Burnout ervaringen

Hoi Maartje,

Ik heb dit ook met perioden. Dan duurt het inslapen heel erg lang en soms wordt ik snachts wakker en hap ik letterlijk naar adem.
Ik heb oxazepam gekregen van de huisarts en ik merk dat als ik er daar n halve van neem als ik in die periode zit, het het slechte slaappatroon doorbreekt en ik vervolgens weer weken goed slaap.
Ik droom ook super intens en herinner mij alle dromen nog tot in de details. Mega vermoeiend.

Ha Maartje,
Ik heb dit ook een tijd lang gehad en toen besproken met mijn psycholoog. Het is heel normaal!! Doordat wij een overactief zenuwstelsel hebben maakt die ons na elke slaapcyclus even wakker, dus na elke 1,5 uur ongeveer (‘normale’ mensen hebben dit ook maar dan is het zo licht dat zij het niet merken). Als je daarna weer kan inslapen betekent het dat je lichaam ook weer tot rust kan komen dus dat is een goed teken juist ookal voelt dat niet zo. Ze zei toen ook tegen mij dat mijn lichaam in de nacht spanning ontlaadt omdat het zich dan veilig voelt & daar komt dat zenuwachtige gevoel dan vandaan.
Een NOG rustigere avondroutine heeft toen geholpen: geen tv, in bad en boek lezen en mediteren voor het slapengaan.
Hopelijkt helpt dit!

Hi Flow, ik heb ook een enorme terugval gekregen met de griep. Schijnt normaal te zijn.. :(

Hoi Flow,

Ik ben net zo lang onderweg als jij.
Met dezelfde diagnose. Dus ik denk dat ik me kan voorstellen hoe jij je nu voelt. Ik ervaar nu hetzelfde door griep en de vermoeiende feestdagen. Hopelijk knapt het snel weer op. Dit is vreselijk. Hou je haaks!'en de beste wensen natuurlijk💪💪

Ik ook! Nu gelukkig weer redelijk hersteld.

Ik heb ook structureel overslagen en een ritmestoornis. Zo lang je er geen last van hebt (in de zin dat je out gaat) doen ze er in mijn geval niets aan. Misschien meer voor je eigen gemoedstoestand goed om te checken.

Ik heb hetzelfde, onwijze paniekaanvallen vooral snachts tussen 2 en 4 met hartkloppingen. Laatst met een een ritmestoornis van een paar uur. In het ziekenhuis geweest, hart echo en testen gehad, ook 24 uur een holter gedragen , echter alles was gezond en in orde. Ik slik nu 2,5 mg beta blokker per dag, ik moet wel zeggen dat ik snachts geen de paniek en hartkloppingen meer heb, wel wordt ik op de tijdstippen wakker en kan dan moeilijk weer inslapen. Wel wat hartoverslagen gedurende de dag. Ik merk wel als ik bezig ben dat ik er geen last van heb of waarschijnlijk het niet opvalt, omdat ik er niet mee bezig ben met denken.

Ik heb betablokkers en holteronderzoek gehad. Ik heb wel baat bij de betablokkers, maar de desbetreffende angst moet ook worden aangepakt.

Probeer er een gewoonte van te maken. Zorg dat je die oefeningen na een al vaste gewoonte doet op een vast tijdstip iedere dag. Bijvoorbeeld, telkens als je opstaat begin je je dag met .... Of na het avondeten doe je even een ademhalingsoefening. Of telkens voordat je gaat slapen, pak je je dagboek erbij om je oefeningen op te schrijven. Begin klein met een ding en breidt zo uit.

Dus vaste dag (iedere dag)
Vast tijdstip
Liefst na al een bestaande gewoonte

Het zijn zeker oefeningen die je kunnen ondersteunen om door een burn-out heen te komen! Komt bijv ook allemaal langs in het boek van Brankele Frank die vanuit wetenschap heeft geprobeerd burn-out te begrijpen.
Maar ook belangrijk voor de behandeling, wees hierover open naar je psycholoog. Je twijfel over de oefeningen, de moeite die je ervaart om ze te doen. Als het goed is kan die dan extra uitleg geven over de werking van de oefeningen. En meedenken wat manieren voor jou zijn om het te integreren in je leven. Succes!!

Hi Myriam, je zit in de "freeze" staat vast van je zenuwstelsel. In een burn-out betekent in de freeze-stand zitten dat je zenuwstelsel langdurig overbelast is geweest en nu in een soort noodrem is geschoten. Je systeem heeft te lang op “aan” gestaan en is niet meer in staat om nog te vechten of te vluchten, waardoor het energie spaart door te vertragen en af te vlakken. Dat uit zich in extreme vermoeidheid, een leeg of afgevlakt gevoel, moeite met denken en plannen, geen initiatief kunnen nemen en het gevoel dat zelfs kleine dingen te veel zijn. Dat is geen luiheid of mentale zwakte, maar een lichamelijke reactie op chronische stress.

Daarom lukken oefeningen in een burn-out vaak niet, ook al wíl je herstellen. Oefeningen vragen een zenuwstelsel dat enigszins beschikbaar is voor aandacht, voelen en leren, maar bij burn-out is dat systeem vooral bezig met overleven en beschermen. Je kunt begrijpen wat helpend zou zijn, maar het niet kunnen uitvoeren. Meer discipline of druk zetten werkt meestal averechts en vergroot juist de uitputting en schaamte.

Als het lukt om voorzichtig uit die freeze te komen, ontstaat er weer een beetje ruimte. Niet ineens energie zoals vóór de burn-out, maar net genoeg om iets te voelen, een keuze te maken of een oefening zachtjes toe te laten. Dat is belangrijk, omdat herstel in een burn-out niet gaat over doorzetten, maar over het opnieuw leren ervaren van veiligheid en herstel. Pas vanuit die staat kunnen therapie, oefeningen en opbouw echt effect hebben.

Uit freeze komen bij burn-out vraagt tijd en een heel concrete, lichamelijke aanpak. Het begint met het verlagen van prikkels en verwachtingen: minder moeten, minder plannen, vaker pauzeren. Helpend kan zijn om meerdere keren per dag iets warms te gebruiken, zoals een deken, warme thee of een warme douche, omdat warmte veiligheid signaleert aan het zenuwstelsel. Ademhaling hoeft niet “technisch”; langer uitademen dan inademen, of zacht zuchten, is vaak al genoeg. Kleine bewegingen werken beter dan sporten: langzaam wiegen, je voeten stevig in de grond duwen, je schouders optrekken en laten vallen. Ook oriëntatie helpt: rustig om je heen kijken en hardop benoemen wat je ziet, hoort en voelt, zodat je brein merkt dat het hier en nu veilig is. Contact met een ander – iemand die rustig is en niet iets van je wil – kan sterk regulerend werken. De kern is dat je eerst het lichaam helpt zich veilig te voelen; pas daarna ontstaat er ruimte voor oefeningen, opbouw en herstel.

Ik las pas op een site de volgende fases:
Acceptatie
Stabilisatie
Activatie
Reïntegratie

Wat Ax beschrijft lijkt me dan passen bij Stabilisatie en pas daarna komen oefeningen et. Eerst veel rusten en veiligheid creëeren.

Gsm wegdoen slurpt energie

Wat Ax schrijft. November is pas net. Eerst bijkomen en veilig worden. Niks moeten. Veel rusten, rondjes wandelen, rustige hobby’s doen waar je blij van wordt.
Maarrrr alleen maar zitten en scrollen klinkt voor mij niet als dingen die je rust en veiligheid geven en waar je echt van gaat bijkomen? Dus ik zou wel iets van een dagritme bedenken voor jezelf en fijne rustige activiteiten inplannen.

Heel lang bestonden mijn dagen uit iets als:
- opstaan, ontbijten, rust
- half uur heel rustig door het park wandelen en dan met thee op de bank, rust
- iets maken (LEGO, schilderen op nummer, bouwpakket, borduren, kleuren etc.) of iemand kort op visite, lunchen, lange rust
- 1 klein en simpel nuttig ding (bv de was, vaatwasser oid. Of naar de supermarkt toen ik dat weer kon, wel met koptelefoon en zonnebril), rust
- verder met iets maken of met thee en simpel boek op de bank, rust
- koken en eten, rust
- tv kijken (alleen fijne rustige series en films), slapen.

En rust is ong 20 min liggen zonder telefoon of afleiding en wat langer na de lunch. Evt yoga nidra (Ally Boothroyd op YouTube).

Verder liep ik de hele dag met een zachte deken om me heen door het huis voor het gevoel van veiligheid en had ik allemaal rituelen als iedere ochtend dezelfde thee etc. En het helpt ook om alles traag en rustig te doen.

Na een tijd veiligheid creëren kom je steeds meer tot rust. Dan krijg je ruimte voor oefeningen, psychologen ect.
Maar nu eerst lief voor jezelf zijn en bijkomen.
Sterkte!

Wauw M! Zo duidelijk geschreven. Dankjewel.

En Ax ook! Thanks!

Dank je wel Ax en M voor deze super duidelijke info. Ik begrijp het allemaal, alleen moet ik mezelf de tijd en ruimte geven. Ik zou willen dat het allemaal sneller gaat... De laatste dagen heel wat klachten zoals tintelingen in handen, hartkloppingen, hoofdpijn... Ik probeer zo rustig mogelijk te blijven, ook als ik specifieke dingen "moet" doen ( kleine kinderen hier nog dus hebben wel wat zorgen nodig). Voor de rest probeer ik te rusten.

Ik leef met je mee. Heel veel sterkte zometeen.

Ash, je bent niet alleen !! Ook dit gesprek gaat weer voorbij, het komt GOED !!

Hou vol

Je kan het Ash, probeer je er bij neer te leggen en te ontspannen

Tnx anoniem. Maar zwaar is het wel

Hoe ging het?

Ging goed wel zwaar

Ging goed wel zwaar

Fijn dat het goed ging. Nu bijkomen van alles.

Je hebt het maar wel gedaan Ash, trots op jou. Probeer nu maar lekker uit te rusten.

Ja. Af en toe nog last van. Middenrif verkrampt bij mij en voila: buik/maagpijn en maagzuur.

Hier ook last van hoor Sophie. Heel vervelend en voelt niet prettig. Heeft volgens mij echt met het aanspannen van middenrif te maken. Maar kan ook vanuit de middenrug komen en straalt uit naar middenrif. Mijn fysio pakt nu ook de middenrug mee om het daar wat soepeler te krijgen. Was ook gespannen namelijk zei hij. Soms adem je ook niet goed, dat kan ook de reden zijn. Hoe dan ook, spanning 🙄😏

Dank voor jullie reacties! Toch weer geruststellend dat het die good old burn out is. Hij blijft me verrassen met nieuwe klachten ook na 2,5 jaar 🥲. En bedankt Burnie. Ik denk dat ik ook maar eens een psycho somatische fysio ga opzoeken.

Dag Ly,

Bijzonder, hier er ook last van (adhd’er)
Onderstaand viel bij mij voorheen onder het kopje ‘wazig’, maar is nu wel helpend bij mij.

Op bed met de ogen dicht, in de meest ontspannen houding. Ademhalingsoefening 4 sec in, 7 vasthouden en 8 tellen uitblazen.
Vervolgens met de handen onder het hoofd. Dan met je ogen zover mogelijk naar links kijken totdat je moet slikken of gapen. Dan doe je rechts. Mijn coach leerde mij dit om in de ‘rest and digest’ modus te komen. Volgens mij heet dit de ‘nervus vagus reset.

Dan blijf ik een 15/30 min, net wat je nodig hebt, liggen met oordoppen in. Dus echt even ‘offline’.

Sterkte!

Hoi, ik sluit me aan bij bovenstaande. Zelf ook ADHD overigens. Soms lukt het echter ook niet om bij de ademhaling te blijven, en is het enige wat mij helpt om een luisterboek/podcast te luisteren. Als je het echt makkelijk voor je brein wilt maken kan je ook eentje luisteren die je al kent. Een alternatief is muziek. Succes!

Ohja of yoga nidra als het je lukt om daar met je aandacht bij te blijven.

Ik heb hier ook veel last van. Ademhalingsoefeningen enzo werken helaas niet bij mij. Ik vind het moeilijk om de aandacht op de klachten los te laten... het enige wat bij mij soms helpt is een stukje wandelen met muziek aan. Meestal ga ik op bed liggen totdat ik ergens ineens Afleiding van krijg en dan gaat het over.

Herkenbaar. Ik vlucht ook in m'n telefoon, kan mezelf dan moeilijk kalmeren.

Herkenbaar! En ook adhder :). Ik ging eerst altijd krampachtig een meditatie doen of ademhalingsoefening maar dat was echt een gevecht. Sinds een paar maanden heb ik somatische oefeningen ontdekt. Er is heel veel te vinden op YouTube. Somatische yoga bijvoorbeeld of de oefeningen van She Breath passen voor mij heel goed bij zo'n moment soms lukt het dan nog om daarna wel een liggende meditatie ofzo te doen.
Dit zeg ik trouwens terwijl ik weer tegen mij. Eigen voornemens in lekker aan het scrollen ben tijdens een cortisol piek :).

Succes!!

Die laatste was Sophie. Iets te snel geklikt.

Heb ik zoveel last van. Gisteren zo'n dwangmatig op de telefoondag en 2 afspraken gehad en ook nog gekookt en spelletjes gedaan met mijn zoon. Niet kunnen slapen vannacht. Vanochtend mezelf gedwongen in bed te blijven en te accepteren dat ik echt bijna niks kan op een dag. Toevallig heb ik ook adhd. Mij helpt het om een yoga nidra te doen. Maar gisterenavond al te overprikkeld voor.

Heel herkenbaar! Mij helpt het om dan te liggen met de Moonbird. Een duur apparaatje maar werkt wel om bij die ontspanning te komen.

Ik lees meer. Zit met hetzelfde dilemma. Advies ga niet op internet. Ik vind hier al meer steun dan van mijn therapeuten tot nu toe.

Er zijn therapeuten die verstand hebben van rouw. Dat kan helpend zijn.
Zelf vind ik ACT nog steeds ruim de meest geschikte therapie voor een burn-out. Hier leer je om de situatie te accepteren zoals hij is, en ruimte te maken voor de emoties die dat met zich meebrengt, naar je lichaam luisteren, je gedachten niet al te serieus te nemen en uiteindelijk te doen wat jij belangrijk vindt. Mijns inziens de kern van wat een burnie nodig heeft.

Er zijn therapeuten die verstand hebben van rouw. Dat kan helpend zijn.
Zelf vind ik ACT nog steeds ruim de meest geschikte therapie voor een burn-out. Hier leer je om de situatie te accepteren zoals hij is, en ruimte te maken voor de emoties die dat met zich meebrengt, naar je lichaam luisteren, je gedachten niet al te serieus te nemen en uiteindelijk te doen wat jij belangrijk vindt. Mijns inziens de kern van wat een burnie nodig heeft.

Dankjewel Ax, ik ga eens kijken of dat passend is. In eerste instantie dacht ik niet perse aan opnieuw praat therapie, maar meer iemand die misschien meedenkt in de hele situatie. Soms heb ik het idee dat ik maar wat doe? Dat is in essentie mijn eigen gevoel volgen. Dus ik denk dat dat goed is. Maar het is soms eenzaam. Misschien dat act dan toch zou passen.

Dankjewel Ax, ik ga eens kijken of dat passend is. In eerste instantie dacht ik niet perse aan opnieuw praat therapie, maar meer iemand die misschien meedenkt in de hele situatie. Soms heb ik het idee dat ik maar wat doe? Dat is in essentie mijn eigen gevoel volgen. Dus ik denk dat dat goed is. Maar het is soms eenzaam. Misschien dat act dan toch zou passen.

Lichaamsgerichte psychotherapie (dit is holistisch, lichaam én geest)

@Blue in dat geval kun je ook nog in de mind body connectie hoek kijken. Ik volg zelf nu een traject met een mind body coach (voorheen psycholoog), die zich echt bezighoudt met de werking van het zenuwstelsel en de wetenschappelijke basis daarachter.

Ik herken dit....alleen niet als burnout maar long covid!!!!

@Anoniem long COVID en burn-out hebben het ontregelde zenuwstelsel gemeen en dus zijn de klachten heel veel hetzelfde. Dit wordt echter in de samenleving en in de zorg niet zo benaderd: daar denken ze nog steeds vaak dat burn-out echt iets psychisch is :’) Gelukkig is Brankele Frank bezig daar verandering in te brengen.

@Blue ik loop nu zelf bij een mind body coach die veel verstand heeft van het zenuwstelsel. Dat is echt heel fijn, want die begrijpt echt hoe ontregeld je kunt zijn (zij is zelf ook lang ziek geweest met een ontregeld zenuwstelsel). Stressortherapie is een optie, al zou ik dan wel iemand zoeken met ook een basis in psychologie (want dat verschil merk je echt). Of een andere mind body coach.

Je hebt ook lichaamsgewichten therapeuten, daar heb ik zelf geen ervaring mee maar die gaan iig wel meer focussen op de sensaties in het lichaam. Wel echt triest dat zelfs de psychosomatische therapeut niet op de juiste manier met je klachten wist om te gaan :(

Ik heb ook nog bij een sportarts gelopen, die nam mijn fysieke klachten wél heel serieus maar die negeerde dan weer het psychische aspect helaas.

En als je alles geprobeerd hebt, duizenden euro's aan therapieën hebt gespendeerd, alle boeken gelezen, je totaal rock bottom op de bank zit met je handen in je haar. Dan ga je op de bank liggen en komt er niet meer vanaf. De groeten allemaal, ik ben zo, ik blijf zo.. take it or leave it !!!

Toen zette bij mij het herstel in. Tijd was verdwenen en daarmee druk, of zoiets..

Het lichaam is zo sterk en slim dat het vanzelf herstelt... ECHT WAAR !!!

Liefs,

@Eric dat zie je inderdaad heel vaak: zodra je stopt met moeten en accepteert dat het niet beter wordt, komt je lijf uit de vechtstand en dat is precies wat we nodig hebben om te herstellen :') Jammer dat je die acceptatie niet kunt forceren :(

Helemaal met Eric eens. En zo werkte het bij mij ook, niks moet meer, acceptatie en het per dag aankijken. Dit was voor mij een bevrijding en zorgt voor rust. Wat je ook doet, je doet het bijna allemaal om (zo snel mogelijk) beter te worden en mijn ervaring inmiddels is dat het weinig tot niet helpt. En inderdaad het lichaam lost dit op vroeg of laat. Ook al vind je iemand die herstel centraal zet, dan nog zul je het zelf moeten doen. Zelf heb ik het meest gehad aan een ergotherapeut om mijn dagen goed in beeld te krijgen en een schema gemaakt om rusten en activiteiten beter te verdelen over de dag. Je hebt ergotherapeuten die specifiek kennis hebben van burn-out en longcovid. Want inderdaad komen de klachten van beide behoorlijk overeen. En ergotherapie zit gewoon in je basispakket.

Eric, benieuwd naar je ervaring hierin. Ik lig ook rockbottom en al twee jaar. En ik volg amper therapie, 1x per maand maar dat is een christelijke hulp die me wel goed doet. Toch ligt mijn herstel bij mij...

Soms val het kwartje naar de overgave. Maar dan heb ik weer een hevige opflakkering in iets en komt de angst weer heel erg aankloppen.

Ik ben zo op. Heb echt hevige pijn over mijn hele lijf, kan niets doen..
Tegelijkertijd zijn er dingen die ik altijd kon zoals lezen. Cognitief onthou ik alles en blijf ik heel erg aan staan daarin.

Ik heb tal van klachten. Brandende ogen, woede, pijn hele lijf, kaken die enorm veel pijn doen, nekpijn, pijn in gezicht, pijn in huid, s'morgens niets waard, angsten...
Ik slaap echter goed. Elke nacht 8 a 9u, smiddags een uur.
Ik wil vanalles. Maar als ik dan iets doe, zoals koken of even kort wandelen stort ik gelijk in. Alsof mijn lijf gewoonweg zich onttrekt.
Alsof ik sterf. Soms voelt het echt zo.
Heb geen sociale contacten op mijn man na. Als ik dan kort even toch met iemand praat stort ik gelijk in.

Heb zo een levenslust. En tegelijkertijd wordt het alsmaar donkerder qua pijn en vermoeidheid.

Jij hebt dus wel verbetering ervaren na overgave?
Wat fijn.

Het moeilijkste vind ik dat het leven zich nog afspeelt' dingen raken je nog, zaken die nog opspelen... Ik lijk me er maar niet aan te kunnen onttrekken en het even allemaal te laten

Als ik het verleden herbeleef of angstig ben voor de toekomst, doe ik dat nu. Alles gebeurt nu, er is alleen maar het nu. En nu is het veilig, ook al vertelt je gedachte anders. Als het niet veilig was geweest dan had je nl iets anders gedaan dan aan het verleden of toekomst te denken. Als je met 180 over een boerenlandweggetje rijdt heb je geen gedachte over het verleden of de toekomst.

Dus ik ben veilig op de bank, mijn gedachten gaan vreselijk aan de haal met mij. Het verleden, de toekomst, whaaaaaaaa... Ik moet nu handelen, ik ben onveilig, paniek. Het gaat niet, ik kan niet handelen... ademen, dat kan ik wel. Waar voel ik de angst in mijn lijf, in mijn maag. Ademen, focus op ademhaling. Voel dat het gevoel in mijn maag wegzakt. Ik ben veilig op de bank.

Nou dat dussss.. en dat gaat niet over één nachts ijs.. Maar ik zat toch rock bottom dus. Kom maar op..

Waarnemer worden van je gedachte. Tegen mijzelf zeggen, o dat is maar een gedachte. Observeren, van een afstandje naar kijken. Wat doet die gedachte met mij. Komt er een emotie bij op. Welke en waar voel ik die emotie.
En ademen, steeds maar weer naar die heerlijke rustige, soms diepe adem ! Wauw..

Baas in eigen hoofd !!!

Het komt allemaal goed, echt waar ...

Liefs,

@Anoniem wat ontzettend pittig :( Ik herken wat je zegt. Ik heb nu een mind body-coach die me helpt met dat accepteren. Ook ACT is een therapie die daarop focust. Een van de dingen die accepteren betekent, is het toelaten van alle pijn en rouw die je voelt. Want het IS ook heel pittig en dat mag er zijn.
Ik ben me echt beter gaan voelen sinds ik mijn emoties heb leren toelaten. Dus elke keer als ik geraakt werd, niet worstelen tegen de pijn (dat creëert angst), maar er juist ruimte voor maken. Eerst via ACT en nu met een mind body coach/therapeut.
Ik zit nu zelfs op het punt dat ik, wanneer ik angst voel, deze kan "weghalen" door de weggedrukte emoties ruimte te geven. Dat is echt geen leuk proces, heel pittig en ik voel me op dat moment voor 30-45 minuten echt heel ellendig. Maar de echte angst is daarna verdwenen, omdat het meestal een angst voor onderliggende emotie is.

Acceptatie is alles toelaten wat er op dat moment is. Alle fysieke én emotionele klachten. Het probleem is dat ons zenuwstelsel zo goed is geworden in het wegdrukken van die emoties, dat je automatisch in de "angst-stand" gaat. Het kan dus wel helpen om een therapie of traject te volgen die je helpt die emoties boven water te halen.

@Anoniem wat ontzettend pittig :( Ik herken wat je zegt. Ik heb nu een mind body-coach die me helpt met dat accepteren. Ook ACT is een therapie die daarop focust. Een van de dingen die accepteren betekent, is het toelaten van alle pijn en rouw die je voelt. Want het IS ook heel pittig en dat mag er zijn.
Ik ben me echt beter gaan voelen sinds ik mijn emoties heb leren toelaten. Dus elke keer als ik geraakt werd, niet worstelen tegen de pijn (dat creëert angst), maar er juist ruimte voor maken. Eerst via ACT en nu met een mind body coach/therapeut.
Ik zit nu zelfs op het punt dat ik, wanneer ik angst voel, deze kan "weghalen" door de weggedrukte emoties ruimte te geven. Dat is echt geen leuk proces, heel pittig en ik voel me op dat moment voor 30-45 minuten echt heel ellendig. Maar de echte angst is daarna verdwenen, omdat het meestal een angst voor onderliggende emotie is.

Acceptatie is alles toelaten wat er op dat moment is. Alle fysieke én emotionele klachten. Het probleem is dat ons zenuwstelsel zo goed is geworden in het wegdrukken van die emoties, dat je automatisch in de "angst-stand" gaat. Het kan dus wel helpen om een therapie of traject te volgen die je helpt die emoties boven water te halen.

Hier ook na 2jaar en 7 maanden eindelijk echt een stijgende lijn. M’n lichaam heeft het zelf opgelost zoals Eric zegt. Heb ook therapieën gevolgd maar hielp me niks, werden de klachten vaak alleen maar erger. Plus ben niemand tegengekomen die begreep wat een burn-out is en een ontregelt zenuwstelsel

Hier ook na bijna 3 jaar en voel me steeds meer mezelf! Ben het met Eric eens. Heb ook allerlei therapieën gedaan maar werden de klachten vaak alleen erger van. Gewoon niks doen en zijn met je klachten, er niet tegen vechten, echt accepteren. Je lichaam en zenuwstelsel weten hoe het moet functioneren, daar heb je geen therapie voor nodig. Veiligheid en rust is key

Hier ook na bijna 3 jaar en voel me steeds meer mezelf! Ben het met Eric eens. Heb ook allerlei therapieën gedaan maar werden de klachten vaak alleen erger van. Gewoon niks doen en zijn met je klachten, er niet tegen vechten, echt accepteren. Je lichaam en zenuwstelsel weten hoe het moet functioneren, daar heb je geen therapie voor nodig. Veiligheid en rust is key

Hier ook na bijna 3 jaar en voel me steeds meer mezelf! Ben het met Eric eens. Heb ook allerlei therapieën gedaan maar werden de klachten vaak alleen erger van. Gewoon niks doen en zijn met je klachten, er niet tegen vechten, echt accepteren. Je lichaam en zenuwstelsel weten hoe het moet functioneren, daar heb je geen therapie voor nodig. Veiligheid en rust is key

Bedankt allemaal voor jullie reacties en het meedenken. Het is zo ingewikkeld. Ik geloof ook niet dat therapie mij er uit zal trekken, maar misschien soms juiste handvatten kan geven? Die heb ik tot nu toe nog nergens echt gekregen, en dat is precies wat zo eenzaam voelt.

Daarbij komt wel kijken dat een gesprek voeren voor mij eigenlijk heel erg belastend is. Ik kan nog geen 10 minuten praten zonder overprikkeld te raken. Dus ik twijfel dan ook weer of therapie dan wel helpend is in plaats van te belastend.

En er zijn ook nog de dokter en bedrijfsarts die soms pushen dat ik meer "aan de slag" moet met herstel. Hoewel ik zelf weet dat ik daar elke dag mijn best voor doe, maken dit soort partijen mij soms aan het twijfelen of ik inderdaad niet meer kan doen. Ik ben dus nu ruim een jaar onderweg en heb soms nog steeds het gevoel geen stap verder te zijn. Er is geen duidelijke verbetering te zien in mijn klachten en dat maakt dan ook dat ik zo begin te twijfelen soms.

Dat is zo'n beetje de dialoog die ik steeds aan het voeren ben met mijzelf. Wel, of niet doen? Ik ben er nog niet uit. In ieder geval wilde ik door deze oproep wat tips verzamelen en wat therapeuten benaderen om te kijken of er ergens een match is met mijn behoeften.

Bedankt allemaal voor jullie reacties en het meedenken. Het is zo ingewikkeld. Ik geloof ook niet dat therapie mij er uit zal trekken, maar misschien soms juiste handvatten kan geven? Die heb ik tot nu toe nog nergens echt gekregen, en dat is precies wat zo eenzaam voelt.

Daarbij komt wel kijken dat een gesprek voeren voor mij eigenlijk heel erg belastend is. Ik kan nog geen 10 minuten praten zonder overprikkeld te raken. Dus ik twijfel dan ook weer of therapie dan wel helpend is in plaats van te belastend.

En er zijn ook nog de dokter en bedrijfsarts die soms pushen dat ik meer "aan de slag" moet met herstel. Hoewel ik zelf weet dat ik daar elke dag mijn best voor doe, maken dit soort partijen mij soms aan het twijfelen of ik inderdaad niet meer kan doen. Ik ben dus nu ruim een jaar onderweg en heb soms nog steeds het gevoel geen stap verder te zijn. Er is geen duidelijke verbetering te zien in mijn klachten en dat maakt dan ook dat ik zo begin te twijfelen soms.

Dat is zo'n beetje de dialoog die ik steeds aan het voeren ben met mijzelf. Wel, of niet doen? Ik ben er nog niet uit. In ieder geval wilde ik door deze oproep wat tips verzamelen en wat therapeuten benaderen om te kijken of er ergens een match is met mijn behoeften.

Bedankt allemaal voor jullie reacties en het meedenken. Het is zo ingewikkeld. Ik geloof ook niet dat therapie mij er uit zal trekken, maar misschien soms juiste handvatten kan geven? Die heb ik tot nu toe nog nergens echt gekregen, en dat is precies wat zo eenzaam voelt.

Daarbij komt wel kijken dat een gesprek voeren voor mij eigenlijk heel erg belastend is. Ik kan nog geen 10 minuten praten zonder overprikkeld te raken. Dus ik twijfel dan ook weer of therapie dan wel helpend is in plaats van te belastend.

En er zijn ook nog de dokter en bedrijfsarts die soms pushen dat ik meer "aan de slag" moet met herstel. Hoewel ik zelf weet dat ik daar elke dag mijn best voor doe, maken dit soort partijen mij soms aan het twijfelen of ik inderdaad niet meer kan doen. Ik ben dus nu ruim een jaar onderweg en heb soms nog steeds het gevoel geen stap verder te zijn. Er is geen duidelijke verbetering te zien in mijn klachten en dat maakt dan ook dat ik zo begin te twijfelen soms.

Dat is zo'n beetje de dialoog die ik steeds aan het voeren ben met mijzelf. Wel, of niet doen? Ik ben er nog niet uit. In ieder geval wilde ik door deze oproep wat tips verzamelen en wat therapeuten benaderen om te kijken of er ergens een match is met mijn behoeften.

Bedankt allemaal voor jullie reacties en het meedenken. Het is zo ingewikkeld. Ik geloof ook niet dat therapie mij er uit zal trekken, maar misschien soms juiste handvatten kan geven? Die heb ik tot nu toe nog nergens echt gekregen, en dat is precies wat zo eenzaam voelt.

Daarbij komt wel kijken dat een gesprek voeren voor mij eigenlijk heel erg belastend is. Ik kan nog geen 10 minuten praten zonder overprikkeld te raken. Dus ik twijfel dan ook weer of therapie dan wel helpend is in plaats van te belastend.

En er zijn ook nog de dokter en bedrijfsarts die soms pushen dat ik meer "aan de slag" moet met herstel. Hoewel ik zelf weet dat ik daar elke dag mijn best voor doe, maken dit soort partijen mij soms aan het twijfelen of ik inderdaad niet meer kan doen. Ik ben dus nu ruim een jaar onderweg en heb soms nog steeds het gevoel geen stap verder te zijn. Er is geen duidelijke verbetering te zien in mijn klachten en dat maakt dan ook dat ik zo begin te twijfelen soms.

Dat is zo'n beetje de dialoog die ik steeds aan het voeren ben met mijzelf. Wel, of niet doen? Ik ben er nog niet uit. In ieder geval wilde ik door deze oproep wat tips verzamelen en wat therapeuten benaderen om te kijken of er ergens een match is met mijn behoeften.

Bedankt allemaal voor jullie reacties en het meedenken. Het is zo ingewikkeld. Ik geloof ook niet dat therapie mij er uit zal trekken, maar misschien soms juiste handvatten kan geven? Die heb ik tot nu toe nog nergens echt gekregen, en dat is precies wat zo eenzaam voelt.

Daarbij komt wel kijken dat een gesprek voeren voor mij eigenlijk heel erg belastend is. Ik kan nog geen 10 minuten praten zonder overprikkeld te raken. Dus ik twijfel dan ook weer of therapie dan wel helpend is in plaats van te belastend.

En er zijn ook nog de dokter en bedrijfsarts die soms pushen dat ik meer "aan de slag" moet met herstel. Hoewel ik zelf weet dat ik daar elke dag mijn best voor doe, maken dit soort partijen mij soms aan het twijfelen of ik inderdaad niet meer kan doen. Ik ben dus nu ruim een jaar onderweg en heb soms nog steeds het gevoel geen stap verder te zijn. Er is geen duidelijke verbetering te zien in mijn klachten en dat maakt dan ook dat ik zo begin te twijfelen soms.

Dat is zo'n beetje de dialoog die ik steeds aan het voeren ben met mijzelf. Wel, of niet doen? Ik ben er nog niet uit. In ieder geval wilde ik door deze oproep wat tips verzamelen en wat therapeuten benaderen om te kijken of er ergens een match is met mijn behoeften.

Bedankt allemaal voor jullie reacties en het meedenken. Het is zo ingewikkeld. Ik geloof ook niet dat therapie mij er uit zal trekken, maar misschien soms juiste handvatten kan geven? Die heb ik tot nu toe nog nergens echt gekregen, en dat is precies wat zo eenzaam voelt.

Daarbij komt wel kijken dat een gesprek voeren voor mij eigenlijk heel erg belastend is. Ik kan nog geen 10 minuten praten zonder overprikkeld te raken. Dus ik twijfel dan ook weer of therapie dan wel helpend is in plaats van te belastend.

En er zijn ook nog de dokter en bedrijfsarts die soms pushen dat ik meer "aan de slag" moet met herstel. Hoewel ik zelf weet dat ik daar elke dag mijn best voor doe, maken dit soort partijen mij soms aan het twijfelen of ik inderdaad niet meer kan doen. Ik ben dus nu ruim een jaar onderweg en heb soms nog steeds het gevoel geen stap verder te zijn. Er is geen duidelijke verbetering te zien in mijn klachten en dat maakt dan ook dat ik zo begin te twijfelen soms.

Dat is zo'n beetje de dialoog die ik steeds aan het voeren ben met mijzelf. Wel, of niet doen? Ik ben er nog niet uit. In ieder geval wilde ik door deze oproep wat tips verzamelen en wat therapeuten benaderen om te kijken of er ergens een match is met mijn behoeften.

Super lastig blue. Ik luister graag naar de podcast van eveline van aarten, en zij heeft ook online groepstherapie specifiek gericht op burnout. Ze benoemt bijv in haar podcasts juist dat je daar kan oefenen met zeggen dat maar 10 minuten lukt. Mss is dat een tip? Persoonlijk heb ik bij de verschillende hulpverleners, verschillende dingen geleerd. Geen één therapeut past perfect en dat kan je denk ik ook niet verwachten, maar het is wel heel fijn als ze een burnout begrijpen. Ik hoop dat je vindt wat je zoekt !

Ik volg charlotte de jong al een hele poos op instagram echt in balans heet het daar. Zij heeft zelf ook lang in een burnout gezeten en is nu burnout coach ik heb veel aan haar. Zelf helaas nog niet de mogelijkheid om een traject te kunnen volgen maar zou het zeker aanraden om daar eens te kijken.

Hi, je kan op mijn Instagram kijken zichtbaer.praktijk. Het is een specifieke methode die mij heeft geholpen met herstel (met zachtheid en begrip en erkenning voor jouw situatie). Ik heb zelf minder baat gehad bij een psycholoog. En de huisarts kon ook niet verder helpen. Dit zit daar tussen en neemt lichaam en geest mee. Wens je alle goeds!

Hoi,

Heel herkenbaar ook. Toen ik thuis kwam zitten had ik de eerste periode echt het gevoel zot te worden, grip te verliezen, mezelf niet in de hand te hebben,…. Op zich gebeurde dat nooit maar het is wel een teken van hoe je zenuwstelsel over de rode is. Ik probeerde vooral op die momenten bv even rondje te wandelen in de tuin, iets mee te zingen, focussen op rustige ademhaling,… maar vooral accepteren dat het even zo is, de gedachten op te merken en proberen los te laten en weten dat dit ook echt overgaat zolang je maar rust neemt. Maar het is geen gemakkelijke opgave, dat weet ik echt maar stap voor stap wordt het beter!
Veel sterkte en rust gewenst!

Hoi Mike,

Allemaal rare lichamelijke klachten en angsten zijn heel normaal bij een burn-out. Heb je wel eens eerder een psychose gehad zodat het een ‘logische’ angst is?
Zo niet: bang zijn voor van alles wat je eventueel zou kunnen hebben of krijgen hoort echt helemaal precies bij de burn-out en de fase waar je nu inzit. Je hersenen werken tijdelijk niet goed meer waardoor het nu even een stuk lastiger is om angst te remmen.
Zoals K ook schrijft: Het wordt beter als je nu goed je rust bewaakt en jezelf steeds weer opnieuw veiligheid geeft. Al is het maar door bv steeds als je bang wordt tegen jezelf te zeggen ‘ik heb ‘gewoon’ een burn-out, dit is de oververmoeidheid en de stress. Ik ben veilig’ oid.
Bij twijfel kun je natuurlijk altijd naar de huisarts gaan. Maar je angsten en al die gekke klachten zijn superrot maar voor een burn-out helaas echt heel normaal...
Sterkte!

Ik lag gister avond in me bed en ik was ook zo onrustig. Me hoofd kon niet ontspannen en me ogen ook niet denk ook soms dat ik ga doordraaien.

Hoi Mike,

Heel herkenbaar. Ik had vooral last van die angst doordat ik zoveel klachten kreeg die te maken hadden met snelle gedachtes, intrusies, en alles wat met je hoofd te maken heeft. Het is echt heel slecht met me gegaan maar een psychose daar is het nooit van gekomen gelukkig! Een mens en een lichaam kunnen veel hebben, ook al voelt het nu waarschijnlijk niet zo.

Mensen die bang zijn voor psychoses krijgen doorgaans geen psychose.

Sterkte.

Slapen is en blijft voor mij ook een probleem. Ik slaap gemiddeld 3 a 4 u. Soms korter, soms iets langer. Ze zeggen dat de eerste 4 uur slaap voor fysiek herstel is en de volgende voor het mentale gedeelte. Ik probeer allesinds in bed te blijven liggen. Anders dool ik maar wat rond en dat is ook niet ok voor mijn mentale welzijn. Probeer overdag ook even te gaan liggen. Niet te lang. Voor mij lukt dit sinds kort door ondertussen even naar bilateraal geluid te luisteren met hoofdtelefoon. 20 minuutjes...

Heel heel herkenbaar! Ik heb nu geluk dat ik geen wekker moet zetten voor op te staan want anders sliep ik gewoon niet. Dit is gewoon oefenen, hoge ademhalingen nemen voor wanneer je wilt slapen.
Uiteindelijk als je in slaap valt dan krijg je elke keer weer wat zelfvertrouwen, en dan slijten de gedachten over slapen. Anders ben je de hele dag met jou slaap bezig. De “wat als”.
Ik neem melatonine,magnesium en valeriaan. Dit helpt wel iets.
Het komt goed.

Ik heb heeeeeel erg moeite met slapen! Vreselijke nachten en geeft mega angst dat ik dus niet herstel. Ik probeer me er iets minder druk om te maken en weet dat het echt hoort bij burnout. Blij met elke nacht die net iets beter is en verder keihard overleven

Bij mij hielp slapen met een ventilator aan of een achtergrond geluid. De 1e nacht sliep ik niet perfect natuurlijk, maar na een week sliep ik weer redelijk normaal. En accepteren dat je niet perse 8 uur hoeft te slapen.

Succes!

Ook al hoort het erbij en had ik zelf ook ook slapeloze nachten. Nachten van ‘aan staan’ en pas tegen het einde in slaap vallen (1 a 2 uurtjes lichte slaap) en af en toe een redelijke nacht, het komt goed. Zelf doe ik ook nu de oefeningen die ik bij ‘ Verhaal 2787’ heb geschreven. Sterkte!

Slapen is hier ook verschrikkelijk. Soms lig ik gewoon de hele nacht wakker. Heb nu medicatie gekregen om het piekeren wat te minderen snachts. Het helpt maar slechts een klein beetje, 3 a 4 uren slaap per nacht is standaard hier. Onmogelijk voor mij om overdag bij te slapen. Het lukt me gewoon niet om overdag te slapen. Ik heb dat nooit gekunnen.

Verhaal 2775, iets naar onderen scrollen

Sorry, toch gevonden. Geen makkelijk forum: zie bv niet hoe je bericht weer kunt verwijderen.

Ik vraag mij zelf soms ook af in hoeverre dit forum wordt gemodereerd. Belangrijk natuurlijk dat iedereen de vrijheid voelt om te delen. Maar soms zie ik ook wel reacties waarbij directe medische adviezen worden gegeven of erg stellig wordt gesproken over wat iemand niet goed zou doen in het herstelproces. Hierin mis ik soms wel wat kaders op dit forum.

Mijn verhaal van vandaag is ook niet geplaatst, ik denk ook dat het gemodereerd wordt op de een of andere manier.

Heel herkenbaar Corinne.

Het is zo zwaar. Heb je therapie? En kun je er met je vriendinnen over praten?

Jawel maar ik merk dat ik me ervoor ga schamen dat het me niet lukt om weer gewoon mee te doen. En ik heb das therapie en schematherapie gehad. En medicatie, ad, oxa e n betablokker voor de hartkloppingen...

Niet voor schamen. Al snap ik heel goed je gevoel. Zit hier vandaag ook te huilen op de bank. Is er iets waar je beetje van kunt ontspannen? Een vriendin laten langskomen om samen een rustige film te kijken?

Niet voor schamen. Al snap ik heel goed je gevoel. Zit hier vandaag ook te huilen op de bank. Is er iets waar je beetje van kunt ontspannen? Een vriendin laten langskomen om samen een rustige film te kijken?

Ik ook hoor! Klinkt naar, maar is een goed teken, denk ik. Beter de uitputting te voelen dan een lijf die er tegen vecht.

Hoi Corinne,

Wat naar om te lezen, begrijp je helemaal.

Je bent niet alleen, het komt goed, je hoeft je echt niet te schamen.

Dank jullie wel allemaal doet me goed...gedeelde smart

Dank jullie wel allemaal doet me goed...gedeelde smart

Dank jullie wel allemaal....doet me goed...

Corrine, ik snap je zo goed. Ook al jaren bezig en mijn lijf blijft in de vecht en vlucht stand staan. Doe ook heel weinig leuke dingen, zie weinig mensen, het is heel eenzaam. Maar laat die schaamte los, jij kunt hier niets aan doen en hebt dit ook nooit gewild.
Wat betreft je hartkloppingen: je kunt daar heel goed zelf iets aan doen. 2x per dag een paar minuten diepe buikademhaling (uitademing 2x zo lang als inademing). Je kunt ook de 4-7-8 ademhaling proberen (google). Dit activeert je parasympatische zenuwstelsel. Wat ook helpt is yoga (yin yoga of restorative yoga). Op YouTube is genoeg te vinden. Of ga een kort stukje wandelen als je je down voelt. En lekker huilen is trouwens ook goed voor je, ff ontladen.

Thx C.

Yess maanden last van gehad. Na een tijd wordt het minder zoals alle klachten

Ja dit is heel typisch, ik heb ook erg veel gedoe gehad met mijn benen en soms komt het nog terug als ik overprikkeld raak.
Mijn impuls is om te luisteren naar het lichaam. Als ik maar vijf minuten kan lopen voordat mijn lichaam 'stop' zegt, dan loop ik maar vijf minuten. Met 'gewoon doorlopen' heb ik geen goede ervaringen

Ik heb ook sinds een paar weken veel last van mijn spieren in armen en benen. Maar dit neemt met bewegen juist af. ' s morgens na het opstaan is het het ergste. Ik word ook weer vroeg wakker iedere dag een voel me dan heel onrustig. Veel last van nachtzweten ook.

Ik twijfel zo wanneer ik de huisarts moet bellen of dat dit gewoon weer een gevolg is van de burnout.

Zijn er mensen die deze klachten herkennen?

Hoi Manon,

Echt precies dezelfde klachten gehad!! Met name in armen en benen en ook dat nachtzweten. Is echt je burn out. Bizar he? Sterkte!

Hoi Sander,

Hoe lang hebben deze klachten bij jou geduurd?

Ik zit vanaf februari in mn burnout en het ging de laatste tijd iets beter. Maar nu dus ineens weer deze klachten. Omdat ze ook aan blijven houden word ik er toch weer onrustig van...

Hi allemaal,

Ook ik heb heel veel pijn gehad in armen, benen, handen en voeten. Kwam bij mij echt door constante spierspanning (ook onbewust in de nacht) en daardoor overbelasting. Bij mijn hielp doorlopen absoluut niet, maar juist goed luisteren naar je lijf. Inmiddels kan ik weer flink opbouwen, maar blijft het een uitdaging om niet te overbelasten. Voor iedereen is het anders, maar mijn spierspanning nam alleen maar toe als ik teveel deed en daardoor de pijn ook achteraf (niet op het moment zelf).

Heb er ook veel last van. Bij mij voelt het alsof de boel in heupen, bekken, etc. loskomt. Totaal geen kracht meer in.

Herkenbaar heb ik ook gehad.

Ik ben nu 8 maandenn thuis. Ik heb heb een lichamelijke burnout. Het ging goed na 4 maanden naar toen liep ik 8 weken lang 6500 stappen.ik viel enorm terug heel mijn lijf stond strak dus mijn spieren. Dit was ook bij de eerste dag. Ik kon niet eens staan met koken of lopen.langzaam toch proberen te lopen maar niet forceren.ik smeerde elke dag een balsem van een toko winkel op mijn kuiten en bovenbenen en in bad gaan helpt. Ik ben vooral in bed misselijk niet overgeven en kan niet slapen drama.

Ik kon de eerste maanden ook niet wandelen of lopen had hele zware benen terwijl ik voor mijn burn out altijd deed joggen

ik ben trouwens nog heel jong nog maar 20. Kan het ook op zo’n jonge leeftijd ? Hebben anderen dat ook zo jong?

Ik heb dezelfde klachten en angst. Ik ben 28. Ik ben tig aantal keren gecheckt en een holteronderzoek gehad. Ik heb overslagen maar niet door een hartritmestoornis sindsdien is het afgenomen. Bloedonderzoek was ook goed.

Ik heb een huisarts die goed betrokken is. Neem contact op en laat het checken zodat je gerustgesteld bent. Dat kan al echt de helft schelen qua stress. Als ik mij nu zorgen maak bel ik gewoon weer en kijkt de huisarts even mee. Ik zit alsnog wel eens op de spoed omdat ik dan veel klachten krijg. Ik ben tot nu toe serieus genomen.

Ik heb betablokkers gekregen. Als ik het nu voel denk ik van het gaat weer over en dat gebeurd dan ook.

Heb je ook dat het dan in zo’n gek patroon komt na elke twee slagen een overslag? dat maakt me bang

En je hebt dus bèta blokkers. Is het gevaarlijk als je die niet neemt?

En wat is de oorzaak? Ik ben er zo bang voor

Herkenbaar. Kan geen puzzel, kleurplaat of borduurwerk meer zien, maar kan bijna niets anders.

Herkenbaar. Kan geen puzzel, kleurplaat of borduurwerk meer zien, maar kan bijna niets anders.

Hier hetzelfde Vera. Lastig he? Ik lig nu weer op bed teveel prikkels gehad vandaag.

Ja, echt balen. Zo eenzaam ook om de hele dag niets te kunnen. Ik heb gisteren ook nog slecht nieuws gehad in de familie, dus nu ook weer een terugslag. Sterkte jij. Je bent niet aleen.

Ja, echt balen. Zo eenzaam ook om de hele dag niets te kunnen. Ik heb gisteren ook nog slecht nieuws gehad in de familie, dus nu ook weer een terugslag. Sterkte jij. Je bent niet aleen.

Ach Vera, wat naar om te horen. Het is moeilijk om dat slechte nieuws nu goed te verwerken lijkt me. Sterkte

Hoi Suus, zelf heb ik deze medicijnen combinatie ook. Ik zit momenteel al een jaar thuis. In maart kreeg ik citalopram voorgeschreven tegen de neerslachtigheid, angst en het slechte slapen. Helaas heeft mijn dokter een grote inschattingsfout gemaakt door mij meteen aan 20 mg citalopram te zetten. De bijwerkingen waren heel extreem en ik sliep helemaal niet meer. Omdat dit gevaarlijk was tijdens het opbouwen en temazepam geen effect meer had voor slapen kreeg ik mirtazapine. Mijn idee was om dat weer af te bouwen zodra ik weer enigszins stabiel was van de citalopram. Maar dit moment kwam helaas niet omdat de dosis citalopram vermoedelijk veel te hoog was voor mijn systeem. Ik bouw nu al een tijdje de citalopram heel langzaam af, om te voorkomen dat ik weer totaal instort. Met daarbij nog wel de mirtazapine voor de nacht, omdat zonder slaap alles niet te dragen is.

Ik herken je gepieker heel erg. Ook ik vraag mij vaak af hoe het uiteindelijke afbouwen van de mirtazapine zal gaan. Weet dat je daarin niet alleen bent. Weet ook, dat afbouwen het beste en meest succesvol zal zijn wanneer je stabiel bent. En niet zozeer afhangt van de duur van het gebruik. Er zijn meer mensen die dit medicijn hebben gebruikt en ik weet zeker dat het goed zal komen met ons. Probeer niet te veel de googlen, want dan vind je alleen de slechte verhalen. Weet ook dat de makkelijkheid waarmee medicatie wordt voorgeschreven, ook niet jouw fout is. Je vertrouwde waarschijnlijk op de expertise van een arts.

Hoop dat je hier iets mee kunt. Het komt goed!

*nog een toevoeging aan mijn bericht hierboven: probeer je verwachtingen over hoe iets zal lopen te laten gaan. Het gaat altijd anders dan hoe je het bedenkt. Je gepieker speelt alleen maar in op de doem scenario's! De kans is net zo groot dat iets wel goed gaat. Ik had namelijk ook verwacht dat citalopram afbouwen niet te doen zou zijn. Maar het gaat best goed!

Heel erg bedankt voor je reactie Blue. Wat naar dat je meteen met 20 mg citalopram moest beginnen. En ben blij voor je dat jet afbouwen goed gaat. Heb jij geen bijwerkingen van de Mirtazapine? Ben zo sloom en duf en soms zo in paniek. Maar dat kan ook van de burnout komen. Kk heb bij de escitalopram ook hele heftige bijwerkingen gehad tijdens het opbouwen.

Mss niet wat je wil horen, maar waarom anti depressiva bij burn-out? Met een hoop geduld wordt het echt beter en Heb je dat afbouwen niet waar een hoop mensen weer in de knel komen

@Suus het is natuurlijk moeilijk onderscheiden welk gevoel waarvandaan komt.. Maar sloom en duf zijn geen symptomen die ik herken. Dat zou natuurlijk ook de burn out kunnen zijn. Ik heb juist veel last van aanhoudende spierspanning en dat komt waarschijnlijk door de te hoge dosis citalopram. Het is allemaal een zoektocht!

En let vooral niet op reacties als "waarom ben je er dan mee begonnen". Zoals ik al zei: Je doet in overleg met een arts datgene waarvan jullie denken dat helpend voor je zal zijn. Ik heb tal van succesverhalen gelezen op dit forum van mensen die heel veel baat bij antidepressiva hadden. Alles is oké. Er is geen goed of fout. 😘

Houd moed Ash en sterkte

Klinkt heftig Ash. Wat lag er aan de oorsprong? Wat voel je momenteel? Het is allemaal idd zwaar om dragen maar we mogen de moed niet opgeven.

Blijf vooral vissen hier het zelvende liedje. Maar vissen is op zijn tijd echt aflijding

@Steven het is hel. Ik voel me totaal mezelf niet meer. Alsof ik met dissociatie rondloop. Een raar gevoel in het hoofd. Stress in hele lijf. Totaal geen vernoeidheid. Zoals velen hier benoemen. Gewoob hel. Al twee jaar. Niet meer autorijden. Mooiste visstekken heb ik auto nodig. Oorzaak te zware verkeerde baan te ver weg en een niet biologische dochter dke uit mijn leven is en toen ze erachter kwam ne noojt meer wilde zien en me dood wilde hebben.

Dat is zwaar om dragen. De stress en geen vermoeidheid ken ik. Zo te lezen is het ook een en en verhaal. Spijtig genoeg is er gee kant en klare oplossing. Moest ik ze weten zou ik ook noet op dit forum zitten. Neemxje medicatie of volg ke therapie? Waarom kan je niet meer met de auto rijden?

@Steven het is hel. Ik voel me totaal mezelf niet meer. Alsof ik met dissociatie rondloop. Een raar gevoel in het hoofd. Stress in hele lijf. Totaal geen vernoeidheid. Zoals velen hier benoemen. Gewoob hel. Al twee jaar. Niet meer autorijden. Mooiste visstekken heb ik auto nodig. Oorzaak te zware verkeerde baan te ver weg en een niet biologische dochter dke uit mijn leven is en toen ze erachter kwam ne noojt meer wilde zien en me dood wilde hebben.

Dag Ash,

Hou vol, het komt goed!!! Echt...

ik heb vier jaar in de shit gezeten, alle ellende meegemaakt. Voel mij nu weer super, veel beter !!! Heb een Bellyboot gekocht en ga zo het water op !!!

This too shall pass.. hield ik mijzelf tot treurens toe vol !!!

Ash topper hou vol, het komt goed.

Gert

Sterkte Ash. Hou vol topper. Stap voor stap ❤️

Hou vol. X

Hou vol. X

Zo herkenbaar ash hier nog 1 ruim 2 en half jaar burnout dan mijn hoofd dan weer maag enz enz moedeloos word je ervan sterkte ook

Van welke regio ben je Ash?

Zuid holland. Delft

Zuid holland. Delft

Spijtig, een heel stuk uit de buurt. Anders konden we een afspreken. Ik kom van de regio Leuven

Ook mensen met goeie verhalen? Wordt hier moedeloos van 🥲🥲🥲

Spijtig, een heel stuk uit de buurt. Anders konden we een afspreken. Ik kom van de regio Leuven

🫣ik denk dat die niet op dit forum zitten Anoniem.

Waarom stopt dat kak hoofd niet. 24_7
Brainfog. Hoofdpijn. Geen idee

What you resist, persists

Ash, probeer eens wat "bilateral sound" voor mij heeft dit wat meer rust in mijn hoofd gebracht (wel met hoofdtelefoon). Zo kon ik ook eens wat rustig liggen zonder in Hypermodus te staan. Ik heb sinds een week op mijn nachtkastje ook een aromadiffuser met lavendelgeur...brengt ook rust in je systeem (wetenschappelijk onderzocht). Het zijn kleine dingen maar alle beetjes helpen.
En weet dat je niet alleen bent met die problemen.

Steven! Dank voor de sound tip. Het is zo fijn. Er kwamen ineens allerlei emoties. Wat een rustige muziek. Heel fijn om te ontspannen. Dank

Hier ook bedankt Steven! vanochtend naar de action voor een rebel noice cancelling hoofdtelefoon, en aan de binaural / bilateral beats. Heerlijk. Viel net bijna in slaap.

Ash, ik zit ook al drie jaar in bo. Heb een extreem lange aanloop gehad (extreem lang heel ver over mijn grenzen gegaan), vandaar dat mijn klachten chronisch zijn geworden. Je lijf is vastgelopen in de vecht en vlucht stand, deze stand, de "overdrive", is het nieuwe normaal geworden. Je kunt hier uitkomen alhoewel het moeilijk is.
Afgelopen zomer ging het met mij echt beter, meer energie, ik sliep beter, kortom: er waren lichtpuntjes. Maar dan ga je vervolgens die energie weer te snel opmaken met als gevolg een forse terugval. Dus uithuilen en opnieuw beginnen, ik besefte: ik moet nog beter leren luisteren naar mijn lijf.
Wat ontzettend belangrijk is bij burnout is je dagindeling: kijk hoe lang je achter elkaar actief kunt zijn (1 uur? 2 uur?), ga na de actieve tijd weer rusten gedurende 15-30 min op bed/bank zonder prikkels. Zo moet je dus de hele dag rust en activiteit afwisselen. Je brein moet leren dat er altijd weer rust komt, dit zorgt voor veiligheid. Krijg je weer meer energie, kun je de pauzes korter maken. Alles draait om het activeren van je parasympatische zenuwstelsel, daar ligt de sleutel....Probeer niet te blijven hangen in woede en weerstand, dat gaat je niet helpen. Wees mild voor jezelf, er komen echt weer betere tijden.

@eric waar had jij klachten van ? Al die jaren?

En @eric wat voor klachten en nog medicijnen ?

En @eric wat voor klachten en nog medicijnen ?

Dank vera en eric en alle anderen. Het is zo niet leuk.

Hi Ash,

Ik heb vele klachten gehad, de meeste die mensen hier beschrijven. De onrust, derealisatie en angst blijven mij het meest bij. Het gespannen gevoel in mijn lijf, het ongelofelijke piekeren en doemscenario's bedenken. Ik was er een meester in. Een sterk ontregeld stresssysteem, stond ook menig maal in de fight stand. Heb de woning, slaapkamer tot twee maal toe kort en klein geslagen. Niemand in de buurt hoor, ik ben heel vredelievend normaal.
Hele fijne psycholoog gevonden ! Zij wilde niet aan medicatie denken, maar uiteindelijk toch gedaan omdat ik zó gespannen was dat het de behandeling in de weg stond. Heb een AD en bijna 3 jaar een benzodiazepine gebruikt. De benzo ben ik net klaar mee met afbouwen, geeft even wat spanning maar heb inmiddels de tools om er mee om te gaan. En heel belangrijk, het stresssysteem komt tot rust. Dat heeft echt z'n tijd nodig en probeer het niet teveel in de weg te zitten. Creëer de omstandigheden om even een flinke poos zoveel mogelijk aan jezelf te denken.
En... sit with it... laat de gedachten komen, merk op wat je daarbij voelt en ADEM.. tel je ademhaling, wees er echt helemaal bij. Dit heb ik tot in den treure gedaan. Héél moeilijk, maar noodzakelijk voor mij. Het lichaam, onderbewuste kreeg door dat het veilig was.

Het gaat goed komen, lieve allemaal !!!!

Irene Langeveld, HSP coach heeft fijne podcasts en meditaties. Heeft mij erg geholpen. Eckhardt Tolle de kracht ven het nu. Kan ik nu pas lezen maar enorm verhelderend.

Hou vol, het komt goed, Ash

Beste Ash, vreselijk om je verhaal en je huidige toestand te lezen. Vooral omdat ik hier zelf ook middenin zit. Al dik 2 jaar thuis en nog steeds zo zo fucking moe. Lig alweer op bed...terwijl ik vanmiddag ook al een uur geslapen heb. Ik voel enorm met je mee maar heb geen antwoord hoe we hier ooit nog uit gaan komen. Soms denk ik ook weleens dat je hersenen door de burnout aangetast worden...

Hou vol...

Bij mij is het nog slechter. Heb zulke extreme stress gehad dat ik zowat een psychose kreeg. Had al paranoide waneen en helemaal de weg kwijt.kon de stress van mn niet bio dochter die weg was niet meer aan en een verkeerde zware baan. Ik ben gewoon bang voor opname mensen. Ik heb me echt langzaam gek laten maken.

Was het maar de moeheid. Ik sta alleen maar aan.voel mn hersenen koken. Het is elke dag hel

De sleutel tot herstel is stoppen met je best doen te herstellen. Leven alsof dit de rest van je leven gaat zijn. Hoe vul je je leven dan in? Als je weet dat dit het is? Hoe zorg je dan dat je elke dag lief bent voor jezelf, dat je jezelf dingen gunt?

Het is nodig om voor jezelf te kiezen en op te komen. Niet meer leven naar de maatstaven van anderen, maar naar wat JIJ belangrijk vindt.

Dankjulliewel voor de tips hier, Steven en Eric! Ik zal ook een koptelefoon aanschaffen en de beats uitproberen. De podcasts van Irene Langeveld zijn fijn, Eric. Haar rustige stem alleen al. Dankje!

Hallo Ash,
Ik kan begrijpen wat je door maakt. Ik ben zelf door de hel geweest en heb het nu, na 3 jaar nog steeds zéér moeilijk.
Mijn probleem is dat ik immens gespannen ben, niet om uit te houden. Ik zit in een cocon van spanning die me bijna volledig afsluit van alles, van mezelf en van mijn omgeving. Voel me ook soms gedissocieerd, ben dikwijls als een robot. Ik kan heel moeilijk stress verdragen, alles meteen is teveel. Ben dikwijls zeer moe.
Heb heel wat soorten therapie geprobeerd, ook alternatieve, maar zonder resultaat. Uiteindelijk heb ik benzo's (Xanax, Diazepam) en antidepressiva (Seroxat en Escitalopram) moeten nemen. Kon niet anders of ik had mezelf iets aangedaan (echt).
De pillen hebben me gestabiliseerd maar ze lossen niets op en ze zijn niet zonder bijwerkingen. Ik voel me er niet echt beter door maar de spanning was draagbaar geworden. Probeer ze niet te nemen als het kan.
De antidepressiva lijken me niet te helpen en zijn bij een burn-out totaal niet nodig volgens mij. Ze maken je niet blijer. Maar veel dokters geven dit standaard. Om er echter later weer vanaf te geraken is echter niet zo simpel (onttrekkingsverschijnselen). Heb ik geprobeerd en lukte niet, mijd ze dus.
Bij mij helpen alleen de benzo's om mijn 'ondragelijke' spanning te verlichten. Maar die zijn verslavend en gewennend, je moet er altijd maar meer van nemen. Ik neem nu al een jaar Diazepam en het lijkt niet meer te helpen. Mijn klachten komen terug en worden weer heftig. Ik zou dus meer Diazepam moeten nemen, een straatje zonder einde. Ik probeer de Diazopam nu af te bouwen en zonder verder te doen. Ik wil geen zombie worden.

Gelukkig heb ik net 'Lactium' ontdekt. Is een supplement en dus zonder doktersvoorschrift te krijgen. Werkt echt als een benzo maar niet zo sterk en niet zo lang. Maar is niet gewennend en niet verslavend! Het werkt echt en is redelijk krachtig. Kalmeert, werkt tegen angst, verbetert je slaap, ontspant. Ik probeer de Diazopam en de Escitalopram te verminderen door Lactium te nemen. Maar het is geen wondermiddel. Het zal sowieso moeilijk blijven.
Lactium moet je misschien eens proberen voor je echte pillen neemt. Echt, het kan helpen! Maar ik zou het niet nemen als je al andere medicatie neemt want misschien is dat niet ok.

Ik geef niet op. Ik volg pianoles om een beetje houvast te blijven hebben met een 'normaal' leven. Ook al is het dikwijls extreem moeilijk om naar de lessen te gaan, ik bijt op mijn tanden.
En ik doe momenteel intensief Yoga (anderhalf uur), ook al lijkt het mijn probleem niet op te lossen het ontspant mij een beetje en het houdt me bezig.
Ik sta elke ochtend op hetzelfde uur op, moeilijk of niet. Ik laat me niet gaan want elke dag is weer anders, alhoewel telkens een hele uitdaging om door te komen.

Dat je vast zit in je hoofd heb ik ook meegemaakt. Echt om gek te worden. Maar op een of andere manier ben ik daar zelf uit geraakt, ik weet niet echt hoe. Ik zit wat meer in mijn lijf denk ik. Daarom is het misschien goed om therapie te vinden op basis van lichaamswerk.
Mindfulness werkt niet bij mij in mijn 'opgesloten' en gespannen toestand.
Let wel, de negatieve en hopeloze gedachten blijven de kop op steken maar ik probeer ze niet te geloven (makkelijk gezegd). Sommigen denken dan aan goede momenten om zich weer aan op te trekken maar ik doe het omgekeerde: ik denk aan de momenten dat ik al veel slechter ben geweest.

Of ik ooit weer 'normaal' zal worden? Ik weet het niet. Ik moet nu leven met wat er vandaag is en dat probeer ik. 'Aanvaarden' is een groot woord want dat lukt niet echt. Maar er tegen vechten helpt niet en verspilt alleen je (weinige) energie. Makkelijk gezegd natuurlijk. Ik ben ook geen supermens en soms moet ik ook wenen van miserie. Maar na 3 jaar ben ik hier nog steeds en nog niet gek.

Zo snel mogelijk weer beginnen met je AD. Afbouwen kun je beter in een stabiele periode doen.

Hoi C,

Wat slikte je precies en welke mg?

Fluvoxamine 25 mg, maar ik was juist gestopt omdat ik de bijwerkingen niet kon verdragen…..

Ik ben het eens met Vera!
Mijn hele zenuwstelsel is ontregeld na de afbouw, daarvoor had ik nergens last van. Je moet in rustig vaarwater zitten tijdens een afbouw en op dat moment heel goed naar je lichaam luisteren. Anders een lange nasleep… dat wil je niet

Succes ❤️

Zou je anders niet een andere SSRI kunnen starten als deze niet voor je werkte? En dan heel langzaam opbouwen zodat de bijwerkingen miniem zijn. Ik zit zelf aan de citalopram en vind die erg prettig. En heb t opgebouwd met druppels heel langzaaam zodat ik geen / nauwelijks bijwerkingen had.

Misschien toch wat langzamer afbouwen ipv ineens stoppen? Ik lees namelijk dat je zes weken geleden gestopt bent? Of was je al aan het afbouwen? Of pas afbouwen als het wat rustiger/stabieler is.

Zelf ben ik op dit moment ook aan het afbouwen maar met zeer kleine stapjes. Liever wat langer afbouwen dan te snel.
Ik neem veel rust momenten, vitamines, ontspanning en lekker eten.

Sterkte

Ik had hier gisteren al op gereageerd, maar blijkbaar werkt de site weer niet goed.

@Eli,

Heb jij uiteindelijk doorgezet met stoppen of ben jij toch weer begonnen?? indien gestopt, hoelang duurde het ongeveer voordat je weer enigszins in normaal vaarwater zat?

@Isabel,

Mag ik vragen welke positieve effecten jij allemaal ervaart van de medicatie zodat ik voor mezelf een wat beter afweging kan maken?

Alvast bedankt 🙏

Ik zelfde gehad, zenuwpijnen. Angst, zweten, raarhoofd, moe, lusteloos.
Wou absoluut niet weer aan medicatie. Dus, laat het komen, lief zijn voor je zelf, water drinken. Ik heb b12 injecties gehad. 6 weken elke week 1. Toen knapte ik op. Neem mijn rust, en buiten zijn. Niet teveel van je zelf vragen. Neem de tijd om teontwennen vandeze medicatie

Het hielp mij bij iets werkelijker voelen in de wereld en met de angst en paniek die ik heel erg voelde. En met beter kunnen tegen geluid. Helaas door een terugval is dat nu weer terug en veel erger , dus ga ik verhogen en hopen dat het weer helpt

Een andere AD proberen. Citalopram hoor ik veel positieve reacties over. Ik slik zelf paroxitine maar die is al wat verouderd. Nu is er Citalopram. Proberen!

Voorzichtiger en langzamer afbouwen 🙏🏻
Zelf bouw ik citalopram af omdat veel klachten er erger door zijn geworden. Elke 3/4 weken 2 mg er af. Na die tijd kan je namelijk pas beoordelen of je het afbouwen kunt dragen! Het duurt wel lang zo, maar ik voorkom hiermee dat ik weer compleet instort. Probeer het tempo van je lijf te volgen.

Stoppen ermee en door de zure appel heen. Wordt echt beter. Zeg ik uit eigen ervaring

Ik denk persoonlijk ook dat stoppen het beste is...uiteindelijk lost het je probleem niet op. Ik nam escilatopram 20 mg, quetiapine retard 150 mg, 2x 0.5 mg xanax retard en mirtazapine 30 mg...nu nog enkel 7.5 mg Mirtazapine...als ik dit niet in neem slaap ik niet. Ik probeer nu stilletjes aan al eens een dag over te slaan. Mijn geloof in die medicatie is weg. Het boek "verbinding verbroken" eens lezen. Staat in dat 4 op de 5 niet reageerd op AD. Maar wel mag smullen van de nevenwerkingen. Momenteel probeer ik vooral via lichaamswerk en voeding te gaan. Eventueel wat suplementen...uiteindelijk is het een beetje zoeken naar een spelt in een hooiberg. Wat werkt voor u. Ik heb al van velen gehoord je moet dit innemen of dat of naar die therapeut gaan, dat volgen...100den theorieen en evenveel tovenaars die de uitkomst beloven...nu ik hoop voor mezelf en ieder ander dat ik elke dag een stapje dichter in de juiste richting zet. Zoals de maatschappij nu evolueert...er zullen nog heel veel burn outs volgen

Wat enorm mooi gezegd Steven, ben ik helemaal met je eens.

Wat enorm mooi gezegd Steven, ben ik helemaal met je eens.

@Steven. Hoe lang heb je de antidepressiva geslikt. Ik ben in Juni na 3 maanden veel te snel gestopt met Citalopram. 2 maanden daarna aan de Escitalopram gegaan. Hele heftige opbouw gehad. Nu 3.75 mg mirtazapine erbij voor het slapen. Maar wil de escitalopram graag ophogen naar 10 mg. Zit nu nog maar op 5. Ik hoop dan de Mirtazapine af te kunnen bouwen.

Geen ervaring mee. Ik denk niet dat je dat moet willen als je zenuwstelsel al ontregeld is. Je kan dezelfde diepte bereiken door een burn-out te krijgen, en je emoties toe te laten, te mediteren, adem en lichaamswerk te doen.

Dit kan enkel onder begeleiding en is zeer intensief dacht ik. Heb je begeleiding die hierin gespecialiseerd is? Volgens mij heb je ook risico op hertraumatisering et cetera

Vroeger veel getript. Ik zou het afraden als de boel ontregeld is. Anders microdosing.

Ayahuasca een vriend van me heeft dit gedaan, wel in gezonde toestand en zegt dat hij nog nooit zo iets heeft ervaren als dit.
Ik daarin tegen, heb tijdens roken van een joint echt gaan hallucineren dus dat is voor mij een no go en daarom durf ik alternatieven zoals ayahuasca ook niet proberen
Groetjes cor

Ayahuasca een vriend van me heeft dit gedaan, wel in gezonde toestand en zegt dat hij nog nooit zo iets heeft ervaren als dit.
Ik daarin tegen, heb tijdens roken van een joint echt gaan hallucineren dus dat is voor mij een no go en daarom durf ik alternatieven zoals ayahuasca ook niet proberen
Groetjes cor

Hi Gerrit, voorbij hielp het helaas niet, al had ik relatief weinig last van bijwerkingen (maar bij het afbouwen wel aanzienlijk meer!). Die controle gedachten zijn júíst hetgeen wat je bij therapie zou moeten leren loslaten… dat is de kern van herstel…

Bedankt voor je reactie! Maar was het afbouwen zwaar? Oftewel, waren de bijwerkingen veel erger dan eerst?

Ja het loslaten lukt me maar niet. Ook als ik gesprekken voer met bekenden blijven de controle gedachtes er altijd naast...

@Gerrit Loslaten en gedachten hébben zijn twee verschillende dingen. Ik kan mijn gedachten tegenwoordig meestal redelijk goed loslaten, maar ze zijn er nog steeds vaak en zullen waarschijnlijk ook altijd in enige mate blijven. Het is vooral een kwestie van trainen: leren om er niet in mee te gaan, ze er te laten zijn zonder ertegen te vechten of ernaar te handelen. Ik vergelijk het wel eens met een vervelende buurman die tegen je blijft praten, maar die je leert niet meer al te serieus te nemen.

Dat vraagt om oefening, en best veel ook. Defusie-oefeningen en mindfulness kunnen daarbij helpen. Er bestaat geen snelle oplossing om gedachten ineens te laten verdwijnen, ook medicatie is geen wondermiddel. Een SSRI zorgt ervoor dat serotonine, een stof die invloed heeft op je stemming, langer beschikbaar blijft in je hersenen. Daardoor kan je stemming verbeteren en kan die controlerende stem in je hoofd iets minder aanwezig worden. Of dat werkt, verschilt per persoon.

Wat voor mij uiteindelijk het belangrijkst was, is leren omgaan met die stem. Leren dat je er niet automatisch naar hoeft te luisteren, dat gedachten niet per definitie de waarheid zijn en – misschien wel het belangrijkste – dat je ongemak mag toelaten in plaats van het weg te duwen. Die stem probeert je meestal te beschermen tegen pijn. Als je leert dat je die pijn kunt verdragen, hoeft die stem ook niet meer zo hard aanwezig te zijn.

Bij mij werd het pas rustiger toen ik die stem echt toe ging laten. Door te oefenen, door gevoelens toe te laten zoals angst, verdriet en boosheid, in plaats van ze te onderdrukken.

Wat betreft SSRI’s: bij het opbouwen had ik weinig klachten, maar ik kreeg wel problemen met warmte en veel last van opvliegers. Uiteindelijk merkte ik weinig positief effect. Bij het afbouwen kreeg ik juist meer onrust, stress, lichamelijke klachten en slecht slapen. Voor mij werkte dit dus niet goed.

Wat mij wél iets heeft geholpen, met minder bijwerkingen, zijn bètablokkers. Die remmen de adrenaline in je lichaam, waardoor je hartslag rustiger blijft. Het is ook geen wondermiddel, maar het gaf me net wat meer ruimte om met angst om te gaan. De echte verandering zat uiteindelijk toch in langdurig oefenen en leren om die controlerende gedachten minder serieus te nemen en er niet naar te handelen. En dat is heel moeilijk en zwaar en echt niet leuk, maar wel de enige duurzame oplossing.

Hey Ax,

Bedankt voor je uitleg!

In principe heb ik niet veel last van lichamelijke sensaties. Af en toe wel wat spanning op de borst dan. Het is vooral de drukte in mijn hoofd en de overprikkeling die elkaar steeds versterken. Daardoor nemen de Angstige gedachtes ook steeds meer toe.

Ik probeer het wel te accepteren en ben nog steeds bezig met het loslaten ervan, maar ervaar nog steeds heel veel ruis, vooral als ik.met iemand wil praten, wordt dan erg vermoeiend. Of ik SSRIs ga nemen kijk ik.sowieso nog even aan.

Wat mooi geschreven weer Ax! Heel fijn om dit te lezen. Heb het zelfs even gekopieerd en geplakt in notities.

Betreft de SSRI: ik slik dit nu een jaar. Ik had in het begin best wat bijwerkingen. Pas na 3 maanden merkte ik echt resultaat.
Nu ga ik heel langzaam afbouwen. Ik slik 10 mg. Ben nu 10 dagen aan afbouwen en voel wat spanning en adrenaline. Slaap iets slechter en ben heel moe. Ben heel nieuwsgierig hoe het voelt zonder medicatie. Als het nodig is en echt toch beter is ga ik weer beginnen.

@ax ben je nu wel afgebouwd? En hoe lang duurde jouw afbouw periode?

@Kamillethee yes nu al twee maanden helemaal klaar denk ik? Ben in juli/augustus begonnen met afbouwen, zat ook op 10mg (al verschilt het per soort hoeveel je krijgt) van escitalopram. Maar volgens mij was ik uiteindelijk eind september klaar. Maar heb echt rustig aan gedaan, vooral de laatste stappen, want merkte daar dus veel bijwerkingen.

Hoi Marjan, mij heeft het zeker geholpen bij de controle gedachten. Die gedachten die maar doorgaan en niet willen lijken te stoppen. Er is veel meer rust gekomen in mijn hoofd sinds ik ssri gebruik. Ik kan dingen beter relativeren, terwijl voor de burn-out was ik een ster in relativeren😂 misschien daarom de burn-out. Nou ja voor mij heeft de ssri op heel veel verschillende vlakken mij geholpen en is er weer meer licht aan het einde van de tunnel. Ik ben er nog niet, maar echt een groot verschil voor de medicatie. Succes met de keuze! Liefs Pientje

Sorry, ik bedoelde hoi Gerrit!! Ik las de naam bij de post hierboven!!

Hey Pientje,

Goed om te horen! Maar je gebruikt nu nog steeds SSRI's dan?

Hey lieve mensen,
Die ongecontroleerde gedachten zijn voor mij het ergste, ik kan moeilijk in slapen vallen erdoor, meditatie oefeningen of yoga zijn dan ook heel moeilijk, ik ben dan niet in het nu. Alsof die gedachten gewoon niet van jou komen.
Daarnaast een extreme vermoeidheid waar ik niet weet waar het vandaan komt, het is op een dag met pieken en dalen.
Ook ik overweeg ik voor een SSRI, maar ik ben bang voor de onrustige slaap die ik nu al ervaar. En voor de sufheid die nog eens op de vermoeidheid komt.
Hebben jullie dit ook met escitolapram meegemaakt? Of valt het nog te doen?

Hoi Corne,

Ik slik escitalopram 10mg. Ben daar echt nooit suf van/door geworden. Zo werkt die medicatie niet. Het is geen antipsychotica ofzo. Ook geen onrustige slaap. Ik had al een onrustige slaap maar dat kwam door de hyperstand van adrenaline en de burn-out. In het begin vond ik het gewoon spannend en piekerde ik en maakte ik me zorgen. Dat was de reden van mijn onrustige slaap en niet de medicatie in alle eerlijkheid. Die extreme vermoeidheid is vervelend maar wel een goed teken heb ik begrepen. Het is goed om in die vermoeidheid te zakken. Rustig aan 🙏

Hoi Ax,

Ik slik dezelfde dosering en medicatie.

Ja had je de laatste stappen veel bijwerkingen? Zoals? Als ik vragen mag?

Dat heb je toch netjes gedaan dat afbouwen en best vlot.

Hoe is het nu zonder?

Hoi Gerrit en Corne, ik gebruik nu nog de ssri. Ik ben hier in september mee gestart. Ik heb heel langzaam opgebouwd middels druppels. Net als Kamillethee schrijft duurt het echt wel even voordat het werkt, al waren de angsten en de brainfog heel snel weg. Verder kan ik hier wel minder goed door slapen. Ik gebruik Citalopram. Ik las dat bij escitalopram die bijwerkingen wat minder voorkomen, die kamillethee heeft. Als je vragen hebt, stel ze gerust. Voor mij was het ook een hele stap en was vooral heel bang voor de bijwerkingen, dus heb ook hier veel steun gehad van mensen!

Hallo Pientje,

Goed om te horen dat de bijwerkingen bij jou meevallen. Ben je verder bezig met therapie? En merk je dat die therapie met de medicatie beter gaat of merk je nog geen verschil?

Hoi gerrit, ik heb 20mg paradoxtine gehad. Bij starten veel bijwerkingen. Daarna kwam ik in een bubbel dat niks meer binnenkwam. Ik was niet meer mezelf. Maar er kwam wel rust, door dat prikkels niet meer binnen kwamen. Heb in slow motion geleefd. Toen toch moment dat ik ervan af wou. Langzaam afbouwen van bijna jaar. Prikkels kwamen hard weer binnen, enslapen ging slecht. Heb heel veel zenuwpijn gehad. Maar mijn hoofd werd helder. En dat wou ik graag. Ondanks paniek en angst, die nu optevangen is. Ben ik blij dat ik ze niet meer slik. Verslavend is het. Voor mijn nooit weer. Lief zijn voor je zelf. Wanneer paniek of angst ,onrust, praat met je zelf, wrijf over je armen dat het goed komt. Gorgel water in je keel, dat stimuleert je nervus vagus. Wandelen en ren niet meer met de wereld mee.
Dit is mijn ervaring. Ik ga zo door in mijn herstel.

Wens je sterkte. Adem in adem uit.

Ik wil escitalopram graag ophogen van 5 naar 10 mg. Ben wel beetje bang voor de onrust. Heb bij de eerste 5 mg 6 weken paniekaanvallen gehad. Hopelijk is mijn lichaam nu beetje gewend en kan ik de mirtazapine afbouwen. Iemand ervaring mee?

Yoga nidra of binaural beats op slaapfrequentie voor t slapen gaan

Goeie anoniem maar dat kan mijn hoofd niet aan helaas. Ik weet dat gerust stelling voorheen altijd goed bij mij werkte, soort acceptatie. Maar dit lukt me gewoon niet om dit moment.

Ik herken het, ik heb helemaal hetzelfde! Ik kon eerst gewoon goed slapen. Nu blijft mijn hoofd aan staan en ik ben stikkapot. Maar we moeten erdoor en even terug de vertrouwen vinden om in slaap te vallen.
Ik heb juist ook benereal Beats gedaan, mijn vriendin dwingt me er toe dus ik doe het al gaat het niet.
Terwijl ik ben aan luisteren zijn er gewoon gedachten die blijven komen en is niet te controleren of accepteren. Maar we moeten die oefeningen gewoon blijven doen, want het doet wel iets. Maakt niet uit als ons hoofd blijft aan staan. Het gaat om de trillingen.
Elke nacht is een gevecht helaas.
Ik heb eergisteren mirtazipine geprobeerd een halve tabletje. De dag erna was nog meer een hel! Die sufheid van die tablet en dan nog de extreme vermoeidheid en de brainfog.
Maar HET KOMT GOED, de dagen moeten gewoon voorbij gaan. HERSTEL duurt even.

Wat lastig Isabel! Hoop inderdaad voor je dat het er iets meer rust komt. Wanneer het me allemaal teveel is en ik mindfulness ook niet trek, vind ik soms een yoga nidra sessie wel prettig. Ligt bij mij dan minder druk op dat ik ‘alert’ moet blijven op de oefening. Wie weet is dat voor jou ook fijn.

Mindfulness is niet per definitie ‘vooral focussen’. Er zijn ook heel veel fijne oefeningen waarbij het er helemaal niet om draait dat je de hele tijd gefocust blijft. Het doel isook niet dat je je niet laat afleiden, maar dat je toch enkeler weer teruggaat naar de oefening. Yoga nidra is inderdaad wat geschikter, maar haal vooral de druk eraf bij jezelf - dat is de kern en veel belangrijker dan de ‘focus’.

Natuurlijk is het voor iedereen anders maar ik krijg dit als ik niet zo goed adem. Mijn ademhaling zit bijvoorbeeld hoog omdat mijn spieren zijn (onbewust) aangespannen, ik vind de stem of meditatie niet prettig, of niet goed dooradem. Soms is het ook- voor ontspanning moet je veiligheid ervaren/voelen- en voelt de ontspanning- hoe gek ook- onveilig. Ik ga dan sneller/oppervlakkig ademen. Dit geeft mij duizeligheid of overprikkeling.

Het is heel vervelend en niet fijn maar even (makkelijk praten ik weet het) iets anders doen is soms ook prima ❤️

Ja hoor, zeker herkenbaar. Ruim 2 jaar onderweg en slaap meestal wel goed. Alleen bij een terugval merk ik weer dat ik slechter slaap.
Verder nog veel klachten iedere dag helaas. Zoals je zelf al zegt: bij iedereen ziet het er weer anders uit.

Dank je. Het is herkenbaar dus.
Ja en ook dat is fluctuerend, ik slaap ook wel eens niet goed. Zoals elk mens. Als ik teveel emoties of informatie te verwerken heb dan geraak ik gelijk niet in slaap.
Maar daar hebben we ook zonder burnout mee te maken.
Over het algemeen slaap ik dus goed.

Ik hoor veel mensen spreken over terugvallen. Heb die niet... Bij mij is er nog geen herstel geweest, vind ik best lastig.

Dank je. Het is herkenbaar dus.
Ja en ook dat is fluctuerend, ik slaap ook wel eens niet goed. Zoals elk mens. Als ik teveel emoties of informatie te verwerken heb dan geraak ik gelijk niet in slaap.
Maar daar hebben we ook zonder burnout mee te maken.
Over het algemeen slaap ik dus goed.

Ik hoor veel mensen spreken over terugvallen. Heb die niet... Bij mij is er nog geen herstel geweest, vind ik best lastig.

Wat naar voor je! Ga gewoon naar de huisarts. Het zal inderdaad waarschijnlijk een reactief kliertje zijn, maar als de huisarts kan je geruststellen hierin. Misschien ook een goede om je gezondheidangst/hypochondrie met de huisarts meteen te bespreken, als je er goede hulp voor krijgt haalt dat die trigger misschien wel weg. Sterkte!

Dankjewel voor je reactie Av, ik ga dalijk even bellen. De huisartsen weten van mijn hypochondrie, gelukkig zijn ze erg bevripvol en vooral de vrouwelijke h.a. is echt heel fijn. Ik heb echt verschrikkelijk geslapen en gedroomd, en wanneer ik wakker ben heb ik fysieke symptomen van angst. Het is echt vreselijk. Het maakt mij diep verdrietig. Ben begin 20 en heb het gevoel alsof het leven aan mij voorbij gaat. Ik kan echt niet meer relativeren

Dankjewel voor je reactie Av, ik ga dalijk even bellen. De huisartsen weten van mijn hypochondrie, gelukkig zijn ze erg bevripvol en vooral de vrouwelijke h.a. is echt heel fijn. Ik heb echt verschrikkelijk geslapen en gedroomd, en wanneer ik wakker ben heb ik fysieke symptomen van angst. Het is echt vreselijk. Het maakt mij diep verdrietig. Ben begin 20 en heb het gevoel alsof het leven aan mij voorbij gaat. Ik kan echt niet meer relativeren

Dit herken ik heel erg. Ik heb altijd al lichtelijk last gehad van hypochondrie, maar sinds mijn burn out is het alleen maar erger geworden. Ik heb mezelf ook de meest vreselijke diagnoses gegeven in samenwerking met Google. Gelukkig heb ik, en ja dit klinkt stom, een goeie aan chatgpt. Die helpt mij relativeren en krijgt me weer (al is het soms maar voor even) rustig.

De angst geeft bij mij ook fysieke symptomen. Pijn in mn lies, pijn in mn onderbuik, zere ledematen… alles komt wel een keer voorbij.

Dit herken ik heel erg. Ik heb altijd al lichtelijk last gehad van hypochondrie, maar sinds mijn burn out is het alleen maar erger geworden. Ik heb mezelf ook de meest vreselijke diagnoses gegeven in samenwerking met Google. Gelukkig heb ik, en ja dit klinkt stom, een goeie aan chatgpt. Die helpt mij relativeren en krijgt me weer (al is het soms maar voor even) rustig.

De angst geeft bij mij ook fysieke symptomen. Pijn in mn lies, pijn in mn onderbuik, zere ledematen… alles komt wel een keer voorbij.

Past er perfect bij - helaas..

Hier zelfde klachten

Hier zelfde klachten

Eerst opbouwen naar het aantal uren dat je wilt bereiken mits je naar 32/36/40 uur wilt en daarna pas de complexiteit en tijdsdruk opbouwen. Maak niet de stap om uren en complexiteit tegelijk op te bouwen in een nieuwe baan daar kan je jezelf flink tegenkomen.

Hoi Sander, gebruik je toevallig medicatie ?

Hoi anoniem, dat klopt. Mirtazipine voor t slapen!

En je gaat ervan komen!!

Ja, het gaat over. En hoe meer je het toelaat, hoe meer het over gaat.

Acceptatie trainen. Belangrijkste tip die ik iedereen wil meegeven

@Ax, hoe train je acceptatie als je alleen maar dagen kunt huilen, je je zo intens hopeloos en slecht voelt en je lichaam steeds schreeuwt dat dit niet meer te doen is?

@J die periode is verschrikkelijk. Het is zo verschrikkelijk naar. Maar de eerste manier van denken die helpt daarbij is: niks wat je gaat doen gaat je op korte termijn beter laten voelen. Níks. Hoe heftig dat ook is om te beseffen, daarmee kun je leren loslaten om de quick fixes te proberen. En dat is een begin.
Acceptatie trainen is écht trainen. In mijn therapie is het vooral bereidheid trainen om je rot te voelen, of ongemakkelijk, maar toch voor jezelf te kiezen. En daarin kun je heel klein beginnen. Schrijf eens alle regels voor jezelf uit die je jezelf hebt opgelegd. En dan bedoel ik ook echt de kleinste dingetjes. Ik had bijvoorbeeld regels als "ik moet Elke avond douchen" of "ik moet opzij stappen als ik iemand op de stoep passeer" of "ik moet snel mijn boodschappen inpakken bij de kassa". En dan ga je die regels doorbreken, beginnend bij de allerkleinsten. En daarvoor geldt: voel je weerstand? Dan is het een goede oefening.

Daarnaast defusie oefeningen om je angstgedachten minder serieus te nemen. Google dat maar eens. Je wilt trainen dat je bij elke angstige gedachte leert denken: Tja, misschien wel en misschien niet, maar ik ga door met wat ik aan het doen was." Zo was ik bang dat mijn vriend niet meer van me hield - en door me dit constant te blijven voorhouden, lukte het me steeds beter om er afstand van te noemen.

Maar nogmaals: training. Je kunt het boek "uit liefde voor jezelf" van Gijs Jansen eventueel aanschaffen. Dat gaat over Acceptance and Commitment Therapy, ACT, therapie gericht op acceptatie. Daar krijg je concrete oefeningen om je bereidheid te trainen.

Dat eerste wat je schrijft is al super helpend. Maar als niks nu helpt, hoe kom je het wel dan wel door? Voelt als te groot en te zwaar

Voelen. Je hoofd uitzetten, niet gaan analyseren maar met je lichaam voelen wat er allemaal te voelen valt. You can’t heal what you can’t feel. Zijn genoeg dingen te vinden online hierover. Uit je hoofd komen en echt in je lichaam zijn. Klinkt zweverig maar gaat je helpen

@Anoniem overleven. Je hebt het zo zwaar, en je leeft nog. Op de een of andere manier overleef je het al dagen, weken, misschien maanden. Soms is dat alles wat je kunt :(

Best een goed advies. Gewoon accepteren dat het slecht gaat. Gaat me nog niet altijd goed af.

Het is er, mag het er ook zijn?
Strijden tegen iets wat er is heeft geen zin want het is er.
Acceptatie, overgave. Dit is echt de sleutel.

Het is er, mag het er ook zijn?
Strijden tegen iets wat er is heeft geen zin want het is er.
Acceptatie, overgave. Dit is echt de sleutel.

Hoi Willemijn,

Ten eerste: wat mooi om te zien dat je van zitten in een rolstoel naar hardloopwedstrijden ben gegaan! Zo mooi om te lezen!

De keuze ligt natuurlijk bij jou, maar volgens mij twijfel je heel erg. Nog even wachten? Een vriendin van mijn zus heeft ook op 38 jarige leeftijd een dochter gekregen. Maar de keuze ligt echt mij jou!

Hi Willemijn,

Ik herken heel erg wat je schrijft. De bedrijfsarts heeft tegen mij gezegd: Als je een kinderwens hebt, moet je die niet uitstellen. Want als die wens niet in vervulling gaat, zul je je altijd afvragen wat als ik eerder was begonnen.. Je werk is maar werk. Als je weer uitvalt, is dat maar zo.

Dan heb je natuurlijk nog het 2e stuk; kan ik het aan? Hierover zei hij: Elke zwangerschap is anders, de één voelt zich veel beter door de hormonen en heeft nog amper last van burnout klachten. De ander voelt zich slecht door de hormonen en zakt daardoor weer wat terug.

Ik weet niet hoe het bij jou zit, maar ik merk dat het twijfelen over wel of geen kinderen (proberen te) krijgen, ook extra stress geeft. Soms is het misschien makkelijk om een knoop door te hakken en ervoor te gaan. Hierdoor kan er ook een last van je schouders afvallen.

Zelf heb ik (ben 34) besloten om het nog even over de zomer heen te tillen. Ik voel me eindelijk beter en geniet ook van een avondje stappen met vriendinnen, sporten, reizen enz. Hier wil ik nu ook even van genieten voordat ik weer in de kreukels lig, zelfs met het risico dat ik dan wellicht minder vruchtbaar ben. Hopelijk heb je hier iets aan!

Hi,

Een tip van mij (als moeder met een burn-out) overleg goed met je partner wat dit voor hem/haar betekent. Het kan, maar je partner moet ook ok zijn met de klappen opvangen. En hebben jullie steun uit jullie omgeving? Dat is echt fantastisch namelijk. Maak samen een plan, met steun, liefst structureel.

Het moeilijkste voor mij was moeder zijn en een burn-out hebben. Ik kon er opeens niet meer zijn voor mijn dochter, of voor mijn partner. Je kan geen nachten meer doen, ik kon mijn dochter niet naar de opvang brengen, niet meer dan 4 uur op haar alleen passen. Dit is niet om je te ontmoedigen, want ik zou het ook niet uitstellen. Maar dan is het realistisch dat het zwaarder gaat worden, wellicht voor beiden. Kinderen zijn nu eenmaal prikkelbommetjes (wel de allerleukste ❤️). Dus dit vooraf bespreekbaar maken en hulp van de omgeving inschakelen is handig. Just a tip.
Succes!

Helemaal eens met anoniem hierboven. Niet uitstellen, maar wel realistisch zijn. Mijn kinderen zijn nu 6 en 8, dus die kunnen zelfs wat meer, maar een burnout met jonge kinderen is wel moeilijk herstellen. Aan de andere kant kunnen kinderen je wel een nieuwe blik op je leven geven: je zegt ook nee tegen dingen buitenshuis om met je gezin te kunnen zijn. En geluksmomenten zijn makkelijk in huis te vinden. Ik werd vanochtend ook wakker gemaakt met allemaal kusjes van de jongste, daar kan ik ook intens van genieten.

Van wie moet je werken? Als je niet goed genoeg herstelt bent gewoon dat aangeven en niet werken.

Van mijn arboarts, ik heb oprecht geen keuze

Uitkering in spoor twee? Spoor 2 is alleen wanneer je een werkgever hebt en kijkt waar elders mogelijkheden liggen. En waar je nog in loondienst zit volgt nog steeds de loondoorbetalingsplicht van werkgever.

Dus hoezo een uitkering stopzetten?

Volgens mij zit het verschil erin of de arboarts inschat of je een medisch probleem hebt nog waardoor je helemaal niet kan werken. Als hij/zij echt denkt van wel, kan het zijn dat niet werken als een soort tegenwerken van je reintegratie wordt gezien. Dan hoeft je werkgever niet in alle gevallen je loon te betalen. Maar als jij spoor 2 probeert en het lukt niet, is dat heel iets anders. Ik zou je zorgen eerst duidelijk bespreken met je arbo arts. En als je in conflict komt mag je altijd een second opinion aanvragen van een andere arboarts. Heb je al een uitkering deels, dan wordt er volgens mij ook door de arts van het uwv een keer herbeoordeeld of je weer meer kan werken. Maar dat duurt toch tig tijd, zou me daar niet druk om maken.

Mooi geschreven S en zo herkenbaar 😘

Wat costochindritis?
Groeten

Costochondritis.. typfoutje
Is een ontsteking tussen je ribkraakbeen.
Heel pijnlijk, maar dat t zo lang kan duren..

Ik heb hier ervaring mee! En ook met de zorgen errond: ik maakte me zorgen over mijn hart en mijn longen. Maar nu weet ik dat telkens ik pijn heb aan mijn ribben - kan links of rechts zijn, opzij of meer rond het borstbeen -, dat ik dan te veel stress heb. Mijn spieren krampen dan samen (ook de tussenribspieren) en ik adem te veel en te snel, waardoor mijn tussenribspieren overbelast raken. De pijn kan nog lang aanhouden, ook nadat de stresspiek allang weer voorbij is. Als je veel pijn hebt, kan je op de pijnlijke plaatsen Diclofenacgel smeren. Mij heeft het ook geholpen om af en toe heel hard te fietsen of de trappen op te lopen, en te merken dat je lichaam een hoge hartslag prima aankan. Er gebeurt niks ergs! Je kan nadien wat pijn hebben aan je ribben omdat je longen zich hebben uitgezet, maar je tussenribspieren worden sterker, zoals je je rugspieren zou trainen om minder rugpijn te hebben. Ik herken heel erg de zorgen errond, ging er zelfs enkele keren voor naar spoed, maar een geduldige spoedarts heeft me uitgelegd dat een hart echt enorm veel kan hebben en niet zorgt voor pijn aan de ribben.

Hoi Leny, erg goed idee om met de fysio te kijken of t lukt! Al is t 1 minuut. Zeker doen dus!

Ik ben goed terug begonnen, gym en joggen + min 40 min. Een goede nachtrust en alles is goed.
Slecht slapen moet ik rustiger aan doen.
Veel suplimenten. Nicotine patches..magnesium en zeoliet. 2 wijntjes elke dag, het ziet er goed uit. Maar ik hou mezelf nog goed in de gaten. Want nu wil ik beginnen werken in Januari, hopelijk gaat dat goed mee vallen! Groetjes en veel liefs!

Zeker ervaring met extreme oorsuizen en alle piepen, alarmgeluiden, steekmuggeluiden, gekraak en weet ik wat voor geluiden. Helaas hoort het erbij. Wordt vanzelf minder. En ook weer erger en dan weer minder. En het zal uiteindelijk vanzelf sterk verminderen of weggaan. Rustig aan en het er laten zijn dus, hoe vervelend dan ook. Meer kun je niet doen. Veel sterkte ermee! 💞

Heb het al 25 jaar, voor mijn burn-out dus al. En al heb ik geen vergelijkingsmateriaal ik denk best heftig (hard).

Heb helaas geen tips. Sta er 99,9% van de tijd niet bij stil behalve als ik zoals nu er iets over lees of hoor en kan er goed mee leven.

Dat is ook denk ik het enig wat je kunt doen. Al is dat misschien makkelijker gezegd dan gedaan.

Dag C, vanaf 30 mg werkt Mirtazapine ook activerend....ipv rustgevend. Ik vind dat er nogal licht word omgesprongen met verhogingen...allee mijn ervaring

Ja, 30 lijkt me sowieso te hoog, aangezien er dan ook veel noradrenaline bij vrij komt….
22,5 mg is volgens ChatGPT net een mooie middenweg tussen kalmering en toch wat antidepressiva effecten….

Ik heb het 1 keer geprobeerd. Ik vond het zo raar dat al mijn gedachten ineens stil stonden dat het een soortvan "pijndeed".

Dag C, ik lees net je berichtje helemaal. Welke medicatie heb je nog geprobeerd? Ik lijk dezelfde ervaring te hebben met de SRRI's. Meer het gevoel dat ik er slechter van werd dan dat er beterschap kwam. Ben je nu 2,5 jaar thuis dan?

Steven, als het je lukt om te lezen… lees dan het boek “verbinding verbroken” van Johann Hari. Ik denk dat dat boek fantastisch voor je is, als ik jou zo hoor.

Hi Steven,

Niet schrikken hoor, maar ik heb inmiddels Escitalopram, Fluoxetine, Sertraline, Fluvoxamine en Duloxetine geprobeerd, maar bij de meesten heb ik het niet langer dan 3 weken volgehouden.
Escitalopram en Fluoxetine waren de enige die ik wat langer aankon, maar hoewel fluoxetine mijn stemming en energie aanzienlijk verbeterde, deed ik er geen oog op dicht en werd ik erg ook vaak angstig en onrustig van.

Escitalopram heb ik wel redelijke periodes op gehad, maar bleef last houden van erg wazig zicht en zweethandjes de hele dag, dus nu kijken wat Mirtazapine mij gaat brengen.

Was jouw stemming minder slecht toen je 30 mg gebruikte? En nog andere voordelen?

Dag C,
ik heb Efexor, welbutrine, sertraline, escitalopram en Quetiapine genomen. Meer last van de bijwerkingen.
Nu nog Xanax 0.25 mg en de Mirthazapine 7.5 mg.
De Xanax was om de nevenwerkingen van de andere te temperen. Maar ben er nu dus wat afhankelijk van. Qua stemming kan ik niet veel zeggen met de Mirtazapine. Ik sliep wel wat beter. Wat ook niet onbelangrijk is. Maar de onderliggende klachten gingen niet weg.
Ik denk dat mijn probleem meer te zoeken is bij "cortisol resistentie". Mijn thermostaat is wat ontregeld waardoor mijn lichaam cortisol blijft aanmaken...Vandaar de stress/onrust/ slapeloosheid... Ik probeer hier nu iets aan te doen...

Nou, onze verhalen lijken wat dat betreft veel op elkaar, maar bij mij is het lorazepam ipv Xanax.

Ik heb een maandje op 7,5 Mirtazapine gezezten, en ben nu sinds een paar dagen naar 15 mg gegaan, maar ervaar vooral veel duizeligheid en droge mond.

Ik ga het nog een paar weken aanzien…..

Quetiapine 25 mg gebruik ik trouwens ook nog om te slapen, dat werkt wel erg goed….

De Quetiapine was bij opstart bij mij 100 mg na 2 weken verhoogt naar 200 mg...vond ik heel veel

Nou, dat is inderdaad extreem veel ja.

Heb jij af en toe ook niet het gevoel dat je onderhand meer in gevecht bent met medicatie en bijwerkingen en ontwenning, dan daadwerkelijk met de burn-out zelf?

Mijn systeem is inmiddels zo extreem ontregeld dat alles me zeer doet, en ik me regelmatig afvraag waar ik nu gestaan zou hebben als ik nooit aan medicatie was begonnen….

Maar goed, zodra je stopt met een AD, val je weer in zo’n diep gat dat je al snel weer neigt naar toch weer medicatie…..

Dat is de vraag zeker. AD zouden maar voor een paar maanden moeten zijn en neemt het probleem niet weg. Momenteel probeer ik gecontroleerd door de zure appel te bijten. Maar eerlijk. Ik weet het ook niet. Ik merk wel dat wandelen me enorm goed doet. 's morgens een wandeling van een paar km. Een half uurtje of drie kwartier...Daarna voel ik me echt veel beter.
Beetje intensief sporten daarentegen. Daar krijg ik altijd een weerslag van...

Geen ervaring met mirtazapine maar wel met escitalopram. Ontzettend goede reactie op gehad. Weinig bijwerkingen en voel me na 2,5maand gebruik vele malen beter.

Hi Rosa,

Ik zit er ook aan te denken om hiermee te gaan starten, mag ik vragen welke doses jij gebruikt?

En in welke opzichten heb je positieve effecten ervaren??
En zijn er ook nog bijwerkingen welke op de lange termijn blijven??

Ik had wel gelezen dat de opbouwperiode zwaar is, of valt dat mee?

Alvast bedankt voor je reactie, en ook sterkte in je herstel!

Dag C.,
Ik neem 45 mg Mirtazapine per dag. De eerste drie weken waren zeer goed; ik dacht dat ik hersteld was van de burnout. Ik had als enige bijwerking een droge mond, maar dat nam ik er graag bij. Daarna ben ik weer slechter geworden. Ik slaap meer uren dan tevoren maar heb levendige dromen (dit staat als bijwerking op de bijsluiter). De anti-depressieve werking voel ik af en toe. Ik denk dat het mij wel helpt het hoofd recht te houden.
Veel sterkte!

@Gerald heb de eerste week 5mg gebruikt en tweede week 10mg. Zit ik nu nog steeds op. Bijwerkingen waren; misselijkheid, zwaar lijf, wazig zien, staren/afwezig, verstopping in darmen. Viel allemaal in het niets vergeleken met mijn bo klachten. Keek er ook tegen op maar stelde echt niets voor. Alleen eerste 2 dagen bij start/ophoging wat vervelender. Wat ik nu ervaar; betere concentratie, emotioneel stabiel, verbeterde stemming, betere prikkelsverwerking. Voel me eindelijk weer mezelf kwa gedachten en stemming. Enige bijwerking die ik nog heb is levendige dromen. Maar alleen als ik overdag te veel heb gedaan. Jij ook succes.

Hoi Vera,

Gebruik zelf nu een half jaar HST en ben er zeker blij mee. M’n burn-out is niet weg maar ik heb sindsdien wel meer energie, minder angsten en ik slaap idd meestal ook beter. Voelde me al snel stabieler en de moeheid voelde (en voelt) ook anders. Minder totaal alomvattend en trillen op m’n benen zeg maar en daardoor een stuk beter te doen.

Ik denk dat ik net ook een berichtje van je in de fb groep las over beginverergering :)
Ik was daar ook bang voor maar het viel me hartstikke mee. Wat pijnlijke borsten, hoofdpijn en beetje misselijk voor een paar dagen.
En bij alle burn-out klachten viel dat echt totaaal in het niet.

Ik denk dat je burn-out hoofd het ook een stuk groter en spannender maakt dan het is. Ik had dat iig zeker.

Gewoon starten en je kunt er altijd weer mee stoppen als het echt niet bevalt toch?

Oh, haha. Dus jij zit daar ook! Stuur me maar een DM als je wil. En goed om te horen hoe dat bij jou ging. Ik ga gewoon beginnen en ik zie het wel. En ik zie het ook zo, als ondersteunend. De burn-out zelf heeft tijd nodig. Maar een beetje ondersteuning bij onze hormonen helpt wel. Heb je ook al opgehoogd? Of helpt het zo voldoende?

Ben anderhalve maand geleden opgehoogd naar 75 (pleister) op aanraden van de huisarts. Had ik toen weer een paar dagen last van. Daarna voelde ik me een paar weken heel energiek en nu weer min of meer hetzelfde als voor de ophoging. Maar ik ben ook werk aan het opbouwen dus dat maakt ook weer extra moe. En oa een dochter die vol in de puberteit zit..

En tja ‘helpt het voldoende?’ Ik ben nog steeds snel moe, overprikkeld en benauwd. Maar ja, dat zijn de nog overgebleven klachten van een lange rij.
Heb inderdaad vooral het gevoel dat de hormonen ondersteunen bij het herstellen van m’n burn-out. Ik kan het niet helemaal goed beschrijven maar het voelt alsof het ijs dikker is ofzo. Ik zak niet meer zo snel weg in bv somberheid of paniek. Ben benieuwd wat het voor je gaat doen. Hoop veel goeds!

Ja, ben ook benieuwd. Het zal wel weer wennen zijn. Ik denk dat ik maandag kan beginnen.

Bij mij ook BO, waarschijnlijk gecombineerd met menopauzesymptomen als bijkomende factor. Een van de eerste dingen die ik gedaan heb na uitval was starten met HST. (Via info zelfde Fb-groep) Vond het ook een moeilijke beslissing en was er toen bang van. Ondertussen 1,5 jaar aan het nemen. Heb er niet zoveel van gemerkt, buiten eerste keren de progesteron, dat leek even de zaak te verergeren maar is nu volkomen gestabiliseerd. Maar de BO heeft zijn eigen leven en het is wsl meer dan enkel die menopauze, bij mij althans want enkel therapie en verwerking helpen me echt vooruit.

Goed om te weten Vero. Wat waren je klachten? En welke beginverergering had je? Het lijkt me zo fijn om wat beter te slapen. Ik ga morgen of overmorgen beginnen. Therapie heb ik ook en geeft wel inzicht. Er is veel te verwerken blijkbaar.

Goed om te weten Vero. Wat waren je klachten? En welke beginverergering had je? Het lijkt me zo fijn om wat beter te slapen. Ik ga morgen of overmorgen beginnen. Therapie heb ik ook en geeft wel inzicht. Er is veel te verwerken blijkbaar.

Ik voelde me bij eerste maal progesteron neerslachtig. Maar zat ook in hele moeilijke fase van burnout dus blijft het onduidelijk wat wat was. Het is in ieder geval vlug over gegaan. Helemaal gestabiliseerd nu.

Vera, ben je ondertussen gestart met de hst? Benieuwd naar je ervaringen. Heb ook een afspraak gemaakt met de bedoeling om te informeren naar opstart hst. Ik vermoed dat het bij mij ook een combi is van beide...

Ik ben nog niet gestart, ik blijf twijfelen. Heb nu wel alles in huis ervoor, maar ga morgen nog wat laatste dingen vragen aan de huisarts, en dan moet ik gewoon echt eens de gok wagen. Ik ben nogal een control freak, dus dat vind ik moeilijk, maar je hoort zoveel goede verhalen erover.

Ik ben nog niet gestart, ik blijf twijfelen. Heb nu wel alles in huis ervoor, maar ga morgen nog wat laatste dingen vragen aan de huisarts, en dan moet ik gewoon echt eens de gok wagen. Ik ben nogal een control freak, dus dat vind ik moeilijk, maar je hoort zoveel goede verhalen erover.

Ik ben nog niet gestart, ik blijf twijfelen. Heb nu wel alles in huis ervoor, maar ga morgen nog wat laatste dingen vragen aan de huisarts, en dan moet ik gewoon echt eens de gok wagen. Ik ben nogal een control freak, dus dat vind ik moeilijk, maar je hoort zoveel goede verhalen erover.

Ik ben nog niet gestart, ik blijf twijfelen. Heb nu wel alles in huis ervoor, maar ga morgen nog wat laatste dingen vragen aan de huisarts, en dan moet ik gewoon echt eens de gok wagen. Ik ben nogal een control freak, dus dat vind ik moeilijk, maar je hoort zoveel goede verhalen erover.

Ben nog niet begonnen. Blijf angst houden ervoor, maar wil maandag naar de huisarts en dan daarna beginnen. Ik hoor graag jouw ervaringen.

Ben nog niet begonnen. Blijf angst houden ervoor, maar wil maandag naar de huisarts en dan daarna beginnen. Ik hoor graag jouw ervaringen.

Ik ben nog niet gestart. Ik blijf twijfelen. Ik word niet goed van mezelf!

Ik ben nog niet begonnen. Ik blijf twijfelen. Om gek van te worden. Laat me weten hoe het jou vergaat. Ik ben benieuwd.

Nog steeds niet begonnen. Ik blijf het spannend vinden.

Nog steeds niet begonnen. Ik blijf het spannend vinden!

Nog steeds niet begonnen. Ik blijf het spannend vinden!

Mijn reacties werden gisteren niet geregistreerd, excuses voor de dubbele berichten. 🙈

Gewoon beginnen! Sprak van de week ook weer een vriendin die er heel blij mee is. Als het niks is kun je zonder enig probleem van de een op de andere dag weer stoppen. En je voelt je waarschijnlijk al tamelijk beroerd dus het kan alleen maar beter worden. Misschien is dit de oplossing (of een deel van de oplossing) en dan voel je je nu langer slecht dan nodig. Hartstikke zonde toch?!

Ja, de huisarts is nog iets aan het checken en dan ga ik echt beginnen. Vannacht weer zoveel opvliegers gehad. Helpt de nachtrust ook niet. En inderdaad, ik voel me al vrij waardeloos.

Morgen bel ik nog met de huisarts over de Utro die ik in de avond moet nemen, maar ik ga in de ochtend al beginnen met de spray (Lenz). Ik vind het spannend, maar kan het niet blijven uitstellen!

Ik ben inmiddels een week bezig met hormoontherapie. 1 spray Lenz en 100 mg Utrogest. Het lijkt wel wat te doen, maar een week is nog maar kort natuurlijk en dit is een lage dosis.

Ik heb besloten voor begeleiding naar een privékliniek te gaan aangezien de huisarts er niet zoveel kennis van heeft. Daar gaan ze ook uitgebreid bloedonderzoek doen. Schildklier, vitamines etc. Zal allemaal wel OK zijn, maar fijn als het toch gecheckt wordt.

Ha wat goed van je dat je begonnen bent! Wel idd lage dosis maar je kunt altijd omhoog natuurlijk. Hoop dat het gaat helpen!!

Ga even opzoeken Medical medium van Antony William.
Hij verklaart hier alles over.

Houdt ons op de hoogte Vera!

Dank voor de reacties. Het gaat nogal op en neer. Ik hou jullie op de hoogte!

Ik heb inmiddels het advies gekregen om over te stappen op 1,5 pompje gel. Ook krijg ik er een piepkleine dosis testosteron erbij omdat mijn waarde niet meetbaar laag was. Spannend weer wat dit gaat doen.

Heb ook te horen gekregen dat ik postmenopauzaal ben. FSH was torenhoog! Die zag ik niet aankomen! Het verklaart wel waarom ik me zo 'anders' ben gaan voelen dat afgelopen jaren. Ik was gewoon in de overgang.

Slaap is nog steeds best goed, hoewel ik de laatste nachten weer wat langer wakker lig.

Ik sprak een aantal kennissen die ook HRT gebruiken en we zijn allemaal in shock over de invloed ervan op ons leven. Wat een mindf*ck die overgang!! Gelukkig is er HRT.

Hoi Vera naar welke privé kliniek ben jij geweest? Ik zou dit ook graag uitgezocht hebben door iemand die mij hierbij echt kan begeleiden. Groetjes Pientje

Ik heb de ‘burn-out reset’ gelezen en ik vond dit echt 1 van de betere boeken. Een correcte benadering van burn-out, concrete tips om rust in te passen/te ontspannen, herkenning,…. Een ander boek ‘de kracht van het nu’ heeft me ook geholpen, vooral rond men piekergedachten/angsten, want je kan zoveel liggen als je wil, als je hoofd op volle toeren draait, helpt het eigelijk niet ten volle herstellen. Het boek is niet specifiek voor burn-out geschreven maar heeft me mooie inzichten gegeven om afstand te nemen van men ‘hoofd op volle toeren’.

Ik zou het zeker aanraden!

‘De weg van pijn’ van Saskia nog wat is ook interessant. Gaat niet over burn-out maar wel hoe het zenuwstelsel pijn kan veroorzaken (dus indirect wel over burn-out haha).
De Burn-Out Reset is een soort gids, ook heel nuttig zolang je hem als leidraad gebruikt en niet als harde regels. En wel belangrijk om te weten dat zij verder echt focussen op het fysieke aspect van een Bo, voor het psychische deel of die connectie is ie minder relevant. En hij is heel dik haha.
En mijn advies is: verdrink je er niet in. Je informeren is mega nuttig; erin blijven hangen werkt je herstel tegen. Pak dus af en toe ook een lekker luchtig leesboek op waar je juist even niet met je ziekte bezig bent :)

Boeken:

Verborgen goud in een burnout

De burnout reset

Van een burnout naar een onweerstaanbaar leuk leven

--------------

Geen boeken maar wel aanraders qua info:

Herstellen burnout podcast &

'Camp burnout' (is een behapbare online training)

Boeken:

Verborgen goud in een burnout

De burnout reset

Van een burnout naar een onweerstaanbaar leuk leven

--------------

Geen boeken maar wel aanraders qua info:

Herstellen burnout podcast &

'Camp burnout' (is een behapbare online training)

-boek over de OR methode

En ik lees zelf, zoals Ax ook zei ook lekkere luchtige Jill Mansell achtige feeling good boeken😊

-boek over de OR methode

En ik lees zelf, zoals Ax ook zei ook lekkere luchtige Jill Mansell achtige feeling good boeken😊

Ik lees ook graag boeken die burn-out als een maatschappelijk fenomeen verklaren. Dan zit het mij wat minder dicht op de huid. Een voorbeeld is de burn-out society van Han, maar dat is wel zware kost. De youtube video van Einzelgänger 'waarom we allemaal opbranden' is beter verteerbaar en zegt het essentiële. Ik heb ook veel gehad aan 'hoogsensitief omgaan met stress' van Séverine van de Voorde. Ook aan 'leven vanuit liefde' van Mia Leijssen. Klinkt een beetje zweverig maar zij is wel hoogleraar.

Bedankt voor de tips! Ik lees zeker ook andere boeken. De burn out info is een soort extra als ik er puf voor heb. Anders word ik er heeelemaal in opgeslokt en kan je het nooit meer goed doen. In die valkuil ben ik al een keer getrapt 😅

Het boek 'goed voelen' is een enorme aanrader om meer te leren over hoe je met je emoties kunt omgaan

Ik zou de blogs van isamu psychologen en ernst ellis willen aanraden. Naast de csr methode/burnout reset en de benadering van brankele frank by far de beste artikelen die precies snappen hoe het in elkaar zit. Van herstel tot reintegratie.

Thanks Vero, heel inspirerend dat filmpje over the burnout society. Ik krijg zin om het te gaan lezen. Het doet me overwegen dat niets doen, wachten, verveling, luieren, eeeeiindeloos geduld oefenen, niet alleen maar ergerlijke en moeilijke individuele uitdagingen zijn, maar ook een soort maatschappelijk werk.

Rest is Resistance van Tricia Hersey past ook goed in dit rijtje.

Hi Marjolein,

Zo herkenbaar, voor mij was dit ook een enorm ding. Ik ben alle keren gewoon gegaan ondanks de angst. De eerste keer naar Italië, kreeg hier wel een paniekaanval maar ook heel erg veel fijne momenten. Toen een stedentrip met vriendin naar Spanje, soms wat slechter slapen, maar alsnog heel erg fijn. Afgelopen zomer durfde ik weer een reis te maken naar Indonesië en dit is ook goed gegaan. Natuurlijk was het bij mij ook niet elke dag op en top, maar als je kan genieten van de kleine dingen en je reisgezel rekening houdt met je situatie, kan het ook erg fijn zijn. Sommige dagen lag ik op bed of ging ik niet mee op een tour en dat was helemaal prima. Alle wat als gedachtes zijn denk ik een groot onderdeel van ons probleem. ;)

Hi Marjolein, heel herkenbaar. Ik ben een keer op bezoek bij familie geweest in Spanje voor een week. Dit was een fiasco, veel te druk, te warm. Sliep nauwelijks meer, kon helemaal niet tot rust komen. Ik vond het lastig om me terug te trekken en was dus continue overprikkeld. Toen dus ook eerder dan gepland weer naar huis gegaan. En 1 keer alleen met mijn vriend naar Italie. Hier echt gekeken naar hoe kunnen we het zo fijn en flexibel mogelijk maken. Normaal vinden we het juist ook lekker om te kijken hoe we accomodaties redelijk budget kunnen houden. Nu hadden we gewoon net wat meer geld uitgegeven om echt een fijn appartement te hebben. Vanuit hier konden we als mijn energie het toeliet wat ondernemen. Heb geprobeerd om mijn verwachtingen rondom vakantie zoveel mogelijk los te laten (lukte nog niet helemaal). In plaats van elke dag van alles ondernemen zoals ik normaal deed. 's ochtends een korte wandeling en 's middags een afgelegen strand opzoeken. Dit heeft mij toen juist enorm goed gedaan.
Dus kijk vooral naar wat zou jij nodig hebben om het toch een fijne vakantie te kunnen maken, zonder de verwachtingen en het beeld hoe je hiervoor op vakantie ging. Heel veel succes met de keuze!!

Ik had ook een vakantie geboekt met het idee dat het wel goed zou komen. Ik kon prima wat rusten daar en hoefde niet alles mee te doen. Echter anderhalve week voordat ik ging kreeg ik zoveel stress van die vakantie dat ik niet meer sliep. Heb hem moeten annuleren helaas. Ik zou naar Marokko gaan. Mijn tip kies iets waarvan je zeker weet dat het binnen je grenzen past.

Gaan tripjes in NL van bv. een week wel al goed?
Het verlangen van het oude leven ken ik wel, in mijn hoofd al vele reizen gemaakt.

Lieve Merjolein, ik heb me 2 dagen niet goed gevoeld op vakantie met mijn kids en heb er erna echt van genoten. Ook getwijfeld of ik de kracht had om te gaan. Toch gedaan en daar heel blij om.

Ik zou het toch doen. Misschien kan je een kalmeermiddel nemen voor de vlucht.
De rest van de vakantie zal wel meevallen.
Groetjes,

Ik heb dit ook, maar wel aan beide kanten (soms ene kant meer dan andere kant, maar eigenlijk altijd aan beide kanten)

Als het bij jou aan één kant zit, kan dat wellicht komen omdat je onbewust daar je spanning opslaat. Je zou met een psychosomatisch fysio kunnen kijken naar je houding en je spierspanning

Shiatsu helpt voor mij goed! Wellicht ook iets voor jou?

Ik heb een redelijk vergelijkbare klacht, maar bij mij is het de spier die vanuit mijn buik aan de linkerkant en enorm onder spanning staat en deze trek door naar de voorkant van mijn nek schouders en heb al 2,5 jaar chronische spanningshoofdpijn.

Ik heb al tal van specialisten bezocht, maar helaas nog geen blijvende oplossing gevonden. Ik moet er wel bij zeggen dat er ook periodes zijn geweest waarin het iets minder extreem was, maar dit waren vooral de lente en zomermaanden waarin ik mij iets beter kan vermaken gedurende de dag.

Er zijn best een hoop dagen dat ik in mijn hoofd niet en zo heel erg gespannen ben, maar dat vooral mijn lichaam onder enorme spanning staat met alle gevolgen van dien.

Herkenbaar?

Ik ben eigenlijk in mijn hoofd niet erg gespannen. Ik heb eigenlijk uitsluitend last van deze intense spanning. als het te erg wordt dan wordt het mentaal wel lastig om terug tot rust te komen. Maar zal dus eerdere mentale spanning zijn die als symptoom gespannen spieren geeft ook al voelt het andersom bij mij. Ik denk dan, moest ik geen spierspanning/pijn in de bovenrug of borst hebben dan zou ik eigenlijk een perfect normale dag hebben.

ter info, er is niets structureel mis met mijn rug.

Shiatsu massage heeft mij heel erg geholpen. Ging elke 6 weken heen, en mijn lichaam maar ook hoofd reageerde daar goed op. Linda

Even een 'bump'. Iemand tips?

Gewoon aangeven dat het niet lukt. En anders om een andere bedrijfsarts verzoeken. Moeten ze gehoor aan geven en beginsel het verzoek inwilligen.

Kan je misschien beargumenteren dat je burnout komt door langere tijd chronische stress waardoor het ook niet zo snel is opgelost? Dus de vraag is kan je dingen naast burnout noemen die het ingewikkelder maken en het waarschijnlijk langer laten duren? Of zouden er op zn minst verdenkingen kunnen zijn hiervan? (Jeugdtrauma/onverwerkt trauma, adhd, autisme, hooggevoelig zijn, ptss, cptss, rouw, verlies)

Heb je een psycholoog? Die kan in een document naar je arbo arts aangeven dat hij/zij beginnen met werk nog niet adviseert.

Ik vind het belachelijk dat je na 2 maanden al weer moet opbouwen. Ik ben na 2 jaar niet eens begonnen met werk. (Al is de termijn bij iedereen natuurlijk anders). Veel succes.

Dank voor de reacties en ja, er is onderliggende problemathiek (trauma en verlies). Ga ik inderdaad aangeven. Ik laat weten hoe het is gegaan.

Dank voor de reacties en ja, er is onderliggende problemathiek (trauma en verlies). Ga ik inderdaad aangeven. Ik laat weten hoe het is gegaan.

Zojuist gesprek gehad en ik hoef voorlopig nog niet aan het werk. Dit geeft nu rust. Heel blij mee.

Fijn!!

Fijn inderdaad!!

Mijn arbodienst werkt met een taakgedelegeerde en een bedrijfsarts. De taakgedelegeerde dwong ook van alles en mijn POH-GGZ gaf aan dat ik naar mijn lichaam moet luisteren en dus juist niet moet doen wat de taakgedelegeerde van mij verwacht, wanneer dat niet kan. Ik moet juist niet het braafste meisje van de klas zijn. Mijn lichaam kon/kan dat niet aan.

Heel boos worden en uitleggen waarom dat wat de taakgedelegeerde 'adviseerde' veel te veel gevraagd is, heeft ook geholpen. Ik heb telkens de raad van mijn POH-GGZ toegepast. Het probleem is dat derden niet ervaren dat ik ziek ben. Ik ben niet zielig en ik ben positief ingesteld. Derden zeggen telkens dat ik er goed uitzie. En daar zit het probleem. Alleen de PMO-arts, insiders zlen enkele goede collega's merken dat het goed mis is.

De bedrijfsarts was zeven maanden niet in beeld. Er zijn er namelijk te weinig van. Op basis van mijn dossier van de taakgedelegeerde schreef de bedrijfsarts in het dossier dat ik aan de koffiemomenten kon beginnen. Hij heeft dat goed ingeschat. In verband met de FML heb ik na 11 maanden de bedrijfsarts persoonlijk gesproken. Hij heeft de probleemanalyse aangepast. Echter, die hadden ik en mijn leidinggevende over het hoofd gezien. Daarin stond dat ik iedere week mijn vier werkdagen met een half uur zou kunnen uitbreiden. De praktijk is weerbarstig en ik zit nu op de helft van wat verwacht werd.

Morgen moet ik weer naar de bedrijfsarts. Of iig naar de praktijkondersteuner. Ik heb nog geen BA gezien. Mijn behandelaar heeft al aangegeven dat beginnen met reïntegreren nu geen goed idee is, maar bij het vorige gesprek in December werd al erg veel druk gezet om te gaan reïntegreren. Vorige keer was ze echt totaal niet begripvol en ze zette erg veel druk. Ik krijg telkens erg veel spanning hiervan. Hoe wapen ik me hiertegen? Ik ben nu vier maanden thuis. Tips, iemand? Hoe zijn jouw ervaringen? Ik ga in ieder geval het gesprek opnemen.

Heb maar even een apart verhaal aangemaakt.

Ik herken het en ervaar precies hetzelfde. Wat ik ook doe, steeds gaat de focus naar lichamelijke klachten. Met name de hartoverslagen ligt mijn hyper focus op. Ik kom nu na 3 maanden wel in iets rustiger vaarwater en begin door te krijgen dat afleiding steeds meer begint te werken en de klachten dan afnemen. Maar grotendeels van de tijd lukt ook mij dit niet.

Enige wat ik kan zeggen: het ervaren en tegen jezelf zeggen: ik ben veilig. Het is niet zo gek dat je op je klachten focust, want je leven staat compleet stil. Het gaat echt minder en minder worden :-)

Misschien kan ACT je hierbij helpen, dat heeft mij in ieder geval geholpen bij mijn fysieke klachten

Hier ook enorme focus op de hartoverslagen. Hart is helemaal gezond verklaard door de cardioloog. Dus puur mijn zenuwstelsel dat hyperalert is. Ik vraag me af of ik rustig terug zou kunnen beginnen werken, zodat ik meer afleiding heb overdag. Mijn energieniveau is wel ok. Naast de hartoverslagen heb ik geen andere symptomen meer.

Heel lang naar een schilderij kijken. Tekenen zonder doel, gewoon lijntjes rondjes whatever zetten, lekker Abstract. Uit het raam turen. Naar vogels kijken (zet een vogelvoer ding tegen je raam aan), yoga nidra, boeken kijken met plaatjes. Een enyclopedie met dieren of een woonmagazine of een oud fotoboek van die ene leuke periode of vakantie. Podcasts als luisteren wél lukt?

Ik lees elke dag een beetje, 2 keer 20 blz ongeveel. Elke dag een fikse wandeling min 5 km. Soms 2 keer per dag...probeer wat te rusten tussendoor. Niet makkelijk omdat ik veel aansta. Voor de rest wat kleine klusjes...niet te groots...afwassen ipv vaatwas...koken ipv voorbereide maaltijden...kleine zaken...warm badje, ademhalingsoefeningen...ik probeer vooral veel buiten te komen...binnen krijg ik het benauwd..

Legpuzzels, zentanglen (aanrader!), lijn-tot-lijn puzzels (of andere relaxte puzzelboekjes), kijken naar de vogels in de tuin, af en toe iets bakken, Lego bouwen, kleien, Diamond Painting, borduren, kleine wandelingen, tekenen, kerstkaartjes maken, knutselen. Op Pinterest vind je veel leuke en simpele ideeën om creatief bezig te zijn ook als je weinig skills hebt :)

Goede tips, dankje!

Lees graag me!

Luisterboeken, zitten met mijn koffie, mindfulness, yoga nidra, yin yoga, korte wandelingen, af en toe tv kijken, bakken, naaien, koken, mediteren. Maar merk dat ik vooral ook gewoon veel zit en niks doe....

Toen Tv kijken voor mij te zwaar was qua prikkels, wandelde ik 2 a 3x per dag een stuk buiten (dat hielp voor mij). Dit wisselde ik af met op de bank zitten of buiten zitten en gewoon om me heen kijken. En podcasts luisteren over dingen die ik echt interessant vond, om mijn aandacht weg te halen.

Hoi Vera,

Hier een lijstje:
- puzzelen
- zonder telefoon naar buiten en je omgeving in je op nemen
- makkelijke series kijken
- gamen
- yoga nidra en meditatie van een uur
- yoga oefeningen
- kleurboek/ tekenen
- Lezen

Hoi Vera,

Ik doe:
-Yoga nidra
- Restorative yoga
- Meditaties
-Trauma yoga
-Ademhalingsoefeningen
-Lekker warm ingepakt op de bank leuke series kijken (niet te eng of moeilijk voor de spierspanning en hartkloppingen haha)
-kleuren , krijten
- De was extra mooi opvouwen
-podcast of luisterboek opzetten
- wandelen en bewust in de natuur rondlopen
-gewoon zitten en niks doen
- Echt iets lekker koken/bakken
- In de tuin werken

Ik volg therapie bij een particuliere psychotherapeut. Mijn ervaring tot dusver is dat hij op de hoogte is van mijn klachten maar ik zelf aan moeten geven als het teveel is of de sessies te snel gaan voor mijn beperkte cognitieve capaciteiten op het moment. Verder, doet hij niks met de klachten van mijn burnout en kijken we alleen naar de oorzaken en proberen die aan te pakken

Tot nu toe geen een psycholoog die echt begrijpt wat voor klachten ik ervaar helaas. In de ggz ik denk dat je vooral moet kijken of je een therapeut tegen over je hebt zitten waarmee het klikt en die het wilt begrijpen

Hoi Anoniem, dankjewel voor je reactie. Is dat voldoende voor jou? En respecteert hij jou beperkte cognitieve capaciteiten?

Hoi Kamillethee, Ik heb drie keer individueel therapie gehad. Werd zeker rekening gehouden met m’n klachten. Mijn eerste psycholoog gaf juist aan; neem rust - begon ongeveer 1,5 maand voordat ik uitviel - als ik haar niet had was ik nog wel enkele maanden doorgegaan. Dus ze hield er zeker rekening mee.

Zij viel helaas zelf uit en mijn sessies in de basis GGZ (krijg je daan behandeling) waren bijna op, dus gestopt.

Toen mega terugval en ik kon best snel weer bij haar terecht.

Daarna psycholoog in specialistisch GGZ en die begreep ook het fysieke proces. Zij ook zelf wellicht wat lichaamsgerichte therapie dat kan helpen. Alleen mijn klachten werden al minder en minder

Dus: veel begrijpen het wel hoor! Maar natuurlijk helemaal ‘begrijpen’ is wat anders. Dat is ook erg lastig.


Succes en het gaat je veel opleveren!!!! Aanrader: EMDR!!

Daan=aantal

Ja hoor. Ik heb wel moeite met het aangeven van maar dat is onderdeel van mijn problematiek. Maar hij kan mijn burnout niet oplossen. Alsin, mijn vermoeidheid en overprikkeling enzo daar kan hij weinig mee. Dat hersteld door rusten en de juiste herstelactiviteiten te ondernemen. Hij helpt me wel met het verwerken van emoties en opgekropte zaken te uiten wat bij zou moeten dragen aan een legere rugzak zodat ik wat meer kan hebben. Maar de focus ligt op mijn patronen.

Tot nu wel sessies gehad dat ik het eigenlijk niet kon volgen en ik er niks van zei en dan kom ik kapot thuis. Andere keren vraagt hij wel of we niet te snel gaan en of het nog te volgen is. Maar het is en blijft mijn verantwoordelijkheid om grenzen te stellen op dit gebied en zo maakt het een mooie leerschool

Hi Kamillethee,

Ik ben ook bij de reguliere GGZ (grote instelling) onder behandeling. Burn-Out is geen officiële DSM diagnose dus het is heel afhankelijk wie je daarin treft hoe serieus ze dat nemen. Ik was erg sceptisch door ervaringen uit het verleden maar ik voel me wel serieus genomen.
Eerst heb ik EMDR gehad en nu heb ik ACT. Dit zou in een groep zijn maar ik heb aangegeven dat ik dat niet kan. Ik heb dat dan nu in individuele sessies. Daar wilden ze dus wel in meedenken. Heel fijn!

Wel ga ik me hierna ook aanmelden bij een lichaamsgerichte therapeut. Zij heeft vanaf december plek. Mijn geschiedenis is nogal complex en ik vind daarmee bij de reguliere GGZ niet helemaal wat ik zoek.

Mijn ervaring is dus dat het gewoon heel afhankelijk is van wie je treft. Maar dit heb je gauw genoeg wel in de gaten! Vaar hierin op je gevoel. Of je een klik hebt of niet en het idee hebt dat je begrepen wordt.

Sterkte! 🙏🏻❤️

Hoi VK,

Wat goed om te lezen dat ze rekening hebben gehouden met jouw tempo en je lichamelijke conditie. Dat geeft vertrouwen.
Ook dat er toch wel begrip zal zijn. Heb je nog steeds therapie of is dat afgerond?

Ja? Is EMDR een aanrader. Heeft het jou geholpen?

Succes ook voor jou VK

Hoi Anoniem,

Ah oké ik snap het. Ik lees dat je toch wel goede stappen hierin zet. Wat goed. Grenzen aangeven is ook lastig. Laat staan voelen…. Dus ik snap dat dit lastig is.

Volg je een soort schematherapie voor je patronen?

Ja die rugzak, die herken ik. Ik wil ook graag een legere rugzak….

Dankjewel RD

Ik vond jouw reactie heel herkenbaar. Ik moet zelf nog beginnen met behandeling en het geeft me rust om te lezen dat jij je bij een grote instelling serieus genomen voelt. Mijn achtergrond is ook wat ingewikkelder en ik was bang dat dat misschien niet gezien zou worden.

Fijn dat ze bij jou wilden meedenken over individuele behandeling. Dat zou voor mij ook belangrijk zijn. En mooi dat je daarnaast straks lichaamsgerichte therapie kunt doen.

Mag ik vragen of je met de lichaamsgerichte therapie PMT bedoelt?
Ik kan dat particulier doen bij een heel fijne vrouw maar het is wel prijzig dus ik twijfel nog….

Dankjewel dat je dit wilde delen
❤️🙏

Succes met alles

Mijn therapeut gebruikt niet één soort therapie. Het is volgensmij een mix van psychoanalyse, schematherapie en cognitieve gedragstherapie. Heb overigens wel van tevoren aangegeven van he ik denk dat het hem hierin zit en daar wil ik aan werken. Mocht je nog andere dingen zien dan doen we dat erbij. Dus mijn behandeling is vooral gericht op people pleasing, perfectionisme, bewijsdrag, sterke innerlijke criticus, zelf-kritiek, emoties uiten en verwerken, ruimte innemen en mezelf serieus nemen en waarderen

Hoi Thee,

Ik ben er net mee gestopt! En EMDR heeft zeker geholpen. Ik moet er wel bij vermelden dat ik een lichte trauma heb. Niet complex en bv last van PTSS. Als je nog vragen hebt: hoor ik t wel. Het gaat je zeker helpen: al is het een beetje

Hi Kamillethee,

Ik heb door de jaren heen veel therapie gehad bij verschillende psychologen. Nu ik een burn-out heb, merk ik dat daar inderdaad weinig kennis over is. De meeste psychologen zijn niet echt bekend met het zenuwstelsel zoals wij ermee bekend zijn in onze burn-out. Ik doe ook PMT en vanaf het nieuwe jaar start ik een leefstijl-groepje (ontspannen, dagritme, slaap, grenzen stellen, et cetera)

Je moet gewoon overal wat uithalen. Mijn psycholoog begrijpt mijn burn-out misschien minder goed dan mijn PMT-er. Mijn PMT-er helpt veel lichaamsgerichter: wat voel ik, wat denk ik en hoe gedraag ik me daarbij op dit moment? Mijn psycholoog kan me weer veel meer helpen in het inzicht krijgen in de oorzaak: waar komen mijn patronen vandaan en hoe krijg ik daar grip op? Ik ben namelijk zo behulpzaam voor anderen dat ik mezelf vaak aan de kant zet. En ik ben erg perfectionistisch, dus ik ga ook door en door en door. Dat zijn punten waar ik met de psycholoog mee bezig ben om te kijken hoe ik daar grip op krijg. Kortom: de ene professional helpt jou met het één en de andere professional helpt jou met het ander. Van alle stukken kun jij meepikken wat je kan gebruiken!

Ik begrijp ook zeker als mensen zeggen dat therapie niet de juiste keuze is tijdens een burn-out, omdat dat ook weer je zenuwstelsel op de 'aanstand' kan zetten. Ik weet niet of ik het daarmee eens ben. Dat verschilt namelijk per persoon en alleen jij kan beslissen wat goed voor je voelt. Mijn advies: sta overal voor open, en laat je niet te snel afschrikken. Zelfs als een psycholoog (of andere professional) je niet helemaal begrijpt, kan diegene je alsnog veel leren en goed helpen. Hoe opener jij in een proces gaat, hoe meer ruimte er is voor rust en reinheid in je herstel!

Liefs!

Hoi Anoniem,
Dankjewel voor je uitgebreide reactie. Ik herken veel in de thema’s die je noemt zoals de innerlijke criticus, people pleasing en moeite met ruimte innemen. Het geeft me wel inzicht hoe breed een behandeling kan zijn. Ik probeer nu vooral te kijken wat ik nodig heb en hoe ik daar hulp bij kan zoeken. Fijn dat je dit wilde delen ❤️

Hoi Anoniem,
Dankjewel voor je uitgebreide reactie. Ik herken veel in de thema’s die je noemt zoals de innerlijke criticus, people pleasing en moeite met ruimte innemen. Het geeft me wel inzicht hoe breed een behandeling kan zijn. Ik probeer nu vooral te kijken wat ik nodig heb en hoe ik daar hulp bij kan zoeken. Fijn dat je dit wilde delen ❤️

Hoi VK,
Echt fijn dat EMDR jou zo heeft geholpen en dat je dit allemaal wilde delen. Dat soort ervaringen geeft mij ook wel vertrouwen dat het mij kan helpen. Ik waardeer het echt dat je zo meedenkt

Hoi Eli,

Dankjewel Eli voor je lieve en uitgebreide reactie. Heel mooi geschreven en veel herkenning. Ik vind het heel waardevol dat je dit zo uitgebreid deelt. Ik herken veel in wat je schrijft, vooral het stuk over het zenuwstelsel en dat verschillende professionals soms allemaal nét een ander stukje raken. Bij mij zit er ook een mix van overbelasting, oude patronen en steeds maar doorgaan, waardoor ik nu vooral probeer te voelen wat mijn lichaam nog wel of niet aankan.

Het helpt me om te lezen hoe jij dat verdeelt tussen psycholoog en PMT, en dat je van beide iets meeneemt. Dat geeft me wel vertrouwen dat ik zelf ook per onderdeel kan kijken wat bij mij past, zonder dat ik meteen alles ‘perfect’ hoef te doen.

Je woorden over open blijven staan en niet te snel afschrikken vind ik ook heel steunend. Dankjewel dat je dit zo liefdevol en eerlijk hebt opgeschreven. Het geeft me echt wat rust en hoop ❤️

Hallo Kami,

Ik heb een maand in dagopname gezeten. Persoonlijk heb ik er niet veel uitgehaald. Er werd veel gepraat, beetje crea, wandelen, koken, wat sport, psycho-educatie, maar ik vond dat er niet aan mijn probleem werd gewerkt. Ik heb heel wat maanden ook verschillende AD genomen maar ben nu aan het stoppen. Persoonlijk zoek ik mijn heil nu meer in het lichaamsgericht werken...dinsdag start ik met brainspotting...verder ademhalingsoef, fascia en luister nu elke dag naar bilateraal sound...het feit dat ik nu geen medicatie meer neem komt alles wel meer binnen maar nu lan ik het probleem echt aanpakken denk ik

@Steven. Hoe ging dat met afbouwen? Bij mij ging het helemaal mis. Nu nog spijt dat ik toen niet naar oude dosis terug ben gegaan. Toen ook 6 weken in opname geweest. Heeft me niet veel gebracht. Zit nu nog op dosis van 5 mg escitalopram en 3.75 mirtazapine. De laatste vlakt me vreselijk af.

Hoi Steven,

dankjewel dat je jouw ervaring deelt. Het lijkt me inderdaad lastig als je het gevoel had dat er in de dagopname niet echt aan de kern werd gewerkt. Fijn dat je nu een richting hebt gevonden die beter bij je past.

Ik ben benieuwd: wat houdt brainspotting voor jou precies in en hoe ervaar je dat tot nu toe?

Zelf ben ik ook bezig met het afbouwen van medicatie, in kleine stapjes (2,5), omdat ik graag wil ervaren hoe het zonder voelt. De medicatie heeft me denk ik wel geholpen, al weet ik soms ook niet of het de medicatie was of dat het gewoon ‘tijd’ was.

Ik merk ook dat ik steeds meer neig naar lichaamsgericht werken, omdat praten alleen mij vaak niet verder brengt. Fijn om te lezen hoe jij daarin jouw weg zoekt. Dankjewel voor het delen.

Dag suus,

Ik zat op 20 mg escilatopram, 150 mg quetiapine retard, 15 tot 30 mg Mirthazapine en 2 keer 0.5 mg Xanax retard om nevenwerkingen te counteren... ik heb voor de esci en de queti 200 mg Sertraline genomen samen met de Mirthazapine maar daar reageerde ik zo hard op. Klaar om mezelf iets aan te doen...dan overgeschakeld zonder succes...mijn klachten zijn continue in stress/paniek doorheen de dag en tegen de avond gaat het meestal beter.
Nu, ik ben van dag op dag gestopt met de escilatopram en de quetiapine.
De Mirthazapine zit ik nu op 7.5 mg. Ik probeer nu en dan eens niet in te nemen voor het slapengaan maar dan slaap ik niet...blikft een moeilijke. Voor de xanax ben ik van 2 keer 0.5 mg retard naar 3 keer 0.25 mg gegaan. Dan een afbouwplan van 3 maanden gekregen van de dokter maar heb dit op 3 weken gedaan...nu geen behoefte meer aan.
Nu neem ik dus nog enkel de Mirthazapine. Ben aan het zien wat ik kan doen om deze ook te laten. Mss ook nog eens halveren.
Ik zet nu vooral op lichaamsgericht werk in...vooral het bilateraal geluid vind ik aangenaam. Ik kon overdag geen 5 min gaan liggen omdat ik steeds in hyper stond. Met bilateraal geluid lukt me dat wel...bedje of zetel. Hoofdtelefoon en 15 tot 30 min oogjes dicht en luisteren maar..

Dankjewel voor je reactie Steven.

Als ik vanuit m'n eigen ervaring spreek kwam ik er op den duur achter dat m'n lijf al m'n gezichtsspieren begon aan te spannen als bescherming tegen overprikkeling. Mijn brein is te moe om prikkels te incasseren, dus de spierspanning zorgt voor een kunstmatige focus. Voelde bij mij ook als tintelingen of een strakke band om m'n kop en gezicht inclusief gespannen ogen. Het komt weg bij de aanhechting van de schedelrand.

Het feit dat je deze dingen bewust waarneemt is een teken dat die spierspanning beetje bij beetje loslaat. Wees dus vooral niet bang! Het is een goed teken :)

Daar hebben heel veel mensen in een BO (inclusief ik) last van ja. Nu na bijna 2 jaar minder vaak, maar nog steeds geregeld. Los van dat je lijf allerlei vreemde symptomen produceert kan het ook horen bij hyperventileren / een paniekaanval. Daarvan is tintelingen rond de mond en in de armen of benen ook een symptoom.
Succes met je herstel!

N, wat fijn je reactie ben zo opgelucht..
heel erg bedankt!!

Mijn burn-out symptomen uiten zich ook vooral nog tijdens de PMS dagen en menstruatie zelf. Voorstel van mijn huisarts was hetzelfde... neem terug de pil. Maar dat wil ik dus absoluut niet.

Beste Babs,
Ik zou je in geen enkele geval de pil aanraden. Wat ik je wel kan aanraden is neurofeedback. Dat heeft mij enorm veel geholpen met mijn burnout.
Veel succes!

Hoi, ik ben net gestopt met mijn pil tijdens mijn burn-out om mijn lichaam en hormonen de kans te geven om zonder ‘kunstmatige invloed’ te herstellen. Ik voelde me ook beter na enkele maanden van ont-pillen. Ik wil die kunstmatige hormonen nooit nog in mijn lijf.

Ik had dus ook deze discussie met mijn huisarts.
Ik was het niet mee eens waarom chemische troep in m’n lichaam stoppen die heel m’n hormoon huishouden weer op z’n kop zal gooien?

Hij was het er niet mee eens want volgens hem zou het kunnen helpen?

Ik had dus ook deze discussie met mijn huisarts.
Ik was het niet mee eens waarom chemische troep in m’n lichaam stoppen die heel m’n hormoon huishouden weer op z’n kop zal gooien?

Hij was het er niet mee eens want volgens hem zou het kunnen helpen?

Ik ben al aan de anticonceptie en er heel bewust niet mee gestopt. Het lastige is denk ik dat het aan de ene kant psychische bijwerkingen kan geven (bij sommige vrouwen) en ook veel balans. Doordat je een stabielere hormoonspiegel hebt, heb je minder last van de pieken en dalen in je cyclus. Ik merk het echt als ik stop (gebruik een nuvaring) en ongesteld moet worden dat ik wiebeliger ben. Ik gun het mezelf om het gevecht met mijn natuurlijke cyclus niet ook nog aan te hoeven gaan ;)

Ik merk dat ik wat moeite heb met de ongefundeerde maar zeer stellige adviezen die hier worden gegeven rondom medicatie. Elk lijf is anders, elke situatie is anders. Om hormonale anticonceptie chemische troep te noemen is veel te kort door de bocht. Er zijn namelijk zeker mensen die zeer gebaad kunnen zijn bij hormonale anticonceptie. Ook het argument dat het na een aantal maanden na het stoppen met de pil veel beter ging is geen causaal verband. Het is namelijk niet duidelijk welke factoren nog meer hebben bijgedragen aan dit herstel. Het is natuurlijk altijd goed om kritisch te kijken naar wat je wel en niet in je lijf stopt, zeker wanneer je nu natuurlijk extra kwetsbaar bent. Daar ben ik het zeker mee eens. Misschien helpt het om met je huisarts open het gesprek aan te gaan. Je zorgen te uiten en wie weet kunnen jullie verder tot elkaar komen. Hoop dat je een pad kan kiezen wat jou helpt.

Hoi Babs,
Ik slikte de pil al voor m’n burn-out ivm hevige menstruatieklachten. Wilde er destijds mee stoppen, maar heb dat bewust nog niet gedaan. Je lichaam is al ontregeld en zou dan weer opnieuw moeten gaan wennen zonder pil. En in jouw geval zou het dan dus andersom zijn. Omdat alles al ontregeld is, weet ik niet of het een goede keuze is. De pil kan juist in het begin veel bijwerkingen geven (verschilt natuurlijk per persoon) en dat kan een terugval geven.
Bij vrouwen die veel PMS-klachten hebben of bij iedere menstruatie een terugval, kan ik het me voorstellen dat de pil als optie geopperd wordt.

Vooraf kun je natuurlijk niet weten of het bij jou zo zal zijn, misschien helpt het je, misschien niet. Ik kan je bij die keuze geen advies geven. Noemde de huisarts nog onderbouwing voor het advies?

Hoi,

Ik heb een gesprek gehad met een overgangsconsulente die gekoppeld zat aan de gynaecoloog. ( ik moest wel flink duwen bij de huisarts om dit gesprek) . Op basis van dat gesprek en mijn klachten gebruik ik sinds twee maanden HRT (gel). Ik vond het doodeng want van anti medicatie iemand gebruik ik nu en anti depressiva en HRT. Tjah er wordt veel over gezegd en geschreven maar ik ben toch blij want eerlijk: het helpt wel….
Sinds twee maanden slaap ik en maak ik 7 a 8 uur nacht, meer energie, minder somber, minder hersenmist, bijna geen angst- en paniekaanvallen meer, geen angstaanvallen in de nacht meer, geen zenuwpijn meer, en minder pijn aan de gewrichten.

Het is geen wondermiddel maar het helpt wel. Ben je 40+ dan zou ik sowieso een gesprek aanraden bij de overgangsconsulente.

Wat doe je daar anders dan thuis?

Goede vraag. Je bent daar in groep...veel luisteren naar hoe anderen zich voelen. Het enige grote verschil vind ik de structuur...die heb je thuis minder als alleenstaande...of je moet er meer moeite voor doen...met momenten is er ook wel overprikkeling in de dagopname als je bijvoorbeeld met 17 aan het koken bent...er zitten ook mensen met allerhande problemen veelal vanuit jeugdtrauma wat bij mij geen issue is. Is heb doorheen de dag vooral last van die stress en druk op de borstkast geen idee waarvan het komt

Dat is echt een symptoom van een burn out/stress/ontregeld zenuwstelsel. Ik snap eerlijk gezegd sowieso niet dat ze je daarvoor opnemen. Kom je uit België?
En daarnaast ben je door je opname onbewust de hele dag door bezig met je klacht, het is juist goed om te accepteren dat die klacht er is en nu te zorgen voor veel rust dan zal je zien dat je klachten allemaal verminderen

Dat is echt een symptoom van een burn out/stress/ontregeld zenuwstelsel. Ik snap eerlijk gezegd sowieso niet dat ze je daarvoor opnemen. Kom je uit België?
En daarnaast ben je door je opname onbewust de hele dag door bezig met je klacht, het is juist goed om te accepteren dat die klacht er is en nu te zorgen voor veel rust dan zal je zien dat je klachten allemaal verminderen

Ik zit ook iets meer dan twee jaar thuis dus herken de struggle. Ik denk ook vaak hoe ga ik ooit weer kunnen werken en leuke dingen kunnen doen. Hoe oud zijn je kids? Ik kan ook de basis dingen in huis weer redelijk maar voor onze zoon van 3 zorgen kan ik niet lang zonder overprikkeld te raken. Mijn vrouw doet dat dus voornamelijk en ik doe dan koken etc. Herken de overprikkeling, die is er hier ook bijna altijd..

Hoi hier ook iemand die 2.5jaar thuis zit. Ik herken met heel erg in je verhaal. De dagen doorkomen lukt maar er is geen dag dat m.n hoofd niet overprikkeld is. De zorg voor de kinderen lukt en wat huishouden. Maar verder kan ik ook helaas nog niks geks ondernemen. Nu ook weer even een flinke terugval wat ik nog altijd heel moeilijk vind. Nu ook weer een rara klacht die ik nog niet heb gehad en dat is een soort spanning trillingen in m.n hoofd. Heel vervelend. Ik hoop ook zo dat het ooit een keer over gaat. Proberen positief te blijven al is dat heel moeilijk

Heel herkenbaar! Ben nu 1 jaar thuis en ook erg overprikkeld voor heel veel dingen. In huis de kleine dingen gaan als ik niet teveel doe, maar naar een restaurant, afspreken met vrienden, een boek lezen, tv kijken etc is allemaal lastig en heb ik ook veel terugslag.

Roos

Ik herken jou verhaal Roos