Burnout ervaringen

Denk dat even niet meer doen? Over 2 maanden weer proberen en kijk of je er dan weer van kan genieten!

Herkenbaar ook last van dan wel in mijn terugvaldagen , anders lukt het wel.
Knap van je dat je dit durf te uiten, maar is ook een inspanning wat het is geeft het idd even de tijd.
Het komt wel weer terug met rust.
Sterkte ermee

En nog even aan toe te voegen misschien idee om dit juist in de ochtend te kunnen doen misschien, omdat je aangaf dan minder last te hebben van klachten.
Sterkte idd geval

Klaar komen geeft dopamine af. Dat betekent dat je je even beter voelt. En omdat je lichaam zich zo ellendig voelt, is dat een goede manier om niet te hoeven voelen.
Waarom doe je het elke dag als je zoveel klachten erbij krijgt? Het kan best zijn dat er emoties onder liggen die je niet wilt voelen, en dat je het daarom blijft doen. Wellicht de moeite om je daar eens in te verdiepen ;)

Hoi ax,

Ik denk dat ik het verkeerd heb neergezet. Ik doe het zeker niet elke dag hoor haha ( dan had ik een ander probleempje denk ik) merk alleen gewoon als ik het doe 1 keer in de maximaal 2 weken ofzo dat ik dan last krijg

Hoi, ik herken het wel! Die pijn ineens die door nek en kaak trekt. Maar de ontspanning daarna voelt zoo fijn dat het het voor mij wel waard maakt :). Ik verklaar het maar door: mijn spieren zijn sowieso vaker aangespannen dus dit zal er wel mee te maken hebben. Succes!

vreselijk he die angst, ik hoest slijm en ben benauwdvanaf mei, vorige week een thoraxfoto, vreselijk in de stress gezeten, alles was goed op de foto..maar nu dit goed was voel ik weer andere dingen. lijkt wel zo'n hypochonder te worden... ik begrijp je heel goed.
sterkte!

Hey An, fijn om even wat van je te horen. En natuurlijk is het spannend volgende week, dit zou voor iedereen spannend zijn. En je haalt je van alles in je hoofd, ook begrijpelijk. Hopelijk heb je wat afleiding, of misschien kun je iemand uitnodigen voor koffie of thee momentje. Dan heb je het automatisch over andere dingen. Tv kijken, of iets creatiefs doen helpt misschien ook. Geen idee of je boeken leest, maar dat zorgt er ook voor dat je even uit je hoofd bent. Laat het dan maar gauw volgende week zijn An, dan heb je dat weer achter de rug. Niet teveel zorgen maken joh, krijg je rimpels van hè 😉 En tja dat roken, zelf ooit, lang geleden gerookt, maar blij dat ik dat niet meer nodig heb iig. En ik snap ook dat het moeilijk is om te stoppen. Blijft jouw lijf en jouw beslissing hoor An. Wat is goed en wat is slecht, alcohol is ook slecht en nu zelfs bekend dat je er k (doe even niet het hele woord, want anders plaatsen ze misschien mijn bericht niet) van kunt krijgen.

Hopelijk kun je volgende week weer opgelucht ademhalen An, dat hoop ik voor je 🙏🏻 Dikke knuffel en laat je nog even weten hoe het is afgelopen?

Hoi Harma,Burnie
Dankjullie wel…

Het is ook de angst voor…,daardoor vaak duizelig,druk hoofd, huilbuien etc. Pfff soms dan toch 5 mg oxazepan,wat dan helpt.🤷‍♀️ dit vaak op de dag het onrustige, angstig achtige. In de avond lijkt het iets beter/ rustiger in me hoofd…zo raar🙈 heb natuurlijk ook geen druk schema,maar houd van lezen,painten , hondje uitlaten etc. Dus hou me wel bezig,maar meeste is alleen, hou ook niet altijd van drukte ,of veel drukte 🤔 zo dubbel …
Ik laat het weten ,de 21e krijg ik de uitslag van de ct scan🙏Burnie, hoe ben jij gestopt ?

Liefs

Ik ben gewoon van de 1 op de andere dag gestopt. Folder voor m’n neus neergelegd waar roken allemaal slecht voor was, dus daar keek ik naar als het moeilijk werd. Tegelijkertijd veel gaan sporten omdat ik niet wilde aankomen. Al met al viel het mee toen. Maar ik denk als je het al moeilijk hebt, dat het dan dubbel zo moeilijk is om te stoppen hoor. Eerst maar eens goed in je vel zitten An.

Hoi An , wat naar voor je. Ik begrijp je angst heeeel goed, ik ben nl hypochonder. En dan zeker angst voor K. Neem gerust die oxazepam in als je het nodig hebt. Ons zenuwgestel is toch al zo kwetsbaar. Ik hoop van harte op een goede uitslag voor.

Dank jullie wel 🙏

Een verslaving blijft in stand door zelfafwijzing. Je weet dat het slecht voor je is, maar je vindt het onbewust jezelf niet waard om te stoppen. En daar bovenop is een verslaving ook een manier om emoties niet te voelen. Het verliezen van je man was (en is) hartstikke zwaar en daar zitten emoties onder die je lichaam niet wil voelen. Wat doet het dan? Zoeken naar dopaminestoten. Roken (maar ook suiker, alcohol, drugs) doet precies dat: het geeft je een kunstmatige dopaminepiek, waardoor jij je even minder slecht voelt.

Stoppen met roken in een periode dat je jezelf nog zo hard afwijst, zoveel stress hebt en zoveel onderliggende emoties, lijkt me nagenoeg onmogelijk. Zelfcompassie en emoties toelaten, dat mag jouw focus zijn de komende tijd. En ja, ik weet dat het heel pittig is want je zou denken dat die K-ziekte voldoende motivatie zou zijn - maar besef dat je lichaam niet zo werkt. Het is iets neurobiologisch en dat is echt heel lastig te doorbreken.

Leren om je emoties toe te laten en lief voor jezelf zijn. Stress wordt veelal veroorzaakt doordat je iets niet wilt voelen. Zo zijn sociale angsten daar om jou te laten voorkomen afwijzing en eenzaamheid te voelen. Leer je dat gevoel van afwijzing en eenzaamheid toe te laten, dan leert je zenuwstelsel dat je ook niet zo bang hoeft te zijn. En dat het dus geen dopamineboosts nodig heeft om te overleven ;)

Hai An,
ik heb ook lange tijd, 40 jaar, gerookt en is het mij gelukkig 6 jaar geleden gelukt om ermee te stoppen.
Mij heeft het boek van Allan Carr, Stoppen met roken, enorm geholpen, maar verder blijft het een kwestie van wilskracht en de discipline om het vol te houden.
Het was echt heel moeilijk, maar zo de moeite waard om ervan af te zijn!! Hoop dat het jou ook eens zal lukken 🙏

Sterkte met alles! 😘

Hoi allen ,Ax ,Helen, Burnie etc.
Ik doe mijn best 🤷‍♀️
🙏….dank jullie wel pffff

Hoi An even een dikke knuffel.

Dank je wel Gert ! Hoe is het je .?

Lees je !

Hallo An,
Hoe gaat het nu met je? Heb je de controles al gehad?
Groetjes

Goede vraag medelotgenoot. Hoe is je onderzoek gegaan An? Hopelijk is alles goedgekomen 🙏🏻

👆🏻even omhoog voor An

Ben ook benieuwd hoe het nu met je is, An 🙏💞

Ben ook benieuwd hoe het met je is, An 🙏💞

ik vraag mij ook af hoe het met je is An?

Hoi iedereen ,Burnie

Ben stom geweest 🙈 heb hier geschreven …en niet verstuurd aan jullie😬 sorry !
Was ook zo BLIJ 🥰 bloed en scan was weer goed en geen teken van K. Pffff gelukkig.
Was al benieuwd voor reacties,maar dan moet je het bericht wel versturen dus ! Nu weet ik waarom . Ben even 2 dagen weg geweest. 🤷‍♀️
Wel nogmaals bedankt voor de belangstelling. Doet me goed!

Wat fijn om te horen An dat de uitslag goed was. Wat zul jij opgelucht zijn zeg. Kun je ook weer lekker loslaten. Hopelijk gaat de rest ook goedkomen An, daar voor gaan iig.

ahhh An, wat fijn te horen, dat zal een hele opluchting voor je zijn!

Gelukkig An, fijn om te horen.
Je weet in ieder geval dat we met je meeleven.
Groetjes

Hoi..
Ik weet dat jullie echt meeleven,en ben daar blij mee.
Nu pas over 6 maanden weer controle.had het er met de arts over dat het zo
Veel angst en stress geeft ,en wat ik daarmee moet of kan den🤔🤷‍♀️,maar ze zij dat het
Niet anders is.je bent nu eenmaal zo. Ze kent me al wat jaren, ….,dus laat je tranen, en angst lopen.
Ook bij spontane huilbuien heb ik het wel, pfff ik zit maar raar in mekaar…
Liefs

Fijn om te horen An, ben blij voor je en hoop zo dat je het nu rust geeft en je het wat meer kunt loslaten.
Weet ook hoe het is om veel in je eentje moet verwerken, maar je bent echt zoveel sterker dan je zelf denkt!
Liefs 💞

Hoi Helen

Ik hoop ook dat ik het nu weergeven loslaat, tenminste tot de volgende controle!
En ja… alleen zijn…is wel een dingetje 🤷‍♀️
Houd me wel bezig, qua hobby’s, lezen spelletjes op de I-pad, tv, etc.en het sterk zijn💪🏼,voelt soms niet zo😬.
Alles alleen doen,heb ik nooit bij stilgestaan….nu dus wel ,ook na 3 jaar nog moeilijk. Ook omdat ik niet zoveel mensen meer om me heen heb. Altijd gewerkt samen op de zaak met me man,
Maar gelukkig heb ik mijn kinderen nog. Ook die hebben een eigen leven natuurlijk!
Dus ja…soms best pittig ! Morgen even naar de bingo voor twee uurtjes ! Je moet toch wat he.
Liefs

Hoi An, ik vind dat je het goed doet hoor! Is ook niet niks alleen verder te moeten gaan!
Zo heeft iedereen hier een eigen verhaal om te verwerken en te leren hoe ermee om te gaan.
Het delen en het lezen geeft toch een soort van steun ook al kennen we elkaar allemaal niet.
Anders had het leuk geweest om af en toe een gezellig een wandeling met jou en je hondje te maken!
💕

Goed nieuws, An. Fijn!

Hoi Helen,M,

Valt zeker niet mee,maar zo’n uitslag is voor NU even rust. Het alleen zijn blijft wel ,maar ja🤷‍♀️

Hier schrijven helpt zeker wel, soms even huilen ook…lucht op🤔de zon gaat altijd op …toch🥰🤔
Wat doen jullie dan als je alleen woont op zo’n dag?

Lees jullie

Tsja An, lastig hė, dat soort “nare onrustige verdrietige frustrende machteloze” dagen kennen we allemaal wel, denk ik.
Ze gaan gelukkig ook weer voorbij, hou ik mij maar steeds voor op dit soort dagen. Ik probeer dan zo weinig mogelijk te plannnen en rommel dan de dag maar beetje door en laat het gevoel er ook maar gewoon zijn. En toch vaak aan het eind van zo’n waardeloze dag is er altijd wel iets geweest, hoe klein ook dat ik mij weer iets beter voel. Bijvoorbeeld fijne muziek op de radio , een gezellig belletje van iemand, een praatje met iemand tijdens je wandelingetje, even ontspannen bij een serie of gewoon iets lekkers bij de thee.
Hoop voor je dat je dit een beetje herkent en dat je hier zeker niet alleen in staat! 💕

Hoi Helen

Ja..herken ook wel,net wat je schrijft?..rommelen☺️de dag gaat weer over,en door naar de volgende! Altijd is er wel een goed uurtje of zo,je hebt gelijk…dank je wel! 😃

Harma beterschap, geduld, geduld, geduld en lief zijn voor jezelf.

dankjewel, wat lief Jacoba!

Pijn links onder de ribben kan van een gespannen middenrif komen. Ik heb hier zelf ook vaak steken en of pijn. Ik herken je klachten zeker! Ik had dan bijv. Ook hartoverslagen en pijn links op de borst wat je omschrijft. Ik dacht eerst ook ik heb wat ernstig aan mijn hart. Het gaat met mij inmiddels iets beter en ik heb daardoor ook minder last. Ik heb vandaag mijn borstspieren en middenrif doormiddel van massage laten behandelen. Ik heb nu al minder steken onder en op de borst. Een gespannen middenrif kan veel klachten geven op de borst zoals steken ect. Maar ook pijn bij de ribben. Dit had ik zowel links als rechts. Goed dat je eerst heb uitgezocht of er mogelijk sprake was van een lichamelijke ziekte. Dat raadt ik ook wel aan voordat je begint met masseren. Maar je middenrif kan veel pijn en ongemak geven. Je kan dan ook moeilijker ademhalen en neiging tot hyperventilatie.

@Anoniem
dankje voor je antwoord, ik vond t al wel vreemd dat nadat de arts mijn ribbenkast had bevoeld ik daar zo'n napijn van heb gekregen, ook op plekken die eerst geen pijn deden. had je een speciale masseur of therapeut? wat fijn voor je dat je er nu al iets baat bij mag ondervinden!
t gekke is dat je die rare klachten haast niet kunt geloven, longfoto goed maar ondertussen denk je dan weer oei...als t maar niet mijn alvleesklier is...en zo blijf je in dat cirkeltje ronddraaien. vandaar dat ik blij ben om hier ervaringen te lezen.

@Anoniem
dankje voor je antwoord, ik vond t al wel vreemd dat nadat de arts mijn ribbenkast had bevoeld ik daar zo'n napijn van heb gekregen, ook op plekken die eerst geen pijn deden. had je een speciale masseur of therapeut? wat fijn voor je dat je er nu al iets baat bij mag ondervinden!
t gekke is dat je die rare klachten haast niet kunt geloven, longfoto goed maar ondertussen denk je dan weer oei...als t maar niet mijn alvleesklier is...en zo blijf je in dat cirkeltje ronddraaien. vandaar dat ik blij ben om hier ervaringen te lezen.

Hoi harma,

Ik heb triggerpoint massage , maar gecombineerd met andere massage technieken. Ik heb er veel aan! Behalve het middenrif hielp het mij ook heel erg bij nekklachten en hoofdpijn. Het kan wel pijnlijk zijn. Maar triggerpoints kunnen ook voor extra pijn zorgen.

Ik zat/zit ook vast in een cirkeltje van ziektevrees. Dit had ik al voor de burnout , maar ik dacht bij alles ik heb een hartinfarct of krijg het binnenkort. Hiervan sloeg ik helemaal door dat ik paniekaanvallen kreeg en niet meer kon functioneren. Inmiddels kan ik mijn gedachten beter om zetten naar , ik heb een burnout en daarvan lichamelijke klachten, mijn lichaam is overbelast. Ik heb er ook lang over gedaan om de huisarts en de onderzoeken te moeten geloven. Mijn huisarts gaf zelf ook aan dat de gerustelling tijdelijk zou werken. Ik heb gelukkig een hele goede huisarts ze begreep de angst en nam dit ook elke keer serieus. Dat heeft mij ook heel erg geholpen. En voor de rest toch verloop van tijd, en meer vertrouwen opbouwen in je lichaam.

Ik doe bijv. Dagelijks een activiteit met inspanning zodat ik vertrouwen opbouw dat er niks met mijn hart is. Ik had eerst een hele lijst aan klachten waarvan ik er nu heel wat al kan afstrepen.

Probeer het te zien als nu geeft mijn lichaam aan dat het even genoeg is ik moet rusten. Verwacht niet dat de pijn en of klachten dan morgen over zijn. Voordat je lijf in de rust modus komt duurt lang.

dankje voor je info... vervelend he...t vertrouwen in ons lijf kwijt te zijn, en net als jij ga je bij een ander pijntje toch weer twijfelen, masr zoals ik hier lees zijn we met velen
ikzelf heb ook t idee dat ik van vorige 2 keren niet
100 % hersteld was, maar ja...wergever/bedrijfsarts sturen er op aan weer op te bouwen, zelf wil je dat ook graag maar denk dat ik op reserves ben doorgegaan, nu net 2 maand met pensioen en dus afgeknapt. voordeel dat er nu geen druk op mij ligt vooral met die gebroken paniekerige nachten met maar 2 a 3 uurtjes slaap, kan nu gewoon in de ochtend alles op mijn eigen tempo doen


zoals ik je verhaal lees ben je op de goede weg, en ook realistisch dat het tijd nodig heeft, ik probeer om om de dag naar circle fit te gaan, hen alle apparaten wel wat lichter ingesteld nu maar als ik dan klaar ben met 30 minuutjes denk ik zie je wel...ik kan dit gewoon.
ik ga mij eens verdiepen in triggerpoints massage, dankjewel !

Wellicht leefde je een groot gedeelte van je leven in freeze, dan voel je niet hoe gesloopt je eigenlijk bent. Met de mentaliteit niet zeiken gewoon doorgaan krijgen wel meer mensen een burn-out. Dus die overtuiging zal vast hebben meegeholpen om je op te branden.
Verder kan alleen jij de achterliggende reden ontdekken in therapie. Onderzoek de relatie met je ouders eens. Hoe ging dat er vroeger aan toe? En heb je afgelopen jaren misschien meer voor je kinderen geleefd dan voor jezelf? In therapie kan je je schaduwkanten hopelijk ontdekken. Dingen die je zelfs voor jezelf verstopt hebt. (Onzekerheid, ben ik wel goed genoeg, hechtingsproblemen bijv)

Het is heel kenmerkend dat alles goed leek te gaan en opeens niet meer. Dus al die jaren heb je je emmer onbewust gevuld tot op een punt dat je zenuwstelsel het niet meer aankon.

Misschien schommelende hormonen en begin van peri menopauze? Bij vrouwen boven de 40 is een burnout heel vaak gerelateerd aan het begin van peri menopauze. Er zijn heel veel klachten die je al kunt hebben ook al is menstruatie nog regelmatig. Er zijn diverse fb groepen hierover en podcasts, veel huisartsen zijn slecht op de hoogte hiervan. Maar verdiep je erin. Misschien zit het in die hoek voor jou. Sterkte en succes!

Bij een burn-out heb je vaak wel al lange periode stress. Dus als het uit het niks komt zou mij verbazen dat het een burn-out is

Ik had ook niet door hoeveel stress ik eigenlijk wel niet had. Pas achteraf snap ik dat ik al jaren mijn grenzen over ging. Op het moment zelf leefde ik gewoon mijn leven. Tot dat ineens niet meer ging.

@anoniem stress heb ik wel gehad maar jaren geleden. Nu leef ik eigelijk stress vrij en voelde me ook goed en alles ging eindelijk zoals ik hoopte alleen toen kwam de burn out opzetten van de een op andere dag en kan ik niks meer

ook bij mij is het sluipend gegaan, zonder het door te hebben. nu met pensioen en na een paar maanden afgeknapt.
dus ja...sluit mij aan bij vorige reacties, al is de stress voorbij het is opgebouwd in je lichaam en moet eruit

Ik begin ook te denken na 2 jaar dat ik wellicht gewoon een ziekte of hersenbeschadiging heb omdat ik me niet kan voorstellen dat een burn out zo random komt opduiken

je kunt echt de gekste fysieke klachten krijgen hoor, en ik en velen met jou vinden t onbegrijpelijk dat dit kan, t maakt je onzeker en aan t twijfelen of er iets over t hoofd gezien wordt.

Inderdaad en dat het zo lang duurt

Hallo Hella,

Wat een verdrietig en naar iets is het he. We leven allemaal met je mee.

Ik ben er nu ruim 2 jaar uit, en heb ook graag het antwoord mbt hoe, maar dat leverde en levert alleen maar meer stress op.

Jaren doorgaan, geen nee zeggen, jong gezin met 3 kinderen, niet luisteren naar je lichaam, zonder dat je het door hebt. Ik denk dat dat, bij de meeste, ten grondslag ligt aan wat er speelt.

Ik wens je veel sterkte en hier op het forum zijn we er voor elkaar.

Ik denk als je goed bij jezelf te raden gaat en het is een burn-out dat je wel duidelijk dingen moet zien die je ‘verkeerd’ gedaan hebt. Alle ballen hoog willen houden, perfectionisme, pleasen, werk wat niet passend is, onzekerheid, altijd koste wat kost doorgaan, lange tijd signalen van je lijf negeren (onrust, spanning, paniekaanvallen, vermoeidheid etc). Naar mezelf kijkend heb ik altijd zo extreem gepusht met alles, mijn lichaam volledig in de steek gelaten, dat ik nu echt denk waar was ik mee bezig?

Emoties altijd opkroppen, niet je authentieke zelf zijn. Ook zaken waarbij als het maar lang genoeg duurt je zenuwstelsel klapt

Herkenbaar T

Hoi Hella,
Heel herkenbaar… hier ook gescheiden (1 kind, 2 bonuskinderen). Voor mijn scheiding was ik niet mezelf, ik was vooral wat men wilde dat ik was en hoe het hoorde. Na mijn scheiding zo’n 7 jaar geleden kan ik wel zeggen dat ik eindelijk écht mezelf was. Blij met mezelf, mijn leven, werk, relatie. Zo blij dat je bijna zou denken dat dat niet echt kan. Toch nu op m’n bijna 40e in 1 klap boem in een burn out terecht gekomen. Ik kan het zelf wel linken aan gezondheidsproblemen die ondertussen al even spelen maar denk dat het vooral ook komt door mijn karakter en persoonlijkheid dat mijn gezondheidsproblemen er nét voor zorgden dat hoe ik het altijd deed )en zeker ook wilde doen!) niet meer ging…
Persoonlijk denk ik dat je karakter, zoals je in het leven staat, je persoonlijkheid een grote rol speelt in het ontwikkelen van een burn out. Ik vermoed zo dat jij, Hella, ook zo’n powervrouw bent die gewoon doorgaat en haar gezin voorop zet (en alle anderen om je heen ook), altijd maar zorgen, veel leuk vinden en aan willen pakken (dus enthousiast zijn) en positief in het leven staat. Waarschijnlijk nu toch net iets te veel van het goede geweest, of toch nog misschien iets van de scheiding dat onbewust nog niet verwerkt is, of gewoon iets kleins waar je niet eens aan denkt dat ervoor gezorgd heeft dat je hier bent beland…
Super klote (sorry voor taalgebruik) en voelt alles behalve fijn, je begrijpt t niet. Allemaal herkenbaar… helaas…
Ik merk dat ik ook nog enigszins zoekende ben naar wat dit nu écht veroorzaakt heef en óf en wát ik zou willen of kunnen veranderen. Ik moet waarschijnlijk veranderen maar op dit moment wíl ik dat niet. Ik was eindelijk blij met mezelf, wie ik was, wáár ik was en ben heel bang om dat kwijt te raken…

Ik wens je heel veel sterkte en kracht in je zoektocht en herstel! Ik wens je in ieder geval al het beste toe.

Herkenbaar, hier ook 3 kinderen en drukke baan en terugkijkend was het denk ik mede te wijten aan de overgang. Ik kon ook altijd super veel aan maar voelde dat ik gaandeweg heftiger ging reageren op stress. Het voelde ook vaak of het heel lichamelijk aangestuurd was en ik niet zozeer een psychisch probleem had. Soms nergens last van, dan ineens weer 1 brok spanning. Nog lang doorgesukkeld maar uiteindelijk toch uitgevallen. En daarna bleef het lang op en af gaan tot ik een keer zo diep zat dat ik dacht er moet iets gebeuren. Toch maar gestart met antidepressiva (wou alles aangrijpen inmiddels) en later met hormoonsuppletie. Beetje bij beetje werk hervat en toen ging het eigenlijk vlot de goede kant op. Jaren goed gegaan maar blijf gevoelig voor stress, dat wel. Iets waar ik vroeger geen last van had. Hormonen kunnen killing zijn. Soms vraag je je af wat is wat en mij burn-out kwam wellicht ook (deels) door stress maar ben er zeker van dat hormonen een voorname rol hebben gespeeld

Dag Patrick,
Ik zit ook sinds mei thuis. Burnout en depressie zijn een raar iets. Ikzelf had nooit gedacht hierin terecht te komen. Maar waarschijnlijk denkt iedereen dat. Ik ken het wanhopige gevoel. Je wil je normale leven terug maar de angst en het rotte gevoel neemt het steeds over wat enorm uitputtend is. Veel sterkte en hopelijk komen we hier allen zo snel mogelijk uit.

Hoi Patrick , je bent idd niet de enige
Geef het tijd en rust en stel geen eisen aan jezelf.wees barmhartig voor jezelf. Vooral geen tijd geven aan je genezing. Laat het komen zoals het komt. Dat alles is een leerproces , maar dat kun je. Beterschap

Hoi Patrick, het komt goed! Ookal voelt dat nu niet zo.. ik was daar ook waar jij nu zit. Beetje bij beetje kom je er uit

Hou je taai en fijn dat je je verhaal met ons deelt. We zijn er voor elkaar!

Anoniem en Jacoba: Bedankt voor jullie bemoedigende woorden! Ik merk vaak dat ik niet zo zeer advies nodig heb,maar wel aanmoediging en een arm om mijn schouder. Iemand die zegt,hou vol! Ik wens jullie natuurlijk hetzelfde,en ik denk dat we elkaar hier op het forum vast nog wel eens zullen treffen!

Steven: bedankt voor je bericht! Ik heb wel een aantal van jouw berichten gezien hier en ik herken daar héél veel overeenkomsten in met mijn ziekteverloop. Met name de angstgevoelens die je beschrijft. Het slopende,vermoeiende en uitzichtloze gevoel dat je er steeds maar van weerhoudt om goed te herstellen. Ik herken je strijd. Hoe vreselijk ook,het geeft wel moed om te merken dat we zeker niet alleen staan in deze fase. Ik voel mij vaak zo eenzaam. Het leven gaat voor iedereen door en wij staan stil. Ik wil ook zo graag gewoon weer meedoen.
Mag ik vragen wat jij met je tijd die zo op een dag?
Ik vind het thuiszitten zo erg. Ik geloof ook niet dat het heel helpend is. Daardoor voel ik me nog waardelozer. Benieuwd naar je antwoord. Iig sterkte maar weer vandaag💪💪

Dankjewel Pien! Fijn om te weten dat we er voor elkaar kunnen zijn!

Grtjs,Patrick

Dag Patrick (Anoniem),
Hoe breng ik mijn dagen door? Ik weet niet of ik goed bezig ben...Dat is ook altijd de vraag. Ik heb best nog wel wat energie los van de angst/paniek. Stilzitten is voor mij moeilijk al probeer ik te vertragen. Ik heb een paar weken in dagopname geweest (was niets voor mij) en daar kwam vertragen en structuur als werkpunt naar voor. Ik slaap 3 à 4 uurtjes per nacht wat veel te weinig is maar ik blijf wel liggen. Nu lukt me al tot 8 u. opstaan, opfrissen en wat opruimen, hondjes eten geven, ontbijten. In de voormiddag lees ik meestal een beetje (kan me nog niet lang concentreren) en in een cafeetje in de buurt iets gaan drinken. Na de middag probeer ik een half uurtje in mijn bed te liggen met bilateraal geluid. dan een korte wandeling met de hond, even naar mijn moeder rijden of naar mijn zus. Een praatje doen...Ik probeer nu stilletjes aan ook wat voor school te werken, zien wat lukt. De avonden zijn afwisselend. Ik probeer nog 2 keer per week te gaan padellen (niet goed voor mijn adrenaline), naar een toernooi gaan kijken of naar de vriendin rijden en wat TV kijken.
Ik zit momenteel veel in mijn hoofd met hoe verder. Hoe langer ik thuisblijf hoe moeilijker het wordt om te reïntegreren. Ik wil mijn oude leven terug met structuur en contacten. Maar de angst/paniek is nog niet weg. Dat thuiszitten helpt me ook niet direct vind ik. De eenzaamheid, wat doelloos dingen doen die in mijn ogen niet nuttig zijn, dat is het ook niet. Nu wil ik terug de rust in systeem. Wat de beste oplossing is weet ik nog altijd niet. Nu terug starten vind ik eigenlijk ook geen goed idee:-( . Ik zou klachtenvrij terug willen starten met werken maar komt dit ooit nog???
Met AD ben ik gestopt omdat ik meer last had van de nevenwerkingen dan het me goed deed en die psychiaters proberen ook maar wat. Telkens opbouwen en proberen er teug van af te geraken.
Ik heb heel wat therapieën gevolgd: CGT, Accupunctuur, Fascia, Osteo.
Momenteel ga ik nog naar een ademcoach en brainspotting (trauma).
van medicatie nog 7.5 mg Mirthazapine (wil ik nog mee stoppen) en van Bonusan cPNI-11Res (ondersteund zenuwstelsel) en ben nu bezig met het detoxen van mijn lever om mijn slaap beter te krijgen. Proberen, proberen en proberen
Een hele uitleg

Hoi Steven,
Ik had een heel verhaal getikt en het per ongeluk gewist☹️
Even overnieuw dus.
Je dagindeling lijkt niet verkeerd hoor. Activiteit afgewisseld met rust. Sociale contacten onderhouden. Lukt het ook om wat structuur aan te brengen in je dagen? Ik heb de meeste last van angst en paniek in de ochtend en neemt wat af als de dag vordert. 'S avonds voelt vaak het best. Heb jij dat ook? Wat is dagbehandeling eigenlijk? Dat ken ik niet. Ik ben wel in behandeling bij een psycholoog. Ik krijg daar act therapie. (Acceptance and commitment therapie). Ik ben nu 4x geweest. Ik hoop dat het bij mijn herstel gaat helpen.
Ik herken ook wat je zegt over in je hoofd zitten. Dat is bij mij piekeren over de situatie. Hoe gaat mijn herstel? Hoe moet het verder met mijn werk?
Hoe lang kan mijn partner dit nog aan? Ik voel me zo schuldig. Ik wil zo graag..enz..enz..om gek van te worden.
En ook belangrijk. De eenzaamheid. Dat maakt me zo verdrietig. Het leven staat stil,doet mentaal zo'n pijn en voor anderen gaat het leven door. Alle goeie bedoelingen ten spijt,maar mensen die dit zelf niet ervaren hebben kunnen niet begrijpen wat je doormaakt. En dat is geen verwijt hoor. Daar kunnen ze niets aan doen. Ik gun het niemand.
Van welke bijwerkingen heb jij last van de Mirtazapine? Ik ben sinds Augustus vorig jaar aan de Citalopram. Ik heb alleen niet het idee dat het heel veel doet. Het opbouwen was iig. een hel. Alle angst werd tijdelijk 10x erger dan daarvoor. Ik weet dat ik dat nooit van mn leven nog een keer doe.
Ik ben ondanks mn best stevige klachten toch aan het opbouwen op mn werk. Ik zit nu op 4x3 uur per week. Dit doe ik vooral omdat ik heb ervaren dat thuis zitten me echt geen goed doet. Het geeft veel teveel ruimte om verder weg te zakken in negatieve gedachten. Ik vind het fijn om op het werk te zijn tussen mn collega's. Het biedt ook afleiding en structuur. En ook hier geldt dat ik niet zeker weet of ik er goed aan doe hoor. En het is natuurlijk ook voor iedereen weer anders.
Nou,tot zover even. Inmiddels een heel verhaal.

Grtjs,patrick

Exact hoe ik het ook ervaar, Patrick en Steven! Ik ben 8 maanden uit en sinds vorige week werk terug aan het opbouwen, heel rustig aan. Hier thuis word ik gek van mijn negatieve gedachten en kan ik mezelf niet meer bezig houden.

Hoi Patrick,

Structuur is niet altijd makkelijk. Zeker omdat ik veel alleen ben. Slapen is niet altijd makkelijk. 3 à 4 uur per nacht. De ochtenden zijn inderdaad het zwaarst en naar de avond betert het meestal maar dat is normaal. Cortisol en dat je nog tegen heel je dag aankijkt...

De dagopname was elke dag van 8u30 tot 16u30…Dit hield in groep lessen psychotherapie, wandelen, koken, crea, sport wat mindfullness en veel naar elkaars verhalen luisterren en pauzes. De mensen die daar zaten hadden serieuze problemen vanuit de jeugd. Serieuze trauma’s verkrachtingen, mishandeling, suïcidaal,…De dingen die we daar deden daar liep ik niet op vast. Het was ook heel veel pauzeren waar iedereen op zijn GSM zat. Ik vond er niet direct mijn ding aangezien ik thuis ook veel wandelde, aan sport deed,… De meesten sportte nooit en kwamen weinig tot niet buiten.
Voordeel was wel een vaste structuur en vertragen deed je idd.

Mijn scheiding is bij mij de grote trigger geweest. Bedrog en een lange lijdensweg heeft mij in een overlevingsstand geplaatst gevolgd door Corona,…

Met Mirthazapine neem ik nog 7,5 mg, ik kom van 30 mg. Daarvoor nam ik Escalitopram, Quetiapine en Xanax erbij, daarvoor Sertraline, Welbutrine, efexor. De hele rimram. Ik had alleen de nevenwerkingen. Voor Burnout geloof ik niet meer in AD omdat de klachten vooral lichamelijk zijn. Dus meer lichaamsgerichte therapie voor mij nu.

Ik denk stilletjes aan terug aan lesgeven maar ben bang om terug naar af te gaan. Moet ik wachten tot ik echt beter word? Gaat het volledig beteren als ik thuis blijf?
Mijn lichaam blijft nog reageren op domme triggers. Al merk ik dat de laatste 2 maanden er dingen veranderen. De zware druk op mijn borstkast is minder. De angst is er niet meer de hele dag maar komt met vlagen.

Blijven ons best doen en zoeken naar antwoorden zeker. Maar ons er ook niet in verliezen.

groetjes

Gitte,steven. Ik reageer later even. Het lukt nu niet😞

En daarbij ook het gevoel door dat kucht dat er een brok in mijn keel zit en hierdoor dan weer misselijk

Klinkt als hyperventilatie

Ik heb zelf vooral last gehad van een globusgevoel. Problemen met slikken heb ik ook gehad... Het komt goed

Ook ik heb globusgevoel en problemen met slikken gehad. Gelukkig ging het wel na een aantal maanden weg. :)

Hi Anita,

Ik heb hulp gezocht bij een fysio gespecialiseerd in ademhaling. Hierdoor heb ik mijn ademhaling weer normaal gekregen en daardoor zijn er heel veel klachten afgenomen. Fysio wordt ook vergoed als je het hebt verzekerd en anders is het een stuk goedkoper dan een ademhalingscoach. Hopelijk zit er ook een fysio bij jou in de buurt met die specialisatie. Mij heeft Buteyko ademhaling heel er geholpen en dan met name de versie om te ontspannen. Zet em op!

Ah, over Buteyko zit ik nèt te lezen. Dank voor je reactie!

Al twee jaar helaas, coaches, twee verschillende psychosomatische fysio’s, haptonomie en psycholoog maar ik kom er maar niet vanaf…

Verder inmiddels een heel stuk beter gelukkig maar de benauwdheid blijft terugkomen. Ga me verdiepen in Buteyko en andere tips zijn ook erg welkom!

Ik heb ook hyperventilatie, mensen horen het zelfs als ik praat.

Ik heb op advies van de huisarts een hyperfree cassette aangeschaft dit was voor mij een fijne oplossing heb er veel baat bij!

Ik ga binnenkort nog op ademhalingstherapie. Nu ik iets meer ontspannen ben gaat het al wel iets beter.

Heel erg bedankt voor de reacties! Ik ga er naar kijken.

Heel erg bedankt voor de reacties! Ik ga er naar kijken.

Ik heb geen tips maar lees graag mee :)

Wat erg voor je. Eigenlijk zouden ze toch al genoeg moeten weten als je niet eens op locatie kan komen zonder ver over je grenzen te gaan. Kan je dat niet aangeven? Joh ik kan hooguit telefonisch iets doen maar thats it.

Sterkte.

Ik ben nog niet zover maar klikt zwaar succes

Dit is mij toen ook aangeboden, zelfde bedrijf. Lees de reviews als je puf hebt. Bedrijfsarts wist dat ik amper in staat was om iets te doen, laat staan tests ed. maken. Wat ik eerst heb gezegd is als ik al niet in staat ben om te reizen, laat staan tests ed. maken, hoe moet dat dan? Vervolgens dat ik goede ondersteuning van ggz en huisarts kreeg en als zij vinden dat het mogelijk of nodig is ze dit na overleg met mij wel het juiste traject zouden starten. De bedrijfsarts heeft vervolgens aan de huisarts gevraagd wat te doen, huisarts heeft gezegd krijgt hulp, niet nodig. Einde verhaal.

+Sterkte

Ik heb dat nooit hoeven doen!!
En ik zit toch al 4 jaar thuis.
Aangeven dat je dat niet kan. Dat zou ik doen.
Hoogstens telefonisch misschien iets?

Herkenbaar! Ik ben sochtends echt een wrak... soms zelfs met braakneigingen of echt braken...

Om mijn klachten iets meer te specificeren, heb ik het over extreme spierspanning, klachten in mijn linkerflank, onderrug, schouders, nek, extreme spanningshoofdpijn en daarnaast ook erg gejaagd en onrustig voelen.

Er zou toch een manier moeten zijn om deze vicieuze cirkel te doorbreken???

Hoi C,

Ik had hetzelfde. Het enige wat ik kon doen was het accepteren, hoe moeilijk het ook is. Niet te hard proberen om die gevoelens en sensaties weg te krijgen. Bij iedereen piekt cortisol in de ochtend.
Bij een gezond systeem = energie. Bij een overbelast zenuwstelsel = onrust, angst. In de middag/avond voel je je beter omdat de cortisol dan zakt, dus de stresshormonen nemen af, het lichaam schakelt dan meer richting rust. Acceptatie is key en het komt allemaal goed!

Ik herken dit helemaal. Ook spierspanning, snel zweten, onderrug doet zeer, stijve nek en onrustig. Zware benen en kan gewoon niet even snel. Dus wat ik nu elke ochtend doe en ook opschrijf is: heel rustig opstarten. Uit bed, naar beneden, op de bank met brood en thee en dit soms wel een uur. Alles vertragen en accepteren dat dit erbij hoort

Hier hetzelfde,, ik weet dat het kan afzakken, ook ‘s ochtends, want ik heb al een goede tijd gehad, maar het is er weer! Eerst weer tot rust komen !

Dit is heel logisch in de ochtend. Ik sta ook iedere ochtend enorm onrustig op. Heeft met je cortisol en adrenaline te maken, dit is in de ochtend het hoogst om goed wakker te worden. Ik slik sinds kort meer magnesium en dat lijkt wat te helpen

Het is ook een bekend fenomeen bij depressies, daar noemen ze het dagschommelingen. Dus s ochtends erger dan 's avonds.

Hier precies hetzelfde en dat al dik 2 jaar. Ik slik wel in de ochtend een hele lage dosis betablokker voor een goedaardige hartritmestoornis, trouwens opgelopen door de burnout. Maar de 1e 2 uur zijn echt niet fijn. Ook neem ik in de ochtend als ik wakker wordt 10 mg oxazepam tegen de onrust...maar...daar word ik ook weer doodmoe van. Eindeloos getob, om moedeloos van te worden. Is er nou echt niet een remedie die helpt? 😢 waar ik trouwens ook heel veel last van heb zijn mensen die zeggen 'Wat zie je er moe uit', 'Ben je zo afgevallen' etc.... ga ik me nog beroerder van voelen. Lig alweer uitgeput op bed en het is 19.30 uur. Gelukkig slaap ik wel goed maar als ik wakker ben is het allemaal vreselijk.

Als je de energie ervoor hebt moet je het zeker proberen. Ik zeg altijd, je weet diep van binnen wat goed is voor jezelf

Pfoe ik vind het wel een lastige hoor. Aan de ene kant goed; aan de andere kant kun jij nu geen verplichtingen gebruiken... Ik doe zelf vrijwilligerswerk door kaartjes te verkopen voor het goede doel. Heb gewoon zelf een actiepagina en maak regelmatig kaartjes die ik dan aan vrienden verkoop; ik maak mezelf zo inderdaad "nuttig" maar dan zonder enige druk. Ik kwam toevallig vandaag ook iets tegen over hobbybakkers die dan taarten maken voor kinderen in armoede, voor hun verjaardag. Dat is ook geheel vrijblijvend :) Dus misschien kun je kijken naar dit soort opties?

Bedankt, het maakt mij in principe niet zo veel uit wat ik moet doen (liefst geen beeldschermwerk), maar ik merk gewoon dat ik enorm veel moeite heb mijn dagen in te vullen.

De keerzijde is dat ik na een half uur inspanning al weer overprikkeld en vermoeid ben, maar wellicht dat de voldoening van het jezelf nuttig maken op een of andere manier toch wat vooruitgang brengt.

Ik ben de wanhoop enigszins nabij, en volgens mij kan het UWV met zulke ideeen helpen om iets te vinden wat bij je past….

Hoi a. Misschien eens kijken bij een kinderboerderij in de buurt? Ik mocht daar in en uitlopen als vrijwilliger wanneer ik naar wilde en was altijd wat te doen. Super laagdrempelig en vrijblijvend. Misschien heb je ook zoiets in de buurt? Heeft mij veel goeds gedaan.

Acupressuur matje 20 min dagelijks. Ik doe het voor t slapen.
Yoga nidra ally boothroyd

Luisterboek of podcast in me slaapkamer zitten of liggend

Ik heb een tuinstoel in de kamer staan. Zo een die lekker achterover kan en je voeten gaan mee omhoog. Om te ontprikkelen zet ik een koptelefoon op. Dan hoor ik bijna niets. Ogendicht, plaid om me heen. Als m n bovenlichaam veel pijn doet heb ik een warmtematje, of pittezak, heerlijk. Dat vind ik fijner dan op de bank of op bed. Als ik geluk heb kan ik ook nog met m n gezicht in de zon liggen.

Op bed + klassieke muziek.

Op een gegeven moment ben ik 's middags twee uur naar bed gegaan: mindfulness, slapen en/of rusten. Dat ging niet ten koste van mijn nachtrust. Zo'n tien maanden ging dat goed, maar op een gegeven moment werd ik 's nachts onrustig.
Inmiddels werk ik weer vier dagen vijf uur per dag. Nu ga ik iedere dag een half uurtje op de bank liggen met mijn ogen dicht en doe ik voor ik ga slapen een mindfulnessoefening.
Ook ga ik wekelijks naar yoga.

Dag S, ik wou dat ik het antwoord op je vraag wist. Je hoofd niet stil krijgen weegt enorm. Even rustig in het nu kunnen zijn zou zo zalig zijn. Probeer er vooral in te geloven dat dit een fase is in je leven en je er sterker gaat uitkomen.

Op goede dagen twee uur iemand zien en andere dagen niks kunnen. Ik denk dat je teveel doet door iemand teee uur te zien, neem je rust dan zal je zien dat je sneller heesteld

Weer mooi en leesbaar uitgelegd Ax. Ik mag toch hopen dat alles wat je al met ons gedeeld hebt bewaard om daar uiteindelijk een boek van te maken.

@Burnie helaas niet, als ik dat wil wordt dat een hoop speurwerk 😂

Oh ik wil nog toevoegen wanneer je merkt dat je in freezemodus zit:
- Wanneer je hoofd overuren lijkt te maken, maar je lijf niet vooruit te branden is;
- Wanneer je je een hele tijd heel zwaarmoedig en somber voelt en nergens zin in hebt;
- Wanneer je maar moeilijk bij je emoties kunt komen;
- Wanneer je heel veel op de bank ligt te scrollen op je mobiel, ook al wil je dat eigenlijk niet;
- Wanneer je heel moe bent, maar slapen of uitrusten niet lukt;
- Wanneer het onmogelijk lijkt om beslissingen te nemen;
etc.

Hoi anoniem, toen bij mij nekpijn nog erg aanwezig was, zat dit vooral onder m’n schedel en alles rondom m’n schouders. Kon m’n hoofd ook heel lang niet normaal bewegen, of van links naar rechts kijken bv. Heel vervelend. Veel naar fysio geweest en dry needling gedaan. Beide zorgden voor verlichting. Inmiddels is m’n nekpijn zo goed als weg, dus heb geduld, het komt dus goed.

Hoi burnie. Had jij ook pijn aan je nekwervel daarbij? Dankjewel voor de bemoedigende woorden

Zeker. Het was toen verschrikkelijk vond ik zelf. Wat ook enigszins hielp was warmte. Ik had een pittenzak speciaal voor nek en schouder. M’n magnetron draaide overuren in die tijd. Van m’n fysio kreeg ik oefeningen om thuis te doen, maar die kun je volgens mij ook wel op internet vinden. Kies vooral voor rustige, langzame bewegingen.

Hoi anoniem. Angst is bij mij de grootste uiting van mijn burn-out. Angst voor lichamelijke ziekte, angst voor werk, angst voor de angst eigenlijk ook.. het is slopend. Maar met het nemen van voldoende rust zul je merken dat je hierop wat meer grip gaat krijgen, omdat je zenuwstelsel nu teveel in de overdrive staat. Veel sterkte!

Ah super dankjewel voor de opheldering @mi heb je dat toevallig ook moeite met uiten hoe je je voelt?

Heel erg herkenbaar... ik ben blij dat ik het hier bij anderen ook lees.

Je zenuwstelsel is ontregeld. Als een brandalarm dat veel te scherp afgesteld staat en bij elk zuchtje wind afgaat. Dat is waarom ineens alles eng lijkt. In het begin van mijn bo was ik zelfs bang voor katten op straat, omdat ik dacht dat ze me gingen aanvallen. Is echt je systeem dat overal gevaar detecteert.

@ Gitte ben ook erg blij met die forum ervaringen van andere te lezen doet me erg goed dat je niet de enigste bent

Ik zou net hetzelfde kunnen schrijven. Stress komt uit het niets. Een gedachte, een woordje dat je leest, een fragment in een film,....noem maar op. Het is raar hoe je lichaam reageert. Het overheerst mijn leven. Rationeel gezien weet je dat er op zich niets is om angstig over te zijn maar je lichaam denkt er anders over... ik begrijp er zelf nog steeds niet veel van. Hoe het zo ver is kunnen komen. Ik hoop ooit eens terug met een goed gevoel de dag te kunnen doorkomen.

@ steven ik herken het zo erg wat je zo uitlegt heb het met alles ook als ik aan de toekomst denk beangstig dat mijn ook, bang en angstig niks te kunnen meer

Hoort erbij helaas. Ik dacht steeds dat mensen me wat wilden aandoen.

@Anoniem, het is idd beangstigend naar de toekomst toe. Het is zeer moeilijk om te aanvaarden vind ik. Voor de buitenwereld ben ik ook niet ziek naar mijn gevoel. Iemand zei onlangs tegen mij toen ik zei dat ik een BO had "ik denk dat ik ook eens een BO moet krijgen, lekker lang thuis"
Doorheen de dag deftig functioneren is moeilijk. Je geraakt niet meer in flow. Steeds zit dat gevoel onder je huid en sleurt je hoofd mee. Zo is het moeilijk om je op iets te concentreren. Hopelijk minderd het stilletjes aan en komt de oude ik terug, liefst in een betere versie.

@Steven Zo herkenbaar weer hoe jij het beschrijft! Ik ben vorige week terug gestart met 5uurtjes werken (ik geef les). Dat deed me zo'n deugd omdat ik even niet aan mijn BO aan het denken was ondertussen. Gewoon thuis krijg ik mijn hoofd heel moeilijk stil en voel ik me soms heel erg angstig, vooral 's morgens en tijdens de voormiddag.

Hoi anoniem. Voor mij is dat heel herkenbaar. Naast de vermoeidheid is angst mijn grootste klacht bij mijn burn-out. Angst voor een ernstige ziekte, angst om dingen te ondernemen, angst voor de angst ook. Het schijnt er bij te horen, maar het is echt slopend. Naarmate je meer rust neemt, neemt ook je angst hopelijk af omdat je zenuwstelsel dan meer tot rust kan komen. Sterkte!

Gitte, ik ben ook leerkracht. Lesgeven vind ik momenteel moeilijk. Ik pieker mezelf suf over reintegratie. Omdat mijn zenuwstelsel nog zo ontregeld is. Voor de klas komen er zo veel prikkels binnen dat ik bang ben mijn stress nog verstekt gaat worden of het herstel langer gaat duren...maar wanneer ben je er klaar voor...bij mij ligt een zware scheiding aan de basis gecombineerd met steeds veranderende in het onderwijs jaren na elkaar, geen materiaal, geen cursussen,...

Hoi anoniem, ik leer nu steeds meer om mezelf te uiten onder begeleiding van een psycholoog. Maar het helpt tot nu toe nog niet echt tegen de angsten, terwijl ik nu toch al 6 maanden onderweg ben.. hoop zo dat het snel een keertje beter gaat worden

Hoi anoniem, ik leer nu steeds meer om mezelf te uiten onder begeleiding van een psycholoog. Maar het helpt tot nu toe nog niet echt tegen de angsten, terwijl ik nu toch al 6 maanden onderweg ben.. hoop zo dat het snel een keertje beter gaat worden

Goedemorgen @ Mi

Ik hoop het ook voor je is niet leuk dit alles, ik denk dat ik dit ook gaat bespreken met me psychiater dat ik weer aan de slag wilt met het uiten en onder woorden brengen van mijn gevoel, zo vervelend soms.

Dag mensen, ik heb echt dezelfde dingen allemaal.
S’morgens mega depressief en ongekende onrust.
Angstig en mezelf niet zijn met een hersenmist en een vermoeidheid die heel heftig is.
Geluiden die te fel zijn en gedachten die als een spiraal gewoon hele dag voorbij razen over alles en nog wat.
Hoe meer ik oefeningen doe of het op wil lossen, hoe erg ik het een beetje maak omdat je constant zit te vechten tegen dat gevoel, maar je wil acceptatie en weet niet wat er aan de hand is omdat het gewoon niet lijkt te lukken.
Soms heb ik wel een momentje dat ik denk van pfff nu is genoeg, laat maar komen.. dan lukt het wel voor even.
Soms denk je dan ook van wat is dit?! Heb ik een virus? Ben ik chronisch ziek? Al die vragen brengen twijfel en met twijfel geraak je weer in een dal.
Slapen ook gewoon heel moeilijk en soms gewoon niet.
Gelukkig heb ik oxazepam dan wat ik af en toe neem want dat maakt me fijn rustig, en dan voel ik mij fijn kalm. Maar je weet dat je het ook niet voor lange tijd kunt nemen want dan heb je weer een probleem bij.
Ik blijf vertrouwen hebben dat er betere dagen zijn. Maar het is echt leren accepteren en zelf ook accepteren dat het soms helemaal niet op een burn out lijkt maar op een schade op de zenuwstelsel en imuumsysteem, want ik begrijp echt niet waar dit vandaan komt!
Veel sterkte allemaal. Het komt goed!

Ik lees graag mee. Online vind ik wel poli’s die claimen binnen 8 weken je van je klachten af te krijgen. Maar heb daar na 9 maanden een hard hoofd in.

Volgens mij bestaat dit niet en dat is juist het probleem. In de zorg is er te weinig zichtbaar over herstel van burnout. Ik weet wel dat ze ook met burnout en long covid werken in revalidatiecentra, en daar krijg je dan hulp van iig een fysio, een psycholoog en een arts(?), maar geloof niet dat ze daar zomaar iedereen toelaten.

Je kunt wel geloof ik via het UWV kijken of je daar hulp kunt regelen als je het echt nodig hebt. Ik weet niet hoe dat zit verder, maar als je in de ziektewet zit, zijn er geloof ik mogelijkheden. Al schijnt het wel heel moeizaam te gaan.

Heel herkenbaar! Hoort er allemaal bij helaas.

Ja? Heb jij het ook? Is het minder geworden. Heb er dagelijks zoveel last van

Ja hier ook soms tintelingen op mijn linkerwang, beste is om het maar te accepteren.

Goedendag, ik zit vanaf augustus thuis, eerst veel angst en paniek, daarna veel huilen, en nu schijn ik te zitten in de " neutrale" fase, ik voel mij afgevlakt, wat leeg, maar vandaag bijna heel de dag opeens weer wat onrustiger. Herkennen jullie dit?

Tintelingen bahh zo bekend!! Vooral linker wang tong en arm na lange tijd afgelopen 3 dagen weer last!!

@carolien

Ja. Zit ik ook in. Alsof je lijf aan het pendelen is tussen diepere ontspanning en activatie. Heel vervelend. En ondertussen merk je alles bewuster maar minder intens zoals eerder.

Bedankt N, voor je reactie. Ja precies dat ja..wat een reis is het.. Je wilt je sparkle weer terug. Acceptatie dat dat er nog niet is en soms ook onzeker wanneer je dat weer gaat voelen.

Die burnout paradox gaat vooral over de eerste fase waarin je nog in de spanningsstand staat. In dat geval voelt doorgaan fijn want je maakt adrenaline en cortisol aan omdat je over je grens gaat (complementaire stressreacties) waardoor het lijkt dat je je beter voelt. Als je vervolgens rust neemt ga je de klachten voelen als gevolg van de complementaire stressreacties. Ondanks dat je iets goeds doet voor je herstel voel je je toch slechter want je gaat in een keer voelen wat je hebt onderdrukt met complementaire stressreacties. Verder in je herstel zou dit minder een probleem moeten zijn gezien je minder makkelijk over je grens zou moeten gaan

Ik kon in me eerste fase niet eens doorgaan. Ik had moeite met letterlijk alles.. me lichaam was op

@Jsp ik weet niet precies hoe het met die paradox zit. Maar wat ik wel weet, is dat je herstel totaal niet lineair is en je klachten nonstop veranderen zodra je in een nieuwe fase komt - en dan mag je weer op zoek naar een nieuwe balans.

Je merkt nog steeds vooruitgang. Dat is goed. Houd je daaraan vast. Je kunt je herstel niet versnellen, ook niet als je alles "perfect" zou doen. Ik heb het net nog voor Ly geschreven, je intentie is vele malen belangrijker dan de acties die je doet. Als je dingen uit angst doet (of niet doet), is dat minder helpend dan alles wat je uit zelfzorg en zelfliefde doet.

Dat jij (fysieke) stress voelt bij activiteiten is logisch. Jouw brein heeft na zo'n heftige periode opgeslagen dat activiteiten kunnen leiden tot meer klachten, achteruitgang en dus meer pijn. En dat wil ie koste wat het kost vermijden, want pijn = gevaar. Jij mag dus je brein leren dat activiteiten niet eng zijn (binnen grenzen), dat klachten niet gevaarlijk zijn en dat jij het kunt dragen.

Hoi!
Wat heftig, maar wel herkenbaar. Ja dit klinkt volledig als een burn-out! Je hoofd staat nog in de actie stand terwijl je lichaam het al (lang) heeft opgegeven. De eerste stap is om je lichaam rust te geven, niet te blijven proberen dingen te doen. Dan komt je hoofd ook langzaam tot rust (kan weken duren). Elke keer als bij mij drukte ontstaat in mn hoofd herinner ik mezelf eraan dat ik ziek ben en nu rusten het beste is om te doen. Mindfullness en ademhalingsoefeningen helpen er ook bij om gedachten tot rust te brengen. Ik zie mijn brein vaak als een overactieve puppy die heel graag dingen wil doen maar eigenlijk moet gaan slapen (dat maakt het ook minder eng haha). En het gaat tijd kosten, maar komt wel weer goed!!

Ja, dit klinkt als een burnout! Neem nu je broodnodige rust! Je lijf stuurt je allemaal signalen dat er iets niet oké is! Ik ben jarenlang doorgegaan met dit soort klachten (omdat ik ze niet herkende als burnout en nog heel lang op adrenaline heb gefunctioneerd) met als gevolg een zeer zware burnout die nu al drie jaar duurt. Hoe eerder je de roofbouw stopt op je lijf, hoe beter. Dan duurt het herstel ook niet zo lang.

Heel herkenbaar, is jouw duizeligheid de hele dag door? En voelt jouw nekwervel ook pijnlijk bij drukken. Ken het echt allemaal

Het is zeker wel burn-out! Dit is typisch voor de freeze-modus. Het boek "De tijger ontwaakt" legt dit heel mooi uit. Zie het zo: een impala wordt aangevallen door een leeuw. In eerste instantie gaat de stressreactie aan: vechten of vluchten (in zijn geval vluchten). Zijn hele lichaam maakt zich daarop klaar: dmv stresshormonen raast de energie door zijn lijf en hij begint kei- en keihard te rennen. Maar de leeuw overwint hem. Dan is er nog maar één oplossing: bevriezen. Letterlijk geen beweging meer. Dit is geen bewuste keuze, zijn lichaam doet dit automatisch wanneer het denkt in een té groot gevaar te zijn. Dit doet ie omdat de leeuw dan denkt dat de impala al dood is. Op het moment dat de leeuw dan even zijn waakzaamheid verliest, kan de impala alsnog vluchten.

Wij hebben exact diezelfde stressreacties. Eerst vechten/vluchten, maar als het gevaar té groot lijkt te zijn, dan schieten we de in freeze. En die freezemodus is heel vreemd. Want hoewel het lijkt alsof je rustig bent (je lichaam ligt ten slotte stil), zit er in je binnenste nog een enorme hoeveelheid energie. Immers: je lichaam heeft allemaal stresshormonen aangemaakt (die letterlijk energie zijn), die door je hele lijf razen, en die energie komt er maar niet uit. Een impala begint, als ie weer veilig is na de freeze, over zijn hele lichaam te trillen. Dat is dus letterlijk de energie uit het lijf schudden. Dit is voor hem een natuurlijke, automatische reactie, maar wij mensen hebben - mede door onze ratio - deze reactie niet van nature. En daardoor blijft die stress in ons lichaam dus zo hoog - en blijven we in de freezemodus hangen.

Dit is dus precies wat er nu gebeurt in jouw lijf. Jouw hoofd is heel druk als reactie op al die stress in je lijf, maar je lichaam komt niet vooruit omdat het in de freeze zit. En ja, hier kun je uitkomen. Allereerst moet je je lijf het signaal geven dat "die leeuw" er niet meer is (kortom, dat je niet meer in gevaar bent). Door te leren je lijf te voelen (yoga nidra, mindfulness, is daar allemaal op gericht): focus je op je zintuigen. Een mooie oefening is de "vijf vier drie twee een" oefeningen: benoem 5 dingen die je ziet, 4 die je hoort, 3 die je voelt, 2 die je ruikt en 1 die je proeft. Maar ook vele mindfulness- of meditatie-apps nemen het "voelen" als basis.

Daarna kun je micro-bewegingen toepassen. Een mooie oefening is het aanspannen en ontspannen van lichaamsdelen (daarbij doe je het voelen en het bewegen ineen): ga elk lichaamsdeel bij langs (je tenen, je voeten, je kuiten, etc.). Voel ze eerst; span ze een paar seconde aan en ontspan daarna. Maar je kunt ook bijvoorbeeld je handen draaien, je nek bewegen, of je uitstreken. Als je merkt dat je begint te trillen, laat dat dan gewoon toe. Dat is de ontlading. Je kunt ook TRE oefeningen doen op zulke momenten.

Vaak (nagenoeg altijd) zitten er weggestopte emoties onder. Emoties die je lichaam door gebeurtenissen uit het verleden als "gevaarlijk" hebben gelabeld en daardoor koste wat het kost niet wil voelen. Het zijn vaak die emoties die je lichaam in de freezemodus houden. Het toelaten van die emoties - zonder er direct een verhaal uit het verleden aan te koppelen of zonder trauma's te herbeleven - is essentieel voor de ontlading. Er zijn mindfulness-oefeningen die helpen deze emoties langzaam een beetje toe te laten (door in je lichaam te voelen waar het ongemak zit en dit dan niet weg te duwen). Maar in de freeze is dit best lastig, omdat je zenuwstelsel in deze modus eigenlijk probeert om NIET te voelen.

Zie het als een emmer vol emoties die met een heel stevige deksel potdicht gehouden wordt. Ik gebruik journallen (JournalSpeak) van Nichole Sachs) om het deksel hiervan af en toe wat te openen. Je schrijf dan een x aantal minuten ongefilterd op wat er in je opkomt. Vaak begin ik na 5-10 minuten te huilen, soms niet, soms komt er echt een ontlading van hier tot Tokyo. Maar daarmee leeg je dat emmertje van al die emoties wel wat. Voel je weerstand, dan is dat juist positief - dat betekent dat er een emotie is die je lichaam niet wil voelen. Door dat juist wél te voelen, haal je het label "gevaarlijk" van die emotie af en kom je dus wat meer uit de freeze. En krijg je meer klachten tijdens of na die tijd, dan is dat logisch, want je lichaam denkt dat het op dat moment in levensgevaar is - maar jij kunt het dragen, want je lichaam zal nooit méér emoties toelaten dan het aankan. :)

Aanvulling: het voelt alsof ik mijn buik onbewust aan het inhouden ben

Ja dit hoort waarschijnlijk echt bij je burn out. Ik heb ook heel erg last van mijn buik gehad, deze was continue aangespannen zonder reden. Ik heb me in die periode heel erg gefocust op buikademhalingen, mediteren en mezelf veilig laten voelen. +Gezond eten helpt ook. Je zou ook eens kunnen kijken naar somatische oefeningen. Hopelijk trekt het snel weg!

Ik was nog niet bekend met somatische oefeningen. Zojuist een oefening gedaan en werd zelfs een beetje emotioneel. Bedankt voor de tips Pip!

He Ly,
Ik hoor je, en ik herken de situatie. Bij iemand anders logeren voelt al snel als overprikkelend, te veel werk om me de hele tijd tot hen te verhouden, en uberhaupt weg zijn uit mijn vertrouwde omgeving geeft spanning. Veiligheid zoeken in jezelf is natuurlijk een prachtig idee. Ik heb alleen wel over mezelf geleerd dat ik de ander echt nodig heb, en dat een deel van mijn zelfzorg eruit bestaat dat ik ervoor heb te zorgen dat ik contact houd met anderen, en steun krijg van anderen. Dus ik probeer voor mezelf te regelen dat ik elke dag in ieder geval iemand zie en liefst elke vier uur ongeveer iemand spreek. Het lukt niet altijd, maar ik steek er energie in. We kunnen dit niet alleen, zeker niet als we zo kwetsbaar zijn. Zoals je schrijft, het is natuurlijk dat er naar je omgekeken en een beetje voor je gezorgd wordt als je ziek en kwetsbaar bent! Het feit dat onze maatschappij hier helemaal niet op is ingericht is heel pijnlijk! Voor mij is een van de waardevolste dingen die ik heb geleerd van mijn burnout hoe betekenisvol de zorg van de ander kan zijn. En hoe mooi het kan zijn om om hulp te vragen. En soms ook om precíés te vragen om datgene waar je behoefte hebt: "ik zou het zo fijn vinden als er iemand naar mijn huis kwam om een maaltje voor me te koken, en dat ik dan op de bank mag liggen wegdromen en luisteren naar de kookgeluiden." "Heb je zin om even in stilte mijn handen vast te houden?" Ik noem maar wat dingen die voor mij fijn zijn.
Ik hoop dat je mensen hebt in je leven die open staan om aan je behoefte tegemoet te komen. En... je kan altijd vragen! Soms ben ik verrast geweest door wat anderen met liefde voor mij bleken te willen doen... Geven is voor de gever ook fijn!
Liefs en succes

Ly je bent zo streng op jezelf! Het is een proces om die veiligheid bij jezelf te zoeken en dat hoef je ook niet altijd de hele tijd te doen. Begin daarin klein, anders schiet je zenuwstelsel juist weer in paniek omdat het té onveilig is. Dus als jij altijd de neiging hebt om direct iemand te bellen wanneer je in de angst zit, probeer dan eerst tien minuten te wachten voor je belt - dat zijn de stappen die je zet. Je hoeft jezelf hierin echt niet in het diepe te gooien. En een belangrijk onderdeel van die veiligheid bij jezelf zoeken is om lief te leren zijn voor jezelf 😘

Oh en wat Yule zegt: zelfzorg is ook hulp van anderen leren vragen. Veiligheid bij jezelf betekent niet dat je alleen hoeft te zijn. Het betekent dat je je lichaam leert niet meer in paniek te raken bij afwijzing. Dus juist specifieke vragen stellen en hulp vragen (terwijl je dat wellicht vroeger nooit gedurfd had uit angst voor afwijzing) is een prachtige stap!

Volgens mij heeft het veel te maken met wie je bent als persoon. Wij zijn sociale wezens. De ene kan makkelijk alleen zoin tijd doorbrengen, de ander heeft veel contact nodig. Ik probeer zelf ook al een geruime tijd meer tijd op mezelf door te brengen maar dat lukt me niet zo goed. Ik lijk er niet voor gemaakt. Dat wil niet zeggen dat het druk moet zijn maar gewoon iemand om mee te praten of wat mensen rondom me heen. Ik vind dat de maatschappij al zo fel vereenzaamd is. Kan je jezelf zo veranderen dat je je goed voelt ganse dagen alleen. Ik geloof daar niet (meer) in.

Dankjulliewel voor jullie meedenken! Heel lief en fijn.

Ik heb er nog eens over nagedacht, en het is meer een energie vraag dan een veiligheidsvraag. Ik weet dat ik anderen nodig heb en kan dit -bij sommigen- ook wel vragen. Ik vraag me alleen af of ik het contact, een gesprek, de aanwezigheid van iemand qua energie kan verdragen. Hetzelfde geldt voor even ergens anders heen gaan: is dat qua energie niet veel te veel ontregelend en kost het me te veel? Ik wil wel graag hulp en nabijheid maar vraag ik me af of ik het aankan. En wil ik natuurlijk uiteindelijk iets kiezen wat bijdraagt aan m'n herstel.

Ik merk ook dat ik in heftige moeilijke momenten graag nabijheid wil, hulp wil maar als t weer iets rustiger is, heb ik weer minder behoefte en wil ik alleen zijn. Ik weet daarom niet zo goed of het dus wijs is om te kiezen op basis van die slechte momenten, of dat ik die steeds weer moet doorkomen en niet vanuit die stress moet kiezen. Al zijn de slechte momenten nu wel heel veel en vaak en kan iemand je ook helpen rustig worden/afleiding bieden.

En ik probeer niet streng te zijn, maar vooral te kijken wat mijn systeem nodig heeft voor herstel. Dat is toch wel rust en ook wel zelf met mn intense emoties dealen. Veiligheid zit voor mij niet zozeer rond het thema afwijzing, maar meer rond zelf mn emoties kunnen dealen, zelf keuzes kunnen maken en bij mezelf kunnen zijn.

@Ly je probeert nu heel erg controle te krijgen over een oncontroleerbare situatie. Weet je of het beter gaat zijn om naar iemand anders te gaan? Nee. Vind jouw hele systeem die onzekerheid doodeng? JA. En dus blijf je over analyseren, doemscenario's bedenken, en maak je jezelf gék.

Geen keuzes durven maken is vaak het geval in de 'freeze' staat. Immers, in de vecht/vlucht maak je een keuze tussen vechten of vluchten. Maar in de freeze lukt dat vaak niet. Je kunt hieruit komen door de keuze te maken, de angsten en emoties die je voelt nav die keuze toe te laten ipv weg te duwen, maar toch bij je keuze te blijven.

Laat je hoofd maar analyseren - jij hoeft er niks mee te doen. En besef dat geen keuze maken, ook een keuze is. Wij burnies willen het herstellen allemaal weer perfect doen, maar perfect herstellen bestáát niet. Sterker nog, het is je intentie die er veel meer toe doet dan je acties - doe je iets uit angst of om de situatie te verbeteren, dan helpt het niet. Doe je het uit zelfzorg, dan werkt het beter. Soms is het dus beter om even die grens over te gaan en daarmee jezelf iets te gunnen, dan om dat uit angst niet te doen. De gevolgen kun je dragen - die draag je namelijk al een hele tijd, en je bent er nog.

En ik herken wat je zegt dat je in de paniek eigenlijk het allergraagste mensen om je heen hebt. En wil nogmaals benadrukken: ja, het is belangrijk om te leren die veiligheid bij jezelf te vinden, maar IN KLEINE STAPJES. Ik zit al 2,5 jaar in deze shit en ben er nu pas aan toe om dit te leren op het diepste niveau - daarvoor was het helemaal oke dat ik mijn moeder belde als ik in paniek raakte. Want anders was ik juist weer helemaal dichtgeklapt.

@Ax, ah, ja klopt van die controle. Maar het voelt gewoon alsof ik echt niet nog meer narigheid kan dragen. Het is al gewoon zo naar en zwaar, ik zie niet voor me hoe ik nog langer of meer kan dragen.

En qua zelfzorg: ik had voor mezelf een tijdspad afgesproken waarin ik het met mezelf zou moeten uit worstelen (dat had ik gekozen uit goede zelfzorg). Om in deze periode vooral te richten op rust, veiligheid, structuur in mijn dagen en veel dingen even laten voor wat het is. Dit had ik gekozen vanuit de rust en om niet steeds in paniek over mijn grenzen te gaan. En om mezelf weer een beetje te voelen en dus ook om te groeien in veiligheid bij mezelf. Dus het houden bij deze afspraak met mezelf en het zelf moeten doormaken, zou in lijn zijn met mijn plan en daarom voelt daarvan afwijken toch heel eng ofzo. Zo weet ik minder goed aan het einde van mijn tijdspad of dit gewerkt heeft en of ik dit nodig had. Dus de intentie achter die plan was wel zelfzorg/zelfliefde.

En ik ben ook al dikke 2 jaar onderweg, dus loop een beetje een vergelijkbaar tijdspad misschien. In die zin dat ik ook periodes herinner dat ik het echt niet zelf kon, en dat nu dus probeer anders te doen. En op enge momenten komt die oude neiging dus weer omhoog, maar ja, helemaal zonder anderen is ook niet menselijk nee. Dus het blijft zoeken vind ik. Misschien maakt het het anders dat er nu allemaal hele moeilijke dingen langs en boven komen en dat het daarom rustig op mijn eigen plan volgen dus wat aanpassing vraagt.

LY, ik lees je berichten en probeer met je mee te denken waar loop jij op dit moment precies tegen aan? Ik lees wat je hebt geschreven maar als je specifiek zou moeten zijn waar loop je nu tegen aan en wat is er nog niet veranderd dan 2 jaar terug

Je komt er pas achter als je het probeerd lieve Ly, ik had 6 maanden de zelfde vragen als jij. Ik heb het geprobeerd en ben tot de conclusie gekomen dat ik het eigelijk heel fijn vindt om dingen alleen te ondernemen, terwijl ik voor mijn burn out een super sociaal wezen was. Het is nu meer, het idee, dat indien het me teveel wordt of ik voel me ineens niet oké dat ik elk moment weg kan gaan van de plek waar ik op dat moment ben. Op dagen dat ik me wel goed voel doe ik wel af en toe afspreken met vriendinnen of rij ik even langs mijn ouders. Het is echt aftasten, maar je leert het niet als je het niet probeerd.

Groet Mink

Je komt er pas achter als je het probeerd lieve Ly, ik had 6 maanden de zelfde vragen als jij. Ik heb het geprobeerd en ben tot de conclusie gekomen dat ik het eigelijk heel fijn vindt om dingen alleen te ondernemen, terwijl ik voor mijn burn out een super sociaal wezen was. Het is nu meer, het idee, dat indien het me teveel wordt of ik voel me ineens niet oké dat ik elk moment weg kan gaan van de plek waar ik op dat moment ben. Op dagen dat ik me wel goed voel doe ik wel af en toe afspreken met vriendinnen of rij ik even langs mijn ouders. Het is echt aftasten, maar je leert het niet als je het niet probeerd.

Groet Mink

Hoi Ly,

Ik herken me heel sterk in jouw situatie. Als je alleen woont (ga ik vanuit), dan is er niemand om op terug te vallen. Je kunt niets uit handen geven. Ik heb sowieso de eerste 1,5 jaar bij familie gewoond, vooral omdat de dagelijkse activiteiten niet lukten en ik enorme emoties had te verwerken. Ik ben nu ruim een jaar weer in mn eigen huis en dat gaat goed, maar onlangs ben ik toch even naar mn broer gegaan. Ik had wat lichamelijke dingen, waardoor ik weer extra moe was. Wat ik merkte is dat ik na een week, toen ik weer opknapte, voelde dat ik weer naar mn eigen huisje wilde. Dat was voor mij een heel goed signaal, want die eerste 1,5 jaar was ik soms bang dat ik nooit meer alleen durfde/kon te wonen. Het was voor mij ook een blijf van zelfliefde om hulp te vragen op het moment dat ik het nodig had. Je kunt geen verkeerde keuze maken. En help jezelf en de ander door duidelijk te maken wat je nodig hebt en wat je belastbaarheid is, zodat je niet over je grenzen hoeft te gaan. Heel veel succes!

Herkenbaar. Vooral als ik teveel toe ik slaap dan onrustig en droom gek, nare gedachtes en dromen. Betekend echt dat je rustiger aan moet doen en teveel in de overdrive staat

Hoi rd,
Jaaa ik herken het. Heb nog steeds veeeel dromen. Allerlei figuren en situaties van vroeger die terugkomen meestal allerlei negatieve gevoelens van afwijzing schaamte verdriet angst. Heb ook een tijd gehad dat mijn slaap super slecht was en het leek of ik mijn eigen films maakte. Ook heel bizar en realistisch. Ik was ook best wel onder de indruk van mij brein, dat het tot zoveel creatiefs in staat was. Helaas was het wel een uiting van teveel prikkels te verwerken.
Ging voorbij gelukkig. Maar nog steeds wel veel dromen en onrustige slaap al is het een stuk beter dan toen!
Groetjes

Bij mij gaan de dromen een beetje op en af. Dan wel en dan niet (of ik herinner het me niet, dat kan natuurlijk ook) Dromen geven denk ik ook aan dat je aan het verwerken en dus herstellen bent. Alleen wordt dit minder fijn als je het zo intens ervaart. Een verhoogde cortisol / adrenaline zorgen geloof ik al dat je wat minder goed in je diepe slaap kan komen. Wellicht blijft je lichaam ook wel een beetje in de waakstand staan omdat je zenuwstelsel nog niet helemaal tot rust is gekomen.

Heb je voor jezelf wel een fijn avondritme/ routine/ ritueel voordat je naar bed gaat? Bijvoorbeeld niet te zware emotionele gesprekken voor het slapen gaan of proberen niet te veel te analyseren (makkelijk gezegd dan gedaan) Zelf begon ik met mediteren maar merkte ik al kort na een aantal dagen dat ik het juist niet voor het slapen moest doen. Ik voelde me namelijk te veel naar binnen gekeerd. Wat voor het slapen gaan ook niet fijn was. Wat ik wel merkte was dat als ik heel licht had geslapen en zieke dromen had dat ik de dag daarna wel een beetje somber kon zijn. Ik weet natuurlijk niet waar in je herstel zit maar er zijn zoveel factoren die mee kunnen spelen. Wat ik heb gelezen van anderen mensen op dit forum, is dat het vaak wel langzaam overgaat en het slapen verbeterd. Bij de een is dat snel, bij de ander pas in een verder stadium van het herstel.

@L het is een lastige balans. Angst voor activiteiten houdt inderdaad het ontregeld zenuwstelsel in stand - maar klachten moet je ook zeker niet vermijden. Ik houd aan dat ik, als ik klachten krijg TIJDENS een activiteit, dat echt betekent dat het tijd is om te stoppen. Heb ik klachten VOOR een activiteit, dan zijn het waarschijnlijk angstklachten.

Besef ook dat herstel niet snel gaat. Dat je je zo verschrikkelijk moe voelt, komt doordat je lichaam helemaal uitgeput is. En dat kost tijd om op te bouwen - langer dan je zou willen.

Hoelang. En je al thuis ?

Inmiddels 9 mnd thuis, eerst veel te veel focus gehad op ‘leuke’ dingen doen. Daarmee nog steeds over mijn grenzen. Ondanks stapjes vooruit toen enorme terugval. Maar nu 2/3 maanden bijna volledig echt rust genomen. Sindsdien ging het steeds slechter. Maar nu sinds 2 weken ofzo gevoel dat de achteruitgang wel is gestagneerd. En het gewoon stabiel slecht gaat zeg maar.

Vind ik ook een hele moeilijke. 7 maanden uit hier momenteel, in november had ik het gevoel dat ik me echt beter voelde. Maar toen nam de twijfel plots enorm toe: doe ik nu niet teveel? en sinds toen is mijn hoofd enorm gaan malen en blijven malen waardoor ik veel meer angstklachten kreeg. Het lijkt alsof ik niets meer durf uit angst om te hervallen waardoor ik misschien wel te veel rust neem en daardoor moe blijf zoals jij ook zegt. De lichamelijke klachten zijn precies naar mijn hoofd verschoven zodat ik nu enorm veel mentale klachten heb: angst, piekeren, ... Ik vind het herstel echt niet evident😕

@Anoniem dan nog steeds rustig aandoen en naar je lichaam luisteren. Twee weken stabiel is nog maar heel kort.

Reserves bestaan niet, alles draait om zenuwstelsel en emoties. Uitputting gebeurt alleen omdat je zenuwstelsel vast zit. Lees de uitleg van het limbisch systeem van Martin Klaver op stressortherapie.

Het lijkt alsof het bij iedereen eerst veel slechter gaat en dan pas de herstel kan beginnen

Het lijkt alsof het bij iedereen eerst veel slechter gaat en dan pas de herstel kan beginnen

Niet gaan overanalyseren! Als je meer klachten krijgt doe je een stap terug. Je merkt het vanzelf wel als je weer meer energie krijgt, dan ga je weer wat meer doen. Bij mij is hoofdpijn, een suizend hoofd en toenemende spierspanning een goede graadmeter.

Tja word bijna altijd vermoeid wakker. Merk soms dat ik door een wandeling ook wel wat kan verminderen omdat ik er gewoon blij door word. Maar blijf slecht slapen en vermoeidheid en hoofdpijn houden. Soms dagen dat ik wel merk dat ik wat meer doe. Maar heb niet het idee dat ik dan veel minder vermoeid ben ofzo.

@C precies, luisteren naar je lichaam is de kern, en je kunt het proces niet versnellen...

Niet dit, maar wel andere dingen die ik normaal niet eng vind. Zelf draag ik spikes onder mijn snowboots. Ben iedere dag gewoon gaan wandelen.

Pijn op/tussen borst is over het algemeen niet het hart... Het hart zit in je borstkas, niet aan de oppervlakte. Het zijn waarschijnlijk je borstspieren, dat kun je over je gehele borstkas voelen, het kan een drukkend gevoel geven en het kan een strak/gespannen/pijnlijk/geirriteerd/stekend gevoel geven bij o.a. het borstbeen…

Duizeligheid is bij burnies vaak een teken van emotionele/cognitieve/mentale overbelasting… Het kan ook een gevolg zijn van spierspanning in nek/schouders/schedel… Dat zou ook het rare gevoel geven in je linkerarm. Daar kan je naar laten kijken door een fysio… Spierspanning kan uitstralen, zelfs tot aan je vingers. Dat kan ook aan één kant, bv alleen linker arm…

Maak je geen zorgen, veel burnies herkennen je verhaal

Ja hoor ik herken het zeker! Zojuist nog weer gehad. Bij mij speelt het middenrif , en zware maaltijden of snel eten ook mee.

Ja hoor ik herken het zeker! Zojuist nog weer gehad. Bij mij speelt het middenrif , en zware maaltijden of snel eten ook mee.

Heel herkenbaar, spanning op de borst, angst voor hartklachten. Ben blij het verhaal van anonym te lezen. Geeft wat minder angst.

Heel herkenbaar, spanning op de borst, angst voor hartklachten. Ben blij het verhaal van anonym te lezen. Geeft wat minder angst.

Wat naar maar wel fijn voor mij om te horen dat ik niet alleen ben dankjullie wel allemaal!!
En echt anonym wat een opluchting je reactie dankje

Sluit me aan bij anonym : ). Waarom eigenlijk maagzuurbeschermers, er komt dus veel zuur naar boven of probeert de HA maar wat?

Ze had het vermoeden dat pijn aan mn maag en slokdarm lag nu gebruik ik m al bijna een week pijn is zeker verminderd.. maar niet weg helaas

Hi!
Ik herken me in je klachten. Ik ben zelf enigszins medisch onderlegd en pijn op de borst wordt vaak door spieren veroorzaakt. Ook wanneer je te snel ademt of je ademhaling ‘hoog’ zit kan dit pijn op de borst klachten geven inclusief vreemd/doof/tintelend gevoel in je armen, vingers, gezicht etc.
Als ik pijn op de borst ervaar heb ik vaak te veel gedaan en/of zit mijn ademhaling te hoog. Ik probeer zelf dan mijn ademhaling lager te krijgen soms door mediatie of ademhalingsoefeningen en soms door er gewoon in te berusten dat het geen kwaad kan, niet mijn hart is en ik er niet dood aan ga. Dat helpt in ieder geval voor mij.
Hopelijk vind je ook iets dat voor jou helpt! Fijn dat de huisarts een oorzaak van het hart heeft uitgesloten voor je. Hopelijk vind je voor nu de geruststelling dat dit ook zo is.
Het voelt heel vervelend en naar dat weet ik uit ervaring.
Sterkte!

Ja voor mij zeker herkenbaar. Bekkenbodem kan erg gespannen worden door stress. Ik probeer geregeld diep door te ademen tot in mijn buik terwijl ik ontspannen lig. Verder hoop ik dat het met de tijd weer beter zal worden.

Yes, denk dat je bezoekje bij de fysio niet heel veel gaat opleveren want dat is symptoombestrijding terwijl de oorsprong echt de burnout is. Dus het wordt ook weer beter als jij beter wordt ;)

Ja. Hier ook! Wordt wel minder. Deed bij mij erg zeer toen het eindelijk wat los begon te laten. Maar zoals ik zelf heb gemerkt: gaat kennelijk allemaal vanzelf. Haha.

Deze heb ik als enige niet gehad. Heb overigens alle andere ADHD medicatie zo ongeveer wel geprobeerd, maar mijn lichaam reageerde er heel heftig op. Dat komy echt door het ontregelde zenuwstelsel. Maar goed elk lichaam reageert weer anders :)

Ik slik dit nu twee jaar. Ik was heel snel overprikkeld en er was vermoeden van ADHD. Die diagnose is overigens uiteindelijk niet gesteld. Bupropion werkte vooral de eerste anderhalf jaar heel goed. Overprikkeling was enorm verminderd en langere tijd weg. De laatste maanden heb ik weer heel veel last van stressgevoelens en overprikkeling. Bijwerkingen heb ik weinig last van gehad, alleen in het begin. Droge mond kan ik me herinneren en gebrek aan eetlust. Hierdoor ben ik ongemerkt 5 kilo afgevallen in half jaar tijd maar dat vond ik alleen maar prima ;).

Hi Sanne,

Wat naar voor je!

Ik herken niet jouw duizeligheid 24/7, maar af en toe. Ik denk dat het bij mij afkomt van spanningshoofdpijn net onder de schedel, bij mijn slapen en rondom/achter mijn ogen. Bij mij wordt het lichte gevoel ook minder bij liggen. Dat komt wel vaker voor bij spanningshoofdpijn! Dat hoeft gelukkig niks te betekenen.

De hoge hartslag bij inspanning herken ik ook, maar ik heb ook een hoge hartslag in rust. Altijd boven de 80 of 90 slagen per minuut. Ik herken je ziekteangst dan ook heel erg, en dat is super rot 💔 Ik heb veel andere lichamelijke klachten waardoor ik soms de hele dag (en nacht) bang voor me zit uit te staren.

Iets wat ik vaak tegen mezelf probeer te zeggen is dat het wel goed komt. Als het echt een ernstige ziekte/aandoening is, dan komen er vanzelf meer/andere/ergere klachten en kan de huisarts meekijken. En voor nu is het belangrijkste om het lichaam rust, liefde en warmte te geven. 🫶🏼 Hoe moeilijk dat ook is!

De kans dat het door stress komt is nog altijd veeeeeeele keren groter dan dat je een zeldzame aandoening zou hebben - dat probeer ik ook tegen mezelf te zeggen. Knuffel 💋

Hoi Eli, niet dat het uitmaakt: maar 80 slagen is toch gewoon normaal (gezond?)?

En Sanne dit zijn veelvoorkomende klachten. No worries!

Hi Sanne,

Ik herken de duizeligheid 24/7 wel en ook pijn in nek en schouders. Ook de hoge hartslag. Inmiddels ben ik 1,5 jaar onderweg en zijn al deze klachten ook weer verdwenen, het komt goed! Duizeligheid is echt een symptoom van een overbelast zenuwstelsel. Hierover stressen zorgt voor alleen meer klachten. Mocht je het willen uitsluiten, kan je altijd naar de huisarts gaan (soms is dit nodig om jezelf veilig te voelen), maar ik denk dat het accepteren je beter kan helpen. Mij heeft de mind-body theorie enorm geholpen in deze klachten, zoals het boek the way out. Jezelf vertellen en geruststellen dat je veilig bent: er is niks mis met mij, ik heb alleen een overbelast zenuwstelsel waardoor mijn brein onschuldige signalen markeert als gevaar en daardoor echte en voelbare sensaties creëert zoals duizeligheid, pijn, hoge hartslag enz. Check je je hartslag? Stop ermee, want het constant checken en ervaren dat deze te hoog is, stuurt een signaal naar je brein dat je niet veilig bent. Het komt ook weer goed, ik werk sinds eind mei weer fulltime en heb echt een hele lijst aan klachten voorbij zien komen, maar durf nu echt te zeggen dat het 100% stress was en geen rare aandoening. Zet em op!

Hi Sanne,

Ik herken de duizeligheid 24/7 wel en ook pijn in nek en schouders. Ook de hoge hartslag. Inmiddels ben ik 1,5 jaar onderweg en zijn al deze klachten ook weer verdwenen, het komt goed! Duizeligheid is echt een symptoom van een overbelast zenuwstelsel. Hierover stressen zorgt voor alleen meer klachten. Mocht je het willen uitsluiten, kan je altijd naar de huisarts gaan (soms is dit nodig om jezelf veilig te voelen), maar ik denk dat het accepteren je beter kan helpen. Mij heeft de mind-body theorie enorm geholpen in deze klachten, zoals het boek the way out. Jezelf vertellen en geruststellen dat je veilig bent: er is niks mis met mij, ik heb alleen een overbelast zenuwstelsel waardoor mijn brein onschuldige signalen markeert als gevaar en daardoor echte en voelbare sensaties creëert zoals duizeligheid, pijn, hoge hartslag enz. Check je je hartslag? Stop ermee, want het constant checken en ervaren dat deze te hoog is, stuurt een signaal naar je brein dat je niet veilig bent. Het komt ook weer goed, ik werk sinds eind mei weer fulltime en heb echt een hele lijst aan klachten voorbij zien komen, maar durf nu echt te zeggen dat het 100% stress was en geen rare aandoening. Zet em op!

@Anoniem

Ja sorry, ik moet me eigenlijk verbeteren. Iedereen heeft een eigen rusthartslag. En tussen de 60-90 is dat prima! Gemiddeld hebben mensen een rusthartslag van 70.

Ik heb altijd veel gesport en voor mij is een hartslag boven de 80 en 90 in rust hoog. Maar dat geldt inderdaad niet voor iedereen 😃

Hoi Anoniem,

Super bedankt voor jouw reactie. Had jij ook niet perse de draai duizeligheid, maar vooral het licht in je hoofd?

Ik ben door de hele medische molen gegaan: mri van nek, hoofd, ct van hart met vloeistof, inspanningstest hart, holteronderzoek. Inderdaad er kwam niks uit. Helaas heb ik in het begin zoveel gegoolged waardoor ik zelf uit ben gekomen op allerlei onbekende ziektes die alleen in het buitenland vast te stellen zijn. (Wat als ik normaal redeneer eigenlijk gek vind natuurlijk, maargoed zo werken mij hersenen nu niet).

Heel de dag de duizeligheid/licht in mijn hoofd maakt dat ik blijf piekeren en alles nog sterker voel. Inclusief de nekpijn en verhoogde hartslag bij staan.

Jullie reacties helpen mij enorm!

Super bedankt voor jouw reactie. Had jij ook niet perse de draai duizeligheid, maar vooral het licht in je hoofd?

Ik ben door de hele medische molen gegaan: mri van nek, hoofd, ct van hart met vloeistof, inspanningstest hart, holteronderzoek. Inderdaad er kwam niks uit. Helaas heb ik in het begin zoveel gegoolged waardoor ik zelf uit ben gekomen op allerlei onbekende ziektes die alleen in het buitenland vast te stellen zijn. (Wat als ik normaal redeneer eigenlijk gek vind natuurlijk, maargoed zo werken mij hersenen nu niet).

Heel de dag de duizeligheid/licht in mijn hoofd maakt dat ik blijf piekeren en alles nog sterker voel. Inclusief de nekpijn en verhoogde hartslag bij staan.

Jullie reacties helpen mij enorm!

Hi Sanne,

Geloof de experts die jou hebben onderzocht. Er is niks mis met jou, behalve een oberbelast zenuwstelsel dan. Wat ook zeker geen pretje is. Zoals je ziet in de reacties, zijn er heel veel mensen die deze klachten hebben (gehad). Het is echt onderdeel van een BO. Ook ik had geen draaiduizeligheid, maar meer licht in mijn hoofd. Ook kon ik geen teksten lezen. Nu kan ik alles weer. Probeer jezelf echt aan te vertellen dat het goedkomt. Verder googlen, opmeten heeft echt geen nut en maakt de stress alleen maar erger. En geloof me, ik ben eerst in dezelde stress modus geschoten en heb daardoor nog een heel scala aan klachten voorbij zien komen (naast de duizeligheid). Het is even wat het is, maar wordt echt beter! 🙏

Bedankt voor jouw bericht! Het stelt me gerust. Ondanks dat ik vandaag weer denk dat ik een dodelijke nek ziekte heb door het vreemde gevoel in mijn hoofd. Had ik maar het even een seconde niet. Ook die brandende nek is Verschikkelijk

Ook de brandende nek en schouders zijn mega herkenbaar Sanne. Het is allemaal beangstigend, maar wordt vanzelf beter met de tijd. 😘 heb je al een psycholoog? Anders via de HA vragen om te praten met een praktijkondersteuner over je angsten. Dit wordt vergoed in je basisverzekering en kan helpen in het verminderen ervan.

Ook de brandende nek en schouders zijn mega herkenbaar Sanne. Het is allemaal beangstigend, maar wordt vanzelf beter met de tijd. 😘 heb je al een psycholoog? Anders via de HA vragen om te praten met een praktijkondersteuner over je angsten. Dit wordt vergoed in je basisverzekering en kan helpen in het verminderen ervan.

Hoi Sanne,

Wat vervelend. Ik herken jouw verhaal. Het is niet makkelijk al die klachten. Snap jouw gevoel heel goed. Ik zit helaas al wat langer in de burn out ongeveer 1.5 jaar en ben ook echt super duizelig. Bizar. Ik probeer wel op mijn ademhaling te letten.

Sterkte met alles meid

Hoi Sanne,

Ik had net ook een berichtje gepost maar hij wordt niet geplaatst.

Helaas herken ik jouw verhaal. Ik ben ook heel veel duizelig. Ik snap er soms niks van. Probeer wel op mijn ademhaling te letten. Helaas zit ik al wat langer in mijn burn out. Ongeveer 1,5 jaar.

Heel veel sterkte meid

Hi Sanne,

Ik herken de duizeligheid 24/7 wel en ook pijn in nek en schouders. Ook de hoge hartslag. Inmiddels ben ik 1,5 jaar onderweg en zijn al deze klachten ook weer verdwenen, het komt goed! Duizeligheid is echt een symptoom van een overbelast zenuwstelsel. Hierover stressen zorgt voor alleen meer klachten. Mocht je het willen uitsluiten, kan je altijd naar de huisarts gaan (soms is dit nodig om jezelf veilig te voelen), maar ik denk dat het accepteren je beter kan helpen. Mij heeft de mind-body theorie enorm geholpen in deze klachten, zoals het boek the way out. Jezelf vertellen en geruststellen dat je veilig bent: er is niks mis met mij, ik heb alleen een overbelast zenuwstelsel waardoor mijn brein onschuldige signalen markeert als gevaar en daardoor echte en voelbare sensaties creëert zoals duizeligheid, pijn, hoge hartslag enz. Check je je hartslag? Stop ermee, want het constant checken en ervaren dat deze te hoog is, stuurt een signaal naar je brein dat je niet veilig bent. Het komt ook weer goed, ik werk sinds eind mei weer fulltime en heb echt een hele lijst aan klachten voorbij zien komen, maar durf nu echt te zeggen dat het 100% stress was en geen rare aandoening. Zet em op!

Hoi Sanne,

Ik ben helaas ook veel duizelig. Vervelende kwaal vind ik dat. Vooral omdat ik ook wat langer in mijn burn out zit (ongeveer 1.5 jaar). Probeer ook echt op mijn ademhaling te letten. Maar dat mag niet baten. Geen idee wat dat is. Ik probeer het niet zo veel te analyseren en voorbij te laten gaan. Maar knap irritant is het wel.

Sterkte met jouw proces en herstel

Hoi kamillethee,

Wat vervelend… merk je wel verschil? Is het bij jou vooral licht in het hoofd duizelig of draaiduizelig?

Hi Sanne!

Heel erg herkenbaar! Ik ben nu een jaar onderweg en merk nu dat de duizeligheid bij overbelasting komt.
Het brandende hoofd (hoofdhuid was het hier) herken ik ook van het begin van mijn burnout. Nu heb ik eigenlijk alleen af en toe nog mijn borst/schouders die dit doen.

Hoi wi,

Was jij heel de dag duizelig? Bij mij is het een continue licht in het hoofd maar niet draaierig. Dit lijkt eigenlijk continue aanwezig behalve als ik recht lig.

Het brandende hoofd nu even niet gehad behalve in mijn nek.

Iemand?

Heel herkenbaar had dat heel erg op het begin van me burn out, nu alleen nog soms duizeligheid bij veel inspanning

Hoi Sanne, in het begin zeker veel duizelig geweest in combinatie met nek, hoofd en schouderpijn. Voor duizeligheid kreeg ik van de huisarts reispilletjes. Dit hielp enigszins. En het klopt dat wanneer je ligt de klachten minder zijn. Maar heb daar nu veel minder last van. Nog wel last van m’n hoofd. Dus het zal minder gaan worden, maar helaas ook hier moet je geduld in hebben en regelmatig rusten.

Sterkte en hopelijk zullen de klachten ook bij jou minder worden.

Was het bij jullie ook meer licht in het hoofd dan echt het gevoel van draaien? En ook altijd aanwezig? Het is eigenlijk altijd als ik sta of zit en soms bij liggen

Hee Sanne, ik heb dat het eerste jaar constant gehad. Alles draaide als ik stond of zat en ik durfde daardoor niet meer alleen naar buiten. Het werd aan mij uitgelegd dat mijn brein niet meer in staat was om informatie te verwerken en bij alles wat te veel was het dus op tilt sloeg en ging draaien. Nu (2,5 jaar later) heb ik dat nog heel af en toe als ik op hele drukke plekken ben zoals een station. Bij mij hielp het heel erg om elk uur minimaal 20 minuten liggend te rusten op de bank (en dan ook echt niks doen!). En dat een tijdje (bij mij was dat een maand of twee) volhouden en daarna bijvoorbeeld afschalen naar 20 minuten per 2 uur. Maar weet: het komt echt weer goed als je wat energie weet op te bouwen. Succes met herstellen!

Hoi L bedankt! Als ik nu terug denk begon het jaren geleden bij mij op festivals dat echt alles begon te draaien. Nu ishet echt 24/7 licht in mijn hoofd en niet draaien. Raak er inderdaad echt van in paniek. Het is al 5 maanden ingeveer. Moet wel zeggen dat ik sws erg veel prikkels nog heb. Heb wel ook een kindje van 11 maanden

Hoi Sjors,

Ik lees mee, hier hetzelfde dillema, loop ook 30 tot 60 min per dag.

Twijfel ook.

Ik denk eraan om me gewoon in te schrijven bij de sportschool en te starten met een kwartiertje heel licht krachttraining. Alleen als ik daar aan denk komt de angst weer opduiken.

Begint rustig aan en blijf binnen je grenzen. Is dat 15 minuten krachttraining dan is dat het. Kan je meer kan je meer. Inherent is er niks mis met sporten tijdens een burnout mits je het maar binnen je grenzen doet. Ik kon zelf bijvoorbeeld maar een tijdje 5-10 rustig joggen en dat was het dan. Klinkt weinig maar ik had een doel en sportte weer. Krachttraining vond ik moeilijker want de klap kwam daar altijd veel later pas. Maar probeer het uit, je hoeft niks.

Overigens begin pas als je uit de stress fase bent en eigenlijk pas weer richting de reintegratie fase gaat.

Hoe wist je dat de klap later kwam door kracht? En met wat startte je qua kracht en hoelang deed je dit?

Bij krachttraining had ik vaak dat ik me redelijk voelde na de training maar vervolgens de rest van de nacht niet kon slapen en de dag erna helemaal kapot. Bij hardlopen was het vooral vermoeidheid die dag zelf.

Oke dan kan ik daar rekening mee houden van van plan om elke ochtend licht te ontbijten en daarna door te gaan naar de gym eerst 15 min en dan elke week opbouwen indien ik me goed voel

Misschien een idee om met Nederland in beweging mee te doen om op te bouwen. Kost niks en is elke dag 10 a 15 minuten op tv. Je hoeft er de deur niet voor uit. Twee gewichtjes aanschaffen, of twee flesjes water gebruiken. Vind je dat niks, dan is misschien onder begeleiding starten bij fysiotherapie. De meeste wat grotere praktijken hebben een sportzaal. In basispakket zit vaak wel ongeveer 6 keer fysio en dit zou een mooie opstap zijn naar eventueel een sportschool.

💪🏻💪🏻 zet hem op

Ik doe 5-10 min joggen. Zou eerder joggen/hardlopen dan krachttraining. Is volgensmij veel meer belastend voor je zenuwstelsel

Ik doe 5-10 min joggen. Zou eerder joggen/hardlopen dan krachttraining. Is volgensmij veel meer belastend voor je zenuwstelsel

Hoi Sjors, Ik ben zelf in september begonnen met 1 min joggen. Elke week een minuutje erbij. En soms lukte het minder goed en daar ook gewoon oké mee zijn. Ik kan nu ongeveer 2 x 5 minuten hardlopen. Wel echt geen conditie. Wil deze maand weer keer op een laag tempo squashen.

Dus mijn tip: begin klein. Ook als je denkt dat je meer kan.

Ha Sjors, mij helpt hardlopen enorm. Vanwege griep kan dat nu helaas even niet, en dat merk ik meteen.

Oud-psychiater Bram Bakker heeft er veel over geschreven. Hardlopen (maar ook sommige andere sporten) zetten neurotransmitters in beweging en verlagen cortisol na inspanning.

Voor mensen met depressie is het bewezen net zo effectief als een antidepressiva, maar voor mensen met Longcovid/ME kan het juist enorm averechts werken. Burn-Out lijkt daar tussenin te zitten: bij de één werkt het en bij de ander totaal niet.

Hoi Sjors,

Ik snap en begrijp je goed. Mijn hoofd wil ik ook sporten en lekker bewegen.
Heel soms probeer ik wat zoals beetje zwemmen, iets actievere yoga beetje hardlopen. Helaas ben ik dan, bizar genoeg, de dag erna ziek. De spierpijn doet bizar pijn en ik krijg zenuwpijn in mijn lijf. Ik voel me dan ook echt grieperig. Dit maakt me heel verdrietig. Dan herpak ik mijzelf en ga wandelen of hele zachte yoga doen.
De laatste dagen denk ik aan training om weer langzaam 5km hard te lopen. Maarrr ik weet het niet. Lichaam en geest willen allebei iets anders.

In alle eerlijkheid: ik vind het super ingewikkeld en weet het niet zo goed. Ik lees in ieder geval graag mee. Sterkte met jouw proces en zoektocht

Hoi sjors,

En heb je al iets geprobeerd? Ik doe nu 1 minuutjes hardlopen en 2 minuut wandelen en dat dan paar keer achter elkaar. En probeer terwijl ik bezig ben te voelen of ik me goed voel. Was eerst met een ren app bezig die met Evy. Maar na 3 minuut hardlopen ging het eigenlijk weer slechter. Ik was toch te veel met het opbouwen bezig. Dus weer terug naar 1 minuut en meer op mijn gevoel aan de slag. Zo tast ik beetje af.
Succes!

Ik haak even op je aan @kamillethee. Dat heb ik precies zo, als ik weer iets aan inspanning probeer (nu 2 jaar in herstel) voel ik me daarna ziek, grieperig. Houd het voorlopig maar weer bij wandelen en redelijk rustige yoga. Frustrerend is het soms wel..

Dat grieperige komt doordat je immuunsysteem een allergie heeft opgebouwd tegen stress - heel vervelend. Dit is onderzocht, door een burnout kan je afweersysteem anders op stress gaan reageren. En gezien er met sporten ook adrenaline vrijkomt ...
Betekent overigens zeker niet dat het nooit weer kan. Brankele Frank had dit ook en staat nu gewoon regelmatig op de tennisbaan :)

@ax

Hoe zit dit precies? Heb dit dagelijks. Eigenlijk de standaard geworden. Neemt toe bij prikkels of lichte inspanning.

@ax

Hoe zit dit precies? Heb dit dagelijks. Eigenlijk de standaard geworden. Neemt toe bij prikkels of lichte inspanning.

@Ax en @M

Oja? Ik voelde me al een beetje aanstellerig. Na 10 minuten zwemmen ben ik de dag erna grieperig/ziek. Het gekke is dat ik ook heel snel spierpijn krijg. En die spierpijn voelt als zenuwpijn.

Kan ik ergens hier wat meer over lezen? Het lukt me niet om iets daarover te vinden.
Ik zou heel graag langzaam willen opbouwen. Maar dit gaat gewoon tijd kosten denk ik?

Schrijft Brankele Frank daar over?

Dat van die allergische reactie heb ik ook niet eerder gehoord. Heb het boek van Brankele Frank wel gelezen, wellicht is dat niet blijven hangen. Overigens wordt in veel literatuur wel het fenomeen PEM (uitgestelde inspanningsintolerantie, die pas na 24 uur optreedt) besproken. Komt veel voor bij ME en Postcovid, soms ook bij een burn-out. Dat heeft echter meer te maken met (onder meer) het onvoldoende herstel van de mitochondriën (energiefabriekjes) in je lichaam na activiteit.

Matige inspanning stimuleert de aanmaak van BDNF en dit helpt je hersenen om nieuwe verbindingen aan te gaan en gezonder te worden:

"Onderzoek laat zien dat hogere BDNF-spiegels samengaan met betere cognitieve prestaties, meer veerkracht tegen stress, en een lager risico op neurodegeneratieve aandoeningen zoals Alzheimer of Parkinson. Lage BDNF-waarden daarentegen worden in verband gebracht met depressie, angststoornissen en cognitieve achteruitgang."

Dus lekker starten met sporten! 🏈

@Vera ja dit klopt, beweging is superbelangrijk - mits je dat aan kunt. En dat is nou juist het probleem bij een ontregeld zenuwstelsel, dat je lichaam dat heel vaak niet aan kan. Daardoor werkt het advies van vele zorgverleners om te blijven bewegen bij veel burnies (en mensen met ME en Long Covid) volledig averechts en gaan ze juist meer achteruit. Omdat die zorgverleners het fysieke aspect niet begrijpen.

@De rest ik zag dit in een interview, kan me ook niet herinneren dat het in haar boek staat (maar vermoed van wel). Net even opgezocht maar ze noemt het sws in een interview op de site van Nationale Nederlanden (even googlen, kan geen linkjes sturen) en vermoed dat het in nog wel meer artikelen staat!

Griepachtige verschijnselen zijn inderdaad ook een vorm van PEM, maar PEM is meer een soort verzamelwoord voor alle klachten die volgen minstens 24 uur na inspanning.

@Ax, ja dat is absoluut zo! Het moet wel kunnen, anders is kort wandelen beter.

@Ax ik ga dat interview eens opzoeken. Heel benieuwd. Thnx!

Hi Kim, heb je je cyclus er al eens naast gelegd? Die heeft bij mij echt heel veel invloed

Klinkt echt hormonaal

Het hormonale systeem geneest pas als laatse

Hoi flesje20

Kan ik daar wat aan doen

Hoi flesje20

Kan ik hier iets aan doen

Kan ook zijn dat je in de dagen dat je je goed voelt te veel doet. Dat is in ieder geval mijn ervaring. Als je belastbaarheid laag is en je herstelvermogen is aangetast - hetgeen het geval is bij burn-out - dan ga je snel over je grenzen heen. Ik merk dat je dit gedeeltelijk kan negeren door op adrenaline door te gaan, maar uiteindelijk zal je lichaam weer aan de rem trekken. Afhankelijk van de situatie kan het moeilijk zijn om je grenzen te stellen. Zelf heb ik een hyperactief kind thuis waar veel energie naartoe gaat.

Hou Dirk

Ik vindt grenzen stellen erg moeilijk waardoor ik elke keer over mijn grens ga en terugval, maar ik vindt het bijzonder dat het elke keer de aantal zelfde dagen is en aanhoudt
Mijn pyschomatische fysio geeft aan om de dag activiteiten en sociaal contact max 1uur alleen lukt dat mijn niet in mijn goede dagen aan te houden 😔

Hoi @ Ax,

Dit heb ik nog niet gedaan, en hoe doe ik dat precies.
Dankjewel alvast.

@Kim je cyclus bijhouden en kijken welke weken/dagen je meer klachten hebt en in welke fase van je cyclus je dan zit ;)

Goedemorgen Ax@

Dankjewel voor de tip ik denk idd dat het daar ook een beetje mee te komen heeft het gebeurd ook elke keer week voor mijn menstruatie periode,
Een beetje elke keer ervoor en dankjewel voor de fijne tip van je,
zal aankomende periode er opletten als het weer gaat gebeuren .
Weet je ook heel toevallig wat ik eraan kan doen?
Want trek het af en toe niet meer.

Hoi, als je boven de 40 bent dan zijn schommelende hormonen en het begin van de perimenopauze regelmatig een grote oorzaak. Je kunt naar een overgangsconsulente gaan of gynaecoloog. En er zijn goede fb groepen en podcasts die hier veel info over geven. Worst vaak niet door de huisarts erkent nog. Podcast bloedheet en tranen van evi hansen bijv. En dan is er gelukkig wel iets aan te doen, maar kost wel geduld. Succes met je zoektocht en herstel. Heel herkenbaar hoor. Ik zit er ook in. Pff… zwaar en eenzaam.

Hoi @es

Dankjewel voor je bericht ben zelf idd ook 40 bedankt voor de tips en opheldering ga dr mee aan de slag en zal de podcast even luisteren en bekijken ook.
Dankjewel jij ook sterkte in dit proces..🙏🍀

Ik blijf in zo cirkel zitten van 11goede na 9slechte

Niet over hebben. Zoek een baan voor 32 uur of hoger als het moet en je de tijd hebt om verder te reintegreren. Zoek in ieder geval iets wat je aan kan, waar je mee rond kokt zodat je verder kan herstellen.

Ik zou er wel eerlijk over zijn. Wanneer je ziekte verzwijgt kan dat later als reden worden gebruikt om je arbeidsovereenkomst te ontbinden.

Ik zou er wel eerlijk over zijn. Wanneer je ziekte verzwijgt kan dat later als reden worden gebruikt om je arbeidsovereenkomst te ontbinden.

Nouja is het echt verzwijgen als je al gereintegreerd bent tot 32 uur en je belastbaar bent voor die uren? Het is een ander verhaal als je 32 uur belastbaar bent en gaat solliciteren voor 40 uur. Of 32 uur werkt maar nog boventallig of niet volledig eigen werk. Op het moment dat je weet dat je belastbaar bent voir zoveel uur en druk dan is het naar weten niet meer ziekte maar gewoon wat je aan kan op dat moment. Zijn genoeg mensen die maar 24 of 32 uur kunnen werken en die zeggen ook niet dat ze ziek zijn

Soms kan je maar beter eerlijk zijn. Het is niet iets om je voor te schamen en dan kunnen zij er rekening mee houden

Je kunt het ook als iets benaderen waar je veel van geleerd hebt. Omgaan met tegenslag, anders leren dealen met stress, en je prioriteiten zijn enorm veranderd. De kleine dingen kunnen jou niet meer raken, want die zijn helemaal niet belangrijk gebleken. En dan hoef je ook niet te liegen :)

Thanks allen! Ik ben zo iemand die altijd aan 10 mensen vraagt wat zij zouden doen haha. Vind het maar lastig! (Te) veel mee bezig. Even met mezelf afgesproken dat ik minder mee bezig moet zijn (met name in avond).

Dank voor jullie reactie. Ik ben zo iemand die aan 15 mensen vraagt wat zij zouden doen. Vind het maar lastig! Ook deze week te veel mee bezig. Even weer afspraken met mezelf maken dat ik in de avond mijn rust pak.

Ik lees graag mee. Ik struggle met hetzelfde.

Hoi M,

Gewoon rustig aan beginnen met de mensen bij wie je je het veiligst voelt. Ik heb eerst alleen thuis afgesproken, daarna kleine momenten bij anderen, vooral buren want dan kon ik snel weer naar huis. En dat dan langzaam uitbreiden naar steeds dapperder dingen :)
Uit je veilige bubbel hoeft niet in één keer maar mag stapje voor stapje net als de rest van je herstel. En dat het wennen is is ook niet gek toch?
Soms zal iets sociaals inderdaad teveel zijn en ben je misschien moe of afwezig. Als het fijne vrienden zijn zijn ze vast alleen maar blij dat ze je weer even hebben gezien, zelfs al zou je helemaal niks zeggen. En dan heb je gelukkig je thuisbubbel en trek je je daarna weer lekker even terug.

Probeer vooral als je met iemand afspreekt dingen tegen jezelf te zeggen als ‘wat geweldig dat ik dit weer een klein beetje kan’ en ‘ik vind dit misschien nu nog wel lastig of spannend maar wat supergoed van me dat ik dit toch doe’. Dan programmeer je jezelf positief over afspreken met anderen tot je er niet meer zo over na hoeft te denken.

Het komt goed! Die persoon die zo van kletsen houdt is heus niet weg. Ze is gewoon nog even rustig aan het bijkomen en beter worden…

Ik herken het wel. De voorbije maanden zijn we ook 24/24 puur met onszelf bezig geweest. Ik voel me moe, overprikkeld, gestressed,...
Is het nu aan het beteren, nee of toch wel, veranderen de klachten,...en ga zo maar voort.
Ee was geen ruimte om met andere dingen bezig te zijn. Nu zijn we dat gewoon geworden. Hetgeen je aandacht geeft groeid.
Ik voel me soms al schuldig als ik niet met mijn gevoel bezig ben want jezelf goed voelen is een van de belangrijkste betrachtingen in je leven.
Nu is het de kunst om terug in de maatschappij te integreren en te leren genieten van de kleine dingen en de verplichtingen.
Mijn klachten zijn aan het minderen. Hier heb ik lang van gedroomd. Anderzijds boezemd het me angst in om me terug in oude leven te begeven. Misschien herval ik, voel ik me nooit echt meer goed?

Dag M,
Ik denk dat dit normaal is. Je bent al maanden 24/24 en 7/7 bezig met jezelf te scannen. Je wil uit deze situatie geraken en zoekt/zocht oplossingen. Hoe voel ik me nu, wat heb ik net gedaan, zijn mijn klachten nu minder, mag ik dit nog doen of dat. werkt de medicatie, heb ik niet teveel gedaan. Het enige wat echt van tel is is jezelf terug op de rails krijgen. Hierdoor vervreemden we een beetje van de rest/buitenwereld. Dit is ook coregulatie.
Ik heb dat gevoel toch. De laatste weken begin ik me wat beter te voelen en begin ik stilletjes aan aan reïntegratie te denken maar het "echte" leven boezemt me angst in. Ga ik dit nog kunnen en wat wil ik nog. Ga ik niet terug hervallen...veel vragen die rondspoken.
Ik hunker naar het, als ik er op terugkijk, zorgeloze leven dat ik lang geleefd heb. Toen dacht ik nog niet zoveel na en deinde ik mee met de stroom en zag wel waar die me bracht. Nu stel ik me over alles vragen (kan ook een midlifecrisis zijn)

Super herkenbaar en vanmorgen met mijn psycholoog besproken om dit ook te gaan doen, wel spannend want mijn terugval zit vooral in de nachten. In de nachten lig ik dan wakker als er teveel prikkels geweest zijn, dat kan mijn zenuwstelsel nog niet goed verwerken en die nachten heb ik juist nodig om te herstellen. Dus ik ga het ook doen, ook wat sporten erbij. Maar succes en ben benieuwd hoe het je afgaat deze nieuwe weg tot volledig herstel.

Heel herkenbaar, en heel mooi hoe M het zegt. Vier je succesjes, hoe klein ook: afgelopen zomer verdroeg ik nog geen half uur terras, nu kan ik makkelijk twee uurtjes in een café afspreken. Ik ben er nog niet, maar uiteindelijk maakt iedereen weer stapjes in de goede richting.

Hoi M, ben je al die tijd alleen thuis geweest en zag je nog wel mensen? Of hoe deed je t qua sociaal contact? Het klinkt alsof dat even stil gelegen heeft en je nu in stapjes weer wilt oppakken?

Dank voor de reacties allemaal,

Ik woon alleen maar heb heel veel steun aan mijn ouders en zusje gehad. Waar ik voor heen aan het begin van mijn herstel meer mensen zag (lees: bang om alleen te zijn), vind ik het lastig om mensen te zien. Zeker omdat ik gewoonweg geen zin meer heb om alles uit te leggen. Het voelt inderdaad aan als je een beetje vervreemd bent van de buitenwereld. Maar ik vind het een goede tip om positieve gedachtes te koppelen aan de sociale momenten. Ik moet mezelf denk ik nog iets meer begrenzen wat betreft de duur van de afspraken. Merk dat 2 uur ongeveer wel max is.

Eigenlijk net toen ik uit viel / het herstel begon kreeg ik ook net een nieuw huis. Het zorgen voor een nieuw fijn thuis heeft ontzettend veel moeite gekost. Is zeker gelukt en ben ik ook trots op.

Kleine aanvulling over de reden van dit bericht. Naasten denken/zeggen vaak: 'Heb je op dag 1 een burn-out, dan moet je op dag 2 bij een psycholoog zitten.'
Daar is dit een reactie op.

Mee eens! Je bent op jezelf aangewezen als in een burn out zit. Je lichaam moet herstellen en dat moet je helemaal zelf en alleen doen

Mooie vergelijking! Belangrijke nuances. Ik denk dat het een middenweg is - psychische hulp is alleen helpend als het de JUISTE psychische hulp is van iemand die het fysieke deel snápt. Ik ben heel erg dankbaar dat ik al zo snel kon starten met mijn therapie, maar ik volgde dan ook ACT (bij een heel goede therapeut die het lichamelijke niet snapte maar wel serieus nam): die therapie is gefocust op acceptatie, op grensbewaking, op dealen met angstgedachten zonder erop in te gaan. Met name dat laatste is precies wat je nodig hebt in de beginfase om nog enigszins tot rust te komen.

Maar ik heb hier gelezen dat veel therapeuten komen met EMDR of CGT of Schematherapie, en dat is helemaal niet helpend in de startfase, zoals jij zo mooi zegt (:

Hoi Eli, ik herken enorm de struggle met huishouden. Ik krijg er niet per se klachten van maar het houdt me in de AAN stand. Ik weet ook niet hoe ik het moet aanpakken: hulp vragen? Schema maken? Elke dag iets of juist meer loslaten? Maar sommige dingen als boodschappen etc komen ook steeds terug, ik lees graag met anderen mee

De onrust is een symptoom van je burnout. Dat heeft niet zozeer met de klusjes te maken als wel met je ziekte an sich. Leren dingen te doen mét onrust, die onrust toelaten zonder dat je er bang voor wordt, daarmee wordt het uiteindelijk beter.

@Ax, zou je dan zeggen wel alle taken te blijven doen? In de eerste fase is namelijk het advies om zo weinig mogelijk te doen. Dus dat maakt dat ik denk om voor sommige dingen wel hulp te vragen en me eerst zelf te richten op eerst fysiek iets aan te sterken en dat lukt minder als ik die door die taken in de AAN stand blijf

Wat heeft de crisisdienst zelf gezegd ?

@Ly dat is echt moeilijk te bepalen zo op afstand. Ik voel jullie lichaam niet natuurlijk, en vooral theoretisch expert haha. Ik weet wel dat het heel belangrijk is om tussendoor ook rust te pakken. En om lief te zijn voor jezelf - de onrust van het klusjes willen doen komt omdat "niks doen" als onveilig is gaan voelen. Dus af en toe juist niks doen met die onrust is essentieel. Toen ik net ziek raakte, kon ik nauwelijks vijf minuten stil zitten of liggen. Nu lig ik regelmatig een halfuur.

Als je al wat verder in het proces bent, kan het ook zijn dat je zenuwstelsel klusjes juist als onveilig is gaan labelen. En dan is het goed om dat af en toe wél te doen. Maar het belangrijkste is echt om alles met compassie voor jezelf te doen.

Ik besef steeds meer dat de onderliggende emoties toelaten belangrijker is dan al dan niet een klein beetje te veel doen. Dat wil ABSOLUUT niet zeggen dat ik vind dat je grenzen moet overschrijden; zeker niet. Die kunnen namelijk alles wel weer versterken. Maar "het juiste" doen zit 'm heel vaak veel meer in hoe je met onrust en angsten en emoties omgaat, dan of je al dan niet een keertje ietsje te veel hebt gedaan. Hoe je daarna weer met die onrust dealt, daar ligt de training in en dát zorgt uiteindelijk voor duurzaam herstel.

Heb je moeite om tot rust te komen, ik doe het volgende: warmte ontspant. Daarom heb ik een rugmatje gekocht wat warm kan worden. Voor de voorkant van m n lichaam gebruik ik de pittezak.
Dan wordt heel je bovenlichaam aangenaam warm. Bij mij helpt het tot rust te komen door de heerlijke warmte. Ik ben al wel 1jaar bezig met herstellen, dus dan leer je ook veel

O ja ik zet ook altijd een koptelefoon op om geluid te dempen.

Ik herken precies wat je zegt, Ly. Mijn vriend doet trouwens ook veel in het huishouden, maar hij geeft aan dat het huishouden solo draaien te veel is en daardoor voel ik de druk om zo snel mogelijk weer mijn helft op te pakken. Dat is overigens niet hoe hij het bedoelt, hoor, maar dat is de druk die ik zelf voel. En Ax, je hebt zeker gelijk. Het hoort erbij en je moet leren hoe om te gaan met die onrust. Maar blegh, het is verschrikkelijk.

Ik ben nogal iemand die houdt van praktische handvatten, haha. Ik ben al veel bezig met therapie en onderliggende angsten en patronen. Maar soms zijn het toch de praktische tips die helpen in het dagelijks leven. Ik ga eens kijken naar zo’n rugmatje, thanks Jacoba! Ik heb ook nog de tip gekregen van iemand gister om tijdens je huishouden te praten! “Nu vouw ik de was even op, eerst het zwarte shirt, dan de blauwe, daarna ….”. Dat ga ik proberen. Misschien houdt het je wat meer in het hier en nu & minder in de aan-stand of rush-stand.

Ik merk zelf wel dat ik van tevoren kan voelen of het huishouden die dag te veel gaat zijn, of niet. Ik kan er alleen niet helemaal de vinger op leggen wat die start-onrust nou is.

@Ly, kan jij ook van tevoren aanvoelen hoe diep je al in de aan-stand zit?

Fysieke ontlading, volgens mij. Ik word ook vaak 's nachts trillend wakker. Dat komt doordat je lijf ner iets meer in de rustmodus komt en dus ontlaadt. Dat braken is ook een reactie van je lichaam op de stress en de ontlading. Heel naar, maar kan er dus bijhoren.
Mocht je het nu elke nacht hebben, dan zou ik even naar de huisarts gaan. Het kan overigens ook gewoon een buikgriep zijn; met een ontregeld zenuwstelsel reageert je lichaam daar ook veel heftiger op.

Hoi Aad,

Ik heb het twee keer gehad. Geen griep of buikgriep.

Het is Ax ;) En dan is het dus ontlading en spanning

Hoi Aad,

Ik heb het twee keer gehad. Geen griep of buikgriep.

Ik had in het begin van m’n burn-out ook dat ik geregeld moest braken (zonder ziek zijn). Bij mij nam het op den duur af en nu al meer dan een jaar niet overgegeven. Hoop dat het bij jou ook meer tot rust zal komen. Sterkte!

Het trillen kan ontlading zijn van de spanning

Het braken herken ik niet, maar zelf ben ik een tijdje erg misselijk geweest door de constante spanning die dus zorgde dat de doorbloeding naar m’n darmen verslechterde. Zelf had ik ook altijd koude handen en voeten. Als jij hier iets van herkent, komt het gewoon door overmatige spanning/angst.

Herkenbaar!

Mijn lichaam trilt ook uit het niets dit kan inderdaad een paniek aanval zijn. Die zijn er in allerlei soorten en maten :)

Ik heb dit ook. Het stopt bij de misselijkheid. Wat helpt voor mij is een stress relief oefening doen elke dag. Ik doe die van nick de waard op youtubr. Mijn lichaam gaat trillen als de malle

Isabel, dat komt doordat je zenuwstelsel weer meer in de "aan" stand staat. Dan heb je hogere cortisol waarden en kun je dingen doen op adrenaline. Die hevige paniek heeft ervoor gezorgd dat je zenuwstelsel weer meer verkrampt is geraakt.
Houdt die rustmomenten erin. Daarmee leer je je lichaam weer dat het rust mag pakken, ook al lukt het niet. Probeer (hoe moeilijk ook) in het moment te leven en je klachten toe te laten zoals ze nu zijn, zonder ertegen te vechten. Dat geldt ook voor angst en onrust. Dat is namelijk ook wat je zenuwstelsel leert weer te switchen naar de rust. En dan komt die moeheid uiteindelijk weer - en dan kun je weer energie opbouwen.

Wat heeft de crisis dienst zelf gezegd?

Ja beetje lang verhaal maar kort gezegd; Dat ik meer moest doen, en dat ervoor zou zorgen dat ik minder moe zou worden en mij meer moest blootstellen aan prikkels. Ik had namelijk veel last van geluid en licht, maar dat is nu gelukkig minder omdat ik dus inderdaad meer blootstelling aan prikkels heb gehad en dat nu ook doe. Dus daar hebben ze wel mee geholpen.

He isabel, ik heb al vaker wat stukjes gezien en ik heb het idee dat de instorting in sept juist “positief” is. Ik heb dit zelf ook zo gehad, wss was toen de adrenaline eindelijk weggezakt en merkte je pas hoe moe je was. Dat je nu weer zo onrust bent is echt een teken dat je weer in de stress staat. Ik kon ook bijna niet tegen prikkels. Dit laat dan juist zien hoe kwetsbaar je zenuwstelsel nog is. Dit wordt langzaam beter vooral veel rusten. Mijn tip: stop echt met zo veel van jezelf te vragen en naar je lichaam luisteren. Als iets niet gaat gaat het niet. Je bent in deze BO gekomen door altijd over je grenzen te gaan, hier kom je weer uit door daarmee te stoppen. Liefs mede burnie (20 jaar)

He isabel, ik heb al vaker wat stukjes gezien en ik heb het idee dat de instorting in sept juist “positief” is. Ik heb dit zelf ook zo gehad, wss was toen de adrenaline eindelijk weggezakt en merkte je pas hoe moe je was. Dat je nu weer zo onrust bent is echt een teken dat je weer in de stress staat. Ik kon ook bijna niet tegen prikkels. Dit laat dan juist zien hoe kwetsbaar je zenuwstelsel nog is. Dit wordt langzaam beter vooral veel rusten. Mijn tip: stop echt met zo veel van jezelf te vragen en naar je lichaam luisteren. Als iets niet gaat gaat het niet. Je bent in deze BO gekomen door altijd over je grenzen te gaan, hier kom je weer uit door daarmee te stoppen. Liefs mede burnie (20 jaar)

Ik ben ook in een keer ingestort en merkte toen pas hoe moe ik was heel veel geslapen toen een week lang als ik naar de wc ging was ik dood op en viel ik weer in slaap ik denk dat dat mijn instort moment is geweest ik ben nu wel een jaar verder en de moe heid is weg maar nog veel last van andere klachten en moet nog steeds heel rustig aan doen ben bang voor een terug val en weer opnieuw alles moeten beginnen maar we blijven positief en me psycholoog zegt ook dat zo een instort moment niet snel twee keer gebeurd als je daarna veel rust momenten neemt

Ik ben ook in een keer ingestort en merkte toen pas hoe moe ik was heel veel geslapen toen een week lang als ik naar de wc ging was ik dood op en viel ik weer in slaap ik denk dat dat mijn instort moment is geweest ik ben nu wel een jaar verder en de moe heid is weg maar nog veel last van andere klachten en moet nog steeds heel rustig aan doen ben bang voor een terug val en weer opnieuw alles moeten beginnen maar we blijven positief en me psycholoog zegt ook dat zo een instort moment niet snel twee keer gebeurd als je daarna veel rust momenten neemt monique

Hey Isabel,

Ik denk (wat je zelf ook eigenlijk al schrijft, en anderen hierboven ook) dat je extreem onder de cortisol en adrenaline zit en je daardoor nu goed voelt. Maar eigenlijk niet echt goed natuurlijk want dat je niet slaapt is en rusten niet lukt, is wel een duidelijk teken.
Als ik jou was zou ik heel erg gaan vertragen. Maak al je bewegingen kalm en rustig, praat langzaam, doe heel weinig maar wel fijne dingen zoals rustig wandelen (door de sneeuw :)) en dingen in huis. Dan neemt de adrenaline weer af en ga je voelen hoe het echt met je is.
Waarschijnlijk komt de moeheid dan terug. Hopelijk lukt het je om daar dan positief naar te kijken: je bent dan weer in contact met je lijf dus dat is juist goed. Vanuit die moeheid kun je voorzichtig en in kleine stappen weer verder gaan met herstellen.
Sterkte!

Hi Isabel,

Bij de crisisdienst zijn de hulpverleners niet gespecialiseerd in een burn-out. Net als vele psychologen zijn die hulpverleners bijna allemaal gespecialiseerd zijn in specifieke psychische problematiek terwijl een burn-out meer een mind-body “probleem” is (en ja, daar kan zeker psychische problematiek onderliggend zijn).

Dus de tip van de crisisdienst om “meer te ondernemen” lijkt me niet helemaal passend, maar begrijp ik als ik vanuit hun kennis kijk. Heb je ook hulp van andere soort hulpverleners? Bijvoorbeeld een psychosomatisch fysiotherapeut of een ergotherapeut. Er zijn ook nog andere soorten hulpverlening die veel kunnen helpen met de mind-body samenwerking dan standaard GGZ hulpverlening.

Luister in ieder geval niet naar de tip om meer te ondernemen ❤️ Ik sluit me aan bij M boven mij! En probeer aan je omgeving uit te leggen hoe naar dit voor je voelt. Dat er een omslagpunt is geweest en dat je dit ervaart als een hele moeilijke periode, terwijl iedereen juist denkt dat het beter met je gaat. En vertrouw erop dat deze instorting uiteindelijk je helpt in de weg naar een fijner leven, alhoewel het nu heel hobbelig is 🫶🏼

Dankjewel voor jullie lieve reacties en tips❤️ @M Ik zal idd proberen te vertragen en kijken wat er dan gebeurt. Ik ben ook wel voornamelijk thuis rustig aan het lezen, puzzelen etc. Ik denk ook dat uiteindelijk m’n lichaam vanzelf weer zakt in de moeheid. En dat ik maar moet accepteren dat dit nu maar even m’n klachten zijn.

Side note ook: ik ben ook aan het afbouwen van een antipsychoticum ; dus misschien dat daardoor het niet slapen ook nog erger is? Ik weet niet of mensen daar ervaring mee hebben?

@eli En verder heb ik een ergotherapeut en psychosomatisch fysiotherapeut, dit moest ik ook verplicht doen van de crisisdienst. Maar tot nu toe wil de psychosomatisch fysio voornamelijk eigenlijk kracht opbouwen… omdat het dus zo “goed” gaat. Heb wel aangegeven dat ik het niet vertrouw en raar vind en mij heel onrustig voel. Daarvoor doen we ook ontspanningsoefeningen. Maar ze zegt dat ze wil focussen uiteindelijk op conditie opbouwen en kracht. Vind dat een beetje eng… voornamelijk omdat ik dus idd ook denk dat ik steeds vermoeider weer zal worden en daar ook de ruimte voor wil hebben.

Wat voor medicatie heb je gekregen bij de crisis?
Dit klinkt als ontwenning?

Ja 15 mg aripiprazol (een antipsychoticum) daarvan ben ik nu ook aan het afbouwen. Zit op 7,5 nu. En ik slik ook nog citalopram maar dat is t zelfde gebleven

Heb je lorazepam of iets op de crisis gehad?

Ja af en toe diazepam of lorazepam tegen de angst/ paniekaanvallen. Denk eens in de 3 dagen

Wat gek dat je psychosomatisch fysio zo gericht is op conditie en kracht opbouwen. Mijn ervaringen zijn daarin heel anders; bij mijn psychsomatisch fysio ging het juist om rust nemen en enkel matige intensiteit doen zoals wandelen in een rustige omgeving. Kortom: luister goed naar je lichaam, soms moet je adviezen van de zorg met een korreltje zout nemen 🧂

Veel antipsychotica maken je wat duf. Daardoor slaap je over het algemeen (uitzonderingen daargelaten) ook beter als je een antipsychoticum slikt. Tijdens en na de afbouw is het logisch dat slapen wat vermoeilijkt, omdat de bijwerking van die dufheid/slaperigheid er dan ook niet meer is. Je neurotransmitter-huishouding moet op zo’n moment schakelen en dat kan dan ook weer leiden tot extra onrust. Ik kreeg een burn-out na mijn afbouw van mijn medicijnen (antipsychoticum en een antidepressivum), omdat ik de onrust in mijn lichaam negeerde die er ontstond. Ik had altijd een druk leven en de combinatie van mijn drukke leven met een afbouw heeft mijn zenuwstelsel compleet overhoop gegooid. Door mijn eigen ervaring heb ik gemerkt hoe intens een afbouw kan zijn (ook al gaat het maar om een lage dosering en doe je de afbouw heel langzaam en onder begeleiding). Onderschat het niet, want het is super belangrijk om veel te rusten en veel veiligheid op te zoeken in zo’n periode. ❤️

Dus kort; ja, de afbouw kan zeker met je klachten te maken hebben!

Ik herken dit ook als afbouw klachten
Pas goed op je zelf en vertragen inderdaad
Heb je een verzwarings deken die kan goed helpen

Gaat echt goed komen en weer zakken

Hoi allemaal, we zijn weer een maand verder en wilde even graag een berichtje plaatsen. Het slapen gaat inmiddels beter. Ik slaap 9 uur ongeveer met wel 2/3 keer wakker worden in de nacht maar val dan daarna meestal weer gelijk in slaap. Ook nachtmerries zijn minder. Echter is het “niet moe worden” nog steeds aanwezig, maar dus niet persee op een fijne manier. Het lijkt echt magie en ik snap er niks van. Ik forceer mezelf wel rust te nemen, maar dus niet omdat mijn lichaam het echt wil. Ook bij meditaties vind ik zakken in de rust nog moeilijk. Echter vroeg ik me af of dit nog steeds adrenaline kan zijn? Kan dat zo lang aanhouden?

Of kan het zijn dat ik toch afgelopen maanden mn batterij heb opgeladen en nu meer aankan. Ik heb nog wel last van een zwaar lichaam, pijnlijke benen, niet lang rechtop kunnen zitten, overprikkeling bij boeken lezen en gesprekken en voornamelijk een soort verkramping. Mijn lichaam voelt gewoon heel verkrampt aan, maar niet persee gespannen. Het is heel gek. Ik ben ook nog steeds bezig met de afbouw van antipsychoticum. Zit nu op 2,5 mg, dus zit zijn de laatste loodjes.

Soms denk ik ook van wat was dan afgelopen anderhalfjaar, die extreme moeheid… Dat kan toch niet zomaar wegzijn? Of was het dan nooit een burn-out maar wat anders?? Ik heb zoveel vragen en wil het zo graag begrijpen…

Maar omdat ik nu al 1,5 maand dus niet echt moe ben en merk dat ik me zo erg verveel, zit ik te denken aan vrijwilligerswerk beginnen. Echter vind ik het eng want wat als ik wel weer moe word of dit juist de verkramping van m’n lichaam erger maakt.. Wat denken jullie?

Sorry veel vragen dit… Hoop op een reactie en hoor graag wat jullie denken 🌻

Hey Isabel,
Neem je medicatie dan?
Ik vind het wel leuk om te horen dat je terug kan slapen!
Dat is al een hele opluchting. Ik ben nog steeds oververmoeid en hersenmist. Acute gedachten die blijven aan staan enzo.
Heel onrustig en bij wakker worden een vies gevoel.
Ik denk dat je even gewoon alles moet overlaten een dat niet moe zijn, en lekker weten dat je wel goed kan slapen. Want dat is bij mij het grootse probleem op het moment.

Slaap ook heel slecht!
Moe opstaan last van buik hersenmist!

Kort antwoord; ja het kan nog steeds adrenaline zijn. Je lichaam komt in de nacht meer in de rust en dat is fijn, vooral koesteren. Maar blijf overdag die rustpauzes nemen. Dat gaat uiteindelijk zorgen dat je ook overdag meer rust weet te krijgen.

Hi Isabel,

Dit is een beetje een late reactie, maar ik dacht misschien heb je er wat aan.

Je zit waarschijnlijk nu in je reserve batterij, waardoor je je onrustig voelt en de moeheid verdwenen is. Ik weet niet of je het concept van je reserve batterij kent, maar bij behandelhulp . nl kun je een goeie uitleg video erover vinden die ‘herstel van overbelasting’ heet als je helemaal naar beneden scrolt.

Ik had vorig jaar juni ook het gevoel dat mijn burnout ‘hersteld’ was omdat ik zoveel meer kon en niet moe was. Toen zei m’n psycholoog tegen mij dat ik te weinig deed, en ging ik veel meer doen (yikes). Je gaat juist vooruit als je vermoeid bent. Nu ben ik verder op weg dankzij een website van een coach (burnouteindelijkbegrepen . nl) te ontdekken. Ik raad zijn site enorm aan. In zijn artikelen kun je ook de fases van burnout herstel vinden waardoor je handvatten kunt hebben op wat je kunt doen per fase.

Ik zit niet meer vaak op deze site dus ik zie reacties niet snel enzo, maar ik wilde alleen eventjes dit sturen 💕 Hoop dat je er wat aan hebt.

Hi Isabel,
Ik kan me voorstellen dat je je zorgen maakt. Kleine disclaimer, ik ben geen expert dus wat hiervolgt is mijn mening vanuit persoonlijke studie en ervaring.
Kort gezegd: Jup, dit lijkt op fight or flight. Flight, om precies te zijn, het lichaam en de geest die de hele tijd in beweging wil blijven, de onrust, het niet kunnen slapen. Je voelt het zelf ook aan: dat is niet hoe herstel eruit ziet. Als je hersteld was zou je kunnen slapen.
Ik kan me voorstellen dat dit je angst inboezemt.
Je lichaam kan dit niet eindeloos volhouden, dus vroeg of laat gaat de moeheid terugkomen. Ik zou je aanraden om het voor die tijd heel voorzichtig aan te doen met je "energie" als dat je lukt: wandelingen en afspraken kort houden, zoveel mogelijk blijven rusten als het lukt.
Succes! Ook dit gaat weer veranderen!!

"Verbinding verbroken" ook zeker eens lezen. Over AD

De kracht van het nu, Eckhart Tolle

Sterrenstof zijn wij, Margot Brouwer

Bewustwording en zingeving !!

The Let Them Theory van Mel Robbins.

Voluit leven - Ernst Bohlmeijer en Monique Hulsbergen
vond ik een fijn en goed boek over mindfulness en ACT

De moed van imperfectie - Brené Brown
heb ik ook veel aan gehad (over leren loslaten van stress en perfectionisme)

Verder heb ik veel van je lijst en de reacties ook gelezen. Leuk en fijn om deze tips met elkaar te delen

@Anoniem Voluit Leven heb ik ook in huis ja! Een wat serieuzere stijl dan het boek van Gijs Jansen, maar uiteindelijk net zozeer helpend :)

@ Ax, lees je ook weleens gewone boeken, zoals bv een roman om lekker te ontspannen? Over de kop van brankele Frank gelezen, heel technisch, maar gelukkig ook met humor geschreven. Lang over gedaan omdat lezen moeizaam gaat. Voor mij voorlopig boeken die lekker weglezen. Ben allang blij dat dit lukt.

@Ax helemaal mee eens ja. Gijs Jansen las ik als eerst en daarna Voluit leven (en die laatste vind ik juist wel prettig, die schrijfstijl) :)

@Burnie ja hoor! Bovenstaande boeken zijn het resultaat van ruim 2 jaar ziekte, ik lees voor het slapengaan (en soms overdag) altijd rustgevende fictie ;) Juist om niet alleen maar bezig te zijn met mijn ziekte. Ik heb het geluk dat lezen me eigenlijk altijd wel is gelukt, luisterboeken zijn met mijn ADHD nogal lastig om op te focussen (net als podcasts).

Merk alleen dat ik op dit moment wel behoefte heb aan een beetje begeleiding op lichamelijk gebied, omdat ik in een nieuwe fase van mijn herstel zit waarin ik eigenlijk de hele dag door heel vaak moet ontladen. Letterlijk, fysiek ontladen - soms begin ik te trillen en soms begin ik spontaan te huilen als de spanningsopbouw te groot is. Daarom nu op advies van een lotgenootje (die zelf psycholoog is) begonnen in "De tijger ontwaakt", omdat dat echt gaat over de fysieke kant van trauma en stress, en somatische oefeningen geeft.

@Cees, heb je echt zo die fases doorlopen van het boek de burnout reset? Hoe was je ervaring daarmee?

Hoi Ly,
In het begin niet. Ik liet mij leiden door de Arboarts. Die gaf mij het advies om dingen te doen waar ik energie van kreeg. hij gaf het voorbeeld van als iemand tegen een boksbal wilde rammen hij dat moest doen. Ik ben toen meer gaan golfen en ben vervolgens ook 3 weken op vakantie gegaan naar Japan. Je raadt het al, daarna kreeg een mega klap toen ik thuis kwam. Dat was dus een volkomen verkeerd advies van die arts.
Je moet dus juist in de eerste fase zo weinig mogelijk doen. Je hersenen moeten tot rust komen. Ik ben toen wat gaan wandelen, puzzelen, yoga, rustige muziek luisteren, veel rusten en beetje lezen. Geen social media, PC of tv. Dit heb ik een aantal maanden vol gehouden. Ik merkte dat dit bij mij echt hielp. Mijn hersenen en dus mijn gedachten werden eindelijk wat rustiger (met af en toe nog wel een dip).
Daarna ben ik langzamerhand weer wat meer gaan doen. Zeg maar de fase van herstel. Dat heb ik echt heel rustig opgebouwd. Volgens mij iets van een 3/4 jaar. Daarna ben ik pas weer voorzichtig gaan werken. Ik zit nu dan ook op 3 x 4 uur. Soms doe ik meer en soms minder als ik mij slechter voel.
Het gaat dus met horte en stoten (die balans he)

@cees, dankjewel voor je reactie. Hoe lang duurde bij jou die fase van zo weinig doen?

Jee Cees, hier ook iemand die 35 jaar voor dezelfde werkgever heeft gewerkt. Ik ben een jaartje eerder dan jij uitgevallen. Dacht nog scary zeg toen jij dit ook nog eens verderop in jouw verhaal gebruikte. Bedankt voor het delen en succes ook voor jou en iedereen hier.in 2026.

Jee Cees, hier ook iemand die 35 jaar voor dezelfde werkgever heeft gewerkt. Ik ben een jaartje eerder dan jij uitgevallen. Dacht nog scary zeg toen jij dit ook nog eens verderop in jouw verhaal gebruikte. Bedankt voor het delen en succes ook voor jou en iedereen hier.in 2026.

Jee Cees, hier ook iemand die 35 jaar voor dezelfde werkgever heeft gewerkt. Ik ben een jaartje eerder dan jij uitgevallen. Dacht nog scary zeg toen jij dit ook nog eens verderop in jouw verhaal gebruikte. Bedankt voor het delen en succes ook voor jou en iedereen hier in 2026.

Dat was toch wel iets van 2-3 maanden

@Cees, dankje voor je reactie! Hoe deed je het qua sociaal contact? Wel whatsapp bijv? bezoek? wel niet/even geen mensen zien? Ik woon alleen en vind dat een grote uitdaging

Sorry Cees, de button plaats reactie deed het niet en nu staat mijn reactie er toch en x3. Jammer dat je dit niet zelf kan verwijderen, was niet de bedoeling in ieder geval.