Burnout ervaringen

Allereerst: wat erg voor je dat je dit zo doormaakt, ik lees de emotie door je tekst heen.. Ik herken de periodes waar je in hebt gezeten heel erg, ook het geen hoe je het precies omschrijft met de metaforen en details. Ik zit zelf nu ook heel erg met een soort spagaat, waarbij ik ontzettend graag mn leven op wil pakken, maar mn hoofd alleen maar blijft piekeren en ik al bij de kleinste uitstapjes hevige emotionele terugvallen krijg, dat put enorm uit en maakt je wereld alsmaar kleiner, want wat kan er nog wel? Hoe lang duurt dit? Wat moet ik nog meer doen om eruit te raken? Mn lichaam reageert zo autonoom op alles, dat het voelt alsof ik er geen grip op heb en buiten mijn “controle ligt”. Herstelmoeheid. Ik herken het grotendeels dus zeker.. ook juist om wat je hebt meegemaakt, dat je blijft checken of je je nog steeds zo voelt en of je de wereld nog wel hetzelfde ervaart. Ik lees ook dat je schrijft over je verleden, trauma’s ophalen kan ook leiden tot dissociatie uit bescherming vanuit je systeem, heel onprettig, maar wel ongevaarlijk. Iedereen zegt ook altijd “komt goed”, maar vaak voelen die woorden best leeg he, als je er al zo lang in zit en dag in, dag uit zo hard aan het strijden bent om je kop boven water te houden.

Maar weet dat je niet alleen bent, het inderdaad ontzettend k*t is, bovenal ontzettend zwaar, maar dat je ook mag inzien hoe krachtig je bent als persoon dat je hier nog staat en ook door periodes bent gekomen, waarvan je toen misschien dacht er ook niet uit te komen. Je kunt het en wees lief voor jezelf ❤️

Herken me ook in jouw verhaal! Het is alsof er maar geen einde aan komt en je lijf continu de regie blijft houden, terwijl je alles zo kalm aan mogelijk doet. Veel rust inbouwen, ontprikkelen, etc. En toch wil het lijf niet volledig zakken. Het blijft een bak ellende.

We blijven strijden ❤️

Ik herken het ook. Herstelmoeheid is een goed woord ervoor inderdaad. Er zijn soms hele kleine stapjes vooruit, maar de put is zo diep dat je dan alsnog heel veel verwijderd bent van waar je wilt zijn. Ik kan ook nagenoeg niks en moet veel huilen. Vertrouwen houden, het moet beter worden, dat kan niet anders! Liefs

Meer mensen met tips? De visuele klachten belemmeren me zo enorm dat de mentale rek er uit gaat. Alles lijkt te druk (zelfs fking grind!!!) dat ik me op de meest rustige plek al overprikkeld voel. Duurt al 13 maanden.

Yep herkenbaar N, deze periode had ik denk na ruim 2 jaar. Ik heb even helemaal niks gedaan en alleen naar mijn lijf geluisterd. Was ik te moe dan ging ook niet naar buiten, blijven liggen als ik daar behoefte aan had. Kleding met felle kleuren, strepen, printjes weggedaan. Buiten zonnebril op, later bril met meekleurende glazen aangeschaft. Dit was een proces van maanden want stond iedere keer met zweet op mijn rug in de opticiën. Ze hadden er begrip voor en ben blij met mn brilletjes. Na een half jaartje of wat kreeg ik weer puf om te gaan lopen. Niet ver maar iedere keer een stukje verder. Je komt eruit hoor echt, vergt veel geduld en jezelf aanvoelen maar die enorme diepe put is niet blijvend. Sterkte!

Hey Anoniem. Bedankt voor het delen! Die visuele klachten zijn echt hel, he. Je kunt nergens meer zijn. Hoe lang duurde het voordat de omslag kwam bij jou en dat alles weer normaal oogde en binnen kwam?

Hi N, jouw verhaal is enorm herkenbaar. Van extreme spanning en angst naar complete uitputting is wat veel mensen ervaren bij een burnout, en komt overeen met het herstel proces. Je kunt op de site burnouteindelijkbegrepen.nl de fases van burnout herstel vinden in een van de artikelen, en je kunt daarbij zien dat extreme vermoeidheid na een periode met alleen maar stress juist een teken is van vooruitgang. Nu de spanning is gezakt kun je eindelijk de uitputting voelen die door adrenaline steeds onderdrukt werd.

Ik hield zelf in een schrift 2 jaar bij hoe ik me voelde die dag en wat ik gedaan had, in het kort. Ook gaf ik die dag dan een cijfer.

En hoe tergend langzaam het ook ging, gingen mijn cijfers na maanden toch zeeeeer langzaam omhoog tot na 2 jaar eigenlijk zo goed als nooit meer een onvoldoende

En als ik weer eens heel slecht zat dan keek ik terug naar maanden geleden en zag dat het toch (gemiddeld ) beter ging dan voorheen en dat gaf me weer moed.

Sterkte

Mindbody methode gebruikt om emoties te doorvoelen. Bij een goede emotionele release is die onrust en het onrustige hart gelijk weg. Zoek hulp, het is zoveel makkelijker met de juiste begeleiding 👍🏻

@taco. Ik huil regelmatig en dan valt het zootje ook stil. M'n lijf staat te hoog in basisactivatie nog. Het is erger geweest zoals met alles. Ga er van uit dat het vanzelf verder zakt.

Precies het zelfde als jou gehad

Dit kan voorkomen als je hersenen al in de slaapstand gaan maar je lichaam nog niet. Dit geeft dan een schok om je hersenen weer wakker te schudden omdat je lijf nog niet in de slaapstand staat. Dit kan verband houden met stress. Ik had in het begin van mijn burnout ook van die schokken maar ook inderdaad alsof er een enorm hard geluid door je hoofd gaat. Er bestaat wel een ziekte als knallen in je hoofd horen, maar ik vermoedt omdat je een burnout hebt dat het eerder daarmee te maken heeft. Ik lees het hier volgens mij al vaker.

Ik heb dat ook flink gehad. Gaat inderdaad over. Soms heb ik het weer eens maar niet vaak meer.
Geen zorgen er over, maar heel vervelend is het wel.
Hou je maar rustig.

Brainzaps

Dag Kris,

Ik ben twee maanden geleden ook begonnen met escilatopram. Ik heb 6 weken 5 mg genomen om daar volledig aan te kunnen wennen omdat ik bij de start ook net meer onrust ervaarde, meer angstig,… dit gaat na enkele weken liggen en als alles terug wat stabieler was, heb ik pas opgehoogd.
Naast de medicatie blijf ik wel echt inzetten op mijn herstel maar door de medicatie kan ik ook echt meer tot ontspanning komen en schiet men lichaam minder in vecht-vlucht modus en n dus minder cortisol in men lijf waar ik waarschijnlijk heel lang al genoeg van heb in men lichaam 🙃.

Het is echt even doorzetten maar het wordt echt beter!

Hoi K,

Bedankt voor je bericht! Het doet me goed om wat hoopgevende woorden te lezen, en dat er mensen zijn die de situatie begrijpen. Ik hoop ook dat ik door wat meer rust te krijgen in mijn hoofd me ook gewoon beter kan opladen. Het is raar omdat ik de eerste dagen vrijwel zo goed als niets ervaarde van de medicatie, maar nu wordt het precies gaandeweg intenser.. Is er iets naast de medicatie iets dat er voor jouw uitsprong qua hulpmiddel?

Hoi,

Bij mij hebben de bijwerkingen echt wel even geduurd, ze kwamen in vlagen maar ik ben blij dat ik doorgezet heb! Ik wens je het ook toe!

Buiten de medicatie zijn ademhalingsoefeningen met men Moonbird, podcast van edel Maex en wandelen en rusten de dingen die me helpen en die ondertussen routine geworden zijn in men dag. Ik werk ondertussen terug 10 uurtjes per week.
Pas op het moment dat ik gestopt ben met het zoeken naar hulpmiddelen (omdat ik een controlefreak ben en dit echt probeer los te laten) heb ik kunnen berusten in de situatie. Vanuit ‘het is even wat het is’ kwam er rust in men lijf en is men herstel pas echt begonnen.
Zo klinkt het alsof het in stijgende lijn gegaan is maar dat is het zeker niet😊, het is een tocht vol ploeteren en ook nu val ik soms terug maar dat probeer ik te omarmen en echt te zien als een deel van men herstel! Ik probeer ook echt trots te zijn op parcours dat ik gelopen ben en nog steeds loop.
Veel succes!

Hoi Kris,

Ik zou vooral even met je arts overleggen wanneer je kan ophogen en waar je dan op moet letten.
Bij mij vielen de bijwerkingen erg mee en ben ik na 5 dagen naar 10 mg gegaan, op aanraden van m'n arts. Maar het is zo verschillend voor iedereen!

Succes

Hoi Kris, ik ben hier niet meer zo actief, maar hoezo ben je ontslagen tijdens ziekte? Dat mag niet zomaar hoor! Heel veel sterkte.

Hallo iedereen en bedankt voor de reacties,

Ik ben nu bijna 2 weken ver en de voornaamste bijwerking die ik nu ervaar is het gevoel van duizeligheid. Precies alsof ik een flauwte ga krijgen ofzo, vooral in de namiddag. Mijn kaken staan wel minder strak op mekaar. Ik ben vandaag ook even terug durven gaan wandelen voor een half uurtje. Ik ga binnen 2 dagen terug naar de dokter en dan bespreken we de situatie.
Wel ze hebben als reden voor ontslag "economische redenen" opgegeven en dan is dit blijkbaar dus legaal ben ik te weten gekomen. Het heeft me zowieso wel een trauma opgeleverd denk ik en ik merk dat ik het moeilijk heb om deze gebeurtenis af te sluiten, en dat ik me nog minder zelfzeker voel naast de burn-out. Ik hoor soms ook van mensen dat zij terug gedeeltelijk aan de slag zijn kunnen gaan in hun job, maar het zoeken van een volledig nieuwe job geeft me extra stress en spanning :(

Economische redenen dienen wel daadwerkelijk zwaarwegend te zijn. Vraag je rechtsbijstand om dit te toetsen want meestal gebruiken bedrijven dit te snel.

Jeetje A, wat zal dat beangstigend zijn inderdaad. Ik herken een boel van de klachten. Heb meerdere malen de ambu laten komen om te horen dat ik lichamelijk oke ben. Via schematherapie kwam ik erachter dat ik erg gefocust ben op mijn lijf, lichamelijke reacties. Beetje hypochondrisch, nou een beetje boel. Controle over mijn lijf en gedachten. Pffffffff..
Stond ook mijn herstel dusdanig in de weg dat ik iom mijn psycholoog een angstremmer ben gaan slikken, sertraline. Dit en heel veel rust, hebben mij door de slechtste periode heen getrokken.

Oooh ik hoor je! Goed dat je het even van je af hebt geschreven, zo'n klassieke rotnacht.

Ja, dit is een terugval. That's all! Waar komt ie vandaan? Wie weet? Ze komen af en toe, soms lijken ze uit het niets op te doemen, maar ze horen erbij.

Dit hoort erbij. Dat is een zinnetje dat ik soms tegen mezelf als mantra op zulke momenten: 'this belongs'. Dit klopt.

Je lichaam functioneert perfect. Je lichaam past haar/zijn oeroude wijsheid toe. Je lichaam probeert te herstellen van diep ingesleten patronen en wonden. Mij helpt het om dat steeds tegen mezelf/mijn lijf te zeggen: 'je doet het goed.'

Hartkloppingen, tintelingen, pijn in de borst zijn allemaal normale stress symptomen. Heb ik momenteel ook. Ik slik meidoorn tinctuur om mijn hart liefdevol te ondersteunen in deze tijden van hard werk.

Bedankt voor jullie reacties , dit deed mij echt heel goed!

ik ben ook een enorme hypochonder dus dat helpt ook niet echt mee. Het voelt daardoor ernstig beangstigend allemaal. Ik kan klachten voor mijn idee ook wat inbeelden. Meeste zal inderdaad wel spieren zijn. Ik heb de hulpdiensten al zo vaak ingeschakeld.

Ik ga deze week ook beginnen met Sertraline , dat gaat hopelijk de angst verminderen. Als ik het daar goed op doe blijf ik daar denk ik ook op aangezien ik ook voor de burnout bekend was met angst en ziektevrees en daar nu wel echt een keer klaar mee ben.

Hoii!

Ik heb aripiprazol voorgeschreven gekregen voor ernstige onrust, maar was ook mede door een crisissituatie tijdens de opbouw van citalopram.

Eerst gebruikte ik risperdal, maar ivm te hoog prolactinespiegel ben ik gewisseld naar alibify 2,5 mg. Dit is nu een paar weekjes. Naar mijn inziens doet het met name wel iets voor mijn onrust. Alleen ik gebruik ook nog standaard lorazepam 4x daags, welke ik aan het afbouwen ben.

Ondanks de afbouw ben ik redelijk rustig en ik denk dat aripiprazol daarin ook wel flink meespeelt :).

Betreft prikkels! Volgens mij wordt het ingezet bij autisme om ook prikkels beter aan te kunnen. Daarom hebben ze bij mij voor dit middel gekozen, omdat ik als kind de diagnose autisme, toen nog PDD-NOS- heb gekregen.

Opstart amper gevoelt, alleen wat rusteloos de eerste week, maar goed handelbaar :) Lijkt mij zeker het proberen waard. Voor mij is het tijdelijk, tegen de onrust.

Ik lees veel verhalen op Reddit die CVS hebben.
Ik zie veel abilify voorbij komen. Dus het is wel een populaire med.
Ik zelf durf helemaal niets te nemen, omwille ik te gevoelig ben op alles wat ik in mijn mond steek.
Ik ervaar ook extreem onrust, hele dag door.
‘s nachts slapen is een ramp en echt vechten om in slaap te komen want mijn brein blijft gewoon aan staan.
Donkere diepe gedachten op een automodus stand. Is gewoon verschrikkelijk!

Ik denk het hangt echt af welke symptomen je hebt en waar je het beste op reageerd qua medicatie.
Er zijn mensen die alles geprobeerd hebben en hadden er helemaal geen baat bij. Zo verhalen lees je bij “release CFS” op de site of op you tube.
Mensen die genezen zijn van CVS.
Ze vertellen wat ze hebben gedaan om te helen.
Ikzelf krijg mijn gedachten niet uitgezet, tijdens meditatie komen er gedachten binnen die ik niet wil en dat maakt mij angstig. Dat is omwille van die hersenmist en oververmoeidheid. Totaal geen filter meer!
Succes!

Dank voor jullie reacties.
Ik gebruik zelf ook 3x daags 1 mg Lorazepam, dit is langzaam steeds meer geworden nadat ik het steeds gebruikte bij de opbouw van verschillende SSRI (ik ben nu aan mijn laatste poging bezig, inmiddels op dag 25 van 10 mg paroxetine).

Maar ik begreep dat het ook vaak als aanvulling bij SSRI wordt ingezet, dus mocht ik na 8 weken niet voldoende effect merken, overweeg ik dus een lage dosis Abilify, aangezien ik mijn hele leven al erg snel vermoeid en overprikkeld ben….

@C. Fijn te horen dat ik niet de enige ben ook met de lorazepam.. ook geen pretje, maar hoe moet je idd anders door de SSRi heenkomen. Ik ben afgehaakt want ik vond het echt te heftig, heb daarom zo’n respect voor anderen die doorzetten. Het afbouwen van lorazepam is ook geen pretje, maar we komen er uiteindelijk wel. Ik gebruikte eerst 4x daags 1,5 mg, nu gelukkig al een stuk minder!

Ik ben ook aan het afbouwen met oxazepam, ik nam 30mg voor het slapen een maand geleden. Ik zit nu op 7,5mg. De ontwenning valt mee, het zijn alleen wat korte nachten. Ik ben ook nog chronisch vermoeid met brainfog wat al zwaar is! Maar ik vind wel dat er een sluier weg begint weg te vallen en wat helderder ben met afbouwen. Ik vind het toch maar een verschrikkelijk iets die benzodiapines! Maar ben wel blij dat ik het in de kast heb liggen want het werkt echt wel.
Nu hopelijk gaat het goed met de laatste 7,5mg.
Ik heb nog eventjes te gaan…

Lorazepam heeft idd ook zijn nadelen, maar helpt me wel heel erg bij spierspanning en overprikkeling, maar is uiteraard geen blijvende oplossing, dus ik zal binnenkort ook moeten gaan afbouwen, maar wellicht zal Abilify dan een goede vervanger kunnen zijn….

Ja ik ben benieuwd naar jou ervaring met abilify…
Slaap jij goed dan in de nacht?

Ik slaap 8-9 uur in de nacht. Ik slaap nooit echt ‘goed’, wordt ongeveer elk uur wakker. Maar ditligt niet aan de abilify, sinds ik dit neem is er niks verandert in mijjn slaappatroon. Maar wordt wel expliciet aangeraden het in de ochtend in te nemen! In verband met dat je dus meer energie en wakker bent.

Dank jullie wel voor de reacties, ik ga het komend overleg met mijn arts bespreken….
Als het maar 30% van mijn overprikkeling zou weghalen, zou ik al enorm tevreden zijn….

Mijn psychiater heeft dit middel ook voorgesteld, voor degenen die het gebruiken hoelang duurde het voordat je de werking goed merkte?

Alvast bedankt voor jullie ervaringen

Binnen enkele uren wordt je er rustiger van. De echte werking kan wel 2-3 weken op zich laten wachten.

Hallo allen,

Begrijp ik goed dat dit middel ook je energie niveau en overprikkeling kan verbeteren, aangezien dit wordt ingezet bij chronisch vermoeidheidssyndroom?

Dan zou dit wel een zeer interessante optie zijn om met mijn arts te gaan bespreken namelijk…

Ik hoor graag eventuele ervaringen van anderen, alvast bedankt! 🙏

Hallo allen,

Begrijp ik goed dat dit middel ook je energie niveau en overprikkeling kan verbeteren, aangezien dit wordt ingezet bij chronisch vermoeidheidssyndroom?

Dan zou dit wel een zeer interessante optie zijn om met mijn arts te gaan bespreken namelijk…

Ik hoor graag eventuele ervaringen van anderen, alvast bedankt! 🙏

Hey Sanne, je zegt dat je na enkele uren rustig word met abilify… is het dan sufheid die je ervaart?
Want dat is namelijk de gezeik. Je bent oververmoeid en dan krijg je nog de sufheid erboven op..
Groetjes

Nee zeker geen sufheid! Alibify activeert juist eerder dan dat het suf maakt. In ieder geval in mijn ervaring, lage dosis 2,5 mg. Andere antipsychotica merkte ik dat wel, veel dufheid. Bij deze absoluut niet. Na een dag was mijn ergste onrust weg, alleen ik zat op dat moment ook wel in een crisis. Ik ben nu stabieler en heb nog wel momenten van onrust, maar een stuk handelbaarder.

En @mike, ik merk qua overprikkeling niet zoveel verschil nu want zit in afbouw van medicatie dat overprikkeling tegengaat, dus bij mij is het lastig het verschil op te merken. Mijn behandelaar heeft mij dit middel juist voorgeschreven vanwege de onrust en ook overprikkeling dus ik ben ervan overtuigt dat het mij wel iets helpt. Ook energieniveau vind ik daarom vanwege de afbouw lastig te beoordelen, maar het middel staat er wel om bekend juist te activeren.

Nee zeker geen sufheid! Alibify activeert juist eerder dan dat het suf maakt. In ieder geval in mijn ervaring, lage dosis 2,5 mg. Andere antipsychotica merkte ik dat wel, veel dufheid. Bij deze absoluut niet. Na een dag was mijn ergste onrust weg, alleen ik zat op dat moment ook wel in een crisis. Ik ben nu stabieler en heb nog wel momenten van onrust, maar een stuk handelbaarder.

En @mike, ik merk qua overprikkeling niet zoveel verschil nu want zit in afbouw van medicatie dat overprikkeling tegengaat, dus bij mij is het lastig het verschil op te merken. Mijn behandelaar heeft mij dit middel juist voorgeschreven vanwege de onrust en ook overprikkeling dus ik ben ervan overtuigt dat het mij wel iets helpt. Ook energieniveau vind ik daarom vanwege de afbouw lastig te beoordelen, maar het middel staat er wel om bekend juist te activeren.

Hey Sanne, ervaar jij ook hersenmist en ben je ook verward? Want bij mij is het namelijk extreme onrust door mijn hoofd die dromerig is en blijf aan staan, en ik zit vooral in een negatieve spiraal. Weinig slaap omwille dat ik inwaars ben vooral, ik bedoel er mee constant checken op waar mijn gedachten heengaan. Het is heel frustrerend en killend. Ik kan echt diep gaan zonder ik dat wil. Zo oververmoeid! En als ik opsta dan weet ik wat voor een hel ik die dat weer moet hebben. Zombie modus en angstig wat mij staat te gebeuren want ik krijg mijn hoofd niet rustig. Lichamelijk valt het allemaal mee.
Maar het is vooral de vraag dan als deze medicijn er tegen helpt…
Groetjes!

Ik ervaar wel cognitieve problemen, wat passend kan zijn bij hersenmist, maar geen echte verwardheid. Meer erge geheugenproblemen, concentratieverlies etcetera. Wat je omschrijft over je gedachten heb ik ook. Ook intrusive thoughts en doemdenken, dus scenarios in mijn hoofd halen die er helemaal niet zijn. Gelukkig is het bij mij handelbaar.

Zoals jij omschrijft lijkt me erg heftig voor je. Vooral die zombie modus die herken ik niet, maar ik kan mij voorstellen dat dat angstig is.

Ik weet niet of abilify die zombietoestand zal gaan verbeteren, of dat het echt rust is dat nodig is. Maar abilify zal zeker kunnen helpen bij nietstoppende gedachtes.

Het is voor mij echt tijdelijk, totdat ik de juiste hulp heb gevonden, de wachtlijsten zijn erg lang.. maar ik geloof dat medicatie een juist steuntje in de rug kunnen bieden, maar ben er voor de lange termijn geen voorstander van (tenzij je onderliggende redenen hebt!)

Ja Sanne het is best heftig. Het is wat vergeleken met ocd maar dan inwaarse gedachten. Altijd over dezelfde dingen. Bv bang om te slapen, denken aan oorsuizingen, terwijl ik die niet heb.. ja heel moeilijk om te beschrijven.
Ja die geheugenverlies ervaar ik ook en concentratie.
Maar vooral heel heel vermoeid en dromerig.

Bedankt voor jou reactie!

Hey Sanne, ik ervaar ook felle onrust en angst! Hoe kan je het bij jou beschrijven die onrust? Van waar komt het?
En helpt abilify hierop? Hoe is je ervaring? Ik hoor het graag!

Want mijn ervaring is dus extreme onrust! Vooral angst als ik weinig slaap, maar hoe zou ik het dan doen bij het slapen? Ik slaap echt heel onrustig en weinig door een hoofd die blijft piekeren, ik kan het niet uitzetten.

Ik denk dat je slaap herstellen echt tijd nodig heeft. De abilify helpt tegen onrust, dus kan positief uitwerken op je slaap. Maar kan tegelijkertijd ook slapeloosheid opwekken (niet mijn ervaring gelukkig!) misschien een slaapmeditatie proberen? Het geeft niet als je afdwaalt in gedachten, als je maar weer terugkomt naar de meditatie toe.

Mijn slaap is ook nog verre van niet hersteld, maar ik val wel in slaap. Of dat ligt aan de medicatie lorazepam (ben dit aan het afbouwen) of dat mijn eigen lichaam dit doet, weet ik niet. Hoop het tweede natuurlijk.

Hoe lang ben jij onderweg in je burnout?

Hey Sanne,
Als het een burn out is ben ik niet zo zeker van hoor.
Mijn symptomen zijn vooral oververmoeid, doodmoe en brainfog. Cvs achtige situatie. Geen moed om iets te doen. Maar het ergste vind ik mijn geheugen, ook vind ik het heel moeilijk om dingen te plaatsen.
Het slapen is vooral een trauma geworden, omdat mijn hoofd blijft denken, terwijl ik dat zelf heel goed weet.
Het blijft een raadsel! Soms denk ik dat het in combinatie is met brainfog en ook nog eens oxazepam erop elke avond voordat ik ga slapen. Ben het nu 5 maanden aan het doen. Dat is lang, maar ben nu wel nog op een kwart. Heb dus afgebouwd de komende maand. Ik kom van 28mg, dus nu 3,5mg.
Elke avond super zenuwachtig om te gaan slapen.
Als het een keer goed lukt dan zou ik normaal terug zelfvertrouwen krijgen maar dat gebeurt niet, dus daarom vind ik het zo vreemd wat er in de hersenen/geheugen gebeurt, terwijl vroeger kon ik dat echt heel goed plaatsen allemaal.
Nu lijkt het alsof ik dementie heb ofzo, heel weinig filter.(alhoewel brainfog dit ook creëert)
En omdat dat gebeurt heb ik die enorme onrust overdag en vooral met weinig slaap.
Dus soms denk ik dat de oxazepam de Gaba neurotransmitters nog meer in de war brengt vooral na langdurig gebruik. Maar in ieder geval.. ik ben er bijna vanaf, dan zullen we het miss ontdekken.
Want het duurt ook aantal weken eer alle transmitters terug gebalanceerd zijn.

Dus slaapmedicatie is voor mij zeer moeilijk wegens de sufheid, met oververmoeidheid gaat dit niet samen.
Dat kent elke Cvs patiënt.
Ik heb eens een kwart mitrazapine genomen, en dat was een een nog ergere hel de dag erna! Dus daarom weet ik dat ook. Dan sla ik nog meer in paniek.

Met slapen is het zo erg dat ik mijn hart hoor bonzen, en ik krijg mijn aandacht er maar niet vanaf gezet, en dan denk je natuurlijk dat je helemaal bent door aan het draaien! Het is Miss gek voor woorden, maar zo erg is mijn filter stuk😅
Dus ik hoop echt op betere tijden!!
Daarom dat ik dacht van dan miss abilify lage dosis.
Maar daarmee heb ik de probleem miss tijdelijk opgelost.
Die onrust is ook tenminste dan wat minder hoop ik dan.
Ik ben blij dat het jou helpt..

En trouwens ik ben nu van september 2025 onderweg.
De echte slag was naar een avond stevig doordrinken met vrienden. Toen is het allemaal heel erg geworden. Dat was december 2025.

4 jaar present. In eerste instantie na 2 jaar zo goed als hersteld. Nieuwe eerste baan na burnout en verhuizen tegelijk en bam terug bij af. Heb nu ook moeite om mijn nieuwe aangeleerde gedrag vol te houden waardoor ik afgelopen 2 jaar weer meerdere terugvallen heb gehad

4 jaar present. In eerste instantie na 2 jaar zo goed als hersteld. Nieuwe eerste baan na burnout en verhuizen tegelijk en bam terug bij af. Heb nu ook moeite om mijn nieuwe aangeleerde gedrag vol te houden waardoor ik afgelopen 2 jaar weer meerdere terugvallen heb gehad

2,5 jaar hier en nog niet in de buurt van herstel na mijn recente relatiebreuk. Ik heb zelf het gevoel dat ik al wel beter had kunnen zijn als ik een partner had gehad die me had begrepen en gesteund. Nu komt er een periode van rouw en een nog dieper dal - mijn zenuwstelsel heeft door deze breuk helaas precies de verkeerde lessen geleerd. Niet erg bemoedigend dus :")

Hier ook 2,5 jaar onderweg. In kleine stapjes vooruit maar ben er ook nog lang niet. Ik word ook wel eens onzeker van verhalen van mensen in m’n omgeving die er na een aantal maanden of max. een jaar weer bovenop waren. Dit forum hielp me wel; veel (h)erkenning.

Ruim 5.5 jaar onderweg hier. Ik begrijp heel goed hoe het voelt. Het is eenzaam aan de top krijgt een hele treurige betekenis. Ook ik maak me zorgen of het goed komt. Maar ooit komt het goed!

Hoe houden jullie het vol? Misschien een beetje zwaar onderwerp, maar ik voel vaker dat ik dit niet meer wil. Ben ook al lang onderweg, er is een hoop mis gegaan. Ik kan ongeveer niks. Er is nu wel ruimte om te herstellen met de juiste voorwaarden maar dat is als ik al dikke 2 jaar onderweg ben. Ik weet serieus niet of ik nog verder kan en dus wil. Het vooruitzicht dat ik sowieso nog wel een jaar vooral aan bed gebonden ben vind ik vreselijk. Af en toe heb ik weer een kleine opleving maar vaker wil ik niet meer. M'n cirkeltje is klein, ongeveer alles kwijt en dus vooral mn gezondheid die me in alles belemmert. Hoe gaan jullie wel door?

Ik ook al 5,5 jaar. Meerdere vervelende situaties gehad achter elkaar waardoor herstel niet lukte.
Maar nu hoop ik alle vervelende dingen te hebben gehad en focus ik op mezelf. We komen er wel!

Kleine lichtpuntjes blijven zien helpt. Een mooi vogeltje in de tuin, de zon op mijn wang voelen, een kopje thee die je lekker vindt, de zachte deken van mijn bed voelen, mijn kids zien lachen…

He Anoniem (de laatste), goed dat je je hierover uitdrukt. Het lijkt me juist belangrijk om erover te praten, zo veel mogelijk, ook met je omgeving als je je daar enigszins oke bij voelt.
Tsja. Ik vind het eigenlijk helemaal niet vreemd dat als je twee jaar en mogelijk langer aan bed gebonden bent, je op een gegeven moment depressief wordt. Het is gewoon fucking deprimerend, voor je lijf, je geest, je hersenen en je hormonen. Maar dat maakt het natuurlijk niet minder moeilijk. Ik ben benieuwd of je al antidepressiva gebruikt?
Ik ben zelf wel een paar keer bij een suicidale put uitgekomen in het laatste jaar, maar dat was meer uit wanhoop en overprikkeling en ging snel voorbij. Maar ik heb altijd nog wel wat kunnen lopen en bewegen.
Je bent zeker niet alleen hierin. Bel 113, ook als je nog geen serieuze intenties heb. Praat erover.

Hi Yule, dank voor je reactie! Ik loop er nu een tijdje vrij serieus mee rond. Ook met mn huisarts besproken. Als ik stop, neem ik het liefst waardig afscheid maar dat gaat niet zo makkelijk in NL. Het zelf doen vind ik wel heel naar, maar ik voel me wel zo uit gestreden.
Ik zou wel willen praten met mn omgeving, maar het is ongemakkelijk en het kost energie die ik niet heb. Dus wat doe je dan?
En ja, ergens ben ik nog benieuwd hoe ik me over 3 maanden zou voelen als ik me kan richten op herstel, nu alle nare dingen achter me liggen. Hoewel die motivatie aan het afnemen is en ik me afvraag of ik me alleen voor mn familie nog in leven houdt. En hoe doe je doe 3 maanden als het als een zwart gat is wat je aanvliegt? Alleen maar liggen en niks doen is zo vreselijk om na 2 jaar zo je dagen nog door te komen. Of er moet een goede opname plek zijn? Of wel nog antidepressiva? Ik heb wel medicatie gekregen maar daar ging ik dan weer heel slecht van slapen. Dat kon ik er niet bij hebben. Ik slik nu alleen mirtazapine voor de nacht. Ik kan me ook bijna niet voorstellen dat ik me nog beter kan voelen.
Ik heb 113 al diverse keren gebeld maar zij kunnen niet echt iets voor je doen. Dus vrij wanhopig ja.

Mindbody methode gaan volgen!

Mindbody methode gaan volgen!

Hoi Taco, ik zie jou met regelmaat aangeven dat je mind body methode moet doen. Ik begrijp je punt, je hebt ook helemaal gelijk dat dat een fantastische methode is.
Enkel.. ik heb zelf al diverse mind body methodieken gevolgd maar tóch zit ik na zoveel jaren nog thuis en ben ik nog steeds niet hersteld.
Deze methodiek doet heel veel maar het wil niet zeggen dat je dan per definitie van je burn-out af bent.
Wil jij daar jouw visie op geven?

Heel herkenbaar ik zit er echt ruim 2 jaar en half in pffff en mijn familie vooral mijn zussen snappen er niks van ben 8 jaar weduwe en heb gelukkig wel veel steun aan mijn gezin en kleinkinderen en soms denk je dat je er bent zoals ik in januari weer 1 terugval pfffff maar lees dat andere dit ook hebben en depressief kan je ervan worden probeer maar te genieten van de natuur met mijn hond sterkte ook en iedereen die dit leest 🌻

Lieve anoniem,
Zelf ben ik nu 2 jaar onderweg en nog niet hersteld. Wat ontzettend naar dat je zodanig lijdt door de burn-out dat je nadenkt over het beeindigen van je leven.
Ik heb ook regelmatig periodes waarin er geen licht lijkt te zijn aan het einde van de tunnel. En er zijn periodes waarin ik wel vertrouwen heb in de toekomst. Mij helpt het wel om erover te praten met familie, vrienden, mijn psycholoog of mensen die ik vertrouw.
Onthoud dat alles overgaat. Aan een rotte periode komt een eind, maar ook blijdschap blijft niet voor altijd. Het is als een pendulum die zwaait van de ene naar de andere kant.
Mij helpt het om soms juist niet aan de lange termijn te denken, maar mezelf de vraag te stellen: Wat kan ik op dit moment voor mezelf betekenen? Rust nemen? Iemand bellen? Douchen? Een wandeling maken? Iets creatiefs doen? Of even helemaal niks, want dat is ook okee.
Zelf vind ik veel troost in muziek. Ik heb sinds een jaar een artiest leren kennen, hij heet Ren. Zijn nummers Hi Ren, how to be me, Chalk Outlines, amnasia, suiside, heretic en Seven Sins kan ik onder anderen zeker aanraden. Hij heeft zelf jarenlang in bed gelegen door ziekte en heeft over dit en andere ervaringen naar mijn mening prachtige muziek gemaakt die de lading voor mij dekken. Hij beschrijft gevoelens die ik eerder niet onder woorden kon brengen.
Ik heb er vertrouwen in dat ook jij hier doorheen gaat komen. Blijf volhouden, because this too shall pass..
Liefs

Amnasia moet insomnia zijn.. en een aanrader om de liedjes op youtube te kijken als iemand er intresse in heeft. Vooral de video van Hi Ren, How to be me en Chalk Outlines zijn veel mooier op youtube.

@anoniem 123
Een heel nare moeilijke ervaring moet jij meemaken.
Ik wil je dringend advies geven om antidepressiva te gaan proberen.
En als je er niet van kan slapen, vraag je om een ander slaapmiddel of dubbele dosis.
Ik mocht in de beginfase van AD 2 slaappillen innemen.
Verlies de moed niet, ieder mens is waardevol.

Hoi, ik ben al 3 jaar onderweg met slechte en betere periodes. Nu weer in een fikse terugval met stress en angst. Ook heb ik mijn medicatie afgebouwd waarna ik weer terugmoest naar de oude dosering. Hier ben ik sinds een week weer op terug. Voel me ronduit verschrikkelijk. Ik probeer het maar weer te accepteren maar dit blijft moeilijk.

Anoniem

Hoi Peter,

Dit is super herkenbaar! Ik tik inmiddels ook bijna de 3,5 jaar aan, met laatste mega terugval in nov vorig jaar.
Met ook heeel veel hoofdpijnen. Elke keer als iets teveel is of te lang scherm bijv, hoofdpijn. Soms al met hoofdpijn wakker. Ik heb helaas geen oplossing nog gevonden.
Ben ook sinds paar maanden met SSRI begonnen. Dit doet voor mij wel veel in stabieler zijn, minder mental breakdowns, minder emotioneel etc. Qua overprikkeling kan ik harde geluiden wel weer iets beter hebben (als in, krijg er geen breakdown van), maar draag nog steeds veel oordoppen.

Het is gewoon erg blegh!

Dank voor reactie L. Het blijft vreselijk.
Na hoeveel tijd begon jij iets te merken van de SSRI's?
Veel sterkte toegewenst..

Hoi Peter,

Dit is super herkenbaar! Ik tik inmiddels ook bijna de 3,5 jaar aan, met laatste mega terugval in nov vorig jaar.
Met ook heeel veel hoofdpijnen. Elke keer als iets teveel is of te lang scherm bijv, hoofdpijn. Soms al met hoofdpijn wakker. Ik heb helaas geen oplossing nog gevonden.
Ben ook sinds paar maanden met SSRI begonnen. Dit doet voor mij wel veel in stabieler zijn, minder mental breakdowns, minder emotioneel etc. Qua overprikkeling kan ik harde geluiden wel weer iets beter hebben (als in, krijg er geen breakdown van), maar draag nog steeds veel oordoppen.

Het is gewoon erg blegh!

Wel echt al vanaf de 2e week dat het ineens beter ging. En vanaf week 5/6 dat dingen allemaal beter gingen dan verwacht.

Het schijnt dat verschillende merken voor verschillende mensen verschillende resultaten kunnen boeken. Ik had geluk dat het in 1x raak was, maar anders terug naar je arts en een ander merk proberen. Dat kan dan ineens wel 'klikken'
Succes!

En het helpt bij mij helaas niet tegen de hoofdpijn. Wel wat jij zegt dat de dalen wat minder diep zijn :)

Duidelijk! Fijn dat het zo snel hielp bij je. Waar merkte je het als eerste aan? Sorry voor al de vragen ik ben gewoon erg benieuwd wat de ervaringen zijn, haha. Zelf gebruik ik escitalopram.

Ik heb ook escitalopram, 10 mg.
Ehm ik merkte dat m'n emoties wat 'afgezwakt' werden, beide kanten op. Dus dat ik voor het eerst een hele week niet gehuild had. Dat was al een overwinning. Dat ik dus wat beter tegen tegenslag kon, zonder meteen in te storten / te huilen dus.
Dat ik voor het eerst een weekgemiddelde boven de 4 had in m'n energiedagboek (hou paar x per dag bij hoe ik me voel en geef daar een cijfer aan).

En later voelde ik dus ook wat meer energie, m'n oude enthousiasme iets meer terug, omgeving zei dat ik wat levendiger eruit zag, als ik over m'n grens ging lag ik er niet meteen 3 dagen af. Dat soort dingen.

Ik heb wel afgelopen 3 weken weer beetje dipje gehad waarin dit allemaal weer wat afzwakte. Maar ook de slechte dagen nu, zijn beter dan de gemiddelde dagen zonder medicatie. Het is helaas geen wondermiddel wat je helemaal beter tovert, maar geeft mij wel echt een steuntje in de rug.

Maar zou zeker vooral goed in gesprek blijven met je arts!

Door hem kwam ik er achter dat ik toch echt een burnout had. Open en eerlijk over alles. Mijn favoriet blog nr. 41, echt zo hilarisch. Het huilen verschilde we in. Ik ben nu 3 jaar onderweg en voor de zware burnout had ik als overgevoelig persoon hier juist niet veel voor nodig maar er kwam niks meer.
Mijn vriend was tot een paar maanden geleden altijd thuis en zelf erg instabiel dus als je opgroeit met dat je sterk moet zijn voor anderen, het huilen bij sommige mensen dan juist blokkeert als je instort. Laat staan in een gezin van 8 personen, lijkt me erg onrustig. Ik hoop voor je dat er iets op je pad komt waardoor dat soort emoties de ruimte krijgen. Bij mij sinds kort nu ik vaker alleen ben, ook niet vaak of lang maar huilen bestaat dus nog. Veel sterkte MG, je bent niet alleen : )

Over het niet kunnen huilen is super herkenbaar! Ik huil ook gewoon niet, voel wel vanalles maar daar blijft het bij. Als ik een keer huil is het ook zo weer weg, dan ben ik moe wil ik slapen en is het voorbij.denk dat je het gewoon moet loslaten, bij ons uit het zich anders denk ik. Het is niet dat we gevoelloos zijn.

Heel herkenbaar, heel vaak het gevoel, maar het komt niet.

Precies wat Daisy zegt.

Sterkte, zet m op!

Hi MG, wat het huilen betreft: lichaamsgerichte therapie en misschien dagelijks journallen? En het huilen hoeft niet een doel op zich te zijn. Dan kom je weer in de vechtstand en in die stand kom je juist vaak vaster te zitten. Het ruimte geven aan emoties - bijv door journallen (=20 min echt volledig ongecensureerd schrijven en daarna je papier verscheuren) - is belangrijker dan de manier waarop de emoties zich uiten.

Regelmatig Yin Yoga (heel rustig) via youtube kan helpen met het losmaken van emoties. Een klein ritueel eromheen maken van een kaarsje aansteken, een geurtje rondsprayen, een mantra bedenken kan helpen om je lichaam en geest zich veilig te doen voelen om zwakte te tonen.

En als aanvulling op het journallen/ schrijven raad ik aan om "in gesprek te gaan" met je losse emoties. Vrijuit schrijven zoals Ax al zei, maar dan vanuit losse onderdelen van jezelf. Dus laat verdriet een keer praten, schaamte, woede, etc. allemaal een keer aan het woord zo lang ze nodig hebben. Kijk naar je eigen gevoelens hierover. Waar schrik je van? Wat had je niet verwacht? Op welke emotie wordt je nog weer extra boos omdat je het eigenlijk niet vind kunnen wat die zegt?

Een stukje in je verleden graven kan ook inzicht geven. Het kan zijn dat je van baby af aan al hebt geleerd dat huilen en zwakte tonen niet okee is. Dus huilde je familie wel? Mocht jij van hen huilen? Of ging je hen troosten als zij verdrietig en zwak waren? Werd je geprezen als je "stoer" was of subtiel gekleineerd als je "zwak" was? Of deed het ene rolmodel het bij een ander?

Sterkte verder met je herstelproces<3

Je lichaam gaat bij herstellen op en neer. Dit is de reden dat je nu weer even slechter slaapt, maar je gaat vanzelf merken dat de periode minder lang en intens is. Ook dat je weer energie hebt; zegt al veel. Houd moed, T!

Waarom vraag je dit op een burnout forum? Mensen vallen hier onvrijwillig af van de stress, geen ozempic voor nodig. En iets met andere prioriteiten?Het is slecht voor je lijf dus als je ook nog een burnout hebt lijkt het me al helemaal een ontzettend dom idee.

Hallo Jan,
Ervan uitgaande dat jij ook een burnout hebt.
Ik wil ook graag afvallen maar het schijnt zo te zijn dat door stress/trauma's de spijsvertering ook van slag is waadoor afvallen niet lukt. Een soort overlevingsstand. Het is denk ik dan ook belangrijker om eerst de "strijd" met stress/trauma's aan te gaan.
Mocht je geen burnout hebben dan heel veel succes met de "strijd" tegen de kilo's. 🍀

Dag Jan, ja ik ken 2 mensen die dit gebruikt hebben (die niet in een burnout zaten), al hun spierweefsel verdween en ze werden er enorm slap van en ziek uitziend. Ook moeite met spieren gebruiken qua opstaan etc en veel misselijk. Ze hadden minder honger, maar konden wel gewoon blijven eten als ze dat wilde, weinig “vol gevoel”. Ze zijn er beide mee gestopt, niet aan te raden

De alvleesklier, nieren ed. zijn hier denk ik ook niet blij mee op lange termijn.

Dit is idd heel moeilijk voor je. Wel fijn dat je nog ouders hebt, maar een partner staat dichterbij je.
Toch is dit hele proces ook met partner best een eenzaam gebeuren.
Ik denk dat dat met alle zieken zo is, je moet het toch alleen doorstaan.
Ik wens je de armen van je ouders om je heen.en van vriendin

Ik ben 2 maanden geleden verlaten door mijn partner van 9 jaar - ik snap volledig wat je bedoelt. Ik kan je ook vertellen dat je met de verkeerde partner - hoe erg hij ook een goedzak is - je net zo goed verschrikkelijk eenzaam voelt, op weer een heel ander niveau.
Het is een verschrikkelijk eenzame ziekte. "Alleen kunnen zijn" is niet iets moois, het is iets wat we moeten leren, maar mensen zijn sociale wezens en kuddedieren. We willen gezelschap. Sterker nog, "alleen zijn" is iets wat ons oerbrein als levensgevaarlijk ziet omdat we, vanuit de oertijd, onze stam nodig hadden om te overleven.
Geen wonder dus dat je je zo voelt. Je maakt iets mee wat niemand om je heen begrijpt, how erg ze hun best ook doen. Het enige wat ik kan meegeven is: laat het gevoel toe. Want het is er. Ertegen vechten heeft geen zin, werkt eerder averechts. Je kunt ook af en toe van je afschrijven in een notitieboekje of gewoon in een Word bestand. Het schrijven alleen al kan enorm helpen om te ontladen. En dan niks met de tekst doen - gewoon weer verwijderen, of het papier verscheuren. Het gaat om het proces.
En sterkte ♥️

Hoi S,
Echt heel vervelend voor je dat je er nu alleen voor staat en steun die je zo hard nodig hebt er niet is.
Maar ik heb wel een relatie maar dat is ook geen fijne situatie. Onze relatie staat erg onder druk omdat mijn partner het niet begrijpt en vind dat ik me vaak aanstel. We zijn al 31 jaar bij elkaar en ze moet ondertussen wel weten hoe ik in elkaar steek maar daar merk ik heel weinig van. Krijg de hele dag adviezen waar ik niks mee kan. En dan moet ik me weer verdedigen en uitleggen dat het niet lukt.
Hier word je heel moedeloos van, zeker als je denkt dat je een goede dag hebt en je partner komt thuis en die heeft weer overal commentaar op, dan is het positief gevoel meteen weg.
Hoop dat je ouders je begrijpen en dat je daar steun van krijgt.
Met of zonder partner dit is een heel eenzame reis waar weinig begrip is van mensen die dicht bij je staan.

Kijk vaak even op deze site, want hier word je wel gehoord en gesteund.

Sterkte met je herstel.

Groet Aswin

Hoi S,

Wat naar en vervelend dat je je zo voelt. Ik heb het eenzame gevoel ook, zonder dat ik eenzaam ben.

Wat Aswin ook beschrijft w.o onbegrip. Het soort van Alien voelen en je verwijderd van een normaal leven voelen herken ik ook zeker.

Sterkte en zet m op!

Hoi,

Het voelt zeker vaak als een eenzame strijd. Ook omdat niemand kan voelen wat je voelt en iemand anders je niet zomaar uit de burnout kan helpen.

Maar ik snap je gevoel zeker! Ik woon ook alleen. Ik heb wel veel sociale contacten maar ik mis het ook wel dat je bijv in de avond even tegen iemand aan kunt zitten. Tegelijk heb ik zo ook niet de kans om continue over mijn klachten en angst te praten. Ook heb ik nu weinig prikkels waardoor de avond wel echt mijn rustmoment alleen is.

Doordeweeks hebben mensen hier juist vaak wel tijd. Ik vind de weekenden wat lastiger omdat iedereen dan leuke dingen gaat doen en ik niet mee kan.

Op lastige dagen mis ik het ook wel dat er even iemand voor je kookt. Tegelijk haalt het mij ook uit de sleur en bouw ik vertrouwen op met zelf dingen moeten regelen in het huishouden. Anders kwam ik niet meer van de bank af. Mijn klachten verminderen namelijk ook door afleiding en dingen doen.

Maar het is wel een eenzame strijd... ook met begrip en veel mensen om je heen.

Zelf heb ik wel een partner die al mijn 5 jaren burnout fantastisch voor me zorgt en veel begrip toont. Toch alsnog voelt het eenzaam voor me.
Ook heb ik in de afgelopen jaren veel contacten verloren helaas. Familie en vrienden. Daarbovenop ben ik ook nog eens een introvert en erg hoog sensitief persoon wat er voor zorgt dat ik het helemaal niet erg vind om als “kluizenaar” (haha) te leven momenteel.
Toch mis ik echte vrienden. Mensen die je echt begrijpen. Met wie je op hetzelfde level communiceert. Dezelfde energie wat betreft type mens.
Dus ondanks dat er een burn-out is, heb ik ontdekt wie ik echt ben, en mis ik mensen die EN een burn-out begrijpen maar ook “mijn” type mens is.
Zodoende voelt de eenzaamheid soms echt groot. Soms voelt het alsof ik van een andere planeet kom. Werkelijk waar. Kijk ik om me heen en denk ik “huh?” Wat is iedereen toch aan het doen in de wereld?
Eenzaam gevoel dus. Zou dat ooit weg gaan?
Zou ik ooit wél volledig de wereld in willen, die drukte in, groepen mensen ontmoeten?
Waar ontmoet je eigenlijk mensen als je nooit ergens komt.. hahaha. Dat dus. Beetje dilemma in mijn hoofd. Herkent iemand dit?

Mensen zijn erg complex, samenleven wil niet zeggen dat je niet eenzaam bent in je gevoel. Als je tevreden bent met jezelf en goed in je vel zit dan heb je geen relatie nodig. Misschien later aanvullend met iemand die je onvoorwaardelijk accepteert en volledig vrij laat. Als je niet volledig kan zijn wie je echt bent en rekening moet houden met een ander blijft die eenzaamheid.

@Pien, Hier ook eentje. Alsof je van een andere planeet komt. Het voelt eenzaam omdat je niet thuishoort in de massa, een mens zoals je zou moeten functioneren volgens de samenleving. En die afstand groeit alleen maar verder.

@Aswin, mijn partner is ook zo (35 jaar samen). Ik besef me steeds vaker dat hij best vaak mijn stemming onderuit haalt. Ik ben mijn gevoel vaker gaan uitspreken. Duidelijker grenzen aan gaan geven. Wel in ministapjes want als ik iets vreselijk vindt is boos/geïrriteerd van iemand waar ik van houd. Iedere keer is het zeer ongemakkelijk en is mijn reflex om alles weer goed te maken maar zo leert iemand nooit dat je iets niet wilt of jou met commentaar een rotgevoel geeft. Sterkte!

Heb je een reintegratie van te voren gedaan?

Rustig blijven, veel micropauzes inplannen, je even terug trekken op de wc, alleen wandelen in de pauzes en buiten werk de rust zoeken.

De kunst is echt rustig blijven. Je lijf past zich aan, dit kan jij!

Hi Sander,

Herstel je wel na een paar dagen? Zelf merk ik dat ik redelijk snel weer herstel, dus bijvoorbeeld 1 slechte nacht en dan weer 5 goede. Als je merkt dat de klachten toenemen, kan je misschien een preventief spreekuur met de bedrijfsarts inplannen. De bedrijfsarts kan de werkgever dan adviseren dat je in eerste instantie opbouwt vanuit huis om weer je rust te vinden. Je kan ook vragen of de bedrijfsarts nog niks terugkoppelt aan de werkgever maar gaan voor advies in jou situatie. Als ik het goed begrijp ben je recent begonnen bij een nieuwe werkgever, dat vergt ook veel energie en geeft veel prikkels. Het is niet gek dat je zenuwstelsel hierop reageert. Probeer rust in te bouwen, zowel op werk als privé - rondje wandelen, even naar buiten staren, soms mediteer ik in onze stilteruimte. In de avond weer even terug naar de basis, weinig schermen, ontspanningsritueel enz, weekenden weer even wat minder sociaal en bijkomen. Als het nog te veel blijft, terug in uren. Zet em op Sander!

Als iemand die nu in een tweede burn-out zit en dus van de eerste helemaal was hersteld kan ik zeggen dat ik die klachten totaal niet meer had toen ik weer ging werken. Ik voelde me herboren en had helemaal geen klachten meer. Nu is ieder mens natuurlijk anders en je neemt de signalen serieus. Ik zou zeggen kijk het even aan maar als het blijft of erger wordt zul je toch moeten ingrijpen want dan gaat het niet ineens weg

Hi anoniem 1, zeker regintegratie gedaan. Op een andere afdeling; alleen dat was verschrikkelijk. Kreeg makkelijke taken, onderwerp intreseerde me niet en totaal geen goed gevoel. Ging eerst 3 dagen kantoor en uiteindelijk 2, omdat ik gewoon niks te doen kreeg (ook als ik erom vraagde, was niet echt leuk, na zo’n heftige periode) Ik had prima collega’s. Rond december voelde het voor mij goed om stappen te zetten en net dus begonnen. Regintegreren ging ook goed: soms hier een daar nog wat klachtjes, maar verwaarloosbaar. Ook slapen oke en soms slechter.

Andere anoniem, bedankt, ja ga ik implementeren in m’n leven. En ja, herstel best snel. Ik denk dat het echt te maken heeft met nieuwe omgeving, nieuwe mensen, nieuw werk, alleen het is en net of ik die spanning in m’n hoofd niet voel, maar m’n lichaam zegt: ‘wat ben jij aan het doen?) verder voel ik me ook prima bij slecht slapen, maar neem dus uiteindelijk zo’n pil, want ik weet niet hoe ik ga op niet slapen. Maarja nu dag 2 fysiek op kantoor, wellicht nu ook weer meer eraan gewend!

Ik heb soms ook het idee dat ik te veel rust in bou, dus woensdag was ik vrij en best veel gerust, maar maar keer mee ‘spelen’ en meer doen.

Aanvulling: andere dagen slaap ik makkelijk 8-10 uur.

Hallo Sander,
Ik zit even te denken hoe er vanuit de tms visie vanuit gekeken wordt. En ik denk dat Dan Buglio of 1 van die andere aanhangers zouden zeggen vooral niet te bang worden dat je te veel hebt gedaan omdat je juist daarmee zorgt voor meer klachten. En heb je misschien gevoel verdrongen de laatste tijd waardoor je weer slecht slaapt? Want volgens tms visie ligt dat ten grondslag aan verergering van klachten.
Dus rustig blijven en emoties doorvoelen. Succes!

Hallo Sander,
Fftjes denken wat de tmsvisie fans hierover zouden zeggen. vooral niet te bang worden dat je te veel hebt gedaan omdat je juist daarmee zorgt voor meer klachten. Toch bang geworden of andere emoties verdrongen? Misschien daarmee weer slaap issue opgewekt? Of je krijgt dit slaap dingetje naar je toegeworpen om een gevoel te verdoezelen?
In ieder geval niet te bang worden (maar klinkt alsof dat wel goed gaat!) en emoties doorvoelen. Succes!

Geen idee of dat normaal is maar ik heb daar ook veel last van. Sowieso vind ik het opbouwen heel rommelig gaan haha, sommige dagen gaan super goed en anderen lig ik weer wakker ‘s nachts met hartkloppingen. Ik gok dat het er allemaal bijhoort!

Hoi M,

Klopt helemaal wat je schrijft, na inspanning even ontspannen moet een goed hulpmiddel zijn voor je herstel.

Vooral als je gaat zitten geen, geen telefoon helemaal niets alleen maar buiten kijken en waarnemen wat er gebeurt.
Heb dit zelf vaak geprobeerd maar helaas mij lukt het nog niet omdat ik tijdens het rustmoment er vanalles door mijn hoofd gaat wat ik nog moet doen en dan word ik weer heel onrustig daarvan.

Wat wel helpt als je uitzicht is op een tuin met vogels of iets anders wat je interessant vindt. Ben paar weken geleden naar Centerparcs geweest en daar kom ik wel heerlijk doelloos naar buiten kijken want er gebeurde vanalles in de natuur.

Dus een goede aanrader voor mensen die een goed rust moment zoeken.

Groet Aswin

Wat goed zeg !! Wat een goede tip... dit was ook erg helpend in mijn herstel.

Juist als je gedachten erg aan de haal gaan tijdens deze 20 min, is het belangrijk te blijven zitten. Word je maar bewust hiervan, word je maar bewust dat je NU geen gevaar loopt. Dat je NU naar je adem luistert, deze adem gaat maar door en door. Voorziet je van levensenergie ( ook al voelt dat soms anders ;) !

Uiteraard is het goed om je zintuigen te gebruiken om in het NU te zijn. Hoor, zie, voel, ruik... dat je leeft. Dat het veilig is, dat je vrij bent.

We doen allemaal maar wat !

Het komt goed, echt...

Hou vol.... Liefs

Hoi M,

Goede tip inderdaad! Ik pas dit ook toe, weliswaar niet zo vaak als jij maar rond de 4 keer per dag. & probeer dan inderdaad buiten naar de vogels te kijken oid.
Eerst werd ik echt gek van mn gedachtes en kroop de tijd voorbij maar nu zit ik vaak lekker en blijf ik zelfs nog langer ‘niksen’ als mn eigenlijke tijd al voorbij is.
Centerparcs lijkt me een heerlijke verandering van omgeving!! Ook dat is een erg goede tip

Knuffel voor jou! Heel herkenbaar! Hoe verklaar je de periodes dat je beter in je vel zat mbt je zenuwstelsel? Hoe maakt dat het gebrek aan goede tools dat je steeds slechter raakt en je dus zo gebroken bent? En deel je het met familie/vrienden zodat ze kunnen snappen dat het zo met he gaat en misschien ook langer dan nodig?

@F de periodes dat ik beter in mijn vel zat, was mijn zenuwstelsel meer in balans. Dit was voor mij aan het begin van mijn studententijd, toen ik voor het eerst in mijn leven vrienden vond die écht bij me pasten. Het was niet dat de klachten toen afwezig waren, maar aanzienlijk minder op de voorgrond.
En het gebrek aan goede tools begint al bij kennis. Weten dat het komt door een zenuwstelsel dat uit balans is lost het probleem niet op, maar geeft al wel erkenning voor het feit dat je écht meer klachten hebt dan de mensen om je heen. En qua tools had ik graag veel eerder ACT gehad - in mijn optiek de basis therapie die iedereen wel kan gebruiken - en ook andere regulatietools. Ook had ik graag al mijn ADHD diagnose eerder gehad, dat heeft ook een hoop voor mij verklaard, en lichaamsgerichte therapie. Daar ga ik in juni mee starten, om mijn trauma's beter te verwerken. Cognitief snap ik het allemaal wel, maar werkelijk voelen en toelaten in je lijf is een heel ander verhaal. Daarvoor moet je controle loslaten en dingen op z'n beloop laten en dat is verrekte lastig.
En ja, mijn naasten weten dit allemaal. Ik ben denk ik uitzonderlijk open over mijn proces. Dat is deels om het stigma te doorbreken, deels omdat ik vrij goed ben in de communicatie en - eerlijk is eerlijk - voor het grootste deel omdat ik me ontzettend eenzaam en onbegrepen voel en begrip zoek. Dat laatste is dan weer een leerdingetje voor mij, want ik heb in mijn relatie (die dus recent verbroken is) ondervonden dat je kunt blijven zenden en uitleggen en verklaren, maar dat het niet binnenkomt bij een ander als diens wereldbeeld te anders is of diens zenuwstelsel ook te veel vastgeroest zit. Loslaten is dus ook echt iets wat ik nog mag leren.
Tegelijk helpt het mijn naasten wel beter om te begrijpen waar ze me wel en niet bij kunnen helpen. Ik merk dat de ene het lastiger vindt dan de ander, maar ze doen allemaal heel erg hun best. En als ik hen niet vertel wat ik nodig heb, hoe moeten ze het dan weten?

Hoi Ax,

Heel herkenbaar, ik kom er ook steeds meer achter dat het bij mij zo gegaan is, m'n hele leven al.

En dat is een hard gelach, maar wel de realiteit. We komen dr uit, het komt goed.

Ik herken het zeker, daarom probeerde ik ook de mindbody methode en trauma heling te verspreiden, het kan werkelijk iedereen zoveel helpen. Maar niemand wil het of kan het, tot ze écht ziek worden, zo ziek dat er geen weg meer omheen is. En zelfs dan gaan mensen nog andere dingen doen dan zichzelf helen. Ik heb het opgegeven, hopelijk wordt de mensheid langzaam wijzer en vinden we massaal ons pad. ❤️❤️‍🩹

@Taco ik denk dat de prioriteit moet liggen om het in de reguliere zorg te integreren. Zodat de mensen die wél hulp zoeken, ook echt de hulp krijgen die ze geboden worden. Je kunt het pad van een ander niet sturen. Daar is mijn relatie recent letterlijk op stukgelopen (en ga ik nu kapot aan). Ik zou willen dat ze meer mindbody-trajecten wetenschappelijk gaan onderzoeken, zodat het ook gewoon 'bewezen' wordt dat het echt werkt (anders dan klinisch). En wát dan wel echt werkt en wat niet.

Ik herken het ‘gelukkig’ niet. Ik heb door gebeurtenissen rond m’n 25e ( o.a. scheiding ouders en overlijden van een ouder en ziek zijn zusje) teveel verantwoordelijkheden in mijn schoot geworpen gekregen als oudste broer en heb ook toen alles weer enigszins normaal was altijd heel erg aan vast gehouden (overlevingsmechanisme). Ik had eigenlijk altijd wel een fijne jeugd en genoeg energie en geen klachten. De laatste 10 jaar heb ik gewoon verkeerde patronen gehanteerd die me hier in hebben doen laten belanden helaas

Hoi Ax,

Ik herken hier echt heel veel in.

Dat gevoel van “aansteller zijn”, de moeilijke, degene die afzegt… terwijl er eigenlijk al die tijd iets anders speelde in je lichaam. Dat raakt me.

In mijn eigen geschiedenis heeft dit me ook vriendschappen gekost. Niet omdat ik niet wilde, maar omdat ik simpelweg niet kon. En daar zat zóveel schuldgevoel op. Achteraf zie ik ook dat dat weer een laag gaf van afwijzing en het gevoel dat ik niet oké was zoals ik ben.

Ik heb ook veel artsen en hulpverleners gezien. Vaak werd het toch op “mentaal” gegooid, of kreeg ik het gevoel dat ik sterker moest zijn. Op een gegeven moment werd ik zelfs bang voor gesprekken met professionals, omdat ik niet meer goed kon uitleggen wat er met me aan de hand was. Ik sloeg dan helemaal dicht.

Wat jij schrijft over dat niemand de puzzelstukjes aan elkaar knoopte… dat herken ik ook. En dat doet pijn, omdat je achteraf denkt: had iemand dit eerder gezien, dan had dat misschien zoveel gescheeld.

Ik merk dat ik nu ook meer zoek naar die verbinding tussen lichaam en geest. Maar eerlijk gezegd vind ik dat ook spannend. En soms vraag ik me ook af in hoeverre dat nog gaat veranderen.

Daarnaast speelt voor mij ook mee dat dit soort trajecten vaak veel geld kosten, en met de onzekerheid richting WIA voelt dat gewoon ingewikkeld en soms ook beperkt.

Dankjewel dat je dit zo deelt. Het geeft mij in ieder geval het gevoel dat ik hier niet alleen in ben 🫶

Ik word geraakt door dit schrijven van jou Ax. Niet omdat ik me precies in jou verhaal herken, maar wel deels. Ik heb vanaf mijn 16de duizeligheidsproblemen. Alles dichtbij is een grote trigger en ook wandelen is een grote boosdoener. Door dit probleem ben ik vanaf mijn 16de al een groot balanceeract aan het uitvoeren. Dat lukte mij 24 jaar lang, maar de man met de hamer is 3 jaar geleden toch gekomen. Ik heb al heel lang geleden vele onderzoeken gehad en nooit werd er iets gevonden wat mijn problemen kon verklaren. En als ze niks kunnen vinden, zit het dus tussen je oren en stel je je aan en moet je gewoon doorzetten. Nu ik veel heb gehoord over het zenuwstelsel geloof ik dat mijn zenuwstelsel het probleem is en ook heb ik een half jaar geleden de diagnose pppd gekregen. Ik weet inmiddels zoveel meer over het zenuwstelsel en weet zeker dat die van mij al die vele jaren uit balans is geweest. Langzaam, stap voor stap, leer ik hoe het werkt en wat voor mij werkt om het weer in balans te krijgen. Maar wat is dat moeilijk als je al zo lang gewend bent om door te blijven gaan.

Heel veel sterkte Ax!

Ik word geraakt door dit schrijven van jou Ax. Niet omdat ik me precies in jou verhaal herken, maar wel deels. Ik heb vanaf mijn 16de duizeligheidsproblemen. Alles dichtbij is een grote trigger en ook wandelen is een grote boosdoener. Door dit probleem ben ik vanaf mijn 16de al een groot balanceeract aan het uitvoeren. Dat lukte mij 24 jaar lang, maar de man met de hamer is 3 jaar geleden toch gekomen. Ik heb al heel lang geleden vele onderzoeken gehad en nooit werd er iets gevonden wat mijn problemen kon verklaren. En als ze niks kunnen vinden, zit het dus tussen je oren en stel je je aan en moet je gewoon doorzetten. Nu ik veel heb gehoord over het zenuwstelsel geloof ik dat mijn zenuwstelsel het probleem is en ook heb ik een half jaar geleden de diagnose pppd gekregen. Ik weet inmiddels zoveel meer over het zenuwstelsel en weet zeker dat die van mij al die vele jaren uit balans is geweest. Langzaam, stap voor stap, leer ik hoe het werkt en wat voor mij werkt om het weer in balans te krijgen. Maar wat is dat moeilijk als je al zo lang gewend bent om door te blijven gaan.

Heel veel sterkte Ax!

Wat je schrijft raakt Ax. Zo hard je best doen en nóg is het nooit goed genoeg, in de ogen van andere mensen. Het is verdrietig dat het leven voor jou altijd al zo zwaar en oneerlijk heeft gevoeld. Dat jij 200% moest geven terwijl een ander hetzelfde bereikt met maar 20%. Weet dat je hierin niet de enige bent! En wat zou het mooi zijn hè, als iemand ons dit eerder had verteld? Dan was er zoveel op zijn plaats gevallen. Dan hadden we veel eerder begrepen dat het leven niet altijd zo zwaar had hoeven zijn. Maar we weten het nu. En beter laat, dan nooit. Voor mij voelt dat soms als een enorme opluchting. Dat het anders kan, en anders mag. Uiteindelijk komt het echt goed met ons! 🫶🏼

Ik herken dit zo erg. Altijd al een gevoelige persoonlijkheid gehad en altijd het gevoel gehad dat ik wat minder kon hebben. Zette mezelf overal overheen om mij maar niet aan te stellen. Nu in mijn burnout krijg ik ook weer opmerkingen dat ik te weinig doe en mij er maar overheen moet zetten. En dat raakt me telkens weer opnieuw. Bedrijfsartsen die je niet serieus nemen omdat jij klachten verbloemd of zelfs mijn therapeut die een andere benadering probeerde wilde overgaan op een harde les waaruit bleek dat ik mij misschien aanstel.

Hier ook voor een deel herkenbaar. Altijd al gevoeliger / anders geweest dan de rest, maar net zo hard door blijven gaan om maar geen aansteller (of zwak) genoemd te worden. Als ik terugkijk zie ik vanaf mijn tienertijd al steeds meer momenten van overprikkeling, vermoeidheid, ziek worden tijdens vakanties. Het voelde altijd oneerlijk dat ik daar last van had, terwijl het merendeel van mijn omgeving alles met gemak aankon.
Fijn om hier herkenning te lezen en tegelijk ook wel droevig dat we hier allemaal terecht zijn gekomen.

Dag allemaal,

Een 'feest' van herkenning: toen ik vroeger in de schoolbanken zat en één avond in de week naar de repetitie van de muziekvereniging ging, op vrijdagvond tot diep in de nacht ging stappen en op zaterdag werkte, vond ik het wel genoeg. Soms had ik meer sociale activiteiten, maar daar had ik naast alle verplichtingen mijn handen vol. Ik snapte niet dat de meeste anderen hun agenda helemaal vol plande. Nu weet ik beter.

@ Blue, wat is het 'het' dan wat we nu weten? Want om eerlijk te zijn zie ik nog steeds niet echt een voor de hand liggende manier van wonen en werken in NL voor mezelf voor me als hooggevoelig persoon...

Hoe zie jij het voor je dat het anders kan en mag?

Hoi Ax,

Ik schrik wat ik allemaal lees nu wat heb je al die jaren veel over je heen gehad. Mensen hebben helaas wel gauw hun mening klaar. Zonder aan de persoon te vragen, hoe gaat het nu echt met jou.

Heb hier gelukkig nooit last van gehad. Bij mij was het altijd het tegenovergestelde van jou en nog enkele lotgenoten. Maar sinds mijn burn-out heb ik hier tot de dag van vandaag wel veel last van. Krijg dagelijks te horen, je moet mee dit je moet meer dat en ga zo maar door. Probeer steeds uit te leggen dat ik snel prikkels bij een drukte of dat mijn lichaam snel op en moe is bij kleine inspanning. Sta me dagelijks te verdedigen tegen mensen die mij dierbaar zijn.

Op dit moment word er wel meer gekeken waar je probleem geestelijk zit. Vroeger werd veel stoornissen afgedaan met een pilletje. Daarom zitten veel mensen nu aan de antidepressiva.

Hoop dat je nu met de juiste therapie krijgt en je weer volwaardig voelt in de maatschappij. Want dat verdien je zeker.

Succes en sterkte

Groet Aswin

@Yule, dat het oké is om een ander tempo en andere behoeften te hebben dan de gemiddelde mens. Dat een gevoelig zenuwstelsel een andere aanpak nodig heeft. En eerlijk, ik denk dat heel heel veel mensen hiermee worstelen in onze maatschappij. Alles moet snel, constant aan staan, hoge verwachtingen. Het is oké om daar niet aan mee te kunnen en willen doen. Hoe dat er in de praktijk uit gaat zien? Ik weet het ook nog niet. Zelf ben ik ook hoogsensitief en weet ik heel goed dat het tempo dat ik altijd aan probeerde te houden voor mij niet werkt. En dit accepteren en begrijpen hoe ons zenuwstelsel werkt, geeft mij persoonlijk al een stukje rust. Ondanks dat ook voor mij nog ontelbaar veel vraagtekens zijn over de toekomst.

Maar dat het ingewikkeld is, dat hoeft denk ik niet te betekenen dat het onmogelijk is! Heb jij altijd geweten dat je hoogsensitief was Yule? Of heb je dat door je bo ontdekt?

@Blue @Yule ik denk dat hoogsensitiviteit (ik ben het zelf ook) versterkt wordt doordat je van jongs af aan hebt geleerd alert te zijn op signalen - en dus wederom te maken heeft met "uit balans zijn". Er zijn steeds meer onderzoeken waaruit blijkt dat je als baby al iets kan hebben meegemaakt (of stress hebben gevoeld) waardoor je zenuwstelsel al heeft opgeslagen dat "te veel zijn = afwijzing" (of een andere overtuiging). En dus ben je al als klein kindje vigilanter dan je leeftijdsgenoten: altijd aan het peilen of de sfeer goed is, en je aanpassen wanneer je dreigt te veel te zijn. Pleasen is een stress respons (fight, flight, freeze en fawn - waarbij fawning pleasen is).
Daardoor ben je dus heel erg extern gefocust, op anderen, en ligt je gevoel van veiligheid daar ook ipv in jezelf. En dus sta je al van jongs af aan meer aan en is je zenuwstelsel al uit balans.
Veel mensen denken ook dat ze hoogsensitief zijn terwijl ze in werkelijkheid volledig uit balans zijn. En tegelijk komt ook de combinatie vaak voor.

Wat onwijs goed dat je dit weer deelt Ax, altijd fijn om te weten dat je niet de enige bent. Het is heel herkenbaar. Waar het scheef ging bij mij weet ik nog niet helemaal. Wat ik wel weet is dat er niet altijd een wetenschappelijke verklaring is voor hetgeen je voelt. Verklaren waarom ik dieren aantrek die zich niet goed voelen, een nare energie buiten voelen of juist mooie energie is voor mij niet te verklaren in theorie. Ik weet dat het bij me hoort en nu pas snap dat ik nooit bestemd ben geweest voor het pad wat ik tot nu toe heb bewandeld. Er komen ook steeds meer mensen op mijn pad die hetzelfde hebben meegemaakt. Gelukkig de helft jonger dan ik, zo goed dat deze zelfkennis steeds vroeger komt. Ik gun het iedereen zo om je unieke zelf te vinden en te durven te zijn en te voelen. Veel kracht en liefs voor je!

Het is zo jammer dat in onze maatschappij emoties worden "afgestraft". Emotionele mensen worden veel minder geaccepteerd, terwijl het juist veel gezonder is om met je eigen emoties in contact te zijn. Van een baby verwachten we ook niet dat ie stopt met huilen omdat ie zwak is, maar ergens gaandeweg verandert dat en leren we onze eigen emoties en eigen signalen van het lichaam wegdrukken. En daarmee komen we op latere leeftijd vast te zitten met fysieke en psychische klachten...

Niet doen wat je grens over is

Een Lange periode rust nemen en echt niks doen alleen dan gaat je zenuwstelstel herstellen

Welke vormen van therapie heb je de afgelopen 2 jaar al gehad?

Ik kan mij hier in vinden. Ik slaap zelfs bijna niet alleen maar door aanstaande gepieker. Ik lijk gek te worden, donkere gedachten. Ik neem oxazepam om te slapen en doe er maar paar uurtjes mee.

Ik kan mij hier in vinden. Ik slaap zelfs bijna niet alleen maar door aanstaande gepieker. Ik lijk gek te worden, donkere gedachten. Ik neem oxazepam om te slapen en doe er maar paar uurtjes mee.

Ik heb beeldende therapie gedaan dit hielp niet want m’n hoofd was zo vol kip/ei verhaal waar moet ik mee beginnen? Lichaamgerichte ook dit deed weinig ik heb de energie gewoon niet en werd ook totaal niet rustig. Ademhaling therapie gedaan dit deed ook niet het gewenste resultaat ik heb Nei therapie gedaan hierbij merkte ik wel verschil, veel opruimen wat op z’n plek kwam maar het is zo belachelijk duur ook allemaal. Ik probeer nu soms te wandelen maar doe dit liever allemaal niet alleen ik ben mijn zelfvertrouwen kwijt en de twee weken voor mijn menstruatie is helemaal hel.

Wat naar om te lezen, dat lijkt me echt een hele vervelende en uitputtende klacht.

Wat mij zelf heeft geholpen, is om het niet alleen te blijven dragen. Bijvoorbeeld door erover te praten met iemand die veilig voelt, zoals een huisarts, POH of therapeut. Maar ook gewoon iemand in je omgeving die echt kan luisteren.

Ik herken ook dat piekeren heel erg in je hoofd kan blijven rondgaan. Wat mij toen hielp, was dingen opschrijven. Dan werd het iets minder een eindeloze cirkel in mijn hoofd en kreeg ik er iets meer grip op.

Daarnaast heb ik zelf baat gehad bij psychodynamische fysiotherapie. Dat is natuurlijk voor iedereen anders, maar voor mij hielp het om meer uit mijn hoofd en weer wat in mijn lichaam te komen.

Misschien kun je ook eens rondkijken op dit forum, er staan best veel ervaringen en tips van anderen over piekeren en onrust. Soms kan dat al wat houvast geven.

In ieder geval: je hoeft dit echt niet alleen te dragen!

Therapie heeft alleen maar zin op het moment dat je weer wat energie hebt om daadwerkelijk belastbaar genoeg te zijn voor de therapie. Heb je hier nog geen energie voor dan zal de therapie helaas in plaats van goed doen alleen maar verder leegtrekken en zorgen dat je nog meer gaat pieken en nog meer angst krijgt.

Ik ben het eens met het advies hierboven probeer eens de or methode. Je kan beginnen door deze super extreem te doen dus bijvoorbeeld nadat je elke 2 uur uit bed bent geweest ga je een uur lang op bed liggen. Vaak na ongeveer 2 maanden merk je dan ineens dat je een stuk meer energie hebt en dan kun je zeggen oké na 2 uur ga ik bijvoorbeeld nog maar 55 minuten op bed en dan langzaam afbouwen.

Het is belangrijk om eerst weer energie te hebben en belastbaar te zijn voordat je echt aan jezelf gaat werken.

Therapie heeft alleen maar zin op het moment dat je weer wat energie hebt om daadwerkelijk belastbaar genoeg te zijn voor de therapie. Heb je hier nog geen energie voor dan zal de therapie helaas in plaats van goed doen alleen maar verder leegtrekken en zorgen dat je nog meer gaat pieken en nog meer angst krijgt.

Ik ben het eens met het advies hierboven probeer eens de or methode. Je kan beginnen door deze super extreem te doen dus bijvoorbeeld nadat je elke 2 uur uit bed bent geweest ga je een uur lang op bed liggen. Vaak na ongeveer 2 maanden merk je dan ineens dat je een stuk meer energie hebt en dan kun je zeggen oké na 2 uur ga ik bijvoorbeeld nog maar 55 minuten op bed en dan langzaam afbouwen.

Het is belangrijk om eerst weer energie te hebben en belastbaar te zijn voordat je echt aan jezelf gaat werken.

Hoe lang zitten jullie er al allemaal in?

Het is echt nog de moeite waard om Mindbody therapie te volgen. Daar heb je nogal wat varianten in en ik kan je niet zeggen welke het beste is - maar een goede Mindbody therapeut kan je echt helpen met het reguleren van je zenuwstelsel.

En daarnaast blijf ik het zeggen, maar: ACT. Acceptatie is uiteindelijk de kern. Stoppen met vechten en toelaten zoals het is. En de OR methode kan helpen. Maar niks van dit alles is een quick fix, want dat bestaat niet.

Besef ook dat het toelaten van ongemak - de kern van Mindbody en ACT - echt heel erg naar is. En dat je waarschijnlijk eerst dieper daalt voor je verder komt. Maar juist dat toelaten van de pijn en emoties, met daarna weer focus op wat er wél kan, gaat je vooruit helpen.

Zijn er prikkels in je omgeving X? Werk je nog, woon je samen, vaak met anderen bezig, drukke woonomgeving, volg je de media? Dit soort dingen kunnen de oorzaak zijn van de cirkel van opgejaagd blijven. De meeste geven het op na 2 jaar, ondanks het echt nog kan verbeteren. Acceptatie en jezelf in alles op een gaan zetten zal je uiteindelijk verder helpen. Succes en beterschap!

Bij mij hielp het toen ik tegen mezelf zei: “dit zal de rest van mijn leven zo blijven”. En dat geloofde ik ook echt. Toen pas kwam ik in een echte acceptatie! En daarna ben ik langzaam opgeknapt.

Goed gezegd X, precies dat.

Dat helpt voor mij ook: "Er is geen uit dit bos. Ik zat er altijd in en zal er altijd in blijven." En veel met mezelf in gesprek. Al mijn emoties zich uit laten spreken en het uitschrijven. Tekeningen erbij waarin je jezelf verzorgd en geruststelt.

Momenteel wel ook weer in een dip. Dan geloof je toch weer even dat het gaat veranderen, en dat doet het dan ook, maar niet zo snel als je wilt dus dan vecht je weer tegen jezelf. En dat mag ook. Frustratie is heel legitiem. Die mag zich ook uitspreken.

Mooi gezegd/geschreven Ekster ♥️

En wat ik eerder schreef over praten/jezelf uiten. Dat hoeft niet zozeer met therapie. In de eerste periode van je burnout raad ik dit ook niet aan. Maar alles wat in je hoofd zit en waar je angstig en paniekerig of piekerig over bent met iemand delen (professional, familie, partner, vrienden). Uit je systeem en uit je hoofd.

Kamillethee, wanneer zou je het dan aanraden? Gemiddeld na hoeveel maanden?

Herkenbaar, het hoort er allemaal bij. Mocht je problemen hebben met inslapen dan kan je altijd aan de dokter vragen of hij/zij hier iets voor heeft. Bij mij heeft dat goed geholpen. Het is bij mij echt een heel stuk minder geworden sinds ik goed slaap. Ik heb er nog wel wat last van als ik teveel gedaan heb. De gedachte dat het er bij hoort en dat ik niet gek wordt heeft mij wel gerustgesteld. Ik probeer mij er niet al te druk om te maken want daarmee wordt het alleen maar erger.

Dank je wel voor de reactie.
Ik neem al oxazepam 10mg voor het slapen. Maar als ik wakker word en terug wil slapen krijg ik van die rare belevingen.
Vandaag maar 3u geslapen.
Ik ben echt op! Het is bijna een trauma geworden om te gaan slapen.
Had jij ook iets genomen om te slapen? Of ben je er zo door gegaan?

Ik slik ook iets om te slapen. Daarnaast slik ik ook magnesium voor het slapengaan. Tijdens het inslapen heb ik geen last meer van die voorbijgaande beelden, tenzij ik teveel prikkels heb gehad die dag of een net iets te drukke dag. Ik word wel altijd vroeg wakker, zo tussen 3 en 4. Dan slaap ik ook niet meer maar doezel een beetje, dan heb ik het nog wel. Vaak krijg ik dan ook een onrustig gevoel in mijn maag. Meestal ga ik er dan uit. Ik heb inmiddels geaccepteerd dat het er bij hoort en dat geeft meer rust, ook in mijn hoofd. Want door er hele dagen mee bezig te zijn wordt het niet beter. Als je meer rust krijgt dan wordt het vanzelf minder. Dat is mijn ervaring.

Oké, wel goed dat je ermee om kunt om zo weinig te slapen. Ik kan er niet zo goed tegen door die hersenmist en mega vermoeid! Dan nog zo weinig slaap, dat is om kapot te gaan. Zit een beetje in een traumatische toestand door deze situatie. Hoe laat ga je dan slapen? En wat neem jij om te slapen? Heb je dan miss nooit ergens in gedachte gehad dat deze rare bewustzijn achtige dromen door de medicatie komt? Want ik stel mij vaak de vraag omdat ik dat toch heel vreemd vind dat ik in 2 werelden zit ‘s nachts. Hoe lang neem jij die medicatie en hoe voel jij jou door de dag?
Voor iedereen is het anders maar ik hoor graag ervaringen zodat ik mij kan opkrikken.

Ik ga om 9 uur echt slapen. Ik slik Seroquel, nu ongeveer 10 weken. Dit neem ik een uur van te voren in zodat ik een beetje suffig ben als ik naar bed ga. Daarnaast neem ik ook magnesium, een uur voordat ik de Seroque in neem. Ik slaap zo'n 6 uur per nacht, soms iets meer. Het is nog niet de optimale hoeveelheid uren maar ik heb dan wel al een groot gedeelte van mijn slaap gehad. Ik ben in de ochtend wel suffig maar dit trekt voor de middag weg. Dat rare bewustzijn had ik al voordat ik met dit medicijn begon, het heeft daar dus niks mee te maken maar alles met een overbelast zenuwstelsel. Ik kon dit in het begin ook erg overanalyseren, maar daar ben ik mee gestopt. Ik werd namelijk gek van mezelf, dit zorgde er voor dat ik nog meer stress kreeg. Brainfog heb ik nog wel, de ene dag erger dan de andere dag. Ook dit schijnt er bij te horen.

Dank je wel voor de reactie!
Oké dus quatepine neem je, dat is al veel beter dan een benzo! Ik wil er graag vanaf. Hoeveel mg neem je voordat je gaat slapen? En heb je dan ook een gevoel dat die quatepine je overdag ook wat rustiger maakt in je hoofd door de dopamine? Of is de dosis te laag?
Want overdag ben ik echt heel onrustig en heeeel vermoeid, met negatieve gedachten hele dag door dat ik er niet uitkom en bang dat ik mentaal gek word, er kan niets meer bij in mijn hoofd.

Ik gebruik 12,5 mg. In deze lage dosering doet dit haast niets met de dopamine en serotonine maar werkt het voornamelijk als antihistaminicum ( maakt suf ). Voldoende en goede slaap, overdags rusten en ontspanning opzoeken hebben er bij mij voor gezorgd dat het rustiger werd in mijn hoofd. En door te accepteren dat het er bij hoort. Het is niet zo dat ik helemaal geen gedachten meer heb maar ik besteed daar geen tot weinig aandacht aan. Ik neem ze wel waar, maar ga er niet meer op in en laat ze voorbij gaan. Dat heeft wel even geduurd voordat dat echt lukte hoor. Maar tenslotte is iets net zo groot als de aandacht die je het geeft.

Oké dank je wel voor de informatie.
Ja bij mij zit een oververmoeidheid die niet over gaat. Depressie en verwardheid. Dus voor mij is het echt overleven. Elke prikkel is te veel. Ontspanning zoek ik in alles wat ik kan. Maar er heerst veel angst omdat mijn gedachten aanhouden en donker zijn. Het is alsof ik in een droom zit, totaal afwezig.
Rusten doe ik maar dan zit ik in een angst en heb totaal geen filter met die hersenmist, dus blijf ik in beweging zodat die gedachten mij niet kunnen meesleuren.
Het is mij wat.
Groetjes

Hoi Nicky,

Deze klachten komen mij zeker bekend voor. In de eerste fase had ik het ook het ergste. Op de borst had ik ook regelmatig steken of dat het drukkend voelde. Ook last van de buik / maag. Ik zit nu in maand 8 en de pijn in de armen is weg , pijnen rond de borststreek heb ik soms nog. De benen vandaag toevallig, maar dat is ook wat rustiger. De duizeligheid / licht gevoel in mijn hoofd heb ik nog wel. Maar ook dat is niet elke dag meer zo heftig.

Je kan altijd even een check bij de huisarts laten doen. Ik ben natuurlijk geen dokter, maar ik herken je klachten zeker. Ik werd er ook heel onzeker van en heb talloze paniekaanvallen gehad. Maar het wordt beter , heb geduld want het is een lange weg.

Bedankt voor je antwoord! Ik ga sws van de week ff een check laten doen bij de huisarts, heb ook gesprek weer met praktijkondersteuner!
En geduld is een schone zaak maar zoals gezegd tis een lange weg

Grt

Hoi Nicky,

Ook ik had in het begin veel last van de klachten die jij omschrijft. Ik had heel erg druk op de borst, daar ook een soort krampachtige spierpijn & steken. Daarnaast ben ik maandenlang kotsmisselijk geweest. Dit kwam allemaal door de hoge hoeveelheid spanning in mijn lichaam, en is gedurende de tijd verliep steeds meer afgenomen.
Misselijk ben ik nooit meer, alleen soms heb ik nog last van druk op de borst/onrust als ik me teveel heb ingespannen en/of drukgemaakt om iets.
Goed dat je het laat checken bij de huisarts maar ik zou me niet al te druk maken, al dit soort rare symptomen horen er helaas bij.
Sterkte :)

Super herkenbaar Nicky! Mocht je nog een goed boek willen met tips per fase, koop de burn out reset

Hoi Lies,

Ik herken zo zeer pijn of niet kunnen draaien maar wel het ‘vast’ zitten. Alsof het volledig op slot zit van spanning. Met name bekken, heupen en benen. Ik ben bij de haptotherapeut uitgekomen en die heeft mij daar ontzettend bij geholpen. Wanneer ik weer even een iets mindere periode heb voel ik dat daar weer spanning op bouwt maar dat herken ik ondertussen en lukt me zelf om weer te laten ontspannen. Wie weet ook iets voor jou?

Sterkte!

Groet Mirjam

Healing back Pain, Dr Sarno

Heel herkenbaar!

Sterkte!

Hier hetzelfde probleem, komt allemaal door chronisch hoge spierspanning en ook veel zitten en liggen om te rusten.

Ik probeer regelmatig tussendoor even wat spanning van me af te schudden door licht op en neer te springen, schudden met je lichaam, lichte mobiliteitsbewegingen, etc.

Maar heb vooral als ik uit bed kom elke ochtend het gevoel alsof ik door 3 vrachtwagens ben overreden ofzo… 😕

Hoi Lies,

Dit is herkenbaar voor mij. Ik kreeg dit toen ik een maand of zes in de BO zat. Helaas nog steeds veel last van deze klachten (ik zit nu bijna 1,5 jaar in een BO). Het is een vervelende klacht en bij mij heeft het idd met spierspanning te maken. Ik probeer wel op mijn houding te letten, spieren zoveel mogelijk te ontspannen en af en toe yoga te doen.

Veel sterkte ,

Goed bezig, Jsp :) Fijn om te horen dat je stapjes zet!

Merci Ax hoe is het bij jou?

Groetjes,

Fijn om te horen Jsp!

Super Jsp!

@Jsp helaas niet goed. Combinatie van mijn angstige hechting, ontregeld zenuwstelsel, een jaar in hypervigilantie en een relatiebreuk na 9 jaar relatie is niet boffen, om het maar extreem zacht te noemen. Merk dat de grootste problematiek echt zit in dat ik me compleet waardeloos voel en een last naar iedereen - en ondertussen ben ik uitgeput (want burnout) en aan het rouwen (want ik ben mijn partner kwijt). Dus eerlijk gezegd is opstaan elke dag een bijna onmogelijke opgave en als 29-jarige vrouw kijk ik ook verschrikkelijk op tegen het vrijgezelle leven, terwijl ik nog ziek ben, en volledig aan de zijlijn moet toekijken hoe mijn naasten het leven leiden dat ik ook wil. De angsten zijn ook erger dan ooit.

Helaas wederom geen heel leuke update dus. Absurd hoe je de theorie allemaal zo goed kunt begrijpen en onderbouwen, en dan in de praktijk door omstandigheden zo keihard onderuit kunt gaan...

Hey Ax, wat naar om te horen dat je je zo rot voelt. Zelf heb ik ook hele moeilijke momenten gekend waar in ik zo laag zat dat het bijna onmenselijk voelde hoeveel ik leed. En vaak momenten gekend waar ik dacht dat mijn omstandigheden of persoonlijkheid ervoor zou zorgen dat ik nooit zou herstellen. Maar eigenlijk is alles al goed, los van hoe fucked je omstandigheden kunnen zijn. Alleen je moet leren loslaten om dat in te zien. Wat lastig is omdat in de westerse wereld bijna iedereen word aangeleerd vanaf jong om het omgekeerde te doen haha.

Jsp, Bedankt voor je berichten. Zo behulpzaam en ondersteunend, het perspectief vanaf iets verder in het proces!

Ax, lieverd, hou vol... Je bent de moeite waard, ook nu, alleen kan je dat even niet zien omdat je brein is gekidnapt door oude mechanismen. En je bent nog jong, echt! Gun jezelf tijd...

Goed om te horen Jsp! Hoe lang ben jij al onderweg?

Hoi JSP.,

Wat fijn te lezen. Je bent goed bezig. Dit zijn de stapjes de goede richting op. Krijg je jouw therapie niet vergoed van de zorgverzekering?
Wat leuk Antwerpen. Even een andere omgeving. Doe je goed,

Veel sterkte

@Ax , wat een hele nare periode in je leven.
Ontzettend moeilijk voor je.
Vergeet alleen één ding niet: ieder mens is waardevol om te leven. Ook jij.
Ik hoop heel erg voor je dat je weer een partner mag krijgen die jou lief heeft zoals je bent.
En dat je zenuwgestel weer stabiel mag worden.

Bedankt ook voor jullie lieve reacties, @Jsp @Yule @Jacoba bedankt voor jullie lieve reacties! Met je verstand kun je weten dat je ertoe doet, maar dat zenuwstelsel moet ook nog meegaan in dat geloof, hè? Dat maakt dit hele proces ook zo ingewikkeld. Dat je je zenuwstelsel alleen kunt overtuigen door in de praktijk werkelijk te voelen dat je veilig bent, ook al schreeuwt het moord en brand. Of schreeuwt het dat je waardeloos bent :')

This too shall pass....

Hou vol allemaal !!! Het komt goed... ECHT

Jullie ook allemaal!✨

Sterkte!
Hier helaas ook een flinke terugval, voelt echt zoals in het begin van mijn burn-out. Erg verdrietig, snel geirriteerd, angstig, moe en mezelf weer kwijt!
Liefs ❤️

Jullie ook allemaal, hou vol!!

Hier ook een flinke terugval na een lange tijd niet gehad te hebben:( ook emotioneel angstig slecht slapen onrustig bah bah. Sterkte allenaal!

💘💘
Ik vind het nu ook extra moeilijk worden nu het zo lekker weer wordt & iedereen om me heen allemaal leuke dingen doet samen. Dit weekend weer een zonnige paasbrunch met familie moeten overslaan en dan heb ik ineens zo de pest erin!! Laat het nu maar eens over zijn …
Veel sterkte allemaal & het is toch een fijn gevoel dat er met mij zoveel van jullie hetzelfde meemaken (ookal wens je het niemand toe..)

💘💘
Ik vind het nu ook extra moeilijk worden nu het zo lekker weer wordt & iedereen om me heen allemaal leuke dingen doet samen. Dit weekend weer een zonnige paasbrunch met familie moeten overslaan en dan heb ik ineens zo de pest erin!! Laat het nu maar eens over zijn …
Veel sterkte allemaal & het is toch een fijn gevoel dat er met mij zoveel van jullie hetzelfde meemaken (ookal wens je het niemand toe..)

Hi E,

Probeer vooral te denken in wat wel kan, met de huidige weersvoorspellingen vind ik het erg prettig om ergens rustig op een bankje in de natuur te gaan zitten, of ergens aan het water rustig op een handdoekje liggen, ergens waar weinig prikkels zijn.

Het de hele winter grotendeels alleen binnen zitten terwijl je geen tv kan kijken enzo vind ik juist de meest slopende en deprimerende periode….

Wat een lief berichtje. Dankjewel voor de steun.
Jij en de andere ook veel sterkte gewenst,
Liefs

Ik zit ook precies nu in 7 maanden burn out en dezelfde klachten dus ook met name last van overprikkeling en spierspanning in nek. Ook cognitief/mentaal ben ik wel ok. Ik heb wel nog dat ik moeite heb met slapen ook. Ik slik nu sinds 6 weken AD escitalopram 5mg opgehouwd met druppels van 1mg. Dat zou ik sowieso aanraden. Heb wel een maand bijwerkingen gehad maar met name in eerst week de sterkste bijwerkingen zoals stijve kaken en druk op mijn hoofd. Dat trok wel weg daarna maar wel soort zwaar hoofd had ik een tijdje. Heb wel t idee dat het met rustiger maakt en echt wel even uit die fight and flight modus haalde. Ik nam ook wel heel veel rust om geen overprikkeling te ervaren. Bij mij speelt wel ook het slechte slapen soms nog een rol waardoor ik dan weer overprikkeling (aan-stand) voelde maar overall maakt t me wel wat rustiger en bijv angst/paniekklachten ook niet meer. Heb wel nog steeds als ik teveel doe (wat niet veel is eigenlijk) dat ik overprikkeling ervaar en ook pijn aan nek, dat is helaas niet weggegaan. Dus ja het helpt maar het lost het niet op tot dusver. Maar het geeft wel wat positieve draai aan mijn herstel maar eerst wel die bijwerkingperiode doorkomen. Ook verschilt het uiteraard per persoon :)

Thanks voor de reactie! En zou je zeggen dat jouw overprikkeling dan ook beter is dan 6 weken terug? Of zijn deze klachten nog hetzelfde gebleven. Ik twijfel een beetje of ‘het het waard is’. Ik heb ook al ‘goede’ dagen gekend waar ik weinig of geen last had, maar uiteraard ook wel heel slechte dagen. De laatste weken weer veel slechte dagen waardoor het lijkt dat ik niets opbouw ofzo… ik weet dat herstel niet lineair is maar voel toch echt geen vooruitgang momenteel. Met de zomer al in zicht zou ik tegen dan echt wel me beter willen voelen…
Overprikkeling is echt zo’n raar gevoel, is dat bij iedereen zo of uit zich dat anders? Wat helpt hier nog tegen?

Ja ik had echt flinke overprikkeling eerst waarbij ik echt moest liggen omdat ik zo duizelig was en dat is weg. Kwam ook door nog veel externe prikkels die ik had die maanden ervoor. Soms kan die duizeligheid beetje opspelen weer maar wel echt minder. Ik heb nog niet echt “goede” dagen voor mijn gevoel alleen omdat ik wel best die spierspanning blijf voelen en soort blok in mijn hoofd (check de site kakikhebeenburnout.nl, die heeft ook een artikel hierover geschreven). Maar wat bij mij met name hielp is beetje onrust minder dus en de ergste overprikkeling eruit. Het gaf me ook beetje toen ik t nam een stip op de horizon en het idee dat er weer vooruitgang kan komen in me herstel want ik had ook t idee dat ik heel erg vastliep. Maar uiteindelijk lost het je burn out niet op in mijn geval is het soms ook nog echt “slechtel dagen als ik heel slecht slaap. Bij mij is enige manier om geen overprikkeling te hebben om prikkels te vermijden en geen telefoon/scherms in tijdsloten etc maar soms wel lastig. Dus ja overprikkeling kost tijd denk ik ook en rust.

Ik zou escitalopram nemen. Heeft mij erg geholpen. Niet om overprikkeling te verminderen maar wel in de acceptatie ervan en rust erin vinden. Normaal kreeg ik stress als ik overprikkeling voelde, ook onbewust. Nu kan ik er veel makkelijker van een afstandje naar kijken en ontspannen en naar luisteren en handelen. Ad is geen wondermiddel maar alleen een kruk voor als je een gebroken been hebt. Het heelt je been niet maar maar het herstel wel makkelijker.

Gebruik trouwens 10 mg. Opbouw ging erg makkelijk voor mij

Was ook erg bang voor de bijwerkingen maar als ik eerder had geweten er zo goed op te reageren was ik echt al veel eerder begonnen. Was super skeptical en verzette me echt heftig er tegen, ook door de online verhalen maar het valt echt alles mee. Escitalopram staat sws bekend om weinig bijwerkingen. Ik had wat meer afwezigheid/staren, droge mond en vaker wakker worden snachts de eerste 2 weken maar dat was het. Eerste dag 5 mg en opbouw dag is even doorheen gaan. Maar als je dan gewoon een dagje op de bank plant en verder niets valt t alles mee. Je kan dan wat duizelig, zwaar en misselijk zijn.
In mijn geval echt niets vergeleken met de klachten die ik toen had.

Bedankt voor de reactie. Stelt me toch een beetje gerust. Ik ga het nog een weekje aanzien en er mss toch maar starten…

Hoi anoniem,

Ik herken het heel erg jouw klachten, dit heb ik helaas ook ervaren. Maar het komt echt goed ook al voelt het niet zo op het moment, had die angst ook heel erg ga ik ooit weer kunn en lezen/tv en muziek weer kunnen verdragen. Maar heb Vertrowuen erin dat het goed komt, ik zelf heb er ook echt een tijdje last van gehad.
Denk 2jaar zoiets was vreselijk uiteindelijk komt echt goed.
Sterkte idd geval en we komen er wel allemaal.

Liefs Esmiranda

Long Covid? Bij een burn out moet je na het nemen van maatregelen wel vooruitzicht hebben

Het kan helaas lang duren. Zelf nu met 2.5 jaar dat de overprikkeling soms iets minder is. Als ik slecht slaap is het alsnog waardeloos

Jeetje wat een vervelende situatie maar goed dat je erachter bent dat functie A een rol heeft gespeeld in je uitval. Het is normaal gesproken volgens mij de bedoeling dat je werkgever je laat re-integreren op je eigen functie. Maar dat betekent niet dat je zomaar volledig in terug moet gaan als dat dus totaal niet bijdraagt voor je herstel.

Het allerbelangrijkste op dit moment is dat je werk PASSEND is van wat jij op dit moment aankunt. Je hebt de al een belangrijke stap genomen door aan te geven dat functie A op dit moment niet goed aanvoelt. Een belangrijke volgende stap is je bedrijfsarts hierin mee te nemen. Hij / Zij kijkt wat er medisch verantwoord is en kan aangegeven of de functie/ of delen daarvan wel of niet passend is. Als dat niet zo is dat moet je werkgever kijken of ze andere taken of aangepast werk hebben binnen het bedrijf.

Als je het gevoel hebt dat er niet goed naar je geluisterd wordt, kun je altijd opnieuw het gesprek aangaan met de bedrijfsarts of eventueel een second opinion aanvragen. Jammer dat er niet wordt meegedacht maar daar zullen we financiële / capaciteits redenen achterzitten. Ben je überhaupt al begonnen met re-intergeren?

Hoi Lotte,

Snap gooit wat je bedoeld en weet dat je in een lastige situatie zit. Je werkgever heeft hierin veel macht en rechten.

Ik zou als ik jou was ander werk gaan zoeken omdat je werkgever niet goed naar jou luistert. Je bent niet voor niets in een burn-out terecht gekomen.
Nu moet je voor jezelf kiezen en op zoek gaan naar een werkgever die jou wel serieus neemt en dat je weer plezier krijgt in je werk.
Voor je het weet val je weer terug in een burn-out en dat moet je zeker niet willen en zien te voorkomen.
Luister goed naar je lichaam en ga niet meer over grenzen heen.

Succes 😉
Groet Aswin

Hi Lotte,

Allereerst kan ik je adviseren eens juridisch advies in te winnen. Heb je toevallig een module rechtsbijstand "werk&inkomen" aan staan? Zo niet dan kun je kiezen om die te nemen OF lid te worden van de vakbond. In beide gevallen als je hier nog geen lid van bent adviseer ik je wel na te vragen of je met deze casus dan nog geholpen kan worden omdat het al speelt.

Als tweede heb je het over ergens anders reïntegreren. Als het goed is loop je op dit moment bij de bedrijfsarts of arbo arts. Hier kun je de situatie ook bespreken. Vaak hebben ze wel de pet op van de werkgever maar zij zijn verplicht ook jouw belangen te verdedigen. Anders kun je zoals S al aangaf inderdaad een second opinion aanvragen. Mocht de reïntegratie echt geen kans van slagen hebben op deze manier dan kun je bij de bedrijfsarts (of arbo) aangeven richting "tweede spoor" te willen. Dat is in principe een traject wat normaal in gang wordt gezet in het 2e ziektejaar, om te reïntegreren bij een andere werkgever.

Veel succes,

Natuurlijk heb je rechten Lotte! Een werkgever beslist niet voor jou wat passend werk is, dat doe je in overleg met de arboarts. Deze geeft hierin (slechts) advies. Ook de arbo is verantwoordelijk om jouw herstel niet te belemmerd of te verergeren.
De manager vergeet even dat ook zij in dienst is van de werkgever. Ze heeft kennelijk ook niet veel kennis in huis om je goed te begeleiden. Werkgevers zijn verplicht om een goede en veilige werkomgeving te bieden en moeten alle mogelijkheden bekijken om jou te helpen passend werk te gaan doen dat jouw herstel niet belemmerd. Dit betekent ook een baantje voor je creëeren als dit nodig is.
De werkgever kan sancties of boetes krijgen als blijkt dat ze zich niet voldoende hebben ingespannen om je op een goede manier te laten reïntegreren.

Bewaar je rust, zij zijn altijd aan zet om je te helpen. Het is jouw gezondheid en ziek is ziek, ze kunnen wel zoveel willen. Sterkte!

Je moet die belastbaarheid opbouwen. Heel normaal dat je nu moe bent na 2 uur 1 op 1 iets doen. Kijk of je dat rustig kan uitbreiden. Misschien zelfs beginnen met reintegratie 2 x 2 uur in de week om zo je belastbaarheid op te bouwen. Waarom ik dit zeg is omdat je echt alles moet opbouwen na een burnout. Reintegratie is vaak een makkelijke manier om dit te doen zolang je het met kleine stapjes kan doen

Ik ken het allemaal! Ik ga je echt een heel goede tip geven. Ga checken op you tube. Daniël Release.
Hij heeft heel goede video’s en legt je goed uit wat je kan doen. Het gaat je zeker helpen!

Thanks! Ik zie alleen niet iets op youtube van “daniel release” of waar moet ik op zoeken?

Oké, sorry. Het is release CFS , die gast heet Daniel van loosbroek

Ik ervaar dit nu ook, continue een hoge hartslag. Bij elke kleine vorm van inspanning. Heb jij dit ook? Bij staan etc etc? Je bent niet alleen!!

Ja de laatste dagen is het vooral de ochtend. Hiervoor weer de hele dag. Merk ook dat ik inwendig tril, aan het beven ben. Heb een week bij mijn ouders geslapen, daar sliep ik wel door de veiligheid van mn ouders denk ik. Nu weer thuis bij vrouw en kind en afgelopen nacht weer wakker. M’n ouders zijn nu op vakantie dus toch maar even thuis. Ga zelf over 3 weken ook op vakantie.. twijfel om het door te laten gaan

Hoi Tim,
Wat naar (en herkenbaar!!) dat je weer een grotere terugval hebt. Wat mij tijdens zo'n periode soms helpt is te bedenken dat het herstel van de voorgaande jaren niet weg is, omdat je je nu zo voelt. Verder heb ik naast de gebruikelijke tips die je zelf zo te lezen al toepast - stapje terug, veel rust nemen, afspraken waar nodig afzeggen, goed voor jezelf blijven zorgen of hulp vragen - niet meer tips.
Wens je sterkte, wees mild voor jezelf en hier kom je ook weer doorheen.

Hi Tim,

Heel erg herkenbaar helaas. Ik vind die eeuwige onrust echt het ergste wat er is & ben ook elke keer doodsbang dat ik weer terug bij af ben als het weer terugkeert.

Als ik echt niet meer weet waar ik het zoeken moet qua onrust doe ik het volgende:
Met mn hand op mn borstkas (voor gevoel van veiligheid aan mn zenuwstelsel) heel langzaam rondjes wandelen in de woonkamer. Dan loop ik de onrust er een beetje uit zonder extra prikkels van buiten te hoeven verwerken. Het kan ook helpen om op de grond te liggen met je benen omhoog tegen de muur aan, maar ik merk zelf dat licht bewegen het beste helpt tegen de onrust.
Soms zet ik verdrietige muziek op en probeer ik zo veel mogelijk te huilen, dan is dat er ook maar uit.

Verder is mijn aanpak inderdaad ook alles wat jij al doet en proberen niet te depri te worden. Ik kom net uit een 3-weken durende hele intense terugval en nu achteraf kan ik zeggen dat Anoniem hierboven gelijk heeft en de progressie van de afgelopen tijd niet ineens weg is.

Dank voor jullie reacties en tips. Vorig jaar met m’n terugval was ik nog totaal uitgeput. Ik heb al een paar maanden m’n energie terug en die is er nog steeds wel. Vooral het niet slapen hakt erin, ook mentaal. Dus geloof wel dat de progressie niet weg is maar als je er zo midden in zit is dat lastig geloof en voelt t alsof je weer overnieuw moet beginnen.

Doe je niet nog gewoon te veel? Als je nog middagdutjes nodig hebt omdat je te moe bent terwijl je wel al werkt dan zit je gewoon echt boven je grens qua belastbaarheid

Eens met Anoniem! Je lichaam vraagt om meer rust. Luisteren! Dingen op je tandvlees doen terwijl je nog aan het herstellen bent is een gratis ticket terug naar burn-out land.

Hoi anoniem, Oe als je inderdaad nog zo moe bent en aangeeft dat je op je tandvlees moet lopen: zou ik even een stapje terug doen! Uurtje minder werken?

Haha heel herkenbaar!! Ik ben vaak helemaal verfrommeld na een middagdutje en heb uiteindelijk maar geaccepteerd dat ik dan misschien mijn 'echte' vermoeidheid beter voel. Ik zet nu vaak een yoga nidra oefening aan via een app (down dog, 15 min nidra en 15 min muziekje daarna nog) en dan ben ik iets meer in een soort slaap-waak toestand en word dan minder brak wakker. Ik werk nu weer 3,5 dag, en probeer op vrije middagen dat half uurtje liggen er wel in te houden. Als ik het niet doe, brand ik mezelf op. Hopelijk heb je hier wat aan!

Met middag dutjes doen is niks mis mee.
Het is zelfs goed ff toegeven aan de moeheid
Het is wel de bedoeling dat je er van opknapt.
Als dit anders is komt dat door je BO.
Dan is je zenuwgestel nog ontregeld

Bij mij hielp het niet en kreeg ik er een stijve nek van. Ik heb zelfde klachten als jij en bij mij helpt met name rust, slaap en prikkelarm leven om minder overprikkeling te ervaren.

Oei ik heb al een stijve nek 😬

Bij mij hielp het niet en kreeg ik er een stijve nek van. Ik heb zelfde klachten als jij en bij mij helpt met name rust, slaap en prikkelarm leven om minder overprikkeling te ervaren.

Misschien verschilt het wel per persoon! Ben benieuwd!

K vond het erg fijn! Deed het 1 keer per week en had altijd de dag erna een redelijke dag!

Hoe was het Jes? Ben benieuwd

Was wel ok, momenteel voel ik nog geen verschil (goed of slecht), we zullen zien of er morgen iets merkbaar is… 🙂

Goed opgestaan, stijve nek verdwenen en gisteren ook nog een goede dag gehad. Terug wel wat fysieke klachten sinds deze namiddag… maar vooral overprikkeling en hoge ademhaling. Duizeligheid en stijve nek zijn nu niet meer aanwezig… ik ga nog eens een keertje teruggaan

Wellicht helpt de accupuntuur dan wel? Dat zou fijn zijn. Maar heb je onbewust iets wat teveel gedaan waardoor je in namiddag overprikkeling en hoge ademhaling hebt? Ik heb trouwens precies zelfde klachtenbeeld en schommel ook enorm met overprikkeling, stijve nek en hoge ademhaling. Denk uiteindelijk allemaal spanningsgerelateerd..

Heb het echt rustig aan gedaan vandaag (boodschappen,kleine wandeling, aan de schoolpoort gaan staan) maar misschien wat teveel gelezen en op mijn gsm gezeten… moeilijk om een evenwicht te vinden.

Dit is tinnitus en gebeurt vaker bij overprikkeling

Hier ben ik ook erg benieuwd naar! Ik heb een vakantie gepland staan met vriendinnen over 2 maanden (natuurlijk gepland en betaald een paar maanden terug toen ik dacht dat dit allemaal allaaaangggg over zou zijn ;)) maar begin me steeds sterker af te vragen of ik die niet gewoon lekker moet afzeggen. Benieuwd naar mensen hun ervaring!

Ik had twee vakanties geboekt . De eerste was een drama. Ik was zo gespannen dat ik last minute heb moeten afzeggen en dat ik er kleine terugval van kreeg. Bij de tweede was ik al een tijd bezig met reintegreren en kon ik gewoon gaan. Maar ook daar moest ik echt goed op mijn grenzen letten en was er ik erna wat extra vermoeid

Hoi!
Ik ben afgelopen zomer met familie mee geweest (ik hoefde zelf niet te rijden en kon bij hun mee-eten enz.), maar ondanks goed plannen, grenzen aangeven en proberen rustig aan te doen viel het me echt niet mee. Meerdere dagen op bed gelegen met overprikkeling en/of migraine. Op de dagen dat ik iets mee wilde doen ging dat met moeite. Ik kijk er dus niet per se met heel veel plezier op terug, vond het erg intensief. Nadien ook terugval thuis en echt een tijd bij moeten komen van alles.

Denk wel dat het van veel factoren afhankelijk is. Met wie ga je? Moet je lang reizen? Hoe lang ga je op vakantie? En los daarvan: hoe ver ben je in je herstel? Wat lukt thuis wel of niet?
Een jaar eerder ging ik een weekendje weg met iemand. Was hetzelfde verhaal. Ook teveel over grenzen gegaan en daarna terugval. Ook op het weekend kijk ik met gemengde gevoelens terug. Het er even uit zijn was niet zo ontspannen en fijn als ik had gehoopt. Voor nu plan ik nog even geen vakanties, ik hoop er weer van te kunnen genieten als ik wat meer hersteld ben.

Maar nogmaals, dit is mijn verhaal en ervaring. Er zijn hier genoeg mensen die het waarschijnlijk anders ervaren.
Succes met je overwegingen!

Hoi,

Afgelopen zomer zijn we met z'n tweeën naar Frankrijk geweest. Onze volwassen kinderen zijn nagekomen en hebben zelf gereden, ik niet. We hadden een groot huis met voldoende kamers en een zwembad in een zeer rustige omgeving. Onze (klein)kinderen konden zich er prima vermaken.

Iedere dag heb ik meerdere keren mijn rust gepakt en mezelf volledig afgezonderd van de rest. Ik hoefde helemaal niets te doen en dat was maar goed ook, want met een groepje van een man of tien is toch vermoeiend. Wanneer ik er behoefte aan had, kon ik sprikkelvrij uitrusten. Wanneer je een gezin hebt met kinderen in de leeftijd tot 18 jaar of in een drukkere omgeving lijkt me dat niet te doen. Dan lijkt me op vakantie gaan zeer vermoeiend.

Na een maand zijn we nog een keer een week weggeweest, maar dan zonder ons gezin. Dat was ook fijn, maar wederom heb ik weinig hoeven te doen.

Ik heb ervan genoten, maar wat is wijsheid?

Goed om jullie ervaringen te lezen! Fijn dat je toch op zo’n manier een vakantie met je familie hebt kunnen doorbrengen Wieneke.
& Anoniem; eigenlijk omschrijven jullie waar ik bang voor ben. Ik ben vorige week een weekendje met mijn vriend weggeweest. Hij werd 30 en dit was mijn cadeau aan hem. Was in een rustige omgeving, met roomservice diners en heeeel rustig aan. Alsnog een gigantische terugval gekregen.
De aankomende vakantie is met 4 vriendinnen die alle maaltijden buiten de deur nuttigen, uit willen gaan en met scootertjes dagtrips over het eiland willen maken. Hele normale dingen, maar ik zou dan elke dag bij ons huis moeten blijven want ik kan niet een héle dag weg. Als ik jullie ervaringen zo lees denk ik dat het alleen maar een strijd zal gaan worden. Thuis kan ik al wel weer aardig wat maar sociaal contact zeker niet te lang.
Mijn grootste angst is dat ik daar arriveer met vier enthousiaste levenslustige meiden, helemaal uitgeput van 5 uur vliegen en al het vliegveld-gedoe, me dan realiseer dat ik absoluut niet had moeten gaan & dan daar 10 dagen moet blijven.
Dus ik denk dat ik het wel weet. Bedankt.

Mij hielp natuurhuisjes heel erg! Niet te ver van huis af voor als het toch niet gaat.

Hoi allen ,

Zelfde probleem hier , maar dit bericht heeft mij wel aan het denken gezet.

In mei staat er een week vakantie gepland naar Denemarken met een deel van de familie. Een week geleden zag ik dit wel zitten. Maar na een gesprek met de psycholoog gisteren ben ik aan het twijfelen of het wel een goed idee is.

Mijn burnout bereikte vorig jaar duizend kilometer van huis een piek. Ik heb toen echt een vreselijk vakantie gehad. Ik wist ook nog niet wat het was, ambulance is een keer in de nacht geweest omdat ik een paniekaanval had. Toen dacht ik lichamelijke wat ernstig te mankeren. Thuis kreeg ik de diagnose al vrij snel. Maar dit heeft een enorme deuk gegeven. Omdat ik toen met een vriendin was, die het overigens mijn gedrag niet trok (door onkunde uiteraar) durfde ik niet meer te zeggen ik ga naar huis. Ik heb mij enorm alleen en bang gevoeld.

Ook al ben ik echt al een heel stuk hersteld, ik ben nog wel kwetsbaar merk ik. Ik krijg nog zo nu en dan wel eens een paniekaanval. Ik heb het thuis aardig goed op de rit door een herkenbare en fijn omgeving, huis en ritme.

Nu kan ik inmiddels een uurtje in een restaurant, kleine stukjes lopen ( met lopen heb ik kort en lange afstanden moeite is ook een deel angst en hyperventilatie) en mijn paard verzorgen. Vooral dat laatste gaat steeds beter en is inmiddels ontspanning geworden. Maar andere vreemde omgevingen geven stress en spanning. Ook als ik er wel eens ben geweest en de weg ernaar toe kan dromen.

Toen kwam de realisatie als dat de max is, hoe wil ik dan ooit een week vol gaan houden? Het kwam er op neer dat als ik niks zou doen , dus geen uitjes , mijn ritme aanhouden , veel zitten en rusten het haalbaar is. Dit betekend wel dat ik de groep op hou en dat is vooral iets wat ik niet trek. Ik vind nee zeggen heel moeilijk, en ik weet ook al maken we afspraken dat er toch discussie ontstaat als ik nee zeg. Ik vind het een terugval niet waard eigenlijk. Maar ook wil ik mijn herstel niet doorbreken nu ik juist een beetje het gevoel heb de controle terug te hebben.

Mijn moeder heb ik al ingelicht, maar ik vind de reactie op mijn nee ik ga toch niet mee wel spannend. De psycholoog vind het juist enorm goed als ik nee zeg en voor mijzelf kies. Ik merkte bij mijn moeder al wel korte antwoorden. Ook aangegeven dat ik nee zeggen echt heel moeilijk vind maar mijn herstel prioriteit heeft.

Het is alleen wel last minute, al heb ik dit altijd aangegeven vanaf het boeken ik wil zelfs op het laatzte moment kunnen zeggen ik ga niet mee als ik mij niet goed genoeg voel.

Ik durf nu nog niet mijn vertrouwende en fijne omgeving uit. Ik denk dat een week te lang is en geen mogelijkheid om weer naar huis te kunnen als ik dat wil. Ook aangegeven dat bij een terugval niet alleen ik maar iedereen moet aanschouwen hoe ik paniek aanvallen door moet. En dat wil ik ook niet. En ik moet simpelweg voor mijzelf kiezen. Dit heb ik jaren niet gedaan.

Vanmorgen voelde ik de onrust hierover enorm opkomen. Toen ik dacht wat wil ik eigenlijk? En mijn hele lijf eigenlijk zei nee , viel er echt een blok van mijn schouders.

Hoe gaan jullie om met de reacties op afzeggen van een vakantie?

Hoi Cecilia,

Ik ben in mijn 1 jaar van mijn burn-out op vakantie geweest en was voor mij een ware ramp. Ik ben altijd iemand die hield van zo’n, zee en winkelen maar dat ging me niet goed af. Veel paniek aanvallen, overtollig zweten en nog vele klachten meer.

Ik zit nu al wat langer in mijn burn-out en denk dat een vakantie af hangt waar ga je heen met wie ga je er heen, en wat zijn je verwachtingen van jezelf en je omgeving. Denk als je met je partner en die jou klachten herkend en begrijpt dan kun je volgens mij best op vakantie maar wel op een plek waar je weinig prikkels hebt.

Maar ieder mens is anders en ervaart dingen anders.
Maar ik het wel zonde als je veel geld uitgeeft en er dan niet van kan genieten.

Succes met je keuze.

Aswin

@A,

Ik denk een goede keuze om niet mee te gaan, uit alles wat je typt klinkt het verlangen door om geen stap in Denemarken te hoeven zetten.

Qua reacties van anderen; daar moet je kortgezegd schijt aan hebben. Jammer als ze teleurgesteld zijn, maar jij bent niet verantwoordelijk voor hun gevoelens. Je moet voor jezelf kiezen & als je rustig uitlegt waarom het voor jou niet kan zullen mensen die om jou geven hier nooit negatief op reageren.
En als ze het niet begrijpen is dat jammer, maar ook niet iedereen hoeft het te begrijpen. Dat is dat people pleasen wat wij allemaal los moeten laten!
Succes.

Hoi allemaal,

Ik wilde iets delen over vakantie en weekendjes weg, omdat ik daar zelf best wisselende ervaringen mee heb.

Eigenlijk zijn veel momenten weg van huis lange tijd niet zo goed gegaan. Slecht slapen, snel overprikkeld en vaak pas tegen het einde een beetje landen… precies op het moment dat je weer naar huis moet.

Wat ik ook merkte, is dat mijn hoofd vaak meer wilde dan mijn lichaam aankon. Waardoor ik toch net iets te veel deed, met als gevolg dat mijn systeem weer over de grens ging. En soms voelde ik me op de vakantie bestemming gewoon niet zo veilig. Kortom allemaal niet zo handig!

Toch ben ik het wel blijven proberen, omdat ik bang was om mezelf anders te veel te gaan isoleren of steeds minder prikkels toe te laten. Alleen merkte ik ook dat ik daar soms een te hoge prijs voor betaalde. Bij mij komt de reactie ook vertraagd.

De laatste keer ging het voor het eerst anders. Ik heb het tempo echt heel laag gehouden, veel rustmomenten genomen, gewoon gelegen wanneer dat nodig was, en alleen gedaan wat ik aankon en waar ik zin in had haha!

Het was allemaal heel simpel, maar juist daardoor ook fijn. Geen grote verwachtingen, maar meer meegaan met wat er op dat moment wel kon.

Wat ik hieruit meeneem, is dat klein en simpel houden misschien wel precies is wat nu nodig is, ook al voelt dat soms als “te weinig”.

Ik ga trouwens ook niet naar drukke plekken of tropische temperaturen. Allemaal triggers die extra stress geven.

Ik herken mij zeker wel hierin, wel met andere klachten. Ik kom van extreme duizeligheid / niet in de vorm van draaien, maar een heel gek gevoel 24/7. En een hoge hartslag bij elke vorm van inspanning. Alleen maar liggend op de bank, niet meer durven te staan, bank voor de hartslag en dat gevoel. Naar nu weer wat meer kunnen etc etc. Er zijn dagen geweest dat de duizeligheid een beetje weg was, ik niet gefocust was op mijn hartslag. Sommige dagen is het ineens wel weer terug

Herkenbaar! Probeer activiteiten en naar buiten gaan heel langzaam op te bouwen en goed af te wisselen met thuis rusten. Dat is een eeuwig dilemma waarin ieder zn eigen weg en balans moet proberen te vinden. Niet van 0 naar 100 op goede dagen, maar een fijne haalbare routine blijven houden die je ook kan volhouden op slechte dagen.

Herkenbaar. En precies wat anoniem schrijft. Rustig opbouwen.
En als je je toch ineens weer heel beroerd voelt, goed rust nemen en daarna wel weer opnieuw voorzichtig de wereld in. Het gaat echt met vallen en opstaan, maar kijk vooral maar naar wat nu anders is dan een aantal maanden geleden. Dit heb je al bereikt dus je kunt ook weer nog meer vooruit gaan!

Dankjulliewel! Fijn (hoe vervelend ook voor jullie natuurlijk..) om te lezen dat dit een herkenbaar iets is. Dacht echt soms dat ik vast liep en niet meer wist waar te zoeken en mn hele zelfvertrouwen kwijt was/ben

Hey Jeffrey, ja dit heb ik ook precies hetzelfde en ik denk met ons velen hier. Zoals ik me heb laten informeren is het vooral hersenmist, ik heb zelf ook veel last gehad van dissociatie (en daarbij vooral derealisatie) en het is inderdaad mega eng, alsof je de grip op jezelf en de wereld kwijt bent, inderdaad omschrijf ik het ook altijd alsof je aangeschoten bent zonder gedronken te hebben. Sommige mensen noemen het als watten in je hoofd, is maar net je interpretatie ervan denk ik! Hoort helemaal bij burnout en teveel stress helaas..

Ja Jeffrey, is eigenlijk een CVS/ME, maar overlapt wel een burn out, ik heb hetzelfde, ook nog heel slecht slapen omwille de hersenmist omdat je verward bent en bij mij blijft mijn hoofd aan staan, dus gedachten blijven automatisch aan staan. Dat vind ik het ergste van heel deze situatie.

@C ik weet niet of het dat is, daar staat online ook veel over dat het niet te genezen is. Deze klachten zijn ook precies bij burnout, dus weet niet of het handig is om pertinent te zeggen dat dit het is.

Ik sluit mij hier bij aan Sam. Juist door deze reacties en het plakken van andere diagnoses kan er angst opgewekt worden. Dit is echt passend bij een burn-out

Hey Sam, er zijn veel verschillende bronnen dat verklaart dat het te genezen is. Bv Als je Googled Release CFS” die jongen legt het allemaal uit.
Bij mij is het hoofd ook de hoofdklacht.
Ik lijk soms wel dement. Alsof ik niet meer besta enkel mijn gedachten.

Ook veel last van. Mist komt denk ik door de prikkels. Des te minder ik overprikkeld raak, des te beter het wordt. Merk dus wel vooruitgang. Alleen dat afwezige gevoel vind ik vreselijk. Alsof ik er idd niet ben. Word daar erg verdrietig van.

Ja ik heb ook die verdriet, ik heb dagen als ik crash dat ik de hele dag ben aan huilen uit onmacht. Maar het mag er wel uit voel ik. Die hersenmist maakt je echt heel verward, elke morgen als ik opsta denk ik dat er iets scheelt met mijn hersenen omdat ik mij zo vervreemd voel tegenover mijn eigen brein. Je wilt aan iets niet denken en je denkt eraan, ik word er gek van.
Maar elke dag geniet ik de momenten dat het goed gaat.
Ik denk je leert er gewoon mee leven. En omdat we nu gevoelig zijn kan je bij goede momenten extra liefde geven aan jezelf en de mensen rondom jou.

Ja heb dit ook geregeld, vooral als ik ergens op een drukke plek ben. Weet ook niet wat ik er mee moet doen, heel beangstigend. Ik probeer de focus te verleggen maar lukt niet altijd

@Anoniem

Niet fijn voor jou dat je het herkent, maar ik voel me even alleen. Ik heb het dus ook op rustige momenten. Echt “poef” wereld zakt onder me vandaan en daarna ben ik weer terug. Mijn omgeving heeft het niet door. Hoe is dat bij jou?

Ik heb de huisarts gebeld en die geeft aan dat dit zeker beangstigend kan zijn, maar dat er niks aan te doen is behalve afwachten totdat er wellicht een patroon zichtbaar word. Er kunnen namelijk heel veel oorzaken voor zijn; van hersenen, hart, stress, angst, slaaptekort.

Ik heb hartangst en regelmatig ook gekke sensaties bij mijn hart, dus daarom vind ik dit extra beangstigend. Brrrr

Ik heb het voornamelijk als mijn nek pijn doet en als ik op een plek ben waar ik niet weg kan (bv schoolpoort). Dan overvalt me een vreemd gevoel en voelt het idd alsof ik buiten bewust zijn geraak maar na een paar seconden is het dan over, maar voel me dan nog steeds heel vreemd en duizelig erna. Het is iets waar ik de laatste dagen meer last van heb, is een tijdje weggeweest. Ik slaap heel goed dus dat kan het probleem niet zijn en ik slik geen medicatie.

Heel herkenbaar. Ik heb het soms zelfs liggend in bed. Het is heel akelig omdat ik dan eigenlijk het liefst even volledige rust wil kunnen nemen, en dat lukt dan niet. Vandaag had ik het ook tijdens een overleg op het werk. Wat me soms helpt is het toelaten en rustige ademhaling toepassen: eerst een paar keer diep in en langzaam uit, en dan 4 in, 7 vasthouden en 8 uit.

@ 1e Anoniem Bij nekpijn heet dit cervicogene duizeligheid, volgens mij. Zoiets zei mijn fysio! Misschien kan je geholpen worden?

@ 2e Anoniem Heb je misschien chronische hyperventilatie?

Ook benieuwd naar

Heb je een reintegratie gedaan? Weet je wat je belastbaarheid is? Als je dat hebt gedaan zou ik mezelf niet zo druk maken

Ja, gedaan! Je hebt gelijk. Thanksb

Heel herkenbaar. Mijn psychosomatische fysio legde dit uit met dat je zenuwstelsel nog lange tijd een stuk scherper staat afgesteld mede om je te behoeden voor een nieuwe burn-out.
Dus soms krijg je ineens onverwachts weer je klachten terug terwijl er eigenlijk niks aan de hand is. En dan kun je het beste denken op zo’n moment ‘dank je wel lijf, maar ik let echt goed op m’n grenzen’. Misschien even dagje extra rust nemen maar vooral kalm blijven en vertrouwen hebben dat je echt wel hersteld bent.
Als de klachten na een tijdje gewoon weer wegtrekken hoef je je verder geen enkele zorgen te maken. (Mochten ze wel blijven en toenemen dan vraagt dat natuurlijk om iets anders)
Vind ik zelf een fijne benadering die me rust geeft als ik in eerste instantie weer even schrik van me ‘uit het niets’ toch weer slechter voelen.

Dankje M!! Zo fijn bericht

Hi Sander,

Ook ik ben inmiddels weer fulltime aan het werk maar heb soms alsnog klachten. Af en toe slaap ik een nacht minder goed, soms opeens weer duizelig na overprikkeling. Wat wel helpt, is er niet over piekeren. Ik merk dat mijn klachten ook steeds sneller weer afnemen namelijk. Waar ik er eerst meteen een week af lag, duurt de duizeligheid nu hooguit een halve dag. Ook komen mijn klachten soms pas een aantal dagen later na een druk weekend. Dus volgens mij is het niet een reactie van de avond ervoor, maar ook een opbouw van de afgelopen weken. Precies wat M. zegt, ons zenuwstelsel staat nog te scherp afgesteld. Zelf heb ik ook moeite met doseren nu ik weer bijna alles kan.. Voelt toch een beetje als verloren tijd inhalen.

Bedankt anoniem! Hetzelfde hier!

Hi A.,

Inmiddels ben ik weer fulltime aan het werk, maar ook ik heb het gevoel dat mijn intelligentie flink is gedaald. Slecht geheugen, zoeken naar woorden, minder scherp, meer tijd nodig hebben om informatie te verwerken. Ik hoop dat ook dit onderdeel nog beetje bij beetje hersteld. Het schijnt wel dat je cognitieve functies als laatste herstellen..

Tsja, bekijk het van de zonnige kant. Wat moet je met al die intelligentie? Waarschijnlijk is de nadruk op intelligentie, begrijpen, en controleren met je gedachten een van de belangrijkste redenen waarom je in een burn out bent beland. Dat geld voor mij in ieder geval. Ik beschouw het maar als een zegen: eindelijk is mijn tomeloze intelligentie gevloerd! Er waren zware middelen voor nodig, maar she's down. Tijd om te voelen. Tijd voor overgave.

Hey, heel typisch bij TMS (the mindbody syndrome), symptomen kunnen verplaatsen. Burnout of ME/CVS heeft symptomen die met emoties te maken hebben die je zenuwstelsel ontregelen, hierbij hoort ook pijn. Hier zijn veel boeken over: healing backpain, weg van de pijn, boeken van dr. Shubiner en nog veel meer. Als je die kern aanpakt dan gaan zowel je pijnklachten als je BO klachten weg.

Goede tip Taco!

Nou jaaa.... Niet álle pijn wordt veroorzaakt door emoties beste mensen! Een knie blessure is ook gewoon een knie blessure, maar hoe je lichaam daar zich vervolgens omheen verkrampt en samenspant hangt samen met je stress systeem inderdaad.

Zeker stap in de goede righting!

Anderhalf jaar onderweg: een "echte" terugval met uitputting en depressieve klachten heb ik nu sinds oktober/december niet meer gehad omdat ik heel voorzichtig aan doe nu. Maar het duurde steeds een paar dagen tot een week van echt even niets. Daarna moest ik ook steeds weer opbouwen. Niet meer vanaf nul zoals eerst, maar het moest alsnog weer van ver komen. Dat duurde ook weer een week (vooral in huis alleen) tot twee weken (weer boodschappen doen en een koffie met een vriend).

Oe, ik zou heel rustig joggen of zwemmen ipv va de gym!

Meestal 1 dag omdat ik de onderdrukte emoties waar ik dan weerstand tegen heb doorvoel. Dan reguleert het zenuwstelsel zich en is de ‘terugval’ na een nachtje slapen weg. Een terugbal is trouwens een toxisch woord, terugvallen bestaat niet. Het zijn simpelweg nieuwe lagen aan emoties die verwerkt willen worden.

En als je niet weet waar je emotisch vandaan komen? Ik heb gewoonweg teveel gedaan

Ik heb ook regelmatig terugvallen gehad omdat ik te enthousiast activiteiten oppakte. Soms duurde dat meer dan een week en soms wat korter. Mijn ervaring is dat hoe meer je teruggaat naar de basis hoe sneller het weer voorbij is. Dus weer in het begin-burnout patroon van wandelen, lezen, voor me uit staren en alles afzeggen. En erna weer voorzichtig opbouwen met activiteiten want het moest blijkbaar nog rustiger. Succes!

Ik heb zelf last gehad van mond en tongbranden. Dat klinkt als wat je hierboven beschrijft. Geen zorgen. Gelinkt aan stress.

Dank je reactie Pien!

Dank voor je reactie Pien!

Je gaat te snel… werk weer even on hold. Geloof me been there thone that. Mijn energie is ook vrij normaal maar m’n zenuwstelsel nog niet na 2 jaar. Echt de klachten zakken weer als je weer een periode rust neemt.. succes

Ik ook na 18 maanden begonnen met joggen. Dacht het wel aan te kunnen omdat ik opzich de laatste maanden wel veel meer energie had in me lichaam en geen lichamelijke sensaties meer had. 3 weken begonnen natuurlijk weer over me grens gegaan en nu heb ik die sensaties weer in me lichaam. Vooral in mijn benen, slaap weer onrustiger, meer dromen. Helaas🥲

Ik ook na 18 maanden begonnen met joggen. Dacht het wel aan te kunnen omdat ik opzich de laatste maanden wel veel meer energie had in me lichaam en geen lichamelijke sensaties meer had. 3 weken begonnen natuurlijk weer over me grens gegaan en nu heb ik die sensaties weer in me lichaam. Vooral in mijn benen, slaap weer onrustiger, meer dromen. Heals 😅

Ik ook na 18 maanden begonnen met joggen. Dacht het wel aan te kunnen omdat ik opzich de laatste maanden wel veel meer energie had in me lichaam en geen lichamelijke sensaties meer had. 3 weken begonnen natuurlijk weer over me grens gegaan en nu heb ik die sensaties weer in me lichaam. Vooral in mijn benen, slaap weer onrustiger, meer dromen. Heals 😅

Hoi Suus!

Veel succes.. herkenbaar maar dan met lorazepam helaas..

Hoi Suus,

Veel sterkte en zet hem op!
Die laatste 5mg zijn pittig maar niet onmogelijk. Hoe bouw jij af? Druppels?

Sterkte 🫶

Hai Kamillethee, met taperingstrips. Bbe bang dat ik totaal ontwricht ga raken. Ben heel sensitief en heb echt medicatietrauma en schade door mijn cyp afwijking.

Het komt goed. Je kan het! Je zult je straks beter voelen zonder medicatie!

Ik ben nu ruim 3 jaar verder sinds de start van mijn b.o. Ik ben nu voor 90% de oude geestelijk en fysiek.

Maar als het eens gebeurt (sporadisch) dat ik iets over mijn grens heen ga dan is het eerste wat daarop reageert nog steeds mijn hart. In ene een versnelling of ipv normaal 60 slagen pm continu rond de 80 blijven hangen wat dan pas weer overgaat als ik geslapen heb.

En die angst herken is dus zeker ook, artsen en cardioloog heb ik ook allemaal gezien. Maar de tijd heelde alle wonden. Natuurlijk schrik ik nog wel eens maar ik weet de oorzaak en heb na verloop van tijd het vertrouwen terug gevonden.

Geef het de tijd en probeer te erkennen dat dit erbij hoort en je na al die angsten en paniek situaties nog steeds in leven bent Het was dus ongegrond . Als bij mij de paniek uitbrak dacht ik na een aantal keer, kom maar op dan, laat me maar hyperventileren en denken dat dit het einde is en dan zakte het.

Het is je hoofd die je lichaam in de war brengt en niet andersom.

Sterkte

Hoi ik heb exact hetzelde. Hypochondrie had ik ook voor de burnout al maar het is nu wel extreem alle kanten opgeschoten. Ook mijn angst ligt bij het hart. Ik heb hartoverslagen maar niet vanuit een ritmestoornis. Deze heb ik eigenlijk al mijn hele leven. Probeer ook te denken dat je waarschijnlijk wat ze hebben gevonden je ook al je hele leven hebt. Wel denk ik dat een burnout Hypochondrie flink kan versterken.

Ik ben 28 , dus ook nog jong. De spanning is wel afgenomen maar kan ook leiden tot paniek.

En als je de uitslag niet goed hebt begrepen hoe het allemaal zit, bel de huisarts en stel al je vragen. Ook daarvoor zijn ze er. Google raad ik echt af! Dat heeft mij al de meest erge dingen laten geloven.

Hier nog een hypochonder. Bij mij speelt angst voor kanker een grote rol.
B O versterkt de hypochondrie.
Ons zenuwgestel is ontregeld en super kwetsbaar
Het minste geringste pijntje of vreemd gevoel maakt me onzeker.
Ik probeer tegen me zelf re zeggen: het hoort erbij.
Sterkte iedereen die hier ook mee worstelt.

Wat fijn dat er wat herkenning is…!

Ik ben telkens zo bang… vooral voor een hartstilstand. Ik heb ook tijdens sporten hartritmestoornissen gehad die we nooit hebben kunnen vangen op een meting en daardoor blijf ik in onzekerheid… onzekerheid is echt een killer

Succes bij jullie… en hopelijk kunnen we genezen van de hypochondrie / ziekteangst

Hoi Anoniempje,

Hier iemand die in de (acute) zorg werkte voor m’n burn-out en menig ECG heeft gedraaid en beoordeeld ;)

Naar dat je hier zo’n last van hebt. In de meeste gevallen is zo’n extra slag onschuldig, en ze kunnen door stress (of bijvoorbeeld veel cafeïne) worden uitgelokt. Ik zou in dit geval dus op je cardioloog vertrouwen. Er zijn erg veel mensen die dit hebben en je kunt er gerust 100 mee worden. ;)
Neemt niet weg dat het gevoel zelf onprettig kan zijn en dat je nu in een burn-out veel angst en stress hierdoor ervaart.
Bij vaak overslagen of twijfel kun je altijd nog eens contact opnemen met je huisarts (of cardioloog).

Herkenbaar, zeg dat je simpelweg niet de deur uit kan door angst paniek en uitputting en bel de bedrijfsarts. Doe niks wat totaal niet goed voelt.

Het kan niet zo zijn dat je leidinggevende informatie heeft van je huisarts, praktijkondersteuner. Medische informatie mag een arts niet delen, ook een bedrijfsarts niet.

Hi soso,

Wat vervelend om te horen dat je werk zo tactloos met de situatie omgaat. Ik ben het 100% met Taco eens: niks doen wat niet goed voelt.
1,5 maand is in burnout-termen ook echt super kort en als je nu al weer zou kunnen integreren zou dat echt een godswonder heten.
Als jij je ziek meldt op werk ben je niet verplicht te delen met je leidinggevende wat er precies aan scheelt, alleen met de bedrijfsarts. Ik zou simpelweg tegen de leidinggevende zeggen dat het niet gaat lukken om nu te starten en dat je de situatie later nog eens (met de bedrijfsarts) wil evalueren.
Kun je zelf een afspraak maken met de bedrijfsarts, een HR-medewerker, een Open Up medewerker of een ander contactpunt om dit mee te bespreken?

Je moet echt niet nu ineens gaan starten met werken als je doodsangsten krijgt bij de gedachte. Denk maar zo; nu stevig voor jezelf durven opkomen is een goed leerproces, want waarschijnlijk heb je dit (net als wij allen) de afgelopen jaren niet goed genoeg gedaan ;)

Succes!

Als je een burnout hebt kost het veel tijd om te herstellen! Ga je te snel beginnen wordt het van kwaad tot erger! Neem je tijd ga naar je huisarts die je verhaal!
Sterkte

Laat je niet gek maken, volledig eens met Taco en anderen. Ze kunnen wel van alles in je dossier schrijven zeg, dat wil nog niet zeggen dat jij het hiermee eens bent. Jouw lijf, jouw gezondheid. De praktijkondersteuner is er ook niet voor om je werkadviezen te geven, dat kan alleen een (bedrijfs)arts in overleg met jou. Sterkte en succes!

Daarbij is het slechts een advies van de bedrijfsarts en niet bindend. Gek dat je leidinggevende niet even contact kan opnemen. Dan is alles duidelijk binnen een paar minuten. En voor de rest echt niks van aantrekken. Mochten ze moeilijk blijven doen dan kan je altijd nog een second opinion aanvragen want ze zijn verplicht om daar aan mee te werken.

Laat je niet gek maken en neem echt veel tijd om te herstellen. Ik dacht na 1,5 maand wel weer te kunnen reintegreren maar dat was puur angst om thuis te zitten. Werken lukte echt niet en dat is echt niet lekker voor je zelfvertrouwen. Hoe rot het ook is met een burn out gaat het echt nog wat maanden duren. Succes!

Dat klinkt naar mijn ervaring als veel te vroeg weer starten. Na mijn eerste twee weken zat ik nog vol in overdrive en kón ik nog niet eens tot rust komen. Ik begreep nog niet eens wat dat betekende.

Ik ben nu anderhalf jaar verder en ben net gestart met 2x2 uur integreren en merk nu nog steeds hoeveel impact dat op me heeft.

Iedereen is natuurlijk anders, maar de kans is heel groot dat je meer tijd nodig hebt dan dat je nu wordt voorgesteld. Mijn advies is om echt veel rustiger aan te doen, want als je te snel gaat wordt het in dit geval alleen maar erger en duurt het alleen maar langer.

Neem eventueel iemand mee naar de gesprekken met de bedrijfsarts om voor je op te komen wanneer er weer zo gepusht wordt. Sterkte ermee, enorm naar wanneer degene die je zou moeten helpen je te snel laat gaan.

Even een update... gelukkig de dag erna heeft de praktijk ondersteuner mijn dossier veranderd en haar excuus aangeboden. En meteen had mijn leidinggevende mij gemaild dat ze bericht had gekregen en ik 3 weken volledige rust moet nemen, de bedrijfsarts zelf gaat nog contact met mij tussendoor opnemen over hoe het gaat. Pff de dag erna kon ik bijna mijn bed niet uit door vermoeidheid.. het is niet de eerste keer dat mijn leidinggevende zo zit te pushen. Vind het raar dat ze mijn dossier serieuzer neemt dan ik. Ben nu wel verplicht telefonisch contact te houden 1 keer per week met mijn leidinggevende, helemaal geen zin in. Wat voor nut heeft het? Elke week vragen hoe het gaat en hetzelfde riddeltje, nu ook wetende dat het haar geen k*t kan schelen, en mij gewoon weer aan het werk wil zetten.

Nog even als reactie op sommige berichten, mijn leidinggevende kan mijn medische situatie niet inzien, ze ziet alleen het advies wat de bedrijfsarts geeft zoals rust pakken of weer reintergreren. Over hoe ik in een burn out terecht ben gekomen is meer dat ik zelf over mijn grenzen ga, ik heb genoeg dingen afgewezen ik heb daar normaal geen moeite mee, het was gewoon op werk voor iedereen een heel bewogen intens jaar, met de laatste maand een chaotische periode ten top. Ik ben niet de enige die een burnout heeft ik ben zelfs de 8e collega waarbij er nog eens 4 zijn die op het randje zitten.

Hi Soso, Goed om te zien dat het dossier nu is aangepast. Ik moest ook 1x per week een telefonisch gesprek en dit verergerde mijn klachten alleen maar. In de gesprekken met de arboarts heb ik aangegeven dat ik begrijp dat het goed bedoeld is van de leiddinggevende maar ik zo geen rust kreeg. Ik maakte me maandag al druk om een gesprek op donderdag omdat ik dan weer moest vertellen dat er geen vooruitgang is. Het was 1. De confrontatie dat er niets is veranderd in een week (wat logisch met burnout) en 2. de drang van de leiddinggevende. Uiteindelijk na lang aandringen is de bedrijfsarts akkoord gegaan met 1x per maand een gesprek. Wat nog teveel was hoor maar kon daarmee leven.
PS Wat een nare werkkring met zoveel collega’s die op opvallen staan. Laat je niet onder druk zetten en bescherm je lijf, er is maar 1 jij. Beterschap!

Ga je naar een bedrijfsarts? Ik ben aan het re-integreren maar wel met advies van de bedrijfsarts en de psycholoog.

In december ben ik begonnen met 30 minuten werken thuis. Dit ging wel goed. Daarna naar 2 uur gegaan en ook echt al op de werkvloer. Deze stap was echt te groot en zorgde voor een terugval. Ik ben nu op begonnen met een uur per week en toch maar op kantoor i.v.p. al met cliënten te werken. Dit gaat gelukkig een stuk beter en heeft een grotere kans van slagen merk ik. Op mijn werk moet mijn leidinggevende mij ondersteunen, maar ik haal daar weinig steun uit. Zodoende kan ik wel helemaal zelf bepalen hoe ik wil opstarten. Zorg wel als je werkgever weinig input geeft je via de bedrijfsarts een goed plan maakt.

En het gaat met vallen en opstaan. Probeer hierin positief te blijven! Ik dacht na de eerste keer: ik heb het geprobeerd , volgende keer beter. Dit hielp mij goed om de teleurstelling dat het niet lukte te doorbreken. Nu ik een beter plan heb, voel ik mij ook zelfverzekerder worden.

Misschien eerst vrijwilligerswerk proberen? Daar zit ik zelf aan te denken. Is er ook geen druk.

Ik zit in hetzelfde schuitje, ook geen werk en hoop later dit jaar toch volledig hersteld te zijn en ergens te gaan werken. Misschien 20-24 uur. Ik doe nu vrijwilligerswerk een ochtend in de week. Dit geeft me zeker een goed gevoel om te meten waar ik sta. Eerst moest ik de middag bijkomen van zo’n ochtend. Nu gaat me dit wat beter af. Bij uwv bieden ze ook werkfit traject aan, google dat even. Dan wordt je begeleid. Dat overweg ik om over een aantal maanden te gaan doen. Succes!

Ik zou beginnen met vrijwilligerswerk of iets waar je op kan bouwen. Je wilt niet een te grote stap nemen met kans op terug val en zo kan je testen wat je belastbaarheid is. Sterker nog die belastbaarheid moet je opbouwen en dat doe je alleen maar door daadwerkelijk te beginnen met iets van werk. Eerst laagdrempelig en als dat beter gaat steeds iets langer, moeilijker en met meer druk of verantwoordelijkheid. Normaal gesproken doe je dit in je baan maar als je die niet hebt is vrijwilligerswerk het makkelijkst. Er zijn plekken waar je een soort re-integratie kan doen, denk aan het goed, zorgboerderij, soms bij "echte" bedrijven. Het lastige is als je geen werk hebt dat het moeilijker is om stapsgewijs bijvoorbeeld met een uur per dag op te bouwen maar als je zoiets kan vinden gewoon proberen!

Oh en als aanvulling op mijn bericht hierboven. Als je zo "klein" begint is er enerzijds ruimte voor terugvallen en anderzijds kan je zo ook testen of je je nieuwe gedragspatronen in een nieuwe setting kan vasthouden. Denk aan grenzen stellen, perfectionisme loslaten, conflicten aangaan, whatever het is wat je in een burnout heeft laten komen. De kans is groot dat als je meteen met een normale baan begint waar druk en stress bij zit dat je wat sneller terugschiet in oud gedrag en je jezelf opnieuw overbelast.

Ik denk dat beter begrijpen hoe stress/ burnout werkt in het lijf een hele helpende kan zijn om ook beter te begrijpen wat voor jou kan helpen om rust terug te krijgen. Hiervoor kan je eventueel het boek Over de kop van Brankele Frank lezen. Gaat over herstel van een burn-out, maar ook over het proces naar een burnout toe. Veel succes! Hoop dat je de rust weer een beetje kan vinden.

Ik weet dat hierover tips staan in het boek 'De burn-out reset', wie weet kun je het bij een bieb lenen of kopen.

Wat ik zo zelf zou adviseren: kijk waar je een stapje terug kunt doen. Kun je (tijdelijk) minder werken? Heb je een partner of ouders die een deel van de zorg voor de kinderen op zich kunnen nemen? Wat kan je wat lucht geven? (afspraken afzeggen, boodschappen bestellen).
En verder wat betreft rusten: een bodyscan, yoga (nidra) kan je helpen om meer tot rust te komen en je lijf te voelen.

Wie weet heb je er wat aan. Beter voorkomen dan volledig in een burn-out raken, dat is namelijk niet zo eenvoudig om van te herstellen. ;)
Sterkte en succes met alles!

Zoek een goede ergotherapeut die je hierbij kan helpen.

Vertragen. Leren om soms niks te doen, zelfs al staat je hoofd aan. Mindfulness oefenen is ook écht nuttig. Inderdaad verdiepen in de werking van het zenuwstelsel - dat verklaart een hele hoop. ACT is mijn go to therapie om eerste stappen te zetten in het toelaten van ongemakkelijke emoties en afstand nemen van je gedachten. Dat is echt de sleutel naar een meer ontspannen leven.

Mijn belangrijk tip: je voelt pas wat je nodig hebt aan rust wanneer je echt rust neemt.

Ik dacht vroeger dat als ik een avondje met vrienden had of in het weekend een nieuwe bank uit ging zoeken ik "rust" nam. Nu weet ik dat dat niet zo is. Je focus ligt dan nog steeds naar buiten, waardoor je je interne wereld niet meer opmerkt en dus niet voelt wat je echt nodig hebt.

Neem dus rust, echte rust. Een paar dagen van dutjes, lang douchen of in bad, in de zon zitten met een kop thee, een luchtig boekje, mediteren. Dan ga je merken of er plots onverwachte emoties en/of vermoeidheid los komen.

Hoi Eli, ik neem ook magnesium bisglycinaat maar dan tabletten. Deze neem ik ruim voordat ik ga slapen in. Ik heb nog wel gewoon klachten, zoals vermoeidheid, derealisatie, regelmatig ook hartoverslagen en soms nog lichte angst. Ik slik ook quetiapine om te slapen. Ik weet dus niet echt of de supplementen werken of de quetiapine. Ik neem ook een multivitamine en extra vitamine C in. Daarnaast neem ik omega 3 capsules en extra B12 in. Uit mijn bloedonderzoek kwamen ook geen tekorten alleen mijn B12 zat in het grijze gebied. Of de supplementen helpen, ik heb wel het idee dat het wat doet. Daarnaast vind ik het een fijn idee dat ik mijn lichaam zoveel mogelijk kan ondersteunen tijdens dit proces, omdat stress een hoop van het lichaam vergt.

Ik smeer magnesium. Fantastisch.
Verder slik ik niks. Ik heb geleerd tekorten aan te vullen met voeding. Veel gezonder dat supplementen en gaat net zo goed en je krijgt ook geen bijwerkingen/klachten van die pillen.

Ik heb lange tijd ook Magnesium Bisglycinaat geslikt. Wordt wel het 'ontspanningsmineraal' genoemd. Ben nu weer een poosje gestopt. Ik slaap nu wel weer minder goed de laatste tijd, maar kan ook heel goed door andere zaken komen. Verder slik ik vitamine D, ik had daar een tekort van bleek uit onderzoek. Dat betekent dat je lichaam standaard te weinig aanmaakt, dus moet je eigenlijk voor altijd blijven slikken. Maar verder niks.

Misschien ga ik binnenkort wel weer met Magnesium beginnen. Maar kijk wel uit: het fixt je burn-out niet! Je lichaam moet ZELF weer tot rust komen, dat gaan supplementen niet voor je doen. Maar soms kan het wel een beetje helpen in zware tijden.

Momenteel slik ik magnesium, omdat ik regelmatig kramp heb in mijn spieren. Hiervan slik ik ca. 200 mg per dag. Omdat ik op leeftijd ben slik ik 25 mcg vitamine D3. Daarnaast slik in vitamine B12. (Wat ik te veel binnenkrijg, plas ik uit.)

Bedankt voor jullie reacties!

Ik lees heel veel over B12. Maar… ik wil eigenlijk niet bijslikken als het bloedonderzoek geen echt tekort aangeeft. Magnesium was voor mij een uitzondering, omdat ik las dat het kon helpen met slapen en hartoverslagen. En juist slaap is bij mij al heel lang zo’n groot issue waardoor mijn burn-out herstel erg moeizaam kan zijn…

Voor mensen die het bijslikken, wat gaf jullie bloedonderzoek aan, wat zijn jullie klachten en hoe merk je dat vitamine B12 jou helpt?

(Sorry voor dit vragenvuur 🙈)

Ik neem ook magnesium bisglycinaat, vit D en omega 3. Alle 3 op aanraden van de psychiator.

Hoi Eli, mijn B12 was 217. Dit valt in het grijze gebied, ook wel laag normaal. Ook al valt het nog binnen de normen, je kan dan wel klachten hebben. Maar dit is ook weer per persoon verschillend. De een heeft geen klachten met deze waarde en de ander wel. Daarnaast lijken B12 tekort symptomen ook op BO symptomen. Ik heb echter ook veel haaruitval en broze nagels. Aangezien mijn B12 waarde niet bijzonder hoog was ben ik extra B12 bij gaan slikken, ook omdat spanning en stress meer B12 verbruikt.

Kun je je brandende gevoel wat meer omschrijven? Zit het verder/dieper in je keel of net aan het begin? Heb je het ook in je mond?

Ik heb zelf last gehad van mond en tong branden en dat kwam zelfs tot aan begin van mijn keel, het eerste stukje zeg maar.
Dat was allemaal stress gerelateerd en is op den duur over gegaan. Ik ben er voor in ziekenhuis geweest bij een arts.

Ik heb sinds kort ook erg last van mijn keel/hals. Alsof er druk op staat ofzo en alsof ik niet goed kan slikken.
Burn-out kan een scala aan fysieke klachten veroorzaken, weet ik inmiddels. Dus ik ga het niet laten checken. Dat 'hypochondrisch' komt doordat je hoofd controle wil. Ik probeer mezelf te leren: ik ben veilig ZONDER controle.

Maar ja, ik weet natuurlijk niet hoe 't bij jou is. Wie ben ik om te zeggen dat je het niet moet laten checken. Het KAN ook wat anders zijn.

Hi S, dit heeft inderdaad allemaal met je hormoonhuishouding te maken. Hier heb ik ook erg last van helaas. De pil starten is een optie, maar eerlijk gezegd is het beter denk ik om deze fase te leren "accepteren" en dragen. Het is namelijk ook een teken van je lichaam waar je staat.
Ik had in de eerste maanden van mijn burnout überhaupt nauwelijks een cyclus meer: soms 2 of 3 maanden niet ongesteld. Echt absurd hoeveel effect stress op je cyclus heeft en andersom.
In de laatste maanden voor mijn ex het uitmaakte zat ik in extreme stress omdat ik bang was dat hij weg zou gaan. Gevolg? Die laatste fase van mijn cyclus (met alle pms klachten) duurde ineens 2 volle weken. Heel pittige weken waren dat.
Zelf ga ik niet aan mijn hormoonhuishouding knoeien nu wanneer dat niet nodig is. Want uiteindelijk is het toch het lichaam dat zelf weer moet leren dat het veilig is. Ook in de donkerste dagen.

Hoi S, ik heb de dagen voor mijn menstruatie ook vaak een mentale dip. De ene keer is deze heftiger dan de andere keer. Ik ben 50 dus de perimenopauze zal bij mij ook wel invloed hebben. Ik laat het maar voor wat het is, ik wil namelijk niet met hormoontherapie aan de slag. Ik heb nog wel een hormoonspiraaltje, die zit er inmiddels al 6 jaar in. Over 2 jaar moet hij er uit en hoop ik dat ik geen nieuwe meer nodig heb.

Ik accepteer dat het is zoals het is. En probeer daarop “aan te passen”.
Voor mij geen pil of gerommel met mijn hormonen. Laat de natuur maar zijn gang gaan. Dat is het beste (denk ik).

Dank voor de reacties dames,

Ik hoef mezelf in de spiegel al aan te kijken en ik zie het in mijn gezicht die pms. Een hardere lege blik. Voor nu maar even opvangen en heel wat meer rust nemen. Ik heb het idee dat ik het ten opzichte van vorige maand al beter kan opvangen. Hopelijk gaat het elke maand een stapje beter.

Ik hoop ook echt dat de komende jaren meer de focus komt op de hormonen van een vrouw medisch gezien. Want ik heb verhalen gelezen over vrouwen met heftige PMS en PMDD en holyshit wat rot zeg. Hoe verder de ontwikkelingen op dat vlak hoe fijner het leven voor ons wordt.

Hou jullie taai dames!

Hi S,

Ik heb hier ook zoveel problemen mee gehad, elke keer als ik ongesteld was viel ik zo hard terug terwijl ik voor mijn burn out nooit echt last had. Nu na een jaar acceptatie merk ik dat het steeds minder wordt, de klachten worden minder, lichamelijk en geestelijk merk ik dat ik aan het herstellen ben. Ik heb er ook aan gedacht om medicatie voor pms te nemen maar wel goed overwogen dat ook hier ik gewoon doorheen moet. Me lichaam was zo door de war en zo zwak dat ik enkel kon herstellen door opmezelf te vertrouwen en te doen wat daarvoor nodig is.

Succes meid het wordt beter!

Hoi S, heel herkenbaar! Zelf ben ik een vrouw van rond de 30. De maanden aan het begin van mijn bo bleef mijn cyclus vaak uit. Langzamerhand begint mijn cyclus steeds regelmatiger te worden. Maar ik merk rondom mijn eisprong en vlak voor menstruatie altijd verslechtering van klachten. Met name slapen gaat dan slechter.

Ook ik kies er voor om niet weer met de pil te beginnen omdat het juist denk ik een goede manier is om te zien in hoeverre je lichaam weer in balans komt. Ik denk ook dat de pil alles weer in de war schopt. Niet altijd makkelijk die hormonen, wel leerzaam!

Dank voor de reacties dames,

Ik hoef mezelf in de spiegel al aan te kijken en ik zie het in mijn gezicht die pms. Een hardere lege blik. Voor nu maar even opvangen en heel wat meer rust nemen. Ik heb het idee dat ik het ten opzichte van vorige maand al beter kan opvangen. Hopelijk gaat het elke maand een stapje beter.

Ik hoop ook echt dat de komende jaren meer de focus komt op de hormonen van een vrouw medisch gezien. Want ik heb verhalen gelezen over vrouwen met heftige PMS en PMDD en holyshit wat rot zeg. Hoe verder de ontwikkelingen op dat vlak hoe fijner het leven voor ons wordt.

Hou jullie taai dames!

Dank voor de reacties dames,

Ik hoef mezelf in de spiegel al aan te kijken en ik zie het in mijn gezicht die pms. Een hardere lege blik. Voor nu maar even opvangen en heel wat meer rust nemen. Ik heb het idee dat ik het ten opzichte van vorige maand al beter kan opvangen. Hopelijk gaat het elke maand een stapje beter.

Ik hoop ook echt dat de komende jaren meer de focus komt op de hormonen van een vrouw medisch gezien. Want ik heb verhalen gelezen over vrouwen met heftige PMS en PMDD en holyshit wat rot zeg. Hoe verder de ontwikkelingen op dat vlak hoe fijner het leven voor ons wordt.

Hou jullie taai dames!

Ah sorry mijn reactie is nu meerdere keren geplaatst. Niet altijd even goed werkzaam!

Hi S,

Zoals de dames hierboven heb ook ik hier erg last van (28 jaar). Ik heb in oktober mijn spiraal laten verwijderen na 13 jaar hormonale anticonceptie en later die maand uitgevallen met een burnout. Sindsdien word ik inderdaad tijdens het verloop van mijn cyclus alle kanten opgeslingerd. Ik kan niet ontkennen dat ook mij het gevoel bekruipt dat mijn herstel 3 stappen terug zet in de luteale/PMS fase. Mentaal valt het me zwaarder maar ook het energielevel en stressniveau zijn dan weer veel erger - energie lager en stress hoger. Dan krijg ik ook weer angsten dat ik weer terug bij af ben, zit ik in een terugval? Etc. & als ik ongesteld word lijkt het of de lucht opklaart en kan ik het weer met optimisme bekijken. Heel bizar allemaal.
Hopelijk herstelt dit zich steeds meer gedurende de tijd vordert en onze hormoonhuishoudingen steeds minder ontregelt zijn…
We houden maar weer vol ;)

Ik ben 29 en herken dit ook ontzettend. Is elke keer erg naar maar aan de andere kant stelt het mij wel gerust dat het pms is. Voor de vrouwen met adhd hier, pms is nog heftiger als je adhd hebt

Hier nog één. Inmiddels mid 30. De dagen van de eisprong en de dagen voor en van de ongesteldheid zijn inderdaad verschrikkelijk. Ik merk overigens elke nieuwe seizoenverandering van de cyclus. Let er maar eens op, dan zul je het misschien ook merken. Ik kan mij ook enorm vinden in de typische behoeften per seizoen (onze maandelijkse cyclus kun je onderverdelen in de vier seizoenen). Informatie hierover is eventueel wel te vinden op internet. Zelf heb ik er een boek over gelezen om mijn cyclus beter te begrijpen na het stoppen van de pil. Met de pil heb ik blijkbaar altijd alles weg kunnen drukken. Ik slikte hem op aanraden van de huisarts altijd door.

Hoi ladies,
Hier 39 jarige met burn out en al zo lang als ik me kan heugen PMS… ook wel al jaren aan de pil. Tussentijds van alles geprobeerd maar de pil hielp het beste (voor zover je het ‘helpen’ kon noemen 🙄). Nu eenmaal in mijn burn out ook nog eens goed met de gynaecoloog gesproken en zij kwam op het lumineuze idee om een ándere pil te proberen. Vrouwen van mijn leeftijd hebben vaker problemen wanneer ze al langer de pil gebruiken (en bijv geen écht andere opties hebben) gaf ze aan en had een andere pil waarvan zij bij veel vrouwen ziet dat het veel baat heeft. Heel eerlijk; why the hell hebben andere gynaecologen die ik bezocht heb dit niet eerder bedacht??!! Wat een verlichting! De echt fysieke PMS klachten zijn vrijwel verdwenen. De hormonale/stemming klachten etc vind ik iets lastiger inschatten omdat ik natuurlijk ook met die burn-out zit. Die heeft ook zeker invloed. Maar manlief hier ziet ondanks dat zeker verschil ook op dat gebied! Ik voel mezelf in ieder geval in die week niet slechter. Dus ik zeg; halleluja 🥳 voor nu dan he?
Wat wil ik eigenlijk zeggen met dit verhaal? Dames, laat je niet zomaar met een kluitje het bos in sturen. Ook al kost het veel energie; zorg dat men je hoort en dat je voor jezelf gaat. Zet jezelf op 1. Er zijn vast en zeker dingen die je kunnen helpen bij/tegen je PMS zodat je je in ieder geval beter voelt.
En zelf denk ik echt dat je/een burn out bij vrouwen wel degelijk ook te maken heeft met je hormonen en de fase waarin je je bevind.

Ik wens jullie allemaal veel power en beterschap toe!

Heel herkenbaar wat je schrijft. Die dagen voor je menstruatie kunnen echt ineens alles zwaarder maken, zowel mentaal als fysiek. Ik probeer er niet moedeloos van te worden maar het is lastig!

Wat ik zelf ben gaan zien, is hoe lastig het soms is om dingen los van elkaar te bekijken. Klachten van burn-out, depressie en hormonale schommelingen kunnen zo in elkaar overlopen. Ik merk op (door verschillende bezoeken aan artsen) dat hier nog weinig rekening mee wordt gehouden!

Ik heb vroeger de pil geslikt en merkte toen juist dat ik wat vlakker werd. Sinds ik mijn cyclus meer ben gaan bijhouden, zie ik veel duidelijker hoe mijn stemming en energie meebewegen met mijn hormonen. Dat geeft ergens ook meer begrip, al maakt het het niet altijd makkelijker. Je hebt verschillende apps om dit bij te houden. Super fijn en leuk om inzicht te krijgen.

Ik heb ook weleens gelezen dat vrouwen die gevoeliger zijn voor stress of langdurige overbelasting, soms sterker reageren op hormonale schommelingen. Ik herken daar zelf wel iets in, al blijft het natuurlijk heel persoonlijk en verschillend per vrouw.

Fijn dat je dit onderwerp aanhaalt, het helpt om dit meer bespreekbaar te maken 🫶

Hoi dames, ja dat klinkt allemaal zo herkenbaar. Ik zelf heb 8 jaar aan de pil gezeten en ben toen gestopt omdat ik dacht dat dit een boosdoener kon zijn dat ik me zo slecht voelde. Nu bijna een jaar zonder pil vind ik echt die pms dagen de hel. Ik lijk wel een ander mens die gewoon niet meer helder kan nadenken. Alsof ik geen toegang heb toch het stuk hersenen dat alles iets meer reguleert. Vandaag is mijn derde pms dag. De afgelopen dagen was ik zo somber. Wellicht toch goed om met de huisarts of een gynaecoloog over te hebben.

Zelfs een hormonen test gekocht om te zien hoe het allemaal in verhouding is. Kan hm pas over een weekje doen in verband met de fase van de cyclus. @Mirjam fijn dat die ene gynaecoloog zo goed mee heeft gedacht. Kan je misschien met ons delen om welke pil het gaat. Wellicht interessant voor meerdere vrouwen die willen switchen of later weer willen starten.

Net als @kamillethee track ik mijn cyclus. Zelf gebruik ik de Flo app. Kost ongeveer 15 euro per jaar maar bied je heel veel inzicht, informatie en tips.

X

Heel herkenbaar! Dank voor het aanhalen.

@ alle dames die het graag wilden weten; het gaat om de pil Zoely (stofnaam: Estradiol/​nomegestrol) het is een combinatiepil. Hij is iets duurder dan de ‘reguliere’ pil, maar zoals gezegd ben ik er heel blij mee en die tientjes méér echt meer dan waard (hoewel deze pil gewoon door mijn verzekeraar wordt vergoed overigens!).
Ieder mens is natuurlijk anders, dus het wil niet zeggen dat deze voor iedereen passend is maar ik denk zeker het proberen waard.
Sterkte allemaal!

Ik ervaar dit precies zo: in de dagen voor en van het begin van mij menstruatie voel ik me zo ontiegelijk kwetsbaar. Echt als een klein kind die niet meer weet wat het moet. Ik heb dit voor mijn burnout nooit zo sterk ervaren. Door de jaren heen ben ik voornamelijk aan de pil geweest met wat jaren pauze er tussen om te voelen wat het met me zou doen, en er veranderde toen niets voor me.

Thanks voor het delen Mirjam!

En inderdaad ik voel me ook net een kind @ekster. Een kind die even niks zelf meer kan. Zelf ben ik begonnen nu met monnikspeper om te zien of dat iets gaan helpen. Moet je wel een tijdje nemen voordat je daar iets van merkt. Ben benieuwd of het wat doet!

Bijstand of inschrijven voor een studie en een deel lenen maar niet studeren? Ik heb de oplossing niet voor je want had hetzelfde probleem maar kon gelukkig nog bij mijn ouders terecht. Geen idee hoever je bent in je herstel maar misschien kan je ergens bijvoorbeeld een uur of 4 of 2x4 gaan werken? Is toch weer een paar honderd euro per maand. Ik denk alleen mee als het niet gaat dan gaat het niet.

Als het goed is heb je altijd wel recht op bijstand. Aanvragen bij je gemeente. Sterkte!

Neem ook alsnog even contact op met je studie decaan, soms zijn daar ook nog regelingen dat je achteraf nog extra uitbetaald krijgt oid.

Wat een rottige situatie!!

Misschien kan je bij de voedsel bank terecht voor het eten? Daar is niet alles mee betaald natuurlijk want je moet nog meer kosten maken (huis, verzekeringen)…
Misschien is er een ander familielid die jullie wil bijstaan? Aan jullie wil lenen oid?
En ik zou zeker ook even bij je decaan oid melding maken en kijken wat er te regelen valt.. Er MOET iets zijn wat jullie kan helpen! Of bij de gemeente? Overal even jullie situatie uitleggen.

Super veel sterkte!
Enne… gezondheid voorop!!

Lastig voor je!

Ik ben ook tijdens mijn studie uitgevallen. Herstellen is zo heel lastig voor je, begrijp ik. In een burn-out wil je eigenlijk zo min mogelijk stressoren, maar zo te lezen heb jij helaas nog met veel (financiële) stress te maken. Ik herken dat ook, dat je stressoren blijft hebben. Bij mij gaat het niet om financiële stress.

Studiedecaan altijd proberen. Maar denk dat het weinig succes oplevert. Zolang je niet meer ingeschreven staat (daar ga ik even van uit nu) vervallen ook eventuele regelingen. Ik spreek uit ervaring.

Bijstand kan als je vermogen lager is dan ong. 7K als ik het goed heb.

Zou idd kijken naar familieleden of vrienden ofzo. Kunnen zij je misschien helpen?

Knap lastig hoor, sterkte <3

Bedankt voor jullie tips!

Beste Dee,

Toen ik alleen op de bank of een verstelbare stoel lag met mijn ogen dicht, bleef ik maar aan staan. Wat was ik onrustig! Vanaf het moment dat ik iedere dag van 13:00 tot 15:00 op bed lag met de gordijnen en ramen dicht, viel ik na een mindfulnessoefening meestal in slaap. Na verloop van enkele maanden ging het beetje bij beetje een stukje beter met mij.

Vanaf december jl. rust ik wel op de bank of een herstelbare stoel. Wanneer ik nu naar bed zou gaan en in slaap zou vallen, val ik 's avonds niet in slaap. Alleen wanneer ik 's avonds iets ga ondernemen en ik heel, heel erg moe ben omdat ik heb gewerkt, ga ik nog een uurtje naar bed. Soms val ik in slaap, soms niet.

Het zal bij iedereen anders zijn, maar dit werkt voor mij redelijk/goed. Het blijft erg lastig een balans hierin te vinden. Ook na zeventien maanden.

Hoi Wieneke, hoe deed je die middagrust dat het werkte? Ik voel me dan vaak juist zoo onrustig terwijl ik wel een goede en langere middagrust kan gebruiken.

Hoi Wieneke, ik ga altijd op de bank liggen in de middag. Vaak zet ik dan mijn koptelefoon op met heel zacht van die rustgevende massage muziek. Ook al slaap ik meestal niet, ik word er wel heel rustig door.

Hoi,

In het begin was ik te onrustig en viel ik niet in slaap. Ik ben toen oefeningen gaan doen doen die op verenigingvoormindfulness en balansante staan.

Bedankt voor de tip Gemini! Ik ga dat ook doen.

hallo,

ik merk dat ik wel rust als ik op de bank lig, maar wanneer ik iets doe zoals praten of iets die concentratie vergt dan krijg ik meteen die spierpijn. Ik vraag me dus af of ik beter gewoon op de bank lig te niksen of toch beter wat actief blijf?

Ik kan ook zeer moeilijk rusten! Ik sta vaak op 100% adrenaline-stand. Het helpt voor mij om (eerst) de 50% op te zoeken in plaats van 10%.

Voorbeeld: in plaats van thuis mediteren, doe ik een wandelmeditatie. Soms is de overstap van mijn aan-stand naar zo’n wandelmeditatie al veel te groot. Dan bouw ik af: eerst start ik met wandelen met rustige muziek, als ik rustiger word ga ik naar wandelen zonder muziek en daarna zet ik een wandelmeditatie op. Soms ben ik na een wandeling van 10 minuten rustiger en soms pas na een wandeling van 1 uur.

Wandelen is echt mijn go-to. Daarin word ik steeds creatiever. Je kunt bijvoorbeeld bloemen plukken voor een bos op de keukentafel. Of je verzamelt kleine dingetjes en kan dat in een journal plakken/knutselen. Of je neemt de foto camera mee. Er zijn ook wandel-bingo’s die je kan printen!

Dat soort dingen helpen mij om uiteindelijk iets meer rust te ervaren. Je mag jezelf best tijd gunnen en ruimte gunnen om je adrenaline-stand te laten zakken. “Niks doen” terwijl je 100% in de aan-stand staat werkt voor mij compleet averechts. Ik denk dat dit voor iedereen anders werkt, dus zoek vooral op wat voor jouzelf werkt om wel tot rust te kunnen komen! Afbouwen in aan-stand en mezelf daar tijd in geven helpt mij dus het beste :)

Ik merk dat ik de afgelopen tijd soms moe word en dan vaker verlang naar liggen op bed of op de bank. Dat is voor mij een goed teken; ik merk dat dat de zeldzame maar belangrijke momenten zijn dat ik mijn lichaam deze vorm van rust kan geven (zonder dat ik opgejaagd en onrustig van mezelf MOET rusten). Aan het begin van de burn-out kon dit echt nog niet, dus ik zie het als kleine overwinning!

Boot/dronken/deinend gevoel. Heel herkenbaar. Heel veel last van gehad. Nu nog wel, maar lichter. Bij mij komt uit nek heb ik het idee en heb zelf niet het idee dat het aan hyperventilatie ligt. Met name bij te veel prikkels last van. Nu voelt het standaard nog alsof m'n kop vaag op m'n lijf zit.

Ook gehad, heel lang veel last van heeft echt te maken dat je teveel overprikkeld bent

Ik heb ook wat N zegt. Sinds augustus geen draaiduizeligheid maar wel een wankelend licht in mij hoofd gevoel. Ik denk ook dat het vanuit mijn nek komt