Burnout ervaringen

Wat fijn dat je het deelt! Ik moet nog op gesprek maar kneep ‘m ook wel een beetje na negatieve verhalen hier. Dit stelt me wel een beetje gerust.

Fijn om te lezen, hier ook in de wacht voor een beoordeling.

Is dat tijdelijk of....

H�, wat fijn. Geef je een update wanneer je het volgende gesprek hebt gehad?

Wat voor vragen werden er eigenlijk gesteld? Had jij je ergens op voorbereid?

Ik wacht nu op het verslag en de arbeidskundige zou mij wss telefonisch nog bellen. Het verloop van mijn klachten werd besproken, mijn huidige klachten en ik had een slechte dag op papier gezet qua indeling en de hulpverlening die ik allenaal geprobeerd heb op papier gezet. Ik heb het vooral niet mooier gemaakt dan hoe het is. Ze gaf zelf al aan dat als ik nu arbeidsongeschikt word verklaard dat ik gewoon weer kan gaan werken in de toekomst zodra het kan. En ze ‘schrok’ hoe weinig ik kan gezien mijn dag die ik op papier had gezet en vroeg of ik nog leuke dingen ervaarde in het leven momenteel, toen heb ik wel een potje zitten janken daar. Ik had overigens mijn vader meegenomen. En ze vroeg al wat mijn huidige werkgever gaat doen bij volledige arbeidsongeschiktheid. Dus ik merkte al dat het die kant op zou gaan wat ik ook hoopte voor nu. Ben 35 jaar en werk al 11 jaar voor dezelfde werkgever met een goed salaris. Weet allenaal niet of dat meespeelt maargoed. Ik zal een update geven als ik meer weet.

Ook hier goede ervaringen met bedrijfsarts. We gaan voor duurzaam herstel, zei hij. Zeer behulpzaam en begripvol.

Bedankt voor je reactie en voor het doorgeven wat gevraagd wordt tijdens zo'n gesprek. Goed om te lezen ook dat je bij volledige afkeuring in de toekomst gewoon weer kan werken. Mag ik vragen hoe een slechte dag er bij jou uitziet? Ik kan zelf overigens op een "goede" dag niet heel veel meer dan op een slechte dag helaas.

Was het trouwens van toegevoegde waarde iemand mee te nemen? Wordt diegene ook dingen gevraagd of zat je vader er maar gewoon een beetje bij? Dit aangezien mijn naasten doordeweeks werken en vrij zouden moeten vragen dan.

Een positieve ervaring. Fijn!

Ik heb het heel kort gehad maar had niet helemaal een match met mijn therapeut. Ik denk dat het heel helpend kan zijn (: Zou het zeker een kans geven!

Ik bedoel, hoe kan ik herstellen als er zoveel druk wordt gezet iedere maand? Hoe kan het dat anderen wel de tijd krijgen? Ik word hier zo boos over!

Hoef je helemaal niks mee. BA afwachten.

Hoe bedoel je bedrijfsarts afwachten? Die spreek ik niet. Ik spreek alleen de praktijkondersteuner. Bedoel je dat ik het advies kan negeren?

Heb je nu een gesprek gehad met je werk? Zo ja, dan zit je werk fout. Je werkgever mag niet vragen naar je ziekte, ze mogen wel vragen naar een inschatting wanneer je denkt beter te zijn. Ik ben ook op deze manier benaderd door mijn werkgever en heb heel duidelijk gemaakt dat een werkgever daar niet maar mag vragen. Sindsdien gebeurd het ook niet meer en verloopt het via de bedrijfsarts. Contact met mijn leidinggevende is daarna beter geworden. Trek echt je mond open, want zij zitten fout. Benoem ook je gevoel erbij. Ik heb ook tegen leidinggevende gezegd dat ik hier niet van gediend ben , toch wat boos op leidinggevende was en dit mij extra stress heeft bezorgd wat ik niet wil. Ook hierbij dus belangrijk ( wat we allemaal moeten leren) je grens aangeven.

Dank voor jullie reacties!

Nee, is geen gesprek met mijn leidinggevende, hoewel ik eerlijk ben over wat ik heb, maar een gesprek met de praktijkondersteuner van de bedrijfsarts. Zij voert het gesprek en dan wordt de naam van de bedrijfsarts onder het advies gezet, maar ik spreek hem dus niet. Wat al eigenlijk niet mag, want zij is niet bevoegd om me te beoordelen.

Ik geef mijn grens aan, maar de bedrijfsarts is bevoegd om dat te negeren en toch een advies uit te brengen. Ik vind het belachelijk dat ik na zware burn-out klachten binnen een aantal maanden moet gaan re-integreren en mijn behandelaar is het daar ook niet mee eens.

@Vera het is advies. Als het echt niet gaat, kun je dus altijd weer ertegenin gaande je weer ziekmelden. En zeker als de bedrijfsarts je niet eens zelf gezien heeft is het absurd. Besef dat jij ook rechten hebt, en je mag best een gesprek met de bedrijfsarts eisen.

Ik ga morgen kijken wat ze te zeggen heeft en wat er ook gebeurd, ik ga niet akkoord met re-integratie. Als ze dat toch adviseert ga ik een gesprek eisen met de bedrijfsarts. Niet dat ik daar veel van verwacht, want waarom zou die zijn eigen praktijkondersteuner afvallen.

Als ze toch re-integratie gaat adviseren ga ik juridisch advies inwinnen heb ik besloten. Dit geeft allemaal extra stress. Ik snap niet dat ze zich dat zelf niet realiseren.

@Ax, dank voor jouw suggestie. heb jij daar zelf ervaring mee?

Luister naar je lichaam. Geef aan hoe jullie - jij en jouw behandelaar - erover denken. Geef aan dat je bereid bent een machtigingsformulier te ondertekenen waarin je toestemt dat men met de behandelaar contact opneemt.

Maak voor jezelf een lijstje van je kwalen en hoe jij je dag doorkomt. Ga uit van de slechtste dagen!

Word boos wanneer je iets moet doen wat je nu nog niet kunt. Neem in de toekomst iemand mee die alleen maar luistert en zorg dat je niet alleen naar de koffiemomenten gaat, mocht dat van je ge�ist worden. Met deze persoon kun je de gesprekken evalueren.

Stel voor dat je voorlopig periodiek telefonisch contact met je leidinggevende wilt hebben. Maak van ieder contactmoment een verslagje en bespreek wat zo'n contactmoment met je doet met je behandelaar. Met de adviezen van je behandelaar kun je bepalen hoe je je opstelt richting arbodienst.

Zelf heb ik soortgelijke ervaringen en heb het zo aangepakt. De koffiemomenten heb ik uiteindelijk 4,5 maand kunnen uitstellen: na zeven maanden had ik mijn eerste koffiemoment.
Na negen maanden kon ik weer langzaam met twee keer twee uur per week beginnen.

Succes Vera!

Heel erg bedankt voor jouw advies Wieneke! Heel waardevol om jouw ervaringen te horen. Ik heb al koffie gedronken, maar dat was wel stressvol.

Ik ga me in ieder geval met hand en tand verzetten. Maar de ba is niet verplicht advies behandelaar over te nemen, maar goed om te horen dat het bij jou zo wel heeft gewerkt.

Het gesprek ging goed. Ben uitgegaan van mn klachten op mn slechtste dag. Ik heb ook traumabehandeling en dat maakt ook veel los, dus niet zo gek dat ik daar niet bij kan werken. Tevens heb ik het gesprek opgenomen. Dat heeft toch wel effect denk ik, ze was poeslief. Ze weet natuurlijk dat je het tegen haar kunt gebruiken. Voorlopig alleen koffie drinken iig. Komende maand dus weer de focus op herstel. Blij mee.

Super fijn voor je!

Ja, je mag advies praktijkondersteuner negeren. BA is leidend. Ben je het niet met BA eens, dan verzoek je schriftelijk om een nieuwe BA. In beginsel moeten ze dat verzoek inwilligen. Je kan re-integratie nooit dwarszitten, tenzij je onterecht advies BA afslaat.

Dank voor je reactie en suggesties. Het is gelukkig niet zover gekomen. Ik kan verder herstellen gelukkig. Het gesprek opnemen hielp wel. Dan kunnen ze hun slinkse trucjes minder inzetten om meer druk te zetten.

Als je t financieel niet nodig hebt… zou ik per direct stoppen en aan mezelf denken

Interessant dat je het financieel niet nodig hebt, dan zou ik ook stoppen. Maar heb je dat voor elkaar gekregen?

Ik zit echt in een andere fase, maar snap je helemaal! Ziek zijn mag niet in deze tijd. Productief moet je zijn!

Ik zit echt in een andere fase, maar snap je helemaal! Ziek zijn mag niet in deze tijd. Productief moet je zijn!

Erg begripvolle ouders (ik ben zelf ook nog jong) met een ruim vrijstaand huis waar we als volwassenen langs elkaar kunnen leven (zonder potentiele frictie op de lange termijn). Het is natuurlijk niet ideaal om weer bij ze in te trekken maar we hebben dit idee al ruim een half jaar met elkaar besproken en ik ben eigenlijk de enige die nog overgehaald moet worden.

Het alternatief is ook dat ik in mijn dure middenhuur woning blijf en dan kom ik zelfs met een maximale wia alsnog niet echt goed rond helaas. Dus ik zou sowieso moeten verhuizen wat de uitkomst ook is.

@ly

Erg begripvolle ouders (ik ben zelf ook nog jong) met een ruim vrijstaand huis waar we als volwassenen langs elkaar kunnen leven (zonder potentiele frictie op de lange termijn). Het is natuurlijk niet ideaal om weer bij ze in te trekken maar we hebben dit idee al ruim een half jaar met elkaar besproken en ik ben eigenlijk de enige die nog overgehaald moet worden.

Het alternatief is ook dat ik in mijn dure middenhuur woning blijf en dan kom ik zelfs met een maximale wia alsnog niet echt goed rond helaas. Dus ik zou sowieso moeten verhuizen wat de uitkomst ook is.

Wat fijn dat dat kan! Ik moet zeggen dat ik zelf ook wel heel veel geleerd heb (en nog steeds leer) van het proces in voor mezelf opkomen, grenzen bewaken, moeilijke gesprekken aangaan etc. Ik heb meerdere keren zelf aan de bel getrokken dat dingen te snel gingen en dan tegen alle adviezen in toch minder uren gewerkt. Inmiddels zit ik over de twee jaar heen en krijg ik nu een voorschot op de wia, maar ik zit alsnog in een ontslagprocedure met moeilijke gesprekken dus ik blijf bij leren :') Levert soms ook onnodig stress op, maar tegelijk kies ik voor mezelf en ben ik daar ook heel trots op!

Lijkt me heerlijk als je die vrijheid hebt om zo’n keuze te kunnen maken. Ik zou het goed begrijpen als je het voor nu stop zou zetten. Ik ervaar ook veel stress van het hele spoor 1/2 gebeuren, giga terugval gehad en word vaak zo moe van alle onbegrip , verplichte gesprekken en het gepush.
Denk dat we er allemaal wel komen op onze manier, maar als dit voor jou als de beste weg naar je herstel voelt, prima toch?

@Ax, ik zie je berichtjes af en toe voorbij komen. Je schrijft dat je nu twee jaar bezig bent. Ben even nieuwsgierig: kan je iets meer vertellen over jouw proces tot nu toe? Welke klachten had je, wat is daarin evt veranderd? En hoe gaat het nu? Hoor graag, dankjewel alvast!

Hee V! Ik zou t wel weten als ik jou was! Kies eieren voor je geld. Gun jezelf rust en herstel en vrij zijn en jezelf niet continu te hoeven verantwoorden. Wat je eventueel nog kan proberen om er nog het meeste uit te halen is om een deal te sluiten met je werk. Zij een zieke werknemer minder, jij een X bedrag mee in ruil voor je beter melden en ontslag, om te compenseren voor geen aanspraak kunnen maken op wia.

Hou er wel rekening mee dat reintegratie ook nodig is voor je herstel. Het is letterlijk je belastbaarheid, concentratie, prikkelbestendigheid etc opbouwen. Als je het gevoel hebt alleen maar aan het reintegreren te zijn geef dit aan. Zodat je langzamer kan en je ook kan reintegreren op persoonlijk gebied.

Hou er wel rekening mee dat reintegratie ook nodig is voor je herstel. Het is letterlijk je belastbaarheid, concentratie, prikkelbestendigheid etc opbouwen. Als je het gevoel hebt alleen maar aan het reintegreren te zijn geef dit aan. Zodat je langzamer kan en je ook kan reintegreren op persoonlijk gebied.

Hoi v, Ik heb dit zelf ook gehad in het 2e jaar. Puur om mijn gezondheid te beschermen wilde ik ontslag nemen zodat ik eindelijk rust had. Dat dit echt niet handig is doet er dan even niet toe. Het is dat iedereen op me in heeft gepraat om het nog even vol te houden tot 104 weken. Je hebt recht op transitievergoeding, WW-rechten ed. Dat gooi je weg en krijgt te maken met eigen verlies in inkomsten ed. Ondanks het bij mij ook een haartje heeft gescheeld met ontslag nemen. Dit was dus niet slim geweest want mijn energie is na 3 jaar niet veel beter.

Als je nu dingen moet laten zoals sociale contacten dan werk je dus teveel uren. Daarnaast weet je niet of je een nieuwe baan vol kan houden en je kan ook niet eeuwig afhankelijk blijven van je ouders. Ook al zou dit gedeelte wel loslopen.

Doe wat goed voelt voor jou en veel steun toegewenst bij het maken van je beslissing. Veel succes en beterschap!

@anoniem Ja ik heb zelf helaas ook een terugval gekregen een jaar terug waar ik nu nog steeds last van heb. Dit is ook wel een reden waarom ik er zo in sta. Zowel het bedrijf waar ik werk, de arbo artsen die ik spreek en mijn eigen houding maakt het risico op een tweede grote terugval gewoon groot. Het zit mij erg dwars dat twee verschillende arbo artsen heel andere meningen hebben over wat goed voor je zou moeten zijn.

@anoniem Ik ga ook zeker door met reintegratie. Maar dan op mijn termijnen en met mijn eigen verwachtingen. Ik ga de focus eerst meer liggen op sociale integratie, sporten buitenshuis op drukke plekken en mijn angststoornis beheersen. pas daarna wil ik mij weer gaan richten op een baan op niveau om het laatste stukje af te maken. Ik heb namelijk al ruim een jaar geen ruimte voor dat sociale stuk en de arbo arts vind dat eigenlijk prima.

@P Daar heb je een goed punt en daarom twijfel ik nog wel. Maar ik probeer ook niet te zwart gallig te denken aangezien er wel gewoon een positieve richting opzit. Ik zou er gewoon meer van genieten als ik mezelf 'pijnig' met sociale afspraken ipv steeds maar weer rekening te moeten houden met opdagen op werk.

Misschien ook nog goed om te noemen. Veel van de hulp die je nu krijgt van het uwv is ook gewoon beschikbaar via hulp van de gemeente. Ook daar kan je via een sociale werkplaats aan je reintegratie werken via een werkervaringsplek. Dus het UWV is niet de enige die hulp kan bieden op dat gebied en dat is ook iets wat ik meeneem in mijn keuze. Dat je dan die uitkering niet krijgt interesseert mij niet zo.

Ik heb na 1 jaar ontslag genomen maar had maar een contract van 10 uur en een werkende partner. Bovendien 59 jr toen dus ik hoefde geen carri�re meer op te bouwen. Ik ervoer ook veel stress vanuit het weer moeten reintegreren, 2e spoor etc. Ik ging ervan uit dat ik wrs gedeeltelijk arbeidsongeschikt verklaard zou worden met een hele lage uitkering (of helemaal geen uitkering zou krijgen). Dus financieel gezien gaf ik niet veel op. Maar die afweging is dus voor iedereen anders. Als jij ouders hebt die je willen steunen is dat heel fijn. Het kan jou ook heel veel rust geven. En je moet er van uitgaan dat je gewoon weer herstelt.

Nee zeg, eerst priv� goed. Meld je ziek of terug in uren als je merkt dat wat je nu doet het herstel belemmerd. Het advies van de arbo komt eigenlijk neer op jezelf wegcijferen voor werk. Laat lekker kletsen.

Ik zou dit even bespreken met een arbeidsjurist. En waarom zou je bijvoorbeeld niet met een VSO gaan werken? Dan heb je wel nog recht op transitievergoeding en WW-uitkering en neem je dus niet zelf officieel ontslag. Ik weet niet alle regels omtrent dit onderwerp dus zou alles wel even dubbel checken :)

Ja het gaat sws om een vso dus ww+transitievergoeding zit er wel in. In de vso zit ook budget voor jurdische hulp. Ik probeer nu vooral verschillende scenarios door te rekenen die kunnen voorkomen en het valt me vooral op dat de wia wel vrij laag is. Van een 'sv' loon van 5300 naar een netto wia uitkering van ongeveer 1000 euro.

Ik ga ervan uit dat die klachten wel weer weg zullen trekken, maar ik zou in algemene zin oppassen met ostepaten. Ik ben daar zelf een keertje geweest, maar vond het een hoop kwakzalverij gehalte hebben. Het zijn echt geen artsen oid.

Bij mij heeft een osteopaat juist wel gewerkt: middenrif centimeters laten zakken, mijn ribben los gemaakt en alle organen waar ze bij kan, heeft ze losgemaakt. Vanaf het eerste moment was mijn ademhaling zoals het zou moeten zijn en mijn mobiliteit was verbeterd. Wel heeft de behandeling een kleine maand pijn gedaan. (De pijn leek op die van een kneusing.) De stoelgang is verbeterd en ik hoef minder vaak te plassen. Ik had tintelingen in mijn hoofd op de plaats waar de nervus vagus begint. Ook had ik last van tinitus, pulserende tinitus, hersenmist en hoofpijn. Ze heeft mijn hoofd behandeld en daarna waren de tinitus, hersenmist, tintelingen en hoofdpijn binnen drie weken verdwenen. Alleen bij heel veel prikkels en denkwerk krijg ik weer hoofdpijn.

Osteopathie is geen kwakzalverij. Osteopaten zorgen ervoor dat het lichaam weer in balans komt. Mijn osteoptaat heeft een universitaire opleiding geneeskunde gedaan en daarnaast osteopathie gestudeerd. Ze is lid van NRO en CRKBO geregistreerd docent.

Wellicht kun je aan je osteopaat vragen wanneer het beter gaat en wat hij/zij nog voor je kan betekenen. Misschien heeft hij/zij nog te weinig ervaren met burn-outklachten.

Bij mij heeft een osteopaat juist wel gewerkt: middenrif centimeters laten zakken, mijn ribben los gemaakt en alle organen waar ze bij kan, heeft ze losgemaakt. Vanaf het eerste moment was mijn ademhaling zoals het zou moeten zijn en mijn mobiliteit was verbeterd. Wel heeft de behandeling een kleine maand pijn gedaan. (De pijn leek op die van een kneusing.) De stoelgang is verbeterd en ik hoef minder vaak te plassen. Ik had tintelingen in mijn hoofd op de plaats waar de nervus vagus begint. Ook had ik last van tinitus, pulserende tinitus, hersenmist en hoofpijn. Ze heeft mijn hoofd behandeld en daarna waren de tinitus, hersenmist, tintelingen en hoofdpijn binnen drie weken verdwenen. Alleen bij heel veel prikkels en denkwerk krijg ik weer hoofdpijn.

Osteopathie is geen kwakzalverij. Osteopaten zorgen ervoor dat het lichaam weer in balans komt. Mijn osteoptaat heeft een universitaire opleiding geneeskunde gedaan en daarnaast osteopathie gestudeerd. Ze is lid van NRO en CRKBO geregistreerd docent.

Wellicht kun je aan je osteopaat vragen wanneer het beter gaat en wat hij/zij nog voor je kan betekenen. Misschien heeft hij/zij nog te weinig ervaren met burn-outklachten.

Kan natuurlijk ook heel fijn zijn als je een goede treft!

Mijn advies is dit: al dit soort behandelingen zijn hoogstens symptoombestrijding. Ik ben ook naar allerlei zorgverleners (regulier en alternatief) geweest om me hopelijk vooruit te helpen, maar dat is eigenlijk een poging van je zenuwstelsel/brein om grip te krijgen op je situatie. Je zenuwstelsel ziet je ziekte als een gevaar en wil het zo snel mogelijk weg hebben, en daarom ga je de hele tijd in de actie om zo snel mogelijk beter te worden. Alles om maar niet de werkelijkheid onder ogen te komen, alle pijn en rouw die eronder zit omdat je nu ziek bent. Maar hoe meer je je best doet om je burn-out weg te halen, hoe meer je in een vechtmodus komt - en hoe meer je dus blijft vastzitten in de verkramping.

Er zijn therapieën die heel helpend kunnen zijn. Traumaverwerking is belangrijk, leren om afstand te nemen van je gedachten (defusie), en leren om emoties toe te laten (acceptatie). Maar alles wat niet hiermee te maken heeft, zorgt hoogstens voor een kort moment van symptoombestrijding - of maakt het nog erger, want vele zorgverleners begrijpen geen drol van wat een burnout inhoudt.

Had dit net zo. Was 24/7 duizelig, zwaar overprikkeld en constant overweldigd. Denk dat het lijf laag voor laag afschakelt waardoor je bewust merkt onder hoe veel spanning je staat.

Althans, zo ervaar ik het.

Ha Greg, wat een nare ervaring. Ik ken het hevige trillen wel maar dan in combinatie met een koud gevoel van binnenuit en mezelf niet meer goed warm kunnen krijgen niet met overgeven.

Met de zoekknopvan je browser kun je verhalen terugvinden; als je weet wat ze in hun titel hadden staan. Soms staan ze op pagina 2 of zelfs 3 of 4. En je kunt daaarna altijd even het verhaal nummer noteren voor jezelf. Dan is het de volgende keer makkelijker zoeken.

Nog als aanvulling: ik ben 33 en WO opgeleid, en misschien wil ik iets anders doen, misschien niet. Ik kan natuurlijk niet in de toekomst kijken maar zou benieuwd zijn of ik over 26 weken het nogmaals kan bekijken/beslissen

Ik heb een arbeidsjurist in de arm genomen en die heeft me aangeraden niet een vso te ondertekenen.

Althans, niet zolang ik nog geen uitspraak van het uwv heb!

Zou sowieso niks doen tot je idd duidelijkheid hebt van het Uwv. Je hebt niet zomaar wia, daar moet het uwv over oordelen. Dus als je nu ontbind en uwv oordeelt dat je (gedeeltelijk) kunt werken dan kun je gaan solliciteren. Zou je die ellende besparen en gewoon wachten op het uwv

Is je WIA al toegekend? Ik ben ook 2 jaar onderweg en heb sinds september niets meer gehoord, er schijnt wel een half jaar wachttijd te zijn.
Verder snap ik je twijfel wel, ik heb niet veel advies, behalve dat ik het er nog eens goed met iemand (een verzuimcoach bijvoorbeeld?) over zou hebben wat in jouw voordeel werkt.

Ben je aan het re-integreren? En zo ja: in je eigen of een aangepaste functie? Om vanuit het niets te re-integreren naar eigen functie in 26 weken (met een WO-achtergrond) lijkt mij wel pittig, maar iedereen is anders natuurlijk. Ik denk dat je dit zelf het best aanvoelt. Het moet natuurlijk geen extra stress opleveren die je herstel zou belemmeren.

Oh voor de duidelijkheid: ik heb al een WIA toegekend gekregen en ben afgelopen september herkeurd met 100% arbeidsongeschikt. Ik ontvang dus nu dus volledige uitkering die wel erg weinig is. Daarnaast dus nog een intact dienstverband. Ik ben niet aan t reintegreren. Ik kan ook niet nu aan het werk, en voorlopig ook nog niet. Het is meer of ik bijv over 26 weken wel weer iets zou kunnen proberen. Volgens mij hoef je dan niet volledig weer aan de bak te zijn?
Wat zou dan jullie advies zijn? Het geeft me wel veel druk, en ben nu nog niet in staat om te werken, maar ben benieuwd wat dat over 26 weken zou zijn

Abusievelijk heb ik een duimpje geplaatst.
Excuses hiervoor.

Ik ben er zelf terughoudend mee na weer keihard onderuit te zijn gegaan bij m'n vorige re-integratiepoging, dat kwam ook door druk (extern en intern). Mijn ervaring is dus: zodra ik weer iets moet, deadlines heb, schiet ik in een stressmodus waardoor ik zieker word. Vandaar dat ik zou adviseren jezelf in die zin niet teveel druk op te leggen. Vooral omdat je nog niet bent gestart met re-integratie. Maar jij voelt en kent jezelf het best, dus wat je ook kiest: als je jezelf er maar prettig bij voelt is het goed. En misschien nog wel handig om na te vragen of je met die 26 weken weer volledig inzetbaar moet zijn. Zo was het bij mij wel in ieder geval.

Oh dit wist ik niet. Ik lees graag mee.
Ging er namelijk vanuit dat je contract altijd wordt ontbonden als je binnen twee jaar niet bent hersteld.

Ja dat is de vraag. Of ik die 26 weken ontspannen kan herstellen om het daarna weer op te pakken. Ben gewoon bang dat als ik t nu op zeg nooit meer aan een baan te komen, en dat als ik me in juni beter voel spijt te hebben van nu te tekenen. Dat houdt me tegen. Tegelijkertijd zie ik wel op tegen die druk. Springen of vasthouden, wat zouden jullie doen?

@Ly jij moet de keuze maken en besef dat het je zenuwstelsel is die bang is om te kiezen. Je probeert nu bevestiging te zoeken bij ons vanuit controle, want je brein wil dat je de goede keuze maakt. Het probleem is: je zult nooit zeker weten wat de "goede" keuze is. Want je weet niet wat de uitkomst van beide keuzes gaat zijn. Je probeert dus onbewust controle te krijgen over een situatie waar controle niet mogelijk is.

Mijn advies is dan ook niet inhoudelijk, maar vooral: maak een keuze. En zodra je dat hebt gedaan, ga je je heel ongemakkelijk, angstig, of wat voor emoties dan ook voelen. Dat hoort erbij - dat is je zenuwstelsel die uit alle macht probeert weer grip te krijgen op een zogenaamde gevaarlijke situatie. Probeer dat met meditatie en oefeningen toe te laten, maar blijf bij je keuze. En ja, het kan zelfs paniek opleveren, en dan mag je heus via coregulatie geruststelling vinden - maar probeer de controle over deze keuze los te laten. En besef dat het hoe dan ook uiteindelijk wel op z'n pootjes terecht gaat komen, wat je ook kiest, zelfs al geloof jij (en je zenuwstelsel) dat op dit moment niet.

Hoi Ly,

Ik heb nog even nagedacht over je bericht en alle reacties doorgelezen. Heel begrijpelijk dat deze keuze zo moeilijk is en dat is het ook. Het heeft tenslotte invloed op je toekomst. Als ik het even mag ontleden, lees ik een paar dingen terug en hopelijk helpt het je:

– Er wordt door meerdere mensen genoemd dat het misschien goed is om juridisch advies in te winnen. Wellicht kan dat via een vakbond, een rechtsbijstandsverzekering of het juridisch loket.
– Ik lees dat je al een WIA hebt en arbeidsongeschikt bent. Dat is voor sommigen hier anders, waardoor jij mogelijk andere rechten en plichten hebt. Misschien kan het UWV je hierover ook adviseren.
– Wat ik teruglees van lotgenoten: veel mensen zeggen ‘niet tekenen’ voor de VSO. Persoonlijk zie ik daar op dit moment ook geen duidelijke reden voor.
– Kijk het de komende 26 weken gewoon aan. Je weet nog niet hoe dingen gaan lopen.
– Wat betreft de toekomst en baankeuzes: het klopt dat sommige werkgevers huiverig zijn voor gaten in een cv of langdurige uitval. Zonder te liegen denk ik wel dat je dit op een goede manier kunt formuleren, zonder alles expliciet te benoemen. En hoe lastig ook: wil je uiteindelijk werken voor een werkgever die niet empathisch is? Gelukkig krijgt mentale gezondheid steeds meer aandacht en hopelijk vermindert het stigma.

Eerlijk gezegd denk ik dat er altijd werkgevers zullen zijn die openstaan en ook werkgevers die de deur dichtdoen. Net als in ieder sollicitatieproces. Hoe en wat je over je eigen proces deelt, voelt voor mij meer als iets voor later. Misschien mag je dat nu even parkeren en eerst focussen op je herstel, zodat je dit straks vanuit meer rust, kracht en zelfvertrouwen kunt aanpakken.

Ik kan me goed voorstellen hoe onveilig alles nu voelt en hoe overweldigend al deze keuzes zijn. Een stap-voor-stap benadering heeft mij persoonlijk enorm geholpen.

You can do this ❤️

Ah, super lief je reactie @Kamilliethee! Dat je zo wilt meedenken, echt lief. Nou, gisteren had ik bedacht niet te tekenen en in juni aan te kijken. Alleen nu weer een nacht amper geslapen en de afgelopen nachten amper geslapen, dan krijg ik toch veel twijfel. Ik kan met mn hoofd wel dingen willen, maar als het voor mijn lijf niet gaat? Of volgt mijn lijf vanzelf als ik moedig door blijf werken aan m'n herstel? Als ik de hele tijd dit soort nachten houd, zeg maar. Ingewikkeld!

Ik heb echt wel het idee dat dit soort casussen laten zien dat ziek zijn door nederlandse wetgeving zo'n hot potato probleem is geworden. Iedereen schiet op elk moment in de verdediging en door al die goed bedoelde bescherming moet je wel ver in de toekomst kunnen kijken om te bedenken wat nu een goede stap voor je is. Werkgevers zijn enigszins terecht erg terughoudend en star want je zit zomaar weer 'vast' aan iemand voor twee jaar ook al probeerde je die persoon gewoon een kans te geven. Dit kan toch niet de bedoeling zijn?

Hoi Ly, Het hele proces heb ik meegemaakt incl. juridische toestand met een VSO. De werkgever is aan zet, zeker nooit zelf ontbinden. Sluit me aan bij de andere tips. Berust in het nu en kom erachter wat werkt voor jou, herstel is nou eenmaal niet vast te leggen in tijd of schema’s. Als het juridische gedeelte van de contractontbinding voor je begint dan veranderd vaak ook de visie. Ik heb ook heen en weer gestuiterd met ‘maar nu heb ik nog een contract en straks heb ik niks’. Dat is allemaal niet waar, dit is puur paniek/angst. Het heeft mij gerust gesteld als ik op een site van een natuur/dierenorganisatie keek (waar eigenlijk mijn hart het meeste ligt) en zag dat ze daar ook zat leuke baantjes hebben. Niets is verloren, eerst jezelf op 1. Heb vertrouwen, het is een vaak lastige weg maar je kan het en het komt goed!

Het koude zakelijke gedeelte: UWV moet nog oordelen of alle reïntegratie stappen goed zijn uitgevoerd anders volgt een loonsanctie voor de werkgever. Ik vermoed dat die 26 weken ook is voor de ruimte in dit proces. De werkgever zal binnenkort wel komen met een VSO, laat je niet onder druk zetten en ga nergens op in. Laat het altijd eerst controleren door een jurist (er zijn ook die gespecialiseerd zijn in VSO’s). Als via een VSO niet slaagt dan moet de werkgever alsnog ontslag aanvragen bij UWV. En ook in dit geval, je kan het komt goed!

Hoi P, ik heb al een VSO, per 1 februari stellen ze ontbinden voor. Ze vragen dus nu van mij te tekenen. Wat bedoel je met, dan verandert hun visie? Ik zit met dat het geheel me zoveel stress geeft en ik ook niet goed weet of ik daar terug wil. Ik kan nu ontbinden en dan ben ik er wel vanaf, ik hoef dan ook niet daar te reintegreren met de druk die dat met zich mee brengt. Maar ja, ik kan dan niet kijken hoe ik er in juni bij zit. Na weer zo'n slechte nacht ben ik bang dat niet tekenen me blijvend stress zal geven en dat helpt me herstel natuurlijk niet.

Het is een teken dat je in fight flight zit. Vervelend maar tja, een van de vele klachten die erbij kan horen. Ik had hier ook een tijd last van. Probeer deo van loveli! Die gaat hormonaal stinkzweet tegen en werkt bij mij top

Ik heb hier na 2 jaar nog wel veel last van. Hoop dat het ooit weer minder wordt, want vroeger stonk m'n zweet nooit.. :')

Als ik zo ver zou zijn als jij zou ik dingen ondernemen in kleine stapjes. Uurtje naar een vriend of vriendin, balletje trappen achter thuis of op straat, etc. Brein moet er stapje voor stapje ook aan wennen denk ik.

Doe ik ook zeker in kleine stappetjes maar toch blijft het aanwezig

Ik was in het begin nauwelijks vermoeid, stond alleen maar aan. Nu ik meer tot rust kom merk ik de vermoeidheid ook meer, meestal einde van de dag/avond. Ik vind dat wel fijn eigenlijk. En het wisselt bij mij ook wel wat. Dus het is niet gek hoor. Gewoon maar accepteren!

1e jaar stond ik afbouwend aan. Nu elke dag belabberd en 0 energie. Alsof ik flink brak ben. Soms momenten dat ik natuurlijke energie ervaar. Maar dat is kort.

Ik had hetzelfde als N. in mijn eerste 1 (of 1,5) jaar was ik vooral veel onrustig, heel veel klachten, slecht slapen, etc. Nu ben ik 2 jaar onderweg en sinds ongeveer een half jaar enorm veel vermoeidheid die eruit komt. Alsof dat nu pas de ruimte krijgt van m'n lichaam of zoiets. Ik probeer het maar te zien als weer een volgende stap in mijn herstel.
Zou dus kunnen dat het bij jou nog komt, de vermoeidheid (weet niet hoe lang je onderweg bent), maar hoe dan ook: ieder herstel is weer anders en iedere burn-out kan weer net wat andere klachten geven.

Heel herkenbaar,
Mijn behandelaar vertelde dat dit komt door het hoge cortisol niveau wat je voorafgaand aan de burn out hebt opgebouwd. Hierdoor sta je eerst nog een lange tijd gewoon aan. Ik was zo verwonderd dat ik maar 3 a 4 uur sliep maar me niet moe voelde, om de dag moest hardlopen en niet stil kon zitten en toen vertelde ze dus dat dit daardoor kwam. Dus nu de" kunst" is om op te slomen. Manieren zoeken om steeds een tandje lager te gaan om cortisol te helpen wat naar beneden te komen. Dat is keihard werken ( vind ik) maar beetje bij beetje komt er dan met vlagen veel vermoeidheid uit. Maar ontspannen is het nog niet echt.

Ik was van de een op andere dag zo moe dat ik alleen nog maar kon slapen

Ik heb ook weinig last van vermoeidheid, maar de eerste maanden had ik zoveel angst dat ik daarvan een soort hyperalert bleef en niet moe was. Nu ik wat verder in de burn-out zit en de angst minder is geworden, merk ik wel sneller dat ik moe ben. Maar het is absoluut niet één van mijn hoofdklachten.

Ik heb het dus als ik het buiten de zon zie schijnen en het koud is buiten. Het laat me terug denken aan toen ik echt heel ziek was van de burn out en dan voel ik me direct weer zo

Ah, dat klinkt logisch. Een soort trauma(tje) dus eigenlijk.

Ook heel herkenbaar! Voor mij zijn de uren tussen 14u en 17u vaak overleven. Ik tel dan echt de uren op de klok af. Daarna voel ik me vaak veel energieker/beter. Ik probeer het uiteraard los te laten (want het is je zenuwstelsel die je voor de gek houdt) maar lastig is het wel.

Wat kan dat zijn dan Stephan?

Ah, vervelend voor jou, maar fijn dat ik niet alleen ben Stephen! Sterkte!

Ah, vervelend voor jou, maar fijn dat ik niet alleen ben Stephen! Sterkte!

Ik heb niet (meer) echt anxiety, maar herken wel dat ik me einde van de middag vaak extra slecht voel. Ik denk omdat de energiereserves voor de dag dan gewoon alweer op zijn. Vaak trekt het na het avondeten een klein beetje bij.

Ik kan ook pas echt ontspannen als het donker wordt

Ja, dat is het denk ik Marieke. De energie is gewoon op. Probeer wel overdag te rusten, maar dat vind ik moeilijk. Ik vind het ook makkelijker om te rusten in de avond.

Soms legt je brein gekke associaties. Als er een keer iets gebeurd is wat je brein gevaarlijk vond rondom deze tijd, kan alles wat hem daaraan herinnert die angst weer triggeren. Jij mag je brein laten zien dat het niet gevaarlijk is, door niet mee te gaan in die gekke gedachten, het analyseren los te laten en in je acties gewoon rustig te blijven.

Je kan proberen preventief alvast te rusten, die tip kreeg ik van mn ergotherepeut. Drie keer 20 min echt plat liggen per dag (zonder licht en geluid) en dan kijken na een lig sessie hoe je je echt voelt. Vaak houd je alertheid je wakkerder/frisser dan je echt bent en gewoon 20 min liggen kan je lichaam zich laten inzien dat het toch wel moe is. Op die moeheid moet je dan weer inspelen door het rustiger aan te doen.

Dit heeft bij mij savonds veel geholpen met niet chagrijnig/depressief zijn door vermoeiing.

Ja, ik ga ook weer vaker liggen. Dat gaat vaak gepaard met wat huilen. Ik ben als kind veel ziek geweest en dat vind ik dus confronterend, maar ik herken wel dat je je lijf moet laten zien dat het moe is. Ik begin wat meer in de vermoeidheidsfase te komen, dus dat sluit daar wel mooi bij aan.

Ja, ik ga ook weer vaker liggen. Dat gaat vaak gepaard met wat huilen. Ik ben als kind veel ziek geweest en dat vind ik dus confronterend, maar ik herken wel dat je je lijf moet laten zien dat het moe is. Ik begin wat meer in de vermoeidheidsfase te komen, dus dat sluit daar wel mooi bij aan.

Dat huilen is in mijn ervaring ook wel een prima teken hoor, gewoon spanning die eruit komt die vaak wel oplucht. In mijn ervaring betekent het wel twee dingen, 1ste is dat je dus wel erg overprikkeld bent nog, en ten tweede dat die overprikkeling er ook wel lekker uitkomt dus onder de streep een best prima uitkomst.

Dat huilen is in mijn ervaring ook wel een prima teken hoor, gewoon spanning die eruit komt die vaak wel oplucht. In mijn ervaring betekent het wel twee dingen, 1ste is dat je dus wel erg overprikkeld bent nog, en ten tweede dat die overprikkeling er ook wel lekker uitkomt dus onder de streep een best prima uitkomst.

Ja, dat klinkt wel herkenbaar. Ik ben nu vier maanden thuis, dus nog niet zo lang. Wel al veel geleerd hier! 🙏🏻

Ik ben ook in traumatherapie èn dit jaar m'n moeder verloren. Genoeg om over te huilen. 😉

Soms heb ik het juist te doen met mensen die in de ratrace zitten, en nooit tot deze inzichten komen, en zich blind staren op bullshit die er niet toe doet.

Soms heb ik het juist te doen met mensen die in de ratrace zitten, en nooit tot deze inzichten komen, en zich blind staren op bullshit die er niet toe doet.

Herkenbaar! Deze positie “geeft” ons ook heel veel. Een ietwat gedwongen persoonlijke en spirituele ontwikkeling. Een hardcore mindfulness training zou je t ook kunnen noemen.

Love naar jou! En aan iedereen die dit leest!

Veel liefs terug!

Weet je. Het is ontzettend naar allemaal en er is nog geen dag geweest dat ik me goed voel, maar begin het steeds meer te zien als een cadeautje. Je komt veel te leren over jezelf en wat je echt dierbaar is. Hopelijk geldt dit voor jou ook.

Hoi Lauren, dank voor het delen van je verhaal. Hoewel mijn problematiek anders is herken ik ook delen en kan ik me een voorstelling maken hoe lastig het wel niet moet zijn voor je. Ook voor mij werkte mirtazapine en ik kan wel zeggen dat het mijn leven heeft gered destijds. Ik hoop dat je de juiste hulp krijgt en de mogelijkheid de tijd te nemen die je nodig hebt. Heel veel sterkte!

Hoi lauren, heel knap van je dat je toegeeft aan jezelf dat het niet meer gaat. Dat is de eerste stap, als iemand met ook complex trauma en ook glaschild is geweest in de ziekte van mijn broer. Is het heel lastig om toe te geven dat jij nu niet de gene bent die sterk is maar juist de gene die hulp nodig heeft. Maar dat is wel het begin van je herstel, was het in ieder geval bij mij. Ik heb 8 maanden rondgelopen in complete onrust en paniek omdat ik zo een moeite had met overgeven aan deze ziekte. Veel sterkte.

Hoi Lauren, ik ben ook een KOPP-kind en herken je struggle. Heel veel sterkte van mij aan jou. Dikke knuffel.

Hoe lang slik je de Mirtazapine al? Ik slik 3.75. Slaap nog steeds maar korte nachten.

Hoe lang slik je de Mirtazapine al? Ik slik 3.75. Slaap nog steeds maar korte nachten.

Bedankt voor de lieve reacties.
En Suus, 3,75 hielp voor mij niet, 7,5 wel!
Sterkte allemaal 🌸

Hele mooie inzichten en kan me in veel vinden, hoe ben je hier bij gekomen?

Mooi verwoord Jan. Ben net als Jsp benieuwd hoe je tot dit inzicht bent gekomen. Veel gelezen misschien, of met hulp psycholoog? Maar goed dat je dit deelt. Denk dat veel lezers zich hier (deels) in herkennen. Dank je wel voor het delen.

Hee jsp en Burnie, hier onder een uitleg hoe ik tot deze inzichten ben gekomen.

Goede vraag 🙂
Voor mij is dit geen inzicht geweest dat “ineens” kwam, maar iets dat zich over anderhalf jaar stap voor stap heeft opgebouwd.

Het begon bij het lichaam en het gevoel, niet bij theorie. Tijdens mijn burn-out voelde ik extreme spanning, onrust en drang, maar ook hevige angst. Soms zo sterk dat mijn hele systeem op slot leek te gaan. Dat was niet alleen mentaal, maar vooral fysiek: een continu overbelast en hyperalert zenuwstelsel.

Ik had al ervaring met psychologen, omdat ik vóór mijn burn-out de diagnose angststoornis had gekregen. Daar heb ik toen ook veel gesprekken over gevoerd. Achteraf zie ik dat die angst grotendeels een symptoom was, geen oorzaak. Mijn systeem draaide al veel te lang op overbelasting, controle en spanning en angst was daar een logisch gevolg van.

In plaats van die angst weg te willen krijgen, ben ik het steeds vaker gaan onderzoeken. Met simpele vragen als:
• Wat voel ik nu precies?
• Wanneer wordt het erger?
• Wat gebeurt er net vóórdat deze spanning of angst opkomt?

Ik heb heel veel gewandeld, vaak alleen, zonder afleiding. Tijdens dat wandelen probeerde ik steeds dichter bij het gevoel te blijven:
• Ik voel spanning → waar gaat die spanning over?
• Wat probeer ik op dit moment te voorkomen of te controleren?

Zo kwam ik eerst uit bij dingen als:
• willen winnen
• vergelijken
• mezelf bewijzen
• perfectionisme

Toen ben ik verder gaan doorvragen:
• Waarom wil ik winnen? → om te presteren
• Waarom wil ik presteren? → omdat het onveilig voelt om niet goed genoeg te zijn
• Waarom voelt dat zo onveilig?

Lange tijd heb ik gedacht: dit komt uit onzekerheid of faalangst. Dat klopte deels, maar het voelde nog niet als de kern. Ik merkte dat die onzekerheid zelf óók ergens vandaan moest komen.

In gesprekken met psychologen liep het vaak vast. Ik kreeg zelfs te horen: “Je hebt al te veel inzicht / je analyseert te goed.” Dat was frustrerend, maar het dwong me ook om minder te analyseren en meer te voelen.

Een belangrijk kantelpunt kwam toen ik het boek “De moed van imperfectie” (Brené Brown) las. Daar viel voor mij ineens veel op zijn plek: het begrip schaamte. Niet als iets wat je constant bewust voelt, maar als een diepere laag onder al die patronen. Schaamte als:
“Als ik echt zichtbaar ben zoals ik ben, ben ik niet oké.”

Vanaf dat moment kon ik alles wat ik eerder had gezien logisch plaatsen:
• onzekerheid
• faalangst
• minderwaardigheidsgevoel
• controle en prestatiedrang

Niet als losse problemen, maar als beschermingsmechanismen van een zenuwstelsel dat zich onveilig voelde.

Daarnaast heb ik veel gespard met ChatGPT. Niet als waarheid, maar als spiegel. Ik checkte altijd: resoneert dit echt in mijn lichaam, of klinkt het alleen logisch? Soms sloeg het nergens op, maar soms leverde het echte eureka-momenten op. Het hielp vooral om woorden te geven aan wat ik al voelde.

Belangrijk voor mij was:
• niet blijven hangen in verklaren
• steeds teruggaan naar: wat voel ik nu?
• en alleen inzichten meenemen die ook lichamelijk klopten

Dus kort gezegd:
Deze inzichten zijn niet ontstaan door één therapie of één model, maar door veel voelen, veel vertragen, eerlijk kijken naar mijn eigen patronen, lezen, sparren, en bereid zijn om steeds dieper te vragen waarom iets mij raakt.

Hopelijk helpt dat als context 🙂

Mooie inzichten, Jan. Haar boeken zijn inderdaad fijn om te lezen. Geeft echt extra inzicht.

Mooi 👍🏼. Herken veel dingen. Ook dat heel veel voorkomt uit schaamte herken ik enorm. Op welke gebieden ga je nu dan dingen anders doen en vooral hoe?

Herkenbaar

Goede vraag P. Voor mij zit de verandering vooral niet in méér doen, maar juist in anders omgaan met wat er al gebeurt.

Wat ik jarenlang deed:
zodra er spanning, angst of onrust opkwam, raakte ik erin verstrikt. Ik ging piekeren, analyseren, controleren, kennis opzoeken, presteren, vergelijken of mezelf bewijzen. Dat gaf kort wat opluchting, maar hield mijn zenuwstelsel structureel overbelast.

Wat ik nu anders doe, heel concreet:
• Patronen herkennen in het moment
Ik merk nu vrijwel direct: dit is dat oude patroon weer (controle, prestatiedrang, bewijsdrang). Alleen al het herkennen haalt er vaak al wat lading af.
• Niet meer meegaan in het gedrag
Dus:
– niet direct iets opzoeken
– niet alles willen snappen
– niet mezelf uitleggen of verdedigen
– niet meteen “iets moeten doen”
Ik doe bewust niets behalve aanwezig blijven bij wat ik voel.
• Spanning lichamelijk laten bestaan
De grootste verandering: ik laat de spanning in mijn lichaam er gewoon zijn.
Niet wegdrukken, niet oplossen, niet rationaliseren.
Ik merk: als ik het toelaat, zakt het vaak vanzelf weer. Zo leert mijn zenuwstelsel stap voor stap dat ik veilig ben, ook mét spanning.
• Autonomie oefenen in kleine dingen
Ik oefen dagelijks met:
– nee zeggen
– iets laten liggen
– niet reageren
– kiezen waar ík zin in heb
– stoppen als het genoeg is
Dat gaat niet perfect, maar elke kleine keuze helpt.
• Grenzen voelen en aangeven
Ik kijk niet meer alleen naar “kan ik dit?”, maar vooral naar “wat kost dit mij?”
En als iets te veel is, erken ik dat — zonder mezelf daar meteen voor te veroordelen.
• Herstel boven prestatie zetten
Mijn focus is niet meer: beter worden door harder mijn best te doen,
maar: herstellen door veiligheid, rust en voorspelbaarheid te ervaren.
• Minder uitleggen, minder verklaren
Ik hoef niet iedereen precies te laten begrijpen hoe ik werk. Dat scheelt enorm veel energie en spanning.

Het is dus geen quick fix. Het is een dagelijks oefenen in niet meer tegen mezelf ingaan.
En hoe vaker ik dat doe, hoe sneller mijn spanning weer zakt en hoe meer ruimte er komt.

Wow Jan. Eng gewoon.. wat een enorme herkenning in je overtuiging en ook in hoe je doet/deed. Alles met het hoofd, controle, analyseren, alles willen snappen.

Waarschijnlijk kwam je bij een therapeut en was vrijwel alle uitleg die je kreeg al bekend of achterhaald omdat je duizend argumenten had (in je hoofd) om de gekregen info te weerleggen.

Volgens mij ben je wel een stapje verder dan ik. Alle inzichten zitten er wel bij mij, maar het toepassen blijft nog achter.

Ik ga later deze week even een berichtje plaatsen met mijn situatie, ik loop helaas een beetje vast merk ik. Zou het waarderen als je er misschien ook je blik op kunt werpen dan.

Dank voor je verhaal!

Hi Robin,

Dankjewel voor je reactie. Wat je schrijft raakt precies de kern ja. Dat alles met het hoofd willen doen, snappen, analyseren, controleren… dat was bij mij ook jarenlang de overlevingsstrategie. En inderdaad: bij therapeuten vaak het gevoel “dit weet ik al”, terwijl het echte werk niet in het weten zat maar in het toelaten en ervaren.

En geloof me: dat jij zegt dat de inzichten er al wel zijn maar het toepassen nog achterblijft, is zó normaal. Dat is geen falen, dat is gewoon hoe dit proces werkt. Het lijf loopt hierin echt achter op het hoofd.

Neem vooral de tijd om je verhaal te delen, er is echt geen haast.

Dankjewel dat je zo open reageert!

Ik heb 'm even gekopiëerd. Ik herken veel. Vooral dat je jezelf niet echt accepteert. Ik was me daar helemaal niet bewust van bij mezelf. Ik merk ook dat ik, als ik heel eerlijk ben, weer snel terug aan het werk wil, zodat ik mezelf weer kan bewijzen. Ik weet dat het niet goed is, maar het zit zo diep. Ik ben in therapie om meer contact te krijgen met het onderliggende gevoel. Is confronterend en legt veel dingen van vroeger bloot. Het is hard werken.

Hoi Jan,

Fijn dat je dit deelt. Ik herken veel in wat je zegt. Vooral veel voelen in je lijf. Daar ben ik ook mee bezig. Heb vooral moeite met verantwoordelijkheid en grenzen stellen. Ik ben ook wel zo ver dat ik voel in mijn lijf wat t is, maar ben nu weer terug te veel in mijn hoofd helaas.. Waar komt jouw theorie vandaan? Ben benieuwd geworden na je verhaal.

Ja, herkenbaar.

Zijn je suikers al eens gecontroleerd bij de huisarts?
Dorst (en veel plassen) en warmteaanvallen horen ook bij diabetes. Bij mij viel die samen met mijn eerste burn-out. De huisarts dacht dat de symptomen misschien kwamen door nervositeit, maar een eenvoudig testje wees uit dat de waarde boven de 22 was (5 tot 6 is normaal).

Hoi Ron, ja hier geen sprake van diabetes. Heb ook zelf een apparaatje thuis. Waardes altijd goed

Voor mij ook herkenbaar. Heel veel en vaak dorst. Ik drink (en plas) meer dan voor m'n burn-out (en bij mij zijn alle bloedwaarden prima, geen diabetes dus), denk wel dat het een ook een symptoom van burn-out is.

Ja hier ook, maar niet alle dagen. Gaat ook gepaard met rommelige darmen

Rommelige darmen heb ik ook

Droge mond is een bekend fenomeen bij stress en dus ook burnout

Als je vindt dat je privé alles weer kan doen, dan pas beginnen met reïntegratie en dan ook op een manier waar jij je het prettigst bij voelt. Zelf achteraf gezien veel te vroeg begonnen, nu stel ik me iedere keer die vraag of ik privé alles weer kan als ik twijfel (en dat is dus nee). Maar ieder zijn eigen ding hè, uiteindelijk merk je wel wat goed gaat en wat niet. Sterkte ermee en respect voor het werk wat je doet.

Hoi steven, waarom wil je weer terug aan het werk? Omdat je het gevoel hebt dat je dat moet, omdat je het verplicht bent na lange tijd ziekte? Of voel je zelf dat je er weer aan toe bent? Als je jezelf vooral in de eerste optie herkent dan zou ik nog niet aan het werk gaan. Het is sowieso spannend om te beginnen weer dus kan wat weerstand oproepen maar je moet niet weer beginnen omdat je het gevoel hebt dat dat voor de buitenwereld weer moet. Dat gaat alleen maar averechts werken.
Ik stond trouwens ook voor de klas. Ik ben 2 weken geleden weer begonnen (op een andere school). Half uurtje per week. Lezen met 2 kinderen (om de beurt) in een aparte stille ruimte. Zo hoop ik weer beetje gevoel van veiligheid op te kunnen bouwen. Want de eerste keer naar school kwamen er zoveel angst gedachten op maar ik merkte wel dat ik dit voor mezelf weer heel graag wil proberen. Ik probeer het vooral als een experiment te zien. En vooral iets dat ik voor mijzelf doe en niet om de kinderen iets bij te brengen.
Gelijk weer voor de klas staan lijkt me echt veel te heftig. Maar kan misschien voor jou wel? Ik zat zelf nog te denken voor mezelf als zijstapje bijvoorbeeld de bibliotheek te ordenen oid. Geen druk en wel weer dat gevoel van naar school gaan als veilig gaan beschouwen.
Succes!! Groetjes

Dag Sophie,
Ik heb niet het gevoel al klaar te zijn, maar vind me nu zo wat een profiteur. Niet van tel. Ik ben ook bang dat hoe langer ik wacht hoe moeilijker het gaat worden om terug te keren.
Het is allemaal een beetje dubbel. Thuis voel ik me dikwijls ook best eenzaam zeker met deze periode van het jaar.
Ik kan wel minder uren nemen voor de klas maar een alternatieve job is niet direct mogelijk denk ik.
Ik weet eigenlijk niet goed wat de beste oplossing is.
Ik probeer regelmatig al eens iets voor school te doen thuis maar verloopt moeizaam. Ik ben jaren een energiebom geweest. Altijd voor school bezig. Nieuwe projecten...enorme drive...maar nu een leeg vat ..ik begrijp het allemaal niet goed waar die drive naartoe is...
Ik ben wel bang om helemaal terug te vallen...

Hoi Steven,
Hoelang zit je nu thuis? Luister naar je gevoel. Als je er nog niet klaar voor bent zou ik nog even rustig aan doen. Anders heb je jezelf er alleen maar mee op de lange termijn. Ik geloof er ook in dat hoe langer je thuis zit, de drempel ook weer hoger zal zijn om te beginnen. Het is aanvoelen en misschien als je er goed bij voelt, toch een paar uurtjes proberen. Je kan het zelf het beste inschatten :) Succes! En beterschap gewenst. Het komt goed!

Hoi Steven,

Dat eenzame herken(de) ik erg. En weer werken helpt daar zeker tegen.
Maar je klinkt eerlijk gezegd echt nog in de verste verte niet beter als ik het zo lees. Als je nu aan het werk zou gaan hou je dat misschien heel even vol op wilskracht en daarna kun je waarschijnlijk inderdaad weer helemaal opnieuw beginnen.

Wat je wel kunt doen is wat Sophie beschrijft. Je gaat bv een uurtje per week (of twee keer een half uur) iets simpels leuks doen op je werk. Ik heb dat zelf een aantal maanden gedaan en ben pas gaan re-integreren (en dus uren en taken gaan opbouwen) toen ik daar echt aan toe was. Dat opbouwen doe ik nu 5 maanden en ik zit nu op 18u werken en dat gaat goed.

Iedereen is anders maar te vroeg begonnen heeft je werk helemaal niks aan en jijzelf nog minder.

(Ik begrijp trouwens niet goed wat je bedoelt met je ziekteverlof dat ophoudt? Je bent gewoon ziek tot je weer helemaal beter bent toch? Maximaal twee jaar. Of woon je in België waar dat anders is?)

Hoi steven, je bent geen profiteur! Klinkt alsof je heel lang veel te veel gas hebt gegeven en nu de prijs daarvoor betaalt. Niet jouw schuld. Maar ik ken het gevoel.
Het klinkt alsof er maar 1 optie is namelijk: terug naar je werk en dan gelijk vol aan de slag voor een klas. Maar dat lijkt me een stap die je pas veel verder in je herstel kan nemen. Namelijk de allerlaatste stap. Kan je overleggen of er misschien iets laagdrempeligs te doen is op school. Of anders op een hele andere plek vrijwilligerswerk voor tegen de eenzaamheid en niet omdat je voelt dat je iets moet bijdragen. En dus alleen als je zelf voelt dat het goed is voor je. Fuck de rest. Het gaat om jouw herstel. Sterkte!

Hoi steven, je bent geen profiteur! Klinkt alsof je heel lang veel te veel gas hebt gegeven en nu de prijs daarvoor betaalt. Niet jouw schuld. Maar ik ken het gevoel.
Het klinkt alsof er maar 1 optie is namelijk: terug naar je werk en dan gelijk vol aan de slag voor een klas. Maar dat lijkt me een stap die je pas veel verder in je herstel kan nemen. Namelijk de allerlaatste stap. Kan je overleggen of er misschien iets laagdrempeligs te doen is op school. Of anders op een hele andere plek vrijwilligerswerk voor tegen de eenzaamheid en niet omdat je voelt dat je iets moet bijdragen. En dus alleen als je zelf voelt dat het goed is voor je. Fuck de rest. Het gaat om jouw herstel. Sterkte!

Hoe ben je uiteindelijk aan deze diagnose gekomen. En welk soort symptomen ervaar jij waardoor je dacht aan autisme

Herkenbaar! Ik zit nu ook in een traject met een psycholoog die gaat diagnostiseren of ik autisme heb. Mijn psychiater verwacht het wel en zegt dat ik in een autistische burn-out zit. Zij zagen het vooral aan dat de sociale contacten bij mij voornamelijk de boosdoener waren en dat ik jarenlang hierin over m’n eigen grenzen ben gegaan maar maar doorgaan want dat deed iedereen om mij heen ook. Maar ik werd ontzettend moe van dingen waarvan anderen sneller oplaadde.

Waarbij/ welke symptomen ervaar jij dat je denkt dat je autisme hebt?

Groetjes

Hee isabel ik zou graag eens contact met je opnemen. (Zit jij in de discord groep)?Ik ben zelf nu 20 en heb bovenstaande berichtje geschreven over autisme. Ik herken me in wat jij vertelt. Wss is mijn BO ook echt vooral door t sociale!

Ik herken me hier ook in ja, inclusief extreem perfectionisme. Ook als ik terugkijk naar mijn kindertijd waren er al veel kenmerken. Bij mij is er helaas nog geen diagnose ingepland.

Hi! Nee zit niet in een discord groep, maar zou wel erin kunnen. Heb wel een account maar kan niks meer vinden over een discord groep hier op het forum. Weet jij hoe die heet/code ervoor?

ik weet even niet hoe ik een code kan vinden

de discord code is dit vgm; QxcQVXT9

ah vgm zit ik er nu in!

Ach zo herkenbaar dit! Ben al aangemeld voor onderzoek maar omdat ik die gesprekken nog helemaal niet kan volhouden wordt t steeds uitgesteld. Nog maar even afwachten dan. Al ga ik er eigenlijk langzamerhand wel vanuit.

Ja zelfde hier..! Echt bizar. Zo veel valt ook op zn plek nu..

Heel herkenbaar zit exact even lang in de Burnout, en heb hetzelfde. Spanning en paniek een stuk minder, ook ademhaling beter. maar nogsteeds snel bang en overwelmd. Is gewoon veiligheid die nog verder moet opbouwen denk ik.

Herkenbaar. Alles voelt wankel en maakt me onzeker. Terwijl de lijst met lichamelijke klachten gelukkig een stuk korter is geworden. Ik zag gisteren een you tube video van maggie sterling, het heet 5 signs of nervous system healing. Misschien heb je er iets aan. Succes hoor! Het hoort bij de lange weg.

Herkenbaar. Alles voelt wankel en maakt me onzeker. Terwijl de lijst met lichamelijke klachten gelukkig een stuk korter is geworden. Ik zag gisteren een you tube video van maggie sterling, het heet 5 signs of nervous system healing. Misschien heb je er iets aan. Succes hoor! Het hoort bij de lange weg.

Dankje Es voor de goede tip! Het heeft zeker geholpen om het filmpje te kijken. Het geeft weer even duidelijkheid, houvast en vertrouwen.

Hoi! Mega herkenbaar. Ik ben zelf 25 en van de week ook het idee dat het beter ging en de trein gepakt naar de psycholoog. Opeens inderdaad de realisatie dat de wereld groter was dan alleen mn huis en het kleine parkje ernaast en dat dit vroeger nooit een probleem was en ik genoot van nieuwe avonturen. Ook de realisatie van shit het gaat wel beter maar ben er nog lang niet. Ook een broer met veel mentale problemen afgelopen jaren die nog onvoldoende verwerkt zijn. Dat helpt ook niet mee voor je zenuwstelsel en goed om die emoties ook de ruimte te geven. En we komen er wel, je broer ook!

Hoi JSP, eerlijk is het inderdaad niet, maar fijn dat je enige verbetering voelt! En Ranten is ook een beetje waarvoor dit forum is, dus goed dat je dat doet ;)

Hoi JSP, eerlijk is het inderdaad niet, maar fijn dat je enige verbetering voelt! En Ranten is ook een beetje waarvoor dit forum is, dus goed dat je dat doet ;)

Hey Anna, mooi berichtje en inderdaad we komen er allemaal. Ik merk ook gek genoeg dat samen door deze struggle gaan juist een band opbrengt met me broer en me familie die ik eerst niet had. Sterkte, ik snap hoe lastig het is, maar mooie stap wel om weer eens met de trein te gaan!

Merci Timo, hoe is het bij jou?

Hai Jsp, even benieuwd: hoe lang ben je al onderweg? Fijn om te lezen dat het wat beter gaat!

Hoi Jsp, wat mooi om te lezen dat je vooruit gaat maar vooral dat de band met je broer en fam. Hechter is. We hebben elkaar nodig ! Soms is het nodig om om te vallen voor we beseffen wat de mooie dingen in t leven zijn. O.a. familie.

Sorry, anoniem is Jacoba

💞

Het is inderdaad knap lastig waar we allemaal doorheen gaan, Jsp. Wat er allemaal bij komt kijken, zelfs bij vooruitgang...

En inderdaad, Jacoba. Het geeft wel vele, nieuwe inzichten en ook een bevestiging van wat echt belangrijk is in het leven.

Yup, herkenbaar. Ik heb er bijna m’n hele burn-out wel last van. Paar maanden geleden is er door de spanning in m’n kaken een stuk kies afgebroken. Blijkbaar klem ik veel ook in mijn slaap.
Ik vertrouw er wel op dat t weer minder wordt met de tijd. Vervelend is het wel, net als alle andere burnout klachten..

Misschien is een kaak fysiotherapeut iets voor je. Die kan het eea losmaken en je krijgt ook wat oefeningen om te doen.

Herkenbaar! Ik dwing me zelf om een keer in de zoveel tijd sociaal te doen. Geen zin in, geen energie voor. Plus heb echt geleerd om lekker alleen te genieten ☺️. Maar omdat het toch wel belangrijk is om vrienden te blijven zien probeer ik wel contact te onderhouden en dan zo nu en dan koffie te drinken

Heel logisch! Je moet weer wennen aan sociale contacten en door jouw proces realiseer je dat niet iedereen meer bij je past. Ik realiseerde dit ook toen ik las dat is hoogsensitief ben (boek; hoogsenstitief omgaan met stress is een grote aanrader) en veel meer behoefte heb aan diepe connecties dan aan losse gesprekjes over niks. Ga op onderzoek naar mensen die wel bij je passen, wel doorvragen of waar je wel diepe gesprekken mee kunt voeren. Die ene collega, familielid of (vriend van) vriendin. Zie het als een nieuwe fase, have fun!!

Ik geef dit aan bij anderen: 'ik ben nu niet mijzelf, en kan anders reageren dan je van mij gewend bent'. De eerste maanden was ik ook heel erg in mijzelf gekeerd en stond ik niet open voor andermans verhalen. Maar echte vrienden prikken daar wel door. De drie vriendinnen waar ik goede band mee heb vonden dit geen enkel probleem en lieten het er gewoon zijn. Ik heb juist de ervaring dat mijn band met deze vriendinnen nog hechter is geworden. Maar geef gewoon aan dat je moeite heb met contacten. Voor mij voelde het dan dat de druk van de ketel was en ik mij ook niet anders voor moest doen. Mijn aandacht ging ook bij afleiding continue naar de klachten toe. Ik genoot er ook totaal niet van.

Het vragen naar is vooral in de begin periode, ik merk nu wel met lichte verbetering dat mensen minder aan je vragen en doorvragen. Maar nu na maanden heb ik ook niet meer steeds de behoefte om erover te praten, ook omdat dat bij mij weer focus op het lijf brengt wat voor mij averechts werkt.

Het komt goed! Het genieten komt wel weer! Probeer toch niet teveel op anderen hun reacties te focussen en je daar rot over te voelen.

Heeeeeel herkenbaar... en 's ochtends zo angstig tot braken toe😕Ik krijg mijn hoofd ook niet meer stil.

Gitte,
Hoe verloopt de reintegratie met de klachten die je nog hebt? Ik ben uitgevallen met de symptomen die jij hebt. 'S nachts hooguit een paar uurtjes slapen, 's morgens braken, vol met stress gaan lesgeven...tegen de avond beterde het meestal wel maar de klachten bleven jaren aanhouden...ben nu 8 maanden verder...slaap iets beter, 's ochtends niet meer braken, geen druk meer op mijn borstkast maar met nog veel angst wakker worden...niet meer weten of ik het ga kunnen, piekeren over de toekomst,....enerzijds denk ik aan terug reintegreren omdat hoe langer ik wacht hoe moeilijker het wordt. Anderzijds wil ik eerst klachtenvrij zijn...moeilijk.

Het lesgeven verloopt goed. Het doet me deugd afleiding te hebben. Ik neem in de namiddag wel voldoende rust. Ik ben blij dat ik de stap gezet heb want inderdaad langer wachten, zou alleen maar meer angst en twijfel brengen. Angstige gedachten, gepieker, en af en toe braken 's morgens is er wel nog steeds... Ik zou zo graag nog eens rustig wakker worden op een normale manier zonder steeds aan die burn-out herinnert te moeten worden😕

Hoi osha,
Ik kamp ook met een angst voor een psychose terwijl ik daar niet echt een reden voor heb. Ik wil deze angst graag begrijpen

Ja het is mij wat allemaal, dat het hoofd niet stil blijft is eng. S’avonds lees ik veel voor ik ga slapen en ik neem een kwartje oxazepam met melatonine en magnesium. Dus ik val wel in slaap dan, maar hee oppervlakkig en onrustig met rare dromen. Ik kan die benzodiapines ook niet lang gaan innemen anders nog een probleem erbovenop. Wat ik soms dan wel weer wat raar vind is dat BO toch deze dingen niet heeft? Je hebt slaapproblemen door paniekaanvallen meen ik. Maar bij mij is het angst voor niet te kunnen slapen, niet uit mijn hoofd te kunnen en ook overdag.
Dus ik weet het niet, ik ben iemand van het accepteren en laten voorbij stromen. Maar hoe ik accepteer is er weer een andere gedachte die opkomt. Het lijkt alsof je geen controle meer hebt over wie je echt bent. Wij moeten echt vertrouwen gaan krijgen dat dit over gaat.
Ik heb een rustig leven, 43j, geen kinderen en super leuke vriendin. Ik woon rustig in een wijkje. Dus ik snap het niet.
Wat ik wel doe is veel opzoeken waar het vandaan zou kunnen komen en zo miss in vertrouwen geraak. Ik denk dan eerder aan CVS een oververmoeiende geest met depressie en dat is dan chronisch.

Ik herken wat je zegt, bij mij bleek het achteraf ook de start van de overgang.

Herkenbaar!

Herkenbaar! Ik zit er 10 mnd in, begin was zeker een hel. Sinds najaar gaat het iedere maand wat beter, de lijst met lichamelijke klachten en angst en paniek neemt af. Begin januari dacht ik dat het goed ging, plande weer meer dingen op een dag. Maar na 1,5 week storte ik vd week in. Doodmoe! Heb vier middagen op bed gelegen en nu gaat het weer ietsjes. Heb het boek burnout reset gelezen dit weekend, veel herkenbaarheid. En nog steeds veel meer rust inbouwen. Dus ik moet het accepteren dqt ik er zeker nog niet ben en dat vind ik zwaar. Je wilt zo graag weer beter zijn.

Herkenbaar ja, behalve dat ik de goede dagen die je beschrijft nog bijna nooit heb na 2 jaar. Ik probeer geduld te blijven hebben, te kijken naar wat er al wel is aan vooruitgang en te accepteren dat ik geen invloed heb op hoe snel ik weer beter word. (En alles wat ik kan doen zoals rust, slaap, beweging probeer ik dagelijks). De ene keer lukt dat beter dan de andere keer.. sterkte ook!

Bedankt Es. Dat lijkt precies op mijn verhaal idd. Je goed voelen en dan in het nieuwe jaar denken dat alles weet oke is en er vol voor gaan. Wat is dit toch balen. Je lichaam trapt gewoon op de rem. Sterkte ook voor jou.

Anoniem, ook jij bedankt voor je reactie. En...de goede dagen komen hoor. En dat is zo fijn te weten als je in de slechte zit. Het kan weet je dan. Je lichaam is niet stuk maar neemt wel de regie in handen. Luister naar de signalen maar dat is zo moeilijk als je denkt dat het beter gaat. Ik denk soms dat het altijd een iets blijft waar je op moet letten. Je brein wil meer dan je lichaam aan kan.

Er zit echt een relatie met je darmstelsel en het brein.
Als een lekkende darm hebt dan wil dat zeggen dat er lichte cyotekinen plaatsvinden die naar het bloedbaan gaan en zo ook en de hersenen terecht komen
Waardoor daar dan ook cyotekinen plaats vinden en dan je hoofd mistig maken met geheugenproblemen en depressies. Dus eerst de darmen oplossen( want ik zit in het zelfde schuitje) dat doe ik via Medical Medium boek van Antony William. Een complete zuivering doen van de darmen door fruit en groenten en suplimenten.
Geen gluten, geen room, geen kaas, geen eiwitten en weinig vet om de lever en pancreas te reinigen. Om zo de imuumsysteem te versterken en de lichtdradige ontstekingen tegen te gaan. En alle zware metalen in ons lijf eruit te halen.
Veel succes!

Dat stukje darmen zo erg. Bij mij heeft dat maanden de voorgrond gehad. Een fodmap dieet hielp mij een beetje. Sinds ik uit de spanning ben gezakt en daadwerkelijk aan het herstellen ben nemen de darmklachten in z’n geheel in golven af. Als het je niet lukt om uit de spanning te zakken en je gewoon eindelijk een uitweg wilt, kan tijdelijk ondersteunende medicatie helpen. Daarvoor kan je in eerste instantie bij je huisarts terecht. Succes en ik beloof je, je komt hieruit. Dit is altijd tijdelijk.

Herkenbaar hoor, na 2.5 jaar. Heel erg irritant dat je even denkt het gaat de goede kant op, ik voel me weer vrij goed en dan doe je een paar dingen en ben je voor je gevoel weer terug bij af

Kleren wisselen kost echt veel energie. Probeer volgende x anders een winkel te bezoeken zonder kleding te passen. Een winkel bezoeken an sich is al prikkelend genoeg.

Ik herken hoe moeilijk het is om winkels te bezoeken. Veel prikkels, keuzes moeten maken. Supermarkten vind ik het ergst. Maar langzaam wordt het steeds iets beter. Blijven oefenen!

Het is de stress die de klachten veroorzaakt ;) Je stapte uit je "comfortzone" en bij een ontregeld zenuwstelsel is alles wat niet de status quo is "eng". Dus heel logisch dat je lichaam zo heftig erop reageert.
Besef dat de klachten niet gevaarlijk zijn. Het is je zenuwstelsel die aan de bel trekt. En dat kan zijn omdat je moe bent, maar ook omdat iets "nieuw" is. Laat de klachten dus toe en je zult zien dat als je dit weer vaker doet, ze vanzelf minder heftig worden!

Ha Saskia,
Herkenbaar verhaal. Ik heb iets soortgelijks meegemaakt. Ik denk dat wanneer je echt duidelijk voor jezelf hebt dat het een BO is, je daar op moet vertrouwen. Het boek De Burn-Out Reset eindigt met een aantal soortgelijke ziekten die het mogelijk ook kunnen zijn. Het kan goed zijn om dit te (laten) checken. Maar als dit het allemaal niet is, dan is het waarschijnlijk gwn burn-out. Belangrijk: Burn-out ontstaat altijd en alleen door langdurige overbelasting. Ga dat bij jezelf na.
Inderdaad, herstel kan gewoon erg lang duren. Dus laat je niet uit het veld slaan <3.

Is het niet de CVS wat je hebt Saskia?

Ik zit al twee jaar in een BO en het gaat veel beter dan het eerste jaar. Dat was het ergste jaar van mijn leven. Maar...ook ik ben er nog niet dus denk niet dat het na een jaar over is. Dit heeft tijd nodig.

Ha Saskia, zo enorm veel mensen hebben meer dan één jaar last van een burn-out. Wat hierboven ook al wordt gezegd: in de burn-out reset staat een handige checklist met mogelijke andere oorzaken en eventuele overlap. Goed om te weten: als je nog wel redelijk wat kan fysiek (ondanks vermoeidheid en brain fog) en geen PEM (fysieke klap 24 tot 48 uur later) ervaart, kun je CVS/ME en in de meeste gevallen PostCovid wel afschrijven. En zelfs als je dat wél ervaart: weet dat burn-out veel vaker voorkomt dan bijvoorbeeld CVS/ME. Sterkte!

Herkenbaar hoor, mijn begon destijds ook mee te praten met de arboarts dat het 'wel erg lang' duurde toen ik een jaar naderde. Daarnaast begreep ze totaal niet de link tussen een (kleine) terugval en paniekaanvallen. Ik was 'gewoon moe' en dat ik zwaar depressieve buien kreeg zat gewoon tussen mn oren en ik moest maar doordrukken... kortom in het algemeen hebben gewoon weinig mensen (ook specialisten) verstand van dit soort zaken ben ik bang. De beste hulp die ik tot nu toe heb gekregen is van een ergotherapeut denk ik. Die bekijkt het echt vanuit je problemen en hoe je die praktisch kan oplossen en durft gewoon te zeggen dat sommige dingen er gewoon niet in zitten voor een tijdje.

Miss een CSR-therapeut zoeken? Die benaderen de burn-out als een lichamelijke ziekte die gewoon moet herstellen.

Heb ik ook gehad hoor een coach alleen na tien gesprekken weet ik wel wat ik moet doen. Alles draait gewoon om tijd, ik weet inhoeverre in belastbaar ben voor ik weer totaal in stort en ik probeer optijd aan de rem te trekken en dan weer extra rust te nemen om een terug val te voorkomen. Ik denk oprecht, dat een coach bij het begin heel fijn is om te leren begrijpen waarom je je klachten hebt en wat je er aan kan doen maar op een gegeven moment moet je het echt zelf doen

Hè wat naar Saskia. Een ding wat het BO proces erg lastig maakt is het onbegrip van anderen. De hulpverleners die hun eigen leven of methodes op je reflecteren snappen niet dat als het niet voor jou werkt, het nog niet wil zeggen dat het dan aan jou ligt. Ieder mens is nou eenmaal uniek. Het gaf mij het gevoel alsof je faalt als een hulpverlener komt met duurt te lang, sterker zijn, dieendie had het ook en werkt weer 40+ uur. Ze zijn er om je inzicht te geven wie je bent, leren contact te maken met je lijf, en zo steeds beter aan te kunnen voelen wat goed is voor jou. Niet dat je niet voldoet aan een gemiddelde van een ander. Ik heb zelf veel aan dit forum omdat er soms eindelijk een kwartje valt in de uitleg van kanjer Ax of andere medelotgenoten. Ben blij dat dit hier bestaat. Beterschap Saskia en volg altijd je gevoel, blijf bij jezelf en kies altijd voor jezelf.

Hoi Stephen ik lees jouw berichtje en heel benieuwd wat je met deze zin bedoelt ; en geen PEM (fysieke klap 24 tot 48 uur. Door de duizeligheid (soort hersenmist) bij het staan en zitten kon ik heel weinig fysiek. Met dagen nu gaat het oke

Even ter aanvulling op de vraag hierboven: want het is ergens toch logisch dat 24/48 uur na een inspanning bij een burn-out ook lichamelijke klachten toenemen? ….

Ha Diana. Zeker. Het is de mate waarin. Als je extreem PEM ervaart - dus na een relatief lichte activiteit een dag later echt helemaal gevloerd bent - kan het ook iets anders zijn. Maar het hoort ook bij burn-out!

Ik bedoel het meer omgedraaid: als je geen of nauwelijks PEM ervaart, kun je een ziekte als ME/CVS (zoals hierboven als optie wordt genoemd) afschrijven, want daarbij is het een hard diagnostisch criterium.

Overigens wil ik je absoluut geen angst aanjagen. Ik zeg dit omdat ik zelf aan het begin ook erg bang was voor ME (want waar komt die plotselinge vermoeidheid toch vandaan?). Mijn huisarts heeft me toen uitgelegd dat de fysieke klap na activiteit bij ME veel harder is dan bij burn-out (en dat ME echt heel veel zeldzamer is). Sterkte!

Jemig, gecondoleerd met het verlies van je broer Lucy. Geef het tijd, klap op klap doet wat met een mens hoor. Volkomen normaal dat je dit hebt, hopelijk heb je al steun van een pohggz of psycholoog. Belangrijk dat je hierover kan praten. Sterkte en liefs van een medegenoot.

Dankje Anoniem voor je reactie zie het nu pas en ik heb steun van de praktijk ondersteuning en de dokter weet er ook van probeer maar wat te wandelen met de hond en er niet aan te denken jij ook sterkte 🐕👍

hai A.
die steken onder de borst en in rug/flank heb ik ook, daarbij ook hoesten met slijm. ook steken links onder de ribbenboog, en vreemde plopgeluiden onder de ribben links, naast het lijstje met vele klachten die jij ook hebt.
longfoto liet niets geen geks zien, ook geen ontstekingswaarden bloed.
nadat de ha mijn bovenlijf had onderzocht thuis vreselijke pijn gehad, alsof ik beurs was.
kreeg hier op t forum (verhaal 2918) antwoord dat dit ws door een verkrampt middenrif komt, dit stelde mij wel gerust.
dankje voor je verhaal en beterschap!

Hoi Harma,

Niet fijn dat je ook deze klachten ervaart, maar wel fijn om te lezen dat er nog een lotgenoot is met deze klachten. Ik vermoed inderdaad ook het middenrif, maar ben ook vrij onzeker over mijn lijf en heb veel vertrouwen verloren in mijn lijf.
Ik dacht in het begin vooral aan mijn hart, maar net als jou door de molen gehaald en niks aan de hand ( al blijft dat moeilijk te geloven )
Het voelt inderdaad alsof het een kneuzing is. Ik heb het laten masseren deze week dus nu is het ook extra beurs denk ik.

oei ja...dat zal nu extra gevoelig zijn zeg...
de steken links onder mijn ribben heb ik vorige keren ook gehad, op zijn hevigst als een soort koliekaanval.
nog steeds als ik op de zij lig leg ik een kussentje onder mijn borst omdat ik ook dat trekkerige gevoel hou, ik noem t altijd maar mijn stressplek

die klachten van mijn borst/rug en hoesten waren nieuw, maakte mij dan ook erg zorgen of t mijn hart of longen waren
ik voel t ook als je bv wat naar links en naar beneden bukt of dat je je opdrukt bij het uit de stoel komen. en ja...daar wordt je toch onzeker van he...wat kunnen we rare klachten hebben he...

Hoi ik heb hier een jaar last van gehad. Elke ochtend zat ik op de wc met diarree ben hierdoor ook veel afgevallen. Nu, wat maanden later is het verdwenen

Ik ben er 2 jan mee begonnen. 1 spray Lenze to en 100 mg Utro gestan. Het lijkt wel te helpen, maar heb een lage dosering. Morgen heb ik een afspraak bij een privékliniek waar ik een goed advies hoop te krijgen. Daar gaan ze ook mijn bloed onderzoeken om een goed totaalbeeld te krijgen.

Mij heeft het vooral geholpen bij het slapen. Sinds ik oestrogeen en progesteron heb, slaap ik weer heerlijk.

Ik zit vanaf half juni thuis en kan moeilijk lopen en staan op mijn rechterbeen van de spierspanning. Niet slapen en misselijk en soms hoofdpijn.het ging 8 weken goed en nu 8 weken een flinke terugval ik.liep 6500 stappen per dag in die 8 weken ik dacht ik bouw conditie op. Ik heb nu een burn out coach en die zegt dat het nog wel even kan duren. Gemiddeld 1 jaar zeker. De nieuwe ik 1,5 jaar

Hey RD, ik zit juist in hetzelfde situatie.
Gedachten en beelden komen op zonder te stoppen.
Ik ben nu oxazepam voor het slapen aan het nemen. Ik haat dit en weet dat ik het niet kan blijven doen.
Ik slaap er wel van.
Ik ben alles gaan opzoeken wat dit eigenlijk kan zijn want ik vind dit niet normaal!
Ik ben uitgekomen bij professor Maes Michael ortomoluculaire arts die een aantal jaren geleden op you tube en in zijn boek “vermoeidheid, nooit meer” verder in gaat op deze soort symptomen. Namelijk CVS/ME.
Hij legt uit dat het vertrek vanuit de darmen, als die niet goed zijn dan ontstaan er lichte ontstekings reacties, cytokinen genoemd, die komen in de bloedbaan terecht en vernietigen de cellen en ook in de hersenen ontstaan er cytokinen wat lijd tot brainfog, vermoeidheid, depressie en concentratie stoornissen.
Hij vertelt ook hoe hij het een beetje onderdrukt met zink, selenium, omega 3 en eventueel antidepressiva erbij. Dan zou er goede resultaat zijn vanwege het minderen van die cytokinen.
Heel straffe uitleg en heel straffe verhaal.
Je gaat uzelf daar in vinden. Ik was ook een beetje geshockt ervan. Zoek maar eens op!

Verklaren=analyse=controle=verkramping. Juist het minder verklaren, meer toelaten gaat je helpen om hieruit te komen. Besef dat de winter ook van alles met je hormoonhuishouding doet. Probeer overdag af en toe even naar buiten te gaan - als je niet kunt wandelen, dan maar gewoon buiten zitten met heel veel kleren aan - en slik eventueel (na een bloedtest bij de huisarts) vitamine D bij indien nodig. En het moeilijkste: laat het toe. Laat die uitputting toe, laat de vermoeidheid toe, en stop met vechten. Luister naar je lichaam, wellicht kan het helpen om af en toe even van je af te schrijven (gewoon een aantal minuten lang ongefilterd en na die tijd verscheuren) om je emoties de ruimte te geven. Je hebt geen controle. En die ga je ook niet krijgen helaas. Sterkte!

@Ax. Dank voor je reactie. Ik weet inmiddels dat ik geen controle heb. Ik probeer er ook mee te “zijn”. Maar als je hoofd zo vreselijk gek doet kan je er bijna niet mee zijn. En is het vrijwel onmogelijk om daar rustig onder te blijven. Overdag lukt het me gezien de omstandigheden best aardig. En ben ik ook al erg trots op mezelf 😉 Hierin heb ik het afgelopen jaar al enorme stappen gemaakt en inzichten ervaren. Maar de uitputting door het slaapgebrek maakt het tot een bijna onmogelijke opgave.
Waar doe je vervolgens goed aan. Slaapmedicatie? Hormoontherapie? AD verder afbouwen? Suppletie? Schiet mij maar lek inmiddels.
Het is alleen voor mij al heel helpend om weer even te horen dat ik niet de enige ben en niet gek word.

@corne. Dank voor je reactie! Ik weet al vrij lang inderdaad dat darmen veel invloed hebben op alles. Ik kan niet lezen dus me verdiepen in het boek is op dit moment geen optie. Maar ik geloof je direct dat het helpend kan zijn. En hoe naar ik het ook vind voor jou, voor mij wel even helpend om herkenning bij jou te vinden.

Hey Ax,
Dat is natuurlijk ook een strategie. Ik ben het boek “hope and help for your nerves” aan het lezen van Claire Weekes. Ze beschrijft alle zenuw aandoeningen die je maar kunt opnoemen. In jaren 1980 bestond de term Burn out nog niet. Haar verhaal gaat over accepteren, drijven en de tijd laten voorbij gaan. Ze heeft heel veel mensen genezen in die jaren. Is een aanrader dat boek! Wel enkel in het Engels.
Maar wat ik wel vind is dat er een aantal aspecten van tegenwoordig nog niet besproken zijn en dat zijn de vaccinaties, en de zware metalen, en pesticiden in ons lichaam die ervoor zorgen dat de lever en nieren vol giftige stoffen zitten. Je metabolisme gaat erdoor in war.
Dan de hersenen en de bloedcellen die cytokinen veroorzaken en daardoor krijg je CVS/ME fybro. En depressies. In combinatie met die zware metalen erbij gaat dit niet zomaar voorbij, daar heb je een reiniging nodig. Die reiniging bespreekt Antony William in het boek Medical Medium die zeker aan te raden is.
En de CVS/ME verhaal is van Michael Maes “ vermoeidheid,nooit meer! “ die komen beetje op hetzelfde neer. Het zijn niet altijd Burn out symptomen, maar eerder MS,en andere imuumsysteem aandoeningen. Ik lees hier dat sommige incl. Zelfs koorts aanmaken. Dit zijn in mijn ogen andere dingen dan gewoon een burn out die even vanzelf over gaat.
Accepteren, drijven en de tijd laten voorbij gaan is zoieso de sleutel.
Groetjes Corne.

Hey RD,
Je kan nu een oxazepam nemen. Dat maakt je rustig en daar val je van in slaap. Maar je mag het niet te veel nemen.
Ik kan geen andere medicatie nemen vanwege de sufheid in de morgen, dat maakt nog meer een hel.

Ik weet echt wat je doormaakt, het zijn geen paniek aanvallen waardoor je niet kan slapen maar echt beelden als je in slaap wilt vallen en een onrust gevoel wat alles angstig maakt. Accepteren is bijna onmogelijk.
Ik ken dat gevoel. Bang om geen slaap te hebben om de volgende dag nog meer door te zakken.
En dat wilt zeggen dat je geest heel vermoeid is, geen filter meer hebben en niet meer weten welke gedachten nog van je zelf komen.
Ik kan alleen maar verklaren dat het door de cytokinen komen die ontsteking reacties maken in je brein.
Hoe er mee om te gaan is een raadsel voor mij.
Volgend Michael Maes is het toevoegen van omega 3, zink, selenium en eventueel met antidepressiva voor de vermoeidheid en depressie te redden. Door stress te verminderen en ontstekingsreacties te voorkomen.

Hoi Corne,

Ik heb binnenkort een afspraak staan bij Amsterdam UMC bij de afdeling NKCV. Om te kijken of mijn vermoeidheid te verklaren valt. Ik kan wel steeds meer gelukkig alleen na inspanning moet ik soms weer dagen bijkomen.

Iemand ervaring met dit ziekenhuis

Ik heb geen ervaring met deze ziekenhuis.
Ik kom uit Belgi�.
Fijn om te horen dat het wel wat goed gaat.
Enkel na inspanning vermoeid worden hoort een beetje bij PEM. Na enkele dag ben je dan wat beter.
Succes!

Voor mij persoonlijk zit de weg met name in het innerlijke proces. Ik geloof dat het fysieke dan volgt. Het lichaam weet wat het moet doen en daar hebben we geen controle over. Het medische/fysieke pad heb ik in het verleden (te) veelvuldig bewandeld.

Ik heb alleen zo vreselijk veel moeite met dat hoofd. Dat uitgeputte overprikkelde brein dat z� gek doet dat de innerlijke rust bewaren onmogelijk lijkt en voelt. En wanneer ik dan lees dat anderen succes ervaren bij slaapmedicatie of hormoonsuppletie vraag ik me toch af of ik dat moet proberen. En zo blijft het een beetje een vicieus cirkeltje dat moeilijk te doorbreken is.

Pfffff this too shall pass?!

En tegelijkertijd moest ik net aan jouw berichtje denken @Ax over het niet nodig hebben dat een ander weet dat je het zwaar hebt. Hier ben ik de afgelopen tijd wel mee bezig geweest. Maar vandaag lukt het even niet. Het is jeugdtrauma’s verwerken, icm met overgang, icm met een heel druk gezin en een zware burn-out die vraagt om rust en regelmaat. Het voelt allemaal even onmogelijk. En ik voel me even heel alleen en eenzaam hierin.

@RD ik begrijp jou, die twijfels blijven ook maar gewoon de hele dag doorgaan.
Hormonen.. ik ben 5 jaar op testosteron therapie dus mijn maakt dit niet gemakkelijker. Toen ik gewoon een BO had 4 jaar geleden wel. Maar dit voelt totaal iets anders vooral omdat het met imuumsysteem en brain te maken heeft. Ik kan je nu echt aanraden om een benzodiapine te nemen voor eventjes een goede nacht te hebben. Want al de andere zijn sufmakend. Ik had eens een kwartje mitrezapine (anti histamine op lage dosis) genomen maar ik was de volgende dag 20x erger.
Mij helpt de oxazepam om onrust te dempen en te kunnen slapen. Maar het is niet voor lange tijd dus ik zit ook elke dag te overleven gewoon, ik maak mijn dieet protocol fruit en groenten en supplementen. Maar weet ik niet wat ik moet doen, accepteren en de hele tijd bezig zijn om mijn gedachten niet te horen. Even liggen, dan weer opstaan en door doen met huishoudelijke taken.
En hopen dat ik betere momenten krijg en vooral uit mezelf terug kan slapen.

@RD nog eens op mijn vorige bericht verder..Miss kan dat jou wel helpen met hormonen. Ik wil jou niet ontmoedigen ofzo. Ben je al bij een endricinoloog geweest voor jou hormonen te checken?

@RD nog eens op mijn vorige bericht verder..Miss kan dat jou wel helpen met hormonen. Ik wil jou niet ontmoedigen ofzo. Ben je al bij een endricinoloog geweest voor jou hormonen te checken?

Emoties leren doorvoelen, kalmeert je zenuwstelsel en kan je slapen 👌🏻

Misschien niks voor jou en misschien niet de oplossing maar bij mij helpt tapping heel erg om rust te vinden. Zie app tapping solution. Probeer het eens en mocht het je niet helpen dan laat je het lekker weer. Het verbindt hoofd en lijf met elkaar en doordat dit samenvalt ontstaat er rust teminste zo helpt het mij regelmatig.

Het klinkt ook nog wel beetje alsof je overdag toch teveel prikkels binnen krijgt waardoor je hoofd in de avond moeilijk tot rust kan komen.

Succes hoor, ontzettend vervelend

Dikke knuffel en sterkte!

Bedankt allemaal voor de reacties! Voelt wat minder alleen ❤️

@Liesl ik ken het niet. Ik ga er eens naar kijken. Dank je wel voor de tip! 🙏🏻

Ik wil hier nog even op reageren; als je echt heel diep zit, en je angsten t� groot zijn om alleen te dragen, dan mag je wel veiligheid zoeken zoals je dat vroeger ook deed (dus bijv bij een ander). Want anders schiet je lichaam juist meer in de verkramping. Bouw dat gevoel van veiligheid bij jezelf rustig op, je kunt het niet forceren.

Ik begrijp je bedoeling Ax..
maar niet veilig voelen in je eigen hoofd is iets heel anders.
Bezig blijven en afleiding zoeken. Maar zodra je stil zit komen er gedachten binnen en je hoofd is een zombie.
Probeer dat maar eens te accepteren.
Groetjes

Ik heb ook een periode gehad dat ik zo slecht sliep dat ik steeds banger werd om niet te kunnen slapen. Ik wilde liever niet met benzodiazepine zoals oxazepam aan de slag, toen gekozen voor Quetiapine (offlabel) en achteraf heel blij dat ik daarmee ben begonnen. Ik sliep er goed op, had maar een hele lage dosering nodig, had geen bijwerkingen en kon er eenvoudig weer mee stoppen. Het hielp me om de druk er weer af te halen en daarna sliep ik weer stukje beter. Voordeel dat je er niet afhankelijk van geraakt, dat vond ik wel geruststellend. Ik meen dat ik 12,5mg had en nam somsmaar de helft.

Ik heb ook een periode gehad dat ik zo slecht sliep dat ik steeds banger werd om niet te kunnen slapen. Ik wilde liever niet met benzodiazepine zoals oxazepam aan de slag, toen gekozen voor Quetiapine (offlabel) en achteraf heel blij dat ik daarmee ben begonnen. Ik sliep er goed op, had maar een hele lage dosering nodig, had geen bijwerkingen en kon er eenvoudig weer mee stoppen. Het hielp me om de druk er weer af te halen en daarna sliep ik weer stukje beter. Voordeel dat je er niet afhankelijk van geraakt, dat vond ik wel geruststellend. Ik meen dat ik 12,5mg had en nam soms maar de helft.

Was je dan niet suf s’morgens?

@Co daar helpt coregulatie ook bij. Probeer eens bij iemand die je heel goed vertrouwt in die stilte te zitten - waarbij je hoofd raast. Dat is n�t iets veiliger.

En daarnaast: defusie. Train daarop. Dat is afstand nemen van je gedachten en ze niet meer als waarheid zien. Online staan daar veel oefeningen voor. Dit is iets wat je moet trainen, dit lukt niet in ��n keer. Maar ik ben nu 2 jaar verder en zodra ik hardop benoem "h�, mijn oerbrein is weer onzin aan het verkopen", dan zakt mijn lichaam nu bijna altijd weer wat meer in de rust. Omdat mijn hele systeem nu geleerd heeft dat mijn gedachten zelden de waarheid zijn.

En begin klein. Ga eerst wat vaker vijf minuten met je eigen gedachten zitten en bouw dat pas op wanneer je merkt dat het ietsje beter gaat.

Heel fijn om te horen Ax.
Ik ga dat online eens bekijken, zeker welkom al die informatie. Ik ging juist buiten wat groenwerk doen. Ik merkte dat ik bang en onrust was omdat ik alleen maar gedachten van negativiteit voelde binnenkomen, zelfs tijdens een taak word ik overvallen met verleden en toekomst. Angst voor elke gedachte die binnenkomt alsof ik met mezelf in conversatie ben. Ik vind dat eng, ik ben allerlei manieren aan het zoeken om uit mijn hoofd te zijn. Slapen lukt niet om wat energie te krijgen.
100 doomcenarios gaan door mijn hoofd.
Het is nu al een maand dat mijn hoofd blijft razen hele dag en nacht door. Lezen kan ik wel, en praten lukt ook goed om uit het hoofd te zijn. Maar die acceptatie is een knelpunt, vooral als je hoofd een en al mist met prikkelbaarheid zit.
Ik hoop op beterschap, en rust.
Dank je wel voor de reactie!
Groetjes!

@Co het is echt heel belangrijk om te leren dat gedachten maar gedachten zijn en niks meer dan dat. Die gedachten worden pas minder als jij leert om niet meer met die stem in discussie te gaan. Sterkte ;)

@Co het is echt heel belangrijk om te leren dat gedachten maar gedachten zijn en niks meer dan dat. Die gedachten worden pas minder als jij leert om niet meer met die stem in discussie te gaan. Sterkte ;)

Wat ax zegt klopt super erg. Ik heb ook gemerkt dat sinds ik het controle willen hebben heb losgelaten en niet te veel meer op gedachten inga het allemaal veel natuurlijker verloopt. Niet altijd fijn, maar wel soepeler.

Hey RD, hoe is het met jou? Heb je wat kunnen bijslapen?
Groetjes

Hi Co.

Ik heb 3 nachten quetiapine geprobeerd. Dit lag nog van het begin van mijn burn-out. Toen heb ik het 2 nachten geprobeerd wat niet echt een succes was. De eerste nacht ging nu best redelijk. De tweede en derde helaas niet. Mijn hoofd blijft heel raar doen. Gekke beelden, hele harde repeterende riedeltjes liedjes en zinnetjes (en op het moment dat ik iets weg zak heb ik kleine “ontploffingen” in mijn hoofd. Heel naar! Nog steeds vrijwel onmogelijk om te slapen dus…
Soms lukt het even en droom ik bizarre dingen.
Overdag hierdoor ook continu een razend hoofd nu met repeterende liedjes en zinnetjes. Heel vervelend! Dit had ik aan het begin van mijn burn-out ook.

Wel lukt het me om er nu rustig onder te blijven. Dit heb ik nu sinds een paar dagen. Dan slaap ik maar niet…. Het gevecht in mezelf neemt wat af. Ik hoop dat dit uiteindelijk de rust gaat brengen die ik nodig heb om weer te kunnen slapen.

Ben inmiddels wel gestart met de laatste afbouw van mijn AD. Nog 5 mg. Ik hoop dat wanneer deze er helemaal af is dat dit ook helpt. Wanneer deze er helemaal af is kan ik voor mijn gevoel beter de balans op maken wat wat is.

Lief dat je vraagt 🙏🏻

Slaap je helemaal niet RD? Of heb je het gevoel dat je niet slaapt maar pak je wel een paar uurtjes?

Slaap je helemaal niet RD? Of heb je het gevoel dat je niet slaapt maar pak je wel een paar uurtjes?

Soms een nacht helemaal niet. Maar meestal wel een paar uurtjes. Niet veel en niet hele effectieve slaap. Soms vliegt het me ook nog wel aan maar ik probeer de moed erin te houden. Stoppen met vechten, dat is met name de uitdaging nu voor mij.

En op de dag paar uurtjes pakken of is je adrenaline daar nog teveel voor aanwezig ?

Hey RD dank je wel voor de reactie terug.
Ik heb namelijk echt hetzelfde, beelden had ik vorige maand op het begin. Nu heb ik razende gedachten en ik kom maar niet in slaap. Als ik juist in slaap val dan komt er een kriebel in de buik die me weer wakker houd.
Ik neem geen AD. wel oxazepam, kwartje of halfje want anders word het niets in de nacht van slapen. Ik kijk er zofel tegenop dat ik het neem.
Ik kan niets verdragen van andere medicatie. Omdat die sufheid ‘s morgens zo heftig is op mijn brainfog. Had jij er ook last van? Bv met die Quatepine? Want ik wil echt een oplossing. Ik wil het echt aanvaarden en accepteren maar dit is mij echt te zwaar voor woorden. Overdag ben ik heel angstig dat ik in mijn gedachten blijf hangen en dat maakt mij zorgen. Alles raast door mijn hoofd en negatief. Maar miss dat het bij jou met de AD te maken heeft? Dan zal je er miss vanaf zijn binnekort.
Is quatepine op lage dosis een zware medicatie? Bv in de ochtend? Ben je wel wat oké met gedachten enzo?

En liedjes ken ik ook, soms blijft er een plaat hangen die ik de dag ervoor heb gehoord op de radio.

Ik snap je helemaal co. Het is gekmakend! Maar mijn vakgebied zijn hersenen (hou ironisch) en het is niet schadelijk!! Dat is wel goed om je te beseffen.

Bij mij zijn sinds het begin van mijn burn-out ongeveer 5 dezelfde liedjes waarvan kleine stukjes blijven hangen. Ik kan geen muziek luisteren, tv kijken of lezen dus er is weinig andere input. Ik heb ook een enorm razend hoofd. Wel is het vorige zomer wat minder geweest! Hier hou ik me een beetje aan vast. Dat het dus wel wat anders kan.

Wat medicatie betreft vind ik niet dat ik kan adviseren. Ik heb inmiddels wel geleerd dat de ene ervaring zeker niet de andere hoeft te zijn!
Ik reageer zelf heel heftig op alle medicatie.
De quetiapine is officieel geen slaaptablet. Het maakt in een kleine hoeveelheid wat slaperig om net dat setje te kunnen geven om in slaap te kunnen vallen. Ook maakt het het hoofd wel wat rustiger! De tweede en derde nacht was dit weer veel minder. Maar ik weet niet of dit dus door de combi met mijn AD komt.
In het begin van mijn burn-out heb ik het 2 nachten geprobeerd maar toen had ik veel bijwerkingen (hartkloppingen en raar onwerkelijk gevoel) dat had ik nu helemaal niet. Ik zit er fysiek ook wel anders bij als toen!

Ik nam nu 12,5 mg (helft van 25 mg tablet). Je zou ook zelfs met 6 mg kunnen proberen. Maar nogmaals ik wil hierin eigenlijk niet adviseren. Ik ben geen arts! Ik kan je alleen mijn ervaring vertellen.

Je zou de huisarts eens kunnen vragen?!

Dank je wel voor de tips!
Ja soms lijkt het wel dat ik opgenomen moet worden omdat het niet houdbaar is.
Mijn huisarts is heel kort en ik krijg alles wat ik vraag😀 dus ik heb er hele kast vol medicatie wat ik niet neem en durf nemen. Mitrazepine heb ik een microdose van genomen(antihistamine)en dit was voor mij al te veel! Ik werd wakker in een andere wereld( spijtig in een horror)😀 dus quatepine gaat denk ik zwaarder zijn zelfs.denk ik? De dokter heeft nu deanxit voorgeschreven voor overdag en trazodone voor te slapen. Als ik dat moet gaan nemen dan denk ik dat ik een echte zombie word.
Ze doen maar wat. Ik ben een spiritueel iemand, en weet niet hoe me dit overkomt. Het zal mijn weg zijn zeker… ik hoop dat jij je beter gaat voelen zonder AD.
Dat het brein zo dingen doet, dank je wel voor het gemakstellen!

Wat ik ook wel nog erbij kan zeggen is dat ik in diepe onderzoek ben gegaan. En ben uitgekomen bij de Best Seller boek in de VS van Antony Williams.
Hij heeft een aantal boeken over de onzichtbare ziekten van nu. En daar hoort dan de EBV virus bij waarbij je de CVS/ME door krijgt. Door COVID of door zwaardere metalen wat in ons lichaam kan deze virus weer aangewakkerd word. Dus ik denk ook wel dat hier meer achter zit wat ze hier in Europa nog niet achter zijn. Het klinkt ook logisch wat wij ervaren. Volledig weg krijgen van de ziekte gaat niet, maar wel stabiliseren door voeding protocollen en suplimenten. EBV virus richt zich dan naar de lever en hersen barri�re waar dan burn out klachten komen of andere auto imuumsysteem problemen. Het is niet leuk om te weten, maar is wel een aanrader!

Hi, ik heb laatst een tip gekregen van een huisarts voor hypnotherapie voor slaap. Klinkt misschien zweverig, maar is ook steeds meer onderzoek naar de effectiviteit en bijvoorbeeld bij buikpijn bij kinderen in veel ziekenhuis al standaard praktijk. Zoek wel naar een goed geschoold iemand, die ook ervaring heeft met slaap, spanning en hypnotherapie. Wie weet helpt het je. Zelf nog niet geprobeerd omdat er nu ook wat andere dingen lopen en ik niet teveel door elkaar wil doen.

Hoe is het nog verder gegaan met de slaap RD?
Ik moest aan jou denken, ik had namelijk ook weer beelden. Het lijkt mij oververmoeidheid want ik had de dagen ervoor heel weinig geslapen. Ik vind het wel beetje eng.

Hoe is het verder nog gelukt RD? Ben je er doorheen met slapen?

Hoe is het verder nog gelukt RD? Ben je er doorheen met slapen?

Door te verwijzen waarheen?

Naar een endocrinoloog.

Let op, ik heb deze symptomen ook. Extreem vermoeid, verward, heel vergeetachtig, lage bloeddruk en depressie Terwijl ik vroeger een hoge bloeddruk had en racing thoughts. Gedachten die alle kanten op vliegen, vooral negatief en maakt onrust.
Maar mijn bijnieren geven geen te hoge aan van uitputting of te laag. Cortisol is Aa de hoge kant maar niet in het plus.
Dus soms is het wat anders dan de BO.
Zoals POTS/PEM of CVS/ME. Er zijn er veel die dachten een burn out te hebben maar soms liggen er echt wel overlappingen.

Even terug op mijn vorige verhaal..CVS/ME kan echt wel meer klachten geven en het is toch wat zwaarder hoor. Vooral omdat je er een mega depressie van krijgt en je soms alleen maar de ogen kan dichtdoen. Koude en hete douches gaan niet want de vermoeidheid en cognitieve klachten komen dubbel zo dik. Ik weet nog in mijn BO 4 jaar geleden dat ik Wim hof technieken deed en opgiet sessie in de sauna. Ik ging overal uit mijn comfortzone. Zo dat ik meer zelfvertrouwen kreeg. En de BO ging stillaan over. Maar deze CVS/ME is iets heel anders. Je kan niets meer. Alles is zoeken wat je nog kan en vooral je imuumsysteem is opletten.

Hoi Ly, je kan je gesprekken achter een slotje doen met een wachtwoord. Gebruik als wachtwoord bijvoorbeeld: ik wil even contact. Dan toets je het bewust in en kan je altijd nog ermee stoppen. Misschien iets kleins: maar kan helpen!

Wat mij hielp:
- meldingen en geluid uit
- uit niet noodzakelijke groepapps gaan (vooral die werkgerelateerd waren)
- groepapps archiveren en 1x per dag checken
- alleen op gezette tijden op appjes reageren
- na 20u geen whatsapp meer
- geen mobiel in bed
- tijdens rustmomenten mobiel in andere ruimte

Wanneer je wereldje wat kleiner is geworden en je meer huisgebonden bent, dan is whatsapp wel je lijntje naar buiten is mijn ervaring. En dit kun je best met mate doen om zo toch nog wat contact te blijven houden. Zelf vind ik bv bellen met iemand, of fysiek contact vermoeiender dan even kort whatsappen. De tips van anoniem hierboven zouden ook mijn tips kunnen zijn. Misschien kun je met een aantal contacten afspreken dat je berichten wel leest, maar niet altijd in staat bent om direct te antwoorden, maar dit wel doet op een voor jou geschikter moment. Helemaal even van social media afgaan is altijd een optie, maar omdat je schrijft ik ben alleen, zijn misschien bovenstaande tips wel bruikbaar.

Stressvrije middenweg: geen whatsapp, wel sms :) Dat deed een vriendin van mij een maand en dan kun je nog wel contact met mensen zoeken, zonder dat je overstelpt wordt met appjes

Hoi Ly,
Ik zit nog maar aan het begin van mijn burn-out, weet niet waar jij ondertussen bent. Maar wat mij heel erg geholpen heeft (en ik wilde daar eerst ook echt niet aan) is uit álle appgroepen gaan (zowel werk als privé), dat gaf direct al rust. Ik heb zelf collega’s die heel erg begaan zijn en meeleven en dus ook geregeld vragen hoe het gaat. Ik heb uiteindelijk aangegeven dat ik voorlopig liever geen appjes, telefoontjes of bezoekjes (hoe aardig ook!) ontvang. Dat het me gewoon te veel is en niet lukt. Dit werd heel goed opgepakt en nageleefd zonder dat ik me er schuldig over hoefde te voelen of dat men er iets van vond.
Wanneer je je dan iets beter voelt of appjes aan kan kun je dit aangeven. Dit heb ik zelf afgelopen week gedaan en aangegeven dat ik graag weer appjes ontvang maar misschien niet altijd direct reageer. Dat geeft mij rust en gelegenheid te reageren wanneer ik me oké voel.

Wie weet helpt dit je ook!
Sterkte!

Overigens heb ik zoals hier door anderen al eerder aangegeven ook alle meldingen uit gezet. Ook naar m’n smartwatch. Dat hielp ook enorm!

Nog een toevoeging:
Zoals eerder hierboven vermeld door anderen heb ik ook álle meldingen uitgezet. Ook maar m’n smartwatch. Dat gaf ook ontzettend veel rust.
Zoals Ax zegt geen Whatsappje maar sms, dat heeft mijn zusje ook gedaan en hielp haar ook erg.

Ah super thanks voor jullie reacties! @Mirjam, gaf je ook bij privé mensen aan dat je geen appjes wilde ontvangen? Ik heb geen contact met collega's, maar meer privé netwerk die steeds berichtjes stuurt.

En een lijntje houden is fijn ja, maar hoe doen jullie dat? Waar heb je t dan over als steeds delen over hoe het gaat te intens is? Er blijft weinig over tr kunnen bespreken oid, maar een beetje contact doet me wel goed;)

Ik heb dit idd ook bij familie en vrienden aangegeven. Mijn moeder appt meestal 1x in de 2 dagen even hoe t gaat en als ik er puf voor heb bel ik haar even. Mijn zusje heeft zelf in een burn out gezeten dus houdt het contact uit zichzelf al minimaal, maar ik weet dat ik haar altijd kan appen/bellen als er iets is of mijn praat kwijt wil.

@Ly je mg gewoon aangeven bij je naasten dat je geen zin hebt om over je ziekte te praten! Zelf gebruik ik de app Stamps om mijn naasten te updaten over mijn proces. Sindsdien zijn mijn gesprekken met hen heel erg veranderd. Niet meer "hoe gaat het" want dat weten ze al. Zelfs als het wél over mijn ziekte gaat, is het anders.

Je naasten weten ook niet zo goed wat ze met je ziekte aan moeten. Dat zul jij dus zelf moeten aangeven. En dan houden ze zich daaraan ;)

Hoi Mirjam, wat fijn dat je optijd zelf je grenzen hebt aan kunnen geven. Ik vindt het fijn om te lezen dat je eindelijk echt jezelf was na al die jaren, ik voelde dat ook zo tot ik in een burn out terecht kwam. Wellicht alle stress van afgelopen jaren? Ik lees mee! Een virtuele knuffel, Marie

Dag Mirjam,
Ik herken mezelf een stuk in je verhaal. Ik ben op mijn werk ook niet "omvergevallen" maar vond geen rust meer. Ook al een aantal jaren gescheiden. Ook altijd positief ingesteld en maar blijven gaan.
Dat positieve is momenteel iets verder zoek. Ook bij het minste word ik getriggerd en schietcik in stress/angst. Huilen zit er bij mij niet in. Spijtig, zou eens goed doen denk ik.
Zelf zit ik ook met de angst om hier niet uit te geraken. Ben nu 8 maanden thuis. De zware druk op borstkast en de spanning is wel geminderd maar er zijn nu andere klachten die meer naar het depressieve neigen.
Hopen dat het goed komt zeker
Veel sterkte voor u ook💪💪💪

Dank voor jullie reacties!
Merk dat ik ook gewoon erg zoekende ben naar waar ik goed aan doe…ik wil het graag goed doen…
Ik ben sinds een jaar of 5 ook fysiek wat aan het tobben en denk zelf dat dat de grootste boosdoener is in combinatie met mijn persoonlijkheid.

Dank voor jullie reacties!
Merk dat ik ook gewoon erg zoekende ben naar waar ik goed aan doe…ik wil het graag goed doen…
Ik ben sinds een jaar of 5 ook fysiek wat aan het tobben en denk zelf dat dat de grootste boosdoener is in combinatie met mijn persoonlijkheid.

Dat is niet fijn Steven, waarschijnlijk heb je het al vaker gehoord en misschien wel ook al advies over ingewonnen maar is een fysiotherapeut voor ademhalingsoefeningen iets voor jou? Ik merk dat mijn ademhaling bij de pijn op de borst vaak veel te hoog en te snel is. Mij lukt t om die zelf redelijk onder controle te krijgen of er in te berusten waarna het uiteindelijk ook beter wordt (hetzij dat wel lang duurt).

Sterkte in ieder geval!

Hoe oud ben je Mirjam? Mijn klachten gaan samen met de overgang. Ik ben nu 49 en bijna post. Ben inmiddels begonnen met hormoontherapie.

Ik voel me 'niet mezelf'. :(

Ik ben bijna 40 Vera, maar moet eerlijk zeggen dat ik op t moment ook veel lees over de invloed van onze vrouwelijke hormonen op of bij een burn out en vraag me echt af of dat niet nog enige invloed heeft… op dat gebied ben ik al járen een ramp.
Ik ga het bij mijn volgende afspraak bij de praktijkondersteuner en gyn nog eens aankaarten.

Ik voel me niet gehoord door de huisarts of psycholoog. Het lijkt alsof ik meer kennis heb over een burn out en klachten dan zij. Hormonen zijn getest of heel veel aandringen en dat bleek prima te zijn.
Daar sta je dan weer op 0

Hoi Mirjam,

Ik zit nu vanaf september vorig jaar in een burnout, maar ik had al langer klachten. Al pak ik voor het gemak ook de maand september dus ook nog vrij kort. Ik heb het nog wel een maand geprobeerd maar na mijn vakantie waar ik totaal niet van genoot en enome heimwee naar huis had plus enorme angstaanvallen besloot ik dat ik mij ziek moest gaan melden want er was meer aan de hand. Thuis na mijn vakantie kwam pas de echte instorting.

De eerste twee maanden bestonden inderdaad uit een emotionele rollercoaster met veel huilen en een kort lontje. Ook snel moeten huilen om opmerkingen van anderen (ook als ze niet slecht bedoeld waren) alles raakte mij en om alles kon ik huilen. Ook het schuldgevoel is herkenbaar! Je voelt je inderdaad waardeloos en of boos op jezelf dat je het zover hebt laten komen. Ik sprak dit hardop uit naar anderen door te zeggen ik accepteer het nog niet. Ik heb ook talloze paniek aanvallen gehad gecombineerd met hyperventilatie. Mijn medische kennis zei ook je hebt een gevaarlijke ziekte waardoor ik nog meer stress en angst kreeg.

Maar nu na 4 maanden begin ik toch weer een beetje licht aan de tunnel te zien. De klachten veranderen namelijk ook op den duur. Ik voel mij al wat positiever en laat het nu meer over mij heen komen. Dat ik een burnout heb kan ik wel accepteren, de angstklachten kon ik alleen niet accepteren. Nu dat is afgezakt en minder aanwezig heb ik ruimte om de burnout te accepteren.

Anoniem; dat is wel heel vervelend als je je niet gehoord en gesteund voelt door je huisarts of praktijkondersteuner. Ik zou me voor kunnen stellen dat je mogelijk dan toch op zoek gaat naar iemand waar je je wel door gehoord voelt? Ik zie heel veel burn-out coaches etc voorbij komen misschien iets voor jou? Ik voel me, tot op heden, wel gehoord en gesteund door de ‘specialisten’ om me heen dus ik voel zelf de noodzaak niet om verder te zoeken. Maar mocht dit anders zijn denk ik dat ik dat wel zou doen…

A: dankjewel voor je verhaal. Doet soms toch goed om te lezen dat anderen hetzelfde meemaken of ervaren als jezelf zodat je niet hoeft te denken dat je gek wordt 🙈
Als ik het een beetje goed lees zorgde jou medische kennis ervoor dat je juist dacht dat je heel erg ziek was? Dat je mogelijk de meeste ernstige scenario’s voor je zag en daarop paniek kreeg met hyperventileren? Ik merk voor mezelf juist erg dat áls ik bijvoorbeeld pijn op de borst ervaar ik juist denk: je ademhaling zit gewoon te hoog, dit doe je zelf, je gaat er niet dood aan je bent gewoon aan het hyperventileren. Dus dat ik vooral niet de ergste dingen denk wat paniek zou veroorzaken maar eerder andersom.

En pfff dat schuldgevoel… ik weet niet of ik daar ooit vanaf kom…

Hoi Mirjam,

Wat bedoel je met "Al jaren een ramp?" Welke klachten heb je? Ik ben eind september 2025 uitgevallen en ben nu sinds oktober ook niet meer ongesteld geworden, maar heb vanaf 2018 al kortere cyclussen en op en af klachten. Slapeloosheid, minder stressbestendig en minder zelfvertrouwen. Vanaf 2022 onregelmatiger.

Ik ben er inmiddels dus al bijna doorheen. Huisartsen krijgen amper iets over de overgang in hun opleiding, dus je zult er zelf alert op moeten zijn. Andere optie is een overgangsconsulent. Ik ben begonnen met HRT. Dat helpt wel, maar zit nog vrij laag dus wil gaan verhogen. Succes met je zoektocht en je herstel!

Hoi Mirjam,

Wat bedoel je met "Al jaren een ramp?" Welke klachten heb je? Ik ben eind september 2025 uitgevallen en ben nu sinds oktober ook niet meer ongesteld geworden, maar heb vanaf 2018 al kortere cyclussen en op en af klachten. Slapeloosheid, minder stressbestendig en minder zelfvertrouwen. Vanaf 2022 onregelmatiger.

Ik ben er inmiddels dus al bijna doorheen. Huisartsen krijgen amper iets over de overgang in hun opleiding, dus je zult er zelf alert op moeten zijn. Andere optie is een overgangsconsulent. Ik ben begonnen met HRT. Dat helpt wel, maar zit nog vrij laag dus wil gaan verhogen. Succes met je zoektocht en je herstel!

Hoi Mirjam,

Wat vervelend om te lezen, heel herkenbaar, en je bent om je hart te luchten hier op de juiste plaats.

Schuldgevoel is heel herkenbaar, maar gaat over, hoort er allemaal bij, je lichaam is " in de war ".

Succes en veel sterkte

Hoi Isabel, bij mij heeft het ook een jaar geduurd voordat ik weer voorzichtig ben gaan lezen. Ik miste het lezen ook heel erg. Ben begonnen met makkelijk leesbare boeken, niks ingewikkelds dus. Koos een moment uit wanneer ik rustig was en ben begonnen met 1 a 2 bladzijden. Was best lastig in het begin, vooral ook omdat ik soms niet eens kon onthouden waar het verhaal nou over ging. Nu bijna een jaar weer verder kan ik dagelijks wel ruim een half uur lezen achter elkaar en soms op dezelfde dag op een later tijdstip nog een half uurtje.

Probeer het vooral op een rustig moment en raak niet gefrustreerd als het niet lukt op een dag. Morgen weer een nieuwe dag toch. Dus met andere woorden wees lief voor jezelf en niet streng. Op zeker ga je weer genieten van een boek. Geef het de tijd en wees geduldig.

Hoi isabel. Ik kan ook nog niet goed lezen. 2 jaar bo. Ik lees nu elke dag 1 blz. Id ik laat mijn hersenen langzaam weer wennen. En hou het bij 1 blz. Vind het best lastig. Maar, het gaat stapje voor stapje toch anders . En ik ben dan best trots op mezelf. Neem het lezen in mijn dag structuur mee. Doe het niet in de avond. En heb een volwassen boek uit gezocht die ik leuk vind. Het komt vast goed .

hallo, ik zit nu 5 jaar verder.. ik kan terug lezen en schrijven, maar qua gevoel ben ik er nog niet.. ik ben soms nog snel overprikkeld en ga dan terug in fight-or-flight.. maar iedere jaar ben ik er op vooruitgegaan, het is een lange weg maar het wordt beter.. ik beloof het je..

Mij heeft de online training van Jan Bommerez hier erg mee geholpen, het loslaten van emoties en verdriet. Lichaam ging daarna loslaten door middel van geeuwen trillen etc,

Ik heb specifiek gezocht naar een mind body coach die een verleden had in de psychologie. Stressortherapie kan helpend zijn, op hun site staan alle coaches op een rijtje. Verder kun je gewoon op mind body googlen. Vaak heb je eerst een introductiegesprek om erachter te komen of je wel een klik voelt.

Lichaamsgerichte psychotherapie (combi van o.a. bio energetica, co regulatie / polyvagaal theorie, mindfulness, etc)

Hoi anoniem
Ik herken deze klacht dit is ook een van de klachten die mij meest beperkt. Ik heb dit een jaar lang elke dag gehad en na ongeveer een jaar merkte ik dat ik af en toe wat helderder voelde in me hoofd en me zicht beter werd. Nu de laatste dagen heb ik er weer de hele dag door last van en dan weet ik ook dat ik blijkbaar weer teveel heb gedaan ofzo? Maar door die heldere momenten heel af en toe heb ik wel hoop gekregen dat het misschien ooit wel kan verdwijnen

Hoi anoniem
Ik herken deze klacht dit is ook een van de klachten die mij meest beperkt. Ik heb dit een jaar lang elke dag gehad en na ongeveer een jaar merkte ik dat ik af en toe wat helderder voelde in me hoofd en me zicht beter werd. Nu de laatste dagen heb ik er weer de hele dag door last van en dan weet ik ook dat ik blijkbaar weer teveel heb gedaan ofzo? Maar door die heldere momenten heel af en toe heb ik wel hoop gekregen dat het misschien ooit wel kan verdeijnen

Hey,
Zoek op Ebb Stein Barr virus die word geactiveerd.
Antony William , Medical medium.
Hij legt hier alles op tafel. In de U.S. zijn ze daar al mee een stap verder…

Hoi hoi, ik heb precies hetzelfde sinds augustus. Ik beschrijf het gevoel als een licht gevoel in mijn hoofd. Een soort van duizeligheid zonder dat de kamer draait herken je dat?

Moet er wel bij zeggen : bij liggen nemen die klachten veelal af bij mij. Soms bij beweging tijdens liggen wel

Hoe kan het dat het weggaat als je ligt

Goedemorgen,

Ik heb ook een soort van de zelfde klacht. Ik dacht altijd dat het overprikkeling was maar ik ervaar alles als dromerig, niet in het hier en nu.
Kan er geen mooiere verwoording aan geven

Goedemorgen,

Ik heb ook een soort van de zelfde klacht. Ik dacht altijd dat het overprikkeling was maar ik ervaar alles als dromerig, niet in het hier en nu.
Kan er geen mooiere verwoording aan geven

Geen tips, maar wil je veel sterkte wensen. En miss kun je het wandelen langzaam uitbouwen? Beginnen met een piepklein rondje? Het kan ook angst zijn en miss kun je die met exposure wat verminderen?

Misschien heb je er zelf ook al aan gedacht of geprobeerd; een zonnebril opdoen en oordoppen in doen?
Ik heb zelf een flink aantal weken heel erg en nu soms nog vooral veel last van geluid. Met name buiten. Ik doe dan mijn oordoppen (aangemeten festival oordoppen, die hebben hun geld nu op deze manier dus lang en breed al opgebracht ☺️) in. Dat dempt voor mij geluid voldoende om even een rondje buiten te kunnen lopen. Overigens vermijd ik dan ook zoveel mogelijk de drukke wegen maar neem ik rustige straatjes (en vooral op rustige momenten van de dag, niet als iedereen naar werk gaat of terug komt).
Nogmaals ik herken me niet zo in het duizelige en wazige/wollige maar de overprikkeling herken ik zeker.
Hopelijk vind je snel iets dat voor jou helpt! Heel veel sterkte!

Heel herkenbaar, net wat Mirjam zegt, oordopjes. Die heb ik zelfs thuis regelmatig in met 3 jonge kinderen. Helemaal tijdens het avondeten bijv.

Sterkte en zet m op

Ik ook heel afwezig gevoel in me hoofd, inderdaad als een onder invloed zijn gevoel. Kan hierdoor ook weinig

Ik herken me hier volledig in. Het lopen is heel lastig. Mijn hoofd heeft sowieso vaak een wattig gevoel, met name in de ochtend het ergst. Als ik ga lopen kunnen mijn hersenen het niet verwerken zeg maar en krijg ik een heel raar gevoel in mijn hoofd. Het is wel minder geworden nu na 1 jaar. Wat het beste voor mij helpt, iets doen en dan weer rusten, dus de klachten proberen voor te zijn. En idd oordopjes, zonnebril, geen schermen, weinig gesprekken. Veel sterkte!

slap en trillerig op de benen herken ik zeker, denk dat het er gewoon bij hoort, bij mij heeft het nl niet met eten/vertering te maken maar meer met vermoeidheid voor mijn gevoel

Hier ook gehad, maandenlang me benen zwaren zo zwaar kon soms niet lopen. Nu is die klacht helemaal weg gelukkig :)

Nee, ik merk het altijd overdag.
Veel spanning/ stress of heel onzeker.
Meestal één v d twee.

Dank voor je reactie Jacoba, en veel sterkte ook, we komen er wel!

Ik heb het ook! Ik word er bang van en kan er niet door slapen. Onrust en overdag ben ik al aan denken aan mijn slaap. Want ik ben zo moe en vermoeid overdag en dan nog eens weinig slaap. Is een miserie!
Hopelijk komen er betere tijden!

vreselijk he...dat opzien tegen de nacht. terwijl we de nachtrust juist zo goed kunnen gebruiken voor ons herstel en om de dag wat beter door te kunnen komen.
sterkte voor iedereen!

Ja precies, de hele dag bezig zijn met de nacht die komen gaat. Om dit los te laten en hier met overgave mee om te gaan dat vind ik lastig en ja iedereen kan zeggen ‘ je lijf weet wel hoe te slapen en dat is ook zo’ maar hoe kom je de nacht door? Ik lees wat ik kijk wat op iPad met Night Shift ik lig wat,,,, nu Valeriaan proberen erbij gewoon voor wat extra ontspanning want die ademhalingsoefeningen in de nacht daar zit ik zo niet op te wachten.

ja hoor herken t, ik schiet wakker na anderhalf uur en sta aan. voel mij dan ook goed en bedenk wat ik wel niet allemaal kan doen vandaag aan activiteiten. probeer wel 5x rustig buikademing (de simpele waardoor je alleen maar je hand op je buik legt en er naar toe ademd) te doen omdat ik merk dat mijn bovenlijf verkrampt, ga er een poosje uit, drink warme melk....maar geen resultaat. en dan...ja tegen de ochtend uitgeblust en met hartkloppingen aan de dag beginnen, het is net omgedraaid he. maar ja....hoe draaien we dit weer om

Podcasten of luister boeken, gewoon liggen in donkere kamer. Bij energie wandelen

dankjewel, net een kwartiertje gewandeld, helemaal aan de lat en onwel
luisterboeken ga ik eens proberen, geen ervaring mee. maar blij met elke tip!

Ik zou in eerste instantie denken aan zenuwen die afgekneld zijn. Ik heb dit vroeger wel eens voorgehad tijdens het sporten...ging snel terug over...ik zou me er niet direct zorgen om maken.

Had ik ook in mijn linkerbeen. Maakte me ook erge zorgen. Maar bleek iets bekneld te zitten in mijn rug, volgens de huisarts. En was na wat rustige rugoefeningen weer heel snel over. Weer een burn out signaal dus! Als je lang blijft piekeren gewoon snel afspraak maken bij huisarts die kan je ook weer snel geruststellen. Sterkte!

Het tintelen herkenbaar ik, maar de uitval niet.

50mg, positieve ervaring. Het fixed niets, maar heeft er wel voor gezorgd dat ik proactiever ben in me herstel en beter kon slapen.

Begonnen met 25, nu op 50 voor een 3/4 tal maanden. Je moet het echt de tijd geven en de eerste twee weken bij start en ophoging zijn intens, maar nu haalt het bij mij wel de scherpe randjes weg. Dus minder angstig en minder piekeren. Het is niet een wonder middel, maar helpt wel het scherpe eraf te halen

Bij mij 50 mg en 2 weken later naar 100 mg gegaan...ik ben echt beginnen flippen daarop...veel te snelle ophogingen...ik heb het afgebouwd en ermee gestopt

Heeft me in het herstel van mijn eerste burn-out enorm geholpen. Ging er beter door slapen, waardoor angst minder werd. Het fixt niet in een keer alles inderdaad, maar kan net even een fijn zetje geven. Begin kan even pittig zijn. Zet m op!

Ik van 25 naar 50 naar 100 naar 200. Heftige bijwerkingen gehad zoals hersenschokken..qua angst hielp het mij amper. Alleen qua zetje in mijn rug een beetje

Hoi Timo

Kan het UWV je misschien helpen dat je niet zo lang hoeft te wachten voor CGT therapie?

Hi Timo, wat naar en herkenbaar (met andere omstandigheden): zo'n terugval in de angsten is terror. Ik ben zelf begonnen met mind-body, heb nu een 1-op-1 traject met iemand waar ik druk bezig ben om de veiligheid bij mezelf te leren vinden. Maar gebruik nog steeds de basis van ACT. Want uiteindelijk komt het daar weer op neer: angst toelaten, niet meer vechten, gedachten niet serieus nemen en uiteindelijk zal de stress dan zakken. Maar er is geen quick fix, en ik merk dat je daar wel naar op zoek bent, juist door je zoektocht naar al die therapieën. Besef dat therapieën enkel handvaten geven en dat het op een gegeven moment een kwestie van "doen" is; en ook dat het feit dat je op zoek bent naar de "perfecte" therapie betekent dat je nog heel erg strijdt tegen je ziekte, en dat juist die strijd je in stand houdt. Het kan enorm helpen om weer even terug naar de basis van ACT te gaan. Het boek 'Voluit leven' of 'Uit liefde voor jezelf' zijn beide fijn om mee te werken. En dan gewoon weer opnieuw de stappen door, want vaak verval je door stress eerst toch weer in oude patronen.

Je zenuwstelsel leert alleen van herhaling en training van veiligheid. Laten zien aan je zenuwstelsel dat je niet in gevaar bent en die angsten kunt dragen is de sleutel. En dan zakt het uiteindelijk weer af, net als de vorige keer. Lees ook even mijn tekst over een terugval, want die is voor jou erg toepasselijk

Hey Timo,
In de USA zijn ze allang een stuk verder.
Deze symptomen allemaal zijn afkomstig van de EBV virus. Ebb Stein Barr virus.
Zoek maar op Antony William heeft hier een boek over gemaakt die nu een bestseller is de USA. Door zware metalen en bv COVID word deze herpes virus weer geactiveerd. De hele populatie (90 tot 95%) heeft het opgelopen. Maar wij hebben er toen niet veel van gemerkt. Maar is dus nu bij jou en bij mij geactiveerd. Dus dat wilt zeggen dat wij symptomen hebben van burn out, MS, vermoeidheidssyndroom, fibrofamalgie, enzo.
Het boek heet Medical medium van Antony William.
Je kan er geholpen mee worden met de protocollen wat hij aangeeft van voeding en suplementen.
Het is wilskracht die het moet doen.
Ik ben er 3 dagen mee begonnen maar het duurt even om die virus te stabaliseren.
Veel succes!

@Anoniem, bedankt voor de tip, dat ga ik onderzoeken!

@Ax, dank voor de wijze woorden. ACT heeft mij destijds ook geholpen en ben weer begonnen de oefeningen te doen. Ik merk dat veel van de angsten terug te koppelen zijn aan veiligheid en bestaanszekerheid en in deze tijd van onzekerheid vindt mijn onderbewuste zo'n primaire levensbehoefte belangrijk. Ik moet inderdaad mijzelf weer veilig gaan voelen, en denk dat ACT misschien wel beter kan ondersteunen dan CGT.

@Anoniem, bedankt, ik leef al erg gezond qua voeding, maar ik ga mijzelf erin verdiepen.

Hey Anoniem, wat zijn de symptomen bij EBV die jij ziet als overeenkomsten met burnout dan? Ben wel erg benieuwd!

Volgensmij is brain frog ook een fysieke klacht.

Dag Gabi,
Voor mij leek de hoofdklacht vooral lichamelijk in eerste instantie...druk op de borstkast, stress in borstkast en lichaam...ik stond ermee op en ging er nagenoeg mee slapen voor zo ver ik sliep...momenteel zijn die klachten wat weggegaan en meer naar het mentale opgeschoven. Weinig fut, een leeg gevoel. Bang voor de toekomst,...het slapen is momenteel ook nog niet goed maar ik word nu wel wakker zonder die druk op de borstkast en dat is al veel
Ik ben nu 8 maanden verder (thuis)...maar wel een aantal jaren blijven doorgaan met die constante stress op mijn lichaam

Vermoeidheid in me lichaam en hersenmist

Ik herken dit volledig. Ook al langer klachten maar sinds kort misselijk bij het wakker worden en eigenlijk kan ik de hele dag wel misselijk zijn. Ook pijn in de benen. Begint in de bovenbenen en reist dan wat heen en weer. Ik merk ook dat wanneer ik mezelf dwing tot afleiding (bijvoorbeeld werk) dat ik minder klachten heb. Het is een bijzonder ding, dat brein.