel er soms wel (misschien iets te subtiel) naar is gehint door de psycholoog.

Ik heb oa gelezen van iemand hier die vaak flauwviel, dat is ook bewustzijnsverlies. Als je googlet lees je ook dat stress een factor kan zijn van absence

Nou is geen geklaag hoor, maar juist een goede vraag. Ik geef wisselende antwoorden, ligt eraan wie het is. Maar zelfs dichtbij worden mijn antwoorden ook al nietszeggend hoor. Je merkt soms dat ze het ook niet meer weten wat zij dan weer op mijn verhaal moeten zeggen. Het is 2 kanten op hoor. Maar meestal zeg ik:
Ups and downs
Gaat z’n gangetje
Soms oké en soms niet oké
Het gaat, maar het kan beter

En over het algemeen vindt de ander dat een prima antwoord. Kijk waar jij zin in hebt om te zeggen. Dan is het toch goed.

Herkenbaar. Ups en downs is inderdaad het standaard antwoord. Maar vaak geef ik een klein voorbeeld om niet iedere keer het zelfde te moeten antwoorden, zoals ‘Gister voor het eerst naar de supermarkt gewandeld’. Dan heeft de ander iets specifieks waar ze op kunnen reageren. En tegelijkertijd laat ik subtiel merken hoe slecht het nog gaat (want een gezond iemand is niet trots als ze boodschappen hebben gedaan).

En bij sommige mensen zeg ik ook eerlijk als ik er even helemaal doorheen zit. Het is nou eenmaal niet allemaal positief en het helpt soms om je hart te luchten. Als de ander daar ongemakkelijk van wordt is dat bot gezegd niet mijn probleem. Zij vragen, ik geef eerlijk antwoord.

Ik vind dit een lastige vraag en klap dicht. Het is niet niks om te zeggen dat het niet goed gaat. Laat staan tegen je teamleider.

Ik worstelde hier ook mee, maar heb nu een goeie , afhankelijk wie het vraagt natuurlijk. Ik zeg vaak “nog steeds wisselend maar hoe gaatie met jou? Dan went je het meteen van jezelf af en hoor je vaak dat anderen het ook niet altijd makkelijk hebben. Door je eigen problemen steeds weer te benoemen veranker je het zo voor jezelf, ik voelde dat dan ook meteen fysiek in m’n lijf, echt vervelend.

Heel herkenbaar! Ook de antwoorden van de rest

Ik ben heel blij dat het me nu niet meer zo vaak gevraagd wordt (ruim 2,5 jaar geleden BO geraakt) 🙈
Het is een hele moeilijke vraag, vooral als je zelf niet eens weet wat je is overkomen. In het begin kreeg ik veel appjes enz maar eigenlijk had ik helemaal geen puf/zin om alles te beantwoorden.

Ik zeg meestal maar gewoon: gaat wel, of: wel oke hoor. Alleen mensen die dicht bij me staan vertel ik het eerlijk als het niet goed gaat.

Ik heb wel geleerd om eerlijk te zijn, als ik bijv ergens in gezelschap ben en mijn batterij raakt op dan zeg ik het gewoon en ga ik weg.
En ik laat me ook niks meer aanleunen van anderen. Al die adviezen zoals “je moet toch wel weer dingen gaan proberen” of “je moet niet alleen maar thuis zitten”. Doei! Ik weet zelf wel wat goed voor me is. Zoveel mensen die het zelf niet hebben meegemaakt, denken er wel wat over te kunnen zeggen. Soms zeg ik dan ook gewoon: ik hoop maar dat jij het nooit mee hoeft te maken.

Hoi Y, zo met jou eens. En eerlijk zijn als iets niet lukt of m’n lijf wil het niet, dat zeg ik tegenwoordig ook eerlijk. Voor m’n burn-out deed ik dat nagenoeg niet. Dat heb ik iig geleerd, mijn grens aangeven en wat een ander ervan vindt zit ik niet meer over in. Sowieso is het moeilijk uitleggen wat je precies voelt en dat ook nog eens per dag anders kan zijn. Dat wordt echt niet begrepen door de mensen om me heen. Want je ziet er toch gewoon als altijd uit en je praat ook nog prima. En gisteren ging het oké en waarom dan vandaag niet? Wat als m’n hoofd in het gips zou zitten, zouden ze dan ook vragen hoe gaat het met je? 😉 Blijft moeilijk

Je slaat echt de spijker op zijn kop Burnie, zo goed verwoord!

Top verwoord! Ik wil wel wat gips om m'n hoofd ben ik van die vragen af. Uiteindelijk hebben we ook een gebroken hoofd, soort van ;) ;) ;)

Hoi Truus, de truc is dan juist niets te ondernemen. Ik snap dat je iets van afleiding zoekt dus onderneem iets met zo min mogelijk prikkels. Zelf ga ik als het gaat een rondje lopen, als ik echt kapot ben kijk ik sport of een makkelijke (grappige) serie. Ik weet dat schermtijd niet het beste is maar voor mij is dit dan de relatief eenvoudigste manier om de dag door te komen.

Voorheen ging ik op youtube en telefoon maar merkte dat mijn hoofd daar juist van overloopt.

Eens met Herman. Die vermoeidheid is een signaal dat je rust nodig hebt. Dus ondanks de pieker modus zou ik toch proberen te rusten en te niksen.

Hallo truus. Ik kan me hier alles van voorstellen. Heb het zelvende probleem dood en dood moe. Niemand die je hier in begrijp. Slapen Slapen en nog eens Slapen. Tot niks komen en je hoofd loop maar over. Ook bij het wel wat doen gaan je verwarde gedachten met je mee.in een gesprek val je zo iets in slaap.
Vergeetachtigheid
Extreem vermoehijd
Afzondering
Overleving.s fase en ga zo maar door. Heb ondertussen escitaloprám. Maar ook dat werkt niet. Heel af en toe een dag er tussen dat ik denk ik leef weer een beetje. Maar de vermoehijd slaat dan weer toe. Zo Extreem dat je denkt heeft het leven nog wel zin .op deze manier kom je in 1 neerwaartse spiraal. Heb je al eens gezocht naar evt hulp? Ik hoor graag van je mvg anoniem

Ik had ook heel veel moeite met eten en misselijkheid. Daarom heb ik mijn dagen ingedeeld aan de hand van eet momenten. Het is makkelijker om meerdere keren per dag een klein beetje te eten, dan in ene een hele maaltijd. Ik heb 6 momenten op de dag (ik heb wekkers gezet op mijn telefoon) wanneer ik eet, met daar tussen ongeveer 2 uur tijd voor andere dingen. Ook heb ik de warme maaltijd naar ‘s middags verplaatst omdat ik tegen de avond te moe was om zo’n zware maaltijd te eten. Als tussendoortjes eet ik iets makkelijks bijv. een appel, eierkoek, cracker of een liga koek, of ik drink een kop warme chocomel.

Ook ik had veel last van vermoeidheid en wat ik deed was na iedere activiteit een half uurtje liggen. Dus na het eten, na het uitruimen van de vaatwasser, na het opvouwen van de was, na het aankleden. Liggen en dan bijv. een mindfullness oefening doen.

Leuk was het niet. Ik voelde me compleet nutteloos. Maar de eerste paar weken ben ik op deze manier doorgekomen.
Uiteindelijk werd de vermoeidheid minder. Het eten gaat ook beter, maar bij stress heb ik gelijk weer moeite met eten.

Bedankt voor de reacties! Ik ga die kleinere eetmomenten en rusten na een kleine taak invoeren. En ja uiteraard zie ik een psycholoog en allerlei andere alternatieve routes.

Ik vind het kijken van live natuurwebcams fijn, van steden/strand oa op YouTube.

Tegen mijn misselijkheid heb ik tijdje pilletjes tegen reisziekte ingenomen en dat hielp mij. Uiteraard eerst even met huisarts besproken.

Ohja inderdaad, in het begin heb ik metoclopramide van de huisarts gekregen tegen de misselijkheid. Maar ik heb dat niet veel geslikt.

Volg je gevoel. Je zit nu 2 maanden thuis als ik het goed begrijp? Als ik naar mijn situatie kijk had ik dat na 2 maanden absoluut niet gekund. Zowel fysiek als mentaal niet. Ik was al blij als ik de trap naar beneden kon lopen en bij het idee aan mijn werk kreeg ik al hartkloppingen en zweten en een halve paniek aanval. Maargoed de ene burn-out is de andere niet. Mij lijkt het allemaal heel snel, tenzij je wellicht overspannen bent ipv burn-out? Maar nogmaals als het jou een goed gevoel geeft gewoon doen en anders zeker nog niet doen.

Hi Laura,

Heb je al een advies van de bedrijfsarts? Of indicatie? Ik ging koffiedrinken nadat ik daar was geweest. Ze wisten dus dat ik er nog wel even uit zou liggen. Verder vond ik het wel heel fijn en gezellig om even op kantoor te zijn.

Als het een fijne werkgever is, zou ik gewoon aangeven dat je nog niet in staat bent om werkinhoudelijk dingen te bespreken en dat je gewoon even bij komt kletsen met collega's. Zou het lekker ergens in maart inplannen hoor, geen haast!

Succes!

Bedankt allebei.
Ik weet heel eerlijk gezegd ook niet of ik het al kan en of het niet al veel te vroeg is, maar zag in een paar boeken wel het advies om toch als het lukt al een keer langs te gaan, ook al is het vroeg. Dat maakt vooral dat ik erover nadenk. Voor nu breekt mij t angstzweet ook nog uit.

Huisarts, psycholoog en bedrijfsarts hebben allen burnout benoemd. Ik ben eerder overspannen geweest en dat was echt anders dan nu.

Mogelijk voel ik ook de druk om wel naar werk te gaan.
Vooral mn gevoel volgen dus en niet te snel willen.

Als anderen nog tips hebben, hoor ik het graag

Ik denk dat contact met je werkgever ook wel belangrijk is. Zelf heb ik dit digitaal elke 2 weken. Wij werken sowieso veel digitaal en mijn manager woont aan de andere kant van het land dus fysiek langsgaan is lastiger dan wellicht bij jou. Probeer je gevoel te volgen en minder naar die stemmen in je hoofd te luisteren, dan vind je je antwoord wel. Dat is juist ook de kunst voor na je burn-out, meer naar je gevoel te luisteren, je grenzen te voelen etc. Nu een goed moment om daar mee te starten. Als je de druk voelt en daardoor dus gaat ga je in mijn ogen je huidige grens over. En voor herstel is het juist belangrijk die grens niet over te gaan, hem natuurlijk wel opzoeken na verloop van tijd. En eroverheen gaan ga je toch wel soms, dat hoort er ook bij

Ik vind zelf dat er in allerlei adviezen teveel gewicht word gelegd op het ‘kopje koffie doen op werk’. Het klinkt zo makkelijk, even een bakkie doen, maar er komt zoveel meer bij kijken. Wat jij zelf ook zegt, de vragen die gaan komen, het gevoel bij jezelf om ‘goed’ over te komen, alle indrukken op werk, de vreemde sfeer waarin geen van allen precies weet hoe om te gaan met je, en dan ook de heen- en terugreis. Ik kon het na 2 maanden nog niet. Terwijl ik ècht lieve collega’s heb.

Als jij in een leuk team werkt en je daar prettig voelt geloof ik niet dat de drempel om te gaan werken zoveel hoger wordt in die paar weken dat je geen bakkie gaat doen. Ik ben zelf na 4 maanden langs gegaan, en deed voor die tijd af en toe gezellig bellen/appen met m’n leidinggevende. Op die manier bleef ik me toch onderdeel van het team voelen.

En wanneer je er klaar voor bent, geef dan inderdaad goed aan dat je ècht voor de gezelligheid komt, stel vragen en laat hun lekker kletsen zodat jij je energie kunt sparen, en kies liefst een dag waarop niet alle collega’s aanwezig zijn.

Ja hoor dat komt heel veel voor. Lees de verhalen maar op dit forum. Geen idee hoelang je al in een burn out zit, maar je mag je al gelukkig prijzen met weken goed voelen. Ik zit 9 a 10 maanden in een burn-out en heb een aantal “goede” dagen en 1 of meerdere dagen weer waardeloos. Ze zijn sinds 2 maanden wel anders dan eerst, maar nog steeds niet fijn. De eerste periode van mijn burn out was een aaneenschakeling van vreselijke dagen. Toen tijdje oké om weer een heftige terugval te krijgen. Nu vrij stabiel paar dagen oké en paar dagen minder. Maar je zult op dit forum veel tegenkomen hierover.

Sterkte en op naar weer een goede lange periode en nog liever klaar ermee 😉

Yess, ik heb het ook en ik denk dat het zich bij iedereen anders uit. Ik ga juist aan staan in mijn terugvallen en kan dan niet meer ontspannen/slapen. Doordat ik dan amper slaap krijg ik ook weer andere klachten zoals spierspanning. Bij mij is het nu ongeveer 1,5 week goed en dan weer een week rot. Op goede dagen kan ik juist weer redelijk slapen. Hoort erbij vrees ik, succes!

Hoi Tom heel normaal hoor.

Ik sluit me, helaas, aan bij Burnie en anoniem.

Zet m.op

@ anoniem, zo voelt het bij mij precies zo, goed beschreven. Bijna hele dag onrust in mn lijf. Wat doe jij op die dagen dat het niet lekker gaat? Zelf kan ik door de onrust moeilijk lang stil zitten. Concentratie is dan ook weer minder, valt ook weer van alles uit m’n handen. Gevolg troep op de vloer en geklieder op mn kleding. Mediteren dan ook lastig omdat ik me niet of nauwelijks kan ontspannen. Wandelen doe ik dan weer wel. Is iig iets.

@ Gert, zet hem ook op hè, we komen er wel.

Hier ook met terugvallen juist weer die onrust, daardoor slecht slapen en die dagen duren ook lang omdat ik me niet kan ontspannen dan. Het is dan een kwestie van liggen en letterlijk wachten tot de rust weer terugkeert haha. Pff kan er bijna om lachen, maar zo’n burn-out wens je je ergste vijand nog niet toe

Hoi Burnie,

Jij ook topper we komen er wel. T is een lange, kronkelige, hobbelige weg. Dat wel ;).

Groetjes Gert

Hoi S ook voor jou het komt goed.

Je moet het in het groter geheel zien.
Als je bijvoorbeeld drie maanden geleden iets niet kon wat Je nu wel dagelijks aan kan dan kan je daar heel trots op zijn. Dus als je dag een beetje voor jezelf bijhoudt dan zie je dat je vooruitgaat (of niet)
Ik Probeer niet teveel stil te staan ook bij mijn emoties maar handel gewoon ernaar als problemen zich voordoen.
En niet helpende gedachten omzetten in helpende gedachten bijv:

Ik heb nu een terugval alweer dus ik zal nooit meer beter worden naar -> wat kan ik nu anders doen? Ik schaal af zodat ik minder klachten heb of neem even rust en bouw weer rustig op zodat ik weer vooruitgang boek stapje bij stapje. Het herstel gaat met vallen en opstaan en niet in een rechte lijn, ik blijf werken aan mijn herstel en weet dat herstel mogelijk is, net als andere lotgenoten die ook hersteld zijn

Dag een beetje voor jezelf bijhoudt = dat een beetje voor jezelf bijhoudt

Heel herkenbaar Hilde.

Herkenbaar Hilde. Ik onderneem af en toe wel wat, maar eerlijk gezegd nooit met het enthousiasme wat ik gewend ben bij mezelf. Ik ben dan onzeker van oh zal het wel goedgaan en ook krijg ik daarna de rekening niet gepresenteerd. Bizar toch eigenlijk dat je zo op pad gaat. Dat had ik voor m’n burn-out echt nooit. Maar eerlijk is eerlijk, meestal als ik iets onderneem kom ik er beter van terug. Of misschien is het blijheid dat het gelukt is. Maar zou ook wel weer eens onbezorgd ergens naartoe willen gaan. Ik blijf er maar in geloven dat dit ooit weer terugkomt.

Heel herkenbaar. Ik ben inmiddels wat verder in mijn herstel dan jij maar het blijft.. nu heb ik bijvoorbeeld in mijn goede dagen een weekend weg met een vriendin geboekt. Sinds vrijdag is het weer helemaal mis en ik vertrek woensdag.. Fingers crossed!

@ anoniem, laat het los, daardoor misschien iets meer stress. Je zult zien als je gaat dat het meer dan meevalt. Dus lekker genieten dat weekend

Lees verhaal 1586

Hoi Sanne, geen idee wat spoor 2 is, geen ervaring mee. Waar ik wel ervaring mee had is een nare werkomgeving. Dus als ik jou was zou ik gaan voor een nieuwe baan waar je blij van wordt en energie van krijgt. Dus ik zou met gierende banden vertrekken bij je huidige werkgever.

Hoi! Ik ben vanaf november aan het opbouwen. Ook na een onderzoek is spoor 2 een optie. Maar... ik wil natuurlijk eerst beter in mijn vel zitten. Ik heb op een spoor 1 aangedrongen. Andere baan binnen de werkgever.
Ik vind het ook echt een dilemma. Echt gaan voor wat nieuws in je herstel.. werkt dat voor me of tegen me... mijn gevoel zegt neem je tijd, eerst in de luwte herstellen. Er is altijd werk te vinden.
Ben benieuwd hoe jij het verder aanpakt.

Ik zou via spoor 2 ander werk zoeken. Op deze manier herstel je misschien wel maar ga je uiteindelijk weer onderuit (bron: eigen ervaring). Na eerste burn-out op zelfde werk gebleven en 2 jaar later burn-out nummer 2, deze is een stuk intenser en duurt langer. Ga uitzoeken waar je blij van wordt en durf te switchen. Niet blijven uit gemak of vanwege angst voor de verandering. Daarnaast als je nog veel klachten ervaart zou ik uren minderen of überhaupt nog niet gaan werken. Na mijn eerste burn-out ben ik volledig herstelt voordat ik weer ging werken. Opbouwen ging toen ook vrij vlot omdat ik geen klachten meer had.

Dank jullie voor de reacties. En toen 1 van jullie een spoor 2 inging, duurde het toen ook zolang voordat jullie een reintegratie kregen?

Coach* sorry moest er nog bij

Hoi Sanne, nee bij ingang spoor 2 kreeg ik direct een coach via een re integratie bureau. Lijkt me raar als je daar op moet wachten?

En wat vertellen jullie over de periode dat je ziek was/niet gewerkt hebt?
Is het verstandig om te solliciteren als je nog ziek bent? Echt een lastig dilemma als je huidige werk geen optie is. Kan je over dit soort dingen eigenlijk transparant zijn tegen de bedrijfsarts of werkgever?
Zo veel vragen…. Sorry

Hoi Kamillethee,
Ik ben altijd overal heel open over geweest, ook al treed ik niet bij iedereen in detail. Maar dat is omdat ik me daar zelf goed bij voel, dus ik denk dat de keuze in hoeverre je open bent over je situatie, voor iedereen persoonlijk is. Bij je bedrijfsarts zou ik wel je kaarten op tafel leggen, die heeft medisch beroepsgeheim en kan jouw situatie het beste beoordelen als hij/zij goed op de hoogte is.

Solliciteren terwijl je ziek bent zou ik afraden tenzij je moet (bijv vanuit Spoor 2 na 1 jaar ziektewet). Het is zwaar en brengt veel spanning met zich mee. Tijdens Spoor 2 moest ik ook solliciteren en dat heeft me eerder tegengewerkt dan wat anders.

Inmiddels heb ik onlangs gesolliciteerd voor een 0-uren functie, buiten mijn oorspronkelijke vakgebied, en ook in dat gesprek heb ik eerlijk benoemd dat ik al een poos thuis zit vanwege BO, nadat reintegratie in mijn oude werk niet gelukt is.
Je neemt een risico want ze kunnen ook denken van: nou die persoon aannemen is misschien niet zo’n goed idee.
Maar in mijn geval kreeg ik juist te horen dat ze het zo fijn vonden dat ik zo open was geweest. Het kan dus ook gewaardeerd worden. En nogmaals je hoeft natuurlijk niet tot in detail te vertellen, dat is aan jou.

Hoi Sanne,

Hier ook ervaring met Spoor 2. Als ik jouw verhaal lees, zou ik spoor 2 ook gebruiken om eens te zoeken naar ander werk. Je kunt dan een onbetaalde werkervaringsplek regelen, dan ga je eigenlijk een x-aantal weken een soort stage lopen bij een andere organisatie. Zo kan je kijken of het bij je past zonder dat je gelijk je huidige baan kwijtraakt. Zou dat zeker eens bespreken met je coach.

Succes met spoor 2, ik vond het zwaar maar dat kwam omdat ik er destijds helemaal de energie nog niet voor had. Hopelijk kan jij er juist iets positiefs uithalen!

Hoi Y,
Wat beschrijf je dat mooi. Dank voor je tijd en tips. Heel lief.

Ik zit in mijn vierde maand van BO. In de eerste drie maanden had ik vooral totale paniek van de ziekmelding, de gesprekken en wat nu. Ik was cognitief maar ook emotioneel niet instaat om een goed gesprek te voeren. Terwijl ik wel moest uitleggen wat er aan de hand was en waarom ik ziek was. Dat lukt mij echt niet. Klinkt misschien heel gek. Ik was dodelijk vermoeid maar de adrenaline gierde ook door mijn lijf. Bizar.
Ik ben nog niet helemaal open geweest en dat is niet zozeer bewust maar meer angst en het moeilijk vinden om te praten en uit te leggen….

Je kan het ook uitschrijven en dan op papier laten lezen of zelf voorlezen

Uitschrijven van te voren bedoel ik voordat je een gesprek hebt

Ah ik kan me ZO goed indenken wat je bedoelt @Kamillethee! Ook de totale paniek en stress om al die stomme gesprekken. Heb t al vaker gezegd hier op het forum maar dat hele systeem van reintegreren is zo NIET helpend bij dit soort klachten..

Een goede tip inderdaad om van tevoren wat op papier te zetten.
En je mag het ook gewoon benoemen zoals het is, of aangeven dat het je veel moeite en energie kost om erover te praten. Ik denk dat daar niks mis mee is.
Ik heb echt overal waar ik op gesprek moest (bedrijfsarts, arbeidsdeskundige, UWV etc.) in het gesprek moeten huilen omdat de emotie zo hoog zat en ik altijd zenuwachtig ben voor zulke gesprekken. Ik zeg dan gewoon: het raakt me want ik heb het echt heel zwaar (gehad). Mogen ze best weten en eigenlijk iedereen reageert altijd begripvol.

Om maar aan te geven: het is niet erg als het je moeite kost, denk alleen maar logisch!

Helemaal eens met Y! Mooie aanvulling
Doe je zelf niet gezonder voor dan je bent! Wees 100% eerlijk hoe je je voelt

Hi allemaal, bedankt voor de reacties. Ik heb al een sollicitatiegesprek elders gehad en daar ben ik eerlijk geweest. Daar waren ze blij mee. Ze kozen er toen toch voor om niet mijn 2e spoor te worden omdat het eenzelfde soort bedrijf is en ik dan bij de concurrent geld zou gaan verdienen en mijn werkgever dan nog moest blijven betalen. Dit was heel jammer. (Ik ben schoonheidsspecialist)

Ik heb 20 januari mijn arbeidsdeskundigonderzoek gehad. Hieruit is een spoor 2 geadviseerd. En hier heb ik dus nog verder niks van vernomen qua coach… ik loop vast daardoor. Ik ga morgen poolshoogte nemen bij mijn werkgever en er dan ook een mail uitsturen richting de bedrijfsarts. Schiet niet op zo. En ik weet dat mijn werk een groot onderdeel is van mijn burnout en wil daardoor niet straks een wia aanvragen omdat het allemaal niet zo vlotjes is gegaanz

Lastige vind ik ook. Door mijn medicatie zijn mijn emoties gedempt. Dus ik houd het vaak droog terwijl ik dan normaliter wel emotioneel zou zijn. Mijn bedrijfsarts dacht dus daardoor dat ik niet meer verder wil reintegreren. Terwijl de werksituatie mij ziek houdt. Moeilijk soms.

Wat goed dat je er zelf de regie in pakt Sanne!
Wat jammer inderdaad dat je sollicitatie verder niets is geworden. Dat je emoties onderdrukt worden, kan je denk ik ook gewoon benoemen: ‘het doet veel met me maar door de medicatie kan ik dat nu moeilijk uiten’, oid.

Vervelend dat je nog op een coach moet wachten, dat schiet niet op zo. Misschien doe je dat al hoor maar je zou alvast eens voor jezelf kunnen bedenken wat voor sollicitatie activiteiten je in spoor 2 de komende tijd wilt doen. Volgens mij is de stelregel zo’n 4 per maand en het kan vanalles zijn: solliciteren op vacature, open sollicitatie, netwerkgesprek, bericht sturen op LinkedIn etc.

Zou kan je misschien in de tussentijd toch alvast iets doen terwijl je wacht op je coach.

Succes ik hoop dat je gauw wat hoort!

Hoi Sanne,

Ik lees je verhaal af en toe mee. ;) Ik ben zelf ook aan het re-integreren en hoop juist dat ik ooit weer m'n oude werk kan doen. Bij mij moet ook spoor 2 worden ingezet omdat ik al ruim een jaar ziek ben. In december het arbeidsdeskundig onderzoek gehad en ik heb sinds vorige week een loopbaancoach toegewezen gekregen. Misschien dat het bij jou ook nog even duurt? Maar heel goed dat je zelf initiatief neemt hierin. Ook kun je goed onderbouwen dat dit juist je herstel zou kunnen bevorderen. Heel veel succes en ik hoop dat je snel een goede coach en nieuwe passende vacature vindt!

Ik heb gelukkig geen last van maagpijn (wel genoeg andere klachten), maar ik lees dat je veel medicijnen slikt. Misschien met je huisarts deze medicijnen eens tegen het licht houden. Wie weet zitten er medicijnen die je maagpijn veroorzaken. Of misschien de combinatie van sommige medicijnen. En ik snap best dat je die vervelende onderzoeken niet meer wil.

Sterkte Petra en hopelijk gaat die pijn weer snel over.

Hi Burnie, de medicijnen die ik neem, zijn maagmedicijnen, sorry dat had ik er even bij moeten zetten.
Als ik mijn maagbeschermers niet neem, wordt het nog erger, helaas.

Hi Petra, ik heb al bijna 8 maanden lang buikpijn-zere darmen/zeer gevoelig maag, ik ben bang dat het erbij hoort want je darmen en maag staan toch in verbinding met je zenuwstelsel.

Hoi Denise,
Ja herkenbaar, dat is kan een signaal zijn van teveel stress, een overbelast zenuwstelsel. Net als trillende oogleden. Bizar he dat het zich op die manier kan uiten?
Knap dat je rustig kon blijven! Ik snap goed dat het beangstigend kan zijn.

Sterkte!

Okee, blij van een kant dat het een signaal kan zijn van een overbelast zenuwstelsel.
Ja echt bizar inderdaad.

Ja ik probeer rustig te blijven, anders heb ik sneller een paniekaanval.

Nog tips tegen een overbelast zenuwstelsel?

Dankjewel Y 😊

Denise

Ja voor mij werken Nervus Vagus oefeningen goed, vanuit de Polyvagaal theorie. Schudden met je lijf, bewegen op muziek, stretch oefeningen, tappen (kloppen) op je lichaam, knuffelen met jezelf/een huisdier/een knuffeldier/een ander. Schrijven kan ook helpend zijn. Op zoek gaan naar “glimmers” ipv triggers (opmerken welke kleine dingen je blij maken).
Online is veel hierover te vinden gelukkig en er zijn ook veel boeken over.

Warmte kan ook een gevoel van veiligheid geven aan je zenuwstelsel, bijv een dekentje, thee, voetenbadje, warmtekussentje, een lekkere douche.

En vooral veel buiten wandelen, binnen je mogelijkheden natuurlijk. Natuur doet ook wonderen voor het zenuwstelsel.

Dit zijn allemaal gratis tips maar ik heb ook geïnvesteerd in een verzwaard oogmasker, een warmtekussen en een spijkermat en dat vind ik persoonlijk allemaal fijne hulpmiddelen.

Hopelijk heb je hier wat aan!

Ja dit heb ik als ik echt te veel prikkels heb gehad. Bijvoorbeeld weer eens naar een verjaardag en een aantal uur blijven hangen. Dan wil ik thuis slapen en zie ik flitsen en slaap ik over het algemeen niet.

Hoi C.

Hier in hetzelfde schuitje wat betreft overprikkeling. Telefoon , TV, muziek, luisterboeken etc. zijn niet te doen en ook kosten gesprekken veel energie, met name gesprekken met vreemden of werkgerelateerd.

Ik heb verschillende antidepressiva/antipsychotica geprobeerd tegen de overprikkeling. Mijn conclusie is dat ze wel iets doen maar het maakt geen wereld van verschil. Bovengenoemde activiteiten zijn nog steeds een no-go helaas. Ook zijn de bijwerkingen, met name de sufheid, niet erg prettig. Hoop dat het voor jou beter werkt!

Sterkte,
Timo

Dus jij gaat t proberen zonder medicatie Timo? Respect! Ik ben medicatie aan het overwegen.

Nou het beetje dat het helpt is het mij ook wel waard, dus ik blijf het wel gebruiken al is het in een lage dosering :)

Neemt het de scherpe randjes weg? Wat slik jij momenteel als ik vragen mag en hoe was de op en afbouw?

Hey Timo,

Bedankt voor je reactie. Mag ik vragen welke medicatie jij geprobeerd hebt? Ik krijg voor mezelf ook nog onderzoek naar mogelijke ADD en autisme, maar ben wel benieuwd welke medicatie jij al geprobeerd hebt.

Ik gebruik momenteel een lage dosis Escitalopram (3 mg), maar heb niet het gevoel dat dit nog veel doet voor mij….

Bedankt en sterkte ook 🙏

Hey C., anoniem, Ik vind het eerlijk gezegd lastig te zeggen of het nu veel doet, want ik weet niet meer hoe het zonder zou zijn maar heb het idee dat de scherpe randjes er helaas nog zijn. Voor mij en de psychiater is het ook wel een opgave om uit te vinden wat mij helpt met die scherpe randjes. Ik gebruik op dit moment sertraline (50mg). Daarnaast ook fluoxetine, olanzapine en quitiapine geprobeerd. Voor het uitvallen van werk, nu bijna een jaar geleden, een lange tijd mirtazapine gehad voor het slapen.

Eigenlijk met alles wel het idee dat het iets helpt, maar wel mondjesmaat. Bijwerkingen voor mij zijn vooral extreme sufheid, hoofdpijn en een libido van beneden het vriespunt. Hoofdpijn trok voor mij wat weg na een tijdje.

Ik zit in mijn tweede burn-out (omdat ik na herstel van de eerste niks verandert heb, stom) maar mijn ervaring is dat die overprikkeling echt bij burn-out hoort. Zodra die voorbij is, was in mijn geval de overprikkeling ook volledig weg. Eerste burn-out duurde 8 maanden. Nu na 20 maanden een heel eind op de goede weg. Ik denk met name dat je goed moet kijken als je herstelt bent hoe je er in terecht bent gekomen. Ik heb geen medicatie oid genomen. Lees het boek de burn-out reset, neem vooral voldoende rust, en dan echt rust. Heeft mij erg geholpen en merk ik dat het steeds beter gaat

Niet bekend met wat jij noemt. Ik heb zelf een aantal jaar Venlafaxine geslikt. Zoals Timo zegt, het maakte geen enorm verschil maar haalde de scherpe randjes er af. Doordat alles iets minder heftig binnen kwam had ik meer rust om aan herstel te werken. Ik ben een voorstander van medicatie maar wel in combinatie met therapie. Want pillen zijn geen wondermiddel.

Opbouw ben ik 1 dag heel ziek van geweest (ik dacht echt dat ik dood ging) en daarna een paar dagen nog een beetje ziek. Afbouw heb ik geen last van gehad.

Hey Timo,

Bedankt voor je reactie weer. Qua antidepressiva ga ik ook switchen naar Sertraline, aangezien de Escitalopram niet meer lijkt te werken voor mij, ik ben hier in anderhalf jaar al 3x mee gestopt en weer begonnen.

Ervaar jij veel blijvende bijwerkingen van de Sertraline? Met de Escitalopram heb ik met name wazig zicht wat me mateloos stoort, en verder zweethanden en rommelde darmen.

Ik hoop dat dit bij de Sertraline enigszins meevalt? Al zal dit per persoon ook wel weer verschillend zijn schat ik….

Hoi C!

Ik denk dat de bijwerkingen inderdaad per persoon verschillen. Ik ben pas nog niet zo lang begonnen met sertraline, maar het heeft erg veel weg van de bijwerkingen die ik had toen ik fluoxetine had (ook een SSRI), dus ik verwacht en ben bang dat de moeheid en gebrek aan libido wel weer aanhoudt.

Overprikkeling hoort erbij. En is niet voor altijd.
En nou wat als je het eens anders bekijkt? Je lijf zet je stil.
Je hebt dus even die tv muziek en dergelijke niet nodig.
Je lijf toont je de weg.

We leven al in zo een harde drukke wereld.
Verstilling, rust, natuur...
Je lijf toont het je duidelijk.

Ik bekeek onlangs een interview met een meisje van 17 die burnout geraakte. Jong, nog op school. En ze zat er 4 jaar in, kon zelfs de trap niet op en verdroeg geen prikkels. Vandaag staat ze in de kroeg met haar mede studenten.

Geef je lijf en geest de nodige rust waar het om schreeuwt. Ga naar binnen. De stilte in.
Ik zou de vraag over medicatie zo bekijken als het vanuit de vraag overprikkeling is.

Mooi geschreven anoniem! Fijn dat je dit deelt

Heeft bij mij wel geholpen met minder piekeren, beter slapen, ietsje beter tegen prikkels kunnen, maar de opbouw en de afbouw verschijnselen waren verschrikkelijk.

In welke dosering bouwde je op

Eerst 4 dagen 5 mg, daarna 10 mg.
Heb 6 weken gedacht dat ik gek werd, daarna begon het te werken.

Maar vanwege bijwerkingen toch al redelijk snel terug gegaan naar 5 mg…..

Hoi,
Ik heb de eerste drie weken 5mg geslikt en onwijs veel bijwerkingen gehad.
Ik had heel veel moeite met de medicatie maar het ging/gaat niet meer. Het slechte slapen en de angst/paniekaanvallen zijn intens. De therapie van de psycholoog die ik krijg werkt niet bevorderlijk en krijg ik alleen maar meer stress van. Na drie weken ben ik 1 week 7.5 mg gaan slikken. En sinds een week 10mg (de 5de week). Ze zeggen dat het echt even duurt en dat de klachten ook verergeren. Ik had verschillende bijwerkingen maar nu vooral veel last van piekeren en angst.
Ik hoop zo dat het helpt. De huisarts spreek ik over twee weken.

Hoi Sabrina,

Ik herken je vragen wel. Ben ook sinds een tijdje weer aan het re-integreren en sinds een aantal weken voorzichtig een paar uur aan het opbouwen. Merk dat ik daarvan ook wel veel moe ben. Vermoeidheid hoort er (volgens de arboarts en boeken die ik over burn-out las) bij, juist ook bij het re-integreren (en opbouwen). Ik denk dat het vooral belangrijk is dat die vermoeidheid op den duur weer afneemt en dat verdere klachten niet erg of blijvend toenemen t.o.v. de periode ervoor. (Zoals hoofdpijn, paniek, slecht slapen, last van buik en minder eetlust, snel ziek worden, etc.)

Hoe de arboarts het bij mij beschreef: als ik op werk opbouw zou ik na 2 tot 3 weken wel weer hersteld moeten zijn van de meeste vermoeidheid door het opbouwen. Is dat niet het geval: nog niet verder opbouwen. Zijn klachten toegenomen: een stapje terug in uren.

Weet niet of je hier wat aan hebt, ik blijf het zelf ook lastig vinden hoor! Wil het graag goed doen en helemaal herstellen, maar ook ik ga wel eens over grenzen.
Sterkte met alles!

Hallo M, super bedankt voor je bericht en advies. Door omstandigheden vanuit mijn werk ben ik al een tijd niet bij de bedrijfsarts geweest. Jouw tips kan ik wat mee.
Mijn andere klachten zijn wel afgenomen. Soms nog wel last van. En dat is dan denk ik wel een teken dat ik teveel doe.
Jij ook veel succes en sterkte!

Graag gedaan hoor! Fijn dat je er wat aan hebt. Inderdaad goed om je klachten in de gaten te blijven houden en op basis daarvan verder te beslissen. Je lichaam geeft het aan als iets nog iets teveel is. Succes :)

Dag Sabrina,

Ik worstel hier ook mee, met name omdat ik nooit volledig niet moe of klachtenvrij ben, wat dan 'erbij hoort'. Ik probeer als ijkpunt te houden dat, als ik werk, ik thuis wel rusttijd nodig mag hebben na het werken, maar niet de hele dag (of dag erna) op de bank moet liggen om bij te komen.
En ik heb met de psycholoog een soort stoplichtschema ooit gemaakt (groen-geel-oranje-rood) met lichamelijke klachten en gedachten die daarbij horen. Dat kan helpen als steuntje, als je veel in oranje of rood zit is het denk ik een beetje veel van het goede. Succes!!

Wat volgens mij is het goed te weten, dat je niet overspannen wordt van het werken maar de gedachten en gevoelens die er aan gekoppeld zijn. Ik heb een periode van 's ochtends 5:30 tot 's avond 21:00 gewerkt en had nog energie over. Maar ik werkte voor mezelf aan een doel groter dan mezelf. Als je gestresst bent, door dat je een deadline hebt, je het perfect wilt doen, je iets wil beïnvloeden waar je geen invloed op hebt, en je bijvoorbeeld het hele bedrijf op je schouders neemt dan wordt je overspannen.
Als je een manier vindt waarbij het allemaal niet meer belangrijk is zul je zien dat het beter gaat. Dit is natuurlijk niet zo eenvoudig maar het is mogelijk. Dus op het moment dat je stress voelt dan zou je kunnen proberen te ontspannen (zoek eens op one minute meditation).
Stress krijg je als je door een roofdier werd achtervolgd, alle energie wordt gericht op vechten of vluchten, je immuun systeem, je spijsvertering en andere op dat moment voor het overleven systemen worden op een laag pitje gesteld. Je kunt je voorstellen als je dit dag in dag uit doet dan gaat het niet goed. de rek gaat er uit. De ontspanning, de betere gedachten brengt de rek weer terug, maar alleen als je het niet gelijk weer opgebruikt. Dus de grens zou je moeten kunnen voelen, het voelt vaak als, "hé dit wil ik niet" op de momenten die je zegt, " nou nog ff en dan..., of zo erg is het toch niet, dit kon ik toch vroeger ook, zijn allemaal indicaties dat je over de grens gaat." Niet zo erg als je gezond bent en er nog alle rek er in zit. Maar nu eerst volledig herstellen dan weer, nee, nee, dan ook duidelijk je grenzen aangeven en opletten, he wil ik dit wel. En als je denkt, ja maar ik kan toch niet alleen maar die dingen doen die ik wil? Mijn contra-vraag is, wil jij en wil je baas dat je weer gezond wordt?

Ben ik het helaas niet (helemaal) mee eens, ik ben overspannen/BO geraakt omdat ik veel te veel van mijn lichaam/hersenen heb gevraagd als workaholic….. niet vanwege slechts gedachten. Ik was puur overwerkt.
Het stoplicht model is een goed model inderdaad om je grenzen te checken. Je kan een timer aanzetten elk kwartier om te checken hoe je je voelt en wat je behoeften zijn op dat moment.
Luister goed naar het fluisteren van je lichaam zodat het niet hoeft te schreeuwen

Kortgezegd: bij klachten zou ik afbouwen. Heb je een aantal goede dagen achter elkaar zonder klachten, dan heel rustig opbouwen weer. Je kan de 20-3-20 regel hiervoor toepassen.

Wat houdt de 20-3-20 regel in? Heb je een goede dag, doe dan tot 20% meer dan je basisniveau. Op een slechte dag doe je 20% minder. Heb je 3 goede dagen achter elkaar waarbij je 20% meer aankon, dan kun je dat als het nieuwe basisniveau aanhouden met inachtneming van leefregels die de ergotherapeut meegeeft. Het kan wel een aantal weken duren voordat je 3 goede dagen elkaar hebt.

En ik was ook Puur overwerkt door het soort werk ook. Zat dagen lang aan de telefoon en achter de pc. Hersenen helemaal overbelast. De hersenen zijn niet gemaakt om continue overbelast te raken, wat voor elke spier geldt natuurlijk. Het online artikel te vinden op Google legt dit goed uit: JONG EN OPGEBRAND, VREEMD? OF TOCH NIET!?

Ik moet gewoon na 4 weken weer opbouwen werk
Ik ben er niet aan toe voel ik
Maar ik moet bizar toch

Ik was ook aan het werk en ging dan naar huis als het niet meer ging, echter was dat ver over mijn grens. De arbeidsdeskundige legde het goed uit. "Jij gaat naar huis, als je batterij leeg is, dan 1,5 dag opladen" "je moet naar huis als je batterij nog gevuld is"
Ik werk nu 4 uur per dag, mag 's middags thuis rusten en dan heb ik nog wat energie voor de avond. Als dat goed gaat bouw ik langzaam een uurtje erbij, 2x per week. Gaat dat goed 2 weken lang dan 4 dagen een uurtje erbij. Vond deze tip heel fijn en werkt nu goed voor mij.

Hoi Hilde, bij mij ook duizeligheid in combinatie met druk op cq dof gevoel hoofd. Ook dat gejaagde gevoel ken ik en nog regelmatig last van. Dus m’n hoofd in z’n totaliteit blijft mij beetje parten spelen. Ik zit nu 9 maanden in mn burn out. In 2024 was ik vaste klant bij fysio, manuele en hoofdpijnpoli voor dry needling. En alles hielp een beetje, maar zeker niet weg. Nu in 2025 wil ik dat niet meer en ga voor ontspanningsmassage, voetreflexmassage. Gewoon de dingen die ik fijn vind. Wel toevallig gisteren afspraak gemaakt met een psychosomatische fysiotherapeut om te kijken hoe ik hoofd en lichaam beter op elkaar kan afstemmen. Maar of dat gaat werken weet ik natuurlijk niet. Dat laat ik uiteraard weten op dit forum.

Dus die klachten die jij benoemd ook bij mij (helaas) aanwezig en vooral in de ochtend het meest. Alhoewel de duizeligheid wel iets is afgenomen hoor.

Misschien krijg je nog tips van andere lezers wat je mogelijk nog zelf kan doen. Ik schat zomaar in dat meer lezers deze klachten hebben.

Rustig aan en rustig blijven bewegen om nek en schouders soepel te houden.

Hoi Hilde, bij mij is de duizeligheid ook echt heel erg aanwezig. Al ongeveer 3 maanden…. Vraag me af of het ook echt wel een symptoom van een burnout is?! Ik ben ook enorm moe…. Kan wel heel de dag liggen. Maar heb 2 kleine kids, dus onmogelijk. Groetjes Lara

Hi beiden,

Heel veel mensen zijn duizelig tijdens burnout. Zelf ben ik 10 maanden duizelig geweest en het begint nu eindelijk op te klaren. BIj mij was het een combinatie van overprikkeling en oppervlakkige ademhaling. Geef het de tijd, het wordt echt beter. Kan helaas wel een tijdje duren. Sterkte!

Nog niet veel helaas. Voelde me nog steeds intens vermoeid en duizelig en was nog niet uit de fight or flight

Hoi Arie, ik zit inmiddels ook 10 maanden in mijn burn out en ondanks dat ik er nog steeds niet ben en ook geen idee heb hoelang nog is er wel degelijk verschil met begin en nu.
10 maanden geleden zat ik op mn luie stoel en deed en kon ik niks. Mn lichaam totaal op slot. Emotioneel heel vaak. Nu na 10 maanden meer energie, ik wandel of fiets elke dag. Heel soms een lunch met m’n man, soms wat winkels in en paar uurtjes sauna om de 2 a 3 weken. Minder emotioneel. Mijn concentratie is iets verbeterd en mn lichamelijke klachten zijn afgenomen. Wat ik nu nog heb is mn hoofd die niet fijn aanvoelt, in de ochtend een gejaagd gevoel met hartkloppingen en moeite met ademhalen. En ook kan ik niet de hele dag van alles doen. Er moet altijd een flinke pauze ingelast worden. En zeker is het ook niet elke dag hetzelfde. Heb er ook PIEP dagen tussen hoor. Hopelijk herken je hier iets in bij jezelf. Vergelijk hoe het voor jou in het begin was en wat je nu wel kan en toen niet. Ook al is het klein en lijkt het niet veel, het is winst. Lees hier op dit forum ook de motiverende berichten, dat heeft mij ook geholpen.

Wens je sterkte toe

Zeker, heel herkenbaar. Zodra het weer even slechter ging, zakte de moed me in de schoenen. Nog steeds wel eens hoor, zij het wel een stuk minder dan voorheen.

Vandaag ook weer een rotdag na een drukke periode, enorm balen en niet vooruit te branden. Huilen, boos, geïrriteerd. Wat mij dan altijd helpt is gewoon doorgaan met alle helpende activiteiten (bewegen, hobby’s, wandelen enz), prikkels weer even wat minder opzoeken. Maar vooral: mezelf eraan herinneren dat ik toch elke keer weer uit die dip ben gekomen en het op lange termijn toch steeds beter gaat.

En die emoties de ruimte geven, maar daarna weer over op de orde van de dag. Met een podcast of een luisterboek aan iets creatiefs of een klusje doen, en dan vergeet ik de ellende weer even en kan ik het erna beter relativeren.

Mijn zus zegt altijd: morgen weer een dag.
En zelf denk ik vaak: je hoeft niet elke dag bergen te verzetten.
Wat me ook helpt is te bedenken: over een tijdje herinner ik me dit al niet eens meer.

Sterkte hoor!

Dokter of anders eens psycholoog. Op Google kan je cvs testen vinden

Eens=een

En dan uiteraard ook de vraag, wat houdt het concreet precies in, de oefeningen die je doet bij psychosomatische therapie?

Thanks….

Hoi Arie,

Zelf geen ervaring met psychosomatische therapie. Ik heb wel een paar sessies psychomotorische therapie gehad, daar gingen we een soort tai chi achtige oefeningen doen.
Ben er destijds mee gestopt omdat er plek vrijkwam om EMDR te gaan doen dat was toen voor mij nuttiger.

Als ik je klachten lees moet ik wel meteen denken aan zenuwstelsel regulatie. Schudden, trillen en je lijf via bewegingen en oefeningen signalen van veiligheid geven, kan helpen met het ontspannen van de vastzittende spieren.

Mij heeft het in elk geval de afgelopen maanden enorm vooruit geholpen.

Mocht je er meer over willen weten, google dan eens op Nervus Vagus oefeningen, Polyvagaal theorie of gewoon zenuwstelsel regulatie oefeningen.

Sterkte hoor!

Ja ik heb psychosomatische oefeningen gehad leek ook op rustige Thai Chi bewegingen. Heb het maar kort gehad psychosomatische Therapie. Ze doen nog veel meer dan dat hoor. Maar helpt wel tegen spanning om het kwijt te raken. Alleen je moet ook aan de oorzaak werken, hoe het komt dat je 24/7 spanning ervaart.

Bedankt voor jullie reacties

@Y, heb jij misschien voorbeelden van oefeningen met schudden en trillen, zodat ik me daar eens op kan richten?

Alvast bedankt…

Zeker, op Youtube is een filmpje: Kim Eng Shaking Practice, zij doet het heel duidelijk voor. Er zijn meer filmpjes te vinden maar er is eigenlijk geen goed of fout, je kan schudden zoals je zelf wilt.

Je kan ook bijv zitten je voeten laten “stampen” op de grond, of af en toe eens goed je polsen laten wapperen. Schouders optrekken en laten zakken, etc. Mij helpt het ook om tegen een kussen te schoppen, om zo mijn benen een beetje los te maken.
Of je armen omhoog en dan in een snelle beweging laten zakken alsof je hout aan het hakken bent, kan ook goed werken.
Verder dansen, springen, joggen op je plaats.. het fijne is dat je het zo intensief of rustig kan maken als je zelf wil.

Succes!

Hoi Arie, toevallig een afspraak gemaakt en kan half maart terecht. Inmiddels zijn ook daar wachttijden. Dus ik ga het ondervinden en wie weet helpt het mij. En zo niet dan stop ik toch gewoon. Ik zal het in ieder geval delen in dit forum. Dus gewoon uitproberen Arie.

Dat klinkt niet als een erg empathische bedrijfsarts zeg.. ik denk dat ze beiden een beetje gelijk kunnen hebben. Klachten van de overgang kunnen lijken op een burn-out, maar je kunt ook in een burn-out raken tijdens/mede door de overgang. Het kan dus een samenloop zijn van die factoren. Als je klachten ineens weg zouden zijn met medicatie zou je het aan de overgang kunnen wijten, maar ik vind het wel erg kort door de bocht van de bedrijfsarts. In het boek ‘de burn-out reset’ is een hoofdstuk gewijd aan burn-out en overgangsklachten. Wie weet heb je er wat aan. Sterkte!

Ik hoorde miljuschka van tv ooit zeggen dat ze naar een hormoondokter ging, waarschijnlijk progesteron ofzo kreeg en zich weer goed voelde, haar klachten leken ook op burnout maar het was overgang.

wat het bij jou is is de vraag… het is het proberen waard om ook nqqr een hormoondokter te gaan lijkt me?

succes

Dank je voor de tip van het boek.
Omdat er kanker in mijn familie zit, ben ik lang geleden met die reden op advies van de dokter gestopt met de pil. Het lijkt mij dus niet verstandig om met hormonen te beginnen. Heb voor de zekerheid wel een afspraak bij de huisarts. De bedrijfsarts gaf aan dat het mijn eigen keuze is, maar als het ze niet neem, kan hij mij niet helpen en moet ik ander werk zoeken. Het gesprek spookt de hele dag al door mijn hoofd. Voel me er nog ellendiger door. Heb jarenlang hard gewerkt, ondanks de stress wel met plezier en nu is de puf eruit. Begrijpen ze het niet op mijn werk en zelfs de bedrijfsarts wimpelt het af.

Ook nog een boekentip” het verboden woord” van Caroline Tensen. Een aanrader. Ik ben zelf van de overgang in een burn-out gerold. Dat komt regelmatig voor… Neem echt drastische maatregelen hierop want het is niet zomaar iets. Er zijn heel wat grappige boekjes te koop over de overgang maar voor iemand die echt zware klachten heeft zijn deze boekjes alles behalve grappig, helaas zijn deze ook nog vaak door vrouwen geschreven.

Begrijpelijk dat je dan voorzichtig bent met het gebruik van hormonen. Heel goed om alles nog eens met je huisarts te bespreken. Hopelijk is die wat meer betrokken en helpend dan de bedrijfsarts.

Hoi Saskia, ik denk dat iedereen op dit forum ermee te maken heeft. Maar wel erg om geen huis meer te hebben na je scheiding. Hopelijk gaat dat snel opgelost worden voor je. Een veilige plek en rust tijdens een burn-out is heel belangrijk. En misschien naar ander werk uitkijken als je daar de energie voor hebt. Ik mag aannemen dat je op dit moment ziekgemeld bent. Teveel op je bordje lijkt mij.

Sterkte met alles

Heej lief je bericht
Iemand die je snapt
Vandaag arts werk
Ik stel mij aan
Moet maandag 2 ochtenden werken beginnen
Hoe dan ? Verdrietig

Wat een rot situatie met die arts.
Kun je je niet alsnog ziek melden? Dan kunnen ze hoog of laag springen maar wat niet gaat dat gaat niet. Ze gaan je niet uit huis komen sleuren toch?
Of er voor kiezen om wel te gaan en dan duidelijk niet goed worden op werk. Dan weten ze direct dat je nog niet beter bent.

Ik vind het echt enorm naar voor je dat je je zo slecht voelt en dan óók nog voor jezelf moet opkomen. Meer begrip zou veel beter helpen.

Sterkte

Ik herken het wel. Ik kon ook maanden niet huilen terwijl ik voelde dat er veel opgekropte emotie in mij zat. Als men lichaam wat tot rust kwam, kwam ook de emotie los. Het kan me nu echt overvallen, wenen voor het minste,… maar het lucht achteraf steeds erg op. Ik zou het dus gewoon laten gebeuren en ik denk dat het een teken is dat je lichaam de ruimte vindt om te ontladen, te verwerken, te herstellen,….

Hier ook herkenbaar. Kon als ik alleen was, maar ook in een gesprek ineens in huilen uitbarsten. Ging op den duur (na een paar weken-maanden) vanzelf weer over. Vond het destijds enerzijds wel fijn, de ontlading of dat het loskwam en anderzijds soms storend omdat ik ook op plekken/momenten ging huilen waarop ik dat niet zo handig of fijn vond. Maar het hoort er voor veel mensen bij lees ik hier geregeld.

Hoi An, ik begrijp je ongerustheid hoor. Ik sik dat niet, maar mirtazapine. Heb ik eerst 2 weken laten liggen, huisarts nogmaals gesproken en toen pas begonnen. Was voor mij meer om te kunnen slapen. Maar ook ik heb grote weerstand hoor om iets voor mijn klachten in te nemen. En hier op het forum lees je niet anders over lotgenoten die hun zorg uitspreken/opschrijven. Dus ik ga zeker niet zeggen doen of niet doen. Luister naar je gevoel. En de bijwerkingen kan allemaal en ook misschien allemaal niet. Bij die van mij lees je gewichtstoename bv. en misschien ben ik een pond aangekomen, maar niet 10 kilo zoals sommige mensen op internet schrijven.

Sterkte An met je keuze maken en hoop sowieso dat je klachten minder worden, met of zonder medicijnen.

Oh ik , Burnie, schreef dat net An. Vergat m’n naam in te vullen

Hoi Anoniem

Dank je wel…die golven vind ik ook zo erg..zo even 1-2 dagen redelijk,en dan donder je weer in een gat. En de Ad. Is ook voor dat druk zijn in je hoofd,overal tegenop zien , dus ik hoop dat het helpt. + alleen zijn nu is ook niet top…..nooit bij stilgestaan!

@ Burnie …is prima …geeft toch niet !

Hoi karel,

Ik ben vandaag begonnen met 25mg. Ik ben erg benieuwd of dit iets zal doen. Ik lees vele positieve reacties van starten met ad

Hallo,

Ik ben gister ook begonnen met 50mg. Effect lijkt voor mij hetzelfde als fluoxetine. Het doet wel iets maar verwacht niet dat je in een klap genezen bent of van de overprikkeling af bent. Het maakt mij voornamelijk heel moe overdag.

Ik wil ook graag starten maar kan pas in maart naar een psychiater

Heel herkenbaar Willy en we zitten met veel mensen op dit forum in hetzelfde schuitje. Ik zit ook nu 10 maanden in BO en soortgelijke klachten in het begin. Fysiek zat ik helemaal op slot. Dat is nu iets minder, maar mijn hoofd blijft wat achter. Nu meer onrust in mn lijf, slecht slapen (heel wisselend en ik m’n vinger er niet opleggen waardoor dat komt) en nog veel spierspanningen zijkant hals en regelmatig rug. Al met al nog steeds prut. Het zou toch eens mooi zijn als er soms op z’n minst een fijne dag tussen zou zitten, eentje zonder klachten. Maar het is vooral geduld hebben.

Mag ik vragen wat je van je huisarts hebt gekregen voor je problemen met slapen? En werkt het? Misschien fijn voor lezers van dit forum. Zelf gebruik ik mirtazapine om te slapen. Ik deel een pilletje van 15 mg in vieren en meestal lukt het om dan goed te slapen. Als ik bv 2 nachten niet slaap neem ik een halve in, dus 7,5 mg.

Heel veel sterkte toegewenst en hopelijk verder opknappen. Maar dat wens ik iedereen toe op dit forum hoor. Zou toch mooi zijn wanneer dit forum niet meer nodig is. Oh ik droom weer ;-)

Haha Burnie, ik droom ook over 1 fijne dag, lijkt mij zooooo fijn, nachtje lekker slapen zonder onrust!!

Ik zou cognitieve activiteiten overslaan en
Focussen op veel rust/slapen afwisselen met fysieke en creatieve activiteiten

Cognitieve activiteiten zijn dus: lezen denken schrijven puzzelen tv kijken muziek luisteren gesprekken voeren etc. Die zou ik overslaan zolang je BO bent.


Je kan AI gebruiken om een hele lijst te vragen met fysieke en creatieve activiteiten zoals:
- yoga (nidra)
- schilderen
- kleurboek
- Spa momentje plannen
- schilderen (op nummer)
- opties zijn oneindig

Met AI bedoel ik dus bijv chatgpt

Lezen, schrijven en (niet te lang rustige) muziek luisteren helpen mij juist wel geregeld. Ook eens met bovenstaande hoor! Ik wissel beide af. En als ik voel dat ik bijvoorbeeld toch te moe of overprikkeld ben voor iets dan stop ik.

Ik lees niet te moeilijke of dikke boeken, dus geregeld young adult of een kinderboek, romannetje, wat korte artikelen uit een tijdschrift dat ik leuk vind (en plaatjes kijken). Lezen werkt voor mij juist wel ontspannend en het is fijn om even m’n gedachten te verzetten.
Hopelijk vind je ook iets wat voor jou helpt!

Ja voor ontspanning kan ik het zeker aanraden in proporties, maar niet als je overprikkeld bent. Ze schreef dat ze last heeft van overprikkeling dus dan raad ik lezen af zoals ik schreef.

Dit online artikel legt het goed uit: JONG EN OPGEBRAND, VREEMD? OF TOCH NIET!?

(Ja de Titel is in hoofdletters :-)) je kan het googlen

Dan ben ik het helemaal met je eens hoor anoniem, had over de overprikkeld heen gelezen zie ik nu.

Of wacht nee, ze geeft aan dat tv en gesprekken teveel prikkels geeft. Dus dan blijf ik bij m’n eerste antwoord. Hoe dan ook: alle tips en inzichten zijn welkom lijkt me.

Ja dat valt onder cognitieve activiteiten.
Ik zou zeggen: test wat voor jou werkt en hoe lang het goed voor je werkt. Het gaat om een juiste balans. Merk je dat je door lezen teveel klachten krijgt, stop er dan tijdelijk of zvm mee. Als je het online artikel heb gelezen snap je wat ik bedoel.
Zeker iemand kan zelf nav tips een afweging maken :-). Alleen maar fijn dat we onze ervaringen delen!

Ik kon ook een tijd geen boeken lezen, tv kijken, puzzelen, of überhaupt iets doen waar ik m’n ogen bij nodig had. Wat heb ik me verveeld! Uiteindelijk ben ik begonnen aan luisterboeken. Geen spannende of ingewikkelde boeken, maar ‘saaie’ boeken van vroeger. Vooral in het Engels zijn er veel gratis luisterboeken te vinden.

Ik denk dat we, eenmaal na burnout, altijd eerder stress klachten zullen ervaren dan een gemiddeld iemand.

Maar ik zou zeggen als je je (al dan niet aangepaste) leven zo kan leven als je wilt zonder buitensporige stressklachten dan ben je eruit.

Goeie vraag. Ik denk dat het altijd wel een onderdeel in je leven blijft. Maar laten we hopen zonder alle klachten, dat zou fijn zijn

Zie verhaal van oa Taco, Erik/Eric, William etc

@anoniem, waar kan je die verhalen zoeken? Ik kan ze niet zo snel terugvinden

Pagina 2 staan ze

Als ik hier ooit uit ben hoop ik eraan te denken om nog eens op dit forum terug te keren met een ‘hersteld-verhaal’. Merk dat ik me daar op dit forum ook wel aan optrek als die of andere hoopvolle verhalen en tips voorbijkomen.

Ik beloof het zelfs als ik van die ellende af ben om dit even door te geven op dit forum. Dan zal ik precies vertellen hoe ik me dan voel. En dan hoop ik dat dit helpt om erin te blijven geloven dat het goedkomt. Maar voor nu moet ik nog even bikkelen en doorbijten grrrrr

Ik heb 'm al eerder gepost als antwoord op medelotgenoot, hoe te leven, accepteren en hoop te houden. Zo is de enorme onrust bij mij uiteindelijk, stapje voor stapje afgenomen. Maar het is écht je eigen proces, creëer de voorwaarden voor je eigen herstel .

Leven als een koe in de wei. Veel rusten, liggen met je ogen dicht op de bank. Afgewisseld met even bewegen. Vervelen, wel elke dag even sociaal contact. Goed naar lichaam luisteren, het hoofd wil van alles.
Ik ben door de hele hel die burnout heet heen gegaan maar ben op de weg terug. Mijn herstelsysteem, fight/ flight modus vindt de balans weer. Door heel veel rust tegenover járenlange overbelasting van lichaam en geest te zetten. Wauw, ik merk langzaamaan zo'n ontspanning ! Het gaat echt over en ik zie het als een cadeautje. Ben er nog niet, maar op de goede weg... Wat een bewustwording, in februari is het drie jaar geleden dat ik opgebrand raakte.

Hou vol allemaal, het komt goed! Echt...
Eric

Plaats ze nog even ter herinnering, houvast ! groet Eric

Aanvulling in diezelfde post over mijn gevoel er nooit meer uit te komen, dit is t voor de rest van mijn leven. Al die gedachten gaan weg, heus.

Het idee en gevoel er nooit meer uit te komen, is heel herkenbaar. Ik heb zelfs een moment gehad dat ik dacht dat het leven geen zin meer had, wat doe ik hier nog als iedereen om mij heen doorgaat. Direct heb ik mijn psycholoog, familie en vriendenkring van deze gedachte op de hoogte gebracht. Het is niet zo dat ik daadwerkelijk een einde wilde maken aan mijn leven, maar ik schrok wel van deze gedachte. Uitspreken van deze gedachte naar mijn dierbare, behalve mijn dochter uiteraard, heeft lucht gegeven. Ik ben geen persoon die makkelijk hulp vraagt, maar doe het alsjeblieft. Je bent sterk als je hulp vraagt. Let erop om van beter worden niet weer een opgave, werk te maken, dat is ook niet helpend. Accepteren dat het nu zo is, lastig hoor, maar echt essentieel. Rust, slapen (lastig in t begin), op de bank liggen, vervelen en dat bewust zijn, beetje bewegen en eraan toegeven. Pas toen dit mij lukte, voelde ik langzaam meer energie. Ik wandel, zwem en roei nu weer rustig aan en dit geeft vertrouwen . Ga na elke activiteit rusten, dikke siësta om te merken weer verfrist wakker te worden. Blij weer met de dag. Morgen zie ik wel weer verder.

"Als je minder denkt, kun je veel meer dan je dacht "

Hou vol lieve mensen, het komt goed ! xxx

Ik werk niet, zit in de WIA. Heb vreselijke moeite gehad om ook dat te accepteren. Vrijwilligerswerk geprobeerd, want ik moest erbij horen. Werken, functioneren.
Uiteindelijk rust en ruimte om mij heen kunnen creëren, duurzaam herstel als enige inzet. Dan pas kan ik weer denken aan werk.

In t begin luisterde ik naar rustige muziek, ook omdat ik veel piekerde. Maar uiteindelijk komt het lichaam en het hoofd alleen tot rust als je NIETS doet. Liggen op de bank, met je ogen dicht. Heel lastig in t begin !!

Yin yoga nidra heeft mij ondersteund bij het bewust worden van mijn gedachten, mijn gedachtestroom. Ik mediteer 's ochtends en 's avonds. Ik heb veel ademwerk gedaan. Goed leren ademen, door je neus. Je middenrif gebruiken, dat is je grote ademhalingsspier. Nu kijk ik uit naar de momenten van meditatie en ervaar ik veel meer rust.

Dit is mijn weg, mijn proces van bewustwording en rust vinden. Probeer jezelf niet teveel in de weg te zitten, heel lastig allemaal !!

Maar het komt allemaal goed.

Ik zou graag met iedereen delen wat en hoe ik het allemaal doe, het uit willen schreeuwen wat helpt en niet helpt. Maar omstandigheden en persoonlijke aard zijn van invloed op je eigen herstel.

Radicale acceptatie en veel rust, rust en rust. Afgewisseld met gedoseerd, bewegen. Creëer je momenten van rust. Voel wat je gedachten/ angsten met je lichaam doen. Probeer dan diep in te ademen een aantal keer en word je bewust van je ademhaling. Ga je ademhaling tellen en laat de angst/ gedachten gaan. Durven te voelen was een openbaring voor mij. De focus op de ademhaling een manier van omgaan met deze gevoelens. En bewustwording, wie ben ik nu eigenlijk. Loodzware maar, voor mij noodzakelijke reis.

Hou vol iedereen, het komt goed xxx

Ja, ik heb dit “avontuur” overleefd kan ik na 2 jaar zeggen.

Kan niet meer wat ik kon (fysiek) maar werk weer volledig en maak verre reizen. Sporten en 3x in een weekend iets afspreken is er wel niet meer bij.

Mijn lichaam geeft dat aan en moet nog steeds doseren. Hierdoor geniet ik wel meer van de dingen die ik wel kan en van het leven in het algemeen.

Rust, veel rust, mindfulness , ander werk, en eerst voor mezelf kiezen zijn mijn belangrijkste medicijnen geweest.

Lieve allemaal,

Ter opfrissing en ondersteuning. Ik ben niet veel meer op de site.

Je bent genoeg, het is goed, alles is goed... Vertrouw op het proces, zit jezelf niet teveel in de weg. Je lichaam probeert je iets duidelijk te maken.

Hou vol, liefs Eric

@Eric

Ben nu aan het opbouwen op het werk maar merk dat dit me weer sloopt. Zoveel negativiteit.
Had jij ook veel last van hartoverslagen?
Zo dankbaar dat je dit weer post. Trots op jou!
Zit in gigantische dip voor mijn gevoel en dan toveren jouw berichten weer een glimlach en geven me weer hoop!


🙏 Een medelotgenoot

Dank je wel Eric, dat geeft de mens weer moed. Daarom ook zo belangrijk om soms van iemand te horen die een burn out “overleefd” heeft hoe de vlag erbij hangt. En ik snap dat je niet regelmatig op dit forum zit hoor, uiteindelijk is het de bedoeling dat je weer gaat genieten van alle mooie en fijne dingen van het leven, maar dan zonder gedoe. Maar bedankt voor jouw verhaal.

Bedankt voor het delen van jullie verhalen Eric en X. Fijn en goed om te lezen voor iedereen die nog niet zover is. En geeft ook weer wat vertrouwen voor de toekomst.

Bedankt voor het delen van je ervaring Eric, maar wat een lang proces heb je gehad! Respect, hoor

Mag ik vragen wat jullie leeftijd is, ben zo benieuwd of leeftijd verschil maakt voor de snelheid van herstel.
Vind het ook enorm moeilijk om hulp te vragen, mijn omgeving begrijpt het niet echt en ik wil ze niet steeds belasten met mijn "gezeur".
Ik kijk echt uit naar de 1e dag dat ik opsta met het gevoel dat ik een beetje meer energie heb.
Iedereen zegt wel "ga leuke dingen doen" maar een de kleinste huishoudelijke klusjes of een wandelingetje van 20 min kost al enorm veel moeite terwijl ik een paar jaar geleden de 4-daagse in Nijmegen heb gelopen.
Bizar hè, hoe je lichaam nu zo uitgeput kan zijn!
Doe ook ademhalingsoefeningen en meditaties, af en toe yoga.
Elke dag is anders afhankelijk hoe vaak ik wakker heb gelegen s'nachts, pfff.
Maar door jullie medestrijders houd ik de moed er maar in....

Toch een fijne dag allemaal, geniet van het zonnetje buiten!!

Helen

@ Een Medelotgenoot : ik heb tot twee keer toe de ambulance voor laten rijden. Hartslag, ademhaling, alles in de war. Niks aan de hand.
Ik ben 57 jaar en was een kei op het werk in trekken aan het dode paard ! ;-)

Mazlov :

onbewust, onbekwaam
bewust, onbekwaam
bewust, bekwaam
onbewust, bekwaam

Vond ik ook helpend, waarnemer worden van je eigen proces. Niet teveel in mee laten slepen want het is nl toch zoals t is. Klinkt heel makkelijk, maar is erg lastig. Observeer je gevoel en ADEM. Kun je iets doen om het moment ietsje fijner te maken ? Al is t maar iets héél kleins.. een lekker kopje thee zetten en daar écht bij zijn als je daarvan geniet.

Hang in there, liefs Eric

@Eric 🙏

Een medelotgenoot

Eric,

Heb respect voor de manier hoe jij hier doorheen gaat en deze reis neemt! Heb veel aan je herstel-tip-terugval-hart onder de riem verhalen.

Ik denk vele met mij hier!

Wat mooi om te lezen Eric het geeft een mens weer moed ik zit er nu ruim 17 maanden in een burnout en valt niet mee heb ook goede dagen en soms terugval maar blij dat ik lees dat het met je goed gaat bedankt voor je positieve verhaal groetjes

Lees mee

Hoi anoniem,
Ik reageer omdat ik je verhaal heel erg herken. Ik had ook enorme angst om gek te worden, angst voor de angst eigenlijk. Ik heb 2 jaar en 4 maanden antidepressiva geslikt (sertraline) en de angst is helemaal over. Geen zorgen: dat heeft geen 2 jaar geduurd hoor, de angst zakte binnen een paar maanden al en zo nam het geleidelijk aan steeds meer af.

Sinds vorige week heb ik het helemaal afgebouwd. Ik durf allang weer alles, alleen zijn sommige dingen nog wel te intensief, maar niet vanwege angst. Ik ga gewoon weer alleen overal heen, met de auto, op de fiets of lopend. Terwijl ik in die periode van angst niet eens alleen in huis durfde te zijn.

Het heeft mij dus zeker geholpen, al heb ik ook veel “gewoon” moeten doen om van de angst af te komen. Gewoon gaan, proberen, binnen het kader van wat er nu lukt en wat je kan.
Conclusie: AD is voor mij een goede ondersteuning geweest maar ik heb daarnaast ook nog heel hard moeten werken aan mijn herstel. En ben blij nu helemaal van de AD af te zijn en het weer op eigen kracht te kunnen.

Sterkte en hopelijk heb je hier iets aan.

Als je nog wel een burn-out hebt dan zou ik meer rust en ontspanning aanraden afwisselend met fysieke en creatieve activiteiten, cognitieve activiteiten zou ik overslaan. De paniekaanvallen zonder gedachten zijn dan een sein dat je brein te overbelast is en meer rust nog heeft. Daarom hielp bij mij AD niet.

Verder, als er geen burn-out meer is en je alleen angstgedachten hebt om bijvoorbeeld gek te worden: steeds meer in hele kleine stapjes activiteiten uitbreiden. Exposure therapie noemen ze dat. Dit doen ze bij mij mensen die een paniekstoornis hebben, ofwel angst hebben terwijl er helemaal geen echte goede reden is om ergens bang voor te zijn.
En het volgende online artikel kan ik aanraden: Piekeren. Waarom je het doet (en hoe je ermee stopt)

Dus in dat laatste geval zou je dus wel ook aanvullend AD kunnen proberen

Mag ik vragen wat paniekaanvallen zonder gedachte zijn? Wat bedoel je daarmee? Ik heb bijv geen paniekaanvallen meer maar wel een grote angst daarvoor

Je ervaart fysiek spanning en stress/paniek maar je hebt geen angstgedachten omdat je er niet tegen op ziet om een activiteit te ondernemen.

Dus in jouw geval zou ik eerst dat online artikel aanraden. AD zou je kunnen proberen daarna.

Men lijdt het meest door het lijden wat met vreest. Ofwel je lijdt meer door je gedachten, dan dat er daadwerkelijk een reden is om ergens bang voor de te zijn. Soms staan onze gedachten wat strakker afgesteld, maar is er totaal geen reden om ergens bang voor te zijn.
Lang lang geleden was er meer gevaar in het leven door bijv dieren die een gevaar vormde maar dat is nu helemaal niet meer aan de orde alleen zijn onze hersenen niet helemaal vaak mee geëvolueerd.
Dus je mag ze vanaf nu wat minder serieus nemen je gedachten.

Aanvullend: “Je ervaart fysiek spanning en stress/paniek maar je hebt geen angstgedachten omdat je er niet tegen op ziet om een activiteit te ondernemen of je hebt geen gedachten als ‘ik ben gek aan het worden”. Als je paniek niet gegrond is dan heb je een paniekstoornis. De tips heb ik gegeven.

Y. Ben jij uit je Burn-Out?

Vind ik lastig te zeggen, want wanneer ben je er echt uit? Ik werkte fulltime in het basisonderwijs toen ik uitviel. Nou, dat kan ik absoluut nog niet.
Maar ik ben lang niet meer zo op, uitgeblust, gesloopt, wanhopig, doodmoe als toen ik echt nog middenin de BO zat.

Kortom ik denk dat ik nu vooral nog restklachten heb. Maar helemaal 100% de oude ben ik niet. En dat word ik ook niet meer. En wil ik ook niet meer worden! Want die persoon wilde veel te veel verantwoordelijkheden dragen en ballen in de lucht houden.

Gevoelsmatig ben ik grotendeels uit mijn burnout. Als ik de vragen en klachten van anderen hier lees, merk ik dat ik dat stadium voorbij ben.
Klachtenvrij ben ik echter (nog) niet.

Aan het werk ben ik ook nog niet. Wel toevallig vanochtend een sollicitatie gehad voor ander werk. Hopelijk wordt dat wat en kan ik weer wat gaan opbouwen.
Denk dat ik er gevoelsmatig pas echt “uit” ben als ik weer wat uurtjes per week werk.

Maar ik heb meer balans gevonden en ik kan, binnen het kader van mijn energie, alles doen wat ik wil. Met mate en voldoende rust lukt het allemaal weer.
Ik haal veel uit het motto: ‘you can do anything, but not everything’.
En op mindere dagen zeg ik tegen mezelf: je hoeft niet elke dag bergen te verzetten.

Het is heel gek maar je “voelt” het wanneer je eruit aan het komen bent. De zwaarte is eraf, dingen gaan weer meer vanzelf. Je gaat merken dat je weer kunt lachen, zingen en genieten.
Lichamelijke functies beginnen weer op gang te komen (niezen, boeren, beweging in je buik, geeuwen, zuchten). Je lijf gaat signalen geven dat het zich veilig begint te voelen. Je gaat weer makkelijker en beter slapen.
Als ik dat als maatstaaf zou nemen, zou ik zeggen: ja ik ben er uit.

Sorry heel verhaal weer maar ik kan het niet echt korter beantwoorden eigenlijk!

Sterkte en liefs

Heel verhaal Y, maar wel een goed verhaal. Goed uitgelegd en ik herken me deels hier ook in. Ben er ook nog lang niet, maar voel dat er iets is veranderd.

Dankje Burnie! Ja je slaat de spijker op zijn kop: je voelt de verandering.
Fijn om te horen, hoop dat je steeds meer de goede kant op gaat :)

Hoi Y.
Heb je verhaal nod eens gelezen,

Heb nu toch besloten met de Ha. Dat ik van 10 naar 20 mg paroxetine ga. Heb nu een jaar 10 mg…doet wel wat,maar niet genoeg denk ik.🤔 ik hoop dat ik van die extra 10 mg niet veel bijwerkingen krijg🙈. Moet over 1 week terug komen. Heb wel als het nodig is…wat oxazepan erbij,maar liever niet natuurlijk.
Vind dit alweer spannend,eng….huilen. Iemand ervaring met ophoging? Nog tips ? Moest het ff krijt !

Hoi An,

Goed van je dat je deze stap gaat proberen te zetten! Hopelijk pakt het goed uit en kom je wat meer tot rust hierdoor.
Ik had niet dezelfde medicatie als jij maar ik heb wel ervaring met ophogen van de dosering. Voor zover ik me kan herinneren vond ik dat wel meevallen. Ik merkte wel altijd de eerste week weer wat meer bijwerkingen, bij mij vooral darmklachten en een droge mond.
Maar het wende vrij snel.

Heel begrijpelijk dat je het spannend vindt! In mijn ervaring valt opbouwen best wel mee. Omdat je ook de voordelen weer gaat ervaren.

Succes, zet hem op! Ik weet zeker dat je dit kan.

Ik ben ten einde raad ik zit sinds een jaar thuis met een burn-out. Ik ben inmiddels alleen maar meer weggezakt. De meeste stressfactoren zijn weg, maar niet allemaal.

Ik ervaar op dit moment zoveel lichamelijke klachten dat ik er overtuigd van ben dat ik een ernstige ziekte heb bijv. ALS. Ik ben wel meerdere keren bij de neuroloog geweest en deze heeft me doorverwezen naar de psychiater voor AD. Daar ga ik waarschijnlijk vandaag mee starten. Maar ik ben zo bang dat ik wel ziek ben.. ik ben echt ten einde raad. Ik heb het gevoel dat mn spieren minder voelbaar zijn, alsof ze aan het vervangen zijn. Herkent iemand dit bij een burn-out? Ik kan ook amper nog slapen echt een paar uur per nacht maar. Alleen maar angst, nachtmerries en slapeloosheid.

Ja dat herken ik slappe spieren en gevoelloosheid oa bij een burn out. Als je neuroloog of arts ALS heeft uitgesloten dan heb je het niet en dan hoef je er geen zorgen meer om te maken.

Hoi Y.

Dank je wel voor je bericht…
Dan zal het wel meevallen, heb nu een nieuw hoofdstuk aangemaakt hierover voor anderen…misschien heb iemand er ook wat aan. Paroxetine ,de ha. Zei dat ik 20 mg moet nemen sinds donderdag ,ipv. 10 nu 20 mg.🤔paroxetine. Ik neem deze bij het avond eten altijd, dan hoop ik dat ik er niet zoveel last van krijg/ heb. Spieren en angst kan meer zijn de eerste dagen zei de Ha. En oxazepan 2x 5 mg ,of zo als je het nodig vind.
Alles is een berg….lijkt het wel !🙈🤷‍♀️ dank je ! Ik lees je

Hi Y.

Welke AD heb jij geslikt en welke hoeveelheid?
Hoe was de op en afbouw voor jou?

Hoi An, ik slik inmiddels al 40 mg paroxitine.
Wel nadat ik telkens minderen wilde. Dit doe ik niet meer. Heb het nodig om weer stabiel te worden. Dus 20 is nog niet zoveel hoor.
Houd moed.

Hoi Jacoba

Ik hoop dat mijn hoofd wat rustiger wordt,en minder angstig / overal tegenop zien . Volgens mij doet het wel al wat,🤔 maar de spierpijnen in benen en moe zijn , voel ik ook. Ik weet dat het eerst wat slechter ,of meer angst geeft, maar neem dan 5 mg oxazepan om het op te vangen. Heb jij dat ook gehad .? Ook het onrustige, zenuwachtig…minder eetlust,misselijk etc.
Slik je dit al lang?
Lees je graag

Heel herkenbaar, ik had dat ook vaak in de auto. Denk omdat je dan niet jezelf kan afleiden van je gedachten. Ik ging dan al helemaal bedenken van: oke als het niet gaat, dan ga je op de vluchtstrook staan en bel je iemand die je kan steunen (in mijn geval mn vader).
Dat is nooit nodig geweest, ben altijd gewoon veilig op bestemming aangekomen hoe bang ik ook was.

Ja dit gaat echt over naarmate je stress daalt. Of soms zal er zo’n gedachte opkomen en doet het je niks meer, en gaat hij net zo snel weer voorbij. Ik had dit ook nooit ervaren voor de BO, nooit problemen gehad in de auto.

Het is moeilijk om te leren dat je gedachten niet de waarheid zijn en dat ook daadwerkelijk te voelen. Maar het komt vanzelf, met de tijd.

Sterkte!

Heel erg bedankt voor je antwoord geeft hoop en geruststelling Y!

Ik herken het dat ik soms moet nadenken bij het traplopen hoe het ook alweer moet, het gaat dan niet vanzelf ofzo. Dus niet in de auto maar wel een andere normaal automatische beweging

Misschien heb je wat aan de tips in de reacties uit verhaal 1654

Ik kan helaas de verhalen niet vinden

Ze staan op pagina 1. Maar ik heb de reactie voor en gekopieerd:


Als je nog wel een burn-out hebt dan zou ik meer rust en ontspanning aanraden afwisselend met fysieke en creatieve activiteiten, cognitieve activiteiten zou ik overslaan. De paniekaanvallen zonder gedachten zijn dan een sein dat je brein te overbelast is en meer rust nog heeft. 



Verder, als er geen burn-out meer is en je alleen angstgedachten hebt: steeds meer in hele kleine stapjes activiteiten uitbreiden. Exposure therapie noemen ze dat. Dit doen ze bij mij mensen die een paniekstoornis hebben, ofwel angst hebben terwijl er helemaal geen echte goede reden is om ergens bang voor te zijn.


En het volgende online artikel kan ik aanraden: “ Piekeren. Waarom je het doet (en hoe je ermee stopt)

 “

Paniek aanvallen zonder gedachten zijn: Je ervaart fysiek spanning en stress/paniek maar je hebt geen angstgedachten omdat je er niet tegen op ziet om een activiteit te ondernemen. 



Men lijdt het meest door het lijden wat met vreest. Ofwel je lijdt meer door je gedachten, dan dat er daadwerkelijk een reden is om ergens bang voor de te zijn. Soms staan onze gedachten wat strakker afgesteld, maar is er totaal geen reden om ergens bang voor te zijn.
Lang lang geleden was er meer gevaar in het leven door bijv dieren die een gevaar vormde voor de mensheid maar dat is nu helemaal niet meer aan de orde alleen zijn onze hersenen niet helemaal vaak mee geëvolueerd. 
Dus je mag ze vanaf nu wat minder serieus nemen je gedachten.


Aanvullend: “Je ervaart fysiek spanning en stress/paniek maar je hebt geen angstgedachten omdat je er niet tegen op ziet om een activiteit te ondernemen of je hebt geen gedachten als bijv ‘ik ben gek aan het worden of ik kan het niet”. Als je paniek niet gegrond is dan heb je een paniekstoornis.

Het online artikel vind je op Google

Hoi Herman, het lijkt alsof ik mijn eigen verhaal lees. Nu ook weer dag 14 van een terugval, waarin ik weer ‘s nachts wakker wordt, me opgejaagd voel, heel veel last heb van brainfog, en waarbij ik me na 10 min lopen weer uitgeput voel. Ik ben zelf ook ongeveer 1.5 jaar onderweg. Ik werk nog niet maar kon voor de terugval de dagen redelijk goed doorkomen, was ook wat minder snel overprikkeld, normale hartslag en sliep vooral ook een stukje beter. Werken deed ik nog niet. Hoe zagen jou dagen eruit voor die terugval toen je je redelijk goed voelde? Hoe vulde jij die in? Ik herken de frustratie en ook ik pieker me de afgelopen weken suf of het wel goed komt want op deze manier is geen leven. Sociale contacten zijn nu bijna nul, kan er niet echt zijn voor mijn zoontje en kan eigenlijk weinig.. het zou een keer structureel beter moeten gaan maargoed dat zie ik nu ook weer somber in dus herken je gevoel heel erg. Sterkte!

Hoi Herman, heel herkenbaar voor veel lotgenoten hier op dit forum. Ik denk dat de meesten wel 1 of meerdere terugvallen heeft gehad. En de twijfel die je hebt over gaat dit mn “nieuwe” leven worden heb ik ook. Ik vraag me ook regelmatig af waar zit ik nou in het proces. Het begin is duidelijk, maar waar stopt het een keer. Zo moeilijk. Ik zou dat wel willen weten, dan kun je je focussen op die stip op de horizon. Maar, en dat heb jij denk ik ook, is dat het nu anders voelt dan in het begin. Niet meer zo zwaar. En terugval is vooral dat zware minder lang aanwezig. Blijf je focussen op je vooruitgang die je geboekt hebt (en die zijn er vast) en af en toe buien hebben van uitzichtloosheid die heb ik iig ook en dat mag er ook even zijn. Maar degene die een burn out hebben doorlopen zeggen allemaal HET GAAT OVER! Daar denk ik dan maar aan. Heel veel sterkte en ook met jou komt het goed.

Dank voor jullie reacties!

@S: Ik werk nog wel maar ongeveer 2,5 dag vanuit huis en ik heb over het algemeen een vrij lage werkdruk. Dit gaat normaal aardig maar ook op goede dagen is het daarna wel klaar. Over het algemeen doe ik dus wat werk en ook wel wat dingen in en rondom het huis, 's middags probeer ik een aardige wandelling te maken met de hond en 'S avonds na het eten doe ik eigenlijk niets meer.

Ik ben ongeveer 2 jaar geleden geëmigreerd voor meer rust (ironisch). Dat heeft nu wel als voordeel dat ik hier nog niet veel sociale contacten heb en dat ook bewaar voor na de burnout omdat ik er nu toch niet echt energie voor heb. Hier staat wel tegenover dat als in de zomer familie/vrienden langskomen of ik zelf in Nederland ben zoals bijvoorbeeld met kerst het echt overvol is qua sociale activiteiten wat resulteert in begrijpelijke terugval. Nu hoopte ik alleen dat de "kerstterugval" eindelijk voorbij was gezien alles vorige week top ging.

Hoe zien jouw dagen er normaal gesproken uit op het moment? Jij ook veel sterkte!

@Burnie: Klopt, het voelt anders. Mentaal iets minder heftig (maar nog steeds klote). En de wetenschap dat de terugvallen gelukkig geen 6 maanden duren wat mij de eerste fase voor mij wel zo was. Maar soms is het helaas moeilijk te geloven dat het overgaat als je "het werk" gedaan hebt.

In mijn geval weet ik waar het van komt en dat is opgelost. Daarnaast zien mijn dagen en mijn hele leven er nu totaal anders en veel rustiger uit, wat me goed bevalt en ook na de burnout in grote lijnen zo blijft.

Het is alleen lastig te accepteren en eigenlijk ook wel te begrijpen dat de klachten inclusief terugvallen zo ontzettend lang aanhouden. Wel is het zo dat ik voor de inmiddels 1,5 jaar burnout echt wel meer dan 5 jaar overspannen was en dat zelf niet herkende dus ongelofelijk lang door ben blijven rennen. Hoe zit dit bij jou?

Met terugwerkende kracht realiseer ik me nu ook dat dit alles al eerder is begonnen dan nu mijn 10 maanden burn out. En wat je ook zegt, gewoon door rennen he. Maar dat past ook ergens bij mij, of is dat een opvoedingsdingetje hmmmm.

En wat ironisch indd dat je bent verhuisd om meer rust te krijgen.

Mijn burn out is begonnen vlak voordat ik met pensioen zou gaan en ja ook dan kan dat nog. Ik had al mijn verlof al opgenomen en was dus al vrij. Dus je zou zeggen die heeft rust. Maar het venijn zat weer eens in de staart. Ik kwam zelf uit een giftige werkomgeving en heb TE lang geprobeerd dit goed te krijgen. Uiteraard niet gelukt met als resultaat een burn out. Nu officieel met pensioen en ik kan nog niks. Ach en zo hebben we allemaal ons verhaal.

Ter aanvulling nog even. Voor mijn burn out had ik een heel leuk en sociaal leven. Veel vrienden waar ik mee op pad ging. Ben dol op theater, dagjes uit, sporten, etentjes en vakanties en weekendjes weg. En van dat alles is niks meer over. Nu wandel ik, ga met m’n man heel soms ergens lunchen, maar dan moet het daar niet druk zijn. En verder ben ik aan huis gekluisterd. En als ik nu om me heen hoor van mensen over te drukke banen of stress, dan zou ik wel willen schreeuwen ga weg, ga wat anders doen of leer afstand te nemen voordat het te laat is.

@Burnie: jeetje sterkte. Nu heb je eindelijk tijd te genieten en kan het niet. Ergens zit er wel overlap in ons verhaal. Ik rende jaren door, steeds minder energie compenseerde ik met koffie, afleiding, koude douches of heel hard sporten. In sociale situaties had ik de gekste klachten en daar dronk ik dan een paar biertjes tegen. Ik ging er vanuit dat het tijdelijk was en na emigratie allemaal vanzelf weg zou vallen.

En juist een aantal maanden na emigratie (en ook al wel wat meer rust) kwam de defenitive klap, wat dus vergelijkbaar is met jouw pensioen.

Ik denk dat er wel iets is dat met wat meer rust je lichaam eindelijk beter gehoord wordt en dat daardoor dus juist een Bunout zich kan ontwikkelen.

Denk dat we ons lesje wel hebben geleerd. En je stress bron giftige wekgever is met je pensioen al opgelost. Maar helaas duurt het erg lang voor we hersteld zijn.

@Burnie: ik zie nu je tweede deel. Ook dat herken ik wel. Mijn sociale leven is beperkt maar smiddags een wandeling met mensen of lunchen gaat vaak redelijk. Maar savonds in een druk restaurant zit ik echt me tijd uit te zitten door klachten en de volgende dag verrot dus dat is niet de moeite momenteel.

En wat betreft werk bij andere mensen. Ik denk dat dit dan wel weer een goede les is. Ik was zelf ook erg met carrière en eerlijk gezegd ook wel geld bezig.

Burnout leert wel prioriteiten stellen. Gezondheid is het belangrijkste. Ik verdiende een flinke boterham maar wat heb ik eraan als ik me constant klote voel. Vandaar dat ik fors minder ben gaan werken, maar dat is helaas niet voor iedereen mogelijk.

En ik heb ook wel als mijn partner zich heel druk maakt om kleine dingen of het werk naar mijn mening te serieus neemt je inderdaad wilt waarschuwen.

HI,

Mijn eerste reactie hier. Fijn om al deze verhalen te lezen. Net ook een 'terugval' gehad na toch te snel te zijn begonnen met werken en toen het iets beter met mij ging (yoga'de weer, energie kwam weer op) ging mijn vrouw onderuit. Vind het vooral erg zwaar nu dat ik er zo weinig voor mijn zoontje van anderhalf kan zijn. Dat lezen bij iemand hierboven raakt me wel. Zo graag willen, maar dat willen zit vaak in mijn hoofd. En als ik weer energie heb knal ik toch vaak te snel weer in de doe-modus. Heb gelukkig wel echt vertrouwen en hoop dat dit beter gaat komen. Zit in in therapie en start volgende week met CSR methode rond burn-out, hoop dat dat een stuk praktisch herstel/opbouw methode gaat geven want alles zelf doen vind ik lastig.

Voor jullie allemaal het best in elk geval en je bent niet alleen!

Ik kan een ergotherapeut of psycholoog aanraden, wat vergoed wordt, die je kan helpen met een vaste routine icm de “ 20-3-20 regel” die je kan je googlen.

Wat houdt de 20-3-20 regel in? Heb je een goede dag, doe dan tot 20% meer dan je basisniveau. Op een slechte dag doe je 20% minder. Heb je 3 goede dagen achter elkaar waarbij je 20% meer aankon, dan kun je dat als het nieuwe basisniveau aanhouden met inachtneming van leefregels die de ergotherapeut meegeeft. Het kan wel een aantal weken duren voordat je 3 goede dagen elkaar hebt.

Dat is beter dan een burn-out coach of CSR methode waar je veel geld aan kwijt bent

En tips uit verhaal 1652 kan ik aanraden

@Patrick: Welkom.. Een beetje gek om te zeggen want je wil natuurlijk niet een burnout forum nodig hebben. Maar ik denk dat we eenmaal in burnout veel steun en hulp van lotgenoten onderling krijgen en geven! Je stukje over graag willen en op goede dagen in doe modus schieten is heel erg herkenbaar. Lastig om mee om te gaan. Ik heb dat zelf ook richting mijn partner die me door en door steunt en al zo lang. Dat als ik dan een goede dag heb ik ook meteen veel terug wil doen met klusjes in en rondom het huis of veel leuke dingen.

@Anoniem, die 20-3-20 regel klinkt goed en ga ik mee aan de slag. Zoals gezegd ga ik op goede dagen toch wel vaak ruim over die 20% heen dus daar valt misschien nog wat winst te halen!

Ja het is een blijft afremmen maar deze regel is nu mijn houd vast om te voorkomen dat ik teveel terug val of te snel ga. Liever iets te rustig opbouwen dan te snel. Goed je bewust zijn van de consequenties als je te snel gaat, of meer doet dan je nu aankan.

Je kan die 20% je toepassen door 20% meer taken te doen of 20% meer bezig zijn qua tijd in minuten.
Ook raad ik aan zwaardere taken zvm door te schuiven. Dus minder zware taken als eerst. En naarmate je meer hebt opgebouwd lukken de zwaardere taken uiteindelijk ook beter, waar je meer kracht bij moet zetten, maar ik zou die in het begin zvm uitstellen. Om maar een voorbeeld te noemen, een doekje over de tafel halen is minder zwaar als stofzuigen.

En nee een burn-out is niet levenslang. Maar ik denk wel dat je rekening moet houden dat er misschien een kans bestaat dat je voor 95% hersteld ipv 100%, maar dat is een beetje mijn gedachten erover. Om maar een voorbeeld te noemen, ik ging vroeger op stap tot 4 uur in de nacht of langer. Ik verwacht niet dat ik dat nog kan in de toekomst tot zo laat. Vind ik dat erg? Nee helemaal niet, ik wil fris en fruitig door het leven gaan en geef niks om tot diep in de nacht aangeschoten mij in kroegen te begeven. Ik sluiter liever de avond nu rustiger af, ben ook al wat ouder geworden, en daar ben ik helemaal tevreden mee. Ik ben een nieuw persoon. Ik zal niet de oude worden, want dat wil ik helemaal niet meer! Ik ben een nieuwe versie van mijzelf, de verbeterde versie. Dus in dat opzicht is dat veel beter dan hoe ik was. Dus het is maar hoe je kijkt naar je herstel. Het heeft me veel positieve dingen ook gebracht mijn BO, en lessen voor het leven. Op een dag kijken jullie er ook zo naar. Je moet dus niet streven naar je 100% oude ik, maar naar een 100% verbeterde versie ben jezelf, in diverse opzichten.

Ben jezelf = van jezelf

Even een update. De afgelopen dagen waren echt weer een stuk beter. Hoe ik me voel schommelt de laatste dagen echt enorm: tussen 30% en misschien wel 80% van "normaal". Wel voel ik me hierdoor soms bijna bipolair en denk ik op die 30% momenten dat het nooit meer goedkomt en op 80% momenten aan eindelijk weer een verre reis of iets dergelijks maken.

Ondanks een aantal mindere nachten door geluidsoverlast ben ik de dagen goed doorgekomen. Hopelijk zit ik nu eindelijk in een latere fase van burnout. Die dalmomenten zijn vervelend maar je zou ook kunnen zeggen dat als het zo wisselt ze juist steeds minder vaak voorkomen.

Ochtenden voelen nog wel zwaar, maar ook hier kom ik wat makkelijker doorheen wetende dat ik vaak gedurende de dag wat opknap (terwijl ik het voorheen al gewoon kon afschrijven).

Mijn dagen bestaan uit 's ochtends werken (vanuit huis), 's middags vaak naar buiten wandellen of wat in de tuin doen en 's avonds doe ik nog steeds erg weinig. Helaas kom ik nog niet echt toe aan een sociaal leven en/of sporten.

Nu de uitdaging rustig te blijven en echt eens door te pakken met herstel in plaats van weer te snel, te veel hooi op de vork te nemen.

Ik ben benieuwd of jullie deze fase herkennen. En voor wie nog niet zo ver is, hou vol, met genoeg rust en tijd kom je hier ook. Zelf verknalde ik het tot nu toe dan steeds door meteen veel te veel te willen dus dat wil ik graag als tip meegeven.

Hoi Herman, voor mijn gevoel zit ik ongeveer in dezelfde fase. En precies zo denk ik bij oké momenten. Dan denk ik oh tijd om vakantie te boeken, theater, met wie zou ik eens gaan lunchen en misschien uit eten met vrienden. De volgende ochtend denk ik laat maar zitten, lukt niet, kan niet. Ik ook in de ochtend prut (mocht ik eigenlijk zo niet benoemen van de psycholoog 😀, dus het woordje prut). En in de middag gaat het dan een beetje de goede kant op en in de avond hou ik me kalm zodat ik beter slaap. Hopelijk, maar dat weet ik natuurlijk niet, is dit een keerpunt in m’n burn-out. In de ochtend ben ik niks waard iig en gelukkig slaap ik sinds kort weer beter. Gelukkig is dit m’n eerste en hopelijk ook mn laatste burn-out, dus geen ervaring met het verloop ervan. Ik trek me een beetje op aan wat ik hier lees. Maar knap dat je toch in de ochtend kunt werken ondanks dat je je niet helemaal oké voelt. Die stress is bij mij weg omdat ik sinds vorig jaar met pensioen ben gegaan. Dus alle tijd om heerlijk 😉 met m’n burn-out bezig te zijn pfffff. En je snapt dat ik liever wat anders had gedaan hè .

Fijn en ontspannen weekend allemaal

Hoi Timo,

Verhaal 1611 gaat precies hierover, wie weet heb je er wat aan. Sterkte!

Er is geen verschil, covid kan een trigger zijn, maar onderliggende lichamelijke reactie is identiek.

Blijft lastig om te weten of het long COVID is of een burn out. Klachten zijn vaak identiek. Wat bij long COVID vaak erbij komt zijn longproblemen. Maar welke van de 2 het ook is, de aanpak is ongeveer hetzelfde, rust en geduld hebben. Helaas zijn er nog steeds geen gedegen onderzoeken gedaan. Alhoewel ze nu wel klinieken hebben geopend voor onderzoek long COVID. Dus misschien aanmelden daarvoor.

Zie verhaal 1591.

Ik heb wel een BO maar geen long covid

Langdurige klachten na corona
Mensen met post-COVID hebben vaak klachten als:

vermoeidheid; die heb ik wel
concentratieproblemen; heb ik
geheugenproblemen; heb ik
kortademigheid; heb ik niet (soms hyperventilatie maar is heel iets anders dan kortademig)
overgevoeligheid voor licht en geluid; ja
hoofdpijn; soms
somberheid/prikkelbaarheid; soms
slaapproblemen; ja
spierpijn; soms
duizeligheid. Soms


Dus ik heb alles behalve de kortademigheid wat mensen dus wel hebben met long covid blijkbaar

Maar ik heb zelf het vermoeden dan long covid gewoon de laatste druppel wat die de emmer liet vollopen bij mensen die al aan het hikken waren tegen een burn-out

* de laatste druppel was

Dat je soms schor bent herken ik wel, de rest niet eigenlijk. Ik ben wel eens schor op de meeste gekke momenten en denk zelf dat het soms door emotie komt. Verder geen idee. We krijgen met vreemde klachten te maken waar soms geen verklaring voor is. Een burn-out is iets geks. Niet te lang bij stilstaan, afleiden en hopelijk gaat het weer weg. Sterkte met alles

Ik ook erg last van middenrif. Soms trekt dat helemaal door naar mijn rug. Ook veel last van keel. Een soort brok in de keel, al weken. Maar hoest verder niet. Ook kan ik niet echt plaatsen of het slokdarm of luchtwegen zijn. Volgens mijn huisarts een klassieke uiting van stress.

Heb k ook met hartkloppingen is allemaal stress

Brok in mijn keel heb ik ook maanden gehad aan het begin van mijn BO. Kwam bij mij door ademhaling vanuit de borst (en dus niet de buik). Bij mij ging het weg zodra ik naar mijn buik leerde ademhalen.

Hoi Burnie,

Heel naar voor je. Wat mij momenteel wél helpt is tapping, staan wel filmpjes op YouTube van Nick ortner. Kort 3 min werkt prima om te ontspannen.

Dank je Gert, ik ga eens kijken. Nooit van gehoord overigens.

Hai Burnie,

je bent niet de enige hoor!
Ook ik slaap al weken heel slecht, slaap wel in maar lig vanaf 02.00 weer wakker en zie ieder uur op de wekker. Kan amper meer op mijn benen staan van moeheid.
Probeer slaapverhalen en ademhalingsoefeningen, maar deze helpen nauwelijks.
Heb net de huisarts gebeld voor een doorslaap pilletje, wil zo graag een paar nachten goed slapen, al is het maar 6 uur achter elkaar!
Inderdaad zegt "iedereen" dat het erbij hoort en dat het beter wordt maar pfff wat is dit moeilijk he?

Sterkte!

Zo herkenbaar , als je niet slaapt ben je niks meer . Pffff zo zwaar .

Herkenbaar qua klachten helaas lukt huilen hier niet en ik wil het zo graag! Zal zo veel opluchten denk ik

Lekker vaak huilen, dat lucht alvast een beetje op. Verder staan er ook veel tips burn out op dit forum. Zelf nu bezig met de tip van Menno psycholoog Almelo. Je zit er nog maar zo kort in, helaas zul je het moeten ondergaan. Rust uit, mediteer om te ontspannen en probeer iets te vinden wat afleiding geeft, maar je niet uitput. Op dit forum lees je er veel over. Uiteindelijk, daar hou ik me ook aan vast, komt het weer goed en gaat de zon weer voor je schijnen. Zelf zit ik 9 maanden inmiddels in dat proces, dus weet er een beetje van af hoe het voelt. En iedereen ervaart het weer anders hoor, met ook veel verschillende klachten, fysiek en mentaal. Zet hem op en sterkte.

Hoi Monique,

Heel naar voor je dat je hier in zit en hier doorheen moet. Heel herkenbaar wat je voelt, meemaakt, enz.

En zoals Burnie ook zegt, laat het lekker gaan als het je lukt, dat lucht echt op. Zoek afleiding waarin je dat kunt vinden, meditatie, slaap, wandel. Het komt goed, daar houdt ik me net als Burnie, ook aan vast.

Ik ben ook al even onderweg, maar blijkbaar is dat wat het is. Het is inderdaad voor iedereen anders, en elke dag weer anders, wat je voelt in je hoofd en in je lichaam.

Sterkte, veel succes, en zet m op. Iedereen hier leest, denkt, voelt mee.

Hoi Monique , Gert

Zeker herkenbaar, zit er al een tijdje mee.
Veel huilen,alles is teveel, angst voor / tegenop zien op dingen etc.
Soms wandel ik met de hond, en lopen de tranen 🤷‍♀️ echt niet leuk, maar het is niet anders.

@ Gert was donderdag ff bij de bingo…niks gewonnen,maar toch gegaan ondanks duizelig,hoofdpijn,van de spanning en even kleine huilbui voor ik daar naar binnen stapte. Hoe kan dat . ? Vind het altijd leuk, maar de stress of zo🤷‍♀️ weet niet wat het is!
Afleiding ja….pff na 15 minuten gaat het wel,en ben ik erdoorheen. Moest het ff kwijt !

hoi @an dat herken ik ook ja. dat je ineens spanning hebt voor iets wat je voorheen leuk vond.
@ gert, dankjewel voor je bericht en tips. ook jij succes.
@ Burnie bedankt! jij ook nog sterkte in jouw proces.

Hoi Monique, wees blij dat je veel moet huilen.ik wilde wel dat ik dat kon. Ik kan alleen maar huilen als ik al een halve dag met spanning op m n borst loop. Dan komt er na verloop van tijd wel een kleine ontlading
Dmv een korte huilbui
K zou wel uren willen huilen,alle spanning uithuilen. Weet je dat tranen voor een goede stof zorgen in ons brein?
Sterkte , we zitten allemaal in t zelfde schuitje

hoi jacoba, ik snap dat je graag wilt huilen als het niet lukt. echter ook een nadeel. om alles huilen, haha.
laat het inderdaad maar gaan, kan ook niet anders. toch wil je niet altijd op het werk huilen.
ik hoop dat je af en toe meer kunt ontladen. we zitten inderdaad in hetzelfde bootje. sterkte.

Hoi Jacoba, Monique,anoniem,Gert

Dat onrustige,huilen, angst….etc.heb ik nu ook weer, moet me echt bezig houden,maar soms lukt dat zelfs niet.!
Wat moet je dan doen.? Woon alleen,dus zo druk is het niet bij mij! Wat dan?
Druk in mijn hoofd,van alles ,en kan het niet benoemen,zoals me vriendin zegt : wat denk je dan? Kan ik niet zeggen…kermis🤷‍♀️ eng is het .
Wat doen jullie op zo’n dag /dagen ? Heb niet altijd zin om met me hobby bezig te zijn.

@gert. , hoe gaat het ?

@ An, heel herkenbaar en mooi benoemd dat het een kermis in je hoofd is. En ja om nou de hele dag bezig te zijn….. En dat is uiteindelijk ook zo onrustig. Ik zit (te) veel en sta regelmatig op om zo dan in beweging te blijven en om wat te doen. Verder pak ik nu regelmatig een puzzelboekje. Eentje waar ik niet heel veel bij moet nadenken, maar voor voldoende afleiding zorgt. Ook een legpuzzel ligt er standaard op m’n tafel en ook daar moet ik dan voor opstaan om weer wat stukjes te zoeken. 1000 stukjes genomen en een van Haasteren puzzel (lekker druk) En alleen zijn zou ik wel eens willen zijn hoor hahaha. Maar veel alleen zijn lijkt mij ook heel moeilijk, dan inderdaad weinig afleiding . Veel sterkte An, het komt goed met ons.

hoi an, wandelen helpt me, in de natuur zijn. Verder doe ik dingen waarbij ik het hoofd niet nodig heb, dus puzzelen, netflix domme programma's, lezen (maar dan grappige boeken, zoals help ik heb een puber) creatief bezig zijn,
het benoemen vind ik ook een ding, dat weet ik niet of het vliegt van links naar rechts dus niet bij te houden wat ik denk.
sterkte.

Hoi Anoniem,Monique

dat doe ik ook,opstaan,zitten, in beweging blijven.
Heb een kleine tafel,dus kan geen puzzel ( 500 of meer) kwijt.
Heb altijd mensen om me heen gehad ,man sinds 2 jaar overleden, nooit bij stilgestaan dat het zooooo stil kan zijn. Kinderen komen wel,maar is niet hetzelfde! Nu zou ik wel anders willen .
En je kan ook niet constant buiten lopen voor afleiding ,even kletsen…al ga ik wel met me hondje 4x naar buiten. En lopen de tranen niet altijd…maar wel regelmatig! Soms voel ik me echt zo pffff🙈😢 maar ja….ben niet de enige…al lijkt het soms wel zo !

Van hieruit een knuffel voor je An. En ik vind een burn out ook een eenzaam iets. Genoeg mensen om me heen en niemand voelt wat ik voel. En helaas (of misschien gelukkig) is ook niet echt aan je te zien dat je een burn out hebt.

Hoi Anoniem

Nee…niemand ziet dat ik het moeilijk vind. Maar goed ook misschien, wil ook niet zielig zijn / lijken.maar soms….
Net met de hond gelopen..niet echt vast op de benen,wat duizelig ,zere kuiten, net of je teveel gelopen hebt,ff stilstaan,en dan gaat het wel weer. Ook niet veel gedaan vandaag verder, spelletje i-pad , wat opruimen, tv kijken, maar verder nergens zin in.
Afleiding…hoe dan ? Tegen me eigen kletsen🙄

Hoi An,

Weekendje weg was leuk, het was mooi weer.

Het komt er alleen wel op aan, merk nu dat ik wel weer op 't punt zit van genoeg.

Met 3 jonge kinderen ontspannen lukt eigenlijk niet, behalve als ze slapen ;).

Hoegaat het met jou?

En monique en Jacoba?

Hoi Gert, leuk dat je er weer bent !

Het gaat wel…zie hierboven de reactie . Op 3 februari.

En nee…echt rust heb je niet,
Hoe bedoel je …? Punt van genoeg?🤔
Lees je morgen !? Welterusten

Hoi An,

Oke, hou vol he.

Haha nee inderdaad.

Dat ik wel weer even genoeg prikkels heb gehad de afgelopen dagen.

Zet m op vandaag!

Hoi Gert

Herken jij dit ook.?
Als je een afspraak hebt, en er dan tegenop ziet om dat te doen ? Droge mond,wat duizelig of zo, onrust….etc. Hoe kan dat?
Net geen hartkloppingen,maar pffff. Overal tegenop zien 🙈
Lees je !

Hoi An, ik heb precies hetzelfde. Droge mond, hoog in mn stress, daardoor een soort opgejaagd gevoel. Kan dan ook niet goed praten, schor dan en ademhalingsproblemen. Probeer dan vooral met mn adem bezig te zijn en om zo goed mogelijk te ontspannen. Wat dan allebei heel moeilijk gaat. Ook ga ik dan even schudden om alles los te maken in mn lijf. M’n armen heel los heen en weer zwaaien. Maar het is een naar gevoel pffff vooral tegen jezelf zeggen dat er niks ernstigs aan de hand is.

En ik denk zomaar dat Gert ook tips heeft. Heel fijne energie heeft hij op dit forum. Geen idee wat Gert doet in het dagelijks leven voor zijn burn out, maar is in ieder geval heel empathisch. Hij weet je altijd weer een beetje op te beuren.

Hoi An en Burnie,

Zeker, ik kan me ook hier bij aansluiten, wat ben ik toch multifunctioneel wat klachten betreft.;).

Vooral van te voren heb ik dat, als het eenmaal zover is valt het mee. Ik wordt dan kortademiger, erg misselijk, hoesten, pure zenuwen.

Nu had ik dat voor m'n burnout ook al wat, alleen nu keer 10. Het maakt niet uit wat voor afspraak, zelfs met een bekende.

Enkele tips, ademhaling onder controle, tappen eft, jezelf positief toespreken, de situatie visualiseren dat het goed gaat, enz.

Maar vaak ook gewoon gaan en proberen te negeren, werkt ook wel eens. Het wordt vaak nooit erger, wat je denkt wat er gaat gebeuren is bij mij nog nooit gebeurd.

Dankjewel Burnie, ik zit momenteel thuis, 3 jonge kinderen, partner, voor mijn burnout was ik zelfstandig ondernemer. Ik probeer altijd positief te blijven, dat lukt soms wel, en soms ook niet.

Zet m op allemaal, ik ga even wandelen

@ Gert je bent niet te benijden hoor en dan toch zoveel positiviteit op dit forum. En ik lees was ondernemer en ook dat klinkt heftig hoor. Geen idee of mensen dat weleens tegen je zeggen, maar je bent een fijn en sociaal mens. En eerlijk gezegd dacht ik dat je een coach of een psycholoog zou zijn.

En nu ga ik wandelen 😉

Burnie dus

Hoi Burnie,

Nee zeker niet, dat klopt hoor. Dankjewel;).

Ja ik moest stoppen vanwege de burnout helaas, het ging niet meer.

Dankjewel dat doet me goed, heel erg bedankt. Ik denk dat dat voor jou ook geldt als ik dat zo lees hoor en kan inschatten.

Haha nee, wie weet een nieuwe carrière move maar dan graag eerst zelf weer even fris en fruitig ;).

Geniet van je wandeling.

Hoi Gert, Burnie, anoniem

@ burnie. Vind het zo erg ..die stress als je ergens de afspraak hebt,vaak huilen even voor die tijd, duizelig,hoofdpijn,…ik adem al door mijn buik bewust,helpt wel ook . En moedig mezelf ook aan.maar pfff

@ Gert…wat Burnie ook schrijft..je lijkt me een rustig iemand, de prettig in de omgang is / zou kunnen zijn! Ik zie je wel niet…maar toch 😃maar het voelt zo🤷‍♀️

@ anoniem…ook jij hebt altijd wel een goed advies, en geeft dat steuntje in de rug!
Net zoals vandaag was het weer huilen,onrust,duizelig terwijl ik dacht dat het iets beter werd….maar oh….afspraken !
Zelfvertrouwen lijkt weg te zijn soms….

Hoi Gert,anoniem,y,

Hoe is het met jullie ?

Zelf heb ik nu de Ad.even 10 mg verhoogd, met de Ha.
Ik hoop dat het wat rustiger word in me hoofd 🤷‍♀️.

Lees jullie …hoop ik !

Hoop het ook voor je An. Misschien werkt het niet gelijk, geen idee. Dat hoofd blijft mij ook parten spelen hoor, vreselijk. En daarbij de onrust in je lijf. Als dat toch eens weg is, dat zou alvast fijn zijn. Soms is het even weg en dan word ik blij. Maar helaas komt het ook weer terug. En dan bedoel ik op 1 dag hè. Heb jij dat ook? Zo’n dag in een golfbeweging van veel last naar wat minder last. Ik zeg tegenwoordig tegen mijn vrienden, mijn dag is nooit saai ;-)

Hopelijk gaat je medicijn helpen An en komt de rust weer een beetje terug. Laat maar weten of dat gelukt is. Voor nu sterkte en weet dat je niet alleen bent

Hoi An,

Het gaat z'n gangetje hier. Gister goed, vandaag iets minder tot nu toe maar de dag is nog jong ;).

Fijn dat je de ophoging voorelkaar hebt gekregen, ik hoop dat het je wat helpt! Dat zou heel fijn zijn, dat gevoel ken ik.

Hoi Burnie, naar he dat hoofd, kon je maar een aan uit knopje vinden. Dat herken ik ook, van slecht naar heel goed en alles ertussen in op 1 dag. Vermoeiend maar zeker niet saai nee ;).

Fijne dag allemaal!

En hoegaat het met jou Monique?

Hoi Burnie

Idd. Golven,maar daarom heb ik Ad.iets verhoogd na overleg.
Van naar 20 mg. Voel het nu wel …wat meer huilen,onrustig, spanning in lijf,enz. Ook niet fijn, maar ja….
Soms is het wat beter,maar niet constant…en dat wilk toch wel,zoals iedereen denk ik.🤷‍♀️

@ Gert ,dus ook op en af! Neem jij nu ook Ad.of niet ,ik dacht zoiets te lezen 🤔
Lees jullie

Hoi An,

Het wordt vaak eerst even erger begrijp ik. Je zult er daarna wel profijt van hebben.

Ik slik niks, probeer dat zo te houden, heb voor nood lorazepam 1 mg maar nog nooit gebruikt.

Soms denk ik wel misschien geeft het me het zetje wat ik nodig heb, maar ik twijfel nog.

Fijne avond

Hoi Gert

Dat hoop ik ook, maar zeker lastig met de verhoging. Het is maar 10 mg omhoog, maar ……

En zolang je het zonder kan….prima toch !
Lorazepam is voor te slapen ? Of?

Lees je

hoi allemaal,
sorry dat ik al lang niets liet horen, dacht er wel aan maar dan miste de energie.
ik werk halve dagen, heb veel minder taken, maar ben er wel even uit. Dit gaat de ene dag beter dan de andere dag. Ik heb nu 3 paniekaanvallen gehad, dit is mij vreemd. Hoort niet echt bij mij.
ik merk dat ik op het punt zit dat het ok gaat, dan teveel doe en weer terug val. Dit vind ik een lastige tijd. Ik voel het teveel doen niet zo. ik kan weer sporten, wel minder dan ervoor.
Ben er ook achter gekomen dat ik veel foutjes in het werk heb gemaakt het afgelopen jaar en dat ik dus al een tijdje overspannen was. Best confronterend. Dinsdag de 25e februari start ik met groepstherapie met een groep mensen die dezelfde problemen hebben. Via de praktijkondersteuner (PO) Vind het wel spannend maar ook fijn. Ik laat het weten.

@gert, ik heb dat ook voor afspraken. Wat nu bij mij helpt is homeopathische druppels tegen stress. Zeggen tegen mezelf dat het ok is, dat ik het aankan. Op ademhaling letten inderdaad. en tegen mezelf zeggen wat is het ergste dat kan gebeuren? Klinkt gek maar dat haalt wat spanning weg.
@burnie, ik heb een sessie gehad voor mijn zenuwstelsel bij een cranioloog en dat heeft mij meer rust gebracht en minder onrustigheid.
@an, ik hoop dat de ad. wat meer rust in je hoofd heeft gebracht.

Ik herken ook de schommelingen op een dag. Ik probeer zelf op te schrijven wanneer dat start, wat ik heb gedaan, zodat ik een patroon kan herkennen. Jullie dat al geprobeerd?

Fijn weer wat te lezen van je Monique. Ik vind het in ieder geval hoopvol om ook te lezen dat iemand weer aan het werk is e.d. en ja helaas ook met vallen en weer opstaan pfffff. Cranioloog 🤔 ik leer hier steeds bij en dat op m’n oude dag 😉.

Ik hield een 6 minuten dagboek bij om zo het verschil te zien. Ik werd er niet perse gelukkig van en dat kwam vooral omdat ik gewoon bijna elke dag hetzelfde kon opschrijven. Dus ben ik na 2 a 3 maanden mee gestopt. Misschien heeft dat ook met ongeduld te maken hoor en wil ik gewoon te graag verschil zien. En dat zag ik steeds niet.

Misschien nog wel een idee om die schommelingen op te schrijven.

Maar fijn als je af en toe wat wilt delen Monique, we hebben er veel aan als ik ook voor anderen mag spreken.

Hoi mensen, vandaag gaat het redelijk. Heb zware week gehad. Broer overleden. Op de dag van de begrafenis sprak ik mezelf aan: dit moet, jij kan dit. En we krijgen hulp van Boven
Dit geeft mij veel steun. Het is ook gegaan!
Nu weer rustig aan doen, probeer positief te blijven. Vandaag regent het maar ik voel me wel ietsje zonnig.;) ik vind het heerlijk om al jullie verhalen te lezen. Delen!

@jacoba, wat naar zeg. gecondoleerd. fijn dat je steun krijgt van jezelf aanspreken positief. Bij mij helpt dit ook. sterkte met het verlies

@burnie, ik had ook nog nooit van een cranioloog, mijn kinesioloog heeft me ernaar verwezen. Wellicht ook onbekend ;)
ik probeer te blijven delen. Als je bloed laat prikken, vraag je waardes op. Assistenten van de huisarts vertellen meestal dat er niets mis is. maar de waarden weten is voor de B12 erg belangrijk, succes.

Ook gecombineerd met hoofdpijnklachten

Ik heb het idee dat je steeds de zelfde vraagt stel onder een andere naam. Klopt dat? Anders zou ik aanraden je vorige verhalen en reacties nog eens na te lezen.
Of ben je een heel nieuw persoon? In dat geval: veel rust, veel ontspanning plannen, veel slapen, ontprikkelen, afwisselend fysieke en creatieve activiteiten doen, geen cognitieve activiteiten doen en veel geduld hebben

Ik weet niet wat u bedoeld. Maar in ieder geval bedankt

Wat bedoel je met een raar gevoel in je hoofd? Een licht gevoel of misschien dof? Duizelig? Mist?

Dat heb ik ook, duizelig, druk op het hoofd, hoofdpijn, een wazig gevoel. Lees de berichten in dit forum en je zult zien dat veel mensen hier last van hebben. En zeker is het heel vervelend en toch proberen te ontspannen. Ik heb ook een mri gehad en ook niks te vinden. Hoe drukker je erom maakt hoe meer het aanwezig blijft. Zoek afleiding en/of maak een wandeling. Je zult zien dat het dan minder wordt. Sterkte

Sinds ruim een half jaar heb ik in toenemende thuis en op het werk last van gevoel van flauwvallen/licht worden in hoofd. Ik viel/val gelukkig nooit echt flauw. Het gevoel treedt net name op bij staan en/of bewegen. Sinds december ben ik uit het werk en is dit rare gevoel in mijn hoofd er nog steeds. 24/7. Het maakt me angstig en paniekerig. Nu ook moe etc. door slecht slapen. Neurologisch ben ik getest en lijkt er niks aan de hand te zijn. Idem bloed.
Nu besloten om te starten met antidepressiva gericht op angst. Eerder in 2010 heeft dit goed geholpen.

Welke antidepressiva krijg je

Eerder Lexapro, morgen hoor ik wat ik nu krijg....

Hoi Bart, ik kijk ook veel tv, maar wissel dat tussendoor beetje af met een legpuzzel die op tafel blijft liggen. Zo loop ik tussen programma’s en reclame door naar de puzzel en probeer wat stukjes te vinden. Want ook een uur achter elkaar puzzelen hou ik niet vol. En zo ben ik dan toch ongemerkt met m’n hoofd bezig ipv piekeren e.d. Dus leg lekker een puzzel neer. Ook doe ik bv sudoku, maar dat zou ook bv woordzoeker of kruiswoordpuzzel kunnen zijn. Kies gewoon voor iets makkelijks en niet iets moeilijks. Uiteindelijk is het toch de bedoeling dat je ook kan slapen. Succes en hopelijk krijg je meer tips (dan lees ik die ook ;-) )

Bij mij verschilt het erg per dag, ene dag kan ik lezen andere dag geen concentratie voor. Hier wat ideeën:
- yoga lesje online
- muziek luisteren of evt maken als je een instrument speelt
- iets van zelfzorg: (jezelf) masseren, scheren, maskertje, jezelf een pedicure geven
-een kinderboek lezen of luisterboek
- rondje wandelen met baby foon mee(?)
- een taakje in huis bijv een laatje opruimen of foto boek maken

Hoop dat er nog
Meer tips volgen!

Heb je medicatie?

Bedoel je tegen angst/depressie? Ik ben begonnen 8 dagen geleden met het laagste dosis Prozac.

Stap 1 per direct stoppen met werken en rusten, heel veel rusten!

Hi, dit heb ik ook.. heel vervelend. Bij mij helpt yoga en progressive muscle relaxion (youtube). Verder spijkermatje.

Ja helaas wel. Ik loop er al jaren mee: rug, schouders, nek, kaken. Veel bewegen (wandelen, fietsen, pilates), 2x per maand massage. Het wordt wel langzaam beter. Maar voor jouw brein is dit t "nieuwe normaal", moet heel langzaam weer resetten.