Burnout ervaringen

Ja, het is mij wat allemaal, ik slaap ook weinig door aanhoudende gedachten. En ik ben zo oververmoeid, zo moe! Accepteren lukt niet meer door geen filter te hebben. Geheugen zeer kort en heel verward. Is een hele pakket!

Ik ken dit gevoel. Hoelang zit je nu in BO? Ik heb zelf na 5 maanden nog steeds slapeloze nachten (of max 3 uur) en ben zeer benieuwd of dat erbij hoort of dat dit bij het verloop van een BO normaal is

ik nu pas 2 maand, alhoewel ik eigenlijk vorig jaar oktober al klachten kreeg maar die ik toeschreef aan de gestarte medicatie voor osteoporose
ja die slapeloosheid is erg he...overdag rust ik wel vaak in de stoel maar slaap dan helaas ook niet, in bed val ik vaak meteen in slaap en schiet dan na anderhalf uur wakker, en toch voel ik mij op dat moment dan fit...maar eenmaal op slaat meteen de vermoeidheid toe
gister voelde ik mij zo goed en kon zelfs even een half uurtje bij iemand op bezoek

Hoi! Dit had ik ook, alsof je benen elastiek zijn. Dit ging vanzelf over. Maar ik had ook erge ijzertekort (ferritine). Dus het een versterkte het ander.

Hoi anoniem, hier ook een behoorlijke fwrritine tekort alleen de huisarts zegt als je hb goed is maakt het niet uit. Wat heb jij gedaan om de ferritine beter te maken?

Dat maakt zeker wel uit. Luister eens de huisarts podcast op Spotify. “Maak kennis met je blinde vlek over ijzergebrek”

Ik had een Ferritine van 9, maar met medicijnen schoot het niet op, kan wel jaar duren voordat het op peil is. Uiteindelijk heb ik geopperd om een ijzerinfuus (ferinject) en binnen 3 maanden was het weer goed!

Ja helaas wel

Jep, helaas. Van stress wordt je immuunsysteem slechter, dus vang je alles mee

Hier ook. Twee kleine kinderen op de opvang, helpt ook niet mee met alle virusjes. Huisarts wilde bloedprikken op vitamine D, omdat hij ziet dat veel mensen met burn-out laag zitten op dat gebied. En ja, ook ik had/heb een extreem tekort. Nu stootkuur. Wellicht voor anderen ook iets om op te letten.

Hier ook. Twee kleine kinderen op de opvang, helpt ook niet mee met alle virusjes. Huisarts wilde bloedprikken op vitamine D, omdat hij ziet dat veel mensen met burn-out laag zitten op dat gebied. En ja, ook ik had/heb een extreem tekort. Nu stootkuur. Wellicht voor anderen ook iets om op te letten.

Inderdaad mijn vitamine d was ook extreem laag totdat je t op een goed niveau krijgt kost ook tijd helaas..

Volgens mij hetzelfde als WW, de eerste twee maanden 75% en vervolgens 70%. Deze maanden gaan ook af van je opgebouwde ww maanden.

Volgens mij hetzelfde als WW, de eerste twee maanden 75% en vervolgens 70%. Deze maanden gaan ook af van je opgebouwde ww maanden.

70% van je salaris, maar wel van het salaris van het jaar voordat je ziekgemeld werd.

En is dat echt zo? Dat deze wachttijd al van je opgebouwde ww-maanden afgaat? Is er iemand hier, die de keuring al heeft gehad en daarna in de ww is gekomen en hier ervaring mee heeft?

Het opgebouwde recht door dienstjaren aan eventueel WW is hetzelfde als WIA. Dus je bent werkloos, of je komt in de wia (boven de 35% AO) of je komt in de ww (onder de 35% AO).

Dus als jij recht heb op 12 maanden ww, maar je komt in de wia, dan krijg je dus 12 maanden wia. Na die 12 maanden wia krijg je een loonaanvullende of een vervolguitkering.

De hoogte van het voorschot is 70% van het loon van het jaar voordat je ziek werd. Zodra de wia wordt toegekend krijg je met terugwerkende kracht nog 2x 5% van dat loon. Want wia is de eerste 2 maanden 75% en daarna 70%.

Bedankt voor de antwoorden! En wat als je maar drie maanden ww hebt? De wachttijden zijn rond de 6 maanden dacht ik dus wat zou je kunnen verwachten in die overige drie maanden?

Dat maakt het een stuk complexer. Wat ik in ieder geval weet. Stel dat je na de wachttijd krijgt te horen dat je wia is afgewezen, dan hoef je het verkregen geld van de wachttijd niet terug te betalen.

Je wia maanden zijn gelijk aan ww maanden en die tellen inderdaad al vanaf de wachttijd.

Pin me op dit volgende stukje niet 100% vast. Je zou het uwv kunnen bellen om dit na te vragen. Maar let op, zelfs met het uwv zegt iedereen wat anders. Als je rechtsbijstand hebt voor werk & inkomen dan zou ik die bellen om je bij te staan

Mocht je wia zijn toegekend na 6 maanden wachttijd, dan zijn je wia maanden op basis van dienstjaren eigenlijk meteen op.
Dat betekent dat je dan na de wachttijd en toekenning wia meteen in de vervolguitkering of loonaanvullende uitkering komt.

De vervolguitkering is een percentage van het sociaal minimum, en wordt dan aangevuld vanuit de toeslagenwet tot ik dacht zon 1300 euro bruto per maand.

De loonaanvullende uitkering krijg je als je weer minstens 50% verdient van je restverdiencapaciteit. Je restverdiencapaciteit wordt vastgesteld tijdens de wia. Dat is vaak een stuk(je) lager dan dat je verdiende bij je huidige werkgever.
En daar dien je dus weer 50% van te verdienen, zodra je die drempel bereikt wordt je aangevuld vanuit het uwv tot de restverdiencapaciteit.

Succes!

Mijn voorschot is een percentage (70% geloof ik) van mijn salaris van moment van uitval. Netto valt dit lager uit door een gebrek aan arbeidskorting wat je wel krijgt dat je werkt.

Hi, heb ik ook last van. Vooral 's nachts of wanneer ik opeens zonder dat ik het aan voel komen te ver over mijn grens ben gegaan.

Hoi lieve kamillethee! Eerder zag ik al je bericht over het afbouwen van de citalopram, heel dapper van je! Hoe gaat het verder met je in je herstel?

Ik heb vaak het idee dat wij een beetje gelijk oplopen. Thuis sinds dec’ 24, rond feb’ 25 citalopram opgebouwd en ook ik heb inmiddels een groot deel van die medicatie niet afgebouwd. Zelf heb ik geen ptss maar vermoedelijk wel een angststoornis die ook als rode draad door mijn leven loopt en herstel bemoeilijkt. Al noem ik het zelf liever geen stoornis, maar hokjes horen nou eenmaal thuis in deze maatschappij. De burn out is zeker niet meer zo rauw en donker als in het begin, maar echte veiligheid en daarmee volledige ontspanning vind ik nog altijd moeilijk. Al vraag ik mij steeds meer af of dat er überhaupt ooit is geweest.

Geen proces en mens is hetzelfde, maar soms voelt het wat minder alleen als je vergelijkbare verhalen tegenkomt. Wanneer mag je starten met een behandeling?

Veel liefs!

Hey kamillethee, ik heb complex trauma, en voor mij helpt het juist om niet teveel daar over na te denken en het te zien als een zenuwstelsel blessure. Uiteindelijk is voor iedereen hier het doel hetzelfde, veiligheid en rust, maar als je trauma hebt is het misschien lastiger alleen het helpt mij om het juist allemaal onder de label ontregeling te plaatsen. Het helpt alleen wel om te weten waardoor het komt en hoe dat in zijn werk gaat qua cptsd.

Hoi lieve Blue,

Dankjewel voor je fijne reactie. Ja dat klopt, ik ben aan het afbouwen. Nog twee weken een kwart tablet en dan ga ik proberen te stoppen. Op dit moment heb ik niet echt meer duidelijke klachten, het voelt vooral anders. Met de volledige dosering sliep ik bijvoorbeeld iets beter, maar was ik ook sneller overprikkeld.

Qua herstel mag ik echt niet klagen: mijn lichamelijke klachten herstellen goed. Alleen herstel je helaas niet van alles tegelijk, dat merk ik ook.

En ja, je hebt gelijk — wij lopen inderdaad behoorlijk gelijk op. Ik ben ook thuis sinds okt/nov ’24 en gestart met AD eind jan/begin feb ’25. Dat maakt het ergens herkenbaar.

Wat je schrijft over hokjes en ‘stoornis’ herken ik ook heel erg. Zo kijk ik er zelf ook naar. Ik ben wel benieuwd: wat merk jij dat jouw herstel vooral bemoeilijkt?

Het begin was bij mij ook rauw en donker. Dat gevoel herken ik heel goed. Wat JSP zo mooi benoemde over een soort ‘blessure’ van het zenuwstelsel, zo ervaar ik het ook. Mijn zenuwstelsel staat vrij scherp afgesteld op gevaar, waardoor ik me sneller onveilig voel en moeite heb met ontspannen. Gelukkig zijn er inmiddels ook momenten waarop ik wél kan zakken, landen en me veilig voel.

Maar door stress — waar we helaas niet helemaal aan ontkomen — schiet ik sneller richting mijn plafond. En er zijn ook ingewikkelde triggers die me ineens onveilig laten voelen, met angst en paniek als gevolg. Het voelt soms zo onlogisch allemaal. Die vraag die jij stelt, of dat gevoel van veiligheid er ooit echt is geweest… die heb ik mezelf de afgelopen maanden ook gesteld. En het eerlijke antwoord is bij mij ook: nee, helaas niet.

En toch: woorden van herkenning en erkenning zijn wel degelijk helpend en helend. Dus dank daarvoor. Wat betreft behandeling: ik sta helaas al heel lang op de wachtlijst. Ze verwachten nu ongeveer 18 maanden wachttijd…

Ik wil misschien ook een reintegratie stapje gaan maken. Gewoon iets kleins met het vertrouwen en de veiligheid dat ik mag aangeven als het niet gaat. Door negatieve ervaringen bij mijn vorige werkgever is dit een zeer grote onveilige trigger voor mij. Dus ik twijfel en eigenlijk ook iedereen om mij heen.

Lieve groet!

Hey JSP, dankjewel voor het delen. Ik vind het heel helpend hoe jij het beschrijft als een ‘zenuwstelsel-blessure’. Zo kijk ik er zelf eigenlijk ook steeds meer naar. Het haalt er voor mij wat lading en oordeel vanaf en maakt het concreter en zachter.

Wat je zegt over het onder ‘ontregeling’ plaatsen herken ik ook. Het helpt om te weten waar het vandaan komt en hoe het werkt, maar ik merk dat ik er niet te veel in wil blijven hangen. Uiteindelijk gaat het inderdaad voor ons allemaal om veiligheid en rust.

Fijn om jouw perspectief te lezen, dat helpt me weer om er net iets anders naar te kijken. Dank daarvoor.

Ben jij aan het werk of nog aan het herstellen? Ben benieuwd naar jouw ervaringen op dit gebied.

Groetjes!

Hey kamillethee,

Ik ben nog aan het herstellen, gaat wel langzaam aan beter. Maar nog erg bezig met mezelf en me herstel, en daarnaast gewoon nog wat leuke dingen te doen. Jij?

Wat je schrijft klinkt erg herkenbaar allemaal! Het is af en toe het weten dat je niet alleen door dit proces heen gaat, wat het iets dragelijker maakt! Ik ben benieuwd hoe het voor je gaat zijn als je helemaal bent afgebouwd. Klopt het dat je van 10 mg afkomt?

Zelf ben ik destijds meteen aan 20 mg gezet wat heel erg heftig was. Ik ben nu een aantal weken stabiel op 12 mg. Met stapjes van 2 mg heb ik heel voorzichtig afgebouwd omdat ik het erg spannend vond. Wat ik nu vooral merk is dat mijn eigen emoties weer terug zijn. Op 20 mg ging alles vaak langs mij heen. En het voelt echt alsof ik nu weer een stukje van mezelf terug heb wat erg fijn is. Vermoedelijk was de dosis veel te hoog voor mijn gevoelige systeem. Tevens heb ik wel nog meer last van overprikkeling, slaap lijkt soms iets beter, mijn grenzen lijken nog beperkter en als ik teveel doe heb ik dagen waarop ik mij echt voel overreden door een vrachtwagen. Mijn lichaam voelt dan heel zwaar en moe. Door al die gemixte signalen vind ik het moeilijk om te bepalen of ik verder zal gaan met afbouwen. Ik kijk het daarom nu een tijdje aan, komt herstel op gang dan laat ik het zo en anders denk ik toch verder.

Wat knap dat je al aan reïntegreren denkt! Heb jij al dagen/ momenten waarop je helemaal klachten vrij bent? Lukt het je al om leuke dingen te ondernemen?

En inderdaad erg mooi gezegd door Jsp. Zoals jij het zelf omschrijft, veel scherper staan afgesteld, dat is ook hoe ik het ervaar. Het is bij mij zelfs zo ingewikkeld dat beweging al vaak te veel activerend is. Dus ik ben echt gebonden aan liggen. Het snel tegen het plafond zitten herken ik ook heel erg. Daarnaast zie ik bijna in elk contact triggers. Met iemand een gesprek voeren zonder totaal overbelast te raken kan ik niet, hoe zit dat bij jou?

En jeetje, 18 maanden wat een eind! Is dat via de reguliere ggz? Zelf heb ik vrij in het begin al met een psycholoog van de ggz gesproken en later nog een psychosomatisch therapeut. Maar echt veel baat heb ik er niet bij gehad. Ik vind het moeilijk om echt goede hulp te vinden. En omdat ik op dit moment zo overbelast raak van dergelijke gesprekken kies ik er nu bewust voor om het even te laten. Vooral in het begin van dit traject luisterde ik vooral naar de dokter etc. Maar ik leer nu dat ik ook goed naar mijn eigen gevoel mag luisteren en mijn eigen pad mag kiezen. Ondanks dat men er wellicht andere ideeën over heeft.

Dankjewel voor je uitgebreide en open reactie Blue. Echt heel fijn. Wat je schrijft voelt heel herkenbaar en het helpt inderdaad om te weten dat je niet alleen bent in dit proces — want ik vind het eerlijk gezegd een pittig proces.

Ja klopt, ik kom van 10 mg af. Nu nog twee weken een kwart en dan wil ik proberen te stoppen. Het afbouwen voelt tot nu toe oké, maar wel anders. Op de hogere dosis sliep ik iets beter, maar was ik ook sneller overprikkeld en emotioneel afgevlakt. Ik ervoer minder emoties, ook de fijne. Gek genoeg voel ik me nu weer meer mezelf, wat soms prettig is en soms ook lastig. Dat stukje van jezelf terug voelen wat jij beschrijft herken ik dus heel erg.

Wat je schrijft over die gemixte signalen snap ik goed. Dat maakt keuzes rondom afbouwen zo ingewikkeld, zeker met een gevoelig zenuwstelsel. Bij mij speelt dat niet alleen door de afbouw, maar ook door triggers. Ik vind het heel wijs hoe jij beschrijft dat je het nu aankijkt en afstemt op je lichaam, in plaats van koste wat kost doorzetten. Als het bij mij niet gaat, ga ik bijvoorbeeld gewoon weer terug naar 5 mg — dat voelt ook oké.

Wat betreft re-integreren: het is nog echt pril en heel voorzichtig. Ik heb het uitgesproken bij de bedrijfsarts, maar het gesprek riep wel een trauma-reactie op en raakte diepe onveiligheid. Tegelijk voelde zij wel veilig voor mij. Ik heb soms momenten waarop ik me relatief rustig of oké voel, maar echt klachtenvrij ben ik absoluut niet.

Leuke dingen kunnen soms wel, maar klein en goed doseren is nog echt een must. Mijn systeem staat snel “aan” door verschillende triggers. Ik besef dat dit waarschijnlijk altijd een gevoelig punt zal blijven, en de zoektocht is vooral: hoe ga ik ermee om? Wandelen helpt me soms, maar ook daar zit een grens. Sporten lukt nog niet; daar word ik echt ziek van. Zelfs leuke stress kan te veel zijn.

Triggers in contact herken ik ook. Gesprekken kosten me veel energie en kunnen me snel over mijn plafond duwen, vooral als er iets onveiligs wordt geraakt. Daarom kies ik nu heel bewust waar en met wie. En eerlijk: soms heb ik er ook gewoon geen zin in.

Die 18 maanden wachttijd is voor specialistische GGZ. Het voelt echt absurd lang. Ik herken ook wat je schrijft over hulp: ik heb ervaren dat niet alles helpend is en dat gesprekken soms meer kosten dan ze opleveren. Daar ben ik voorlopig mee gestopt.

Wat je zegt over leren luisteren naar je eigen gevoel raakt me, want dat is iets wat ik ook steeds meer probeer te doen — zelfs als anderen, familie of vrienden, daar iets van vinden.

Dankjewel voor je openheid en je woorden. Het voelt fijn en verbindend om zo ervaringen te kunnen delen.

Hee kamillethee,

Sinds eind 2024 zit ik in een burn-out en ben ik gestart met citalopram. Ik slik nu nog steeds 20 mg. Het dempt mijn angstklachten, maar ik voel me ook vlakker en minder mezelf. Zonder medicatie is de angst voor mij nu echter niet te doen. Ik ben erg beperkt door triggers; alles wat met prestatie, status of “moeten” te maken heeft triggert mij (bijvoorbeeld dure auto’s, grote huizen, succesverhalen). Ik ben benieuwd of anderen dit herkennen en welke triggers jullie hebben.

In 2025 heb ik langzaam opgebouwd bij mijn huidige werkgever, maar achteraf zie ik dat ik me daar al jaren onveilig voelde. Ik bleef daar vooral uit angst om een andere stap te zetten. Aan het einde van 2025 had ik opgebouwd naar zo’n 15 uur per week, volledig thuis, maar ik was na elke werkdag compleet overbelast. Ik dacht dat ik veel oefende met mijn eigen patronen en inzichten maar achterwf gezien toch vooral overbelasten. Wat voor mij niet hielp, was dat je vaak goedbedoeld toch snel wordt gepusht, en dat adviezen van collega’s of leidinggevenden meestal voorbijgaan aan wat je lichaam aangeeft. Ik merkte hoe belangrijk het is om je grenzen echt te bewaken en naar je gevoel te luisteren, ook als dat betekent dat je tegen verwachtingen ingaat en voor jezelf kiest. Diep van binnen weet je vaak wat goed is.

Inmiddels ben ik gestart met spoor 2. Binnenkort heb ik een intakegesprek met een re-integratiebureau, wat op zichzelf ook weer veel spanning oproept.

Wat mij de laatste tijd helpt, is dat ik mijn innerlijke patroon beter ben gaan begrijpen. Kort gezegd: bij een trigger gaat mijn alarmsysteem aan, gevolgd door controle- en prestatiedrang. Door dit patroon te herkennen kan ik afstand nemen: “Ah, daar is mijn beschermingssysteem weer — ik ben veilig.” Dat helpt me om minder mee te gaan in de angst en spanning.

Misschien heb je er iets aan:)

Oh en mag ik vragen, wat is de reden dat je stopt met citalopram? Het afgevlakte of nog meer? Voor mij voelt het nog wel te vroeg om te stoppen.

Het boek "De tijger ontwaakt" is erg interessant (wel wat complex) mbt trauma. Het gaat over de fysieke kant die vaak genegeerd wordt, maar essentieel is bij verwerking. Wellicht heb je er wat aan (:

Hee Jan,

Dankjewel voor je open en eerlijke reactie. Wat je beschrijft is heel herkenbaar, vooral dat vlakker voelen door de medicatie terwijl het tegelijk nodig is om de angst draaglijk te houden. Dat spanningsveld is zo ingewikkeld.
Ik had de medicatie ook echt nodig om de cirkel van spanning → onrust → paniek en angst te doorbreken. Mijn lijf stond zó ‘aan’ dat er geen rust meer kwam en slapen al heel lang niet lukte.

Die filter van de medicatie – dat vlakke misschien – helpt mij om triggers iets meer buiten te houden. Zonder voelt het soms alsof ik alles opzuig als een spons (haha). Dat ik nu wil afbouwen of stoppen heeft deels te maken met eigen regie willen ervaren en deels met bijwerkingen die ik niet prettig vind. Helaas slaap ik nu alweer zo’n 10 nachten slecht, dus ik ga toch weer even terug naar 5 mg. Met mooier weer en hopelijk wat meer rust waag ik opnieuw een poging.

Wat je schrijft over triggers rondom prestatie, status en ‘moeten’ raakt me ook. Dat overlevingsstuk herken ik heel erg: verstand op nul en doorgaan. Het is bijzonder hoe scherp je ziet wat er in jou gebeurt en hoe dat samenhangt met onveiligheid. En wat je beschrijft over werk: langzaam opbouwen maar toch steeds overbelast raken, dat lees ik bij veel mensen terug.
Zelf ben ik in de afgelopen anderhalf jaar nog niet gestart met werken en is spoor 2 bij mij uiteindelijk niet doorgezet. Werk jij op dit moment wel?

Ik vind het heel mooi hoe je je beschermingssysteem beschrijft en hoe je daar nu met meer mildheid naar kunt kijken. Dat zinnetje “ik ben veilig” is inderdaad heel krachtig. Ik probeer dat ook, al merkt mijn lichaam zich door een belaste jeugd snel onveilig. Ik heb veel gedaan om er praktisch uit te komen, maar ben mijn lijf daarin lange tijd vergeten. En dat lijf herinnert zich alles. Voor mijn lichaam zijn carrière of een mooi huis totaal onbelangrijk — het wil vooral veiligheid.

Dankjewel dat je dit deelt, ik heb er zeker iets aan. En heel veel sterkte met het aankomende intakegesprek, want dat kan op zichzelf al veel spanning geven. Als je het fijn vindt om te delen hoe dat gaat, lees ik dat graag,
Sterkte en succes

Hoi Ax,

Dankjewel voor de boekentip. Heb al eerder iets van hem voorbij zien komen. Ga het lezen!

Jij ook bedankt voor je openheid Kamillethee, bijzonder hè dat we dit forum hebben gevonden en op die manier zoveel steun en erkenning bij elkaar vinden.

Ik denk ook dat het altijd oké is om weer terug te gaan naar een hogere dosis als dat je helpt. Helaas komen we er alleen achter door te proberen en daarin zo goed mogelijk te luisteren naar je gevoel. Wat super lastig is vind ik persoonlijk, want wanneer is iets echt gevoel en wanneer beweeg je meer vanuit angst/ overleving. Maar al doende leren we en ik weet zeker dat we er in de toekomst heel veel aan gaan hebben.

Ik zie in je reactie hierboven dat je toch even terug wilt naar 5 mg. Hulp aannemen is juist heel dapper, want we hoeven niet altijd alles zelf op te lossen. Ik hoop voor jou dat je op 5 mg weer wat meer balans voelt. Slaap is zo belangrijk hè?

Wel fijn voor je dat wandelen lukt en leuke dingen met mate. Wat doe jij bijvoorbeeld voor de ontspanning? Zelf vind ik creatief bezig zijn fijn maar ik merk ook dat ik vaak automatisch mijn spieren veel aanspan en dingen toch gehaast wil doen. Ik probeer dan vriendelijk te zijn en alles wat rustiger te doen, maar ik blijf het ingewikkeld vinden.

Ik herken mij ook zo in het geen zin in contact hebben. Bij mij zit dat m vaak in dat men het toch niet echt begrijpt. Wat ik overigens niemand kwalijk neem want ik denk ook niet dat het echt valt te begrijpen als je het zelf niet meemaakt. Ik ben dan liever alleen dan mijzelf constant moeten uitleggen voor mijn gevoel.

18 maanden is wel echt een hele lange tijd. Ik hoop voor jou dat je er veel baat bij gaat hebben! En het gesprek aangaan met de bedrijfsarts over eventuele taken, vind ik echt heel knap van je! Ondanks dat je nog niks hebt besloten, is er over nadenken al heel dapper. Voor mij is dat helaas echt nog niet aan de orde, daarvoor zijn de constante klachten te hevig. Elke dag voelt nog steeds als een stukje overleven helaas. Taken als douchen vind ik echt een opgave en ik mag blij zijn als het even lukt om 5 minuten een frisse neus te halen buiten. Gelukkig is mijn bedrijfsarts het er helemaal mee eens dat werken nu nog geen onderwerp van gesprek is.

Nogmaals, jij ook heel erg bedankt en uiteindelijk komen we er wel! 🫶🏼

@Kamillethee, btw. Als ik tijdens deze burnout iets geleerd heb, is het dat je het beste het hef in eigen handen kan nemen en zelf onderzoek doen naar welke therapieën enzo werken voor cptsd. En heel veel leren over het zenuwstelsel, want vaak worden bij grote ggz organisaties 3 tools op je gegooid, met wat EMDR. Er is zelfs door iemand tegen mij gezegd dat ik geen cptsd kan hebben omdat mijn periode trauma net buiten de kindertijd valt, de zelfde persoon zei ook dat ik geen burnout kan hebben omdat ik niet een drukke baan had. Er zijn nog veel onwetende en als je het beste met jezelf voort hebt ga je zelf kijken wat jou daadwerkelijk helpt veilig te voelen en vertrouwen in jezelf en je omgeving terug geeft. Eigenlijk is Cptsd herstel vrij simpel maar moeilijk ofc, Je creëert veiligheid in en om jezelf heen, dus leer zelfregulatie en vermijd mensen die je gevoelens invalideren etc, en daarna gaat het om correctieve ervaringen creëren bijvoorbeeld mijn angst is Hypervigilance en angst voor kwetsbaar zijn, ik leer nu langzaam dat ik zwak mag zijn en zacht mag zijn in me omgeving en merk dat het eigenlijk niet boeit, waardoor je leert dat je veilig Bent en die oude patronen/identiteit niet meer nodig hebt en dat dat ook niet is wie JIJ bent maar een gedrag. trauma kan je namelijk laten voelen alsof je vast zit daarin. veel sterkte

Lieve Blue,

Ja hè… bijzonder dat we hier zoveel herkenning vinden. Dat maakt het echt minder eenzaam ondanks lieve mensen om mij heen. Soms wel veel goedbedoelde adviezen, meningen en oordelen hoor……

Wat je zegt over gevoel versus angst vind ik zó herkenbaar. Ik leer ook al doende. Alleen bij mij zet angst wel iets ‘aan’ in mijn lichaam en geest. Ik ben heel vaak door de angst heen gegaan maar dat is wel zwaar voor lijf en geest geweest ben ik bang. Ik vind dat heel moeilijk maar misschien helpt therapie straks ook.

Teruggaan naar 5 mg voelt voor mij niet als falen maar als bijsturen. Dat blijft een oefening hoor. Want het afbouwen ging heel goed maar de afgelopen dagen niet. Hoe dichter ik bij 0 kwam hoe slechter. Nu moet ik ook eerlijk zijn dat er even veel speelt. Dus dat is niet zo handig voor afbouwen.

Voor ontspanning houd ik het klein: wandelen, muziek luisteren, iets simpels zonder doel. Creatief zijn vind ik heel leuk. Ik krijt wat, beetje kleuren en beetje schrijven. En dat aanspannen tijdens creatieve dingen herken ik ook mijn systeem wil er toch weer iets van maken haha. Vriendelijk vertragen is echt iets wat ik nog leer.

Wat je beschrijft over hoe zwaar het nu voor je is… dat klinkt echt intens :( Dan is het logisch dat werk nog geen onderwerp is. Fijn dat je bedrijfsarts daarin meebeweegt. Dat is zo belangrijk. Bij jou ook geen tweede spoor? En komt er ontslag denk je? Of je niet gebonden aan werk?

Stapje voor stapje komen we er wel 🎈

Hee Jsp,

Dankjewel dat je dit zo deelt. Ik herken zeker wat je zegt over zelf regie nemen en zelf veel leren over het zenuwstelsel. Dat heeft mij ook echt geholpen om te begrijpen wat er in mijn lijf gebeurt. Overigens heeft nog nooit een professional dat zo aan mij uitgelegd hoor.

En wat je beschrijft over onwetendheid of invaliderende opmerkingen… dat is pijnlijk. Zeker als je al zo kwetsbaar bent. Dan voel je je nog minder gezien. Helaas heel herkenbaar. Ben wel bang dat dat blijft. Ik wil wel leren om sommige dingen terug te geven zoals ik vind dat niet fijn of prettig of kan het ook anders of op een andere manier.

Tegelijk probeer ik zelf wel open te blijven voor professionele hulp, ook al heb ik gemerkt dat niet alles passend is. Dat is super persoonlijk en wat voor de een werkt hoeft helaas voor de ander niet te werken. Voor mij is het denk ik én zelf leren en voelen wat klopt, én de juiste hulp zoeken die daarbij aansluit. Ik wil mijn herstel ook meer holistisch zien en dat past ook niet bij iedere professional.

Wat je schrijft over veiligheid creëren en positieve ervaringen opdoen vind ik mooi. Dat stukje van “ik mag zacht zijn en dat is veilig” raakt me. Dat is precies waar het voor mij ook vaak over gaat. Mijn lijf vertrouwt het alleen nog niet helemaal 🫶

Hi! Ik herken precies wat je hebt. Altijd maar doorgegaan schijnbaar op beschermingsmechanismes, wat ik niet doorhad. Ik dacht dat ik gewoon mn leven leidde en daar dan wel een angst en paniekstoornis bij had, opeens kwam ik in een burnout terecht. Ik werd overladen door hevige emoties en sensaties en dacht dat mn hele fundament van wie ik was onder me vandaan werd getrapt, omdat ik daar schijnbaar niet meer op kan bouwen want het had me in de burnout gebracht toch? Ik voel me dagelijks nog steeds heel gek en vrees soms dat ik een ander persoon wordt, maar dat vind ik eng. Ik heb zelf erg veel gehad aan het boek “onvoorwaardelijk voelen” van Lizette van Loenen, wat precies gaat over cptss door jeugd en wat je daardoor krijgt, in combinatie met het boek “over de kop” van Brankele Frank. Ik zit zelf 3 maanden ruim nu thuis, dus verder herstel durf ik nog niet te vertellen hoe dat gaat, ik ben ook nog erg zoekende. Een tip voor de wachtlijst: je kunt veel van dit soort fijne lichaamsgerichte psychologen vinden via bodymindopleidingen .nl/vind-een-therapeut/ met veel kortere wachttijden, of kijk eens naar een fijne coach! Daar kun je snel terecht in tussentijd biedt dat al veel verlichting

Hee kamillethee,

Dankjewel voor je uitgebreide en eerlijke reactie. Het doet me echt goed om te lezen hoe jij dit proces beschrijft en hoe herkenbaar veel dingen zijn. Dat spanningsveld rondom medicatie vind ik ook ingewikkeld het helpt om de scherpe randjes eraf te halen, maar het kan ook voelen alsof er iets van jezelf wat vlakker wordt. Mooi hoe jij dat beschrijft als een filter die helpt om niet alles op te zuigen als een spons. Dat herken ik wel.

Wat betreft werk: op dit moment werk ik niet meer. De focus ligt nu volledig op spoor 2. Aanstaande donderdag heb ik een intakegesprek bij een re-integratiebureau. Dat geeft best wat spanning, merk ik. Het voelt ergens als een nieuwe fase, maar ook als iets groots en onzekers. Ik probeer het stap voor stap te benaderen en mezelf eraan te herinneren dat het “gewoon” een gesprek is.

Ik vroeg me af waaromspoor 2 bij jou uiteindelijk niet is doorgezet. Als je dat wilt delen ben ik daar wel benieuwd naar, maar voel je vooral vrij om dat alleen te vertellen als het goed voelt.

Dankjewel voor je openheid!

Hi Anne,

Dankjewel voor je openheid en je tips. Wat je schrijft over dat fundament dat onder je vandaan lijkt te vallen herken ik echt. Dat is zó ontwrichtend.

Ik heb zelf ook al veel geprobeerd in het lichaamsgerichte stuk en dat heeft me zeker iets gebracht. Tegelijk merk ik dat ik behoefte heb aan iemand met stevige kennis van trauma en het zenuwstelsel, niet alleen ervaringsdeskundigheid. Er zijn zoveel coaches tegenwoordig en ik wil daar zorgvuldig in zijn, ook omdat het vaak veel geld kost.

Wat ik steeds meer ontdek is dat de stress echt in mijn lichaam zit, door trauma. Dat zet me weer aan en duwt me in oude patronen. Die patronen hebben me geholpen te overleven, maar niet echt te leven.

Dankjewel dat je meedenkt, dat waardeer ik echt!

Hoi Jan,

Spoor 2 is niet ingezet omdat ik niet belastbaar ben. Niet belastbaar voor re-integratie en ook niet voor spoor 2. Pijnlijk maar waar.

Ik heb veel behoefte aan een leuke werkomgeving, lieve collega’s en wat uitdaging (cognitief). Het lichaam denkt daar alleen anders over.

Bij veel mensen lees ik dat ze toch moeten meewerken aan spoor 2. Vreemd vind ik dat want ben je wel belastbaar voor het spoor 2 traject.

Ben heel benieuwd wat het re-integratie traject jouw gaat brengen Jan. Zie je het zitten en wil je een andere carrière? Het is heel begrijpelijk dat dit veel spanning geeft. Wat geeft je het meeste spanning aan dit proces?

Heel veel sterkte en succes Jan

Hee Kamiliiethee,

Volgens mij is een 2e spoor-traject in de meeste gevallen verplicht voor een WIA-aanvraag (Wet verbetering poortwachter) als terugkeer bij de eigen werkgever (1e spoor) niet mogelijk is. Ook als je op dit moment nog niet belastbaar bent maar in de toekomst wel weer zal kunnen werken.
UWV controleert of alle re-integratie-inspanningen, inclusief spoor 2 (solliciteren buiten de organisatie), zijn uitgevoerd.
Ik ben nu net begonnen in Spoor 2, maar heel voorzichtig alleen orienterend, via een re-integratiecoach. Zij gaat dan in de 8e maand van het 2e ziektejaar de WIA-aanvraag regelen als er op dat moment nog geen reintergratie mogelijk is. Ik kan helaas niet meer terug naar mijn oude functie, dus wordt er heel rustig zonder druk gekeken wat er dan nog wel mogelijk zou kunnen zijn ergens in de toekomst. Ik vind het ook wel spannend en benauwends allemaal, hoor.
Vooral omdat ik voorlopig nog niet hersteld ben, maar ja, het is een verplichting omdat mijn werkgever dit jaar mijn salaris nog steeds betaald voor 70%.
Maar als jouw bedrijfsarts adviseert dat het geen zin heeft (bijv. wegens volledige en duurzame arbeidsongeschiktheid), kan hiervan worden afgezien.
Ook als er passend werk binnen de eigen organisatie beschikbaar is, is 2e spoor overbodig.
Misschien wist je dit allemaal ook al maar het zou zonde zijn als je er straks bij de WIA aanvraag pas achter zou komen.
Wat een gedoe allemaal he?

Veel succes!!

Sorry allemaal, ben helemaal afgeweken van het oorspronkelijke onderwerp.😏

Heb ook lang getwijfeld over wel of niet beginnen met de Escitolapram, maar heb het uiteindelijk niet gedaan, ook al bleef mijn huisarts wel aandringen.
Vanuit mijn omgeving had ik te veel ervaringen gehoord over de nare bijwerkingen en de uiteindelijke werking en zij hebben het mij afgeraden omdat inderdaad het afbouwen ook weer heel lastig zou zijn.
Maar wel fijn om te horen dat jij er veel baat bij hebt gehad toen je het nodig had, Kamillethee!
Bij iedereen werkt het anders, geen one size fits all, zoals jij inderdaad hierboven ook al aangaf.

Sterkte en succes met jullie verdere herstel🙏

Hi Helen,

Dankjewel voor je berichtjes. Spoor 2 hoeft inderdaad niet altijd ingezet te worden voor een WIA-aanvraag, mijn bedrijfsarts ziet daar nu ook vanaf. In dat proces heb ik eigenlijk wel vertrouwen, de bureaucratie maakt me op dit moment niet zo onrustig.

Maar eerlijk… ik wil natuurlijk helemaal geen WIA. Ik wil gewoon leuke collega’s, een fijne werkgever en weer met plezier bezig zijn. Alleen heeft mijn lijf blijkbaar nog wat meer tijd nodig ;)

Ik kan me voorstellen dat jouw traject slopend, spannend en stressvol is. Heel veel succes daarin. Ik ben oprecht benieuwd hoe het voor je gaat verlopen.

Wat betreft medicatie: er zijn zeker mensen met nare bijwerkingen of slechte ervaringen. Tegelijk zijn er ook mensen die zonder medicatie langdurig blijven worstelen. Voor mij voelt het niet zwart-wit. Het is echt een persoonlijk proces, maatwerk.

Lieve groet

Hee Kamillethee,

Dankjewel voor je bericht. Misschien geeft het ergens ook duidelijkheid als je niet belastbaar bent, al is dat natuurlijk absoluut niet leuk. Het is gewoon zoals het is op dat moment.

Wat je schrijft over behoefte aan een fijne werkomgeving, leuke collega’s en wat uitdaging herken ik heel erg. Dat heb ik ook. Alleen merk ik bij mezelf dat mijn lijf soms al spanning krijgt bij het idee van verantwoordelijkheid of verwachtingen.

Bij mij is spoor 2 nu wel gestart, maar ik twijfel eerlijk gezegd ook of ik het echt aankan. Donderdag heb ik de intake. Ik probeer het te zien als een verkenning en niet als iets wat ik meteen moet waarmaken, maar mijn systeem vindt dat soms lastig.

Ook het idee welke bedrijven zitten te wachten op iemand die zo ziek is. Wil ik wel het werk blijven doen dat ik deed. Als ik iets anders moet doen zakt al mijn ervaring weg en ligt en verdien ik veel minder geld. Kan ik dan nog wel alle lasten dragen etc etc.

Maar de meeste spanning zit denk ik in het onbekende en het gevoel dat er weer iets van me verwacht wordt. Terwijl ik eigenlijk nog steeds vooral bezig ben met herstellen.

Dankjewel voor je interesse. Ik ben ook benieuwd hoe het bij jou verder loopt!

Ik herken ook het trauma erbij. Kan hier nog niet aan werken omdat ik niet goed reageer op mijn antidepressiva en nachtmedicatie. Dat staat nu eerst op de eerste plaatst. Stabiliseren. Ik mis mijn werk ontzettend. Zit de hele dag thuis op de bank. Blghh

Ik herken dit. Ik ben met een psychotherapeut door mijn trauma en complexe rouw aan het werken. Mijn zenuwstelsel, dat heel lang op standje overleven stond, laat nu los, maar dat betekent juist dat alle emoties ook loskomen en dat is heel overweldigend. Categorie: "Het wordt eerst erger voor het beter wordt." Ik huil niet meer iedere dag, de hele dag, maar nog steeds wel vaak. Veel 'herbelevingen' ook waarbij het voelt alsof ik weer in het moment ben van toen. Ik heb geen medicatie nu, juist de medicatie voelde in het verleden als verdoving waardoor ik langer door kon gaan en niet echt bij de kern kwam, maar zo werkt het voor mij. Ik heb het werken aan m'n trauma lang uitgesteld en het voelt nog steeds tegenstrijdig om het aan te gaan als je zo lang bezig bent geweest het te onderdrukken.

Heel veel sterkte aan iedereen die trauma aan het verwerken is. Strijders, dat zijn we!

XX

Lieve Vera,

Dankjewel voor je openheid. Je bericht raakte me echt, juist omdat het bij mij nu ook even zwaar is. Dat stuk “het wordt eerst erger voor het beter wordt” voelt zó herkenbaar.

Wat je schrijft over je zenuwstelsel dat loslaat en dat dan alles omhoog komt… dat heb je heel treffend verwoord. Het geeft me ergens ook hoop, al is het soms overweldigend.

Mag ik vragen wat voor soort therapie je doet bij je psychotherapeut? En is dat wekelijks? Ik ben zelf ook zoekende naar wat passend kan zijn, dus ik ben daar wel benieuwd naar.

Dankjewel voor het delen, veel liefs

Lieve Suus,

Wat heftig dat je het zo ervaart. Ik zag idd al je andere stukjes ook voorbijkomen. Dat hele stuk van eerst moeten stabiliseren terwijl je eigenlijk zó graag vooruit wilt… dat lijkt me echt frustrerend.

En je werk missen en dan hele dagen thuis op de bank zitten dat voelt zo leeg en machteloos soms. Dat herken ik ook. Heb je wel goed contact met je werk en begrijpen zij het?

Ik hoop dat je medicatie snel beter ingesteld raakt zodat er weer wat meer ruimte komt. Veel sterkte 🫶

Hee Jan,

Wat je schrijft over dat je het als verkenning probeert te zien, maar dat je lijf al spanning krijgt bij het idee van verwachtingen of verantwoordelijkheid… dat snap ik heeeeeel goed. Bij triggert het helaas ook de onveiligheid. Ik heb stukje trauma opgelopen bij mijn vorige werkgever waar ik ze een vinger gaf maar mijn hele hand werd meteen gepakt.

Je hoofd kan idd iets best relativeren, maar je systeem doet gewoon z’n eigen ding. Dat blijft ingewikkeld he.

En die gedachten over inkomen, ervaring en of iemand hier wel op zit te wachten allemaal heel begrijpelijk. Het onbekende maakt het meteen groot, terwijl je eigenlijk nog midden in je herstel zit. Ik probeer dan ook altijd mijzelf weer in het nu te brengen omdat ik de toekomst natuurlijk helemaal niet kan voorspellen.

Hoe is je intake gegaan donderdag?

Hey Kamillethee,

Ik schiet spontaan weer vol van je bericht omdat het mij ook raakt. Het valt allemaal niet mee om je afweer los te laten en je gevoel toe te laten als je dat niet gewend bent. 😘 Mijn beste vriend heeft ook intensieve traumabehandeling gehad en het is fijn om te weten dat je er ook weer bovenop komt, uiteindelijk.

Gelukkig is het gisteren en vandaag wat beter weer. Helpt om me beter te voelen. Maar toch ben ik vandaag weer veel aan het huilen. Mijn therapeut zie ik wekelijks en werkt volgens de Voice Dialogue methode en ACT, maar wat ze vooral doet is me helpen contact te maken met mijn innerlijke kind, naar m'n gevoel gaan. En ik moet daar vooral ruimte voor blijven maken.

Ben nu ook bezig met een aantal gidsen van Lief voor je Leif. Fijne psycho-educatie. Wat doe jij nu voor je heling?

Hey Kamillethee,

Ik schiet spontaan weer vol van je bericht omdat het mij ook raakt. Het valt allemaal niet mee om je afweer los te laten en je gevoel toe te laten als je dat niet gewend bent. 😘 Mijn beste vriend heeft ook intensieve traumabehandeling gehad en het is fijn om te weten dat je er ook weer bovenop komt, uiteindelijk.

Gelukkig is het gisteren en vandaag wat beter weer. Helpt om me beter te voelen. Maar toch ben ik vandaag weer veel aan het huilen. Mijn therapeut zie ik wekelijks en werkt volgens de Voice Dialogue methode en ACT, maar wat ze vooral doet is me helpen contact te maken met mijn innerlijke kind, naar m'n gevoel gaan. En ik moet daar vooral ruimte voor blijven maken.

Ben nu ook bezig met een aantal gidsen van Lief voor je Leif. Fijne psycho-educatie. Wat doe jij nu voor je heling?

Heb emdr gehad en kon daar niet door komen zonder uiteindelijk aan escitaloprram te beginnen. Belastbaarheid was te laag voor de impact van de emdr. Ben begonnen op eerste week 5 mg en direct door naar 10. Emdr was ineens wel vol te houden en ik werd er niet gevoelloos van. Wel in de opbouwfase dus zou trauma therapie wel uitstellen tot zes weken na verhoging. Escita mag gwn met emdr maar vermijd oxazepam etc. dit verminderd therapie werking.

Ik heb op 5 en daarna 10mg gezeten en spijt. Het vlakte inderdaad teveel af. Uiteindelijk moest ik intens aan mezelf werken, niet via emdr maar via innerlijk werk, somatische oefeningen, bodyscans, innerlijk kind meditations, TRE, en dan herhalen keer op keer. Ik ben nu 2 jaar bezig en werk weer full time en ga 110% in de gym. Soms nog een klein symptoom en dan moet ik weer even met mijn innerlijk kind praten en huilen en dan is het weg.

Heel herkenbaar.... ik was 20% terug gestart met werken maar heb moeten opgeven na 4 weken. Ik had gehoopt dat het mijn gedachten wat zou verzetten maar het haalde me alleen verder onderuit. Nu de stap gezet naar psychiater om medicatie op te starten.

Ben blij dat anderen dit ook zo ervaren, stelt me gerust. Maar het is idd niet fijn, echt verschrikkelijk soms.

Oké Gitte, ik wil er ook graag medicatie voor. Maar ben zo gevoelig voor alles. Elke kleine bijwerking slaag ik in paniek. Dus ik sta radeloos. Ben benieuwd naar jou ervaring binnenkort!

Gitte, heb je dan ook zo een oververmoeidheid? Want ik kan dus echt niet denken aan werken. Ik loop afgevlakt rond in mijn hoofd en heb dus geen enkele moed om aan iets te beginnen.

De vermoeidheid is na 9 maanden wel aan het beteren, mits medicatie om te slapen. (12,5mg quetiapine) Maar ook nog vaak last van derealisatie, ik functioneer maar alles lijkt nep.

Fijn om te horen dat de vermoeidheid beter is. Derealisatie is ook wel echt vreselijk! Ik denk echt accepteren is de sleutel, maar soms weet je het gewoon niet meer..

Veel herkenning. Al 5.5 jaar bezig, weet al heel veel aan theorie, relatie kwijt geraakt, baan kwijt geraakt. Over paar maanden huis kwijt als ik niet herstel en weer kan werken.

Waarschijnlijk wil je dit niet horen, maar het verdriet gaat weer weg. Sta jezelf toe te rouwen om je relatie, dit is heel rauw en dat mag. Nu je relatie voorbij is kun je 100% op jezelf focussen.

En als je nu echt rock bottom zit, kun je in ieder geval niet meer vallen. The only way is up from now.

Heel veel sterkte, je bent krachtig. Sta jezelf toe om even rock bottom te zijn, huil, schreeuw, panieker its all good. Zonder donker kan er geen licht zijn.

Lieve Ax, wat een verdrietig bericht en wat een zware tijd moet dit voor je zijn. Het liefst zou ik je nu een knuffel willen geven en je troosten, maar dat gaat natuurlijk niet. We zullen je hier zeker steunen en hier kun je ook veilig je zorgen en je verdriet delen. Juist jij verdient dat, je betekent zoveel voor veel lezers op dit forum. Ik wens je veel kracht toe om met dit alles om te gaan.

Een dikke gemeende knuffel

Echt heel veel sterkte gewenst Ax. You will get through this! Een hele dikke knuffel vanuit het hoge noorden.

“Happiness can be found, even in the darkest of times. If one only remembers to turn on the light.”

Lieve, lieve Ax,

In wat voor een nare situatie ben je beland. Deze situatie is echt heel verdrietig. Ik hoop dat je beseft wat je voor ons betekent: HEEL VEEL! Ik hoop dat we met z'n allen jou kunnen steunen, zodat je je niet zo alleen voelt. Wat dat verdien je!
Voor nu huil ik met je mee.
Liefs ❤️

Lieve Ax,

Wat een verdrietig bericht. Ik sluit me helemaal aan bij voorgaande berichten. Ja dit is de bodem en als je hier door heen komt en dat gaat gebeuren dan ga je je zo sterk voelen! Nu is het klote. Maar het komt echt echt echt goed!
Sterkte!

Heel heel heel veel sterkte Ax!
Ik denk aan je!

Veel sterkte Ax. Als ik zie hoe je er steeds voor iedereen bent. Hoe hard je aan jezelf werkt. Je verdient dit allemaal niet. Je bent een goed iemand. Het leven is dikwijls niet rechtvaardig. Wij zijn er voor je. Praat, ventileer....

Wat is dit ontzettend moeilijk voor je.
Terwijl je ons zoveel geleerd hebt door je te verdiepen in de bo.
Ik kan alleen maar bidden voor je dat je er weer uit komt. Ik ken je niet en toch zijn we lotgenoten.
Een welgemeende knuffel.

Heel veel sterkte! Heb ontzettend veel (gehad) aan je teksten hier

Lieve Ax,

Even om je wat kracht te geven. Ik heb het zelfde mee gemaakt. Wij hadden kinderen, een huis, auto’s, een toekomst, onze families, alles samen. Hij was mijn toekomst, mijn leven, mijn kracht om door te gaan, mijn standvastigheid wanneer ik het niet meer trok. Tot meneer ervoor koos om vreemd te gaan. Me leven stortte in en ik zag geen uitweg meer, nooit zal ik meer gelukkig worden. Hoe zou ik dat doen alleen met de kinderen, financieel, waar moesten we wonen? CRISIS. En nu een paar jaar later ben ik enorm dankbaar dat ik dit heb mee mogen maken, dat ik hierdoor moest, alleen, heel alleen maar ben nog nooit zo sterk geweest als nu.

Ook jij kan het Ax, dat zie je nu alleen nog. Jet in♥️

Wat enorm verdrietig Ax. Heel veel sterkte, hopelijk lukt het om je verdriet ook zijn gang te kunnen laten gaan zonder te veel paniek.
Zonder te veel als een moedertje te willen klinken, maar laat je financieel goed adviseren hoe je goed uit elkaar gaat met een koophuis. Misschien is het het laatste waar je mee bezig wil zijn, maar financiële zorgen vreten je op termijn helemaal op.

Ach lieve Ax. Wat verdrietig. Het is ook heel moeilijk. Je mag boos en verdrietig zijn. Wat een ellendige situatie :(
Veel steun en knuffels jouw kant op. Ergens heb ik heel veel vertrouwen in jouw proces. Ik ken je niet maar tussen de regels door lees ik een sterke vrouw met veel inzichten, kwaliteiten en intelligentie. Stap voor stap ♥️

Wat een vreselijk bericht. Dit kun je er gewoon niet bij hebben. Zo jammer dat jouw partner er niet voor je kan zijn. Hij hoeft niet op te lossen maar kan er wel voor je zijn. Ik vind het echt zo verdrietig en ik hoop echt dat je nog ergens de kracht mag vinden om door te gaan maar niets forceren. En als je een week in gedachten wil blijven om de vermoeidheid en de spanning kwijt te raken...gewoon doen. Het is jouw burnout en jouw leven!!! Liefs, Corrine

Hoi Ax ik zit er ook 2 en half jaar in de burnout en ben weduwe al 8 jaar wil mijn kinderen er niet mee lastig vallen met mijn lichaam maar jij hebt zoveel mensen geholpen hierzo je bent sterk denk daaraan geef het te tijd en denk nu echt aan jezelf Dikke knuffel van een Oma 😘

Lieve Ax,

Wat een vervelend bericht en wat naar voor je, ik leef met je mee! BO is zo klote en het maakt zoveel kapot. Ik heb zelf geen relatie, maar ben er al meerdere vrienden door kwijtgeraakt. Mijn advies: geef vooral ruimte aan je verdriet, doorvoel het, hoe klote ook. En uiteindelijk drogen de tranen op en komt er weer licht aan het einde van de tunnel en komen er weer nieuwe liefdes. Je bent nog jong, het wordt beter!

Ik weet niet of je al medicatie gebruikt, maar dat kan in deze tijd van pittige transitie misschien wat steun bieden.

Liefs

Oh en Google eens op het verhaal van van Reinoud Prins van Libiri coaching. Die heeft 4 jaar in een BO gezeten en is daarin ook veel kwijtgeraakt. Uiteindelijk kwam hij eruit.

Wat verschrikkelijk voor je Ax. Ik leef met je mee! Heel veel sterkte en liefde voor jou <3

Hoi Ax,
Wat een enorme *** situatie, herkenning heb ik zeker. Mijn relatie is ook uit gegaan tijdens mijn burnout en krijg momenteel ook alleen voorschot van de WIA, waar ik alleen niet van kan rondkomen. Het stukje bestaanszekerheid valt weg en daarmee kwamen voor mij de angst- en paniekgevoelens weer boven waar ik dacht afscheid van te hebben genomen. Heel veel sterkte, je bent niet alleen!

Liefs, Timo

Lieve Ax,
wat intens verdrietig voor je! Veel sterkte gewenst!
Leef met je mee en denk aan je 💞

Lieve Ax,
Ik zou willen dat ik jou nu een advies kon geven zoals jij dit altijd aan ons allemaal doet, maar dat kan ik helaas niet.
Ook deze storm ga jij weer trotseren!
Hopelijk komen jullie er op een manier uit die voor beide goed voelt.
Heel veel sterkte en kracht toegewenst.
Een liefdevolle knuffel ❤️

Lieve Ax,
Ik zou willen dat ik jou nu een advies kon geven zoals jij dit altijd aan ons allemaal doet, maar dat kan ik helaas niet.
Ook deze storm ga jij weer trotseren!
Hopelijk komen jullie er op een manier uit die voor beide goed voelt.
Heel veel sterkte en kracht toegewenst.
Een liefdevolle knuffel ❤️

Knuffel Ax, je bent niet alleen, je voelt het nu nog niet, maar je komt er wel <3

Lieve Ax, rots in de branding op dit forum.

Wat heel erg naar en verdrietig om te lezen.

Ik wil je een hele dikke knuffel geven, en heeeel veel sterkte.

Lieve Ax, rots in de branding op dit forum.

Wat heel erg naar en verdrietig om te lezen.

Ik wil je een hele dikke knuffel geven, en heeeel veel sterkte.

Sterkte ax. Wat rot. Vaagje. Krijg jij ook loongerelateerde wia?

Hoi Ax, ook van mij veel sterkte 🤔

Jeetje wat naar Ax! Heel veel sterkte met alles.
Een heel groot deel van je verhaal (relatie over, baan kwijt, duur van burn-out) is herkenbaar.
Een virtuele hug en echt waar, het gaat weer beter worden. Hoe moeilijk dat nu te geloven is. Ik hoop dat je naast op dit forum lieve mensen en familie hebt die je tijdens deze rottijd kunnen steunen. Liefs

Bedankt voor jullie geweldig lieve reacties allemaal ❤️ Ik wist niet dat ik me nog slechter kon voelen dan het afgelopen jaar, maar nu blijkt van wel. Alsof er een groot, gapend gat in me achtergebleven is - en tegelijk alsof er een verschrikkelijke, harde, stekelige steen in mijn buik zit, die weigert te verdwijnen.
Naast het verlies van al mijn zekerheden en - waar ik dacht - de liefde van mijn leven doet de afwijzing ook zo verschrikkelijk veel pijn. Hoeveel lieve woorden ik ook ontvang, ook van jullie, zolang me ongeliefd voelen en dan in je diepste dal verlaten worden (terwijl verlatingsangst mijn grootste angst van allemaal is) haalt je hele zelfbeeld nog weer extra onderuit. Ik heb de constante vrees dat hij me niet gaat missen, want dat vind ik het engste van allemaal - alleen overblijven. Ik vind het verschrikkelijk dat ik voor mijn gevoel van veiligheid zó afhankelijk van hem worden ben.
Nogmaals dank voor jullie lieve woorden, ik hoop echt dat er een tijd komt waarin ik ga geloven dat ik het echt waard ben. Dat gun ik mezelf en gun ik ook jullie allemaal. Want dit lage zelfbeeld en de afhankelijkheid van validatie van anderen maakt je zo verschrikkelijk kwetsbaar. Dat merk ik nu meer dan ooit.

Wederom een hele dikke knuffel Ax!!!

Pfff Ax, dit is echt verschrikkelijk 😭 Maar ook was ontzettend krachtig dat je dit deelt! Ik ben het eens met alle reacties hier boven! Schreeuw het van je af, zo hard je kan, sla een kussen helemaal tot moes, en lucht op jouw manier! Je bent ontzettend sterk en ook hier kom jij doorheen op je eigen manier! Dit gun je niemand, niemand kan zich hier op voorbereiden, en veiligheid is een basisbehoefte. Ik gun het je zo dat je deze bij jezelf gaat terug vinden en weer vertrouwen krijgt ❤️ Ik deel je angst en denk aan je! En mocht je er een keer over willen praten, let me know!
Heel veel sterkte!
💕💕💕💕

Dikke virtuele knuffel voor jou Ax 🫂. Je bent het meer dan waard!

Wat een k zooi ax. We zijn er allemaal voor je.

De enige weg eruit is erdoorheen. Ik heb vaak het gevoel dat je enorm veel controle zocht, ook met alle berichten over het zenuwstelsel en stressortherapie. Ik herken je manier van schrijven van anderen: controle en angst. Juist die controlen willen en extern zoeken (bij je ex) zorgt ervoor dat je het niet in jezelf kan vinden. Je kan met jezelf zitten en alle pijn doorvoelen maar ik denk dat je die capaciteit nu niet hebt. Zelf kan ik het programma van Jan Bommerez aanbevelen en mijn herstel kwam via ‘ReleaseCFS’ van Daniel. Daar zitten veel mensen in hetzelfde schuitje. Sterkte en succes, het komt goed.

De enige weg eruit is erdoorheen. Ik heb vaak het gevoel dat je enorm veel controle zocht, ook met alle berichten over het zenuwstelsel en stressortherapie. Ik herken je manier van schrijven van anderen: controle en angst. Juist die controlen willen en extern zoeken (bij je ex) zorgt ervoor dat je het niet in jezelf kan vinden. Je kan met jezelf zitten en alle pijn doorvoelen maar ik denk dat je die capaciteit nu niet hebt. Zelf kan ik het programma van Jan Bommerez aanbevelen en mijn herstel kwam via ‘ReleaseCFS’ van Daniel. Daar zitten veel mensen in hetzelfde schuitje. Sterkte en succes, het komt goed.

Jeetje, Ax. Wat een verdrietige situatie voor jullie beide. Ik ga inderdaad niet met adviezen komen. Jij weet namelijk wel hoe je hier doorheen dient te gaan. En dat is een zware weg. Voor deze weg wens ik jou veel moed, kracht en sterkte. 💞 Je gaat er komen, Ax!

Wat heftig, dikke knuffel. Neem de rust en tijd voor jezelf. Verlating is altijd eng en verdrietig, je leunt in een relatie op elkaar. Zie jezelf niet als zwakker of angstiger dan anderen, verdriet na zo'n fijne relatie is super heftig. Hopelijk voel je een beetje steun van iedereen hier❣️

Wat naar ax, veel sterkte. Komt goed <3.

Wat naar ax, veel sterkte. Komt goed <3.

Ik ben echt even stil van de hoeveelheid reacties die ik hierop gekregen heb. Echt heel erg bedankt. Ik kan nu nog maar weinig positiefs voelen, maar ik weet dat dat gaat komen en dan is jullie steun zeker een lichtpuntje. ♥️

Lieve Ax, je bent niet alleen.. nooit.

liefs

Ax, ik sluit me aan bij de woorden hierboven. Jouw berichten op dit forum hebben er voor gezorgd dat ik echt ben gaan begrijpen wat een burn-out is en wat herstel is. Iets wat ik van 3 therapeuten niet geleerd heb. Dat is dus ontzettend waardevol, en daar ben ik je super dankbaar voor!

Wat een rottijd moet je nu doormaken! Ik denk aan je <3. En je bent sterk genoeg, dat weet ik zonder dat ik je echt ken.
Ik herken je verhaal ook zó erg. Je weet dat ik ook het thema veiligheid heel hoog heb staan. En zonder het verhaal nu naar mij toe te trekken, ik ga met naasten in gesprek samen met een therapeut. Hun houding irt mijn BO zorgt ervoor dat ik me niet veilig voel. En is daarmee funest voor mijn herstel.

Ah lieverd! Wat is het leven soms toch snoeihard. Dikke knuffel! En je zit niet alleen rock bottom, ik zit naast je, ook alles ongeveer kwijt (werk, gezondheid, vriendschappen) geen relatie, maar wel familie kwijt. Dus samen emoties voelen en weer opnieuw herijken of zoiets. Liefs!

Lieve Ax,

Wat verschrikkelijk dat je dit moet meemaken. Ik ken je niet persoonlijk, maar ik leef met je mee. En met mij zo te lezen velen. Je bent er veel voor iedereen op dit forum geweest met je inzichten en informatieve stukken. Ik hoop dat je ons er nu voor jou kunt laten zijn. Want ondanks dat het nu zo kan voelen, ben je nooit alleen.

En wat mij soms enorm kan helpen is het zinnetje: Ook dit gaat weer over, ook dit gaat weer voorbij. Niets is blijvend, dus ook hoe je je nu voelt gaat uiteindelijk weer veranderen.

Veel liefs en een dikke knuffel,

Ax iik vroeg naar je wia. Hoe lang krijg jiij die?

Lieve Ax,

Dank je dat je dit deelt. Wat je beschrijft is rauw, ingrijpend en ongelooflijk zwaar. Het is niet vreemd dat alles nu instort als zóveel veiligheid tegelijk wegvalt.

Je hoeft niets op te lossen of te begrijpen. Alleen al dat je dit durft te delen zegt genoeg. Je bent niet alleen, ook al voelt het nu zo. Ik hoop dat er, hoe klein ook, momenten van steun en draagkracht voor je blijven om deze tijd door te komen. 💛

@Ash die vraag kun je beter stellen in een apart bericht, ik ben daar momenteel niet mee bezig.

@de rest: ik ben echt (nogmaals) overweldigd door het aantal reacties hier. En ook de inhoud - zo lief. Elk berichtje van steun is fijn en ook de enkelingen die het herkennen geven me het gevoel ietsje minder alleen te zijn in deze ellende.

Mijn paniekaanvallen zijn heel heftig en verschrikkelijk angstaanjagend. Ik krijg daarom nu oxazepam voor overdag en lorazepam om toch te slapen. De pijn is enorm en de wond is rauw; het is het zwaarste wat ik ooit heb meegemaakt en het ergste vind ik dat ik de hoop op een betere toekomst ben verloren.

Maar ik houd me vast aan mijn eigen kennis. Dat mijn zenuwstelsel nu echt in volle paniek is omdat alle beetjes veiligheid waar ik me aan vast klampte, weg zijn gevallen. Maar dat je hersenen neuroplastisch zijn en dat die veiligheid weer kan groeien. Eerst bij mijn ouders, maar ook bij vrienden, en daarna bij mezelf. Ik moet eraan vasthouden om deze hel te overleven.

Lieve Ax,

Wederom even een dikke knuffel, ik blijf volhouden hoor, heb er genoeg ;).

Je komt hier, hoe dan ook, uit. Nog sterker, zelfverzekerder, krachtiger dan je al bent.

Het is echt zo, ik hou mezelf ook vast aan die gedachte, en het is ook écht zo. Het komt goed.

Zet m op

Heel veel sterkte Ax. Je komt hier uit, zeker weten!

Jullie zijn zo lief... Maar ik weet echt niet hoe mensen dit doorgekomen zijn. Ik ben echt constant in paniek, zoveel onzekerheden over mijn toekomst kan ik momenteel helemaal niet verdragen. Vind ik ooit een fijne partner met wie ik kinderen wil en kan krijgen, word ik ooit beter, hoe moet het financieel, hoe vind ik ooit weer een huis... En ondertussen rouwen om de man van wie ik houd, om mijn toekomst, om de tijd die ik verloren ben door de ziekte, om mijn mooie huis, mijn enige veilige haven in de afgelopen 2,5 jaar die ik nu ook ga verliezen...
Ik weet niet hoe ik dit moet dragen. Ik weet niet hoe ik er doorheen moet komen. Elke dag voelt ondraaglijk en de rek is eruit omdat ik al zo verschrikkelijk lang aan het strijden ben. Alleen slapen voelt oke met slaapmedicatie, maar wakker worden in de realiteit is verschrikkelijk. Ik voel me zo verschrikkelijk onveilig en ben doodsbang, alle lichtpuntjes lijken weg en ik ben nog nooit zo erg zonder enige hoop en vertrouwen geweest.

Hey Ax,
Wat superrot en heftig voor je. Je hebt al zoveel doorstaan en dit gaat je ook lukken, zelfs al voelt het nu als een oneindig diepe zwarte put. Kijk voorlopig alleen maar naar het eerstvolgende kleine stapje, meer niet. Zachte dekentjes, thee, even een rondje buiten. Veel huilen en ook soms heel even lachen door je tranen en pijn heen. Je leven duurt nog zolang en je gaat nog heel heel veel fijne, mooie en wonderbaarlijke dingen beleven. Echt waar.
En dat voelt nu niet zo en dat hoeft ook niet. Nu zet je gewoon je ene voet voorzichtig voor de andere. En ik beloof je dat je wel weer die lichtpuntjes zult gaan zien tot de lucht er uiteindelijk weer vol mee is. We denken allemaal aan je.
Liefs

Lieve Ax,
Wat een vreselijk naar bericht. Je bent nu inderdaad alles kwijt en dit overweldigt je nu. Maar als je door de eerste zwarte periode heen bent zullen er weer lichtpuntjes komen. Een huis en baan zijn vervangbaar. Hopelijk kun je tijdelijk weer bij je ouders wonen. Er zal ongetwijfeld ook weer een nieuwe liefde komen want je bent een geweldig persoon♥️ Wat niet vervangbaar is ben jijzelf! Omhels jezelf met 1000 armen, je bent het waard. Je zult weer opkrabbelen en de wind weer in de rug krijgen en de zon op je gezicht. Stop met strijden, stop met nadenken over de toekomst. Probeer alleen nog maar te zijn in het nu. Elke dag die verstrijkt is er weer 1, en na iedere dag/week/maand ben je alweer een stapje verder.

Hey Ax,

Heb hetzelfde meegemaakt driekwart jaar geleden. Komt goed hoor, en gek genoeg heeft het mijn herstel ook nooit in de weg gezeten:)

Ik wil toch wel nog even benoemen dat mijn ouders flink ontroerd raakten door sommige van jullie reacties. Ik kan de steun op dit moment nog niet voelen, daarvoor zit ik te veel in overlevingsmodus - maar er is mij beloofd dat dat wel gaat gebeuren naarmate de tijd vordert.

Dikke knuffel weer voor het weekend, ook voor je ouders!

💞 ✨ ✨

Gaat het al weer iets? Het is ook niet makkelijk allemaal, veel sterkte

Ax geen nare bijwerkingen van de benzos?

Goedemorgen Ash,

Ik snap dat je het vraagt maar als je Ax dr verhaal hebt gelezen kun je je waarschijnlijk voorstellen dat het beantwoorden van vragen over medicatie en bijwerkingen even geen prioriteit heeft.

Misschien is er iemand anders die je vragen kan beantwoorden op het forum?

Lieve Ax,

Terwijl ik jouw verhaal lees gaan de rillingen door mijn lichaam. Ik voel de pijn, de herkenning, maar ik voel ook dat je hier doorheen gaat komen. Deze bijna ondragelijke pijn, stress, onveiligheid, rouw, zal transformeren. Zal jóú op termijn transformeren. Dat is mij ook gelukt. Als ik het kan kan jij het ook.

Ik herken letterlijk alles wat je benoemt en heb dit vorig jaar doorleefd: verliezen relatie, woning die we samen hadden, toekomstplannen, werk, inkomen, bijna elke pilaar in het leven viel om. Ik ben 30. Het liefdesverdriet kon ik niet dragen nog bovenop mn burnout, ik viel nog dieper in totale rock bottom. Want ik was zo lang bezig geweest met geaccepteerd worden door anderen en niet afgewezen te worden, dat gaf me een burnout, en vervolgens kreeg ik tijdens die burnout de grootste afwijzing ooit te verwerken? Dat was teveel voor me op dat moment. Hij was mijn veilige haven. Mentaal, fysiek, ik kon NIKS meer. ik dacht echt hoe ga ik hier uitkomen? Het was een hele donkere onzekere periode, Maar het is gelukt! (ben nog niet hersteld van de burnout maar wel van de rock bottom break up periode, ik voel me redelijk goed en veilig deze dagen.)

Het is knap dat je nu al kan inzien dat deze relatie onzekerheden en dynamieken die al langer speelden, geen goede invloed hebben gehad op jouw herstel. Je zit nu op rock bottom, je hebt niks meer te verliezen, the only way is up. Je zult hier zoveel van leren en groeien (met veel groeipijn, dat wel)

Ik ervaar dat ik nu als single meer ruimte heb om volledig voor mijn ontwikkeling en herstel te gaan, zonder compromissen, zonder me te verantwoorden. Zonder oordeel. Doen wat nodig is. Volledig in overgave en acceptatie proberen te leven. Dat is eigenlijk ook nodig om hiervan te herstellen in mijn optiek.

Als ik je een tip mag geven: let goed op je grenzen en wat je lichaam aangeeft betreft communicatie met hem. Ik heb op een gegeven moment het contact via een derde moeten doen omdat mijn lichaam anders zo heftig reageerde dat ik maar bleef terugvallen. Dit is voor iedereen natuurlijk anders, neem mee wat je helpt en laat gaan wat niet resoneert. Luister vooral naar je lichaam, maar dat weet en kan je volgens mij al!

Heel veel sterkte en rust toegewenst. Ik denk aan je, ook al ken ik je niet. Vergeet nooit wat voor oerkracht jij in je hebt.

Liefs,
X

Wauw prachtig X, Ax sterkte lieverd! Dikke knuffel❤️

Lieve ax heel veel sterkte in deze moeilijke weg die je nu gaan moet. ❤️

Lieve X, dankjewel voor je uitgebreide reactie. Mijn verhaal matcht PRECIES met de jouwe. Het is zoveel meer dan alleen de belangrijkste persoon in je leven verliezen. Het is je hele fundament verliezen. Alles wat veilig voelde. Bewijs voor je grootste angsten dat je het inderdaad niet waard bent om bij te blijven. Mijn zelfbeeld is nog nooit zo verschrikkelijk laag geweest, en ik kan geen enkel lichtpuntje zien. Ik probeer me aan jouw verhaal vast te klampen dat het beter wordt, want op dit moment voelt het alsof mijn leven is ingestort en ik begraven word onder het puin. Het is donker en ik kan me niet voorstellen dat het ooit weer beter gaat worden. Dat ik ooit weer geluk ga voelen. Ik heb echt nog nooit zo diep gezeten.

Ik neem je advies dan ook ter harte. Ik wil hem zo dolgraag zien, niet alleen omdat ik hem mis maar ook omdat hij zo lang mijn haven van veiligheid is geweest en mijn zenuwstelsel snákt naar die veiligheid. Maar ja, voor nu hebben we dat nog wel uitgesteld. Ik hoop dat we voorlopig nog niet met het huis bezig hoeven want met de diepte van de paniekaanvallen die ik nu heb, kan ik dat er simpelweg niet bij hebben. Wat een verschrikkelijke tijd en ik hoop echt dat het niet lang duurt voor ik weer een beetje veiligheid terug ga vinden, want ik weet echt niet hoe lang ik dit nog vol ga houden.

Ik ben echt oprecht blij voor je dat je zelf nu beter in je vel zit en hoop ook echt dat dat snel resultaat in nog meer verbetering van je ziekte. Heel veel sterkte, liefs en echt heel erg bedankt voor je verhaal, ik ga hem regelmatig teruglezen. ♥️

Is ax trouwens een vrouw of een man. Mag ik dat vragen? Ax is hier een synoniem denk ik. Voor mijn gevoel vrouw.

Hoi Ax, Ik zie je berichtje nu pas. Wat een ontzettend verdrietig bericht dit. Jij die altijd iedereen probeert te helpen en er nu voor je gevoel alleen voor staat. Een BO is sowieso al vreselijk om door te maken en je twijfelt overal om. Maar jij komt er wel hoor zegt men dan. Voor nu is dat een vreselijke dooddoener want jij zit nu even helemaal onderaan in die put. Weet dat er hier heel veel mensen zijn die jou heel hoog hebben zitten. Ik zou willen dat ik een tip voor je had maar kan je vanaf hier alleen een hele dikke knuffel geven.
Liefs van een mama, oma en echtgenote van 66 die ook al 2 jaar aan het vechten is.

@Marga ja het was mijn grootste angst om hem te verliezen, en ik hield me de hele tijd voor dat het mijn zenuwstelsel was die me bang maakte - dat klopte immers volledig met de theorie. Maar zijn twijfels waren echt, en hij ontglipte écht aan mijn vingers, dus mijn angsten waren gegrond. Ik heb zo hard geprobeerd om mijn veiligheid bij mezelf te vinden, maar onbewust heb ik alsnog al mijn veiligheid bij hem neergelegd dus ik voel me nu onveiliger dan ooit. Kan volledig uitleggen wat er nu in mijn zenuwstelsel gebeurt en waarom ik me zó angstig en gepijnigd voel, maar ja - dat haalt de werkelijke pijn niet ineens weg.

Ax dikke knuffel en veel liefs!!

Ax dikke knuffel en veel liefs!!

Sterkte lieve Ax, een liefdevolle knuffel ❤️

Hoi Gert, Ax, Kamillethee, An en voor de mede lotgenoten die ík vergeten ben.

Ben tijdje weg geweest en dacht kom hier weer eens kijken.
Ben benieuwd hoe het met jullie gaat hoop dat het nu een stuk beter gaat als een jaar geleden.

Groetjes van Aswin 🙏

@ lieve Ax, een dikke knuffel van mij en ik hoop dat er een dag komt dat je weer lichtpuntjes gaat zien, hoe klein ook. Ook dat je weer wat veiligheid gaat voelen 🙏🏻

@ Aswin, hoe gaat het met jou man, ik hoop van harte goed 🙏🏻 Bij mij z’n gangetje, beter dan een jaar geleden, maar ben er zeker nog niet. Het is en blijft een proces met ups and downs. Van de ups word ik natuurlijk blij en de downs brengen me regelmatig uit m’n evenwicht. Deal er wel beter mee en berust me er makkelijker in. Leuk is anders hè? Maar ben ook benieuwd naar jouw pad en weet dat jij er ook heftig inzat. Ben ook nieuwsgierig of je xxxxxl puzzel uiteindelijk is afgekomen 😉

Hoi Ax,
Ik weet uit ervaring dat het een zware tijd is maar er komen betere tijden aan voor je. Maar het is een zware tijd en duurt allemaal ook nog zo lang.
Maar blijf er voor gaan en hoop dat je dit jaar weer kleine positieve dingen gaat zien.

Hoi Burnie,
Ja het gaat wel een stukje beter met me gelukkig wel nog steeds niet aan het werk maar ben nu mijn conditie aan het opbouwen en hoop een deze maanden weer richting werk te gaan. Klinkt misschien vreemd maar ik ben het thuis zitten helemaal zat. Muren komen echt op je af na bijna 3 jaar thuis.
En iedere maand kijken hoe je de eindjes aan elkaar moet knopen om te kunnen overleven maakt het ook niet makkelijker. Na 30 jaar 60 uur per week gewerk te hebben en financieel geen zorgen hoeft te maken.
En de puzzel is af ben er bijna een half jaar mee bezig geweest.
En hoe gaat het met jou ? Al wat beter als vorig jaar.

Groetjes Aswin

@Aswin heb jij dit ook meegemaakt?

Hoi Ax,
Ja helaas heb ik bijna hetzelfde meegemaakt. Enig verschil is er dat ik nog bij mijn partner ben. Maar van een relatie kun je niet spreken.

Ben bijna 3 jaar geleden na een soort kortsluiting in mijn hoofd een heel ander persoon geworden. Ik werkte daarvoor 60 tot 80 uur per week en deed dit met veel plezier. Ik voelde wel dat ik steeds vermoeider werd, waardoor ik soms niet naar mijn lichaam luisterde en op wilskracht doorging.
En dan gebeurt er iets en zit je ineens thuis.

Dan kom je in een wereld die voor mij vreemd was. Moest me overal bij allerlei instanties melden en hoe je daar dan vaak behandeld wordt is niet echt prettig.
Had een redelijk spaarpotje gespaard voor als ik 65 zou worden. Had al ruim 20 jaar voor mezelf gewerkt dus ik had geen recht op pensioen.
Maar na een jaar thuis te zijn ging het snel met mijn spaarpotje. Op dat moment had mijn dochter een huis gekocht waar ik graag bij zou helpen maar dat liet mijn lichaam niet toe. Dus ik heb haar maar financieel gesteund. Nu 2 jaar later heb ik daar nog steeds een schuldgevoel aan over gehouden.

Heb vaak last van schuldgevoel omdat ik niet naar de signalen van mijn lichaam heb geluisterd. Ook mijn ouders hebben in die tijd gezegd doe een stapje terug anders ga jezelf nog tegenkomen. Nee hoor zei ik, voel me vaak net superman.

De laatste 10 jaar kon ik vaak goed geld verdienen en heb daar ook vaak goed van geleefd. Altijd met de instelling als me dochter het huis uit gaat dan ga ik een potje maken voor als ik 63 word.
Nou dat is dus iets anders gelopen.

Ik kon in het begin niet eens naar een winkel, vond het te druk en blokkeerde helemaal. Was het liefste thuis op zolder waar ik allemaal klusjes aan het doen was. Vond het vaak lekker op zolder in mijn eentje dat ik er vaak ook at en een matras lag er ook.

Dus dat jaar en erna was het contact met mijn vrouw heel oppervlakkig. We hadden totaal geen intimiteit meer en deden ook niets meer samen. Ik had nergens zin in en was vaak ook moe.

In die jaren is mijn karakter heel veel veranderd. Heb me wel al die tijd afgevraagd hoe kan dit wat gebeurt er met me. Was echt mezelf niet meer.

Ben wel 20 keer naar mijn huisarts geweest en iedere keer alles verteld maar het enige wat ze zei ja hoort bij het ouder worden. Ze heeft me toen wel alle specialisten van het ziekenhuis laten bezoeken. Van MDL arts longarts MRI scan Cardioloog KNO arts en nog een paar. Overal waren de uitslagen goed en alleen maar een slechte conditie.
En dan sta je maar weer bij de huisarts van help me alsjeblieft. Ik zei tegen haar dat ik geen dokter ben maar wel zeker weet dat het probleem tussen mijn oren zit. Nou daar dacht zei toch heel anders over.
En dan sta je weer buiten zonder enig positief resultaat.

Heb in die tijd veel (vrienden) verloren omdat ik vaak somber was en ook weinig zin had om iets te doen.
Met mijn partner deed ik ook al bijna niets meer we deden veel dingen apart van elkaar.
Omdat we al 30 jaar bij elkaar zijn en al wat meegemaakt hebben samen geven we allebei de relatie niet snel op. Maar het is wel een hele lastige situatie zo.
Heb in die tijd veel boeken met personen die ook een burn-out hebben gehad. Er werd mij toen steeds meer duidelijk wat we overkomen was.
Heb toen ook dit forum gevonden en na het lezen van enkele verhalen voelde ik meteen dat ik niet de enige was met deze klachten. Dit gaf me toen een goed gevoel omdat ik wist dat ik er niet alleen voor stond.
Heb dit toen ook aan mijn vrouw verteld maar die stond er sceptisch tegenover omdat ze het allemaal anders ziet. En dat doet ze tot op de dag van vandaag nog steeds. Ik moet hier helaas mee leren leven want denk dat ze het nooit zal begrijpen hoe ik me voel en dat ik een ander persoon ben geworden.
Dus ik ben het gevecht in mijn eentje aangegaan om weer beter te gaan worden. Heb wel heel veel steun gehad van veel lieve lotgenoten hier.
🙏🙏🙏🙏

Ik denk gewoon als je dit niet zelf meemaakt dat zou je het van een ander bijna niet begrijpen.

Ben op dit moment bij veel mensen in therapie om te kunnen praten en die mij helpen om weer mijn conditie op peil te krijgen.
Heb nu een Wia uitkering en ga binnenkort in gesprek met het UWV over werk wat bij me past voor de komende jaren.
Hier heb ik heel veel zin in om me weer nuttig kan maken en weer meer sociale contacten krijg.
Want het thuiszitten ben ik helemaal klaar mee en iedere maand je handje moet ophouden voor een paar rotcenten. Snap als je in de bijstand zit je niet luxe kan leven en bewust boodschappen moet doen.
Maar al je altijd goed geleefd hebt en dan een op de andere dag dit meemaakt is echt een ware hel.

Heb heel vaak veel frustratie als ik in een winkel sta en iets zie voor mijn kleindochter die nu een half jaar is en niks kan kopen is dat voor mij een gevoel wat ik nooit meer wil meemaken.
Heb veel respect voor mensen die met een bijstand uitkering rond kunnen komen.

Je zegt ook dat je voelt dat nu ook alles weg valt bij je. Dit snap ik heel goed want daar ben ik ook heel bang voor. Zie tegenwoordig maar een woning te vinden en dan moet je hem nog opknappen en inrichten. Ik woon nu al 32 jaar in het zelfde huis en heb hem in die jaren van onder tot boven helemaal verbouwd en zo gemaakt dat ik er heel blij mee ben. Heb ook last van perfectionisme, autisme en ADHD. Maar dit moet je niet te zwaar zien, heb er weinig last van en vaak heeft het ook voordelen.

Daarom is voor mij ook belangrijk dat onze relatie nog te doen is, want ik heb ook vaak gedacht als het nou uit gaat wat moet ik dan. Zie mezelf niet meer bij mijn ouders gaan wonen. (75 & 78 jaar). En ben ook bang dat ik het alleen niet zal gaan redden. Heb gelukkig geen suïcidale gedachten want dan ben ik bang dat ik een keer een verkeerde keus zal maken.

Nou Ax hoop dat je zo een beetje een beeld heb gekregen van mijn situatie. Mocht je nog vragen hebben dan hoor ik het graag zal ze zo goed mogelijk beantwoorden.

Wens je veel sterkte de komende tijd en hoop dat er kleine positieve dingen op je pad komen.

Groetjes van mij Aswin 🙏

Hoi Ax,
Ja helaas heb ik bijna hetzelfde meegemaakt. Enig verschil is er dat ik nog bij mijn partner ben. Maar van een relatie kun je niet spreken.

Ben bijna 3 jaar geleden na een soort kortsluiting in mijn hoofd een heel ander persoon geworden. Ik werkte daarvoor 60 tot 80 uur per week en deed dit met veel plezier. Ik voelde wel dat ik steeds vermoeider werd, waardoor ik soms niet naar mijn lichaam luisterde en op wilskracht doorging.
En dan gebeurt er iets en zit je ineens thuis.

Dan kom je in een wereld die voor mij vreemd was. Moest me overal bij allerlei instanties melden en hoe je daar dan vaak behandeld wordt is niet echt prettig.
Had een redelijk spaarpotje gespaard voor als ik 65 zou worden. Had al ruim 20 jaar voor mezelf gewerkt dus ik had geen recht op pensioen.
Maar na een jaar thuis te zijn ging het snel met mijn spaarpotje. Op dat moment had mijn dochter een huis gekocht waar ik graag bij zou helpen maar dat liet mijn lichaam niet toe. Dus ik heb haar maar financieel gesteund. Nu 2 jaar later heb ik daar nog steeds een schuldgevoel aan over gehouden.

Heb vaak last van schuldgevoel omdat ik niet naar de signalen van mijn lichaam heb geluisterd. Ook mijn ouders hebben in die tijd gezegd doe een stapje terug anders ga jezelf nog tegenkomen. Nee hoor zei ik, voel me vaak net superman.

De laatste 10 jaar kon ik vaak goed geld verdienen en heb daar ook vaak goed van geleefd. Altijd met de instelling als me dochter het huis uit gaat dan ga ik een potje maken voor als ik 63 word.
Nou dat is dus iets anders gelopen.

Ik kon in het begin niet eens naar een winkel, vond het te druk en blokkeerde helemaal. Was het liefste thuis op zolder waar ik allemaal klusjes aan het doen was. Vond het vaak lekker op zolder in mijn eentje dat ik er vaak ook at en een matras lag er ook.

Dus dat jaar en erna was het contact met mijn vrouw heel oppervlakkig. We hadden totaal geen intimiteit meer en deden ook niets meer samen. Ik had nergens zin in en was vaak ook moe.

In die jaren is mijn karakter heel veel veranderd. Heb me wel al die tijd afgevraagd hoe kan dit wat gebeurt er met me. Was echt mezelf niet meer.

Ben wel 20 keer naar mijn huisarts geweest en iedere keer alles verteld maar het enige wat ze zei ja hoort bij het ouder worden. Ze heeft me toen wel alle specialisten van het ziekenhuis laten bezoeken. Van MDL arts longarts MRI scan Cardioloog KNO arts en nog een paar. Overal waren de uitslagen goed en alleen maar een slechte conditie.
En dan sta je maar weer bij de huisarts van help me alsjeblieft. Ik zei tegen haar dat ik geen dokter ben maar wel zeker weet dat het probleem tussen mijn oren zit. Nou daar dacht zei toch heel anders over.
En dan sta je weer buiten zonder enig positief resultaat.

Heb in die tijd veel (vrienden) verloren omdat ik vaak somber was en ook weinig zin had om iets te doen.
Met mijn partner deed ik ook al bijna niets meer we deden veel dingen apart van elkaar.
Omdat we al 30 jaar bij elkaar zijn en al wat meegemaakt hebben samen geven we allebei de relatie niet snel op. Maar het is wel een hele lastige situatie zo.
Heb in die tijd veel boeken met personen die ook een burn-out hebben gehad. Er werd mij toen steeds meer duidelijk wat we overkomen was.
Heb toen ook dit forum gevonden en na het lezen van enkele verhalen voelde ik meteen dat ik niet de enige was met deze klachten. Dit gaf me toen een goed gevoel omdat ik wist dat ik er niet alleen voor stond.
Heb dit toen ook aan mijn vrouw verteld maar die stond er sceptisch tegenover omdat ze het allemaal anders ziet. En dat doet ze tot op de dag van vandaag nog steeds. Ik moet hier helaas mee leren leven want denk dat ze het nooit zal begrijpen hoe ik me voel en dat ik een ander persoon ben geworden.
Dus ik ben het gevecht in mijn eentje aangegaan om weer beter te gaan worden. Heb wel heel veel steun gehad van veel lieve lotgenoten hier.
🙏🙏🙏🙏

Ik denk gewoon als je dit niet zelf meemaakt dat zou je het van een ander bijna niet begrijpen.

Ben op dit moment bij veel mensen in therapie om te kunnen praten en die mij helpen om weer mijn conditie op peil te krijgen.
Heb nu een Wia uitkering en ga binnenkort in gesprek met het UWV over werk wat bij me past voor de komende jaren.
Hier heb ik heel veel zin in om me weer nuttig kan maken en weer meer sociale contacten krijg.
Want het thuiszitten ben ik helemaal klaar mee en iedere maand je handje moet ophouden voor een paar rotcenten. Snap als je in de bijstand zit je niet luxe kan leven en bewust boodschappen moet doen.
Maar al je altijd goed geleefd hebt en dan een op de andere dag dit meemaakt is echt een ware hel.

Heb heel vaak veel frustratie als ik in een winkel sta en iets zie voor mijn kleindochter die nu een half jaar is en niks kan kopen is dat voor mij een gevoel wat ik nooit meer wil meemaken.
Heb veel respect voor mensen die met een bijstand uitkering rond kunnen komen.

Je zegt ook dat je voelt dat nu ook alles weg valt bij je. Dit snap ik heel goed want daar ben ik ook heel bang voor. Zie tegenwoordig maar een woning te vinden en dan moet je hem nog opknappen en inrichten. Ik woon nu al 32 jaar in het zelfde huis en heb hem in die jaren van onder tot boven helemaal verbouwd en zo gemaakt dat ik er heel blij mee ben. Heb ook last van perfectionisme, autisme en ADHD. Maar dit moet je niet te zwaar zien, heb er weinig last van en vaak heeft het ook voordelen.

Daarom is voor mij ook belangrijk dat onze relatie nog te doen is, want ik heb ook vaak gedacht als het nou uit gaat wat moet ik dan. Zie mezelf niet meer bij mijn ouders gaan wonen. (75 & 78 jaar). En ben ook bang dat ik het alleen niet zal gaan redden. Heb gelukkig geen suïcidale gedachten want dan ben ik bang dat ik een keer een verkeerde keus zal maken.

Nou Ax hoop dat je zo een beetje een beeld heb gekregen van mijn situatie. Mocht je nog vragen hebben dan hoor ik het graag zal ze zo goed mogelijk beantwoorden.

Wens je veel sterkte de komende tijd en hoop dat er kleine positieve dingen op je pad komen.

Groetjes van mij Aswin 🙏

@ Aswin, wat een weg heb jij ook afgelegd zeg en nog. De rode draad door alle verhalen is dat we allemaal, naast het ziek zijn, een gevecht leveren om relatie/huwelijk/vriendschappen goed te houden. En wat is dat moeilijk, vooral ook omdat al je energie in beter worden zit. Hoe hou je alle ballen hoog om een goede partner te zijn, een goede ouder en een goede vriend/vriendin. Het is triest dat dit onder spanning komt te staan en soms uitmondt in een breuk. Alleen zijn in dit proces is absoluut niet fijn en moeilijk, maar in combinatie met partner en kinderen een bijna onmogelijke opgave.

Zelf heb ik een partner en ik vind het heel verdrietig dat ik niet meer de persoon kan zijn die ik was. Heb geen thuiswonende kinderen thuis, maar dan nog ben ik ook niet meer de moeder die ik was. Vriendschapppen inmiddels verloren.

Het blijft een verdrietig en eenzaam proces en ook al wordt er vaak geschreven dat het je iets oplevert, dan nog kan ik erover zeggen dat ik ook veel verloren heb.

Ik weet zeker dat we allemaal een verhaal hebben mbt relaties in welke vorm dan ook.

Wens jullie allemaal kracht toe ❤️

@Aswin pittig verhaal ook ja. Merk wel dat ik er op dit moment niet helemaal aan kan relateren juist omdat jij je partner nog wel hebt. Dat klinkt een beetje hard, zo bedoel ik het niet, ik wil je leed niet ondermijnen.
Maar waar ik nu tegenaan loop is juist dat ik al mijn veiligheid, mijn gevoel van eigenwaarde, mijn alles eigenlijk in handen van mijn vriend had gelegd. Niet omdat ik dat wilde, maar omdat ik al van jongs af aan extern gehecht ben - dat betekent dat ik al mijn veiligheid bij anderen dan mezelf zocht. In mijn relatie werd dit door omstandigheden versterkt en kwam het steeds meer in handen van mijn vriend te liggen. Toen ik ziek raakte en dus ook mijn hele sociale leven, werd dit nog sterker. En toen hij een jaar geleden zijn twijfels uitsprak, werd dit extreem.
Ik woon nu weer bij mijn ouders. Maar ik kan me niet laten knuffelen door mijn ouders zonder in paniek te raken. Mijn gevoel van eigenwaarde en veiligheid was 100% afhankelijk van mijn vriend en nu die me verlaten heeft, voel ik dus geen veiligheid meer. Voel ik geen enkele zelfliefde meer. Alles wat ik de afgelopen 2,5 jaar heb opgebouwd in dit opzicht is nu weggevallen. Ik voel me alleen maar schuldig om hoeveel pijn in mijn partner heb gedaan, wat een wanhopige poging van mijn brein is om controle over een oncontroleerbare situatie te pakken. En dan raak ik in paniek. Minstens vijf keer per dag.
En soms ben ik juist kwaad. Kwaad dat mijn vriend niet in staat was om mijn ziekte te dragen. Dat hij niet naast me, maar tegenover me stond. Dat hij nooit bij zichzelf naging of hij ook iets kon veranderen. Of het dan beter had kunnen gaan.
Maar hij kon niet anders. Hij was er niet toe in staat, omdat hij een vermijdend copingmechanisme heeft. En daarmee hebben we elkaar kapot gemaakt, want hoe angstiger ik werd om hem kwijt te raken, hoe meer ik me aan hem vastklampte en hoe meer hij zich juist weer terugtrok - en dat versterkte mijn angst.
Ik weet hoe het is om diep te zitten en ik weet hoe het is om het gevoel te hebben dat het nooit goedkomt, om van alles te verliezen. Maar de pijn, de onveiligheid en de zelfafwijzing die ik nu voel, is in niets te vergelijken met wat ik eerder heb ervaren. Dit dal is zo diep dat ik werkelijk niet weet hoe ik hieruit moet komen. Ik ben mijn hoop volledig kwijt, mijn vertrouwen in een betere toekomst, en dat is me nooit eerder gebeurd - en het is het ergste wat ik ooit heb gevoeld.

Hoi Ax,

Klinkt zo vreselijk! Wat een dal. Ik heb aan het begin van mijn burn out de relatie verbroken. Wat had ik graag gewild dat er iemand was die naast mij bleef staan maar hij kon dat niet aan. En ook ik dacht dat we een gezin gingen stichten (ik was toen 36)dat toekomstbeeld viel weg.
Voelde me zo eenzaam omdat niemand me begreep. Niet slapen, onveilig, angsten, ik dacht dat ik gek werd. Want niet alleen was ik lichamelijk een wrak maar ook dat liefdesverdriet erbij wat mijn hechtingsproblematiek diep raakte. Verschrikkelijk.
Ik heb toen veel gehad aan Eckhart Tolle. Ik luister af en toe naar iets van hem op Spotify. Hij heeft het ook veel over het dieptepunt en dat troostte me zo erg toen. Misschien vind je het helemaal verschrikkelijk of ben je er op dit moment niet aan toe. Sorry dan in dat geval! Maar mocht het je toch steunen dan zou dat heel fijn zijn.
Heeel veel sterkte en liefs!

Hoi Ax,

Klinkt zo vreselijk! Wat een dal. Ik heb aan het begin van mijn burn out de relatie verbroken. Wat had ik graag gewild dat er iemand was die naast mij bleef staan maar hij kon dat niet aan. En ook ik dacht dat we een gezin gingen stichten (ik was toen 36)dat toekomstbeeld viel weg.
Voelde me zo eenzaam omdat niemand me begreep. Niet slapen, onveilig, angsten, ik dacht dat ik gek werd. Want niet alleen was ik lichamelijk een wrak maar ook dat liefdesverdriet erbij wat mijn hechtingsproblematiek diep raakte. Verschrikkelijk.
Ik heb toen veel gehad aan Eckhart Tolle. Ik luister af en toe naar iets van hem op Spotify. Hij heeft het ook veel over het dieptepunt en dat troostte me zo erg toen. Misschien vind je het helemaal verschrikkelijk of ben je er op dit moment niet aan toe. Sorry dan in dat geval! Maar mocht het je toch steunen dan zou dat heel fijn zijn.
Heeel veel sterkte en liefs!

@Sophie heel erg bedankt voor je reactie ♥️ En wat knap dat jij zelf de relatie verbroken hebt, zeg. Ik was daar aan het einde niet toe in staat. Toen mijn vriend zijn twijfels aangaf, heb ik hem wel een brief geschreven waarin ik zei dat ik niet voor hem kon kiezen als hij niet voor mij koos. Dat was zo'n beetje mijn sterkste moment van allemaal, want ik heb toen écht mijn herstel (en dus mezelf) boven mijn relatie gezet.
Het probleem was dat hij nog van me hield en toen zei dat hij voor mij koos. En hoe goedbedoeld ook - dat heeft een hele hoop schade berokkent. Want waar hij zei voor mij te kiezen, kon hij emotioneel niet meer investeren. Toen zei de sportarts ook nog dat ik absoluut niet meer mocht crashen en dat hij dus zijn zorgen niet meer met me mocht delen - om de relatie nog wat meer uit evenwicht te halen. En daarna gleed hij steeds verder onderuit, werd hij steeds gestresster, steeds ongelukkiger, vaker ziek, meer blessures, minder zin in dingen - herkenbare problemen voor ons burnies. Dus ging ik me steeds meer zorgen om hem maken, deels uit liefde en deels uit angst om hem alsnog te verliezen. En zo raakte ik dus weer afhankelijker van hem en verloor ik die eigenwaarde waarin ik écht voor mezelf koos. En dat is waarom ik nu zó diep zit.
Ik zal Eckhart Tolle opzoeken. Baat het niet, dan schaadt het niet. Hoe gaat het nu met jou?

Eckhart Tolle is zeker de moeite waard om je in te verdiepen. Wordt ook wel als een van de grondleggers van het huidige ACT gezien. Fascinerende man.

Hoi Burnie,

Op dit moment ben ik geen goede partner denk ik. Omdat ik zoekende ben om hier uit te komen. En mijn partner klaagt steeds dat het allemaal zo lang duurt, maar ik kan het proces niet versnellen. Was druk bezig om weer fit te worden maar dat werd vorige maand verstoord door dat ik in het ziekenhuis kwam met een dubbele longontsteking. Heb 3 dagen op de intensieve care gelegen en toen nog een week op de long afdeling. Dit was ook de eerste keer van mijn leven dat ik in het ziekenhuis gelegen heb.
Toen ik thuis kwam moest ik weer helemaal over nieuw beginnen met het opbouwen van mijn conditie.
Ik doe thuis heel veel klusjes en hou het ook lekker schoon.
Maar mijn vrouw denk soms dat ik alles kan zoals ik het vroeger ook kon maar dat lukt me echt niet op dit moment.
Heb heel vaak haar geprobeerd het te leggen hoe ik me voel, maar dat zijn gesprekken die niet langer dan een minuut duren.
Op dit moment volg ik voornamelijk mijn eigen plan om weer terug te kunnen keren in de maatschappij.

Heb 30 jaar lang mijn vrouw en kinderen op de eerste plek gezet maar nu moet ik echt aan mezelf denken.

Dus hoop blijven houden en dan moet het goed gaan komen.

Hoi Ax,

Het klopt dat ik nog met mijn partner ben maar of we nog een relatie hebben daar heb ik grote twijfels over.

We kunnen totaal niet met elkaar praten want dat levert alleen maar spanning en discussies op.
Heb hiervoor ruim tien jaar lang er bijna alleen voor gestaan omdat ze eerst haar evenwicht orgaan kapot ging. Daarna heeft ze borstkanker gehad. En daarna nog een hartinfarct. In deze jaren werkte ik heel veel en zorgde dat thuis alles goed liep. Dit heb ik met veel liefde gedaan omdat ik vind dat je elkaar moet steunen in goede en slechte tijden.
Ik hoef er nu niets voor terug alleen soms een luisterend oor en een beetje begrip.
Vorig jaar toen het ook slecht ging in onze relatie ben ik op zoek gegaan naar een vrouw waar ik me kon uiten en die me steunde. Hier was niks sexueels bij het ging mij puur om de aandacht die ik heel er miste.

Veel mensen vragen mij waarom wij nog bij elkaar blijven. Voor mij persoonlijk is dat ik op dit moment bang ben om alleen te komen staan.
Mijn woning is op dit moment een plek waar ik me prettig voel en dat wil ik nu niet opgeven.

Ik snap dat je wanhopen bent en bang bent voor de toekomst. Maar hou vol en probeer van jezelf te houden en kijk iedere maand of je een klein stapje vooruit gaat. Dat doe ik nu ook samen met een therapeut omdat ik ook geen vooruitgang zag.

Wens je heel veel sterkte de komende tijd en moet verloren is alles verloren.

Groetjes Aswin 🙏😉

Hoi Ax,

Dank voor je berichtje. Het klinkt alsof er zoveel liefde bij jullie is/was. En dat jullie twee super lieve mensen zijn. Dat maakt het zoooo ingewikkeld. Dus verwijt je zelf niets als.. als ik dat maar eerder of had ik het maar verbroken ofzo. Dat is gewoon niet te doen in die situatie!
Bij mij was het gewoon duidelijk al vanaf het begin. hij liet het direct zo ontzettend afweten omdat hij erg op zichzelf is gericht.Tegelijkertijd was het ook mijn grootste angst dus als jij het hebt over de onveiligheid die weg is dan voel ik dat zo goed weer.
Nu gaat het goed met mij! Mijn zenuwstelsel is aan het herstellen. Ben voorzichtig begonnen met reïntegreren. Bij een zangkoor gegaan. Zelfs weer een paar dates gehad. Sinds een jaar weer veel zin in het leven. Het is nu 2.5 jaar na de burn out en breuk. En ik weet over dat toekomstbeeld (het gezin enzo) dat komt wel goed. Ik weet niet hoe. Maar ergens een diep vertrouwen, net als over mijn herstel.
Toen het uitging en mijn burn out begon wist ik trouwens niets over herstel en het zenuwstelsel. Daar kwam ik pas na een jaar mondjesmaat achter. Ik denk dat als ik toen meer had geweten dan was het zeker veel sneller gegaan. Toch, dit klinkt misschien een beetje te romantisch, maar ik ben blij dat het allebei gebeurd is want ik heb zo ontzettend veel geleerd. En ik weet, als ik dat aan kon, kan ik alles aan.
Jij komt daar ook echt Ax.! Heel veel liefs en sterkte!
Ps. Eckhart tolle heeft een klein boekje genaamd: de kracht van het nu.
Dat las ik af en toe meditatief (paar regels lezen en laten bezinken).
Maar kan me ook goed voorstellen dat het te spiri voelt. Ik hoop dat je er dan een beetje om kan lachen.

Lieve Ax, alles is hierboven al gezegd, dus ik hou het bij je heel veel sterkte wensen. Ook dit komt goed. 😘

Veel liefs,

Lieve Ax, alles is hierboven al gezegd, dus ik hou het bij je heel veel sterkte wensen. Ook dit komt goed. 😘

Veel liefs,

@Aswin bedankt voor je eerlijke verhaal. Ik herken dat gevoel niet meer te kunnen praten. Het is echt naar dat jij altijd meer liefde hebt gegeven dan je nu ontvangt. Ik leer steeds meer over de anxious-avoidant hechtingsstijlen in relaties en hoe dat uiteindelijk niet werkt. Bij ons is dat duidelijk het geval gebleken. Liefde was er, maar onze zenuwstelsels reageerden totaal niet meer goed op elkaar en daardoor werd de situatie toxisch. Liefde alleen is niet genoeg...

@Sophie wat een knap verhaal. Echt waar, respect. Terugkijken is altijd fijner dan er middenin zitten - ik kan nog zeker geen prettige toekomst voor me zien... Terug naar de dagelijkse paniekaanvallen bovenop alle rouw die er al is.
ACT kent ik heel goed, ben ik ook al aardig vaardig mee, maar helaas heb ik momenteel geen puf om me bezig fe houden met gedachten loslaten en emoties toelaten etc. Door mijn laatste jaar waarin ik volle bak in overlevingsmodus heb gezeten door zijn twijfels, is al mijn veerkracht en energie opgegaan daaraan. Ik heb nu letterlijk geen puf meer over en kom nauwelijks de dagen door. Vind dat ook echt heel eng, wetende dat dit proces heel lang kan duren. Het lukt me nauwelijks mijn bed uit te komen, laat staan om gedachten gedachten te laten zijn.
Maar er is me verteld dat ik me nu mag laten dragen. Dat het in deze fase oke is. Het is te veel voor een ziek persoon om te dragen dus ik mag het mijn naasten laten dragen, en dat probeer ik ook te doen. Geen positief praat, geen optimisme. Gewoon eerlijk dat mijn leven nu voelt als een zwarte tunnel zonder zicht op het einde en zonder lichtpuntjes. Er wordt me beloofd dat het beter gaat worden. Dat moet ik dan maar aannemen.

@Ax, wat je beschrijft over de zwarte tunnel is zo herkenbaar en ik zit er ook middenin. Ik kan me niet voorstellen dat ik ooit nog weer kan werken ofzo. M'n baan kwijt vind ik echt een groot verlies. Ik voel je dus en wil je zeggen dat je niet alleen bent

@Ashwin hoe bedoel je kort sluiting in je hoofd en

@Ashwin hoe bedoel je kort sluiting in je hoofd en

Hoi Anoniem

Die kortsluiting in mijn hoofd is voor mij gevoel een paar keer gebeurd.
De eerste was op een ochtend dat ik een vriendin zou helpen met over verhuizen. Zei woonde op dat moment bij ons en haar ex was ook een goede vriend van mij. Maar door deze hele situatie gaf het mij zveel stress ook waren er toen nog zakelijk veel problemen wat stress gaf.
Ik zat in de ochtend thuis op de bank en mijn vrouw en onze vriendin riepen mij. Ik hoorde ze en zag ze ook maar dat was ook alles wat ik kon. Mijn ogen waren open maar ik kon ziet zeggen of doen. Ze hebben mij toen geslagen, water in mijn gezicht gegooid. Na 4/5 min kwam ik weer en voelde me anders. Zag alles helderder op dat moment en voelde iets wat ik niet thuis kon brengen.
Dit is hierna nog 3/4 keer gebeurt.

Heb toen verwijzing voor een scan te doen en deze gedaan maar daar is helemaal niets uitgekomen.

Vanaf dat moment ging ik alles anders doen zonder dat ik hier een verklaring voor had. Voorveeld ik belde op maandag ochtend op naar mijn baas en zei dat ik ziek was. Oké zei hij en was heb je dan . Ja wat heb ik eigenlijk, ik zei ik heb geen zin ben er klaar mee.

Vanaf dat moment was ik een ander persoon. Kon niet naar winkels toe (begin daar te zweten en kreeg paniekaanval) thuis bij kleine dingen/discussie begin ik meteen te huilen (20 jaar hiervoor nooit gehuild).
Wou we graag thuis me terug trekken op een kamer en ging daar een beetje puzzelen en knutselen.
Hier had ik nooit voor gehad omdat ik veel moest doen met werken en thuis alles netjes houden. Nu vond ik heel veel dingen niet zo belangrijk meer.

Vanaf toen is er een tijd begonnen waar ik de symptomen van een burn-out in herkende.

Hoop je zo een beetje geholpen te hebben met wat ik ermee bedoelde.

Groet Aswin

Jeetje wat heftig Aswin. Ik herken het ook. Helaas. Zulke momenten zijn echt bizar. Probeer maar gewoon je nieuwe “ik” te vinden. Althans, dat doe ik maar.. ;)

Zijn dat paniekaanvallen? Heftig ashewien Ahwin

Hoi Anoniem
Ja ik vind die paniek/stress aanvallen heftig.
Komt doordat ik hier nooit last van heb gehad.
Stond altijd zelf verzekerd in mijn schoenen en maakte me nooit zo snel druk ergens over.
Vond winkelen altijd leuk en deed het graag en als ik nu naar een winkel ga dan moet ik binnen een klein uurtje weer naar huis. Begin te zweten en ben heel onrustig. Hoe dit kan is me nog steeds niet duidelijk.

Groet Aswin

Ik herken al deze klachten. Vooral de druk rondom mijn ogen, duizeligheid, wisselingen in hartslag en overprikkeling. Wanneer zijn deze symptomen bij jou in de bo begonnen?

deze symptomen die je opnoemt komen ook voor bij chronische hyperventilatie, kan samen gaan met BO

deze symptomen die je opnoemt komen ook voor bij chronische hyperventilatie, kan samen gaan met BO
zoek maar eens de klachtenlijn hiervan (kon geen link plaatsten)

Sinds augustus zijn de klachten begonnen!

Is het niet specifiek Bo?

het kan samen gaan, zonder dat je je bewust bent van chronische hyperventilatie, ook weer onderhevig aan stress. (ik heb dus beide) zoek maar eens de klachtenlijst op...

Heb je ooit van pots gehoord? Dat is dat.

Hoi C, in mijn beleving is het geen pots omdat het in het begin etc etc ook echt wel liggend was. Ook is dat volgens de huisarts niet te verklaren met liggend. Daarnaast kan je lichaam door stress pots gerelateerde klachten krijgen. Ook lees ik wel hierboven dat meerdere er dus last van hebben.

Jazeker, ik heb er ook last van. Je kan het zelf testen met hartslag meter. Liggend en daarna opstaan. De kanteltest meting.

Heb je ook andere klachten zoals temperatuur intolerantie?

Ja alleen die test is niet betrouwbaar in een burn out. Door stress kan je hartslag al bij minimale inspanning dus bij rechtop staan omhoog gaan en dus een pots reactie krijgen zonder het daadwerkelijk pots is.ik heb soms wel zweetaanvallen, maar ook dit hoort bij een burn-out zoals ik lees

Tja oké alles overlapt een beetje, en stress geeft vanalles in jou lichaam. Burn out is breed, maar sommige dingen die zijn soms niet burn out gericht.
Adrenaline, bijnieruitputting, derealisatie door angst, trauma kunnen allemaal voorkomen. Maar soms is het toch een imuumsysteem probleem bv koud en warmte tolerantie en bloedcirculatie problemen horen eigenlijk niet bij een burn out. Sommige weten zelfs niet waar ze überhaupt een burn out door hebben gekregen.
Maar iedereen heeft zijn eigen onderzoek en diagnose en gaat verder waar ze vertrouwen in hebben, dat is het belangerijkste.

Hoi Camiel,

Helaas geen ervaring met running therapie. Het klinkt wel al een leuke therapie, zeker als je topsport hebt gedaan! Het lijkt me dat je eerst langzaam gaat onderzoeken waar je grenzen liggen, voordat je direct 10km moet rennen. Ik hoop en denk dat ze daar wel ervaring mee hebben als ik het zo hoor!

Ik heb ook veel gehad aan ChatGPT qua mogelijke therapieën voor mijn klachten. Je moet wel kritisch blijven natuurlijk maar ik heb veel therapie gehad waar ik nog nooit van had gehoord waar ik heel veel baat bij heb gehad. Allemaal door ChatGPT!

Sterkte en ik hoop dat het werkt voor je!

Mij heeft sport juist echt geholpen om er weer uit te komen. Kan het enkel aanraden. Het buiten zijn, bewegen, de endorfine en serotonine aanmaak (beste medicijn), beter slapen ook daardoor (slaapdruk opbouwen). Let alleen op je hartslag, probeer die wel laag te houden. Geen cortisol aanjagen maar zone 1-2 loopjes, dat kan echt helpen in je herstel.

Beste M,
Ik zit eigenlijk vanaf 15sec rennen al in zone 3... Hartslag 150. Hopelijk wordt dit beter.

Herkenbaar hoor, had ik in het begin ook. Liep zelfs maar tussen 6-7 km per uur op een gegeven moment. Maar stukjes wandelen en rustig opbouwen is prima. En met wandelen maak je ook serotonine aan, duurt alleen 2-3x zo lang.

Ik las ergens dat interval snelwandelen ook heel goed is voor je, misschien is dat een tussenstap voor de mensen die na 1 min rennen al een hartslag van 150 hebben (ik heb dit ook, daarom ben ik na 2 x proberen toch gestopt met interval rennen. Het voelt nog als teveel)

Dus 3 min normaal wandelen, 3 min de pas erin (of zoveel min als je aankan, beginnen met 1 is ook goed natuurlijk). Ik ga dit zelf in ieder geval proberen komende tijd.

Beste Camiel, ik kan het je van harte aanraden! Heb er zelf in december nog een topic aan gewijd op dit forum. Heeft me enorm geholpen. Het is letterlijk een ssri zonder bijwerkingen. Je zou het boek ‘hardlopen als lichaamswerk’ eens kunnen lezen, daar staan alle voordelen in van deze vorm van lichaamsbeweging.

Dank voor al jullie reacties! Ik heb aankomende week de eerste keer. Zal jullie op de hoogte houden.
Heb zelf 10x30sec geprobeerd van de week en voelde echt top maar dus wel hoge hartslag...
Kijken of snel wandelen beter werkt bij de therapie!

Vind het toch lastig als er niet echt een strak schema is om aan vast te houden

Ik heb het een jaar gebruikt om de drie dagen 1 tablet. En gebruik het nu niet meer:)

Ik ook elke dag nu een maand oxazepam,
Maar een kwartje en soms een halfje. Samen met valeriaan en melatonine. Ik zou altijd kleine beetjes gebruiken. Een week een half tablet en dan een week kwartje. Maar het beste is helemaal geen natuurlijk!
Ik heb het heel zwaar met slapen, heel onrustig en vooral in het hoofd blijven maar gedachten stromen.

Ik heb Temazepam 1.5 jaar gebruikt. Eerst een hele tablet en na een jaar een halve. Ik wilde toen verder afbouwen met een kwart, maar daar had ik niks aan. Ik neem nu geen Temazepam meer maar 2 paracetamols. Daar slaap ik goed op.
Alleen ,s morgens bij t wakker worden heb ik wel zenuwen in m n buik of stress op de borst.
Dat gaat bij het opstaan weer weg.

Paracetemol maakt dat slaperig bij jou dan?

Godd om te horen Jacoba, thanks voor je bericht! Ik gebruik momenteel een wat hogere dosis, maar goed, de burn-out is ook vrij intens. Uiteindelijk gewoon vertrouwen vasthouden dat ik uiteindelijk weer zonder zal kunnen slapen.

Maar blijft die tamezapam dan ook gewoon werken elke nacht? Want je neemt het elke dag. Bouw je dan geen tolerantie op?

Mjah geen idee. Ik had een wetenschappelijk artikel gevonden waarin staat dat tolerantie met temazepam lijkt mee te vallen omdat het zo kortwerkend is (google maar even op 'temazepam tolerance', dan vind te dat artikel wel). Maar tuurlijk is dit juist ook mijn angst.

Ja ik neem oxazepam nu elke dag 1 voor het slapen. Maar ik word dan toch wakker na 6 uren. Dus ben bang dat het tolerantie opbouwt. Ik neem het nu een maand.
Dank je door de reactie

Ja ik word sowieso snachts minstens één keer wakker, heeft denk ik vooral te maken met alle stress em emotie die nog in het lijf zit. Oxazepam is ook redelijk kortwerkend, dus denk dat het wel oké is om dat een tijdje te nemen hoor.

Heeft iemand lichamelijke klachten na lange tijd van tamezapam? Of andere benzodiapine? Bv wakker worden door dat je lichaam onrustig word? Beetje zweten en veel draaien? Ik neem nog steeds gewoon 1 tablet voor het slapen, maar ik word wakker door mijn lichaam die onrustig word. Hebben jullie ervaring mee?

Dag Marieke,

Ja hier nog één. Bijna zeven maanden gebruikt.
Ja het heeft mij in het prille begin, vanwege het niet kunnen slapen i.v.m. draaiduizeligheid en mijn hele lijf heel erg ‘aan stond’, zeker geholpen. Maar ik raakte er ook verslaafd aan.

Ik pakte er maar elke nacht een paar uurtjes mee, met koppijn en een leeg dof gevoel als gevolg.
Maar ook m’n ademhaling was er van slag door met ook constant duizeligheid.

Echt slapen lukte niet. Ja, na zoveel nachten als ik echt op was. Energie niveau was echt laag. Ik was er klaar mee en wilde op eigen kracht verder. (Af en toe ook een valkuil)

Uiteindelijk ben ik er door het lezen van de Nederlandse versie van ‘Ashton manual’* en hierop de tips van de apotheker vanaf gekomen.

Ga er vanuit dat na elke keer afbouwen er slapeloze nachten zullen volgen. Afbouwen ging echt met milligrammetjes. Maar het is mij gelukt en daar ben ik echt blij mee.


Heel veel succes en sterkte.


*Google op ‘de ashton manual Nederlands’. Eerste vernoemde site van benzo punt org

Oké dank je wel voor de tip. Maar had je dan ook gewoon bij dezelfde mg zo een lichamelijke onrust, beetje zweten enz?want ik heb nu een doosje oxazepam op 3 maanden tijd op.

Het is gewoon dat ik niet weet als het van de oxazepam komt of iets anders door stress ofzo.
Groetjes

Ik gebruikte 7 maanden zolpidem waarvan de 2 laatste maanden elke nacht. Ben in 1x ermee gestopt omdat ik op een gegeven moment niet zonder, en ook niet met sliep. Ik heb cbd olie als vervanger gebruikt, soms wel 14 druppels van een potje van 10%. Voelde me stukken beter na het stoppen. Er bleken ook nare bijwerkingen te zijn waarvan ik dacht dat het de burnout was. Na een tijd ook met cbd olie gestopt omdat ik weer goed sliep. Cbd olie is kalmerend voor je zenuwstelsel en niet verslavend. Het is echt het enige middel dat ik zou aanraden.

Bij een terugval met ernstige slapeloosheid heb ik nog wel is sporadisch oxazepam genomen maar nooit meer dagen achter elkaar.

Ik heb van september tot februari oxazepam dagelijks gebruikt voor het slapen. Ik ben sinds 3 weken volledig gestopt. Ik kan nu zonder weer slapen. Ik vond het echt heel erg meevallen! Ik heb wel heel langzaam afgebouwd. Ik gebruikte eerst 10 mg en heb heel lang op 5 mg gezeten en daarna op 2,5 mg. Daardoor was de stap ook niet zo groot en kan je lichaam ontwennen. De ontwenning kon soms wat pittig zijn maar je moer daar rekening mee houden dat je wat mindere dagen hebt. Ik denk er nu helemaal niet meer aan om het weer te gaan gebruiken.

@ A. Ik gebruik het nu ook 3 maanden. Hoe waren jou dromen ermee, wat ervaarde je bij het ontwaken? Had je een onrust gevoel ofzo? Ik had het graag geweten?

Ik heb het een half jaar gebruikt en toen deed ik het bijv 1x wel eens overslaan en dan daarna steeds vaker overslaan. Dit was ook advies van de huisarts en ben uiteindelijk gestopt. Viel me erg mee. Bij mij was het ook heel erg het gevoel ik kan niet stoppen maar het zat vooral in m'n hoofd

Oké, dan je wel voor de reactie @M
Had je dan ook angsten ofzo als je het niet gebruikte? Of beter gezegd overslaan? Lichamelijk iets ofzo? Hoeveel mg nam je dan voor het slapen?
Want ik wil het ook gewoon niet meer gebruiken, maar zit zo beetje in een trauma achtige toestand dat ik dan niet kan slapen, ik probeer overdag een dutje te doen, maar dan lukt niet, en dan jaag ik me daar aan op dat ik niet kan slapen. Maar ook ben ik zo vermoei, hele dag door! Zo moe, maar mijn hoofd stopt niet met denken. Dus ik zit dan hele dag met een gevoel van machteloosheid.

Hoi C.

De eerste 3 nachten waren even moeilijk. Met name de eerste nacht. Ik werd denk ik niet onrustig wakker eerder een soort van opgelucht dat het gelukt was. Ik ben er tot nu toe ook nog niet weer op teruggevallen. Paniek is er nog wel eens maar ik kan het nu beter handelen.

Mijn dromen ging vooral over dierbaren die wegvielen. Maar achteraf denk ik meer dat dit met het plotseling overlijden van mijn paard heeft te maken. Daarna was het over gek genoeg... ik droom nu geen vreemde dingen meer. Ik had in die periode ook EMDR wat vreemde dromen kan veroorzaken.

Ik kan tot nu toe weer gewoon slapen. Wel wordt ik 1 of 2 keer wakker in de nacht maar dan ben ik rustig en niet paniekerig. Soms zweet ik wel heel erg maar dat kan te verklaren zijn door een te warme slaapkamer. Ik ben nog steeds blij dat ik gestopt ben. Het voelt als een overwinning.

@A ja dat kan ik geloven dat het voor jou een overwinning is! Dat heb je goed gedaan!
Ik neem nu dan 18,5mg oxazepam ik val om 10u in slaap en word soms wakker om 3u en dan neem ik een valeriaan. Dan slaap ik nog 2u. Maar ik ben zo moe daarna en dan val ik niet meer terug in slaap. Alsof mijn lichaam wakker word maar mijn hoofd niet. Hoeveel mg nam jij ?en kon jij goed doorslapen?
Sorry voor deze vragen. Maar soms denk ik dat het de burn out en vermoeidheid in stand houd.
En ik wil ook zo snel mogelijk op mijn eigen houtje slapen. Maar ik kan me het nu niet inbeelden dat ik gewoon zo in slaap kan vallen. Mijn hoofd blijft aan staan, en voel mij te zenuwachtig.

Ik bedoel “22u”

@C ja met 2paracetamols kan ik slapen
1stuks niet, 2 wel.
Andere mensen worden juist actief van paracetamol, ik gelukkig niet.

Ik ook. Van paracetamol slaap ik prima. Zorg alleen dat je paracetamol zonder cafeïne hebt! Anders doe je geen oog dicht natuurlijk, hahaha

Maar neem je het dan voor de pijn? Of hoe moet ik dat begrijpen? Want maakt het je dan slaperig?

Ik wordt nu uit mijzelf weer slaperig omdat denk ik mijn zenuwstelsel al wat hersteld is. Als ik nu ga liggen met of zonder onrust, ik val vanzelf meestal binnen 30 min wel in slaap.

Voor de pijn neem ik niks. Meeste is spierspanning en angst wat pijn veroorzaakt. Daarvoor probeer ik toch het grotendeels te accepteren. Vaak als ik iets meer ontspan neemt het vanzelf snel af.

Ik had gisteravond bijv ook erge spanning. Ik heb meer angst dat mijn hart niet goed is en dan vind ik slapen eng. Meestal wacht ik even tot ik iets rustiger ben en dan gewoon gaan liggen.

@A hoeveel mg oxazepam nam jij?
Ik denk dat je nu meer rust vind omdat je die oxazepam niet meer neemt, volgens mij neemt het je energie de hele dag weg als je er aan gewent bent.

Ik nam ik denk 2 -3 maanden dagelijks 10 mg voor het slapen gaan. Daarna nog 2 maanden heel lang op 5 mg gezeten en nog een tijdje op 2,5 mg. Je moet echt afbouwen en niet zomaar stoppen. Dan krijgt je lichaam rustig de tijd om eraan te wennen en is er een goede kans van slagen. Zomaar stoppen kan behoorlijke ontwenningsverschijnselen geven. Ik heb het ook een paar keer geprobeerd om zomaar te stoppen, dan sliep ik 2 dagen niet. Toen met behulp van de huisarts een afbouwschema gemaakt. Vraag ook zeker hulp van je huisarts hierbij en ga niet zelf experimenteren met afbouwen. Met rustige afbouw zijn de ontwenningsverschijnselen veel minder.

Ik mocht het eigenlijk ook niet elke dag gebruiken van de apotheek. Maar ik heb nooit gehad dat ik dacht ik moet meer dan 10 mg hebben voor een fijn effect.

Ik heb nog wel een doosje liggen voor het geval dat. Maar dat is dan alleen echt voor nood. Ik ben nu een maand er helemaal vanaf.

En meer rust komt echt van het herstellen. Ik ga gelukkig de goede kant weer op. Wel met terugvallen maar het wordt elke dag een beetje beter. Het is wel even een flinke klus.

Hoi C,
Ja, zoals je vroeg, paracetamol maakt je slaperig.
Neem er 2 (nogmaals, zonder cafeïne) net voordat je gaat slapen en je slaapt als een roosje. Ik word er ook rustig van in mijn hoofd.
Probeer maar eens!

@M op hoeveel mg zat jij? Want jij deed een dag overslaan. Dat wil ik ook zo proberen.

@A ja wat een klus, dat heb jij goed gedaan, ik ben blij voor jou. Ik heb een beetje iets meer dubbel werk dan jou. Ik ben het beginnen nemen toen ik beelden zag als ik mijn ogen dicht deed toen ik ging slapen.Ik was er wat van geschrokken.

@A. Ik had nog een vraagje voor jou.
Kon je bijvoorbeeld overdag even slapen als je voor het slapen oxazepam nam in de avond na zo lange tijd?
Ik vraag mij dat af omdat ik totaal geen dutje kan doen namiddag op de bank. Ik ben zo moe van soms een onrustige nacht dat ik gewoon even wil slapen maar dat lukt niet door een onrust gevoel en vooral mijn hoofd die blijft analyseren. Dus vraag ik mij af als het door rebound of ontwenning is…
Ik hoor het graag. Dank je wel.
Groetjes

Hi Krj,

ik kan er zelf geen herkenning in vinden maar vindt het super goed dat je deze inzichten al hebt! Je weet zo te lezen al wat je punten zijn waaraan je de aan komende tijd kan gaan werken. Heb je al een psycholoog met wie je dit samen kan oppakken?

Wat herkenbaar. Zoek inderdaad goede hulp. Een psychosomatisch fysiotherapeut of haptotherapeut of goede psycholoog.

Ohja. Laten we de heftige vergeetachtigheid niet vergeten. Dat je na 3 seconde al niet meer weet wat je nou ging doen. Vreselijk

Wat naar voor je Robin. Ik ben 1.5 jaar bezig om te herstellen. Ja als je je niet moe voelt is het lastig om te rusten. Toch zou ik wel paar keer per dag ff je lichaam,spieren e.d. laten rusten. Dan ook echt ff op de bank liggen.
Verder doe ik naar verjaardagen of zo maar ergens naar toe oordopjes is. Dat scheelt prikkels.voor je zenuwgestel. Ik ben ook niet altijd moe, maar las toch pauzes in.
Houd moed!

Robin, ik kan alleen maar zeggen, zijt blij dat die vermoeidheid er niet komt! Het is nog 100x erger. Helemaal geen filter meer, en je gedachten die blijve op automatische piloot. Dit wil je helemaal niet mee maken.

Hoi Robin wat naar dat je er al zo lang in zit. Ik herken me in je verhaal. Ik zit al 1,5 jaar thuis en voel nu ook geen vermoeidheid en weet ook niet wanneer ik moet rusten. Ik weet niet of jij hetzelfde hebt maar dan voelt het alsof je je herstel fout doet. Want volgens elk boek en elke podcast is het spanning > moeheid > langzaam herstellen. Maar ja als die moeheid niet komt doen we het dan wel goed??

Ik probeer om de 1,5/2 uur toch wel even in bed te liggen met een oogmaskertje op en wat muziek/ of mediatie op. Ookal ben ik niet moe. En ik heb toch wel vaak dat ik mentaal geen kracht meer heb voor een activiteit dus dan ga ik ook liggen, ookal merk ik fysiek dat ik niet moe ben.

Het enige wat anderen ook tegen mij zeggen is dat je je klachten moet accepteren zoals ze zijn en dat elke burn-out anders is en niet volgens het boekje hoeft te gaan. Maar wat is dat verdomd lastig zeg.

Merk je wel dat je mentaal vooruit bent gegaan afgelopen jaren?

Groetjes

Hoi Robin,

Heel naar, en helaas heel herkenbaar. Ik ga mijn derde jaar in.

Herken me dus in veel wat je zegt, en helemaal wat je omschrijft in sociale situaties.

Ik wens je veel sterkte, en we houden elkaar op de been hier met alle ins en outs.

Hoi Robin, herkenbaar je verhaal. Ook ik zit al vanaf 2019 thuis en heb alles aan therapie en hulp al gedaan. Niks lijkt te helpen en ik heb alle kennis wel in huis onderhand. Toch knap ik niet op.

Nu zit ik de periode dat ik denk “laat maar”. Acceptatie modus denk ik. Ik ga er maar vanuit dat dit het is.

Ik doe voornamelijk nu alles op gevoel. Moe? Slapen. Geen zin? Ga ik niet. Gestresst gevoel ergens bij? Ik haak af.
Ik ben thuis, in mijn tuintje. Drink thee, rust wat, kook eens en wandel een blokje om. De dingen die lukken.

Ik wens je alle rust toe Robin, geniet van de kleine dingen en luister maar naar je lichaam.

Hoi Robin,

Heel heftig lijkt het me, 5,5 jaar en weinig verbetering. Ik hoop onwijs dat de SSP helpt om je zenuwstelsel te kalmeren en je beter de rust kunt vinden.

Ik heb een sociale angststoornis en gebruik sinds 2,5 jaar citalopram; dat heeft mij erg geholpen! Ik zit op 40mg. Het heeft mij veel meer rust in m’n lichaam gegeven en heb minder spanning bij sociale situaties. Maar bij mij was het dus wel een stoornis, weet niet of het bij jou alleen door de spanning/bo komt.

Mijn burnout coach dringt vooral aan op ‘dingen klein maken’ en idd die afwisseling zoeken. Na een activiteit rust nemen. Vind ik zelf ook prettiger omdat het wat voorspelbaarder wordt en ik m’n dag daardoor beter kan verdelen.

Ik vind het mega knap van je dat je zo sterk en hoopvol blijft. Ik duim onwijs voor je dat SSP bij jou ook het kantelpunt is, net als bij mij.

Heel veel sterkte en succes!

En als je ligt kom je niet direct tot rust als je/je gedachten nog aan staan. SSP gaat daarbij helpen, om daadwerkelijk te rusten. Geef SSP de tijd.

Als je aan staat of gespannen bent, helpt wandelen beter. En idd accepteren en loslaten. Dat heeft bij mij zelf een paar maanden geduurd.

En scrollen/serie kijken is voor mij na 3 jaar ook nog steeds te veel. Ook te veel kletsen raak ik nog uitgeput van. Dus die mentale lage belastbaarheid herken ik wel ja.

Ademhalingsoefeningen hielpen mij in het begin om de rust te vinden. De app Breathe is fijn vind ik. Soms duurde het wel een uur voordat ik van ‘aan’ naar rust ging. Vooral 4 tellen in, 4 tellen vasthouden, 4 tellen uit en 4 tellen vasthouden hielpen mij. En dat dan dus soms heul lang!

En xanax helpt mij tegen de angst, maar toen de angst zo extreem was hiep dat ook minimaal.

Ik vind het vreselijk voor je en ga voor je duimen dat je snel progressie merkt!!

Ha Robin,

Nog even een berichtje van mij. Ik wilde nog even reageren op je vragen.
- soms ga ik na een activiteit gewoon even op de bank zitten. Maar alleen als ik merk dat ik moe ben eigenlijk (maar dit is geen advies want ik worstel hier zelf ook mee).
- ik zit zelf 2.5 jaar te worstelen met mijn zenuwstelsel. (Ik noem het geen burn out meer om mijn lichaam niet perongeluk boodschappen van onveiligheid te geven). En ik heb zelf nooit die super vermoeide periode gehad waarin ik veel sliep. Ik merk wel dat het een stuk beter gaat en dat ik meer kan ondernemen. Maar het lijkt dus wel of ik dat onderdeel over heb geslagen. Mijn slaap is nog steeds niet op het niveau van voor de burn out maar al wel een stuk beter dan in het begin(1 keer per nacht 45 minuut wakker ipv om de haverklap wakker). Mijn probleem is dat ik nog steeds snel in flight or Fight schiet.
-accepteren is super lastig en lukt mij ook niet altijd..maar ik merk wel dat ik ondertussen een meer accepterende houding heb aangenomen (ik zeg bijvoorbeeld niet meer tegen mensen: 'het duurt als zo lang' of 'wanneer houdt het nou eens op?' want die vragen lijken minder te spelen ofzo).
Heb veel naar podcasts over tms en mind body geluisterd. En beetje bij beetje heeft dat wel geholpen een andere houding aan te nemen die mij veel meer helpt.
-die spanning bij sociale dingen voelde ik ook heel erg! Dan wachtte ik op een vriendin en dacht ik: Jezus zit ik nu helemaal zenuwachtig te worden voor mijn beste vriendin? Maar dat is nu een stuk minder! Dus wordt bij jou ook echt beter!
En dat geeuwen heb ik altijd als ik spanning loslaat. Dus dat zie ik altijd als een goed teken.

- ik ben heeeel benieuwd naar jouw ervaringen met ssp. Hou je ons op de hoogte?

En het komt echt goed! Het is alleen heel lastig! En de situatie met je huis voert de druk ook nog eens lekker op. Maar als je er doorheen bent ga je je echt trots voelen dat je dit aan hebt gekund. En je gaat er door heen komen. Heel veel sterkte!

Hoi Robin, je verhaal komt me erg bekend voor. Geen erge vermoeidheid. Wel veel stress gevoelens. Ik tob er al vanaf mei 2022 mee. Na de corona mocht weer van alles. En dat was een grote tigger. Ook heb ik een huwelijk met veel stress gehad in het verleden. Ook al allerlei hulp gehad. En overal wel iets van mee genomen, maar me ervan af helpen is nog nergens gelukt. Wel minder heftig dan in het begin en soms wel betere dagen, maar als ik maar even wat meer doe, slaat de stress toe. Mijn lichaam blijft dan weer "aan" staan. Waardoor weer vroeg wakker met gestresst gevoel. Ik gebruik wel af en toe oxazepam om naar iets te gaan wat ik leuk vind. Anders wordt je wel erg alleen. Intussen ben ik met pensioen, wat wel minder "moeten" geeft.
Sterkte ermee en hopelijk gaat het toch nog wat beter voor ons worden.🙏
Groet, W

Hoi Robin ja herkenbaar dit zit er al 2 en half jaar in een burnout alle lichamelijke klachten wel gehad pfffff bij de dokter 10 rittenkaarten en ben weduwe wil mijn kinderen er niet mee lastig vallen ik slaap nu af en toe redelijk wel last van hoofd voornamelijk pffff en bij de slapen heb veel meegemaakt in mijn leven en mijn man viel plotseling van de trap 98 procent was gebroken in zijn hoofd 2 procent werkte nog dus wij de kinderen en ik besloten de stekker eruit te trekken in het ziekenhuis na 1 week moeilijk we waren 43 jaar getrouwd sterkte ook 👍🌻

Dank allen voor de reacties met herkenning, tips en tricks.

@sophie ik hou jullie op de hoogte qua ssp!

@anoniem, ik ben helaas niet blij dat ik die vermoeidheid niet heb. Die vermoeidheid betekent namelijk weer een stap verder in het proces en daar ben ik nog niet.

@Isabel. Jawel. Ik had het eerste jaar veel paniekaanvallen en angst, zo erg dat ik naderhand niet meer naar buiten durfde. Aan de sertraline gegaan maar hielp niet echt. Toen afgebouwd en op eigen kracht via exposure het leven weer meer gaan leven.

Ik was eerst al overprikkeld van een wandeling of 10 min lichamelijk werk. Inmiddels kan ik gerust 2 uur wandelen, heerlijk. Alleen teveel inspanning kan ik nog altijd niet hebben.

Ben nog altijd mega vergeetachtig, darmproblemen, heftig trillen als ik te lang scroll of tv kijk, dus dit minder ik enorm. Maar het ergste is nog altijd de altijd aanwezige spanning en onrust in het lijf.. na 5.5 jaar. En wat ik zei over spanning voelen voor sociale situaties of naar de kapper ofzo. Heel hinderlijk en uitzichtloos voelt dat. Zeker met mijn huis dat op de tocht staat.

Om jullie een idee te geven wat ik gedaan heb de afgelopen jaren, in de oplossing ben gaan zitten en mijn lijf eigenlijk heb overgeslagen. Dit heb ik allemaal gedaan,

-Stresscoach (6 online sessies ivm covid) had je geen reet aan. Paar simpele trucjes kreeg je.
-Burnoutcoach, 15 sessies in de natuur met een coach. Hele praktische tips, ventileren, energie gevers en zuigers. Voelen. Was opzich fijn maar ik zat zo in de angst dat ik dacht ik moet verder daarop, was ondraaglijk.
-Homeopathie voor de darmen 3x
-Ademcoach incl hardloopschema 1x
-Hypnotherapie 3x
-Psycholoog (EFT therapie) 18x
-Massage therapie (lymph drainage en psoas release) 2x
-Accupunctuur incl kruidenmengseltjes 4x
-Mesologie (suppletie) 5x
-Psychosomatisch fysio 5x
-Kambo (kikkergif) 1x
-Voice Dialogue 1x
-Neurofeedback 10x (1e sessie enorm moe, daarna deed het amper wat)
-BSR (body & stress release) 4x
-TRE (2x)
-Acces bars 1x
-Voet detox 1x
-Nesa therapie 2x
-EESystems 2x
-Reiki 2x
-Mega veel podcasts, zelfhulpboeken
-Allerlei soorten supplementen
-Online programma bureau breinfijn
-TTC (talking to the chakra's) 4x, hier heb ik merkbaar wat gevoeld, kunnen huilen
-Oligotherapie (heeft me voor 70% van darmklachten afgeholpen, helaas is nu 1.5 jaar later wel weer een deel terug)
-Praktijkondersteuner 3x (had ik niks aan, vroeg alle 3 keren wat ze voor me kon doen)
-Fascia release massage 1x
-Paar losse, niet noemenswaardige online programma's. (Zenuwstelsel oefeningen, geluidsfrequenties etc)
-Cognitieve gedragstherapie, 10x
-Schematherapie 38x
-Beeldende therapie 12x
-Orthomoleculaire coaching 3x. Ontlastingonderzoek en bloedonderzoek om toch nog die darmen te fixen. Helaas geen resultaat.
-Week retreatte bij Vilna van Betten (energetisch)
-online programma van Lianne blaquire (zenuwstelsel oefeningen)
-Breathwork 5x (eerste 2x niks bijz, 3x keer met plantmedicijn 3 uur liggen huilen, 4e en 5e keer was veels te acticerend en hertraumatiserend waardoor ik me nu nog slechter voel. (Dit was het laatste wat ik deed, dus recent)

Al die dingen die ik meer 1 of 2x heb gedaan voelde ik het gewoon niet echt bij. Veel dingen moet je ook langer de kans geven om te zien of het werkt. Maar in de hoeveelheid zien jullie denk mijn wanhoop na 5.5 jaar. Ik ben zo'n 25000 euro kwijt, al het geld wat ik had.

Om nu op het punt te staan, te snappen dat ik mijn lijf heb overgeslagen, veiligheid, rust.
Dus dat doe ik nu, althans ik probeer het.

Laat het een waarschuwing zijn voor anderen om niet zo achterlijk veel te proberen maar te gaan RUSTEN.

Liefs

Hoi Robin, jeetje wat bizar veel heb je geprobeerd en wat verschrikkelijk hoeveel geld je eraan kwijt bent geraakt!

Als ik het goed lees/begrijp, heb je inmiddels wel meer rust kunnen vinden, klopt dat? Dat hoop ik voor je.

En merk je al effect van SSP?

Houd ons idd op de hoogte!

Hi Eline,

Nee dat lees je helaas verkeerd. Heb nog altijd heel veel onrust en spanning in het lijf.
Eergister ben ik sinds maanden weer eens een keertje naar een (huis)feestje geweest. Kan het gelijk bekopen want sta nu helemaal stijf van de stress. Maar ook voor eergister was het niet best. Hele dagen voel ik dat mijn lichaam beeft, voel een soort trilling vanaf mijn voeten tot mijn borst.

Ssp nog niks van gemerkt. Maar is dat ook niet wat snel? Ik heb de "rustige" opbouw ivm lichte tinnitus. Dus ik luister zonder koptelefoon. Vanaf vandaag zit ik op 3 min per dag en iedere 2 dagen een minuut erbij tot max 10 min per dag. Na die 5 uur balance doen 4 weken lang en daarna nog een cyclus van 5 uur mét koptelefoon..dus ben benieuwd!

Hee Sophie. Heb je wat aanraders qua podcasts omtrent mindbody/tms?
Vind het erg interessant voor eventueel over een tijdje.

Eerst even focus op csr (niks doen) en ssp wat Eline adviseerde. Daarna kan ik altijd uitvallen richting tms als het niet aanslaat.

Wat waardeloos dat je nog steeds zo veel onrust en spanning ervaart. Heb je al eens geprobeerd om een tijdje niets te doen? Alleen kleine dingen zoals puzzelen, luisterboek, LEGO, wandelen etc? Ik kreeg als advies om als je verbetering merkt nog niet uit te breiden maar nog een week op hetzelfde niveau te blijven en daarna pas was toe te voegen aan je dag.

Bij mij hielp het ook om een agenda bij te houden met heel gedetailleerd wat je per dag doet. Ook hoeveel spanning je ervaart. Dat heeft mij veel inzicht gegeven om te kunnen beoordelen wat wel en niet ging.

Hopelijk heb je er iets aan. Ik leef iig met je mee! En vwb SSP, dat zou dan idd wel snel zijn. Hopelijk merk je snel effect. Succes!

Robin het klinkt alsof je alles vanuit resistentie probeert. Dan werkt niks. Eigenlijk is het genen wat het meest helpt acceptatie oefenen en zingeving. Ik herstelde pas langzaam toen ik het zag als een chronische ziekte en probeerde zoveel mogelijk leuke dingen te doen binnen me grenzen. Het ironische is dat ik niet eens acceptatie deed om te herstellen maar puur omdat ik besefte dat verzetten toch zinloos is en ik dan maar het beste er van moet maken om het vol te houden. Maar niet neurotische rusten, rust gebeurd wanneer je steeds veiliger voelt. En acceptatie is 1st priority voor veiligheid. Wel kan ik aanraden om 3-5 minutjes per dag vagus nerve ademhaling te doen, kan geen kwaad en helpt je te reguleren.

Hoi Robin,

Ik herken je angst helemaal. Dat het nooit over gaat. Kom zelf ook uit een moeilijke periode. Burn-out diagnose sinds 2021. Lange zoektocht. Veel reguliere hulp gezocht. Voelde voor mij allemaal te oppervlakkig. Een soort nummertje. Nu sinds 3 maanden aan de slag met een ervaringsdeskundige (Nick de Waard). Wát een verschil in begeleiding. Ik ben er zeker nog niet. Maar voel me eindelijk begrepen en gehoord. Dat geeft me veel vertrouwen. Langzaam krijg ik inzicht in mijn patronen en angsten. Misschien voor jou ook een idee om een ervaringsdeskundige te contacteren? Er lopen er veel rond die je kunnen helpen.

Het is maar een tip. Mij helpt het enorm.

Hi Eline,

Yes ik ben nu sinds een x aantal weken bezig om sloom te leven. Geen tv, gamen, social media, scrollen, nieuws lezen, en ook veel meer geminderd met dingen uitzoeken om het te fixen.

Af en toe ga ik toch nog de fout in met tv of nieuws lezen maar doe mijn best.
Waar ik voornamelijk moeite mee heb is echt te leven volgens een dagritme en goed die balans hebben tussen inspanning en ontspanning.

Dat van die agenda/lijstje heb ik vaker gehoord ja. Misschien moet ik dat ook maar eens gaan doen. Ik begreep echter dat de spanning die je nu voelt, ook van een activiteit van 2 dagen terug kan zijn dus dat het lastig te controleren is.

Thanks voor al het meedenken en meeleven wel!

Hey Jsp,

Ik denk dat je een juiste analyse doet ja. Heb alles gedaan vanuit een kramp van het moet zo snel mogelijk gefixt worden. Nu val ik eindelijk een stuk meer stil maar toch voel ik nog altijd haast omdat mijn huis op de tocht staat.

Thanks voor de tip qua vagus nerve ademhaling. Zal hem eens opzoeken!

Hoi Robin!

Jeeetje wat een therapieën. Dank dat je het zo onder elkaar zet voor ons. Echt wel een eyeopener. Je zou er een boek over kunnen schrijven!

Ik luister naar de podcast The New Mi. En ik heb het boek van Saskia de bruin ' weg van de pijn' gelezen. Maar net als jij zit ik nog met de balans tussen normale leven oppakken en rust.

Wat ik wel merk. Van mijn reïntegratie uur sta ik stijf van de spanning en daarna helemaal op. Van twee uur naar iets heel nieuws gaan: zangkoor, waar ik niemand ken en ook het zingen nieuw is. Plus lange fietstocht. Gaf me helemaal het gevoel weer te leven. En dat gaf me weer zo'n veilig gevoel.
Ik probeer die dingen net rust te blijven combineren. Maar het is zoooo ingewikkeld.

Ik vind het echt knap hoe je volhoudt en al zo lang bezig bent! Blijf je ons op de hoogte houden? Sterkte!!

Luister naar je intuïtie en je lichaam! Heb je de energie om een kwartiertje te wandelen doe het! Voel je dat je moe bent, ga slapen of rusten. Pak een boek en ga dichtbij ergens op een bankje zitten voor wat frisse lucht.

Heel herkenbaar dat balanceren. Ik probeer ook wel echt een dagritme aan te houden. Ik zit al iets verder in men herstel en probeer men lichaam ook af en toe aan wat prikkels bloot te stellen omdat ik merkte dat anders alles heel onveilig begin te worden. Ik heb dit wel opgebouwd en men lichaam terug laten leren dat Bv kids gaan halen op school, ff naar winkel,… veilig is. In begin is dat moeilijker maar men lichaam leert steeds meer dat situaties die vroeger onveilig voelde doordat ik overdrive zat, dat ze terug veilig zijn en vooral dat ik die veiligheid bij mezelf moet vinden, en niet alleen als ik thuis ben in men veilige cocon.
Maar het blijft een moeilijke oefening maar ook dat is een leerproces waar je enkel maar sterker kan uitkomen!

Hi Lotta, idd wat anoniem zegt. En wat ik nog als tip zou meegeven: geef je over aan de vermoeidheid.

Ik denk dat dit idd herkenbaar is voor de eerste fase. Ik zou er vooral aan toegeven. Even helemaal niks. Rust is wat je lichaam nu wss nodig heeft. Heb je al hulp?

Belangrijk is om de oorzaak en het patroon te leren kennen. Daar zou een psycholoog goed bij kunnen helpen. Zoek wel naar een psycholoog die ervaring heeft met burnouts, want sommige snappen er niks van.

nee ik heb nog geen hulp, krijg via de ha gesprekken met de ggz ondersteuner

Dat kan al helpend zijn voor de eerste fase. Hoop dat je een fijne ondersteuner krijgt!

dankjewel Eline, ik hoop het ook!

Hoi,

Heel herkenbaar hoor! De eerste weken heb ik veel geslapen maar dat waren vaak ook telkens maar enkele uurtjes achter elkaar en dan weer wakker, piekeren, pijn in m’n benen, hartkloppingen etc. Hieraan toegeven, dat je lijf echt op is en vooral rust (niet perse slaap) nodig heeft helpt echt. Ik dacht telkens: maar ik en mijn lijf zijn doodmoe ik moet toch slapen?? Dat hielp niet. Gewoon rusten in bed, op de bank is ook goed. Het lastige, zeker in het begin, vind ik om vooral niet te gaan piekeren/malen op die momenten. Een (luister)boek, meditatie of iets anders dat je afleiding geeft helpt mij dan.

Ik heb het geluk met een goede en adequate huisarts die al snel duidelijk had wat er aan de hand was en acties uitgezet heeft zoals eerst een afspraak bij de praktijkondersteuner GGZ zodat die in kan schatten of er meer nodig is en mij voorzien van duidelijk advies en handvatten om de eerste tijd door te komen.

De eerste weken zijn gewoon verschrikkelijk, maar het wordt echt beter.

Sterkte en beterschap!

dankje voor je opstekertje...had ik echt nodig!
jij ook heel veel beterschap!

dankje voor je opstekertje...had ik echt nodig!
jij ook heel veel beterschap!

Thanks Eline, goed om te horen! Waar zijn die bestanden te luisteren? Op Spotify?

Fijn om te horen! Hoe is het met jou met slapen? Heb je ook slaapissues gehad en is dat beter geworden?

Ik doe het via BrainArts. Daar krijg je een persoonlijk opbouwschema en werkt het optimaal.

Ook idd slaap issues gehad. Daarvoor temazepam gekregen (werkte niet super bij mij). Vaker gebruikte ik xanax. Slaapproblemen loste zichzelf uiteindelijk altijd weer op! RRP helpt ook bij slapen. Ook slik ik trouwens olanzapine, is voor m’n slaap heel goed, maar ik ben er zelf heel gevoelig voor en het lukt me nog niet om daarvan af te komen. Gebruik je medicatie? Anders zou ik het met je psychiater even bespreken. Melatonine schijnt ook goed te helpen, maar kan weer niet goed samen met antidepressiva.

Ja ik slik antidepressiva en voor het slapen ook temazepam. Maak me daar soms zorgen over (gebruik het al behoorlijke tijd), maar tegelijkertijd: je wilt gewoon slapen. Dus misschien maar gewoon even accepteren en erop vertrouwen dat het beter wordt. Hoe lang duurden die slaap issues bij jou?

Ja lastig. Bij mij duurde het vaak niet langer dan een paar weken en had vooral te maken met angst/spanning.

RRP zou miss wel iets voor jou kunnen zijn omdat die de slaap bevordert. Ik heb er heel veel baat bij gehad.

Ja ik gebruik ook oxazepam voor het slapen. 3,5mg een tijdje

ik heb gekeken, 250 euro, ik heb maar een uitkering dus dat gaat m niet worden, is er nergens een gratis demo te vinden?

ik heb gekeken, 250 euro, ik heb maar een uitkering dus dat gaat m niet worden, is er nergens een gratis demo te vinden?

Je kunt op YouTube ook filmpjes vinden. Hopelijk werkt dat net zo goed bij je! Dan mis je de begeleiding en het opbouwschema maar het is zeker het proberen waard!

Evt zou je met het UWV en een arts/psychiater in contact kunnen om te kijken of het vergoed wordt.

dankje Eline! ik ga eens rondzoeken!

En ben je al in contact met een psycholoog? Dat kan ook helpen. Ook als er trauma speelt kan EMDR bijv helpen, dat wordt vergoed. Sterkte!

Ik heb een paar sessies EMDR gehad, maar bij mij speelt er verder niet zo heel veel qua trauma. Het is meer dat ik héél veel verdriet heb, veel moet huilen en dan savonds doodop ben. Heb jij ook veel gehuild?

Ik denk dat SSP of RRP daar wel bij zou kunnen helpen. Want je huilt wel met een reden. Dat komt ergens vandaan. Meer SSP/RRP wordt je lichaam gerust gesteld.

Ik heb niet veel gehuild. Op momenten natuurlijk wel maar niet langdurig. Ik had vooral last van spanning en paniek door het trauma van m’n burn-out.

Heb ssp aangeschaft Eline, ga straks starten met dag 1. Ivm lichte tinnitus moet ik starten met 10 seconde per dag..ben erg benieuwd

Heb ssp aangeschaft Eline, ga straks starten met dag 1. Ivm lichte tinnitus moet ik starten met 10 seconde per dag..ben erg benieuwd

Wauw wat goed Robin!! Ik hoop ontzettend dat je er net zoveel baat bij hebt als ik. Ik hoor wel hoe het je bevalt!

Afgevlakt ben ik ook gewoon zonder enige medicatie.
Beetje zombie modus. Ik kan wel emoties tonen en tranen laten. Was je ook afgevlakt met citalopram?
Heb je daar voordelen uitgehaald?

Ik vond de Citalopram eigenlijk wel helpend. Alleen sliep ik er niet op. Waarschijnlijk had mijn dosis verhoogd moeten worden. Maar mijn huisarts deed maar wat.

Jep hier ook heel erg afgevlakt , maar ik zit ook aan de antipsychoticum nog dus hoop dat dat er (deels) mee te maken heeft… Maar merk idd bij dingen waar ik voorheen blij van werd(bijv vriendinnen zien of een serie kijken) me nu niet meer zoveel doen. Erg verdrietig word ik ervan:( Maar ik hoop dat met de tijd het minder word

Ik hoop het ook Isabel.

Opbouw fase escita was ik ook afgevlakt maar dit trok daarna ook weer weg. Leek meer een bijwerkingen inittieel

Vergeet de freeze stand van je zenuwstelsel niet

Bedankt voor de reacties. Nu weer heel wiebelig juist. Vooral na innemen escitalopram. De eerste 3 uur angstgolven door mijn lijf. Zit toch sinds september op de 5 mg.

Ik herken dit heel fel! Juist hetzelfde hier…ook doomcenarios heb ik dan de hele nacht. Je geraakt er oververmoeid van, ik val dan soms in slaap maar uren en hoe ik wakker word komt het ineens terug.met onrust dat ik niet weet waar het vandaan komt.

Bedankt voor je reactie. Inderdaad doemscenarios. Ik probeer steeds wel te denken dat er ergere dingen zijn maar ik word steeds meegezogen in dat negatieve verhaal. Om gek van te worden. Proberen te rusten lukt me helemaal niet. Als ik ga liggen begint mijn molen nog harder te malen. Ik sta de hele tijd aan.

Jazeker, heel herkenbaar! Hele dag door..elke dag nu sinds 2 maanden. Oververmoeidheid door de hersenmist. Geheugen zijn een spons. Het slapen vind ik het ergste, ik wil dat tenminste gegund krijgen. Ik neem 5mg melatonine, 2 valeriaan van 1200mg en citroenmelisse. Ik slaap dan miss 4u, hoe ik wakker word begint de miserie weer. Ik ben juist afgebouwd en gestopt 1 dag van oxazepam. Ik nam altijd 3,5mg of 5mg. Een maand, maar gisteren was ik zo kapot door te weinig slaap dat ik weer 3,5mg heb moeten nemen. Heb dan wel 8u geslapen. Dus het blijft maar sukkelen. Iets anders durf ik niet nemen wegens de sufheid. Neem jij ook iets van medicatie?

Ik neem 7.5 mg mirthazapine nog...en sinds iets meer dan een week 50 mg trazodone...de mirthazapine wil ik al lang afbouwen maar dan slaap ik helemaal niet...soms ook een 0.25 xanax als mijn klachten te erg zijn

En met een paar vind ik 1 op 1 nog wel leuk denk ik. Maar de zoveelste verjaardag of weer uit eten met zn allen. Ik heb er geen zin in merk ik..

Anderen begrijpen het niet, en daarom heb ik daar ook geen behoefte aan. Ik heb een jeugdvriendin die het totaal niet begrijpt, en die heb ik echt al maanden op afstand gehouden. En afspreken in groepen kan ik nog niet, teveel prikkels.

Zeer herkenbaar!

Heel herkenbaar, zit zelf ook in maand 4/5

Ik ben 4,5 maand onderweg. Ik realiseer me nu dat het geen kwestie is van alleen uitrusten. Ik moet aan de slag met al mn patronen. Inmiddels ook in traumatherapie. Bijna knap dat het me gelukt was dat zo lang uit de weg te gaan. Inmiddels zijn de sluizen open gegaan. De frustratie naar mezelf is voor mij meestal aanleiding voor een stukje rouwen om de oorzaak van mijn eigen 'strengheid'. Maar ik vind het nog steeds moeilijk om zo weinig te kunnen. En daar ben ik dan ook verdrietig over.

Mooi beschreven en precies zoals het ook voor mij is en voelt. Ik zit pas in maand 2,5

ja dat herken ik ook, heb er dan ook hartkloppingen zweten en gewoon een slap onwel gevoel bij

ja dat herken ik ook, heb er dan ook hartkloppingen zweten en gewoon een slap onwel gevoel bij

Ja dat herken ik ook hoor. T is stress op de spieren (ribben) en het borstbeen of de middenrif.
Volgens de osteopaat. Best moeilijk om het te verdragen,vind ik zelf

Ik heb al gereageerd maar t wordt niet geplaatst.
Ik heb dat ook. Stress op de borstkas, lastig!

Ja herken ik ook. Wat Jacoba zegt. Moeilijk te verdragen, heel vervelend gevoel.

Hartkloppingen in de form van versnelde hartslag?

ja klopt, snel bonzen en af en toe overslagen
net of er dan van onder wat tegen je hart aandrukt

Ja ik heb wel het snel bonzen, gebeurt momenteel ook veel weer na eten en alleen al bij hele korte inspanning of alleen maar staan. Echt Verschikkelijk.

ja he...en daar raak je uitgeput van, of je de marathon hebt gelopen. ik denk dat er ook stress maag/darmen meespeelt dat t na de maaltijd is omdat de maag dan gevuld is, bij mij erg opgeblazen. die strakke band herken ik ook...meestal na t avondeten trek ik de kleren uit/bh zodat er niets meer op mijn maag knelt. niet dat t voor de hartkloppingen helpt maar gewoon geen strakke dingen rond mijn middel kunnen verdragen

Heb ik ook heel kang gehad, dag ik geen bh kon verdragen! Inmiddels draag ik gewoon weer een bh. Al blijft die plek boven tussen mijn ribben erg gespannen. Er is ook een link met dat huilen. Het beweegt mee als ik huil.

marieke, voel je het dan ook wat knappen tussen de ribben? het blijft pijnlijk he

Nee ik voel het niet knappen. Meer een constant gevoel van strakheid en als ik dan begin te huilen begint die borstkas ook mee te doen, qua beweging.

oh ja...dat klinkt meer als middenrif verkramping denk ik, bij mij geeft t steken en voel het zacht knappen soms een borrelgevoel

bjij mij is dit ook het geval, niet al deze klachten maar wel het nare gevoel, begint meestal in de avond

Ik heb hier erg veel baat bij gehad. Het is fijn een ervaringsdeskundige te spreken die ook veel andere burnouters helpt met praktische tips en begeleiding door het hele proces ipv een psycholoog die (in mijn ervaring) het niet altijd goed begrijpt. Naast dat wachten op een ggz psycholoog erg lang kan duren & een coach je doorgaans direct kan helpen.
Vooral in het begin vond ik het fijn!! Toen was ik echt zoekende naar wat ik moest doen & kon ik mijn coach dag en nacht opbellen als ik in paniek raakte of andere vragen had. Later werd die 24-uurs service minder nodig, dus ik zou zeggen zo snel mogelijk!
Succes :)

Ik vond het tegen vallen. Ik heb wel 3 burn-out coaches gehad maar ik had er niet echt heel veel aan. Voor mij waren het een beetje de standaard tips die ik zelf ook wel kon bedenken.

Mee eens Pien!

Hi S,

Ik denk dat het volledig afhankelijk is van waar je zit in het proces. Hoeveel weet je zelf al van je proces en hoe goed ben je in het tonen van initiatief en heb je discipline om dingen zelf aan te gaan.

Ik ben bijv al 5.5 jaar bezig met herstel en weet meer dan de gemiddelde psych inmiddels. Zoveel inlezen heb ik gedaan, cursussen, podcasts, zelfhulpboeken. Maar ik liep/loop nog altijd met spanning in mijn lijf. Pas recent kwam ik op CSR coaching van het boek de burn-out reset.

Heb een intake gehad 2 weken terug (160 euro) en gister mijn 1e echte sessie (1uur, 160 euro). Het enige wat er in dit uur gedaan is, is bevestiging gegeven op wat vragen die ik had, een heel klein beetje info gegeven (die ik al kende), een ademhalingsoefening gedaan, die je in principe overal online kunt vinden. Mijn klomp brak pas echt aan het einde, tijdens de intake zou ze gaan broeden op mijn dagritme die ik had gedeeld. Nu aan het einde van de sessie gister vroeg ik of ze daar nog naar had gekeken en ze was het volgens mij vergeten.

Al met al ben ik nu dus 320 euro kwijt en er is amper tot niks gedaan.

Lang verhaal kort, waar zit je in het proces? Hoeveel weet je al zelf? In het geval van CSR kom je met het burnout reset boek al een heel eind.

In het 1e jaar burnout heb ik wandelcoaching gedaan bij van Meulenberg coaching. 15 sessies van 1/1.5 uur in de natuur waarbij je kunt sparren. Daar heb ik best veel aan gehad. Ironisch wel dat ik er dan nog steeds niet uit ben haha!

Hoi S,

Ik heb zelf wel veel gehad aan een CSR burn-out coach. Denk dat het per situatie verschilt. Als je het overweegt zou ik iig gaan voor eentje die is aangesloten bij CSR.

Het wisselt. In het begin van de burnout voelde ik het heel heftig. De hartslag, trillen, gejaagdheid, "schichtig" was mijn manier van beschrijven.

Maar ik heb ook momenten gehad dat ik echt "bevroren" was. Fysiek "opeens" niet meer bewegen, veel "moeite" met bewegen, dat alles ook langzamer en onhandiger gaat. Maar ook mentaal "uit" gaan. Je voelt dat je op een manier niet meer bij je emoties kan. Je kunt je ook niet meer echt uiten. Je zit soortvan in een waakvlam stand. En het is tegelijkertijd best heftig want technisch gezien kun je echt nog wel wat doen en bewegen, maar je lichaam zet zichzelf soortvan op slot om te voorkomen dat je wat gaat doen en jezelf meer uitput.

De kans is groot dat je er nog niet uit bent, maar dat de signalen van stress subtieler zijn. Dat is oke en normaal. Je gaat langzaam leren wat de signalen voor jou zijn, waar jouw grenzen liggen. Dit gaat waarschijnlijk gepaard met terugvallen, aangezien je het nog niet goed hebt leren voelen.

Voor mij kwamen deze heftige momenten steeds terug wanneer ik wat te ver was gegaan. Soms weken, soms een paar dagen, soms vooral angstig, depressief of juist bevroren.

Het belangrijkste om te onthouden is wanneer dit gebeurt het jouw systeem is wat je beschermt. Het voelt niet goed, het voelt naar en spannend en alsof het niet mag. Maar het mag wél en je hebt het echt nodig. En het is dus okee om je er volledig in te berusten, alle zorgen en ja maars los te laten.

Het is pittig, maar het gaat ook jou zeker lukken. Sterkte met je ontdekkingsreis.

Ik denk dat dit echt een proces is en dat het ook kan wisselen per fase of per dag. In alle eerlijkheid denk ik dat ik hier altijd bewust mee om zal moeten blijven omgaan: bewust kiezen voor ontspanning, vertraging en goed voor mezelf zorgen.

Wat jij schrijft over dingen ‘snel’ willen doen herken ik ook. Bij mij merk ik dat ik nu juist probeer dingen langzamer en rustiger te doen, niet meer alles snel en gejaagd. Als ik geïrriteerd raak, zie ik dat als een signaal van mijn lichaam dat ik even iets anders nodig heb. Wat mij dan vaak helpt is even bewegen of juist pauze nemen.

In dit hele proces luister ik steeds meer naar mijn lichaam. Voor mij gaat die gespannen staat vooral over veiligheid: je veilig voelen en kunnen ontspannen in je lijf. Dat gaat niet altijd vanzelf, zeker niet na moeilijke ervaringen. En hoe gek het ook klinkt: dat mag er soms ook zijn.

Ik merk ook dat ik soms juist afsluit en minder voel, alsof alles een beetje langs me heen gaat. Dat gebeurt bij mij vooral als het te veel wordt. Dan helpt het me om weer terug te gaan naar mijn lichaam en mijn ademhaling.

Ik wist dat ik uit de fight/flight modus was geraakt toen ik ineens verschrikkelijk moe werd. Van heel onrustig werd ik ineens de hele dag slaperig, ik lag alleen maar op de bank en voelde echt ontspanning in mijn lichaam. Ik denk dat als je er uitkomt, je het weet. Je lichaam voelt dan zo anders aan!

Vanaf dit punt heb ik overigens nog wel vaak onrust gevoeld hoor -met alle symptomen die jij ook omschrijft-, maar het werd meer periodiek ipv de hele tijd & nam na een nog langere tijd zelfs helemaal af.

Dank voor de uitgebreide antwoorden! Anoniem - na hoelang merkte je dat ontstpanning / vermoeidheid kwam?

Hoi, Bij mij voelde het denk ik zo de eerste 5 maanden, waarvan ik 2 maanden nog heb doorgewerkt: angst, paniek, opgejaagd voelen, derealisatie, slechter en slechter slapen: ik was bijna altijd in de nacht 1-4 uur wakker.

Daarna echt: een tijd heel moe, spierspanning, nachtzweten, hersenschrokken, flitsen zien in de nacht, neutraal in emoties

Daarna terugval: ik kon niet meer slapen, echt alle klachten kwamen voorbij. medicatie genomen en dat hielp voor mij

Hierna: langzaam periodes dat het echt wel redelijk en dan weer slechter

Nu: langzaam zoeken naar balans. Nog lastig, maar ik kan best veel weer en heb nog wat kleine klachtjes. Ben ook veel rustiger.

Wat voor medicatie sander

Hoi Ash,
Ik slik zelf 7,5 mg mirtazipine. Sloeg bij mij heel goed aan. Maybe deela placebo, maar kreeg gelijk meer rust.

Had je dan geen sufheid S’morgens bovenop de oververmoeidheid?

Lees de blog kakikhebeenburnout. Die man zat er 8/9 jaar in door omstandigheden en is nu op de goede weg

Lees de blog kakikhebeenburnout. Die man zat er 8/9 jaar in door omstandigheden en is nu op de goede weg

Jeetje wat heftig. Ik zit er zelf nu 3 jaar in. Waar heb je exact last van/hoe kan het dat het zo lang duurt? Ook dat je zenuwstelsel niet kalmeert/kan kalmeren?

Jeetje wat heftig. Ik zit er zelf nu 3 jaar in. Hoe kan het dat het bij jou zo lang duurt en waar heb je exact last van? Ook dat je zenuwstelsel niet kalmeert/kan kalmeren?

@anoniem jeetje wat heftig en lang ik zal het lezen Dankje wel @ Eline ik maak me ook erge zorgen dat het zo lang duurt waar ik last van heb uitputting en prikkels slecht verdragen

Heb je dan wel de juiste diagnose gekregen? Bloedtesten enzo?

Bloedtests vaak gedaan daar kwam niks uit en diagnose heb ik toen van de huisarts gekregen

Hoe kom je je dagen door?
Zijn er wel verbeteringen ten aanzien van 5 jaar geleden?
Hoe ben je uitgevallen?
Zijn er andere diagnoses?

De dagen duren erg lang er is verbetering vergeleken met 5jaar geleden had diagnose PTSS en conversiestoornis, ben tijdens corona tijd uitgevallen altijd in de zorg gewerkt is mijn teveel geworden toen

Veel herkenning, maar kan je geen adviezen geven. Ben hier nu ruim 5.5 jaar bezig. In Juli vier ik de 6e verjaardag.

De afgelopen jaren waren een rollercoaster. Ups en downs, reïntegreren en terugvallen. Van therapie naar therapie. Ik ga deze week mijn verhaal ook posten. Heb zelf ook wat vragen. Veel sterkte, sparren kan altijd als je behoefte hebt aan een babbel

Heel heftig allemaal. Jij ook sterkte Robin.

Wat mij heeft geholpen is Safe and Sound Protocol (SSP) en Rest and Restore Protocol (RRP) via BrainArts. Ik had er nog nooit van gehoord maar het heeft mij uit een heel diep dal gehaald. Het is een muziekje met speciale ritmes wat direct werkt op je autonome zenuwstelsel. Hierdoor krijgt je lichaam een gevoel van veiligheid en kun je weer ontspannen. Ik had bijv heel veel spanning en paniek in mijn lijf de hele dag door, na 30 sec dit luisteren was die spanning ineens weg. Ik weet niet of het voor jouw situatie kan helpen, maar je kunt er eens naar kijken.

Verder heb ik veel baat gehad bij een burn-out coach die is aangesloten bij CSR. De huisarts, psychiater en psycholoog kwamen vaak niet met de juiste diagnose of oplossing. Een gecertificeerde burn-out coach begrijpt het echt en heeft mij erg geholpen.

Veel sterkte!

Over die kakikhebeenburnout die in een van de eerste reacties genoemd wordt: dat schijnt een fake blog te zijn en dus geen verhaal van iemand die daadwerkelijk 9 jaar een burn-out heeft gehad. Die zou ik dus zeker niet aanbevelen.

Eline kan je die sounds ook op YouTube vinden?

Hi Eline,

Dank! Is dat muziekje afgestemd op jouw hersengolven/zenuwstelsel? Of is het een standaard muziekje wat je bijv ook op internet kunt zoeken? Op de app meditation moments staat bijv ook muziek met verschillende frequenties 528hz bijv. En ook binaural beats. Is dat wat jij zegt wat anders?

En is het verschil tussen die ssp en rrp?

Verder, ik ben ook begonnen bij een csr coach, intake gehad en morgen de eerste echte sessie. Echter gaf zij aan dat het volgende de uitslag van de vragenlijst best mee valt. En dat stoort me ergens enorm. Want ik voel nog elke dag spanning door heel mijn lijf gieren, ben snel overprikkeld, angstig soms. Sociaal zijn lukt amper, dus het matched totaal niet met wat zij zegt volgens de uitslag.

Ik ben al die jaren ook nooit doodop geweest. Heb vanaf dag 1 aan gestaan met dikke stress.. maar zie der morgen en zal der het e.e.a. vragen. De crux bij mij is gewoon dat ik nog altijd in overlevingsstand zit.

Groetjes Robin

Hoi Robin,

Ik denk - maar dat kunnen ze bij BrainArts beter beoordelen - dat SSP/RRP goed zou kunnen werken bij je. Volgens mij kun je het niet zomaar op YouTube vinden. Ik weet dat het bij mijn m’n spanning heeft opgelost en dat het bij veel mensen die spanning ervaren al na 1 min werkt. Mij heeft het uit een heel diep dal gehaald.

Zover ik weet is SSP meer een trauma verwerkingsmethode en RRP meer om in je lichaam te zakken. Ik ben begonnen met 2 x herhalen van SSP en toen was m’n zenuwstelsel gereguleerd om verder te gaan met RRP. Maar sommige mensen kunnen wel direct RRP doen dus dat weet ik niet exact.

Je kunt ze allicht contacten met jouw verhaal. Ze zijn heel behulpzaam en naar mijn idee willen ze je oprecht helpen. Ze reageren zelfs in het weekend en in de avonden vaak, dus ik heb een heel goed gevoel bij BrainArts.

Waardeloos dat de vragenlijst niet overeenkomt met hoe je je voelt. Wellicht kun je ook een HRV meting doen en geeft dat wel meer informatie? Dat heb ik ook gedaan bij die burn-out coach van CSR. Ik hoop dat ze je verder kan helpen!

Ik heb ook veel gevraagd aan ChatGPT wat voor therapieën zouden kunnen werken bij mijn klachten. Ik heb daar veel aan gehad. Je moet wel kritisch blijven met ChatGPT maar qua therapieën heb ik veel ontdekt waar ik nooit van had gehoord en waar ik heel veel baat bij heb gehad.

Anoniem, kakikhebeenburnout is geen fake blog. Als iemand eerlijk zijn verhaal heeft verteld dan is hij het wel. Hij heeft mij erg geholpen met zijn blogs. Dat er personen zijn die dit niet uit kunnen staan snap ik wel. Als je een bedrijf hebt die adverteert met je zo van je burnout af te helpen, en daar goud geld mee verdient, dan is dat best vervelend als er mensen zijn waarbij die quick fix niet helpt. Af en toe zijn die bedrijfjes hier ook die zich voordoen als burnies en mensen lokken naar hun betaaldiensten. Dieptepunt vond ik toch wel degene die beweerde beter te zijn geworden door een stormbaan en net te doen of je geen burnout hebt. Dan snap je het echt niet.

Hoi anoniem nou ik ruim 2 en half jaar vraag me ook weleens af wanneer kom ik er vanaf heel soms 1 dag goed en dan slaat hij weer terug pfffff en sterkte ook iedereen hopelijk komen we er ooit ook hieruit 😘👍

Heyyyy wat een herkenning! Ik zit al vanaf 2019 thuis.. Ook al een aantal jaren dus.
Fijn hier met elkaar te sparren en dat we niet de enige zijn die er zo lang mee worstelen.

Ik heb eens 7,5mg mitrazepine genomen en ik was na 6u wakker met een raar opgejaagd gevoel. Dus voor mij is het niets…

Ik wou dat ik er in de eerste week mee gestopt was. Voel me zo ziek.

Ik wou dat ik er in de eerste week mee gestopt was. Voel me zo ziek.

Ik wou dat ik er in de eerste week mee gestopt was. Voel me zo ziek.

Kan je niet afbouwen?

Heb mirtazapine geprocedeerd te verlagen met 10 procent. Extreme angsten,slapeloosheid, krampen, tremoren. Was heftig. Nu weer op 3.75 gram. Maar slaap bizar slecht.

Heb mirtazapine geprocedeerd te verlagen met 10 procent. Extreme angsten,slapeloosheid, krampen, tremoren. Was heftig. Nu weer op 3.75 gram. Maar slaap bizar slecht.

Dag Suus, ik ben van 30 mg naar 7.5 mg gegaan. Ik val steeds goed in slaap maar word na een 2 tal uren wakker. Ik heb al een paar keer niets ingenomen maar dan sliep ik helemaal niet. Hele nacht wakker..ik neem nu sinds kort Trazodone bij...en zou nu de Mirthazapine verder willen afbouwen...maar volgens de huisarts is de laatste stap het moeilijkst...van 7.5 naar 3.75 ofvan 3.75 naar 0 is veel moeilijke dan van bv 30 mg naar 7.5...verslaving hee🙄

@steven: klopt! Dit is waar. De laatste stapjes. Ik ben bezig met de laatste stapjes afbouw ad 10mg. Ik zit nu op een kwart. Ik houd rekening met geen prettige periode en meer klachten. Dus geen hoge verwachtingen van mijzelf en geen moeilijke gesprekken enzovoorts. Gewoon zijn. Klinkt heel makkelijk maar is het niet. Ik probeer de klachten de accepteren en besef mij dus ook steeds dit is geen terugval maar mijn lichaam wat stabiliseert op eigen kracht. De filter die mij de medicatie heeft gegeven verzwakt langzamerhand. Alles komt binnen maar ook de mooie dingen van het leven. Zéér paradoxaal.

@Steven het is heel zwaar de laatste 3 mg. Er zijn via de regenboogapotheek hele lage doseringen te kijken. Advies is niet meer dan 10 procent per 4 tot 6 weken af te bouwen. Er zijn ook druppels verkrijgbaar. Ik heb 10 procent geprobeerd. Maar had acute insomnia na 5 dagen en was vreselijk zenuwachtig. Voor iedereen is het anders. Sommige mensen kunnen heel makkelijk afbouwen.

Waarom twee anti dep? Pas op voor serotonine syndroom mooie meid

Beste P, dat vraag ik me ook af. De psychiater zei dat het een slaapmiddel was. Ben als de dood om controle te verliezen bij het afbouwen. Heb een onderliggend trauma. Ik ga volgende week wel beginnen met hypnotherapie om de angst er een beetje af te halen.

Burn out

Hallo Suus,

Ik heb ook maandenlang 7,5 mg Mirtazapine gebruikt, en ben toen een weekje naar 3,75 gegaan, en daarna gestopt.
Ik merkte idd ook wel veel onrust in de 1e week na stoppen, maar dat trekt redelijk snel weg, aangezien op die dosering Mirtazapine bijna alleen maar als anti-histamine werkt, en nauwelijks invloed heeft op serotonine of noradrenaline.

Ik zou gewoon door de zure appel heen bijten, en eventueel wat Oxazepam gebruiken als het echt te gek wordt met ontwenning, al zou dat bij zulke lage dosering niet het geval moeten zijn.

Sterkte.

(Ik gebruik zelf trouwens nu Quetiapine 25 mg om te slapen, hier heb je overdags veel minder een hangover gevoel van…..

Ik zelf raak trouwens de Mirtazapine in de toekomst nooit meer aan, want ondanks dat het je slaap wel wat kan verbeteren, merkte ik pas na het stoppen hoe negatief het je energie die je overdag hebt beïnvloedt…..

Hoi hoi, ik heb 24 uur per dag, soms de laatste tijd paar dagen niet,’maar nu weer wel ook een heeel vervelend gevoel in mijn hoofd. Het voelt als een duizeligheid zonder te draaien… ken je het? Het is zo moeilijk te omschrijven,

Jep idd, heel moeilijk om te omschrijven. Bij mij niet meer constant aanwezig, in het begin wel maar nu komt het onvoorspelbaar opduiken terwijl ik denk dat het beter aan het gaan is…

Jaa, ik herken het maar begin bij mij met 24 uur per dag weken achter elkaar. Nu liggend vaak weg behalve tintelingen en beetje raar gevoel bij mijn gewrichten in nek. En bij opstaan komt het soms dagen weer terug het lichte gevoel(duizeligheid) bij liggen en ondersteunen van nek gaat het soms wat beter. En soms gaat het dagen wel goed.

Hoi Jes, Het kan zijn dat je te hoog in je ademhaling zit maar het kan van alles zijn. Als je bv. 2 weken iedere dag opschrijft/bijhoudt wat je hebt gedaan/gegeten/wat je voelt dan zie je soms de patronen waar je normaal niet bij stilstaat. Het voelt heel duf om een dagboekje bij te houden, en ik vergat het soms ook, maar het kan ook helpen om te bepalen of je al echt klaar bent om aan de slag te gaan. Sterkte en succes!

Ik lig zelf sochtends ook lang in mijn bed. Heb tijd nodig om mezelf eruit te hijsen. Ik zou vooral doen wat nu goed voelt. Luister naar je lijf.

Hoi S,
Ik kan alleen maar zeggen, wees blij dat het je lukt zo lang te slapen en de rust te hebben om tot 10 uur te blijven liggen.
Ben er echt jaloers op🙏 en met de hoeveelheid eten komt het wel goed hoor!
Je hebt ook niet zoveel nodig als je weinig doet op een dag.
Zou er maar gewoon van genieten en blij zijn dat je niet wakker ligt elke nacht met een onrustig zenuwstelsel!
Je lichaam heeft het blijkbaar nodig en kan zich eraan overgeven. Heerlijk toch?

Wat mij helpt: wekker zetten om wel een ritme te houden, dan ontbijt maken, gordijnen open overal en in bed (warm) ontbijt en even lezen. Daarna opstaan, even yoga en opfrissen en aankleden. Dat helpt mij om rustig aan m’n dag te beginnen. En zo houd ik wel een ritme met slapen en eten enz. Na de lunch weer een uurtje liggen en dan red ik het (met soms nog kwartiertjes tussendoor liggen) tot ik weer naar bed ga ‘s avonds. Maar is voor iedereen weer anders. Wie weet heb je er wat aan. ;)

Wat een zegen tenminste te kunnen slapen! Wees blij 😃

Ja zou ook blij zijn om te kunnen slapen

ik zou ook blij zijn te mogen slapen, kom aan max anderhalf uur helaas, gewoon aan toegeven...rust doet je goed

ik zou ook blij zijn te mogen slapen, kom aan max anderhalf uur helaas, gewoon aan toegeven...rust doet je goed

Ik was geadviseerd om acht uur op te staan. Dat lukte gewoon niet. Ook niet met wekker. Wat lukte wel? Half tien. Maar soms was dat ook te vroeg.

Toegeven aan slaapbehoefte! Is zo belangrijk voor het herstel!

Ik heb ook veel moeite met opstaan en met name vroeg. Vooral het uit bed stappen lijkt een drempel. Er eenmaal uit knap ik vaak toch snel wel wat op. Ik probeer nu eerder op bed te gaan en wat eerder op te staan. Vind alleen de dagen wel lang duren als je er zo vroeg uit bent. Eten is bij mij ook wel een ding, ik probeer mijzelf toch soms een beetje te dwingen. Ik val best snel af als ik een paar dagen te weinig eet. Ik merk ook als je niet goed eet, je juist ook wat minder begint te voelen. Probeer dus ook om voldoende te eten of in kleine beetjes verdeeld over de hele dag. Grote maaltijden kunnen ook belastend zijn voor je darmstelsel aangezien die ook in de war is. Ook daar heb ik veel klachten aan.

Hoi allemaal, dank voor de reacties. Erg vervelend om te lezen dat sommige van jullie niet goed slapen. Dat heb ik helaas eerder in
mijn herstel ook gekend. Het opstaan is nu inderdaad een drempel. Ik doe de gordijnen open zodat er meer licht binnenkomt en dat helpt. Een ding dat ook meespeelt is dat ik geen zin in de dag heb omdat ik niks op de planning heb staan. Niks om echt naar uit te kijken. Daardoor duurt de dag lang.

Mijn darmen zijn al vanaf het begin ontregeld en grote maaltijden zijn niet altijd fijn. Maar als ik te weinig eet dan val ik net als A. best snel af. Laag in je gewicht zitten geeft sowieso een niet zo'n steady gevoel. Het dwingen om te eten doe ik ook maar vind het jammer want ik had altijd gewoon een prima band met eten. Wellicht is dit over een maandje al weer anders.

X

Dat is een gevoel die in je benen zit (bang, blij, verdrietig of boos?). Heb je er al een naartoe geademt en gevoeld welk gevoel daar zit dat je probeert te mijden? Klinkt misschien gek, maar als je t ruimte geeft en erkent, gaat t weg. Ik heb ook jarenlang last gehad van mn knieën. Als ik mijn hand er op leg en zeg tis goed zo, het mag er zijn, dan gaat de pijn weg. We denken zoveel met ons hoofd, maar het is je lijf dat schreeuwt om erkenning. Hopelijk heb je hier wat aan.

Heey Anna,
Ik heb hier ook al maanden last van, maar wordt steeds beter. Is bij mij een combinatie van rust en weinig doen, maar ook magnesium bijslikken, omdat een tekort daaraan zorgt voor kramp en niet kunnen ontspannen van spieren.

Hoi Anna,

Hier ook enkele weken aan het begin van mijn burn out last van gehad. Heel vervelend gevoel, niet van kunnen slapen etc.
Bij mij is vitB12 vaak wat tekort dus die was ik vast gaan slikken omdat ik las dat het daarvan kon komen en zoals Anoniem hierboven zegt en op advies van mijn huisarts ben ik een combinatie van magnesium en calcium (ik neem de bruistablet van Kruidvat) erbij gaan nemen. Snel genoeg daarna was het weg. Nu heb ik het heel soms nog maar in veel mindere mate en vaak heb ik dan stiekem toch te veel gedaan die dag.

Sterkte en beterschap!

Hi Frans, herkenbaar en het is ook gewoon verdrietig. Op welke vlakken gaat het inmiddels beter? Misschien fijn om die positieve aspecten re delen.

Hoi Marieke,

Lichamelijk heb ik weer eetlust, geen zware benen en armen meer, spanning en angst veel minder. De spanning in me hoofd (druk en altijd aanstaan) is ook vele malen minder gelukkig. Krijg beetje bij beetje meer rust in me lichaam. Wat er nog wel is de vermoeidheid en de overprikkeling.

Hoi Marieke,

Lichamelijk heb ik weer eetlust, geen zware benen en armen meer, spanning en angst veel minder. De spanning in me hoofd (druk en altijd aanstaan) is ook vele malen minder gelukkig. Krijg beetje bij beetje meer rust in me lichaam. Wat er nog wel is de vermoeidheid en de overprikkeling.

Ik ben nu iets meer dan 4 maanden thuis en ik kan wel weer iets, maar niet veel. Ik heb daar vandaag even veel verdriet over. Jij veel sterkte met jouw traject.

Ik snap je heel goed. Ben net even met een vriend een half uurtje in een winkel geweest. Nu bijkomen. Shoppen was mijn passie.

Ik snap je heel goed. Ben net even met een vriend een half uurtje in een winkel geweest. Nu bijkomen. Shoppen was mijn passie.

Zo herkenbaar Suus. Ik hou van erop uit gaan, maar kan nog maar één activiteit per dag en dan ook niet te lang. Mijn vriend spreekt gewoon een paar uur af ná zijn werk. Daar word ik heel verdrietig van. Acceptatie en geduld. 🙏🏻

Zo herkenbaar Suus. Ik hou van erop uit gaan, maar kan nog maar één activiteit per dag en dan ook niet te lang. Mijn vriend spreekt gewoon een paar uur af ná zijn werk. Daar word ik heel verdrietig van. Acceptatie en geduld. 🙏🏻

Herkenbaar allemaal. Ik kan ook heel weinig en probeer dat te accepteren, maar zo lastig als je anders van jezelf gewend bent.

Herkenbaar ❤️

ja heel herkenbaar, sterkte!!!

Het zelfde hier Frans, ander half jaar bezig en nog steeds voelt herstel ver weg. Veel sterkte.

Herkenbaar na 1,5 jaar. Sterkte!

Hoi Frans, ik herken het helemaal. Ik ben ruim 2 jaar op weg. Over het algemeen gaat het een stuk beter maar ik heb al vaker gedacht op een piek dat ik er bijna was en zit nu weer even in een dal. Heel vervelend maar zo lang het gemiddeld beter gaan doen we denk ik de juiste dingen. Het is gewoon niet te versnellen.

Herkenbaar. Ook in wat Herman zegt. Soms denk ik na een paar vrij goede dagen dat ik er bijna ben en val dan soms toch weer wat terug. Erg frustrerend maargoed over de hele linie al stukken beter dan aan t begin. Al ruim 2.5 jaar onderweg

Herkenbaar inderdaad. Zo frustrerend he, dat het zo lang duurt. Maar we houden moed, het komt goed!

Het is ook om soms verdrietig van te worden en het is plat gezegd soms ook zo f***ing frustrerend. Het herstel gaat heel langzaam maar er zit een stijgende lijn in en daar moet je je aan vast houden, sterkte!

Inderdaad Jan, als ik terug kijk naar vorig jaar is er sws een stijgende lijn. Maar het duurt echt tyfes traag inderdaad.

Heel herkenbaar hier nu bijna 3 jaar burnout. En gezien naar vorig jaar echt goede stappen gemaakt. Maar nog echt niet wat het zijn moet. Het is heel moeilijk dat het zo lang duurd maar ik probeer naar de stapjes te kijken die ik maak en hoop en toch een keer uit te komen.

Herkenbaar! Ik heb na 2 jaar ook m’n energie terug, maar m’n hoofd die wil gewoon niet. Heb vaak een dof wazig gevoel in m’n hoofd en snel overprikkeld en dat Brengt me dan weer in fight flight. Hoe zien jullie klachten er nu uit? Dus mensen die al even bezig zijn. Heb de extreme opgejaagdheid en extreme uitputting achter de rug.

Ook ik ben al twee jaar in deze nare situatie. Na 5 mnd mijn baan opgezegd. Gelukkig kon dit financieel. Dan denk je: zo nou ga ik opknappen. Nou zo makkelijk is dat niet. Gelukkig wel veel beter dan het eerste jaar maar toch nog regelmatig een flinke stap terug. Zeker omdat in een goede periode mijn hoofd denkt dat alles weer goed is en volle vaart vooruit maar mijn lichaam trapt genadeloos op de rem. Ooit komt het goed....toch? Sterkte voor jou en iedereen die hier mee moet leren omgaan en accepteren.

Ja herkenbaar. Mij helpt geregeld stukje wandelen en vooral: yoga

Heel fijn om te horen! Ik wil graag citalopram gaan afbouwen. Maar nog best wat klachten dus spannend. Maar dit helpt erg. Dank!

Kamillethee, zooo fijn om te horen dat je beter gaat!!!♥️♥️

Kamillethee, zooo fijn om te horen dat je beter gaat!!!♥️♥️

Fijn om te horen kamillethee en dat je inmiddels zover bent dat je dit aankunt 💪🏻 Hou vol

Wat fijn, Kamillethee! 💞 Mooi ook hoe je uitlegt hoe je zenuwstelsel reageert op verlaging en hoe jij daar mee om gaat. Dat zou mensen hier zeker kunnen helpen.

Heel fijn, het is je gegund

Heel fijn om te horen! Ik wil graag citalopram gaan afbouwen. Maar nog best wat klachten dus spannend. Maar dit helpt erg. Dank!

Heel fijn om te horen! Ik wil graag citalopram gaan afbouwen. Maar nog best wat klachten dus spannend. Maar dit helpt erg. Dank!

Wat goed dat je al zover bent! Succes met het laatste “kwartje”, hou vol!! 💕

Fijn hoor kamillethee.

Wat goed! Hoe zag/ziet jouw afbouwschema eruit als ik vragen mag?

Allereerst wil ik iedereen hier bedanken voor de lieve berichtjes en steun. Dat doet me echt goed♥️

Ik slik escitalopram 10 mg en heb dit nu ongeveer een jaar gebruikt. Vanaf het begin heb ik voor mezelf gezegd dat ik het een jaar wilde proberen. Ik lees hier veel over de werking en over angst, en wil daarom ook mijn ervaring delen. Bij mij duurde het echt zo’n drie maanden voordat het middel goed was ingewerkt. Ik heb het rustig en langzaam opgebouwd.

Nu ben ik langzaam aan het afbouwen. Ik ben daar ongeveer twee maanden mee bezig en heb nog een kwart tablet te gaan. Ik gebruik een pillensnijder en blijf per stap ongeveer vier weken op dezelfde dosering. Mijn arts gaf ook aan dat druppels een optie kunnen zijn als je nog kleinere stapjes wilt nemen.

Ik heb zeker nog klachten, maar ik merk ook dat mijn herstel steeds meer in mijn lichaam zit. Voor mij gaat dit proces niet alleen over medicatie, maar ook over eigen regie: durven aangeven wat ik wil en nodig heb, en daar niet meer zo bang voor zijn en ook niet voor mogelijke gevolgen of conflicten.

En misschien ook belangrijk om te zeggen: als het niet gaat, dan ga ik gewoon weer terug naar medicatie. Dat is voor mij ook oké. Ik deel dit niet als advies, maar als ervaring, voor wie er iets aan heeft.
Met dit berichtje wil ik nooit nooit medisch advies geven. Overleg altijd met een arts die de medicatie voorschrijft. Wat voor mij belangrijk was om te weten : een arts mag niet weigeren aan de medewerking van afbouw of de behandeling met jou stop zetten omdat je andere wensen en behoeften hebt.

Is afbouw ingewikkeld en heef je lichaam en geest meer stappen nodig? Dan is er de regenboog apotheek (online te vinden) en een belangen organisatie die zich bezig houdt met de belangen van mensen die willen afbouwen met medicatie.

Herstel staat altijd voorop ♥️

Allereerst wil ik iedereen hier bedanken voor de lieve berichtjes en steun. Dat doet me echt goed♥️

Ik slik escitalopram 10 mg en heb dit nu ongeveer een jaar gebruikt. Vanaf het begin heb ik voor mezelf gezegd dat ik het een jaar wilde proberen. Ik lees hier veel over de werking en over angst, en wil daarom ook mijn ervaring delen. Bij mij duurde het echt zo’n drie maanden voordat het middel goed was ingewerkt. Ik heb het rustig en langzaam opgebouwd.

Nu ben ik langzaam aan het afbouwen. Ik ben daar ongeveer twee maanden mee bezig en heb nog een kwart tablet te gaan. Ik gebruik een pillensnijder en blijf per stap ongeveer vier weken op dezelfde dosering. Mijn arts gaf ook aan dat druppels een optie kunnen zijn als je nog kleinere stapjes wilt nemen.

Ik heb zeker nog klachten, maar ik merk ook dat mijn herstel steeds meer in mijn lichaam zit. Voor mij gaat dit proces niet alleen over medicatie, maar ook over eigen regie: durven aangeven wat ik wil en nodig heb, en daar niet meer zo bang voor zijn en ook niet voor mogelijke gevolgen of conflicten.

En misschien ook belangrijk om te zeggen: als het niet gaat, dan ga ik gewoon weer terug naar medicatie. Dat is voor mij ook oké. Ik deel dit niet als advies, maar als ervaring, voor wie er iets aan heeft.
Met dit berichtje wil ik nooit nooit medisch advies geven. Overleg altijd met een arts die de medicatie voorschrijft. Wat voor mij belangrijk was om te weten : een arts mag niet weigeren aan de medewerking van afbouw of de behandeling met jou stop zetten omdat je andere wensen en behoeften hebt.

Is afbouw ingewikkeld en heef je lichaam en geest meer stappen nodig? Dan is er de regenboog apotheek (online te vinden) en een belangen organisatie die zich bezig houdt met de belangen van mensen die willen afbouwen met medicatie.

Herstel staat altijd voorop ♥️

Super fijn je bericht kamillethee. Zo lief dat je dit met ons deelt. ❤️ En wat fijn dat het lukt om af te bouwen. Succes!

Onwijs bedankt voor het delen Kammillethee ❤️. Bij mij was het opbouwen vreselijk maar ben nu zo ontzettend blij met de citalopram. Echt letterlijk een levensredder, maar toch altijd die angst van ohnee, wat als ik er niet vanaf kan. Thanks voor sharing ❤️ en succes met het laatste stukje!

Hoi Kamillethee,

Ik heb je berichtje er nog eens bij gezocht. Omdat ik deze week begin met afbouwen (20 mg citalopram). Begin met eerst 6 weken 15 mg om echt te stabiliseren. Huisarts benadruk dat die laatste loodjes heel lastig kunnen zijn. Volgens mij las ik ergens dat jij daar nu mee bezig bent. Hoop dat het je alsnog lukt maar zo niet dat je daar dan ook niet te veel druk op legt!
Benieuwd hoe het je verder vergaat.

Hoi Kamillethee,

Ik heb je berichtje er nog eens bij gezocht. Omdat ik deze week begin met afbouwen (20 mg citalopram). Begin met eerst 6 weken 15 mg om echt te stabiliseren. Huisarts benadruk dat die laatste loodjes heel lastig kunnen zijn. Volgens mij las ik ergens dat jij daar nu mee bezig bent. Hoop dat het je alsnog lukt maar zo niet dat je daar dan ook niet te veel druk op legt!
Benieuwd hoe het je verder vergaat.

Dit geeft me moed! Thanks.

Hoi Sophie,

Wat goed dat je zo rustig en in overleg met je huisarts gaat afbouwen. 6 weken stabiliseren klinkt echt heel zorgvuldig. En ja… die laatste loodjes kunnen pittig zijn, dat merk ik zelf ook. De laatste loodjes ga ik met druppels doen trouwens.

Ik zit inderdaad in die fase. Ben even teruggegaan naar 5 mg om weer wat stabieler te worden. Ik probeer er niet te veel druk op te leggen en echt te luisteren naar mijn lijf. Forceren helpt bij mij alleen maar averechts. Er speelde zoveel en er kwam van alles op mij af. Misschien is dat ook wel een goede tip om het op zulke momenten wat rustiger aan te doen.

Fijn dat je het laat weten. Ik ben ook benieuwd hoe het voor jou zal gaan verlopen. Veel succes lieverd

Ahhhh zeker Suus en zet hem op topper ♥️

Goed bezig! Hier ook na maanden sinds een week de oxazepam afgebouwd. Inderdaad de eerste 3 nachten even moeilijk, maar nu denk ik er niet eens meer aan. Ik kan toch weer 'zelf' slapen. Het voelt echt als een hele grote stap. Ik merk ook wederom een lichte verbetering van de burn-out. Het geeft in ieder geval goede moed!

Hoi allemaal,

Ik wilde even iets delen vanuit waar ik nu sta. Ik zit inmiddels zo’n drie weken op een kwart (2,5 mg) van 10 mg escitalopram. En eerlijk… dat voelt best hoopvol. Niet perfect, niet zonder schommelingen, maar wel stabieler dan ik had verwacht.

Wat ik vooral heb geleerd in dit proces, is dat het echt luisteren is naar je eigen lichaam. Niet duwen, niet forceren. Dit is voor mij de tweede keer op 2,5 mg. De eerste keer was het nog te onrustig en ben ik weer teruggegaan naar 5 mg.

Ik merkte bijvoorbeeld dat mijn cyclus best veel invloed heeft op hoe ik me voel. Op momenten dat mijn hormonen alle kanten op gaan, is mijn systeem gewoon gevoeliger. Daarom ben ik pas verder gaan afbouwen toen het wat rustiger voelde, richting het einde van mijn menstruatie.

Ook ben ik pas een stap omlaag gegaan toen ik voelde dat er weer wat ruimte was. Iets meer energie, iets meer draagkracht. Die energie ben ik voorzichtig gaan gebruiken om weer wat te bewegen. Wandelen, heel rustig interval, korte oefeningen via YouTube. Niets groots, maar wel helpend om weer contact te maken met mijn lichaam.

Daarnaast ben ik anders gaan kijken naar voeding. Minder suiker, wat lichter eten, en ik merk dat mijn darmen daar rustiger van worden. Ik probeer drie keer per dag te eten zodat ik beter verzadigd ben. Ik slik nu zo’n zes weken probiotica en dat helpt mij persoonlijk ook.

Wat voor mij misschien nog wel het belangrijkste is: ik zorg dat ik het niet alleen hoef te doen. Dat er mensen zijn bij wie ik terecht kan als het even te veel wordt. Dus niet blijven malen in mijn hoofd, maar delen. En mezelf echt rust gunnen tussendoor. Vaker nee zeggen, de boel soms gewoon de boel laten.

Het is geen rechte lijn. Soms voelt het kwetsbaar, soms weer wat sterker. Maar deze manier maakt dat het voor mij draaglijk blijft.

Misschien is dat wel de kern: het hoeft niet perfect, maar wel passend bij jou.

Iedereen loopt echt zijn eigen weg hierin, maar ik hoop dat iemand hier iets uit kan halen ♥️

Fijn om te lezen Kamillethee,
Ik sluit mij helemaal aan bij je verhaal. Ik moet nog beginnen met afbouwen maar het heeft mij zoveel rust gegeven! De paniekaanvallen stopte en ik voelde me langzaam weer mezelf worden toen ik aan escitalopram begon. Ook 10mg. Heb nog geen behoefte om af te bouwen. Ben net begonnen met reïntegreren en wil eigenlijk pas daarna afbouwen.

Ik bouw nu escitolopram ook af en ben van 10 mg maar 5 mg gegaan. Ik blijf dit even een tijdje slikken en daarna breekt ik de 5 mg ook doormidden om een tijd te gaan slikken. Merkte niet veel verschil, maar was wel een paar dagen echt vermoeid wat nu weer weg is. Die vermoeidheid kan ook weer een samenloop van omstandigheden zijn, maar over het algemeen geen problemen tot nu toe met afbouwen. Heb er ook nooit iets van gemerkt, ook geen bijwerkingen met opbouwen..

Hoi allemaal,

Ik wilde dit toch even delen: ik ben inmiddels volledig afgebouwd van mijn medicatie.

Het was geen rechte lijn en zeker niet makkelijk. Het was vallen en opstaan, soms zelfs weer een stapje terug en even ophogen. In totaal heb ik er zo’n 6 maanden over gedaan. Van 10 mg naar 0 mg.

Maar juist daardoor heb ik er ook veel van geleerd.

Hopelijk geeft het een beetje hoop voor wie hier middenin zit

Ha kamillethee, oo wat heerlijk. Ik ben zo blij met updates van mensen. Ik vroeg me echt af en toe af, hoe zou het met kamillethee haar afbouw zijn. Wat fijn dat het is gelukt!! Voel je goed dat je nu op 0 zit? Is er iets voor jou veranderd?
Ik zit nu op 6 mg (van 20 mg citalopram). En ik ben al zo blij dat het tot nu toe heel vloeiend gaat.

Ha kamillethee, oo wat heerlijk. Ik ben zo blij met updates van mensen. Ik vroeg me echt af en toe af, hoe zou het met kamillethee haar afbouw zijn. Wat fijn dat het is gelukt!! Voel je goed dat je nu op 0 zit? Is er iets voor jou veranderd?
Ik zit nu op 6 mg (van 20 mg citalopram). En ik ben al zo blij dat het tot nu toe heel vloeiend gaat.

Hoi Sophie,

Wat lief dat je aan me dacht, dat vind ik echt heel leuk om te lezen. Lief :)

Ik ben uiteindelijk van 2,5 mg naar 0 gegaan. De eerste 10 dagen op 0 was ik wel wat emotioneler dan normaal haha, ik kon echt om alles huilen… zowel mooie als verdrietige dingen. Daarna werd dat weer rustig. Slapen ging in die periode eigenlijk best oké.

Nu voel ik me goed op 0. Ik heb ook geen rebound ervaren, en het voelt voor mij niet alsof alles wat onderdrukt was ineens terugkomt.

Wat er voor mij vooral veranderd is: ik was in het begin heel bang voor medicatie en ook voor het afbouwen. Gaandeweg heb ik geleerd om veel meer te luisteren naar mijn lichaam en mijn grenzen. Minder vanuit angst keuzes maken en meer vanuit wat ik echt nodig heb. Dat geeft me nu veel meer vertrouwen en rust.

Hoe gaat het bij jou verder op 6 mg? Wat knap van jou meid. Je mag trots zijn op jezelf!

Hoi kamillethee,

Wat een leuk bericht. Jaa jij stuurt altijd van die lieve opbeurende texten. En we waren gelijktijdig aan het afbouwen dus je popte wel eens op in mijn gedachten :).

Zo fijn dat je een positief bericht over het afbouwen hebt gedeeld! En het klinkt zo goed, wat je ervan hebt opgestoken. Ik ben super blij voor je dat je meer vertrouwen en rust hebt gevonden.

Gaat ook goed bij mij. Eerste 2 weken 6 mg moest ik ook bij alles huilen. Maar daar kon ik ook wel weer heel om lachen. Voelde ook niet heel naar eigenlijk. Tja dat gaat bij elke stapje eraf beetje zo. Binnenkort op naar de 4 mg en dan einde zomer geen AD meer voor mij.
En ik ben ondertussen ook best wel van het leven aan het genieten. Mn lieve hond, mn nieuwe levensmotto's, ik ga binnenkort weer naar een concert en ik heb nieuw vrijwilligerswerk.

Jaaa jij bent ook super goed bezig! En ik hoop dat je ook trots bent op jezelf. Je klinkt mega sterk, liefdevol en bewust. Ik hoop dat je je steeds een beetje beter voelt nu je zo naar je lichaam hebt leren luisteren. Komt volgens mij helemaal goed :).

Veeel liefs!

Hi Len, wat vervelend. Veel mensen zijn na een BO nog lange tijd minder belastbaar. Ik weet niet hoeveel uren je weer bent gaan werken, maar misschien is een parttime baan te overwegen?

Hey len wat vervelend om te horen. Ik denk wel een redelijk vergelijkbare situatie. Misschien helpt dit je. Ik ben begin 2023 uit gevallen door een burnout. Ik was eigenaar van het bedrijf, toen de keuze gemaakt om in loon dienst te gaan bij dit bedrijf en dus al mijn verantwoordelijkheden en stress te laten vervallen. Ik ben toen dat jaar met rust hersteld en het leek goed te gaan. Ik dacht ander werk, mijn grootste stress factor weg, opgelost. In 2024 daar ook gewerkt en in oktober 2024 weer uit gevallen. Voor mijn gevoel out of the blue en ik dacht sit is ook een terugval. Maar dit was het niet, het was een nog dieper uitgeput lichaam en nu 1.5 jaar later werk ik nog steeds niet.

Na deze hele leerzame periode ben ik erachter gekomen dat er diep gewortelde patronen zijn. Deze zorgen ervoor dat ik constant dingen doe vanuit prestatiedrang en controle. Schaamte(niet durven laten zien Wie je echt bent) -> onzekerheid-> presteren/controleren. Dit kan bij jou wellicht anders zijn maar zolang je meegaat in een patroon als dit dan blijf je jezelf over vragen. Niet alleen op werk maar wellicht in heel veel andere situaties.

Ik voel na 1.5 jaar nu regelmatig rust jn mijn lichaam dat ik nog nooit heb ervaren. Ik dacht dus dat ik me bornaal voelde maar was nog steeds altijd geactiveerd en dat vreet energie.

Ik weet jouw situatie niet exact maar er bestaat misschien een kans dat je iets soort gelijks hebt en daardoor dus toch weer terug valt.

Ik hoop dat dit je misschien iets helpt. Sterkte!

Hi Marieke,

Ik ben op mijn nieuwe baan begonnen met 10 uur per week werken en dit is over een periode van 6 maanden opgebouwd naar +\- 30 uur. Full time werken overweeg ik ook niet meer. Doel was om 3 tot 4 dagen te werken.

Hi Marieke,

Ik ben op mijn nieuwe baan begonnen met 10 uur per week werken en dit is over een periode van 6 maanden opgebouwd naar +\- 30 uur. Full time werken overweeg ik ook niet meer. Doel was om 3 tot 4 dagen te werken.

Hi Marieke,

Ik ben op mijn nieuwe baan begonnen met 10 uur per week werken en dit is over een periode van 6 maanden opgebouwd naar +\- 30 uur. Full time werken overweeg ik ook niet meer. Doel was om 3 tot 4 dagen te werken.

Hi Jan.
Ik lees in jouw verhaal hoe complex en persoonlijk herstel kan zijn. Bedankt voor het delen daarvan. Ik herken ook veel in jouw verhaal: ik ben ook eind 2023 uitgevallen, bij mijn huidige werkgever kon ik niet re-integreren, daarna heb ik ongeveer zes maanden niets gedaan om te focussen op herstel en ben ik me gaan oriënteren op ander werk. Grote stressfactor weg en inderdaad: opgelost, dacht ik. Tot nu…

Ik ben voor mezelf ook erg benieuwd of er bij mij diepgewortelde patronen spelen. Heb jij deze onderzocht samen met een psycholoog, of heb je op een andere manier hulp gekregen? En hoe ontdekte je voor jezelf het verschil tussen een terugval en een nieuwe burn-out? Ik twijfel daar namelijk enorm over bij mezelf. Klachten zijn erg heftig, maar in vergelijking met de start van m’n burn out wel anders.

Dingen zoals huishouden, lezen, muziek luisteren, wandelen en licht sociaal contact gaan nog net. Mijn start van mijn burn out ging gepaard met paniekaanvallen, van alles schrikken, complete isolatie, helemaal niet meer slapen en een emotioneel wrak. Deze klachten blijven nu uit. Wel sta ik ‘aan’ , slaap erg onrustig, verminderd cognitief vermogen, zijn m’n lijf en hoofd gewoon echt helemaal kapot en moet ik er even niet aan denken om te werken.
Len

Hoe zit het met de rest van je leven in die tijd dat je aan het opbouwen was? Ben je ook meer gaan doen in prive? Die 'belasting' moet je helaas ook niet onderschatten.
Misschien is een ergotherapeut wel een goeie om dit soort dingen te bespreken, die kan wat praktischer advies geven over het aanvoelen en verdelen van je energie

Hi,

Dat klopt. De rest van mijn leven was ook flink aan het uitbouwen. Aangezien ik werkzaam ben in de sport en van mijzelf ook behoorlijk sportief ben, was ik naast de opbouw van werk ook weer veel zelf aan het sporten (4 a 5 keer per week) en bouwde mijn sociale bezigheden ook weer rustig uit. Al met al weet ik dat ik te veel van mijzelf heb gevraagd, al dacht ik in het moment dat dit wel weer kon.

Ik zit momenteel te kijken of ik iets met psychosomatische therapie kan starten naast een nieuw traject bij de psycholoog. Maar de ergotherapeut ga ik ook even onderzoeken. Bedankt voor het meedenken!

Het is maar hoe je er zelf naar kijkt maar ik zou je wel afvragen wat een psycholoog je nou echt gaat opleveren. Ik heb het idee dat je al aardig weet welke stappen je moet noemen om 'gewoon' te herstellen en nog een keer een basis ggz 10 sessie plan waar een beetje naar vinkjes wordt gezocht ga je waarschijnlijk niet echt nieuwe inzichten krijgen die dat bevorderen. Dit heeft ook deels te maken dat er over het algemeen gewoon niet veel kennis is en het voor een deel zelfs nog wordt gezien als een psychische ziekte ipv een lichamelijke.

Die ergo therapeut daarintegen (daarom raadde ik hem ook aan) die maakt het niet echt uit wat je hebt of hoe je er aan komt die gaat gewoon kijken wat kan je, waar wil je zijn en hoe gaan we daar naar toe werken op een manier die samengaat met je klachten

Het is maar hoe je er zelf naar kijkt maar ik zou je wel afvragen wat een psycholoog je nou echt gaat opleveren. Ik heb het idee dat je al aardig weet welke stappen je moet noemen om 'gewoon' te herstellen en nog een keer een basis ggz 10 sessie plan waar een beetje naar vinkjes wordt gezocht ga je waarschijnlijk niet echt nieuwe inzichten krijgen die dat bevorderen. Dit heeft ook deels te maken dat er over het algemeen gewoon niet veel kennis is en het voor een deel zelfs nog wordt gezien als een psychische ziekte ipv een lichamelijke.

Die ergo therapeut daarintegen (daarom raadde ik hem ook aan) die maakt het niet echt uit wat je hebt of hoe je er aan komt die gaat gewoon kijken wat kan je, waar wil je zijn en hoe gaan we daar naar toe werken op een manier die samengaat met je klachten

Hi Len,

Dankjewel voor je open reactie. Wat je beschrijft herken ik heel sterk, vooral dat verschil tussen hoe de klachten zich nu uiten versus het begin van je burn-out. Dat maakt het zo verwarrend.

Bij mij zat het onderscheid uiteindelijk niet zozeer in de heftigheid van de klachten, maar in het verloop ervan. Mijn terugval begon ook relatief “logisch”: iets minder kunnen, wat aanpassen, thuis werken. Maar ondanks dat ik remde, werd het over een periode van weken/maanden steeds erger. Angst en paniek namen toe, mijn wereld werd kleiner en uiteindelijk kon ik bijna niets meer. Dat steeds verder afglijden was voor mij het signaal dat het niet meer een gewone terugval was.

Wat jij beschrijft wel aan staan, slecht slapen, cognitief minder kunnen, maar geen paniek, geen complete ontregeling zoals in het begin zou bij mij ook twijfel oproepen. Het lastige is dat als je op tijd de rem erop zet, het beeld anders blijft. Dan zie je misschien nooit dat extreme punt, terwijl de onderliggende overbelasting er wel degelijk is.

Voor mezelf voelt een “terugval” zo:
• ik weet vrij precies waardoor ik over m’n grens ben gegaan
• ik herken het patroon
• ik weet wat helpt en merk ook dat dat daadwerkelijk helpt

Als dat ontbreekt, of als je ondanks rust en aanpassingen toch verder leegloopt, dan voelt het voor mij meer als dezelfde valkuil dan als een losse terugval.

Wat betreft diepgewortelde patronen: ik heb daar niet echt één psycholoog voor gehad die dat “uitgezocht” heeft. Ik heb in eerdere jaren wel therapie gehad voor angst, maar tijdens mijn burn-out ben ik bij de GGZ uiteindelijk vastgelopen omdat het te cognitief bleef. Veel inzicht heb ik later zelf gekregen, vooral door te voelen, te observeren en mijn lichaam serieus te nemen. Minder snappen, meer ervaren. Dat was voor mij een keerpunt.

Wat jij schrijft dat dagelijkse dingen nog net gaan, maar werken totaal niet herken ik ook heel erg. Dat zegt voor mij niet dat je “zwak” bent, maar juist dat je systeem nog volop in herstel zit en geen extra druk kan dragen.

Het blijft ingewikkeld en heel persoonlijk, dus ik denk ook niet dat er één juist antwoord is. Maar je verhaal klinkt voor mij in elk geval heel logisch en verklaarbaar, en zeker niet als “aanstellen”.

Sterkte, en dank dat je dit zo eerlijk deelt 🌱

ja hoor, heel herkenbaar
alsof mijn hele bovenlijf ook mee klopt, in mijn oren etc. ik heb t ook bij uit bed gaan om te plassen bv maar op de dag ook en ook gewoon opeens in rust, probeer dan goed op mijn buikademing te letten maar heeft niet altijd effect

Het komt mij bekend voor, bij mij is het juist hetzelfde.
Dat heet POTS. Hoort ook een beetje bij CVS/ME.
Heb je de schildklier laten testen? Bij mij is namelijk de schildklier die te snel werkt. Maar ik weet niet als het meteen met dat te maken heeft.
Je kan het opzoeken, POTS. En zelfs testen met een hartslagmeter.
Ook bloedafname eventueel voor de schildklieren.

Ik ben bekend met pots. Wat het probleem is volgens de huisarts. Als je pots symptomen hebt kan dit bij een burn-out ook reageren. Dus je hartslag kan structureel staand omhoog gaan, als je stress hebt voor bijvoorbeeldd pots. Hierdoor zijn deze testen niet betrouwbaar op het moment dat je een burn-out hebt. Daarnaaat heb ik geen vermoeidheid en is het ook al een aantal dagen weg geweest

Hey, heb je last van oververmoeidheid die niet over gaat?

Last van immense pijn over mijn hele lichaam, slechte smaak in mond, brein dat nu en dan helemaal crasht, diepe dalen, extreme vermoeidheid, angsten... Ik ben gewoon een einde. Als ik mijn lijf uitrekenen ga dan ga ik duizelen en vallen. Het komt en gaat maar is nu al heel lange periode echt heel heftig. En emotioneel kan ik het niet meer dragen.
Het gaat gelijk mis als ik wakker wordt.

Je zit in een paniek toestand en moet weer tot rust komen lichamelijk en geestelijk.
Wat doe je er momenteel aan ?

Ik leef in de meest kalme omgeving in de natuur, heb een lieve man, heb een plek die rust ademt, ik leef traag... Maar mijn lijf is echt zo ontzettend op. Ik voel me fysiek echt helemaal er doorheen. Soms betere dagen en ben ik zo blij dat ik terug buiten wandelen kan, of iets koken kan en krijg ik een giga crash.

En nu staat mijn lijf zo in pijn. Open ik mijn ogen en begint de hele resem. Dus voor nu vind ik het heel moeilijk de rust te bewaren.
Gisteren heb ik de hele voormiddag sneeuw gekeken buiten. Op de middag moest ik kort even telefoneren voor de verzekering en na tien min bellen voel ik mij instorten. Was eigenlijk al de hele voormiddag aan instorten ook al lag ik neer.

Ja ik begrijp jou heel erg goed! Ik woon ook in een rustige wijk met een heel fijne vriendin die de situatie begrijpt en helpt mij.
Ik heb ook de heel extreme vermoeidheid alsof ik wel dement ben. Mijn gedachten staan op automatische piloot omdat mijn geest niet kan volgen door de hersenmist. Geen pijn, wel koude handen en voeten en duizelig bij opstaan (pots) ik heb ook nog eens een te snelle schildklier erboven op.
CVS/ME is echt verschrikkelijk. Ik heb de gevoel dat ik ook gewoon neerval, slapen gaat heel moeilijk.
Ik zie het ook niet meer zitten hoor en ik heb dit nu 2 maanden extreem. Elke dag sleur ik mij erdoor heen als of het de laatste is.
Dus ik zit in met jou want medicatie bij CVS is onwaarschijnlijk. Alle kleine prikkels zijn te veel.
Nu las ik van dokter Ardis in VS dat nicotine patches de pijn oplossen 7mg is al genoeg. Je kan dat proberen, ik vape namelijk 13mg pure nicotine. Dat haalt de CVS niet weg maar wel de pijnen.
Ja kan het opzoeken.. dokter Ardis.com

Hi anoniempje,

Misschien helpt het iets om te weten dat ik in de eerste fase van mijn burn-out ook heel veel pijn heb gehad. Ik werd in de ochtend dan volledig doorweekt van het zweet wakker, met overal pijn. Die pijn is weggegaan. Nu ben ik vooral héél veel aan het huilen en nog steeds extreem moe. Ook niet leuk, maar ik wil maar aangeven dat die pijn over kan gaan (het is waarschijnlijk opgekropte spanning) en dat het niet eeuwig hoeft te duren.

Sterkte!

Kan je die patches ook gebruiken als je niet rookt? En voor welke klachten helpen ze precies ?

Ja zeker, je kan ze gebruiken juist wanneer je niet rookt.
Deze dokter heeft heel veel mensen genezen ermee.
MS,lupus, fybrofamalgie, aids, long COVID. Al deze klachten zouden weggaan. Je kan het zelf opzoeken op de site van die dokter. Hij heeft een podcast op zijn site.
Ik zou zeggen probeer het! 7mg nicotinell.

Co, Wat naar voor je dat je CVS doorgaat. Natuurlijk wel iets anders dan burnout. Ik zie dat je ME hebt. Ik hoop dat je in die strijd rust mag vinden. Wat een mooie zegen dat je een vriendin in de buurt hebt die je bijstaat. Zo belangrijk.

Marieke, dank je. Ja de pijn is puur spanningspijn. Die pijn was al jaren aan opbouwen vooraf ik thuis kwam te zitten. Maar ben nu inmiddels bijna drie jaar thuis en de pijn blijft zich doortrekken en verspreiden. Dat maakt het best uitdagend. Bij mij heerst vooral angststoornis die ik jaren heb doorstaan tot een crash. Er wordt gedacht aan opname als ik echt niet meer kan en ben eigenlijk gewoon benieuwd naar hoe anderen dat ervaren hebben.

Hoe ontspan jij met de pijn? Ik vind m'n weg er niet in.

He wat vervelend. Bij mij trok het uiteindelijk vanzelf weg, maar heeft in de BO zeker een half jaar geduurd en de 1,5 voorafgaand aan de BO had ik ook heel veel rugklachten, prikkelbare darm etc. Nu is het meer emotionele pijn die eruit komt, al kan dat ook heel fysiek voelen, bijvoorbeeld in mijn borstkas. Ik probeer vooral de tranen maar toe te laten, ik denk toch dat dat uiteindelijk wel als een soort ventiel werkt om spanning los te laten.

Wat betreft opname: tja, volgens mij is de gemiddelde psychiatrische afdeling ook geen vrolijke plek, dus of je daar beter van wordt... antidepressiva kunnen ook wel helpen bij klachten als zenuwpijn en angst, maar die slik je misschien al.

Het kan aan mij liggen en wil geen mensen kwetsen, maar veel hoort echt bij een Bo door veel over pots cvs en me te hebben kunnen mensen juist angstiger worden van wat ze voelen. Terwijl het echt allemaal bij een burn-out hoort… wat natuurlijk erg vervelend is. En ik wil hier echt niemand mee kwetsen, maar denk dat andere diagnoses ( als hier niet om gevraagd wordt) eigenlijk alleen maar averechts kan werken…

Goed dat je het plaatst.
Ik (anonieme vrager) ben me ook heel bewust dat ik geen cvs of ME heb. Welke trouwens ook vaak samen gebruikt worden, maar eigenlijk twee verschillende diagnoses zijn.
Dus ik vind het goed dat je dit aanscherpt. :)

Mijn vraag is enkel of er mensen ervaringen hebben met een korte opname binnen burnout.

Ja dat is ook zo, en begrijp ik oprecht. Soms is het beter niet om te weten wat je hebt. Maar ik kan er niets aan doen en ben iemand die altijd in onderzoek gaat, altijd geweest…soms wil je gewoon je diagnose hebben. Is miss een kleine opluchting. Maar er zijn wel wat oplossingen om het te verlichten met supplementen en voeding. Het duurt alleen lang en steekt veel energie in, fruit groenten sappen, je staat de hele dag achter de pannen. Maar dat lukt bijna niet met onze klachten.
Om jou pijn te verlichten. Www.drardisshow.com nicotine patches.

Ik zelf bijvoorbeeld ben hier heel angstig door geworden. Deze groep heeft mij juist geholpen om dus mijn gekke symptomen (duizeligheid/hersenmist, tintelingen, brandend gevoel) wel te kunnen plaatsen bij een Bo dit heeft mij zelf dus echt wel rust gegeven. Vandaar dat ik het aanscherp. Ik heb zelf geen ervaring met een opname. Wel heb ik echt zoveel stress ervaren van mijn symptomen waardoor ik helemaal doordraaide. Ik heb hierdoor sertraline gekregen en heeft mij iets meer rust gegeven:

Hoi co ik begrijp het heel goed, maar je hebt het over onze klachten etc etc, maar deze persoon ( de anonieme vrager) kan volgens mij een burn-out hebben en niet de diagnoses die jij aangeeft. Eén burn-out opzich is naar mijn mening gewoon een diagnose en neemt heeel veel symptomen met zich mee. Je brein kan hele rare dingen doen en juist door acceptatie bereik je het meest, zonder opzoek te gaan naar verdere diagnoses

Ik geef jou volledig gelijk!

Hi, heb je weleens van Safe and Sound Protocol en Rest and Restore Protocol gehoord? Dat werkt bij mij heel goed tegen de spanning! Ik zit nu bijna 3 jaar in burn-out en heb meerdere keren ontzettend diep gezeten (tegen zelfdoding gedachten aan). SSP en RRP hebben mij geholpen om het trauma te verwerken. Het is een muziekje dat direct werkt op je autonome zenuwstelsel en je lichaam een gevoel van vailigheid geeft waardoor je weer kunt ontspannen. Het was bij mij mega effectief! Ik do het via BrainArts. Kun je gewoon thuis doen dus dat is ook laagdrempelig. En je kunt op dezelfde dag nog beginnen, wanneer jij wilt. Ook hele fijne klantenservice.

Mooie tip Eline!!

RRP zou in jouw geval denk ik beter helpen. Maar je kunt ze gerust contacten; ze zijn heel begripvol, geduldig en lief en hebben veel kennis erover. Mij heeft het uit een heel diep dal gehaald. Sterkte!

Wat fijn eline! Hebben ze ook geholpen met de hoeveelheid die je per keer luisterd? Lees online dwt sommige mensen beginnen met max 5 sec per keer

Klopt. Zij geven een opbouw qua luisterschema. Ik begon idd met 10 sec ook. Ik doe ze eig tekort met ‘klantenservice’. Ze hebben veel kennis en ze reageren altijd heel snel. Ik heb toen gebeld om mijn verhaal te delen en om te kijken of ik er wat aan zou hebben, dus dat zou ik aanraden!

Dankjewel eline! En helpt het ook echt? Ben bang dat het een soort kwakzalverij is…

Snap ik. Het was bij mij na 30sec luisteren al effectief. De spanning was gewoon ineens verdwenen. Magisch bijna. Miss dat het wat langer duurt bij jou, dat kan, maar het werkt echt en het is heel laagdrempelig. Je kunt met alle vragen terecht bij hen, met elke twijfel oid. Ik hoop dat het bij jou net zo effectief is als bij mij!

Ik zou hen contacten, telefonisch of via de mail (ze reageren vaak heel snel), en jouw verhaal vertellen. Dan zeggen ze vanzelf of het geschikt is voor jouw situatie. Ik hoop echt dat het jou net zoveel brengt als dat het mij heeft gedaan. Heel veel sterkte!

Is het dan anders dan mediteren op Joe Dispenza ofzo?
Wat is het verschil? Hoe ging het bij jou met slapen en zenuwachtigheid in de buik waardoor je je gedachten niet ervan kunt afzetten bij in slaap vallen?
Ik hoor het wel..

Ligt eraan waar je opgenomen wordt. De kliniek waar ik zat was heel onpersoonlijk. Ik heb al eens 2 weken in een andere kliniek gezeten en daar waren ze heel lief.

Hoi Co,

Ik had veel last van spanning en paniek in mijn lijf, zowel overdag als ‘s avonds in bed. Door het luisteren van SSP was de spanning ineens weg. Heel bijzonder!

Hoi Tanja,

Ik heb die druk op de ogen - en ogen die alle kanten op schieten tijdens een hyperventilatie aanval -ook (gehad). Mijn ogen zijn nu ook nog steeds heel zwaar. Dus ik herken het wel. Of je een burn-out hebt is niet helemaal te beoordelen zo op afstand. Heb je hiervoor een langere periode van veel stress gehad? Dan zou het zeker kunnen. Hyperventilatie is in ieder geval wel een teken van te veel spanning.

Sterkte!!

Paniekaanval?

Paniekaanval?

Dankjewel,

Het is nu wel vastgesteld door de huisarts dat ik een burnout heb. Alle symptomen wijzen erop helaas.

Vervelend! Hoe voel je je nu?

Lief dat je her vraagt! Nog niet veel beter. Ik kreeg weer ernstige angst wat onderdrukt is met olanzapine. Nu ben ik dat weer aan het afbouwen. Hopelijk dat ik na het afbouwen mij echt kan focussen op herstel… hoelang duurde het bij jou/jullie voordat je weer iets anders kan doen dan alleen maar op bed liggen?

Hoi Tanja, dat klinkt inderdaad als een paniekaanval. Die heb je in vele soorten en maten. Hoe gaat het nu met je? Lukt het wel om een beetje te slapen

Hoi Tanja, echt alleen maar op bed liggen doe ik niet, maar ik vrees dat ik ook na 1,5 jaar burn-out nog heel veel op de bank lig. Probeer elke dag wel even naar buiten te gaan of een boodschapje te doen, maar veel meer dan dat lukt me nog niet. Dus het kan wel even duren vrees ik. Heb je al eens eerder een burn-out gehad?

Ja daar ben ik ook bang voor inderdaad. Heel vervelend lijkt me dat. Dit is de eerste keer voor mij, nu sinds twee weken. Maar ik kan ook eigenlijk helemaal niets zelf momenteel, dus het valt me erg zwaar. Welke inzichten heb jij in die anderhalfjaar opgedaan?

Hoe oud ben je? Tja welke inzichten... dat het tijd nodig heeft. En dat je niet tegen je gevoelens moet vechten, maar deze er te laten zijn (ik huil sinds een half jaar héél veel). Klein beetje afleiding zoeken af en toe. Even een theetje met een vriendin. Meestal gewoon het fijnst als iemand gewoon even naast je op de bank komt zitten en je samen wat tv kijkt. Dat soort dingetjes. Maar het is fokking zwaar.

Ja dat geloof ik ook zeker.. zoiets lost natuurlijk niet ineens op helaas. Dankjewel voor het delen. Ik ben 24.. en jij?

Ik ben 38

Herkenbaar

Nou dat herken ik zeker ook,en mijn hoofd gonst daarbij ook de hele dag en een duizelig gevoel. I
k vind dat ook de grootste klacht momenteel.
Het heeft invloed op de hele dag helaas, waardeloos. Toch ook soort van hersenmist denk ik. De huisarts kan er niets mee.
Bij mij is dat ook pas veel later gekomen.

Ja ik denk ook dat het hersenmist is. Maar ik kan nog wel helder nadenken, jullie? En hebben jullie ook dat je soort van tintelingen / kriebelend gevoel (ik denk de zenuwen of spieren die je voelt) hebben bij jullie achterhoofd? Ik ben diegene die het bericht plaatste trouwens)

Mag ik vragen hoe dit bij jullie voelt? Is het echt duizelig duizelig qua draaien of een soort gek gevoel van duizeligheid?

Eerder beetje rare duizeligheid. Soort traagheid en wazigheid die je voelt in je hoofd. Zelfs mijn hoofd voelt soortvan zwaar om te bewegen en dat dan met ook een stijve nek en schouders. Sluit mogelijk ook aan bij verhaal 2990.

Ja, heb ik ook. Niet meer duizelig. Maar voelt alsof m'n hoofd raar op m'n lijf zit. Komt door spierspanning, terwijl rest van het lijf al zachter is.

Helaas geen herkenning (maar ik heb het ‘geluk’ dat mijn man ooit zelf een burn-out heeft gehad en kan zich dus heel goed verplaatsen) maar wil je wel heel veel sterkte wensen!
Ik kan goed begrijpen dat je vriendin dit zo voelt ook al kun jij daar zelf niet zo veel aan doen. Het enige wat ik me kan bedenken is, als jullie dat niet al gedaan hebben, is iets van relatie therapie? Of eens vragen of je burn out coach, maatschappelijk werker of praktijkondersteuner iets kan betekenen voor jullie samen?
Nogmaals veel sterkte en beterschap!

Hallo John,

Heel erg herkenbaar. Een vergelijkbaar verhaal en situatie hier. Blijven communiceren, wees lief voor elkaar, probeer elkaar te begrijpen.

Wij zijn vorige week een weekendje weg geweest, dat helpt echt, en daar heb ik een terugval voor over moeten hebben, maar dat geeft niet.

Het blijft lastig, maar zet hem op samen.

John is Jan ;)

Bedankt voor jullie reacties!

Hoi Jan,

Ook herkenbaar hier. Ik heb nu 7 jaar een relatie waarvan ik al 3 jaar thuis zit. Hetzelfde als jouw situatie dat ik niks spontaan kan doen, snel is het al te veel. De relatie is al 3 jaar uit balans, dus exact wat jij beschrijft.

Blijven praten helpt ons. Voor je partner is het ook mega heftig dus die zou ook met iemand kunnen praten, dat helpt mijn vriend wel.

Mocht je veel trauma hebben door de situatie en evt spanning, kan ik SSP (Safe and Sound Protocol) aanraden. Dat is een trauma verwerkingsmethode wat heel laagdrempelig is en wat bij mij heel effectief is geweest. Het is een muziekje dat direct werkt op je autonome zenuwstelsel waardoor je lichaam een gevoel van veiligheid krijgt en je weer kunt ontspannen. Het heeft bij mij echt geholpen tegen de spanning en paniek en om met minder emotie naar de heftige momenten te kunnen kijken in mijn burn-out. Ik doe het via BrainArts. Je kunt evt altijd bellen; ze zijn heel begripvol, hebben veel kennis en bij mij was het dus echt heel heel effectief.

De vorige reactie was va Eline :-)

De vorige reactie was van Eline.

Overigens heel heftig dat je ook nog 2 kinderen hebt, dat maakt het nog intenser. Heb je inmiddels wel de juiste hulp waardoor je nu meer vertrouwen hebt om duurzaam te herstellen? Ik heb veel baat bij een burn-out coach die aangesloten is bij CSR.

Overigens heel heftig dat je ook nog 2 kinderen hebt, dat maakt het nog intenser en lastiger voor jou en je partner.

Heb je zelf wel de juiste hulp inmiddels en het vertrouwen dat je duurzaam kunt herstellen? Ik heb zelf veel baat bij een burn-out coach die is aangesloten bij CSR. Ik weet niet waar je woont, maar mijne heet Wendy Meerhof uit Sint Pancras.

Heel veel sterkte voor jou en je partner!

En laatste tip wat bij ons werkt; geef elkaar de ruimte. Zo heb ik voor langere periodes bij m’n ouders en later bij m’n zus gewoond. Zodat m’n vriend meer rust had thuis en kon opladen.

Ik weet niet of dat bij jullie mogelijk is en of dat überhaupt wenselijk is met kinderen, maar bij ons werkt dat erg goed.

Nogmaals, veel sterkte.

Hi Eline,

Dankjewel voor je uitgebreide en betrokken reactie. Fijn om te lezen dat er zoveel herkenning is, al is het natuurlijk ook gewoon heel heftig dat zoveel mensen hier doorheen gaan.

Wat je schrijft over SSP: ik hoor er inderdaad wisselende verhalen over. Ik merk bij mezelf wat twijfel omdat het vrij gesloten wordt aangeboden en vooral via één partij loopt, wat bij mij snel het gevoel oproept van “is dit geen verdienmodel?”. Tegelijk ben ik wél oprecht benieuwd: heeft het jou concreet geholpen, en zo ja, waarin merkte je dat vooral? Dat hoor ik graag van je.

Mijn vriendin en ik praten ook heel veel, en dat helpt ons echt om elkaar te blijven begrijpen en verbonden te blijven, ook al is de situatie zwaar en uit balans. Dat is voor ons wel een belangrijke basis.

We hebben ook nagedacht over tijdelijk wat meer afstand, bijvoorbeeld dat ik er af en toe even uit ga en in het weekend terugkom. Met de kinderen voelt dat alleen ingewikkeld. Ik zou bijvoorbeeld prima een maand op een vakantiepark of bij mijn ouders kunnen zitten, maar het voelt ook heel erg als een tijdelijke oplossing. Ik ben benieuwd hoe jullie dat hebben ervaren: gaf het echt verlichting, of schuift het de spanning vooral vooruit?

Wat betreft herstel: ik heb er wel vertrouwen in dat ik duurzaam kan herstellen. Mijn ervaringen en inzichten heb ik ook beschreven in verhaal 2958 op dit forum. Hulp sta ik zeker voor open, alleen ben ik nog zoekende naar wat nu echt passend is. Dank voor je tip over CSR, daar ga ik eens naar kijken. Ik woon zelf in Delft, dus even zien wat hier in de buurt zit.

Nogmaals dank voor het meedenken en delen, dat waardeer ik echt.

Hoi Jan,

Fijn dat je evt bij je ouders terecht kan of een vakantiepark. Ons heeft dat wel echt geholpen omdat het mijn vriend ook opbrak. Thuis was voor hem geen ontspanningsplek meer en toen ik uit huis ging, kon hij weer opladen. Maar wij hebben geen kinderen dus ik begrijp dat dat lastiger is.

Vwb SSP; ik heb er extreem veel baat bij gehad. Ik had de hele dag door spanning en paniek in mijn lichaam doordat het allemaal zo traumatisch is geweest en ik wéér een terugval had en weinig kon. Door SSP te luisteren, had ik ineens geen spanning meer en kon mijn lichaam weer ontspannen. Het werkte bij mij magisch. Ik deed het via BrainArts en ben daar onwijs tevreden over. Ik ben nu met RRP (rest and restore protocol) bezig. Ook dat werkt goed bij mij. Je moet even kijken of navragen welke bij jouw situatie beter past. Ze zijn onwijs behulpzaam en hebben veel kennis en ervaring.

Fijn iig om te horen dat jullie ook veel praten met elkaar. Dat is het belangrijkste. Ik hoop dat het met jou steeds beter gaat en jullie snel weer leuke dingen kunnen doen samen en kunnen bouwen aan een betere toekomst!

Herkenbaar☺️

Hebben relatiecrisis achter de rug. Erg heftig. Het gaat nu gelukkig weer wat beter. Geen energie het allemaal uit te leggen. Maar man wat was ik bang. Hij zag het niet meer zitten, hebben twee meiden van 6&8. Nu weer wat meer verbinding betere comm en wederzijds begrip. Heeft wel logisch flinke terugval gegeven in energie al die stress van de afgelopen maanden. Zit daar nu mee, en baal ik matuurlijk enorm van; hopelijk klim ik nu weer stapje voor stapje uit de terugval. Maar wat ben ik blij dat ik mn vriend en gezin niet kwijt ben. ♥️

En Gert dikke knuffel

En ook voor alle anderen

Liefs

En Gert dikke knuffel

En ook voor alle anderen

Liefs

Dikke knuffel terug voor jou Liesie. Ik weet wat je voelt, ik hoop dat de weg terug zich voortzet voor je. Zet m op!

Dankjewel Gert!!!
Het is pittig maar ik doe mn best
Net als jij!! ♥️♥️♥️

En iedereen hier

Liefs

Zeker, en ook iedereen hier inderdaad. Dikke knuffel ❤️❤️❤️

Herkenbaar. Hier ook man 35 jaar en getrouwd, 10 jaar relatie en ook twee kleine kinderen. Al 2 jaar onderweg. Even de energie niet om uitgebreider te reageren maar herken je verhaal

Korte aanvulling nog. Wat hier werkt is dat vrouw maar 1.5 dag werkt en dus veel met de kinderen doet. Kan gelukkig financieel. Ik maak avond eten. We eten gezamenlijk. Verder slapen we apart en doet zij de leuke dingen met vriendinnen of met de kids. Soms iets kleins met zn allen. Hebben gelukkig geen relatie problemen, zijn nog steeds dol op elkaar en er is nog steeds progressie hoe langzaam het ook gaat. Dus we blijven ons eraan herinneren dat dit tijdelijk is

Slapen apart omdat dat voor haar nachtrust beter is. Ik slaap nu sinds een paar maanden wel stuk beter maargoed houden het nog even zo. Toch altijd paar x kort wakker snachts

Bedankt voor de reacties! Toch fijn om wat herkenning te lezen. Mijn vriendin werkt ook maar 2 dagen en doet alles voor de kinderen inclusief ze nachten Indien nodig. Dus ze ontlast me zoveel als mogelijk. Maar ook dat maakt dat ze langzaam een beetje opbrand. Het is lastig maar ik hoop dat we er doorheen gaan komen!

Mijn vriend gaat er regelmatig op uit zonder mij. Vind ik vaak wel moeilijk, maar ik geef veel ruimte, want hij heeft dat echt nodig. Ook gaat hij binnenkort een paar dagen weg. Samen doen we ook nog wel dingen. Een keer wandelen, ontbijten in de stad als het nog rustig is en samen t.v. kijken. Het is niet veel, maar het is iets. Slapen doen we ook apart. Ik slaap beter, maar soms toch nog niet geweldig. Het valt niet mee, maar we proberen er goed over te praten en ik denk dat het wel redelijk gaat. Ik ben tegenwoordig soms best gezellig. 😉

dit heb ik ook sinds enkele dagen, bij get in bed gaan liggen en eruit gaan, ik las dat het lijkt op bddp, herken je dit zo ook? ik dacht ach ja...na alle al aanwezige fysieke klachten dit er ook nog bij...sterkte!

moet zijn bppd,

moet zijn bppd,

Het is bij mij totaal geen draaiduizeligheid het is een soort gekke duizeligheid maar meer een soort licht gevoel achtig in mijn hoofd duizeligheid

Ik heb dit ook, dat is ook de reden dat ik niet lang kan staan met name op plekken die nog niet vertrouwd voelen. Thuis gaat het nu een stuk beter mijn lijf heeft dat geaccepteerd als zeer veilige plek waar niks gebeurd. Draaiduizelig ben ik soms, maar dit had ik ook al voor de burn-out dus dat was niet echt nieuw. Als ik te snel mijn hoofd beweeg wordt ik ook duizelig.

Het is inderdaad licht in het hoofd, heb het idee dat het ook wel vaak samen gaat met een pijnlijke nek wat ook duizeligheid kan veroorzaken. Ik heb geen tintelingen in de lichaamsdelen die je benoemt , maar wel krampen of steken.

Probeer je schouders naar beneden te houden en op je houding te letten. Ik weet ook niet zo goed wat er tegen helpt. Ik probeer er nu doorheen te gaan en vertrouwen te winnen door het er te laten zijn en dat het er mag zijn in omgevingen die nog niet save voelen.

Ik heb ook de pijnlijke nek en schouders.. het is inderdaad echt een heel eng gevoel. Ik heb het een aantal dagen niet gehad en dan is het er ineens weer. Soms denk ik is het de hersenmist hoe andere het omschrijven, maar echt geen idee. Mijn omschrijving is echt duizeligheid zonder draaierig te voelen

Ik heb ook de pijnlijke nek en schouders.. het is inderdaad echt een heel eng gevoel. Ik heb het een aantal dagen niet gehad en dan is het er ineens weer. Soms denk ik is het de hersenmist hoe andere het omschrijven, maar echt geen idee. Mijn omschrijving is echt duizeligheid zonder draaierig te voelen

Dit heet POTS. Zoek het maar op.
Ik heb hetzelfde verhaal. Hoort bij CVS/ME.
Dus ik zou me even verdiepen in deze verhaal. Heb ik ook gedaan.
We moeten de imuumsysteem versterken, Antony William Medical medium boek of podcasten. Het is een Best Sellers van onzichtbare ziekten.

Hoi co, maar er reageren heel veel mensen met een burn out die hetzelfde ervaren. Ik heb ook ondertussen al dagen dat ik nergens last van heb gehad.

Hoi co, nog even een aanvulling. Ik heb me cvs ppgezocht. Ik heb eigenlijk weinig vermoeidheid. Soms een dag wel intens vermoeid, maar eigenlijk overheerst bij mij er totaal geen vermoeidheid. Dat is wel het hoofdsymptoom zo te lezen…. Veel overlapt wel een burn-out

Ga eens kijken bij hyperventilatie ontkracht. Boek van een fysiotherapeut. Al je klachten zul je lezen in dat boek. Is dus niets om je zorgen om te maken.

Ik ervaar deze klachten ook maar vermoeidheid is ook niet mijn hoofdklacht. Niet echt last van, soms een beetje bij overprikkeling

Hoi Sofie, ik ga eens kijken dankjewel!

Hoi anoniem, heb jij ook die gekke duizeligheid? Ik word er soms echt onzeker van en de andere dingen ?

Dank voor je bericht. Ik ben in de fase van vermoeidheid gekomen. Ergens heel fijn, maar ook confronterend. 🥲 Succes met jouw pad!

Wat een lief bericht, dank! Fijn dat het wat beter met je gaat.

Mooi, Esther!

Dank je voor het delen! Ik sluit me helemaal aan bij wat je schrijft.

Esther, ik herken me in je situatie. Bij mij ondertussen een jaar verder. Maandag hervat ik het werk, 2uur per dag. Hopelijk lukt het... Ik ben wielertoerist als hobby, dit komt me niet goed uit. Het lijkt erop dat er daar de komende jaren nog niet aan toe zal komen, te vermoeiend nog. Veel sterkte in het verdere herstel

De meeste mensen op dit forum zitten er nog middenin. Maar er zijn wel mensen die hersteld zijn die hier nog opbeurende berichten plaatsen, moet je even terugzoeken!

Ik zelf verlies vaak de hoop, maar vind m ook weer terug, en moet concluderen dat het steeds beter gaat! Met vallen en opstaan, 2 stappen vooruit, 1 achteruit enzovoort.

Bij mij ging het de eerste 1,5 jaar alleen maar slechter of het jojo’de. Vanaf 1,5 jaar tot aan 2,5 jaar (dat is nu) voel ik me veel beter en kan ik dingen die ik niet voor mogelijk had gehouden. Er zijn nog dingen die verweg voelen die ik nooit meer zal kunnen (althans, dat vrees ik soms) maar ik kan op basis van mn ervaring tot nu toe zeggen dat dat ook wel goed moet komen, en dat het tijd nodig heeft.

Tijd heeft er weinig mee te maken als je niet de juiste hulp hebt. Het onderdrukken van emoties geeft een zenuwstelsel uit balans en geeft al deze klachten. Als je daar actief aan werkt kan je snel herstellen. Na 1,5 jaar gerommel ging ik serieus aan de slag met mijzelf en 10 maanden later liep ik in Italie een hike van 4 uur met 300 hoogtemeters terwijl ik daarvoor vrijwel niks meer kon. Rusten is onderdeel maar NIET hoe je echt herstelt. Dan moet je echt dieper in jezelf duiken.

@Anon, welke switch maakte je na 1.5 jaar? En hoe ging je echt met jezelf aan de slag zodat je daarna weer die hike kon? Wat een overwinning joh!

Anon, ik zie je vaker posten. Het zal zeker deels meespelen maar er zijn ook klachten die je krijgt van langdurig stress, je brein verandert onder invloed van stress hormonen etc. Met een hoop rust en geen stress kan dit weer verbeteren op termijn. Tijd speelt wel degelijk een belangrijke rol hierin

Dan blijf je vooral lekker wachten en pacen :) Voor mij was dat niet helpend genoeg om weer permanent beter te worden.

Ik probeer ook actief te herstellen maar blijf last houden van m’n klachten dus denk niet dat dat voor iedereen werkt

Inderdaad wat Anon beschrijft is haar manier. Ieder heeft zijn eigen proces en daar speelt rust en op de juiste momenten de juiste ondersteuning een belangrijke rol in. Ik was een adrenaline junkie, de meest heftige sporten en een fysiek/ mentaal uitdagende baan. Te weinig rust / herstelmomenten zorgde ervoor dat ik alleen nog maar AAN stond, met als uiteindelijke gevolg een BO.
Inmiddels mijn weg terug gevonden door vooral emoties te voelen en veel te rusten. Stilstaan is vooruitgaan ;)

Fijn dat je weer een stukje kunt wandelen met je vriendinnen, @Anon !

Volg je eigen weg, leer weer voelen wat goed is.

Hoi hier hetzelfde...ik ben ook totaal het vertrouwen kwijt in mijn lichaam. Ik heb veel last van paniekaanvallen omdat ik niet meer op mijn lichaam kan vertrouwen. Hierdoor word je angstig voor alles: alleen naar buiten gaan, naar de supermarkt, naar de winkel. Bij alles vraag ik me telkens af: gaat dit me lukken, heb ik hier wel energie voor ? Het vele thuiszitten word ik ook echt gek van. Ik was altijd een hele bezige bij en nu weet ik niet hoe ik de dag moet doorkomen. Alle klusjes zijn me te veel nu. Lezen gaat niet door de hersenmist. Ik zit nu inmiddels 5 maanden thuis. Ik vind het wel fijn om hier herkenning te vinden. Dus als je behoefte hebt om te praten.. dan graag !

Hoi hier hetzelfde...ik ben ook totaal het vertrouwen kwijt in mijn lichaam. Ik heb veel last van paniekaanvallen omdat ik niet meer op mijn lichaam kan vertrouwen. Hierdoor word je angstig voor alles: alleen naar buiten gaan, naar de supermarkt, naar de winkel. Bij alles vraag ik me telkens af: gaat dit me lukken, heb ik hier wel energie voor ? Het vele thuiszitten word ik ook echt gek van. Ik was altijd een hele bezige bij en nu weet ik niet hoe ik de dag moet doorkomen. Alle klusjes zijn me te veel nu. Lezen gaat niet door de hersenmist. Ik zit nu inmiddels 5 maanden thuis. Ik vind het wel fijn om hier herkenning te vinden. Dus als je behoefte hebt om te praten.. dan graag !

Zelfde verhaal hier! Ik ben al anderhalf jaar onderweg.. het is wel beter dan in het begin maar de klachten die jij omschrijft zijn er nog steeds. Ik kan nu wel meer en heb wat meer vertrouwen in m’n lichaam, maar ook de angst dat het me weer in de steek laat omdat t al eerder gebeurd is

Heel herkenbaar, maar ik heb door mijn jaar heen een andere visie ontwikkeld en juist meer vertrouwen in mijn lichaam gekregen. Het doet er namelijk juist alles aan om ons veilig te houden. Al die signalen geven aan dat het niet gaat, dat je rust nodig hebt. Het is erg lastig, want wat je wilt en wat je nodig hebt sluit totaal niet op elkaar aan. Als een doodmoe kind wat niet naar bed wilt en een ouder die hem dwingt.

Maar die ouder, dat lichaam, probeert juist goed voor je te zorgen. Luister goed, probeer mee te bewegen. Rust, echte rust. Niets meer doen dan rust en al die opgebouwde emotie en spanning voelen om het te kunnen laten gaan. Sterkte en veel liefs, het is niet makkelijk.

Hoi Anne (en de rest), Dit herkende ik heel erg. En ik praat niet voor niks in de verledentijd, want met mij gaat het goed. Het enige wat ik kan zeggen is: 1) neem de tijd, niet forceren en 2) probeer echt kleine stapjes te zetten.
Voorbeeld; Ik begon echt met 20 minuten heel sloom lopen (en halverewege op een bankje zitten) uiteindelijk nam ik er steeds weer een rondje erbij en dat ging steeds beter.
Voorbeeld: langzaam ging ik weer een keer lunchen, echt aan je partner/familielid/vriend zeggen dat je wil aankijken hoe het gaat en daarop aanpassen. De eerste keer dacht ik echt: ik ga bad, maar het viel erg mee.

Wat verder nog een tip is: ik had met paniekmomenten altijd in mijn hoofd: Er is een moment dat het zijn piek bereikt en daarna wordt het echt weer minder. Heeft mij erg geholpen.

Ik heb nog van een aantal dingen lichtelijk last, maar ik kan zeggen dat ik weer leef.

Sterkte aan iedereen!

Heel herkenbaar!!

Heel herkenbaar!! Erg heftig he, ik kon het ook niet accepteren. Bij mij bleken ook een combi met schommelende hormonen een grote boosdoener te zijn. Dus mocht je boven de 40 zijn verdiep je ook in de perimenopauze. Ik lees sinds kort het boek Burnout reset, helpt me erg goed om het te begrijpen. En ook dat ik veel meer moet toegeven aan de rust. En het gaat gelukkig al veel beter met me dan 7 maanden terug. Kan mn huishouden weer doen, de lijst met lichamelijke klachten is veel korter en de paniek en angst is weg. Je moet je lijf veel hersteltijd geven, je staat dik in de min. Heel veel sterkte!!

@Es Herkenbaar! En ook ik ben in de perimenopauze en ik begrijp nu dat ik er zelfs al bijna doorheen ben. Ben begonnen met hormoontherapie. Soms een beetje boos wat je als vrouw allemaal voor je kiezen krijgt.

@Es Herkenbaar! En ook ik ben in de perimenopauze en ik begrijp nu dat ik er zelfs al bijna doorheen ben. Ben begonnen met hormoontherapie. Soms een beetje boos wat je als vrouw allemaal voor je kiezen krijgt.

ook ik herken dit, hartkloppingen, hartfladderen en overslagen, te pas en te onpas
duizelingen, benauwd op de borst en pijn, trillerig op de benen, onder/tussen de ribben waardoor ademhalen zwaar lijkt
t lijkt zelfs erger te worden dan een paar weken geleden, echt onvoorspelbaar allemaal he? soms moeilijk te geloven dat je al deze klachten kan krijgen...ik probeer ook wel de buikademing te oefenen maar kan in bed niet goed op de rug liggen
heel veel sterkte voor iedereen en beterschap

Wat goed! Hoelang ben je al onderweg?

Heel fijn om te horen Pip! Goed dat je het deelt. Ik heb vannacht 8:20 uur slaap gehad, dus ik geloof dat ik ook aan het herstellen ben! Hopelijk zet dit verder door. Ik heb inmiddels ook wat meer rust, dus alleen zijn is inderdaad niet meer zo moeilijk.

Liefs,
Vera

Hi Pip,

Wat super fijn om te lezen! Hoe heb je het vertrouwen in je lichaam terug gekregen? Ik ben dit nu erg kwijt door alle “klappen” die ik heb gehad. Ik ben erg benieuwd!

Hoi allemaal,

Ik las in verhalen van anderen dat sommige klachten weg zijn gegaan. Met dat in het achterhoofd dat het wel goed komt. Op sommige dagen kon ik me ook heel goed voelen en als die er soms tussen zaten, dan kan mijn lichaam het gewoon. Het lichaam is erg van slag meer niet. Hoe pijnlijk of verdrietig dit ook kan zijn.

Zelf ben ik ongeveer 8 maanden onderweg. Maarja vanaf wanneer begin je te tellen wat betreft het herstel. Ik heb namelijk kort na mijn uitval een poging tot re-integratie gedaan. (Lees na 1.5 maand) werkte helemaal de verkeerde kant op. Dus wellicht dat ik die periode ook niet helemaal mee kan tellen.

Ander positief puntje: ik heb contact gezocht met een club die mensen helpen met vrijwilligerswerk / re-integreren. We gaan in gesprek met elkaar om te zien wat er mogelijk is. Zelf heb ik namelijk afscheid genomen van mijn werkgever.

X-jes

Hi pip, ik ben benieuwd hoe die club heet! Zou je dat kunnen delen?

Ik herken dit ook. Ben nu ruim een jaar onderweg en gaat langzaam beter. Uiteindelijk is overprikkeling een teken van overbelasting... Dit kan zijn omdat het nog te veel is voor je brein, je opnieuw moet wennen, nog weinig veiligheid ervaart etc. Als je dit dag in, dag uit ervaart dan werkte het voor mij het beste om een stap terug te doen totdat ik geen overprikkeling meer ervaarde en vanaf daar op te bouwen. Sterkte!

Het t zelfde probleem

Hier t zelfde

Ha Marie,

Heb jij begeleiding van een arts of psycholoog? Heb je het daaraan wel eens gevraagd?
Inhoeverre belemmeren deze klachten jou?

Geen idee. Eerste maanden voelde het alsof ik in een lsd trip zat met een halve fles whisky op. Bizar.

😂😂

Hoe is het dan voorbij gegaan? Heb je iets ervoor gedaan?

Opbouwen opbouwen opbouwen. Zelf kon ik prima 7,5 kilometer wandelen op een gegeven moment, yoga doen, kort (niet serieus) padellen. Maar toen ik wilde gaan fitnessen, kreeg ik alle klachten weer terug erna. Extreme vermoeidheid, slapeloosheid, slecht zicht etc. Dit heb ik 4-5 maanden moeten opbouwen voor dat dit stopte en ik normaal kon gaan. Maar ik deed dus gewoon teveel voor wat ik kon toen

Opbouwen opbouwen opbouwen. Zelf kon ik prima 7,5 kilometer wandelen op een gegeven moment, yoga doen, kort (niet serieus) padellen. Maar toen ik wilde gaan fitnessen, kreeg ik alle klachten weer terug erna. Extreme vermoeidheid, slapeloosheid, slecht zicht etc. Dit heb ik 4-5 maanden moeten opbouwen voor dat dit stopte en ik normaal kon gaan. Maar ik deed dus gewoon teveel voor wat ik kon toen

Heeel herkenbaar, ik heb precies hetzelfde. Merk dat ik erg moet pacen bij sport en beweging. Dus eerst 10 min hardlopen en dan heeeeeeeeeel rustig opbouwen. Laatst ging ik bodypumpen en bleek dit ook veeel te veel te zijn. Een week spierpijn en terugval in klachten.

Heeel herkenbaar, ik heb precies hetzelfde. Merk dat ik erg moet pacen bij sport en beweging. Dus eerst 10 min hardlopen en dan heeeeeeeeeel rustig opbouwen. Laatst ging ik bodypumpen en bleek dit ook veeel te veel te zijn. Een week spierpijn en terugval in klachten.

Hoi anoniem, ik zit precies ook op 10 min hardlopen. Bizar he! Ik stel het nog wat uit. Nu dag 3 en heb nog steeds abnormale spierpijn. Wel al iets beter dan gisteren. Niet te veel bewegen op werk vandaag :-). Even op hardlopen houden. Las dat zwemmen opzich ook wel kan

Hoi anoniem, ik zit precies ook op 10 min hardlopen. Bizar he! Ik stel het nog wat uit. Nu dag 3 en heb nog steeds abnormale spierpijn. Wel al iets beter dan gisteren. Niet te veel bewegen op werk vandaag :-). Even op hardlopen houden. Las dat zwemmen opzich ook wel kan

Hoi anoniem, ik zit precies ook op 10 min hardlopen. Bizar he! Ik stel het nog wat uit. Nu dag 3 en heb nog steeds abnormale spierpijn. Wel al iets beter dan gisteren. Niet te veel bewegen op werk vandaag :-). Even op hardlopen houden. Las dat zwemmen opzich ook wel kan

Ja heel bizar.. 2 jaar geleden liep ik 40 km per week hard. En echt, ik mag niet klagen, want kan weer fulltime werken en ook steeds meer bewegen. Maar ik mis het sporten zo erg!! Ik doe nu vooral sporten die mijn cortisol niet verhogen. Dus veel wandelen, rustig joggen, yoga, rustige krachttraining en dat lijkt te helpen. Door hoge spierspanning tijdens burnout loop ik ook anders. Mijn voetplaatsing is heel erg veranderd, waardoor hardlopen belastend is geworden. Hier wil ik nog mee naar de fysio. Ook merk ik dat mijn beenspieren enorm achterblijven en lijk ik nog last te hebben van krachtverlies. Zondag heb ik krachttraining gedaan en in 1 been enorme spierpijn en de andere niet. Ook bijzonder. Erg frustrerend dat niet sporten, soms ben ik bang dat mijn lijf nooit meer de oude wordt. 15 km hardlopen op zondagochtend hoeft echt niet meer, maar ik hoop zo dat ik ooit weer 5 km ontspannen kan hardlopen..

Ik hoop het ook voor je, anoniem! Herstel kan lang duren, maar fijn dat je veel weer kan!!

Voor jou hoop ik het ook. Misschien toch iets minder sporten als je nog zo erge spierpijn ervaart. Rustig opbouwen!

Ga ik doen! Maar fijn die herkenning! Had ik even nodig. Soms toch weer even onzekerheid etcetera. Groetjes

Herkenning

Hoe lang heb je deze klacht al? Ik denk dat je er vanuit mag gaan dat het uiteindelijk over gaat.

Hey Janine, ik heb hier nu al een hele tijd last van, niet alleen hersenmist maar ook vermoeidheid. Verward, gedachten die blijven aan staan. Ook niet kunnen slapen door razende gedachten die blijven stromen dat ik denk van gaat dit ooit over. Maar hangt er weer vanaf hoe dat jij er mee omgaat. Kan je goed slapen? Want dan kan het miss wel beter gaan na een tijd. Hangt er ook beetje vanaf als je long COVID hebt (gaat wel weg na een tijd) CVS/ME is alleen maar hoop hebben. Want daar zit ik in. Medicatie is te gevoelig voor CVS.
Hopelijk komt er beterschap.

Hoi co wat vervelend om te horen voor jou, hoe ben jij aan die diagnose gekomen als ik dat mag vragen? Ik slaap wel redelijk een goede nacht 6/7 uurtjes met nog wel paar keer wakker. Heb voorheen veel slechter geslapen dus dit is voor mij ok�

Hoi co wat vervelend om te horen voor jou, hoe ben jij aan die diagnose gekomen als ik dat mag vragen? Ik slaap wel redelijk een goede nacht 6/7 uurtjes met nog wel paar keer wakker. Heb voorheen veel slechter geslapen dus dit is voor mij ok�

Ik heb de klacht nu 25 maanden

Hoi co wat vervelend om te horen voor jou, hoe ben jij aan die diagnose gekomen als ik dat mag vragen? Ik slaap wel redelijk een goede nacht 6/7 uurtjes met nog wel paar keer wakker. Heb voorheen veel slechter geslapen dus dit is voor mij ok�

Ik heb de klacht nu 25 maanden

Hier na 2.5 jaar ook nog mijn hoofdklacht. Kan daardoor ook niet werken..

Hey @anoniem (waarschijnlijk Janine)
Ik heb eerst klachten van acute diarree gehad 3 weken.
Onderzoek gedaan met de camera. Er was niets… toen begon ik klachten te krijgen van warm en koude tolerantie. Nu nog steeds die klachten dus ben ik in grote onderzoek gegaan en mijn klachten komen overeen met CVS. Ik heb geen paniek aanvallen zoals burn out. Wel extreem vermoeid hele dag door met een diepe depressie. Deze depressie voel je gewoon dat het niet vanuit jezelf komt maar vanuit een ziekte. CVS is niet te vergelijken met burn out. Maar overlappen wel een beetje. Vooral slapen is gewoon het moeilijkste omdat je hoofd blijft aan staan door gedachten. En als je gevoelig ben zoals alle CVS patiënten. Dan nemen die gedachten gemakkelijk over en alles is te veel.
Ik hoop echt dat ik beter word, ik praat zoveel met mijn naaste mensen elke dag om niet op te geven.
Ik ben blij dat jij goed slaapt, doe rustig aan. Veel dutjes en goede voeding en dan kom je er wel bovenop.
Groetjes

Hoi Co, wat doe jij er aan om te herstellen. Ik lees heel mooo hoe jij al aangeeft van dat het iets is wat van niet binnen uit komt, maar er is iets mis in je lichaam. Misschien iets niet geheeld? Trauma? Doe je wel eens oefeningen om te ontspannen, yoga, rustig wandelen, liggen en natuur geluiden luisteren? Alles om beetje bij beetje vertrouwen terug te krijgen in jezelf?

Ik heb die gedachtes en depressie ook gehad terwijl ik voorheen nooit last had hiervan. Het kwam ineens tijdens mijn burn out en ik voelde ook dat het iets was wat niet bij mij hoorde. Ik heb toen geleerd het te accepteren en te omarmen. Nu een jaar verder komt het gevoel nog af en toe om de hoek kijken maar weet ik er beter mee om te gaan.

Dan geef jij mij wel precies hoop!😀
Ik mediteer, doe af en toe yoga. Ik ga wat wandelen. Luister podcasten over healing. Ik blijf in ieder geval niet stil. Maar gelijk ik zei die lichamelijke klachten zijn raar, ik heb een trauma van mijn ayausca sessie 5 jaar geleden wat mij extra angstig maakt omwille wat ik nu ervaar. Ik heb emdr therapie gedaan maar werkt niet echt. Het doet miss de puntjes er van af. Het zit nu voornamelijk in mijn hoofd, ik kan geen tv kijken ofzo omdat ik dan in mijn gedachten ga die maar blijven stromen. Bang om er nooit uit te komen. Dus ik sta radeloos, enigste wat ik nodig heb is vertrouwen. Had jij deze symptomen ook bij je burn out?

Dat zijn al hele goede dingen doe je doet Co. Ging je Ayahasca ervaring niet zoals je hoopte, badtrip?
Ik had dat ook allemaal, echt, de meest gestoorde gedachtes die ik niet eens hardop zou durven benoemen heb ik gehad, instrusies heet dat.

Ook mijn hoofd dat niet stil stond maar op een gegeven moment merkte ik meer rust in me lichaam en me hoofd, door veel te rusten en gewoon niks te doen, hoe clich� het ook klinkt je zenuwstelsel staat gewoon in overdrive waardoor je klachten krijgt die je niet kent in jou geval je slaap, onrust, angst maar je zal merken als je genoeg rust blijft nemen dat het langzaam gaat herstellen en je steeds meer in de rust stand komt

Jup! Jaren voor m'n burn-out al last van. Ook een soort van waas. Begint eindelijk steeds dunner te worden.

Beetje hoop

Brainfog was - naast vermoeidheid- ook mijn voornaamste klacht, maar is inmiddels bijna volledig verdwenen (vermoeidheid nog niet). Wat mij hielp: mediteren, ademhalingsoefeningen, wandelen en uiteindelijk ook weer hardlopen.

Hier ook hoofdklacht, ik ben begonnen met fietsen door de natuur hopelijk gaat dat helpen.

Die depressie is voor mij het ergste bovenop de vermoeidheid en brainfog!

Hey, even terug komen op een vraag van anoniem.
Mijn ayuasca was een hele bad trip inderdaad. Die al ik nooit vergeten en heb daar na jaren nog last van, vooral hypochondrisch. Dat wat jij zegt “intrusies” komt mij bekend voor.. maar was het bij jou ook gewoon de hele tijd over jezelf? Bv met mediteren voel je zo een onrust nog altijd en bang om nooit uit je gedachten te komen? Die blijven maar stromen en aan staan. Je wilt slapen maar zijn er nog steeds? Alles analyseren.. je hoofd is mentaal moe en het stopt niet met aan staan?
Echte doomcenarios ook die voorbij komen. Alsof het mijn geest overneemt en er geen vat op heb. Ik weet niet hoe ik het anders moet omschrijven.

Groetjes..

Het komt goed..

Bij iedereen verloopt het weer anders , ik had bijv. minder vermoeidheid in het begin. Maar dit kwam ook omdat ik heel veel angstklachten had. Ik kon de vermoeidheid niet voelen omdat ik teveel cortisol en angst in mijn lijf had. Dit hield mij letterlijk wakker. Nu de angst is verminderd, ben ik wel meer vermoeid. Ik kan er nu wel beter aan toegeven dan in het begin. Maar ik heb liever vermoeidheid dan angst als ik eerlijk ben... Daar kan ik nog wat mee. Angst en het niet kunnen slapen vond ik een vreselijke periode. Niet om je klachten goed te praten, maar ik ben blij voor jou dat je niet door deze fase moet.

En een burn-out verloopt voor iedereen weer anders. De één heeft last van hersenmist , de ander meer van vermoeidheid.

De eerste drie maanden kon ik niet goed goed slapen, omdat ik ook veel lichamelijke pijn had door enkele aandoeningen. Nadat die 'over' waren en ik me aan de burn-out had overgegeven, sliep ik maanden zo'n 13 uur per dag; 11 uur 's nachts en 2 uur overdag. Wel duurde het behoorlijk lang voor ik sliep.
Nu het beter gaat nog trouwens.

Van mij idem als hier boven. Eerste maanden kon ik heel moeilijk slapen en ook niet lang. Ik had heel veel angst en lichamelijke pijn. Nu val ik na een jaar nog soms moeilijk in slaap, maar slaap ik doorgaans 11 uur per dag.

Hoi Cliff,

Ja! Herkenbaar! De eerste 5 weken heb ik bijna allleen maar geslapen hoewel ik ‘s nachts soms ineens wakker was en het piekeren toe sloeg. Na ongeveer 5 weken zowel overdag als ‘s nachts veel geslapen te hebben merkte ik dat ik overdag gewoon wakker kon zijn… dat was overigens ook een vreemde gewaarwording! Toen kwam het stuk waar ik nog steeds in zit en heel lastig vind: wat kan ik wel en wat is te veel? Het opnieuw leren luisteren en voelen van je lichaam zegt men…
Heel veel succes en luister vooral naar je lichaam en slaap! Dat herstelt, echt waar!