Burnout ervaringen

De meeste personen verliezen hun levensvreugde net door een BO. Depressie als gevolg van BO is veel voorkomend, want plots kan je de dingen die je leuk vond niet meer doen.
Dan doorduwen om toch zaken te doen zal je herstel enkel in de weg staan of je zelfs dieper duwen.

Persoonlijk was ik juist wel gelukkig van niets doen vroeger. Ik zat op een stoel buiten, gewoon te genieten, een hele dag lang. Op mijn vakantiejob was ik nogal snel tevreden met weinig. Ik was graag op mezelf.
Dan gingen mensen zeggen dat ik lui was e.d. dat ik meer moest werken. Da ik buiten moest komen en socializen.
Dat is blijven hangen en in mijn volwassen leven is dat geëvolueerd naar me constant willen bewijzen, perfectionisme, nooit opgeven, geforceerd tussen mensen zijn. En zo ben ik dan in een BO beland :)
Nu verlang ik terug naar de eerder teruggetrokken, relaxte zelf die ik vroeger was - en dat is ook waar ik terug naar toe moet om te herstellen.
Goed genoeg is goed genoeg en leef naar hoe je bent, niet naar wat anderen verwachten.

Hi North,

Je hebt helemaal gelijk. Het is ook wat ik bedoel, maar dat ervaar je alleen maar door naar buiten te gaan en dingen te ondernemen die je leuk vindt. Weer leren spelen, zeg maar.

Ik herken (erg) veel in jouw levenshouding. Ik was/ben precies hetzelfde. Tevreden met weinig. Door familie-omstandigheden kwam ik op een sales afdeling in een snelle branche terecht. Absoluut niet iets waar ik ooit zou hebben gewerkt. Leuk voor de buitenwereld, maar ik vond het vreselijk. Op een gegeven moment werkte ik alleen nog maar om anderen trots te maken. Voor de rest vond ik er helemaal niets aan. De afgelopen 2 jaar maar liefst 3 banen gehad, maar iedere keer was ik niet gelukkig...kantoorbaan, vaste werktijden, scoren, targets...bah.. Ik denk dat het nu wel tijd is om mijn hart te gaan volgen. Ik ben nu iets aan het opzetten dat exact aansluit op wat ik zelf wil, want eigen ondernemer zijn biedt de mogelijkheid om zelf je tijd in te delen. Dit betekent wel dat het grote geld en aanzien zal gaan stoppen, maar ik weet dat ik dan (veel) gelukkiger ben. Het wordt steeds duidelijker welke kant ik op moet gaan. Nu nog even aan mijn vriendin uitleggen, want die is nogal gesteld op status ;-)

Fijn dat dit voor jou goed werkt. Persoonlijk vind ik dit geen goed advies. Als ik mijn signaal van teveel prikkels negeer dan heb ik weer een week paniekaanvallen. Dus nee bedankt.
Natuurlijk is het wel goed om actief te blijven en kleine dingen te vinden om van te genieten. Maar je prikkels negeren en er doorheen zetten is nou juist de manier om weer terug te vallen.
Ik zit al een jaar met burn-out dus ik spreek uit ervaring.

Hoop voor jou dat je manier blijft werken

Hi Anoniem 2,

Iedere burnout is anders, dus ik spreek voor mijzelf. Feit is wel dat ik een knop heb omgezet en dagelijks nu steeds meer dingen doe, waaronder sporten, sociale activiteiten, sauna, etc. Ik heb nog geregeld last van prikkels, maar om daardoor maar binnen te blijven zitten lijkt mij niet de juist oplossing. Dus als jij zegt ik zit al een jaar thuis, dus ik spreek uit ervaring, dan is dat heel vervelend, maar wel jouw ervaring en niet automatisch een feit als je burnout bent. Ik zat 4 maanden thuis en begon te merken dat het averechts begon te werken. De kunst is relativeren, accepteren en ervaren. Als je bijvoorbeeld paniekerig wordt tijdens het winkelen of wat dan ook, dan juist je pas vertragen. Juist het tegenovergestelde gaan doen.

Maar nogmaals, iedereen ervaart het anders en gaat er anders mee om.

Succes!

Dit klinkt echt niet juist, dit gaat in tegen alles dat we leren wat je moet doen bij BO. Ik stel me de vraag of je wel in BO zit of dat je in een ontkenningsfase zit en nog een terugslag zal krijgen.
Je prikkels negeren is over je grenzen gaan wat per definitie BO veroorzaakt/onderhoud.

Om nog even aan te vullen.

Ik ben zelf gaan graven wat er allemaal gebeurd is in mijn leven door de problemen die ik had met een ouder die ik mijn levenlang moest ondersteunen. Partificatie, symbiose trauma, etc. liggen ten grondslag aan mijn burnout, feit is (bij mij) dat ik mijn leven moest indelen zodat het dragelijk was. Dus veel onvrijwillige keuzes gemaakt. Ik heb daardoor nooit mijn eigen wil en wensen kunnen nastreven. Ik werd geleefd. Nu ik de focus ook op dat onderdeel heb gelegd, begin ik te begrijpen waardoor ik gaandeweg steeds verder wegzakte en in deze situatie ben beland. Het is een kwestie van een reset-knop die je moet zien te vinden. Zoals een collega tegen mij vertelde die jarenlang burnout was 'zoek jezelf en vindt jezelf'. Hij is al jaren van zijn burnout af en is gelukkiger dan ooit. Maw duik in je levensloop, ale keuzes die je hebt gemaakt (of hebt moeten maken) en hopelijk vind je dan ook meerdere dingen die kunnen gaan leiden naar je herstel. Er is vaak niet een oorzaak, maar een combinatie van meerdere factoren.

En nee, ik ontken helemaal niets. Ik heb vaker met dit bijltje gehakt. Ik weet wat een BO is en hoe het werkt. Niets nieuws. Er is een breekpunt die je goed moet aanvoelen. Je vermoeidheid, stress etc. zit in je lichaam en geest. In de beginfase ben je op, maar je fysiek hersteld zich sneller dan je geest, want ook je zelfvertrouwen heeft ee knal gekregen. Je bent op een gegeven moment alleen nog mentaal moe. Dit moet je gaan trainen. Niet door op de bank te zitten, maar er op uit te gaan. De eerste paar keer is erg pittig, maar op een gegeven moment merk je dat je dingen weer automatisch gaat doen. Je leert weer vertrouwen in jezelf te krijgen. Hoe langer je thuis zit, des te lastiger het wordt. Het kan wel, maar je vertrouwen is dan verder weggezakt.
Ik zat ook op een punt dat ik dacht dat zelfs de vaat uitruimen teveel was, maar fysiek was het geen probleem. Op dat moment draai ik de knop om en startte ik met een stukje fietsen, toen 15 minuten, 30 minuten en zoals de laatste paar keer 1 uur. Je kunt je eeuwig burnout voelen, maar dat denk je. Dit is juist het mentale gedeelte en dat kan je alleen maar herstellen door uit je grot te komen. Dus ik ontken niets, ben nog zeker burnout, maar zorg er nu voor dat ik weer vertrouwen in mijzelf opbouw. Essentieel om steeds positiever in het leven te staan. Vanavond zou ik een borrel hebben, maar sla die helaas weer over omdat ik vandaag gesport heb, boodschappen heb gedaan en een paar kleine huishoudelijke klusjes. Morgen weer sporten, de tuindouche afmaken en luieren. Verder geen plannen. 3 weken geleden ging bij mij de knop om.

Beweging (los van een korte wandeling) en sport is aangeraden bij het terug opbouwen van je veerkracht. Maar eerst moet je rust vinden en reserve opbouwen. Als je niet eerst "reset" dan blijf je jezelf gewoon uitputten.
Als jij nog gaat winkelen en huishoudtaken dan ben je zeker nog niet aan het "resetten".
Ik vind het zelfs ongeloofelijk dat je de prikkels van de sportschool überhaupt kan verdragen. Het moet zijn dat je momenteel nog keihard over je grenzen aan het gaan bent en constant in stressmodus staat.

Ga eens een uur op een stoel zitten en staar door het raam. Geen telefoon of radio of eender wat. Lukt je dat? Kan je "niets" doen? Of loop je de muren op?

Ik kan niet 1 uur uit het raam kijken als je dat bedoelt. Nooit gekund overigens. Ik ben van mening dat je jezelf dan ook wel erg forceert. Wel moet ik leren om niet in 'klussen' te denken. Als ik bijv. naar de tuin kijk, dan wil ik direct de heg gaan snoeien of de schutting schilderen. Daar zit juist mijn probleem. Als het heel warm is vertraag ik en vind ik het heerlijk om lang relaxed te zonnen of in de sauna te zitten. Voor mijn gevoel heb ik dan iets gedaan wat weinig energie kost

Ik kan de prikkels van de sportschool ook nog niet aan. Je zou wel bijv als je al wat meer kan stukje gaan wandelen door et boos of fietsen en als je dan thuis komt lekker in de zon zitten of schaduw niks doen. Dan leer je je lichaam ook weer inspannen en ontspannen.
Gr s

Ik heb vanochtend uitgebreid gesproken met een coach.

Ik had wat vragen over sporten, cortisol, endorfine, supplementen, etc. Zij hanteren 1 regel en dat is dagelijks naar buiten en bewegen. Het beste is om te fietsen, wandelen, zwemmen met een hartslag tussen de 125-140. Zij legde uit dat cortisol in veel gevallen te hoog is bij burnout patiënten en dat bij deze hartslag de endorfine opwekt en de overtollige cortisol afvloeit. Door dit ongeveer 5 dagen per week te doen (niet verplicht, maar is een advies), leert je lichaam weer een normaal niveau te krijgen en sta je niet altijd op scherp. Binnen blijven zitten en lang uit het raam staren heeft niemand geholpen en zij krijgen veel klanten die bijvoorbeeld al 2 jaar in een burnout zitten, maar dus alles passief proberen op te lossen...wat dus nooit werkt.

Ik ben zojuist naar de sportschool gegaan en heb hun advies gevolgd. 30 minuten op hartslag 135. Ik zweette als een otter, maar de beloning is uitstekend. Sommige zullen zeggen 'tsja, dat komt door de endorfine ..ja, dat klopt, maar dat is juist ook de bedoeling. Positieve 'stofjes' die de negatieve afbreken.

Doe ermee wat je wilt, maar ik wilde dit even delen.

Heb je ook last van spierspanning met name nek kaken en ogen? Ik kan wel fietsen in het buiten lucht en lopen op niet drukke plekken .. maar loopband spant mijn systeem aan en dan voel ik me slecht. Herkenbaar? en doe het op een lage niveau

Die spierspanningen in mijn kaken had ik. Wat betreft mijn ogen lijkt het vaak alsof ze 'hangen'.

Wat ik momenteel doe is dat ik fiets in de fitnessclub. Ik ga in de ochtend op momenten dat het vrij rustig is. Ik fiets dan 1 uur met een hartslag tussen de 125 en 140. Daarna neem ik de sauna die bij de fitnessclub hoort en ga er max 12 minuten in. Daarna koude douche en even buiten liggen. Daarna naar huis, stevige maaltijd (altijd eieren, volkoren brood, banaan, decafé, melk) en daarna ga ik op de bank liggen en val dan vaak in slaap. Soms een 1/2 uurtje of 1 uur. De rest van de dag doe ik vrijwel niets, trakteer mijzelf op iets met chocolade, maar verplicht mijzelf wel om nog even naar buiten te gaan voor een fietsrondje door het dorp. Max 15-20 minuten. De reden is dat ik dan voor mijn gevoel
mijn ruimte weer pak in het leven. Winkelen, naar de stad, etc. zijn nog wel even een stap te ver. Ik probeer het soms, maar merk dat ik dan teveel druk of zo ervaar.

Als je zoveel last hebt van de lopende band, dan kan je overwegen om te gaan zwemmen. Dit is eigenlijk de meest ideale sport, omdat je dan je lichaam het minst belast (omdat je drijft), maar wel enigszins inspant door te zwemmen.

Ik wil ook graag van alles, maaar fysiek lukt me echt niets

Hi Annan,

Helemaal herkenbaar.

Even een paar tips (misschien inkoppers, maar toch..)
- lichaam en geest zijn beide op. Gesloopt. Door werk en/of prive-omstandigheden. Dat je hoopt er binnen 2 maanden vanaf te zijn is omdat je graag verder wilt ..maar laat dat los. Je bent ziek.
- stop met koffie drinken of neem decafe/thee.
- doe op dit moment niets. Eerst je lijf. Die moet op krachten komen. Extra vitamines, zoals vitamine C, B12, magnesium, schijnt te helpen, maar eerlijk gezegd is gezond eten veruit het belangrijkste naast rust.
- voel je niet schuldig
- zoek een burnoutcoach. Ik heb hieronder een bericht geschreven hoe je die kosteloos kunt krijgen. Iedereen 'doet maar wat', terwijl kennis op het gebied van burnout gewoon aanwezig is. Zelf googlen is wat ik maanden deed, maar dat helpt maar weinig.
- voel je je even moet, ga direct slapen, ook al denk je dat het meevalt. Ieder uurtje is meegenomen.
- doe wel 'iets' in huis. Al is het heel klein. Vaat uitruimen, iets schoonmaken, etc en rust daarna lang uit. Zo voel je jezelf niet nutteloos. Doe bijv. 1 klein ding in de ochtend en eentje in de middag. Gaat het niet, dan is dat hooguit jammer
- kijk geen films. Ik merk zelf dat dit 'teveel' is. Te druk, te snel, te veel herrie.
- schrijf dingen op, zodat je patronen kunt gaan herkennen.
- ga niet te snel juichen als het weer beter gaat. Ik ben zo'n 'eikel' die sinds kort weer sport, maar uit enthousiasme mijzelf dan weer voorbij een.
- laat eten thuisbezorgen
- kies voor volkoren, spinazie, veel groenten, vette vis, weinig/geen alcohol.

En nogmaals, zoek een coach. Je bent zeker niet de eerste en absoluut niet de laatste.

Succes!

De belangrijkste reden om een coach te nemen is omdat ik nu helaas alweer een lichte terugval heb (zoveelste keer). Heerlijk buiten wezen wielrennen (maar heel rustig) en 3 keer ergens gestopt. Voelde wel als 'spannend' maar werd steeds relaxter. De volgende dag voelde ik mij top. Ging s'ochtends gelijk even de sportschool in, maar merkte dat mijn spierkracht een stuk minder was en stopte na 20 minuten. Daarna 'eventjes' de voortuin gedaan, 'eventjes' de was opgehangen, 'eventjes' de vaatwasser uitgeruimd en nog 'eventjes' naar de AH. En daar zit ik weer...compleet gesloopt op de bank. Barstende hoofdpijn, zware ogen...doodmoe.. Stom, stom, stom... terwijl morgen weer een prachtige dag is. Waarom neem ik niet gewoon een hele dag rust. Afijn, dit soort dingen moet je allemaal zelf uitvinden of juist door een professionele burnout coach voor je laten uitwerken. Kennis = macht.

Komt goed, maar heb geduld.

Wat fijn (eigenlijk niet) dat je je herkent in mijn verhaal. Dat helpt toch een beetje.
En dank je wel voor de tips. Ik ben dus ook al maanden aan het googelen. Misschien dat het toch nog iets anders kan zijn? Hoe kom ik snel van mijn burn-out af? Welke fases zijn er? Hoe lang duurt vermoeidheid? Etc. etc.
Ik ga op zoek naar een burn-outcoach.

Thnx!

Ook voor jou, beterschap nog!

> Hoe kom ik snel van mijn burn-out af?
Die vraag moet je echt laten vallen. Zolang je bezig bent met alles te proberen om "snel" beter te worden ben je niet aan het loslaten.
Loslaten is het allerbelangrijkste bij een BO (en het moeilijkste).
Er zijn geen magische trucjes of behandelingen, anders waren we hier allemaal terug op de been in no-time. De realiteit is dat velen er een jaar of jaren inzitten. Je moet leren loslaten, terug leren (echt) rusten, je grenzen leren herkennen en ze te leren stellen. Terug naar je lichaam leren luisteren.
Het is een lang process van vallen en opstaan.

Ik wil mensen waarschuwen om op te letten met een "coach". Er zijn zeker capabele mensen! Maar jij, ikzelf en mijn moeder kunnen morgen coach worden, het zijn geen psychologen. Doe zeker goed je research en wees kritisch.

De laatste opmerking is zeker waar. Ik liep in de beginfase van mijn BO ook bij een man die ik in het begin hoog had zitten, maar gaandeweg begon te merken dat hij maar wat deed. Hij bedoelde het goed, wilde mij helpen, had zeker een aantal goede punten...maar vanaf het moment dat hij mij een spijkerbed adviseerde en geestverruimende middelen, haakte ik af ;-)

En daarnaast, zelfs al heb je een beëdigde coach of psycholoog, dan is het nog steeds erg belangrijk dat je een klik voelt.

Anna,
Na verlies, collega, broer en dochter afgelopen februari.,ben ik ook niet vooruit te branden.
Knieën verzuren en snel doodmoe.
Hoort bij het rouwproces zeggen ze.
Is natuurlijk ook zo, maar slecht te accepteren.

Hi Cock, wat een vreselijk zware emotionele dreunen heb je te verduren gehad. De impact zal voor iedereen enorm zijn. Zeker als het ook om je kind gaat.

Afgelopen Februari zelfs...dat is wel heel kort geleden. Als mijn zoon of dochter iets zou overkomen, dan durf ik nu al te voorspellen dat ik veel langer van slag zal zijn. Het is niet meer dan logisch dat al je kracht uit je lichaam is. Je kind is een van de bronnen van levensvreugde. Dus als een zo'n bron wegvalt, dan is dat zwaar om te verdragen.

De enige tip die ik je kan geven (omdat in mijn vriendengroep zoiets degelijke is gebeurd) is het volgende. Voor degene die overleed is er een herdenkingsboom gepland in het bos bij ons in de buurt. Hier komen dagelijks veel mensen, omdat niet alleen jij maar ook vrienden, familie en kennissen vaak aan de overleden persoon denken. Ik weet dat veel mensen langs die boom gaan om te kunnen rouwen en te herinneren. Zo deel je het verlies en groeit er iets moois uit die herinnering.

Heel veel sterkte met het verlies en het hoort inderdaad bij het rouwproces.

Dit klinkt ook wel als ME/CVS. Zou je eens kunnen googelen.

Dag Hans,

Eigenlijk moet je loslaten, je bent ziek en je moet herstellen dus is het normaal dat je nu een niet meer kan stofzuigen en winkelen of wat dan ook. Maar dat is makkelijker gezegd dan gedaan.

Ik ben 11 maanden ver en heb nog altijd het probleem die je beschrijft. Ik doe nog steeds te veel en kan mezelf er moeilijk toe zetten echt rust te nemen. Ik wil telkens mijn gezin ontlasten en begin dan toch dingen te doen. Wel is er gaandeweg minder dat ik doe, simpelweg omdat ik steeds minder kan. Ik schiet mezelf dus telkens in de voet. In plaats van mijn gezin te ontlasten geef ik net meer last op langere termijn. Toch kan ik het zo moeilijk laten.

Je moet echt rusten, slapen, rusten en slapen.
En indien mogelijk een korte wandeling maken iedere dag.
Pas dan kan je opbouwen, aanvoelen wat lukt, terugschakelen als het te snel gaat enz...
Ik hoop dat je sneller de klik kan maken dan mij :)

Bedankt.

Welke stappen heb jij gezet in die 11 maanden die jou echt merkbaar geholpen hebben? Niet meer achter laptop? Niet met werk bezig zijn? Ben je mindfulness gaan doen (of zoiets), etc. Doe je nu helemaal niets meer aan huishoudelijke dingen? Ik heb begrepen dat je systeem weer moet leren om te in- en ontspannen. Dus wel milde inspanning (zoals stofzuigen), maar daarna bewust rust nemen. Kleine opdrachtjes verdeeld over de dag.

Ik zit veel op mijn mobieltje spelletjes te spelen. Puur uit verveling.

Het idiote is dat ik mij telkens afvraag...wat doet een relaxed iemand nou op een dag? En het meest idiote is, dat mijn vriendin het perfecte voorbeeld is...alles heel rustig, rustig ontbijten zonder iets te lezen. Gewoon om zich heen kijkend..ik vraag dan ook altijd, waar denk je aan, maar zelfs daar is ze dan niet mee bezig. Helemaal zen. Ze is aan het ontbijten en dat is het. Ik moet er altijd wat bij doen en prop mijn eten naar binnen alsof ik haast heb, terwijl ik vervolgens denk...wat moet ik nu gaan doen..

Helemaal eens met wat L. schrijft.
Een paar tips waar je misschien wat aan hebt, die mij erg hebben geholpen de afgelopen bijna 12 maanden (en nog steeds):

- mindfulness /meditatie
- yoga (niet te intensief, op je eigen tempo)
- dagelijks wandelen (soms 5 min, soms 30; heel afhankelijk per dag wat je kan)
- creatieve hobby’s: tekenen, schilderen op nummer, kleurboek, haken etc
- lezen
- eens in de zoveel tijd een massage boeken
- zingen en dansen (wanneer mogelijk, werkt wel echt ontspannend)
- middagdutjes
- af en toe op je telefoon oid is niks mis mee, ik speel wel eens videogames
- (educatieve) podcast luisteren
- legpuzzels
- journalen / schrijven. Er zijn ook veel fijne invulboeken te vinden voor burnout enz.

Tsja en dan nog zul je vaak blijven denken: ik voel me nutteloos, ik zou iets productiefs moeten doen. Maar alles wat je doet aan je herstel is productief. En het is noodzakelijk, voordat je weer de “moetjes” kan gaan doen.
Heel veel sterkte! Hoop dat je hier wat aan hebt.

Ik doe inderdaad zo goed als niets meer van huishoudelijke dingen. Nu en dan kan ik het niet laten maar dan betaal ik daar de prijs voor.
Ik zit ook wel voor de TV of achter de laptop maar zelfs deze zaken behandel ik nu als activiteit, niet als rusten.
Rusten is ogen dicht op de bank, gewoon door het raam staren, op een bankje zitten buiten. Echt niets doen.
Moeilijk maar na 10-15 minuten merk ik dat mijn hoofd vertraagd en dat de rust komt. En zoals met alles, oefening baard kunst.

Tsja, het is een ziekte, dat is het zeker, maar eentje die erg complex is. Endorfine is het stofje wat ik op de dag mis. Gewoon plezier en genieten van dingen. Ik merk duidelijk dat als ik iets gedaan heb wat ik echt leuk vind, dat ik mij happy voel en dan glijdt de vermoeidheid van mij af. Hiermee toont het weer eens aan dat het vaak (in de 2e fase) vooral mentale vermoeidheid is. Het nadeel (bij mij) is dat als ik mij dan weer een hele dag happy voel, dat ik dan direct doorschiet naar méér. Dus weer doelen stellen..niet handig.

Als ik op de site van Ruud Meulenberg kijk (een gespecialiseerd bedrijf op het gebied van burnout), dan geeft men aan dat een 1/2 uur sporten per dag (duur of krachtsport) juist aanbevolen wordt. Ook op talloze andere site staat dit vermeldt. Zolang het maar niet fanatiek is, maar 'genietend'. Ik moést van mijzelf altijd perse een minimale afstand afleggen en nog vaker 'tot het gaatje gaan'. Dit is juist niet de bedoeling. Wielrennen is eigen gewoon fietsen en genieten van de natuur. Geen doel stellen, maar gewoon er op uit.

> Voor een boswandeling heb ik letterlijk de rust niet..
En dat is net waar je naar toe moet. Zolang je dit niet kan is het omdat je stress nog te hoog staat.

Sporten zou ik enkel starten eens je terug aan het opbouwen bent, maar jij hebt nog niet eens rust teruggevonden, dan moet je zeker nog niet gaan sporten.
Eerst rust, die constante stress moet eerst weg, je lichaam moet terug leren wat de ruststand is en reserve opbouwen.

Bedankt voor je advies. Er zit nog inderdaad veel onrust in mij omdat ik nog niet alles verwerkt heb wat mij overkomen is. Zodra ik rust neem, dan ga ik piekeren. Maw rust betekent onrust.

Plan een vast piekermomentje in, in je dag. Bv. om 15u ga ik een kwartier aan tafel zitten en mag ik piekeren.
Alle piekergedachten die opkomen doorheen de dag verwijs je naar dat momentje.

Ik heb ook vanaf het begin juist gesport. Wandelen vond ik vreselijk, dan was ik teveel met mezelf bezig en kon enkel piekeren. Hardlopen hielp mij juist wel om daarna beter te kunnen ontspannen (alsof ik de spanning eruit rende). Sportschool ging aanvankelijk (vanwege spanning) niet maar na een maand of 8 ongeveer ben ik daar ook begonnen.
Ik heb ook lang getwijfeld waar ik goed aan deed (ook tijdje niets gedaan, enkel wandelen, maar ging me juist slechter voelen). Terugkijkend kan ik alleen naar zeggen: doen! Doe wat goed voelt maar niet té intensief. En wissel inspanning af met voldoende rust.

Wel een goede uitleg ja (;

Stress = dat er meer gevraagd wordt, dan je denkt aan te kunnen.

Zo...ff mijn zenuwgestel flink getest gisterenavond. Onze dochter had haar laatste examendag, dus dat moest gevierd worden met een uitetentje, dus hele gezin incl. aanhang mee naar een restaurant. Alhoewel ik er zin in had, zag ik er enorm tegenop. Op zich ging het allemaal redelijk tot (veel) beter dan verwacht.

Alleen werd ik om 05:00 wakker. Badend in het zweet, barstende koppijn, enorme spanning en angstige gevoelens.

Overprikkeling dus... wat is burnout toch waardeloos..

@Anoniem, rond die tijd neemt je cortisol toe, dus waarschijnlijk ben jij zo ver over je grens gegaan dat je lichaam reageert met extra cortisol en je nu het resultaat ervaart van over die grens gaan. Je bent daar duidelijk dus nog lang niet. Ik zou adviseren om nieuwe dingen in kleine stapjes te proberen en niet te lang. Dus ga je mee uit eten, ga dan voor een uurtje en ga naar huis. Jammer dan als mensen je raar aankijken, je bent ZIEK momenteel en hoe meer je dit negeert hoe langer het nog gaat duren.

Hi Taco, bedankt voor je uitleg. Je hebt helemaal gelijk. Ik moet mij echt beseffen dat ik ziek ben.

Wat doe/deed jij overdag in deze fase? Ik zit veel achter mijn laptop..suffe spelletjes te spelen als Uno of 4 op een rij. Niet spannend en vrij relaxed en heeel veel ijsberen in de huiskamer....

Ga zitten, kijk naar buiten.
Zit wat op een bankje in de zon.
Leg je op de bank en sluit je ogen.

Je moet terug leren dat niets doen ok is.
spelletjes, gsm'en etc... is ook actief bezig zijn zelfs al voelt het niet zo. Je brein blijft prikkels ontvangen.
Je bent verleerd om gewoon eens lekker niets te doen en dat moet je terug leren.

Hallo Allard,

Ik herken veel van je klachten. Bij mij is de diagnose officeel nooit vast gesteld, maar ik had alle symptomen die bij een burn out horen. Als ik je verhaal zo zie dan heb je vooral last van angsten die niet echt gerelateerd zijn aan lichamelijke klachten maar aan iets anders? Zelf had ik ook heel veel last van angsten, maar die waren allemaal gerelateerd aan mijn heftige klachten zoals hartkloppingen, hyperventilatie etc. Ook heb ik weken lang maar ene paar uur per week kunnen slapen. Toch heb ik heel weinig slaapmiddelen gebruikt, maar een paar keer als het echt niet anders kon voor mijn gevoel. Ik kon ook een paar maanden geen auto rijden en slechts een paar honderd meter lopen, veel te bang dat ik zou gaan hyperventileren. Ik denk dat het goed is dat je toch blijft proberen om te gaan fitnessen en te fietsen, want elke keer dat je ondanks de angst toch weer even hebt gefitnest is een overwinning. Maar let daarbij wel op dat je niet te veel doet. En laat de angst toe, vecht er niet tegen. Blijf goed ademen als de angst piekt. Het is de hel ik weet het. Maar de angst ervaren is hem ook kwijt raken. Dit kan best lang duren. Ik heb wel 7 weken elke dag paniekaanvallen gehad. Je moet er doorheen. Zelf heb ik ook ongelovelijk veel gejankt om allerlei zaken waarvan ik niet wist dat ik er om janken zou moeten. Dat heeft mij ook erg geholpen.

Bedankt voor je tip. Ik doe dat ook. Ik ga juist er vooral op zonnige dagen even tussenuit. Op een of andere manier is fietsen beter dan lopen. Ook fitness voelt beter. Feit is wel dat op dagen dat ik mij inspan ik er meer last van heb dan als ik niets doe. Dus inspanningen hebben duidelijk een negatieve invloed.

Het is een misconceptie dat een burnout werkgerelateerd is. Meestal is het een combinatie van factoren binnen en buiten werkcontext. Studenten of huismoeders kunnen ook burnout krijgen, het is over je grenzen gaan, niet genoeg rusten, te veel stress, ...

Klopt. Bij mij heeft het niets met werk te maken.

'Grappig' verhaal... Ik had gevraagd aan het UWV of ze mij burnout begeleiding konden geven. Jazeker, was geen probleem. Het dossier zou worden opgemaakt en een arts worden toegewezen. Afijn, na 3 weken niets gehoord te hebben, belde ik maar weer. Bleek de persoon die mijn dossier behandelde ziek thuis te zitten..burnout. Inmiddels 2 weken verder nog niets gehoord...maar dat is het ambtenarentempo denk ik..

Hi Tommy,

Zeer herkenbaar. Irreële angsten komen vaak voor. Maar troost je bij de gedachte dat (heel) veel mensen hier volledig uitkomen. Je bent op, afgefikt. Niet alleen fysiek maar ook mentaal, dus je gedachten gaan alle kanten op. Besteed er niet teveel aandacht aan en ga kijken wat er naast werkdruk nog meer speelt. Bij mij heeft het een (zeer) duidelijke link met mijn getraumatiseerde vader, waardoor ik gevloerd ben. In mijn geval is systeemtherapie de juiste therapie. Gaat het om patronen die je moet doorbreken, dan is schematherapie de juiste keuze. Succes

Bedankt voor je oppeppende berichtje en vind het mooi om te zien dat zoveel mensen hier actief zijn en elkaar een helpende hand en steun aanreiken.
Ik heb zelf sinds een aantal maanden ook Wellbutrin een soort anti depressieve wat ook goed werkt voor mensen met ADD, maar sinds die heb ik ook de klacht van kramp in mijn handen en voeten en soort van kracht verlies / verzuring in armen en benen zijn hier nog meer mensen bekend mee en is dit een bijwerking van de Wellbutrin en ander woord is Bupropion

Groetjes

De basis is dat alles van slag ik. Zowel fysiek als mentaal. Je begrijpt gewoon niet meer wat er allemaal aan de hand is en voelt van alles. Je emoties schieten alle kanten op en van relaxed kan je ineens doorschieten naar gespannen. De oplossing is véél praten, accepteren en rust. Voor veel mensen (ook voor mij) is het doorbreken van aangeleerde denkpatronen de oplossing. Daarom zijn de wachtlijsten bij schematherapeuten zo enorm lang (velen hebben een stop en de laatste die ik vroeg kon mij over 37 weken behandelen...). Vaak zijn die denkpatronen hardnekkig, waardoor langere therapie noodzakelijk is, wat weer verklaart waarom veel schematherapeuten vol zitten. Ik zit bewust niet aan de medicatie, omdat ik letterlijk wil voelen op welke momenten ik piek en wanneer niet. Anders vlakt alles af. Ik heb gelukkig een situatie waarin ik mij financieel niet druk hoef te maken, waardoor ik mij kan focussen op deze issue. Er is altijd een oorzaak en met de juiste therapie is dit te herleiden en kan eraan gewerkt worden. Die angsten zijn gewoon bij-effecten die los staan van de onderliggende oorzaak.

Oh ja, niet geheel onbelangrijk. Mijn ex-collega (man 56 jaar) had de angst dat een van zijn gezinsleden een ernstige ziekte had. Jarenlang mee rondgelopen, raakte volledig burn-out, ging in systeemtherapie waaruit bleek dat hij een soort trauma had opgelopen doordat hij vanaf zijn 18e alleen voor zijn zieke moeder moest zorgen. Zij claimde hem volledig. Na 15 sessies was hij klaar, snapt hij het hele plaatje en inmiddels kan hij zich niet mee voorstellen hoe hij zich zo rot kon voelen al die jaren. Als herboren, omschrijft hij het zelf. Zijn advies is : "Zoek jezelf, vind jezelf"

Ook een vriendin van mij. Zelfde verhaal, ingestort, angstaanvallen, talloze therapieën totdat ze de juiste tegenkwam. Inmiddels ook volledig herstelt. Oorzaak was ook in haar geval een zieke vader die zij jarenlang verzorgde en waar ze zich dagelijks zorgen om maakte. M.a.w. dit zijn voorbeelden waaruit blijkt dat de sleutel altijd ergens ligt. Ik heb gelukkig de sleutel na zeker 5 jaar ook gevonden en kan niet wachten totdat mijn therapie zal gaan starten. 5 jaar lang zinloze gesprekken gehad zonder enig resultaat en zelf veel geprobeerd, maar allemaal zonder resultaat. Het idiote is dat zelfs mijn huisarts exact weet wat mijn probleem was, maar simpelweg niet wist welke therapie daarvoor geschikt was. Je bent dus totaal op jezelf aangewezen. Ook de vriendelijke praktijkondersteuner wist nauwelijks iets over de verschillende soorten therapieën. M.a.w. hier ligt de kern van de duur van je herstel. Hoe eerder je weet welke therapie er voor je geschikt is én je de juiste therapeut vindt (het moet altijd klikken, anders werkt het niet), dan ben je er (veel) sneller uit. Dus heb je een familiesituatie gehad waarin iets speelde (depressieve ouder, alcoholistische ouder, afstandelijke ouders, etc.), dan is systeemtherapie de juiste manier. Omdat je moest leren om met zo'n situatie om te gaan heb je patronen ontwikkeld (coping strategie). Dit doet ieder mens. Die patronen waren een noodgreep, maar zitten nog diep geworteld in je dagelijkse denken en doen. Hiervoor is schematherapie de juiste oplossing. Veel mensen doen een combinatie van die 2, waardoor de wachtlijsten nóg langer worden.

He Tommy,

Ik herken je klachten. Je bent nu zo moe dat je het niet meer kan relativeren allemaal. Ook ik dacht dat ik dood zou gaan, dat mijn darmen nooit meer goed zouden gaan werken, dat ik hart klachten voor het leven zou houden etc. Het is allemaal niet waar gebleken. Ik ben er nu weer een paar maanden uit en pas achteraf zie je hoe opgebrand je echt bent geweest. Zorg dat je situatie zo is dat je een tjijdje niet hoeft te werken. In het begin was mijn ervaring dat echt rust nemen een hel was omdat toen de spanning pas echt goed los kwam. Maar na een paar weken of maanden zal dat verbeteren en kun je je weer echt ontspannen zoals vroeger. En dan kun je ook goed nadenken over je toekomst en wat er moet veranderen. Dit kan heel confronterend zijn want je hebt tot nog toe genegeerd dat er iets moest veranderen. Ik moest bijvoorbeeld leren om veel meer tijd voor mezelf te nemen en dat ik er daardoor veel beter voor anderen kan zijn.

Ik hoop dat je er wat aan hebt.

Groeten Ruben .

Hi Ruben

Bedankt voor je duidelijke berichtje, fijn dat jij er goed boven op bent gekomen. Ben je er nu ook zo goed als vanaf ? Want je zit toch nog steeds wel op een forum zoals deze. En als je dat alleen zou doen om andere lotgenoten een hart onder de riem te steken zou dat echt super tof zijn.
Om mijn heen krijg ik weinig begrip heb veel macho vrienden die dit allemaal niet kennen en ook niet erkennen dat dit probleem veel voor komt. Maar voor de goede orde jullie denken dus dat dit niet zou kunnen komen door het vaccin wat we me ze alle hebben genomen en wat nu opeens helemaal niet meer bestaat en nooit meer over word gepraat, veel mensen om me heen die het niet hebben genomen die zeggen dat als je het heb genomen je dood gaat binnen 10 jaar

Ik blijf er maar mee bezig en over piekeren het is zo erg dat mijn hele lichaam verzuurd en verkrampt wat eerst alleen hoofdpijn rugpijn en spierspanning in knieën was

Groetjes

Tommy

Burnout werkt zeer ontregelend en leidt er vaak toe dat je gepre-occupeerd raakt met iets. De een is bang om een hartaanval te krijgen, de ander om dood te gaan, ik werd vooral bang om nooit meer te kunnen werken en zo alles kwijt te raken; dat triggerde ook paniekgevoelens. Je kan vaak niet helder meer denken (soms de ene dag wel en de andere niet). Het kost veel tijd om eruit te komen maar uiteindelijk gebeurt dat wel en kun je weer helder denken en je niet meer laten leiden door angstige, irreële gedachten. De kans dat het klopt wat je denkt, dat je binnen 10 jaar sterft, lijkt me erg onaannemelijk. Niemand kan dit weten dus waar is het op gebaseerd? En het idee dat je je 10 jaar lang laat leiden door een angst die misschien onnodig blijjt, zou je veel kruin kosten. Probeer je niet teveel te focussen op de eventuele oorzaak (makkelijk gezegd…) maar op hoe ermee om te gaan. Eerdere keuzes kun je niet ongedaan maken en daar moet je hoe dan ook mee omgaan, maar wat je er in het hier en nu mee kan doen daar heb je wel invloed op. Ik ben ook gevaccineerd en geloof werkelijk niets van deze complotten, pure bangmakerij. Met je spanning die het oproept hou je veel kans je klachten in stand. Ga wandelen (of in mijn geval was rennen nog beter) zodra er angstgedachten opkomen, ga er niet te veel op in want dan ga ke je alleen maar slechter voelen.
Ik ben ook bijna van mijn klachten af en zit toch nog op dit forum ;)
Hou je taai, het komt echt goed!

Om nog even verder af te maken...ik ben gaan nadenken in welke situaties ik mij nu echt gelukkig voelde na in mijn leven verschillende banen te hebben gehad en voor mijzelf te hebben gewerkt. De conclusie was eigenlijk duidelijk...in loondienst vind ik vreselijk. Het moéten werken op gezette tijden, het moéten samenwerken in een bedrijfscultuur die je niet aanstaat of collega's waar je werkelijk niets mee hebt en vooral het werken in afgebakende functies zonder inspraak (of wekenlang vergaderen erover). Mijn leukste werk was in loondienst mijn 2e baan, waarbij ik zo vaak mogelijk buiten kantoor was en eindverantwoordelijk was voor het resultaat. Nu ben ik zelf weer iets gestart en ik voel mij als een vis in het water. Nu nog het nadeel van zelfstandige wegwerken en dat is het stukje eenzaamheid. Dit kan dmv groepssporten en andere sociale activiteiten. Dit inzicht en natuurlijk ook veel andere dingen zijn dingen die een start maken voor een nieuw begin.

Ik hoop oprecht dat iedereen op dit forum zich ook focust op de toekomst en analyseert waarom je op dit punt belandt bent en niet blijft hangen in de negatieve spiraal dat burnout heet.

Tsja, en dan merk je dat je positiviteit het toch weer eens had gewonnen. Na gisteren weer een drukke dag met sporten, kinderen, werken merkte ik dat ik de hele dag gespannen en angstig was. Kortom, mijn bovenstaande verhaal trek ik weer in. Pas op de plaats en zie uit naar mijn gesprekken met de psycholoog. Wat is burnout toch een mega-onderschat iets. Snel weer werken, is nog steeds het advies. Amehoela, eerst moet je er achter zien te komen wat de onderliggende oorzaak is, welke therapie voor jou zal gaan werken en met welke therapeut je een klik voelt. Een bedrijfsarts kan dit helemaal niet. Je bent makkelijk 6 maanden verder ivm de wachtlijsten.

Het gaat om balans in rust en activiteit. En door over je grenzen te gaan leer je je grenzen kennen.
Voor mij was het in begin rust absoluut nodig. Nu ben ik verder in mijn herstel en moet ik nu juist oppassen dat ik niet teveel doorsla in rust.
Ik ben eindelijk actiever aan het worden, maar dat gepaard met angst voor een terugval en dat ik in die angst verlamt raak en niks doe (depressief). Dat verwar ik weleens met “rust”.

Wat ik vaak doe is een to-do-lijst maken met maximaal 5 activiteiten, inclusief eten en dan na elke activiteit rusten. Aan het eind van de dag kijk ik naar de lijst en besluit ik wat ik laat afvallen of naar morgen schuif.

Je mag natuurlijk zelf bepalen hoeveel activiteiten je erop zet ;)

Het gaat om balans in rust en activiteit. En door over je grenzen te gaan leer je je grenzen kennen.
Voor mij was het in begin rust absoluut nodig. Nu ben ik verder in mijn herstel en moet ik nu juist oppassen dat ik niet teveel doorsla in rust.
Ik ben eindelijk actiever aan het worden, maar dat gepaard met angst voor een terugval en dat ik in die angst verlamt raak en niks doe (depressief). Dat verwar ik weleens met “rust”.

Wat ik vaak doe is een to-do-lijst maken met maximaal 5 activiteiten, inclusief eten en dan na elke activiteit rusten. Aan het eind van de dag kijk ik naar de lijst en besluit ik wat ik laat afvallen of naar morgen schuif.

Je mag natuurlijk zelf bepalen hoeveel activiteiten je erop zet ;)

Ik herken wel wat je zegt, in die zin dat ik lang twijfelde over waar ik goed aan deed. In het begin toen ik extreem hoog in mijn spanning zat, was hardlopen het enige wat hielp om een beetje spanning kwijt te raken. Daarna kon ik me dan iets beter ‘ontspannen’. Na maanden ups en downs ging het ineens weer heel slecht en toen was ik bang dat ik te veel had gedaan. Ik heb een poosje alleen maar rust genomen (enkel wandelen daarnaast) maar ging me steeds slechter en passiever voelen. Na een week of 3 besloten toch weer mijn gevoel te volgen en weer gaan sporten en toen voelde ik me direct weer wat beter. Slechte momenten bleven erbij horen maar meestal ging het best goed. Ik sport nog altijd veel maar niet te intensief. Ik voel me nu wel fit en energiek, al merk ik ook dat het belangrijk is dat ik nog veel rust neem. Gelukkig kan ik steeds beter ontspannen. Die terugvallen zoals jij ze ook omschrijft zij zo killing, het lijkt soms of je weer terug bij af bent. Ik heb gaandeweg om die reden besloten om met antidepressiva te starten en ben blij dat ikk die atap heb gezet. Sindsdien geen hele heftige downs meer. Nu ben ik aan het opbouwen, krijg weer een beetje een ‘schildje’ , belastbaarheid neemt toe (ik verdraag weer wat stress), ik werk weer 3x4u en krijg weer vertrouwen dat het echt goedkomt. Laat je niet uit het veld slaan door de terugvallen, het hoort er helaas heel lang nog bij en dat vraagt een bepaalde acceptatie, al is het heel frustrerend. Het is moeilijk om eruit te komen en vraagt geduld maar het komt, echt! En niet teveel psychologiseren, soms is er geen reden voor een terugval maar je lijf is ontregeld (hormonaal en stresssysteem) en dat geeft fikse schommelingen.

Ja, ik heb hier van nature ook “last” van. Nu in BO extra gevoelig voor huilen.
Waar anderen misschien boos worden of zich druk maken, moet ik snel huilen.
Ik schaam me er tegenwoordig maar niet meer voor, mensen doen het er maar mee. Mijn intenties zijn altijd goed en ik vind mezelf niet (meer) zwak, dat helpt mij om me er niet meer voor te schamen.

Kan wel goed begrijpen dat je het vervelend vindt, sterkte!

Hi frank klinkt erg interessant ben jij nu daardoor voor een groot gedeelte van je klachten af ? Ik denk dat je zoiets beter ook bij een zelfstandige goede psycholoog kan doen ipv bij een ggz instelling waar daar voel ik me echt niet serieus genomen

Groetjes

Ik herken het ook als ik bij mijn partner of vrienden mijn grenzen aangeef. Bijvoorbeeld als we ergens uitgenodigd voor worden, wat voor mij te druk is. Dan zit ik bij mijn partner te huilen op de bank en ik ben enorm aan het uitstellen om te zeggen tegen mijn vrienden dat ik niet kom.

Ik huil, omdat mijn grens geraakt wordt en het doet pijn. En door te huilen komt het eruit. Het geeft dan ruimte om het te verwerken. Het is inderdaad kwetsbaar en jij geeft daarom je grens aan. Ik heb zelf onwijs moeite om kwetsbaar te zijn. Maar dat heb ik nodig om mijn grenzen aan te geven.

Het moment dat bij mij de mentale spanning wat los is gekomen en is gezakt zijn mijn lichamelijke klachten juist veel meer op gaan spelen. Vermoedelijk omdat je daarvoor krampachtig vasthoudt en voornamelijk op adrenaline (?) doorgaat omdat je zo blijft hangen in het vluchtsysteem. Je lichaam is dan helemaal op en heeft best wat tijd nodig om daarvan te herstellen. Uit ervaringen van anderen maak ik ook op dat het lichamelijke aspect echt het laatste is dat volledig herstelt.

Ik moet zeggen dat dit bij mij wel steeds minder aan het worden is. Er zijn dagen dat ik er wel meer last van heb. En ik merk nog steeds dat ik veel sneller moe word dan voor de burnout. Maar dat zal allemaal wel geleidelijk weggaan.

Wat fijn om te horen dat meer mensen dit herkennen, ik ervaar het zelf ook zo. Elke keer als het mentaal wat opknapt, is het lichamelijk weer een dip. Ondanks dat ik dit weet, blijf ik het zo fijn vinden om bevestiging te lezen. Dankjewel daarvoor.
Ook super om te horen dat het bij jou ook de goede kant op gaat! Hoop dat je gauw nog verder op mag knappen.

Hoi Y.

Was nummer 388 misschien jouw bericht?

Ja klopt inderdaad! Even teruggezocht op 388 en dat is mijn verhaal. Bedankt, kon t zelf niet meer vinden

Als je een bericht zoekt, kun je het beste op de pagina zoeken op de naam of een gedeelte van de tekst. Ik heb gezocht op "Y." en vond jouw bericht snel terug.

Goede vraag. En toch denk ik dat je er zelf alleen goed antwoord op kan geven. De volgende vragen/gedachten komen wel bij mij naar boven:

- misschien voel je in de kringloop onbewust toch wat druk van presteren?
- je ziet heel veel spullen. Nieuwe spullen. Zelfs dat kan intensief zijn. Zou dat ook niet meehelpen? (Toen ik een aantal weken terug even in de kringloop kwam, overviel het mij. Er was zoveel. En vond het veel energie kosten om goed te kijken.)
- heb je van te voren last van spanning om heen te gaan? Dat kost natuurlijk ook energie, wat verklaard dat huishouden beter is
- in de kringloop zijn mensen, thuis niet
- thuis ga je er makkelijker even bij zitten. Even lekker uitrusten. Nu voelt het dat je vast zit aan je pauze?

Om eerlijk te zijn vind ik het super goed van je dat je dit doet! Ik zou het ook een grote stap vinden. En meestal wordt het ook makkelijker als je het vaker doet.
Als je net begint met een nieuwe baan als je ‘gezond’ bent, kost het ook energie.
Lief zijn voor jezelf hè (:

Dankjewel madeliefje, zo had ik het nog niet bekeken! Dat had ik even nodig:-)

Ik heb ook toevallig in de kringloopwinkel gewerkt voor m’n re-integratie. Goed van je dat je dit doet! Ik herken me helemaal in je verhaal en in de reactie van Madeliefje

Herkenbaar hoor, ik weet niet of je draaiduizeligheid ervaart of een deinend gevoel. Dit zijn allemaal symptomen van te veel stress. Ik ben ook een mensen mens en kon ook geen gesprek meer voeren, begon te zweten en kreeg last van derealisatie.

Ik ervaar eigenlijk beide, maar vooral een deinend gevoel inderdaad, wanneer ik rechtop sta het gevoel dat iemand me achterover gaat duwen. Maar ook de draaiduizeligheid ervaar ik vaak, ik kan me dan ook niet concentreren. Ik heb er vooral last van op mijn werk. Thuis heb ik die duizeligheid veel minder. Wel het vermoeide gevoel die dagelijks achter me aanloopt, het gevoel alsof mn hoofd dicht zit. En elke dag hoofdpijn.

Herkenbaar.
Heb ook af en toe een brok in mijn keel en andere klachten. Je lichaam geeft wat aan.
Ik vind het ook lastig om ermee om te gaan. Geeft toch spanning ofzo. Je verliest controle met deze klachten.
Maar eigenlijk schreeuwt je lichaam om rust. Als ik luister naar de klachten, wordt het een stuk minder.
Is er een mogelijkheid voor jou om een rustpauze in te plannen? Eventueel even in de ziektewet. Even herstellen?

Ik heb vanaf begin augustus tot februari in de ziektewet gezeten, hierdoor gaat het gelukkig al veel beter. Ik ben nu weer aan het werk maar ben ipv 5 dagen nu 4 dagen gaan werken om iets meer rust te creëren voor mezelf. Maar de moeheid blijft aanhouden. En mn conditie is erg slecht. Als ik iets heb gedaan moet ik eigenlijk alweer even zitten.

Ik begrijp het. Goed dat je al iets inzet. Toch zou ik als ik jou was nog meer inzetten. Beter voorkomen dat je lichaam nog harder aan de rem gaat trekken, en je nog minder kan werken.

Het komt goed. Ik ken mensen die er volledig vanaf zijn gekomen, ook met exact dezelfde klachten (veel angsten, uitgeput, radeloos, aan huis gebonden, etc.).
Zie het als een proces waar je doorheen moét om te kunnen veranderen. Je gaat jezelf hervinden, maar dat gaat niet vanzelf. Wat ik als tips kreeg zijn: heel veel rust en slapen, oude patronen doorbreken, loslaten, resetten (nieuwe zienswijzen), etc.

Mijn leven is voor een groot gedeelte niet gegaan zoals ik wilde, vanwege een ouder met problemen. Dit heeft ervoor gezorgd dat ik mijn leven totaal opnieuw moet resetten en het had talloze bijeffecten gekregen (o.a.verbindingsangst). Ook ging ik altijd wat doen..continue maar bezig voor afleiding. Dronk veel te veel, wilde liever alleen zijn, etc. etc.

Ook ik heb last van angstgevoelens, maar begrijp dat dit er nou eenmaal bij hoort. Het is chaos in je hoofd en je moet aan de slag om het te resetten. Volg vooral je gevoel, hoe raar en tegenstrijdig het ook is wat je doet. Het heeft je inzicht en daar is de burnout periode voor bedoeld. Een zoektocht naar jezelf.

Ja hoor, als ik het verschil bij nu zie van 1 jaar geleden en nu is enorm, heb wel een kleine terugval door domme keuze (zie verhaal hier boven) maar het gaat wel veel beter.

Angst is veel minder, kan beter tegen drukte, sliep terug goed,.. het gaat traag maar het gaat beter gaan. Ik kan je enkel 1 tip geven, verander niet teveel in je leven als je hierin zit.

Grote veranderingen zijn inderdaad te heftig, dus kleine stapjes, klein denken en doen. Kijk naar je dagelijkse patronen, veel dingen doe je automatisch, terwijl je niet beseft dat dit de oorzaken zijn van de situatie waarin je terecht bent gekomen. Kijk dus naar kleine aanpassingen en veranderingen. Van wat je eet en drinkt tot hoe je je dag indeelt en communiceert met anderen. Klinkt raar, maar ik heb mij moeten leren openstellen voor anderen. Ik was door omstandigheden mij steeds meer gaan afsluiten. Ik had dat niet eens door, maar ben mij steeds meer gaan beseffen wat liefde, genegenheid en het inzien van waarden allemaal voor effect heeft op je emotie en gevoel van geluk.

Dat merk ik ook wel, ik kan momenteel niet tegen veranderingen, maar hoe kan ik dan ander werk gaan opnemen als ik telkens die zware angst voor het onbekende ga voelen?

Mijn enige hoop is dat ik misschien voorlopig terug bij mijn oude werkgever terecht kan, anders zie ik het somber in..

Ik ben geen specialist, maar hooguit een ervaringsdeskundige. Door mijn opvoeding heb ik ongemerkt bindingsangst ontwikkeld. Dit houdt in dat ik juist nooit ergens vast aan wil zitten. Dit uit zich in alles. Dus niet alleen in mijn relatie (gaat nu aanzienlijk beter), maar ook qua werk. Als ik ergens ging werken, dan was ik al snel uitgekeken. Ik wilde juist steeds weg. Het tegenovergestelde is verlatingsangst. Dus precies het tegenovergestelde. Het kan dus zijn dat dit ook speelt in relatie tot je werk. Op youtube heb je veel Nederlandstalige video's die dit perfect uitleggen.

En ga uitzoeken waarom je eerst zo graag weg wilde. Kan je veel gaan opleveren qua inzicht.

Maar nogmaals...ik ben geen therapeut.

Succes

Ik ben ervan overtuigd dat het goed kan komen. Mijn dieptepunt qua angst en paniek was in oktober en het gaat nu echt al stukken beter met me. Een actieve aanpak helpt (mindfulness, yoga, schrijven, wandelen, creatief bezig zijn en in mijn geval ook medicatie en therapie) maar het heeft vooral gewoon heel veel tijd nodig. En dat is super frustrerend. Het is ook mega moeilijk om hoop te houden als je je zo slecht voelt. Maar echt: het kan zeker goedkomen!

Alles komt altijd goed, tenzij je ongeneeslijk ziek bent. Het leven is gewoon te druk momenteel en er worden veel te veel verplichtingen opgelegd door de maatschappij, wij mensen zijn niet gemaakt voor altijd maar te moeten en druk druk druk te ervaren, vandaar dat tegenwoordig zoveel mensen bezwijken hieraan. Kijk maar eens hoeveel mensen kalmeringsmiddelen, AD en slaappillen nemen, 1 persoon op 8? Hoe zou dit komen.... Wij als mens zijn nog altijd dezelfde persoon als 1000 jaar geleden, echter is de maatschappij enorm veranderd waardoor veel mensen niet meer kunnen volgen.

Even iets heel anders dat wellicht hier niet meteen thuishoort, maar ben toch benieuwd of er mensen zijn met soortgelijke ervaringen.

Ik ben al bijna 1.5 jaar burnout en moest van de huisarts Pantoprazol gaan slikken voor mijn maagklachten. Toen las ik recent een verhaal over iemand die in dezelfde situatie zat en gestopt was met Pantoprazol en zich plots veel beter ging voelen. Ik ging op onderzoek uit naar Pantoprazol en las de ervaringen van andere mensen en vooral de enorme lijst aan bijwerkingen. Vooral van bijwerkingen zoals depressie, paniekaanvallen, onrustig gevoel, kortademig schrok ik van. Precies dat wat je ook voelt als je burn-out bent. Daarnaast maag- en darmklachten. Dus mijn conclusie was stoppen met die troep. Je probeert immers alles om eruit te komen.

Nu las ik ook over dat de bijwerkingen/klachten erger worden als je stopt en dat dit na een paar weken tot soms zelfs twee/drie maanden langzaam afneemt.

Zijn er mensen die ervaring hebben met pantoprazol en hier ook mee gestopt zijn ? Ben benieuwd, denk namelijk dat veel mensen hier dit ook slikken of een vergelijkbaar medicijn.

Is iemand bekend met de wimhof methode koude douches ademhaling en intermetting fasting. Bij b.o

Hi Ethias, je schrijft letterlijk 'ee bleef iets knagen' waardoor je opstapte. Ik denk dat dit 'iets' misschien veel meer inhoud dan je denkt.

Gho, ik weet het niet, ik had een gevoel dat het veel beter ging de laatste maanden, ik sliep goed, had terug plezier in alles, keek uit naar de weekenden, ...
Nu ik veranderd ben van job overviel me de angst en stress al van dag 1, ik kon er niet blijven zitten. Hoe dom kan je zijn om dan zelf ontslag te nemen en je zonder inkomen te zetten (ja dat ben ik).

Ik ben een beetje somber momenteel, maandag krijg ik het verdict of ik terug naar mijn oude werk mag (vertrouwde omgeving). Ik ben bang dat als ik ergens anders ga werken dat ik weer na 1 week ga opgeven.

Ethias, goed dat je dit bespreekbaar maakt! Voor de lezers denk alsjeblieft zorgvuldig na over ontslag en bespreek het eerst met een vertrouwenspersoon of bedrijfsarts.
Ik ben ziek uit dienst gegaan, maw heb ik mijn tijdelijk contract laten aflopen. Ik kreeg dan weliswaar een ziektewet uitkering, en rust van m’n baas, maar jemig wat was het moeilijk om een (betaalde) baan te vinden om te reintegreren…
Ik heb enorme last van (faal)angst gehad om te solliciteren. Bang voor afwijzing en bang voor nieuwe mensen.

Nu gaat het goed met me, en is dit het pad geweest wat ik nodig had. Nu is ergens reintegreren heel lastig. Ik werk nu voor minimum loon en ben al heel lang op zoek naar iets op HBO denkniveau waarbij ik opbouwend kan werken.

Pearl, hoe heb je je hierover kunnen zetten? Als ik maandag niet terug genomen wordt door oude werkgever heb ik een probleem. Iedereen zegt dan zoek je toch wat anders, maar ook ik heb die angst voor andere nieuwe mensen!

Jee wat naar, heftig! Hoe heeft je werkgever uiteindelijk nog gereageerd? Hopelijk kunnen jullie nog iets regelen.

Het heeft er wel de schijn van. Voel je je ook (soms) gespannen en/of nerveus? Alsof het allemaal teveel wordt? Pieker je veel? Slaap je slecht? Heb je last van overslaande hartkloppingen? Mocht je er een aantal van herkennen, dan zou ik met een huisarts gaan praten. Niet t lang wachten, want dat hebben de meeste van ons gedaan. En geloof mij...dit wil je niet.

Een tip met betrekking tot de keelpijn: ga eens na hoe je ademhaalt. Doe je dat diep of oppervlakkig? Er is veel materie over te vinden op internet.
Reden dat ik dit zeg is omdat ik zelf door mijn burnout chronisch verkeerd ben gaan ademen. En daardoor ook regelmatig keelpijn heb. Het kan dus mogelijk helpen om met je ademhaling aan de slag te gaan.

Het intens moe zijn en niet kunnen opladen zijn wel symptomen die heel erg passen bij burnout. Verder denk ik goed om de vragen die Dennis stelt eens voor jezelf te beantwoorden.
Sterkte!

@Y
Helemaal gelijk, door verkeerd ademhaling (via borst en kort) krijg je brok in je keel (vaak schrapen erbij).

De jaren voor mijn BO. Was ik ook zo bezig. 2 aug '21 is het licht uitgegaan. Tot niets meer in staat. Achteraf besefte ik dat het gezin toen ook bleef draaien zonder dat ik alle ballen in de lucht bleef houden. Hulp v buitenaf, mijn man en kinderen(wel al 20 igers maar dacht dat ik alles moest voorzien voor hen) kwamen in actie en nu nog al ben ik nu veel beter. Mijn BO was voor mij een (verschrikkelijk) maar noodzakelijk geschenk om eindelijk verandering te brengen maar AUB laat het NIET zo ver komen. Ga in therapie, ism met je huisarts en doe aan zelfzorg en voel je daar niet schuldig over. In tegendeel. Zelgzorg zorgt ervoor dat je een betere mama en echtgenote en ... Bent.(lees het boek zelfzorg v nina moton, aanrader). Succes!

Ben je dezelfde Frank als hierboven? Dan verbaasd het mij dat je fulltime werkt.. in de zin,, je klachten, moet je dan niet juist rust pakken, en eerst herstellen?

Okee, maar antwoord op je vraag,,
In de eerste maanden leefde ik behoorlijk nog op adrealine, en kon ik redelijk veel nog aan qua prikkels.
Op een gegeven moment (denk na 3 maand) verdween de adrealine op de achtergrond, en voelde ik de klachten veel beter, en merkte ik hoe ‘erg’ het was. En inderdaad kon ik ook veel minder prikkels aan.
Na deze ‘terugval’ gaat het steeds beter qua prikkels en nu kan ik een stuk meer aan.

Hoi madeliefje,

Nee ik ben niet dezelfde Frank, puur toeval 😉. Dit is mijn eerste post.

Goed om te horen dat je steeds meer aankan! En dat de snelle overprikkeling na een piek steeds minder wordt. Ik merk ook dat ik nu heel gevoelig ben voor stressvolle situaties. En dat dit direct op mijn lichaam en geest slaat. Waar dit voorheen veel minder het geval was, waarschijnlijk ook door de hoge niveaus van adrenaline en cortisol.

Bedankt voor je reactie!

Ik word ook na 22 maanden nog duizelig op drukke plekken en ervaar dan ook lichamelijke klachten, heb je er ook angst bij of een lichte gevoel van angst? Ik ervaar duizeligheid raar gevoel of even 3 sec out te gaan en dan gaat et weer over maar ook dagelijkse spanningsklachten. Wandel wel elke dag. Hebben wij mensen met een burnout ook een paniekstoornis of angstoornis?

Hahah, excuses voor de voorbarige conclusie.

Sterkte ermee! Goed dat je zo luistert naar je lichaam. Is denk ik heel belangrijk (:

Oh en ik moet ineens denken aan een voorbeeld. Je hebt het namelijk over dat je lichaam met steeds duidelijkere signalen komt, als je niet luistert.

Eigenlijk is je lichaam een auto. Als je doorgaat, gaat het eerst zachtjes voor je op de rem. Als je niet luistert, trekt het steeds harder aan de rem. Je kan door blijven gaan, maar de auto moet weer even opladen, dus zal op een gegeven moment schreeuwen, ik wil ruuuust.

Misschien heb je er wat aan (:

Wat bedoel je met benen?

Sterkte Jackie, met je verdere herstel. Goed om te lezen dat ademhalingsoefeningen bij jou helpen.

Ademhalingsoefeningen helpen inderdaad en op je houding letten zorgen dat je je rug recht houd schouders ontspannen en als je zit je tenen ontspannen dat geeft ook een signaal door naar je hersenen dat het lichaam mag ontspannen. Ik zit bijna 2 jaar erin en nog steeds last van me evenwicht waardoor ik een raar zwaar gevoel in me benen krijg en hele drukke plekken maken me nog duizeliger. Wel als ik et vergelijk met 1 jaar geleden zijn de meeste klachten op de achtergrond. Het duurt lang lees ook heel veel over burnout voeding hersenen enz.

Wat is de oorzaak van een burnout?
Ligt het aan de persoon zelf of heeft het misschien ook te maken met een verrotte maatschappij? Tempo! tempo! is typisch Nederlands. Nederland lijkt vast te willen houden aan een middeleeuws systeem van uitbuiting. Het begon met de zogenaamde mensen van Adel. Graven, etc. En die "domme boeren" maar werken. De "edelen" hadden een kotsgat in hun kasteel. Om het vreten uit te kotsen die de boeren moesten aanleveren. En hoe is het nu anno 2023? Uitbuiting van Polen, ja zelfs Oekraïners. De participatiewet brengt ons terug naar de jaren 40 waarin men kanalen moest graven met de hand. En dat terwijl er graafmachines waren. Postbezorgers worden uitgebuit. Handig die "sukkels" met een afstand tot de arbeidsmarkt. Een cruciaal beroep, maar geen geld voor een normaal bestaan. Andere beperkten krijgen een gecreërde baan om groenten op te halen of in een fietsstalling te staan. Symptoombestrijding is geen oplossing voor de huidige maatschappij. Het fundament is nog altijd verrot. En de arrogante rijke Europeaan kan het geen reet schelen. Werken zonder eerlijk loon. Daar knappen mensen op af. Velen zullen nog volgen als er nooit iets veranderd.

Sorry, maar totaal niet mee eens. En nee, ik ben niet rijk. Het heeft alles te maken met keuzes die je zelf kunt maken. Wist je dat het gebied in Nederland waar de meeste kalmeringsmiddelen, slaapmiddelen worden gebruikt en de meeste psychologen zitten juist in rijke enclaves zijn? Bloemendaal Laren, Naarden, etc. Burnout komt juist heel veel voor onder het topmanagement en directie. Dus het klopt niet wat je zegt. Het gaat om keuzes. Accepteer je een slecht betaalde baan met hoge werkdruk of een prestigieuze topfunctie met enorme werkdruk dan zal het je gaan opbreken. Daarnaast zijn veel burnout totaal niet aan werk gerelateerd, maar zit het veel dieper . M.a.w. niet de anderen de schuld geven, want dat helpt je niet verder je moet zelf veranderen.

Geduld hebben is inderdaad 'het ding' wat het probleem is bij een burnout, omdat je juist altijd snel, snel, snel dingen deed en oplossingen bedacht. Gisteren ontzettend veel en diep geslapen. Doordat ik niet moest van mijzelf en vooral 'geduld' bovenaan de lijst had gezet, voelde ik mij erg relaxed. Ongemerkt gaapte ik continue (zeiden mijn kinderen) en kreeg ik zelfs spontaan meerdere keren tranen in mijn ogen van vermoeidheid en dat terwijl ik net een uurtje wakker was van mijn siësta.. Afijn, om 20:00 wilde ik al naar bed, maar uitgesteld tot 21:00, want anders word ik midden in de nacht wakker. Wéér heerlijk geslapen en opgewekt wakker in de morgen. Direct enthousiast en gelijk het gevoel van...yes, ik ben goed bezig en dit gaat nooit lang duren...binnen 2 uur is de batterij alweer op en verlang ik naar mijn volgende siesta. Ik ben er nog lang niet...geduld dus.

Hi Madeliefje..

Ja, dit herken ik. Het is precies zoals je omschrijft. Je hebt compleet leeg/op, middel en vol. Maar hoogstwaarschijnlijk noemt een 'normaal persoon' mijn 'vol' gevoel juist compleet leeg/op. Dit is denk ik de fout die iedereen maakt (in ieder geval ik). Met minimale energie denken dat je er al bent, omdat je wellicht al jarenlang op dat niveau zat en nu denkt...mooi, ik ben weer terug!

Ik merk nu pas dat als ik alle energie eruit heb geperst (daar is niet veel voor nodig), dat ik 2 a 3 dagen volledige rust moet hebben om mij weer een beetje beter te voelen.

Ik heb mij nu voorgenomen om 2 weken 'vakantie' te nemen. Dit houdt in dat ik zoveel mogelijk liggend doorbreng. Of het nu in de tuin in de zon is of binnen op de bank, iedere middag verplicht een siësta en wat domme spelletjes doen. Hooguit een blokje om met de hond (10 -15 minuutjes). Gewoon als test. Kijken hoe ik in mijn energie zit na die 2 weken. En als dat beter is, dan verleng ik mijn vakantie.

Ik betrap mij er steeds vaker op dat ik zelf niet door heb hoe intens moe ik ben. Alsof ik blijkbaar niet in staat ben om aan te voelen dat ik enorm moet aansterken. Hierdoor voelt ieder stukje opgebouwde energie direct alsof ik volgeladen ben.

Het idiote is dat ik als kind een oom had die altijd hyper was en uiteindelijk ook burned-out raakte. Alleen die term bestond toen nog niet. Ik vond als kind al dat hij altijd zo a-relaxed was. Altijd druk, altijd aanwezig, snel geïrriteerd, etc . M.a.w. als kind gewoon merken dat iemand afwijkt van de 'relaxed' norm. Best apart... Totdat mijn dochter vorige week tegen mij zei dat ze het zo druk had, omdat ze zoveel dingen te doen had...ze leek papa wel. Ik was stomverbaasd, want zo zie ik mijzelf helemaal niet, maar dit zei wel genoeg.

Ja enorm herkenbaar!! Ik had laatst ook weer zo’n periode van “terugval”, dat duurde een week. Daarna inderdaad weer ontzettend moe, moest echt weer opladen. Ik zit er nu 11 maanden in en ik merk wel dat de hersteltijd steeds korter en minder intensief wordt met de tijd.
Sterkte!

Bedankt voor jullie reacties! Heb ik veel aan (:

Anoniem, wat goed dat je zo vakantie gaat nemen! Het schijnt dan wel weer goed te zijn om elke dag bijv te wandelen, om je fysieke conditie omhoog te krijgen. Als die stijgt, gaat het mentaal ook steeds beter. Maar ben benieuwd hoe je vakantie je bevalt (:

Hé Frank, goed je weer te zien schrijven! Hoe is het met je?
Hahah wat confronterend om te horen van je familielid.
Jij en anoniem schrijven over een beetje nieuwe energie, en gelijk goed voelen. Ik had daar nog nooit zo over nagedacht, maar is denk ik wel zo.
Denk ik ook doordat je telkens eigenlijk 3 stappen vooruit gaat, en 2 achteruit,, je bij de volgende 3 stappen vooruit denkt, wauw! Nu gaat het echt goed, omdat de energie weer nieuw is, en je weer iets beter voelt…

Y,, dat is nu exact wat ik bedoelde ja! En ik merk ook wel dat de herstel tijd korter wordt.. fijn om te merken hè. Het blijft voor mij altijd zoeken tijdens een kleine terugval, oké wat gebeurd er, hoe kan ik hier het beste mee omgaan..

Vannacht heb ik goed geslapen, en merk dat ik me eigenlijk goed voel. (: (geen stress klachten)
Ik ben nu benieuwd of er ook nog vermoeidheidsklachten openbaar komen. Verwacht ik wel. Hoop ik niet. Ik hoop eigenlijk zo van mijn reserve in mijn normale energie te springen ^^

Hi Madeliefje, het is eigenlijk ook helemaal niet vreemd wat iedereen ervaart qua energieniveau. Ik denk dat je uit enthousiasme al (te) snel denkt dat je 100% de oude bent. Maar 'de oude' van de afgelopen jaren was iemand die op maar 50% of minder energie rondliep. Je raakt niet snel burnout, dat groeit gedurende langere tijd. M.a.w. je weet eigenlijk niet wat écht 100% energie is. Dus dat veel mensen juichen als ze pas 30 of 50% voelen is ook heel begrijpelijk, want je hebt geen flauw idee meer hoe 100% voelt.. maw die 30% energie die je voelt, schat je per definitie in als veel hoger en loopt je accu dan binnen enkele uren alweer leeg. Zo logisch eigenlijk 🤷

Dit bedoel ik....Na dit laatste berichtje, zat ik ik te denken...voel mij goed, wat zal ik eens gaan doen? Ik keek op het dagschema dat mijn vriendin voor mij gemaakt had. Daar stond op 'slapen'. Ik dacht nog ..ben daar veel te wakker voor. Afijn, ik ga liggen op bed en viel direct als een blok twee uur in slaap. Precies dit is wat ik bedoel.. blijkbaar ben je niet in staat om vermoeidheid te voelen (of zo).

Goede eye opener! Dat van eigenlijk had je de laatste jaren ook geen 100% energie.. je standaard van ‘goed’ voelen is ook inderdaad door de jaren heen omlaag gehaald.
Geeft ook hoop. Ik ben benieuwd hoe ik me weer ga voelen qua energie als ik volledig ben hersteld (:

Wat een zoektocht hè. Goed dat je je aan je schema hebt gehouden.

Het is echt bizar hoe een burnout werkt. Er is in feite geen logisch verband, behalve dat je compleet uitgeput bent en alles 'gewoon' teveel is.

Zo voelde ik mij vanochtend eigenlijk wel prima, maar ik liep 2 straten door met mijn hond en ik wilde wil snel naar huis, waarna ik als een blok in slaap viel.

Maar de logica dat je geleerd hebt om met minimale energie door te gaan, geeft je het foute signaal als je een beetje energie hebt opgebouwd. Ik merk dat vaak als ik een tijd letterlijk niets doe thuus en dan denk...ik ga ff naar de Appie, moet kunnen. Dus op de fiets, loop naar binnen en binnen no-time voel je de energie uit je wegtrekken word je nerveus en wil je naar huis. Een collega van mij was lang burnout en is er al jaren volledig uit. Het enige wat hij blijft herhalen als advies is 'slaap zoveel je kunt' en doe het minimale.

Welterusten 😁

Ik ben gisteren om 10u uit bed geklommen, bezoek gehad in de namiddag, eens ze weggingen direct volledig in elkaar gestort. Stond te trillen op men benen, overal spierpijn, hoofdpijn, hoge hartslag. Om 20u gewoon terug in bed gekropen.
Ik vind het moeilijk omgaan met het feit dat zaken die ik leuk vond nu gewoon totaal niet meer aankan

Je bent niet de enige. Mijn zoon werd 20 jaar. Groot feest in de tuin en telkens de vraag of ik ook kwam. Lag ik urenlang op zolder met oordoppen in..uiteindelijk naar beneden gegaan en met verschillende mensen gekletst. Ik was doodop daarna. Ik cancel nu alle borreltjes en verjaardagen. Ik heb geen zin meer om terug te vallen en mooi weer te spelen. Mijn vriendin vind dit natuurlijk niet leuk, maar burnout is op z'n zachts gezegd ook niet zo leuk. Het is (voorlopig) even wat het is.

Nog even dit: Ik sprak vanochtend een psychologe die gespecialiseerd is op het gebied van burn-out en ook gelieerd is aan deze site. Zij zei dat veruit het allerbelangrijkste is..heel veel slapen, wat beweging (dus niet de hele dag blijven liggen) en weinig prikkels. Deze periode moet je zo'n 2 maanden aanhouden en dan rustig wat gaan proberen.

Na het gesprek ging ik naar bed en viel direct 2 uur in slaap..

Ik ga mijn dag vanaf nu opdelen in 2x 12 uur, waarbij ik dus 2 momenten heb waarin ik naar bed moet.

Frank, het advies van je collega is wel echt waar haha. Op het punt waar jij nu bent, wat jij omschrijft, heb ik gehad. Wat bij mij hielp was om binnen je eigen grenzen te blijven. Of te wel, binnen je window of tolerance. Als je dat niet kent, moet je maar eens opzoeken.
Een winkel ga ik trouwens überhaupt niet meer in,, maar wat ik bedoel, bij een klein signaal, ging ik gelijk terug naar huis. Zo blijf je je ‘fijn’ voelen, en heb je minder last van bergen en dalen.
Nu lijk ik expert, maar is echt niet zo. En als ik jou zo lees, weet jij al heel veel.
Ik wil je heel veel sterkte wensen.

Oh anoniem, ik zie dat mijn bovenstaande verhaal ook aansluit bij jou.
Maar jaaaa, zo herkenbaar. Ga je fijn gezellig doen, stort je volledig in..
Ik heb toen ook gezegd, en nu niks meer!
Helemaal niks is ook niet goed, tenminste, ik ging me wat down voelen.
Alle verjaardagen en feestjes skip ik ook. Probeer met mensen 1 op 1 af te spreken.
Als ik wel naar een groep mensen ga, heeel even. En bij 1 klein signaal, ben ik weg.

Ik merk trouwens wel dat ik buiten veel meer kan handelen. Jullie ook?

Oh, en je laatste reactie Frank., ik denk dat dat wel klopt. Of in ieder geval, zolang duurde het bij mij ook

Hi Madeliefje, bedankt voor je reactie.

Hoe ga jij om mijn alcohol en koffie? Ik drink zo'n 3 a 4 koffie op een dag (was ooit 10 of meer...achteraf puur als middel tegen mijn vermoeidheid) en qua alcohol drink ik zo'n 10-12 glazen wijn per week.

Alvast bedankt!

Haha. Het blijft lekker hè, koffie en wijn.
Ik dronk aan het begin best wat wijn. Vooral als ik ergens was, tankte ik om het vol te houden.
Geen goed idee ben ik achter. Je voelt niet meer wat je grenzen zijn.
Om eerlijk te zijn, met wijn op kun je toch niet echt herstellen? Je gaat je beter voelen dan je werkelijk bent..

tegenwoordig drink ik geen wijn meer (oke, Okee, afgelopen vrijdag een fles achterover gegooid, maar dan ook 2 dagen last van gehad). Maar over het algemeen niks meer. Puur om mijn grenzen goed te kunnen blijven voelen.

😁 Heel herkenbaar. Ik was de eerste die een fles wijn bestelde met Koningsdag..en ja, reuze gezellig, maar vraag mij niet hoe de volgende dag was. Maar toch blij dat ik gegaan ben.

En Koffie? Vanochtend merkte ik het weer duidelijk. Niet voor niets dronk ik sloten koffie voordat ik inklapte, want anders ging ik door mijn hoeven. Als ik nu 1 kopje drink in de ochtend, puur uit gewoonte, dan voel ik letterlijk de kick die het geeft.
Maw is.het wel handig om nog überhaupt koffie te drinken als je juist je vermoeidheid eruit moet laten komen...(retorische vraag eigenlijk).

Verder nog tips of tricks? Ik voelij geregeld ineens intens moe. Ga jij in zo'n geval gelijk proberen te slapen of doe/deed je dat in een schema? Dus bijv alleen tussen 12:00 en 15:00? Op dit gebied zijn er zoveel tegensteijde verhalen.

Cheers

Ook zo lastig hè. Er zijn zoveel tips en tricks wat betreft herstellen.

Ik kan namelijk moeilijk inslapen. Daarom slaap ik vooral in de nacht 10/11 uur. En wordt ik uitgeslapen wakker + hoef ik overdag niet meer te slapen. Ik deed het eerder nog wel eens overdag na een inspannende activiteit.

Ik heb regelmatig dat ik me ineens moe voel. Daar ben ik altijd blij mee haha. Omdat ik dan zoiets heb van, oh gelukkig, ik zit niet in mijn reserve energie en adrealine. Dus ik verwelkom het soort van, luister erna.

Het gaat nu zoveel beter. Ik moest door een periode waar ik bij elke klacht op de rem ging, wat niet altijd leuk was in het kader van gezelligheid. Maar echt dat 3 maanden volgehouden, en nu voel ik me stukken beter… dat kan ik echt iedereen aanraden. NIET doorgaan. En even denken, oh toch even een grens over voor gezelligheid/werk/omdat de ander zo leuk is. Dat voelt voor mij een beetje als de sleutel tot herstel. Maar ik kan me voorstellen dat dat voor iedereen anders is (:

Succes! Hoelang zit jij er nu eigenlijk in?

Hi Madeliefje, hoelang ik er in zit? Poeh...ik heb te maken gehad met een getraumatiseerde vader die aan mij hing vanaf mijn 14e. Op mijn 22e stortte ik voor het eerst in, later nog een keer toen ik 34 was en nog een keer na zijn overlijden (nu dus). Omdat ik gewend was dat de ellende maar door bleef gaan, kon ik nooit volledig uitrusten...nu dus wel, maar ik moet daar moet ik aan wennen. Ik ben er dus nooit echt uit geweest.

Dus hoelang..als ik de laatste keer reken, dan 3 maanden, waarbij ik sinds deze week pas echt volledige rust neem. Voel mij werkelijk gesloopt. Net wakker en nu alweer zin in mijn siësta.

Gegroet,
Frank

Nog even een vraag: Hoe was jouw dagindeling in de beginfase? Mijn vriendin was ooit burnout en sliep de eerste 3 weken continue en heel lang. Ik kan dat helaas nog niet. Dus s'avonds/s'nachts 6 a 7 uur en 1 a 2 uur overdag. Maar was jij nog actief in de zin van iedere dag wandelen of huishouden doen?

Heftig zeg! Wat ontzettend fijn dat je nu dus wel echt tot rust komt..
je ziet dat vaker, de eerste 3 maanden nog deels adrealine, en na 3 maand komt de moeheid naar boven.
Je gaat nu echt de stijgende lijn in. Rust = herstel.

Ja, eerste weken was ik nog actief met het huishouden. Eigenlijk om mezelf te bewijzen, zie je wel! Zo burn out Ben ik nog niet. Dit kan ik nog.
Ik heb moeten leren: vandaag ben ik vrij.
Ik hoef niets. Echt niets.
Dus dat was op een gegeven moment mijn dagindeling ook (:
Dus Niks. Alleen lezen. Toen wandelde ik ook echt niet dagelijks. Achteraf gezien was dat misschien wel beter.

Ook kon ik in het begin goed en veel slapen. Sliep heel onrustig. Qua totaaluren uiteindelijk wel veel. Om 12 uur werd ik meestal pas echt wakker. Tegenwoordig ook nog om 11 uur hoor. Slaap meestal pas om 00.00. En pas sinds 2 week denk ik, slaap ik echt door.

Ik denk dat voor iedereen het herstel nog weer anders is

Ook voor mij is het altijd nog zoeken hoor. Zoals vandaag, het is lekker weer. Mijn lichaam zegt, je bent moe. Lege normale batterij. Toch kan ik het niet laten om even naar familie te gaan om in de zon te zitten.
Nu ben ik wel zo ver dat ik er geen grote terugval meer van krijg, maar het blijft een zwakte van mij

Hi Madeliefje, echt heel herkenbaar wat je schrijft..alleen die lange uren slapen kan ik nog niet. Het is verdeeld over een dag dus 6 tot 8 nachtrust en ongeveer 1 a 2 uur op een dag.

Ik merk wel dat sinds ik daar aan toegeef, ik barstende hoofdpijn krijg. Ook het letterlijk niets doen, is iets wat ik nog moet leren...alsnog stofzuigen, vaat uitruimen, stukje rijden op mijn e-bike (hoef je niet te trappen ;-) Maar ik merk wel dat ik weer de neiging had om gelijk een flink stuk te gaan rijden, maar mijzelf direct tot de orde riep. Zo van...het was genoeg zo. Voor de rest in de tuin gelegen....prima weertje voor. Ik sta pas echt in de beginfase, want iedere week besef ik mij dat niets doen ook echt niets moet zijn.

Mei wordt voor mij de maand waarin ik echt het minimale ga doen en vooral veel ga bijslapen. Daarna ga ik kijken wat het mij heeft opgeleverd en wil ik rustig aan wat gaan ondernemen, maar wel erg beperkt. Even een blokje om met de hond is nu niet haalbaar. We hebben vakantieplannen om ik Augustus met de auto naar de Cote d'Azur te gaan...maar ik weet nog niet of dat mij lukt. Mijn vriendin vindt dat uiteraard niet leuk, maar is 'gelukkig' zelf ooit ook burnout geweest, waardoor ze weet hoe je je kunt voelen. Papa gaat dus misschien niet mee. Onze kinderen begrijpen het allemaal heel goed en zijn wat dat betreft echt een steun.

Vanaf vandaag ben ik ook gestopt met koffie drinken. Ik leefde al jaren op caffeïne. Nu ik het laat staan merk ik het effect. De onderliggende vermoeidheid komt nu volledig naar boven. Het is goed zo.

Groetjes,
Frank

Bizar hè wat er loskomt met rust. Ik vond het soms ook wel eng ofzo. Je lichaam geeft zulke rare signalen.
Wat goed dat je bent gestopt met koffiedrinken.

Ik moest nog denken aan het volgende voorbeeld. Mij heeft het geholpen om goed voor mezelf te zorgen.

Ruiter en het paard

Ruiter = je wil en doorzettingsvermogen
Paard = je gevoel

Je moet leren om te communiceren tussen de ruiter en het paard.
Misschien wil je ruiter wel veel. Nog even die activiteit en dit en dat. Maar als je het goed wil verzorgen heeft het juist liefde en aandacht nodig. Kijk naar het gevoel. Kan bijv de activiteit eigenlijk wel? Voelt het goed?
En na een intensieve activiteit, waar misschien vooral de ruiter ervoor heeft gezorgd dat het paard doorliep, moet het paard rusten. Zeker een paar dagen na zo’n wedstrijd, om uiteindelijk weer te kunnen presteren.

Klopt helemaal. Ik draaf maar door en wil nog van alle, omdat ik talloze voorbeelden heb van projecten die ik zelf heb opgezet en dat voor grote modemerken en ook nog internationaal. Ik genoot er echter niet van, want het volgende project stond dan al voor de deur. Als mijn gezin op het strand lag, moest papa weer ergens inloggen om te werken. De uitdaging vond ik leuk, maar het plezier ontbrak.

Ja, met de burn out moet je toch ineens weer uitvinden wat rust is. Goed voor jezelf zorgen. Gezin en jezelf op 1.

Succes met deze leuke zoektocht (;

Grappig dat je het leuk noemt, want zo sta ik er ook tegenover. Het is een harde leerschool, maar veel ex-burnouters hebben het er ook over dat ze zich beter en meer in balans voelen dan ze zich ooit voelde voor de burnout.

Voor sommigen betekende het dat ze volledig veranderde. Eigenlijk herontdek je jezelf. Ik merk dat ik gedurende de afgelopen maanden steeds meer strepen ben gaan zetten door wat ik wel of niet wil. Dit geeft rust, maar vooral inzicht in wat je daadwerkelijk wilt met je leven. Een aantal relaties van mij waren ooit de it ingestapt toen het zo goed verdiende (Oracle en zo), allemaal zijn ze tegen de muur aangelopen en zich gaan herbezinnen.

Met vallen en opstaan. Het probleem is dat je continue in actieve stand staat en dat je alleen door zoveel mogelijk te rusten terug naar een "normale" stand kan.
Wat ik zelf "probeer" is op vaste tijdstippen doorheen de dag neer te gaan liggen. Want het is pas dan dat ik eigenlijk voel dat ik in overdrive sta en besef dat ik eigenlijk gewoon moet rusten.
Zolang ik rondloop voel ik het gewoonweg (nog) niet.

Je omschrijft het perfect. Zolang je rondloopt voel je de vermoeidheid gewoon niet. Je bent er gevoelloos voor geworden of weet simpelweg niet waar de grens ligt.

Kan aan mij liggen, maar als iedere smartwatch in staat is om je bloeddruk, bewegingen, stappen, etc. te meten, om je vervolgens te verleiden om méér te bewegen, dan zou er eigenlijk ook een app moeten bestaan die juist stimuleert om geregeld rust te nemen. Zo niet...gat in de markt.

Ik heb al gelijk klachten bij staan lopen bewegen enz als ik te veel achter elkaar aan t doen ben begin me lichaam zich letterlijk aan te spannen . Ik ervaar continu een hoge spierspanning zelf met de medicatie. Ervaar je dit ook. Meestal als ik na de supermarkten ga dan neem ik eerst bewust rust

Ben je op die momenten echt moe of gaat je vluchtsysteem aan? Dat laatste is bij mij namelijk vaak het geval en daar word je automatisch gelijk ook zeer moe van. Dat is best moeilijk te onderscheiden merk ik. Soms heb ik dagen dat ik een beetje doorzet en niet toegeef aan dat gevoel en dat het eigenlijk allemaal wel gaat, maar er zijn ook dagen dat mijn benen te zwaar worden en ik uiteindelijk thuis echt een dutje moet doen.

Goed om na te gaan of je in een stress-respons (paniekreactie) zit of dat je gewoon echt heel moe bent. Het zal allebei namelijk voorkomen en bij vluchtsysteem is het juist wél goed soms om door te zetten. Autorijden zou ik dan echter niet doen, misschien alleen een klein stukje lopen om aan te voelen hoe het met je lijf gaat en wat vertrouwen weer in je lichaam te krijgen.

Ik wens je heel veel sterkte.

Ik ervaar ook vreselijke krampen in m’n nek schouder .
Pijn scheuten in m’n kaken .
En heel veel hartklachten .
Ik heb helaas ook geen tips want het lukt mezelf ook niet om te zorgen dat het beter wordt .

Ik herken dit ook. Ik ben nu ruim 1 jaar verder (na begin burn-out). Heb echt alles geprobeerd. Wat helpt (bij mij) is Yin yoga. Heel fijn en idd de chiropracter. Ik had last van oorsuizingen. Dit kwam vanuit mijn nek. Dit was na 2 bezoekjes aan de chiropracter over. Echt waar geen onzin verhaal. Zoek echter wel een goede. Ik woon in Noord- Holland dus als je interesse hebt in deze chiropracter dan hoor ik het wel.

Ja zeker herkenbaar. Ik laat me regelmatig masseren, ga naar de fysio voor ademhalingsoefeningen en mij helpt meditatie en yoga ook. De fysio zei dat er ook kaaktherapeuten zijn die mogelijk kunnen helpen met die spanning in de kaken. Wist ik zelf helemaal niet. Misschien heb je er wat aan

Jaaaa herkenbaar.
Denk bijna voor iedereen met een burn out. Je hart doet zo raar, dat je er bijna bang van wordt (:
Maar heel normaal. Komt vanzelf goed bij rust. Je hebt gewoon enorm veel adrealine in je. Ik denk dat je het moet vergelijken met sporten. Dan gaat je hart ook versnellen. Nu ben je gewoon een marathon aan het lopen. Continu. En kijk wat je lichaam allemaal doet om het vol te houden.

Ja, herkenbaar, maar gelukkig wel een tijd geleden. Ik werd s'nachts vaak wakker met pijn in mijn kaken (want ik beet mijn kaken stevig op elkaar in mijn slaap) en enorme pijn in mijn handen, omdat ik mijn vuisten altijd balde in mijn slaap. Gewoon in een vechthouding iedere nacht en vaak badend in het zweet wakker.

Sterkte & het komt goed

Ademhalingsoefening, met behulp van meditatie, fysio of psycholoog. Mijn fysiotherapeut deed aan manuele therapie en had een holistische aanpak. Ik denk dat een chiropractor ook zeker een goede optie is.

Yoga hielp om mezelf uit mijn gedachtes te halen en bezig te zijn met mijn lichaam in het hier en nu (gronden/ aarden).
Mijn reet van de bank af halen, omdat ik verkrampt raak omdat ik diep in mijn gedachten zit. Even staan en anders plat op de grond liggen voor een bodyscan meditatie.
Paracetamol Max 1-2x/dag als het echt teveel word.

Zoveel mogelijk voorkomen van pijn en spanning. Hoeveelheid prikkels verminderen of dempen. Zonnebril, oordopjes voor festivals of vliegtuigen, een pet. Autorijden of fietsen alleen als ik de weg al ken, zodat ik goed op het verkeer let.

Bij mij verdwijnt de pijn vaak na een goede sessie huilen bij de psycholoog. Als ik snap hoe mijn gedachtes werken en welke emoties ik voel dan is het alsof de spierknopen iets loslaten. Ik had anders een haptonoom of shiatsu masseur overwogen als ik geen goede klik had met m’n psycholoog.

Ik ervaar ook spierspanning nek ogen schouders ect. Plus dat lichte duizelig gevoel in me hoofd. Bij lopen vooral door de buiten licht maar ook bij schermen zoals tv iPhone en laptop. Wie ervaart dit ook

Hoi K.,
Ik denk dat als je er nog tegenop ziet om dingen te doen, je er beter nog maar langzaam mee kan beginnen. Kleine stapjes: ga eens kort iets doen en kijk hoe dat gaat.
Je er overheen zetten lijkt me geen goed idee, neem je angst/onzekerheid vooral serieus. Het is wel goed om jezelf een beetje uit te dagen zodat je uiteindelijk steeds weer wat meer gaat doen. Maar gun jezelf daar de tijd voor, zou ik zeggen.

Ik was zelf ook heel erg bezig met de vraag: wanneer kan ik weer ‘meedoen’. Mij heeft het niet geholpen. Ik luister nu heel erg naar mijn gevoel en probeer te doen waar ik zin in heb. En ik merk dat ik juist daardoor best al wel weer veel kan ondernemen (wel vaak kort).

Sterkte gewenst!

Dankjewel voor je reactie! Lijkt me inderdaad goed het rustig op te bouwen, maar mezelf wel steeds een een klein beetje uit te dagen. Dat ga ik nu maar doen dan!

Succes! Dat is inderdaad heel wijs. Steeds iets proberen. Je grenzen proberen aan te voelen bij een activiteit, deze bewaken en op reageren.
Misschien dat je dat nog wel moet leren? Je grenzen aanvoelen? Omdat je niet voor niets in een burn out bent terecht gekomen. (Moest ik ingg wel, en ja, ik ben keihard nog op mijn plaat gegaan)

Dat is inderdaad wat ik nog moet leren! Daarvoor loop ik nu al een paar maanden bij een haptonoom. Ik hoop oprecht dat ik genoeg geleerd heb om terugvallen te voorkomen. Wederom dank voor je reactie. Jij ook succes en de beste wensen!

Ja als je er na een bruiloft zo lang af ligt was het uiteraard teveel! Je mag best een dagje wat moe zijn, niet dagen extreem moe.

Ja als je er na een bruiloft zo lang af ligt was het uiteraard teveel! Je mag best een dagje wat moe zijn, niet dagen extreem moe.

Ik heb ook last van het niet diep door kunnen ademen. Bij mij is het inderdaad spanning die er al maanden in zit en nog moet loskomen.
Gister mee naar de fysio geweest toevallig. Met haar een oefening gedaan: ga op je rug liggen en leg iets van 0.5 - 1 kilo op je buik, daar ga je naartoe ademen. In door je neus en langzaam uit door je mond. Dit gaat het beste met wat getuite lippen. Ik oefen dit nu 3 x 10 ademhalingen ‘s ochtends en nog een keer ‘s avonds.
Let op je kan hier wel een beetje duizelig van worden maar dat schijnt normaal te zijn. Je lichaam moet weer gaan leren ontspannen te ademen als het ware.

In elk geval zijn je klachten dus heel herkenbaar, sterkte ermee!

Hi Milou, zelfde ervaringen. Ik was met Koningsdag er toch op uit getrokken. Alhoewel ik mij s'ochtends al compleet gesloopt voelde en ik s'middags probeerde te slapen, maar van de spanning niet kon, was ik alsnog naar het lokale park gegaan waar het heel gezellig was. Ik had verwacht dat ik binnen een 1/2 uurtje alweer thuis zou zijn (of eerder), maar uiteindelijk urenlang tot het einde gebleven. De volgende dag was ik wederom moe, maar ik weet zeker dat ik mij misschien hetzelfde of zelfs slechter had gevoeld als ik niet was gegaan. M.a.w. dit soort dingen moet je blijven doen om uit je cocon te komen. Alleen de leuke dingen...geen moetjes. Voor mijn gevoel ben ik ook niet meer echt gespannen, maar soms betrap ik mijzelf er op dat ik kort en snel adem. Waarom? Soms geen flauw idee. Dit geldt ook voor momenten dat ik na 2 uur slapen middernacht wakker wordt en denk dat ik 8 uur of langer geslapen heb. Voel mij dan heel fit. Geen pijl op te trekken...Kortom, allemaal onderdeel van het herstelproces.

Ja, je lichaam geeft gewoon hard aan, de bruiloft was teveel. En nu moet je herstellen.
Dat op andere dagen je zoveel slaapt, is dat je lichaam rust pakt. Dat is zo goed! Want dat betekend dat je hersteld.

In het begin van mijn BO heb ik ook een paar bruiloften bijgewoond. Meestal voelde ik me daarna een stuk slechter. Je gaat snel over je grens.

Nu gewoon weer rust pakken en vertrouwen dat het weer goed komt. Weer luisteren naar je lichaam, en dan verdwijnen de klachten vanzelf weer

Je geeft teveel gas in een keer. Je geeft je zelf geen rust. Doorgaan en doorgaan zorgt niet voor herstel zodra je je goed voelt geef je gas.

Misselijk wakker worden heb ik ook gehad. Soms wel, soms niet. Als ik teveel deed/te weinig at, te weinig zout tot me nam dan kwam dat weer terug. Dan wist ik dat ik teveel had gedaan. Na verloop van tijd wordt dat beter, als dat niet zo is moet je gas terugnemen. En probeer eens een tijdje flink meer te eten.

Niet naar Leni luisteren… dat klapt iedereen in deze situatie nogmaals op de kop.

Ik herken je beschrijving helemaal. Allicht ben je een sterk gemotiveerd persoon met doorzettingsvermogen. Ik denk dat idd blijven zitten in de job per definitie een verderzetting is van de context die je ziek maakt. Of het nu 2u of 8u is… je neemt het net met je mee.

Ik weet ook niet wat ik moet doen. Mijn arts vraagt me al een klein jaar thuis te blijven met duidelijke burn-outsymptomen maar mijn sterke wil duwt me keer op keer weer door de smurrie… Ondanks mijn veerkrachtigheid en vermogen elke dag weer te starten, wordt het me steeds moeilijker… Ik weet niet wat ik meer kan doen om mijn leven weer op de rails te krijgen.

Ik snap niet wat je bedoelt met niet luisteren .ik bedoel om te herstellen moet je toch rusten bij een burn out of zie ik het verkeerd

Frans wat doe jij op een dag dan zoal.

Je zit nu thuis je werkt niet waar bestaan jou dagen uit?

Of heb je het gevoel dat het echt die inspanning van werk jou spanning geeft ?

Soms ga ik leuke dingen doen met mijn kinderen als ik me goed voel. Dan heb ik een leuke dag. Wat werken in de tuin. Voor de rest druk gezinsleven en probeer te rusten. Als ik me slecht voel dan is het meestal de dag doorkomen met veel liggen en huilen, maar toch proberen nog wat dingen te doen in huis bijvoorbeeld. Bij mij gaat het op en neer. Paar dagen goed en paar dagen slecht. De slechte dagen zijn een hel met veel lichamelijke klachten, geen eetlust, moe en emotioneel. Weet dan niet meer hoe het is als ik me beter voel en zak door de ondergrens. Automatisch veel piekeren en mezelf afvragen hoe ik hier ooit weer uit ga komen. Mijn werk is een bron van spanningen en een toxische omgeving waar ik niet meer terug wil. Maar zo slecht voelen en een nieuwe baan is op dit moment ook geen optie.

Frans dit heb ik ook. Vooral met kids is het moeilijk grenzen te verleggen er moet gegeten worden , kids moeten naar school, het is nu vakantie leven gaat door

Maar ergens moeten we toch grenzen verleggen. Ik denk op de goede dagen reserves besparen in plaats van opmaken dus ook rustig aan doen op de goede dagen

Hoi Lennie,

Een burnout en kids is niet de ideale combinatie. Alles draait door en de kinderen begrijpen het vaak niet als ze jonger zijn. Ik heb er drie: 2, 4 en 8 ! Dus dan weet je genoeg. Rusten is vaak moeilijk. Heb jij ook dat gejojo op en neer ? Paar dagen goed en paar dagen super slecht. Echt om gek van te worden. En ik kom er maar niet achter wat het triggert. Vaak lijkt er niets aan de hand en ben ik ontspannen en dan toch voel ik me plots uit het niets heel erg slecht.

Ik herken mij helemaal in jou. Ik heb er een van vier ze gaat wel gelukkig wel naar school. Alleen zij is zo hyper en druk en vraagt veel aandacht. Ik had ook een wens voor een tweede kindje maar door allerlei omstandigheden en een trauma in het zh zit ik nu een burn out. Dubbel zwaar allemaal en nog heel wat te verwerken.

Dat gejojo heb ik ook. Ik moet wel zeggen dat ik eindelijk nu wel.kleine stapjes maak kon niet eens 5 min lopen was helemaal op en veel psygische klachten .

Dag Frans,

Wat rot voor je dat jouw herstel anders gaat dan je zou willen?
Heb je hulp?
Ik kom in mijn werk heel veel mensen tegen met vergelijkbare klachten en daar is echt veel aan te veranderen. Werken met hoe ons lichaam en zenuwstelsel werkt is daarbij een belangrijke ingang.
Wellicht is er een therapeut/coach bij jou inde buurt waarmee je dit kunt onderzoeken.

Veel succes, Monique

Maand 8 hier. Werk weer 12 uur, iets langere sociale dingen geen probleem. Nog wel snel moe en soms wat last van hoofdpijn of evenwicht.

Maarja tijdsduur zegt niet zoveel, er zijn ook mensen die na 5 jaar nog aan de bodem staan omdat ze niet de juiste dingen doen.

Maand 11 hier. Ik ben al blij als ik een douche heb kunnen nemen.
Als ik een uurtje op visite ga bij iemand ben ik 2 dagen een wrak.
Ik probeer dagelijks een wandeling te doen in de tuin want meer gaat gewoon niet. Voor de rest op de bank liggen, slapen, tv kijken en uit het raam staren. Ik denk telkens op het nulpunt te zijn beland maar het kan toch telkens nog iets slechter.

Hi Taco, Je intrigeert mij enorm met de opmerking 'omdat ze niet de juiste dingen doen'. Wat zijn volgens jou de juiste dingen?

Mijn kennis reikt niet verder dan rusten en slapen, maar kan mij niet voorstellen dat er niet meer tips & tricks zijn.

Alvast bedankt,
Frank

Taco ik vraag mij ook wat je bedoelt met de juiste dingen ?

Koken, af en toe iets in het huishouden ?

Of bedoel je actief bezig zijn weer werken ??

Hallo Lola,

Heb je een terugval gehad in die 11 maanden tijd. Of gaat het 11 maanden al zo . Ik vraag dit omdat ik soms bang ben om over mijn grenzen te gaan. Deze ziekte zorgt ervoor dat je die niet druft te doen om terug te vallen. Soms ben ik zelfs bang om te koken of even in huis iets op te ruimen omdat, ik wil waken voor terugval

Ontzettend bedankt voor jullie antwoorden!
Zo zie je inderdaad wel dat het verschilt per persoon. Ik had niet verwacht om zo snel al antwoorden te krijgen (:

Nancy,
Geen teruval, altijd verder achteruit blijven gaan. Blijkbaar (veel onbewust, soms koppigheid) telkens weer over mijn grenzen blijven gaan

Madeliefje hoe was jou burn out in het begin welke klachten had je ??

Nancy,

Bij mij intense moeheid. Echt intens. Van de een op de andere dag. Toen ik ‘klaar’ was met een grote opdracht; en ik vakantie mocht houden, toen stortte ik in.
Toch dacht ik toen nog, oh een paar weken en ik ben er weer. Ik ben vast licht overspannen. Maar helaas. Nu 9 maand verder (:

Frank,

Het (juiste) antwoord op je vraag is: Niets.

Vroeger zaten mensen gewoon op een stoel buiten of voor de kachel. Als ik bij mijn grootouders op bezoek ga, zitten ze veelal gewoon in hun stoel naar de straat te kijken bij het tikken van de klok.
Nu moeten we altijd bezig zijn, zelfs op het toilet en in bed nemen we onze telefoon mee. TV, internet, als we maar iets aan het doen zijn. Apps & nieuws sites die je doodgooien met notificaties. We gebruiken zelfs tv & radio als achtergrond geluid. We zijn overladen door prikkels en zijn er verslaafd aan!

Een van de dingen die we terug moeten leren is "niets" doen.
Het is niet makkelijk, je hebt het gevoel dat je je tijd aan het vergooien bent, verveelt je, ... (Vooral als je dan ook nog eens steeds in stress modus staat als BO'er) We zijn er gewoon niet meer aan gewend om ons hoofd te laten rusten. Maar dit is ook wanneer ons hoofd dingen kan verwerken, net wat we nodig hebben.

Dat wil niet zeggen dat je de godganse dag niets mag doen, het is ok om even achter de laptop te zitten en wat TV te kijken. Zolang we ook rust/slaap pauzes nemen en nu en dan gewoon eens een uurtje door het raam staren.

Het is een van de zaken die ik recent ben beginnen doen en zoals alles is het een leerproces, stapje per stapje.
En ik vervloek de activatie-cultuur die in de hulpverlening word gehanteerd. Ga wandelen, ga mediteren, probeer dit, probeer dat! Het is net die mentaliteit van alles moet snel en alles "moet" dat ons in deze k*tsituatie heeft doen belanden en me er waarschijnlijk ook inhoud.

Laten we gewoon eens een stap terug nemen, back to the basics. Ik had mezelf voorgenomen vandaag helemaal niets te doen. De avond ervoor al vrede genomen met de afwas op het aanrecht en de vuile plek op de vloer.
Deze morgen zat ik gewoon mijn thee te drinken op de bank in stilte. Telefoon op stil op mijn bureau. Ik hoorde de klok tikken en de vogels buiten fluiten. Ik had me al lang niet meer zo vredig gevoeld.
Ik maak me geen illusies dat ik nu plots de heilige graal gevonden heb en geen fouten meer zal maken, maar het is een begin, een leerproces, en we zien wel.

Hi Lola, je hebt gelijk. Wel heeft meditatie (ook al zijn het pas 2 lessen) mij geholpen om anders tegen bepaalde zaken aan te kijken. Daarvoor nam ik al rust, maar kwam geen stap verder. Pas nu kan ik mij overgeven aan rust. En ja, prioriteit nummer 1 is nu heel veel slapen. Al jaren geleden zat ik er doorheen, maar mijn therapeute verbood mij letterlijk overdag te gaan slapen. Dat zou slecht zijn voor mijn nachtrust... m.a.w. ook al viel ik om van de slaap, dan nog hield ik mijzelf wakker omdat het niet goed zou zijn... ik zat op zo'n 10 koffie per dag (eerder meer, dan minder).

Ik sprak online een therapeut die gespecialiseerd is in burnout. Hij vertelde dat je 2 type burnout patienten hebt. De ene is depressief en de andere juist 'de optimist'. Vooral voor de depressieve is het essentieel dat zij juist naar buiten gaan, blijven werken en dingen gaan ondernemen. Voor 'de optimist' is het juist de bedoeling dat ze binnen blijven en rust nemen. De meeste adviezen die je leest en hoort zijn dus gericht op de depressieve versie van burnout. Hij zei dat je (als je bij de optimist versie hoort) juist heel veel moet slapen en vooral niets doen.

Kortom, je hebt gelijk, maar dat neemt niet weg dat ik zoek naar een hobby die ik al zittend op de bank/aan tafel kan doen.

Ja klopt, eigenlijk is de druk gewoon zoveel mogelijk op een mooie en goeie manier ontspannen en geen inspanning.

Mijn probleem is ook precies wat lola zegt als ik rommel zie in huis rust mijn hoofd niet. Ik ben constant bezig met ik moet dit doen ik moet dat doen. Maar dat heeft mij gebracht waar ik nu ben. Ben soms zo druk in mijn hoofd dat als ik slaap zelfs de dag terug krijg in een andere verhaal lijn. Dan heb ik met me nicht een uur gezeten dan droom ik over haar.

Ik probeer echt dingen ook los te laten denk dat dit voor ons allemaal een leerproces is. Er moet gegeten worden en gekookt worden , we kunnen ook niet in een vieze omgeving leven maar ik denk even een huishouden met een goeie taak verdeling met het gezin en af en toe koken kan geen kwaad . Maar doorgaan doorgaan doorgaan en vergeten te ontspannen en slapen is een no go.

Hoi Frank,

Ik liep tegen hetzelfde aan als jij.
Ik ben begonnen met creatieve hobby’s, ook al ben ik totaal niet creatief van mezelf. Schilderen op nummer deed ik in het begin veel. Heb inmiddels ook een kleurboek en ik teken zelf mandalas. Veel instructies zijn op internet te vinden en je komt er echt mee uit je hoofd.

Ik doe ook yoga en ik hou van dansen. Recentelijk heb ik de podcast ‘De grote podcastlas’ ontdekt, waarin elke aflevering een land uitgebreid wordt besproken. Vind ik ook heel erg interessant om naar te luisteren. Schrijven in journals doe ik ook, dat helpt ook goed met focussen op het positieve.

Ben zelfs van de winter begonnen met haken. Heb toen sjaals gehaakt, die ik via een vriendin kon schenken aan kinderen die het thuis niet breed hebben. Dat gaf veel voldoening en het haken zelf was heel ontspannend.

Soms als ik energie heb bak ik eens wat. Ben ook bezig geweest met uitzoeken van spullen en deze verkopen via marktplaats. Dat gaf mij een productief gevoel en ik kon dat helemaal op mijn eigen tempo doen.

Verder veel wandelen, lezen, beetje gamen. Nu met het lekkere weer ga ik vaak in de tuin zitten en doe ik eigenlijk helemaal niks.

Hoop dat je wellicht hier iets aan hebt.

Hi, bedankt voor de tips. Daar kan ik zeker wat mee. Ik zit juist wel in de creatieve hoek. Ik speel graag piano en maak eigen composities, maar hoe raar het ook klinkt, ik ervaar nu het geluid van de piano als enorme herrie. Iets maken/creëren vind ik leuk, dus dat schilderen/tekenen zal de richting gaan worden. Ik overweeg zelfs om zo'n 60 delig antieke Franse bestekset te kopen en dan urenlang zittend te gaan poetsen. Relaxed toewerken naar een mooi eindresultaat. Lekker Zen 😁

Ik heb eens wat boetseerklei in huis gehaald. Was een leuke afleiding waar ik in tegenstelling tot puzzelen wel rustig onder bleef. Misschien ook iets die je kan proberen

Hallo lola,

Wat is een klusje de vaatwasser , koken of doe je heel veel klusjes op een dag. Luister naar je lijf kan je 1 klusje aan per dag hou je daar aan. En een andere tip als je opstaat begin eerst met ontspanning. Daarna klusje , rusten, of splits het op. Ik bedoel heel de dag op de bank zorg ook voor piekeren. En ik denk ook dagelijks aan morgen maar ik denk ook dat we niet te streng voor ons zelf moeten zijn. Mij helpt op te schrijven wat ik dagelijks doe. Zodat als ik val dat ik op de rem moet drukken. Alhoewel het best lastig is met een kind op de rem drukken. Luister naar je lijf en zoals ik zei ben je heel de dag klusjes aan het doen dan ben je verkeerd bezig. Zoek de balans door ook te rusten.

Jeeezus...wat herkenbaar Lola. Same here. Alhoewel ik weet dat ik rustig aan moet doen, heb ik het uiteindelijk drukker dan een gemiddeld persoon. Even het huishouden, eten kopen, koken, hond uitlaten en tussendoor eventjes een bedrijf oprichten die in het buitenland geopend moet worden... afijn, deze week s'nachts hyperventilerend en een enorme snel kloppend hart urenlang wakker op de bank. Ik kon gewoon niet meer slapen. Compleet hyper. Dus ik opende mijn laptop, zette mijn website op 'under construction' en viel letterlijk als een blok in slaap.

Moraal van het verhaal... trek echt zoveel mogelijk stekkers eruit. Ik overweeg mijn vriendin te vragen om mijn laptop te verstoppen, want ik moet gewoon wat te doen hebben. Dus, ja, volledig herkenbaar. Wel merk ik dat water (plassen, meren, etc.) mij op een of andere manier rust geeft. Het is niet zo passief als een bos, maar kabbelt altijd. Misschien zegt dat wel iets over mij als persoon ;-)

Hi Lola,

Omdat jouw patroon sterk lijkt op dit van mij, ben ik benieuwd naar jouw antwoord op de volgende vraag:
Wat zorgt ervoor dat je s'ochtends direct 'aanstaat' en continu dingen doet, terwijl je weet dat rust de basisvoorwaarde is om te herstellen? Is dat;

1. Altijd al een druk persoon geweest en zit in de aard van het beestje.
2. Druk bezig zijn is een surrogaat om maar niet stil te hoeven zitten, want dat betekent piekeren? Dus onrust.
3. Iets anders

Ben benieuwd 😁

Gegroet,
Frank

Frank,
Ik denk dat het een combinatie is van de "aard van het beestje" en verleden. Mijn vader kan ook nooit geen 2 minuten stilzitten, altijd bezig met vanalles en nog wat.
Dus het zit wel in me.
Maar daarnaast heb ik (via therapie) ook tot andere inzichten gekomen die waarschijnlijk een factor zijn.
Zo heb ik vroeger op school, jobs, thuis, ... altijd gehoord dat ik beter kon, dat ik mijn capaciteiten niet benut, geen werk zag.
Dat heeft me mogelijk over-plichtsbewust gemaakt, perfectionistisch, me willen bewijzen. Een kruimeltje op tafel betekent de hele tafel terug poetsen, waar mijn partner het kruimeltje in de vuilbak gooit (als het niet gewoon weggeveegd word). De klepel is op dat vlak waarschijnlijk nogal doorgeslagen.

Ok, toch ook weer gedeeltelijk herkenbaar, want mijn moeder is de mascotte van Adhd Nederland. Ik ken weinig mensen die zo druk zijn als mijn moeder. Maar feit is wel dat mijn vader getraumatiseerd was en voor ongelooflijk veel spanning in het gezin zorgde. Dermate veel dat mijn broers en ik al op de basisschool hyperventilatie kregen en mijn moeder ook. Die intense spanning merk ik nog steeds bij mijn moeder, mijn jongere broer en dus ook bij mijzelf. Héél druk doen, om maar niet te hoeven stilstaan.

Frank,
Ik denk dat de meesten met BO zich herkennen in het niet kunnen/willen stilstaan. Niets doen voelt zo fout en onwennig, ik loop de muren op als ik niets doe. Maar blijkbaar is dit ook een typisch symptoom van BO omdat je lichaam continue in de actieve stand staat. Je stelsel is ontregelt en gaat niet meer in rust zoals bij een "gewoon" persoon. Die rust moet je eigenlijk afdwingen door gewoon, ogen dicht en liggen. Maar o zo moeilijk om te doen!

Hi Lola, Ik denk eerlijk gezegd dat het anders is. Ik ken zat mensen die nog veel drukker zijn dan ik. Ik heb mij 2x op adhd laten testen en daar bleek helemaal niets uit.. Het gaat er om dat je een flinke knal hebt gehad en daarvan moet herstellen. Terug in balans dus.

Wat ik trouwens bewust doe de laatste 2 weken (en bijzonder goed werkt) is telkens 1 'stekker' eruit trekken, zodra ik merk dat het mij over mijn grens duwt. Dit werkt werkelijk erg goed. Dus heel gedoseerd afschalen, omdat ik ook 'alles' wil doen, maar mijzelf moet zien te temperen. Ging ik voorheen 4 a 5 keer per week naar fitness, nu letterlijk nul. Ook steeds meer afgeschaald, totdat het besef kwam dat ik het gewoon helemaal niet moet doen voor zeker een 1/2 jaar. Ook mijn 'winkeltje' op marktplaats is allemaal erg leuk en ik verdien er een leuk zakcentje mee, maar in de tussentijd was ik gisteren letterlijk de hele dag bezig met regelen en mensen te woord te staan. Dus zoals verwacht s'nachts na 3 uur slapen helemaal hyper wakker. Dus ook voor dit onderdeel...stekker er volledig uit en misschien pas over een 1/2 jaar weer. Ook nu voel ik een enorme rust ervoor in de plaats komen. Het kan best zo zijn dat ik maar met een dingetje overblijf, maar dan heb ik daar voorlopig vrede mee, omdat al het andere voorlopig mijn herstel in de weg zit. Als het weer aan de beterende hand is, dan ga ik iedere stekker er weer een voor een in doen. Sporten doe ik bewust pas op het laatst, want ik ben nogal fanatiek en ken mijzelf. Cheers!

Lola,

Ik zag dat jij na een jaar nog veel rustmomenten hebt. Maar zijn die rustmomenten letterlijk op de bank zitten of heb je na een jaar wel.meer energie voor ontspanning. Ik zit er nog niet zolang in en vraag me af of je namate meer energie krijgt om bijvoorbeeld meer te wandelen, lezen , sauna etc.

Hallo frank ik las jou reacties . Ben jij dan wel volledig burn out. Je doet best veel mijn lichaam laat dit echt niet toe. Ik was volledig afgebrand. Heb jij altijd nog wat energie gehad of ben je ook echt weleens volledig burn out geweest dus je lichaam laat niets meer toe.

Hoi mona hoelang zit je in je burnout? Ik ben ook volledig afgebrand. Kan nog steeds niet veel en snel overprikkeld nog wat zijn joun klachten

Gr l

Anouk,
Ik ben enkel verder afgegleden. Dat is wel relatief, want wanneer ik dacht het kalmer aan te doen, besefte ik niet dat ik nog steeds veel te veel deed.
Ik dacht, ik werk toch niet meer! - maar tijd die vrijkwam stak ik gewoon in het huishouden, tuin, ... Op die manier steeds verder weggezakt, steeds minder kunnen. Nu is het zogoed als de hele dag rusten op de bank, gewoon omdat ik niet anders meer kan.

Ik zou dus uit mijn eigen ervaring zeggen, start met zo weinig mogelijk - laat je huis maar vuil liggen, verwarm maar wat diepvriespuree ipv aardappelen te schillen. Veel "echte" rust nemen, dus ook geen gsm & tv, gewoon niets doen.
En van daaruit beginnen aftasten waar je grenzen liggen.

Je dankt altijd meer te kunnen dan je eigenlijk kan, omdat je jezelf geleerd hebt om je grenzen te negeren en gewoon door te gaan.

Hi Mona, Ik ben zeker wel volledig burn-out. Even boodschappen doen is al een uitdaging. Gisteren wist ik gewoon niet meer wat mijn pincode was die ik al jarenlang heb. Ik moest mijn dochter bellen, die het wel wist. Ik heb de afgelopen maand bewust een aantal dingen in gang gezet en nu overgedragen, letterlijk met het laatste beetje energie wat ik nog had.

Ik wil niet afhankelijk zijn van een uitkering en daarna opzien om weer in loondienst te gaan. Ik heb bewust mijn geld ingezet in een plan dat nu al begint te renderen. Mijn zoon neemt het nu verder over, wat hij erg leuk vindt, maar wat ook heel leerzaam is voor hem. Alle contacten die ik heb, heb ik overgedragen en alle mails, etc gaan nu direct naar hem door. Ik ga mij nu overgeven aan bankzitten, beetje klooien in de tuin en slapen zodra ik mij moe voel. Wel ga ik bewust iedere dag naar buiten of het nu kort of lang is, maar bijv. Pasen met de familie was een hele uitdaging, Ik telde iedere minuut en was de dag erna gesloopt. Dus ja, volledig in een burn-out. Ik ben dus alleen nét even doorgelopen tot de finish, zodat het 'business model' kan gaan beginnen zonder dat ik mij er verder mee hoef te bemoeien. Dit geeft mij erg veel rust voor nu. Maar een film kijken, lange gesprekken, etc. zijn absoluut nu teveel voor mij.

Wat eigenlijk zou moeten gebeuren bij burn-out is dat je bewust een been in het gips moet laten zetten en deze pas na een 1/2 jaar eraf mag. Op die manier kan je nauwelijks iets en besef je telkens dat je ziek bent en rust moet nemen ;-)

Maar voor nu doe ik iets kleins (ik doe wel de was, ruimen de vaatwasser uit en stofzuig soms, maar alles bewust op een heel laag tempo). Ik stop wanneer ik moe ben, maak mij vooral nergens druk om en laat het op z'n beloop. Je bent gewoon ziek en erg verzwakt.

De fout die (volgens mij) veel mensen maken is dat ze de fout bij zichzelf zoeken. Te positief, te vriendelijk, te hulpvaardig, teveel dingen willen doen, etc., maar dat was nooit de aanleiding. Je bent in een situatie terecht gekomen waar je niet uit kon en te lang in bent blijven zitten. En ja, dan kan je zeggen dat je geen 'nee' durfde te zeggen of altijd alles positief inziet, maar feit is dat je dan de focus op bijzaken legt en niet op de oorzaak. Mijn psycholoog zei letterlijk tijdens het eerste gesprek dat ik hou dan ook bij een psycholoog terecht zou zijn gekomen, omdat de situatie waarmee ik te maken heb gehad voor ieder mens ondraaglijk zou zijn geweest. Ze zei niet dat de oorzaak was dat ik te positief, te actief, te energiek, etc. ben. M.a.w. je moet af van het zoeken naar bijzaken en gewoon focussen op rust en herstel.

Succes,
Frank

Dankjewel, Frank voor je reactie


Ik vraag steeds op nieuw af wanneer voelen we dan dat we volledig hersteld zijn als je steeds maar bang bent om terug te vallen

Anoniem ik nu bijna 5 maanden en jij?

Ben echt nog zoekende in grenzen.

En jij ?? Ik kan nu wel.iets meer dan begin maar moet echt uitkijken dus zoals frank zegt elke keer op de stopknop drukken. Vooral met deze stomme Telefoon!!! Die zorgt ook echt voor overprikkeling

Tsja, dat is de hamvraag voor iedereen. Wat ik van mensen die burned-out zijn geweest en weer helemaal hersteld zijn, is dat absolute rust en veel slapen hun eruit heeft geholpen. Dus letterlijk zo min mogelijk inspanning én gezond eten.

Wat ik zelf bewust doe is dat ik regelmaat houd. Dus altijd het bed uit rond 07:00, douchen, ontbijten en dan lanterfanten. Kleine huishoudelijke dingetjes doen en proberen te gaan slapen als ik herhaaldelijk gaap. Vroeger negeerde ik dat en ging door, maar naarmate ik dit vaker doe, valt het mij op dat ik als een blok in slaap val. M.a.w. dit is een van de oorzaken dat je lichaam op is. Het moet veel slaap bijtanken. Nog geen anderhalve maand geleden ging ik zelfs sporten als ik begon te gapen, want die vermoeidheid was naar mijn gevoel onzin. Ik stond dan tollend op mijn benen in de sportschool, maar door endorfine en afleiding ging ik dan ruim een uur mijzelf afmatten. Heerlijk voelde ik mij daarna, alleen kwam de terugslag de volgende dag, waarop ik weer dacht...ik moet gewoon nog meer gaan sporten.. Afijn, nu ga ik niet meer en stop ik met al mijn bij-activiteiten en zeg borrels af. Gewoon mijn winterslaap starten en rustig aanmodderen. Ik hoop op een lange, warme zomer, want dan weet ik dat ik absoluut niets wil doen en ik enorm vertraag.

Gelijk heb rust en slapen is r
The key


Het probleem is dat ik nu ook kamp met slaapproblemen en veel dromen kom niet echt aan mijn rust hebben jullie daar ook last van gehad. Vooral in de middag lukken middag dutjes niet alles gaat ik combi met dromen. De nachten lig ik vaak wakker. Ik hoop dat dit namate van mijn herstel minder wordt door therapie

Die fase heb ik gehad. Je bent 'het verhaal' voor jezelf aan het verwerken, dus veel erover praten met je therapeut i.c.m. rust is het beste. Mocht slapen niet lukken, dan is dat niet erg. Je hebt in ieder geval rust genomen. Komt goed.

Slapen doorheen de dag lukt me niet. Maar dat verbaasd me niet, zelfs als kind ging ik bv. in de auto op vakantie nooit slapen.

Maar als ik me gewoon op de bank leg met mijn ogen dicht dan voel ik na 15-20 minuten wel degelijk mijn lichaam en hoofd trager worden. De eerste 15 minuten zijn het nog allemaal beelden en flitsen in mijn hoofd en een gevecht met mezelf om niet terug op te staan en dingen te gaan doen. Maar daarna komt de rust wel.
Het moeilijkste is om mezelf zover te krijgen gewoon te gaan liggen.

Hi Lola,

Volledig herkenbaar en ook dat zal steeds verder wegzakken. Probeer telkens te doezelen. Dus weten dat je alle tijd hebt, een rustig plekje opzoeken en iets simpels doen (boekje lezen, reclamefoldertje, etc.). Ik voel mij dan steeds verder wegzakken en weet dat als ik verder zak, dat ik dan in slaap val. Dit ging in het begin ook net zoals bij jou. Ik wilde dat het snel ging, dat ik direct in slaap viel, maar dat lukte dan weer niet en stond ik gefrustreerd op en ging weer dingen doen. Dus gewoon blijven proberen. Kijk ook of je 2 of 3 plekjes in je huis hebt hiervoor. Ik ga vrijwel nooit 'naar bed'. Ik wil juist doezelen, anders is het te geforceerd en lukt het mij niet. Afijn, inmiddels val ik steeds sneller in slaap door mij gewoon over te geven. Sterker nog...ik ben net wakker van mijn siësta ;-) Je zult merken dat hoemeer je niets forceert, des te makkelijk het gaat. En als je wakker wordt, voel je je zeker niet gelijk beter, maar dit werkt uiteindelijk veel beter en is de oplossing. Liever geslapen, dan wakker gebleven met visolie en b12 erbij ;-) Het gaat echt allemaal om rust en berusting.

Hi Lola, Ik wilde dit graag even met je delen, omdat jouw situatie erg lijkt op die van mij (en wellicht anderen). Continue onrust, intens vermoeid, angstklachten, soms radeloos en vooral zoekende. Ik had gisterenavond mijn eerste meditatieles (Zen Zeist), na 3 weken geleden mijn eerste kennismakingsles te hebben gehad. Zelfs na die eerste kennismakingsles veranderde er enorm veel bij mij. De leraar is zeer ervaren en leidt andere zen-leraren op. Ik heb werkelijk nog nooit iemand ontmoet die in zo weinig zinnen, zoveel wijsheid kan zeggen.

Wat er gebeurt is dat je in bijna 3 uur (yep, lang he ;)) tot de kern komt. Tot jezelf dus. Alhoewel ik eerst zeker 15 tot 30 minuten nodig had om tot rust te komen, zakte ik daarna in een ongelooflijk relaxte toestand. Pas dan kan je tot de kern komen. Je kijkt als het ware in de spiegel. Het doel van meditatie is, zoals de leraar omschrijft, niet tot rust komen, maar tot die spiegel te komen door middels van rust. Rust is dus niet het doel, maar het middel.

Weer reed ik ongelooflijk relaxed naar huis. S'nachts lag ik enorm te woelen en nu ik wakker ben, begrijp ik mijzelf weer een stuk beter. Veel overtuigingen die ik gisteren nog had, zijn letterlijk 180 graden gedraaid. In je leven bouw je overtuigingen en levensdoelen op die gaandeweg veranderen door externe omstandigheden. Door meditatie kom je tot de kern waarin je in de spiegel kijkt en denkt... wil je dat nou werkelijk? De oorzaak ligt in het verleden en de oplossing in het heden.

Ik zal het vast niet allemaal goed verwoorden, maar wil je alleen maar adviseren om te gaan mediteren. Ik denk wel dat het cruciaal is dat je dit niet zomaar bij iemand volgt, maar écht bij een zeer ervaren iemand.

Mocht je dit al eens geprobeerd hebben, dan denk ik dat het moment misschien niet goed was of de klik met de leraar er niet was, maar ik merk nu al dat meditatie voor mij heel veel zal gaan betekenen. Mijn vriendin doet Mindfulness en zweert daarbij. In beide gevallen kom je tot jezelf. Bij meditatie is het fysiek zeer passief, dus de focus ligt volledig op de geest en Mindshare heeft meer fysieke houdingen, net zoals yoga. Afijn, dit wilde ik graag even met je/jullie delen.

Dag Frank,
Heb ik al geprobeerd maar zodra ik alleen aan de slag probeer te gaan word het in mijn hoofd een chaos.
Doe ik het goed? Nu moet ik waarschijnlijk dit doen. Oh nee ik ben een deel vergeten, etc...

Gewoon ogen dicht en liggen werkt veel beter voor me, dan is er geen enkele druk van wat ik hoor te doen en of ik iets goed doe.

Hi Lola,

Ok, alles is prima als het voor jou werkt. Wat vooral voor mij belangrijk is, is het anders denken. Een andere visie. Ik zat simpelweg vast. Juist door deze meditatie komen er andere zienswijze naar boven en ben ik op veel punten waar ik vast zat 180 graden gedraaid en voel ik mij aanzienlijk beter. Als ik alleen zou rusten, dan rust ik wel uit, maar verandert mijn gedachtenpatroon niet en zou ik vast blijven zitten. Het zit 'm vaak in kleine dingetjes die je nét dat duwtje geven, waardoor er een aaneenschakeling van veranderingen plaatsvinden. Rare gewaarwording overigens, maar het werkt.

Gegroet,
Frank

Nou Lola, ik viel vandaag weer eens 'lekker' diep terug. Heel aantoonbaar en achteraf voorspelbaar. Het maakt volledig duidelijk wat ik moet doen. Ik had een meeting van slechts 30 minuten met een Chinese producent. Ik kreeg een appje of vanmiddag even wilde kennismaken, dus 'boem'.. gevoel van yes! en stress. Afijn, ik klapte bijna in elkaar. Het voelt gewoon allemaal al teveel. Dus uiteindelijk doorgegeven dat ik alsnog niet kon komen. Letterlijk vanaf dat moment kwam de rust weer helemaal terug. Dit is de laatste stekker die ik eruit trek. Wel nog huishoudelijke dingetjes, maar op een heeeeeel laag pitje. Wel balen allemaal, want ik wil zo graag 🤷

Ik ben vandaag ook weer niet slim geweest :/
Had het even gehad met diepvries puree en blikgroenten op te warmen. Ik wou zo graag nog eens echt uitgebreid koken, wat ik voordien zo gveel plezier in had.
Maar uiteindelijk zodanig uitgeput dat ik amper mijn vork kon opheffen om te eten. Helemaal in het rood gegaan, en nu de prijs betalen. Zucht

Hi Lola, ik denk dat jij eigenlijk nog (veel) beter luistert naar de signalen van je lichaam dan ik. M.a.w. jij doet het beter ;-) Ook al zit ik trillend aan tafel, dan nog 'moet' ik van mijzelf blijven zitten en doen alsof het allemaal prima is. Of gewoon boodschappen doen omdat ik 'niet zo moet zeiken' van mijzelf, terwijl ik net zo lekker ontspannen op de bank zat en heel relaxed was. Misschien herken je dat. Het 'moeten' en 'niet zeiken'.

Ik had mijn collega gisteren gevraagd wat hij nou deed toen hij burnout was. Hij had een zeer zware burnout, maar is daar volledig vanaf gekomen. Ik ken hem van ná die periode, en was echt verbaasd dat hij ooit ook een burn-out heeft gehad. Nu is het een hele energieke man die heel duidelijk tegen iedereen vertelt wat zijn grens is. Dat was ook zijn fout waardoor hij burnout raakte. Hij had vanaf zijn 16e zijn moeder moeten verzorgen en dus altijd 'in dienst gestaan' van een ander. Geen 'Nee' durven/willen zeggen en anderen altijd willen pleasen. Ik heb overigens ongeveer dezelfde levenservaring, maar dan met mijn vader. Het is dan ook geen werkgerelateerde burnout die ik heb.

Zijn reactie was: Leer jezelf te ontspannen. Doe 1 ding per dag en alleen als het moet. En wees daar tevreden mee. Anders raak je gefrustreerd. Wees lief voor je zelf en een beetje egoïstisch. En vooral heel veel slapen.

Aldus een ervaringsdeskundige die er ook totaal aflag en dacht dat hij er niet meer uit zou komen.

Succes & chill ze..
Frank

Frank,
Zo ging/gaat het ook voor mij. Alles moet, blijven op de tanden bijten, niet zeuren.
Ook voel(de) ik me schuldig naar mijn partner toe dat deze voltijds gaat werken en dan nog eens het huishouden en dergelijke op zich nam, dus ging ik toch dingen doen. Zelfs al zei mijn partner me; als je de griep hebt of een gebroken been hebt, dan verwacht niemand dit toch, je herstel primeert. Maar toch kon ik het niet laten.

Maar tegenwoordig, na 11 maanden thuis, zit ik gewoon zodanig diep dat het al een opgave is om de vaatwas te legen. Mijn koppigheid om toch bij te dragen, zorgt er alleen voor dat ik steeds minder kan bijdragen.

Ik weet niet hoelang je al in BO zit Frank, maar ik kan je wel zeggen, zolang je blijft koppig zijn, je signalen negeert en je sterker voordoet dan je bent, blijf je gewoon verder afgelijden. Ik zie je hier op dit forum veel tips geven om te herstellen, maar eerlijk gezegd geloof ik dat jij al aan het lopen bent voor je kan kruipen en dezelfde fout aan het maken bent die ik ook maakte (en wss velen anderen hier ook).

Je veerkracht, het maximum die je aankan, word heel wat minder bij een BO. Dus zelfs met minder te doen dan je gewoon was, ga je toch over je grens. Daardoor zakt je grens nog verder. Je moet eigenlijk zo weinig doen dat je onder je grens blijft.
En dat start met helemaal niets doen, hele dag rusten, hooguit een KORTE wandeling maken om even te bewegen.
Je moet echt alles laten vallen en stoppen met op zoek te gaan naar manieren om snel beter te worden.
Maar dat is makkelijker gezegd dan gedaan want we zijn gewoon om over onze grenzen te gaan, daarom zitten we hier :/

Mijn psycholoog had me hier allemaal voor gewaarschuwd maar ik was te koppig.
De 1ste stap van herstel is aanvaarding, aanvaarding dat je ziek bent, dat je hier misschien wel nog voor een lange tijd inzit en dat dat helemaal ok is. Zolang "moeten" blijft rondspoken in je hoofd, zolang je vanalles probeert om "snel" beter te worden, is er geen aanvaarding en ga je alleen maar achteruit.
En eerlijk, ik geloof dat ik het zelfs nu nog steeds niet aanvaard heb.

Frank,
Zo ging/gaat het ook voor mij. Alles moet, blijven op de tanden bijten, niet zeuren.
Ook voel(de) ik me schuldig naar mijn partner toe dat deze voltijds gaat werken en dan nog eens het huishouden en dergelijke op zich nam, dus ging ik toch dingen doen. Zelfs al zei mijn partner me; als je de griep hebt of een gebroken been hebt, dan verwacht niemand dit toch, je herstel primeert. Maar toch kon ik het niet laten.

Maar tegenwoordig, na 11 maanden thuis, zit ik gewoon zodanig diep dat het al een opgave is om de vaatwas te legen. Mijn koppigheid om toch bij te dragen, zorgt er alleen voor dat ik steeds minder kan bijdragen.

Ik weet niet hoelang je al in BO zit Frank, maar ik kan je wel zeggen, zolang je blijft koppig zijn, je signalen negeert en je sterker voordoet dan je bent, blijf je gewoon verder afgelijden. Ik zie je hier op dit forum veel tips geven om te herstellen, maar eerlijk gezegd geloof ik dat jij al aan het lopen bent voor je kan kruipen en dezelfde fout aan het maken bent die ik ook maakte (en wss velen anderen hier ook).

Je veerkracht, het maximum die je aankan, word heel wat minder bij een BO. Dus zelfs met minder te doen dan je gewoon was, ga je toch over je grens. Daardoor zakt je grens nog verder. Je moet eigenlijk zo weinig doen dat je onder je grens blijft.
En dat start met helemaal niets doen, hele dag rusten, hooguit een KORTE wandeling maken om even te bewegen.
Je moet echt alles laten vallen en stoppen met op zoek te gaan naar manieren om snel beter te worden.
Maar dat is makkelijker gezegd dan gedaan want we zijn gewoon om over onze grenzen te gaan, daarom zitten we hier :/

Mijn psycholoog had me hier allemaal voor gewaarschuwd maar ik was te koppig.
De 1ste stap van herstel is aanvaarding, aanvaarding dat je ziek bent, dat je hier misschien wel nog voor een lange tijd inzit en dat dat helemaal ok is. Zolang "moeten" blijft rondspoken in je hoofd, zolang je vanalles probeert om "snel" beter te worden, is er geen aanvaarding en ga je alleen maar achteruit.
En eerlijk, ik geloof dat ik het zelfs nu nog steeds niet aanvaard heb.

Hi Lola, volledig herkenbaar wat je schrijft. Ik loop, achteraf gezien, al jaren met een burnout rond. Niet vreemd want de oorzaak daarvan begon in de familiesfeer al toen ik 15 was. 'Niet zeiken' was de boodschap die ik kreeg, terwijl ik toen al op mijn tandvlees liep. Ik ben 2 keer eerder ingestort, maar het probleem bleef. Nu kan ik eindelijk rust nemen, maar het 'niet zeiken' zit er nog in. Ik ben eigenlijk gewend om door te gaan met een heel laag energieniveau en weet letterlijk niet wat echte rust en ontspanning is. Met mediatie lukt dat mij wel, maar slapen en rust is eigenlijk de basis. 'Eventjes' toch boodschappen doen, terwijl alle signalen op rood staan, is nog steeds de fout die ik maak, maar ik merk nu duidelijk dat dit aan het veranderen is. Moe = moe. Vanmiddag een gesprek met een vriend gehad dat 45 minuten duurde. Ik zakte gewoon een paar keer weg. Eenmaal thuis als een blok in slaap gevallen. Hoe vaker ik dit meemaak, des te vaker ik mij nu realiseer wat ik fout doe. Die collega die uit zijn burnout kwam deed het perfect. Oud zeer wegpraten bij een psycholoog en heeeeeel veel rust. Nu nog accepteren dat ik dat moet doen. Wel slaap ik nu bewust 2x per dag en merk dat dit heel veel goeds doet en nagenoeg alle stekkers qua activiteit heb ik er nu uitgetrokken. Ik ga uit van zeker een jaar herstelperiode. Ik heb een puzzel gekocht via marktplaats met 1000 stukjes. Supersuf in mijn ogen, maar zodra je bezig bent, merk je dat dit ontspannend werkt. Geen tijdsdruk en je bent lang 'passief actief' bezig.

Afijn, komt goed. Nu nog die eigenwijsheid eruit rammen 😁

Heb ik ook geprobeerd, een puzzel. Kleurboeken voor volwassenen ook. Maar ik voelde dat zelfs daarin ik me opwond, het ging niet snel genoeg of niet goed genoeg. Dus heb ik het ook maar laten vallen. En passief bezig zijn is ook nog steeds bezig zijn, je blijft in de actieve stand staan. Het is niet verkeerd als je er rust in vindt zolang je het niet vervangt door echte rust aka niets doen. Zie mijn antwoord op je niewste verhaal :)

Héél herkenbaar wat je omschrijft. Sterker nog, ik heb mij tot 2x laten testen op ADHD, maar nee, dat heb ik dus niet.

Geloof het of niet, maar vandaag is letterlijk mijn allereerste dag dat ik 'niets' doe. Waarschijnlijk nog steeds teveel. Wat hierdoor heel duidelijk wordt is dat ik hierdoor juist in de stress schiet. Ik kon gewoon niet slapen vanmiddag van de spanning. Ik begin het hierdoor juist veel beter te begrijpen. Doordat ik vanaf mijn 15e te maken heb gehad met ongelooflijke spanning mbt een getraumatiseerde ouder, zocht ik continue afleiding om aan het piekeren te ontkomen. Mijn enige oplossing was 'bezig zijn'. Omdat het probleem steeds erger werd, werd ook de spanning steeds hoger en deed ik steeds meer, maar sliep nauwelijks meer. Nu de bron van de spanning er niet meer is, kan en moet ik rust nemen, maar ben dit helemaal niet gewend. Ik weet letterlijk niet wat ontspannen is. Bij meditatie heb ik dit 2x ervaren en dat was een openbaring voor mij.
Vandaag merkte ik dus heel duidelijk dat dit voor mij geldt. Ik moét bezig zijn, want rust geeft mij onrust. Klinkt raar, maar dit is waar ik aan moet gaan werken.

Misschien herken je het.

Gegroet,
Frank

Ik denk dat het bij iedereen verschillend is..je leest hier dat mensen die een hernia hadden nu na twee jaar weer dingen ondernemen. Sommige sporten voor hun herstel . Elke burn out is anders. Ik denk dat we moeten vallen en opstaan om te kijken hoe we hier uiteindelijk uitgaan komen. Lola we gaan hier uit komen vele zijn hier uitgekomen jij gaat hier ook uit komen. Wij allemaal! Bij mij zelf werkt ontspanning en rusten af en toe koken en de kids aan kleden. Stilte in huis is er bijna nooit maar probeer die wel op te zoeken.

Lola probeer wel steeds te bewegen ookal is het thuis heel klein beetje . Ik heb vier maanden op de bank gezeten en geloof mij daardoor kreeg ik meer klachten was helemaal verstijfd van binnen .

Lola wat zijn je lichamelijke klachten en heb je ook last van spanningen bij je nek hoofd ogen ?

Lola en Frank,

Ik herken me ongelooflijk in jullie verhalen. Ik ben ook zo dat ik gewoon doorga ook al gaat het niet meer. Voordat ik me uiteindelijk ziek heb gemeld voelde ik me al zeker 3 jaar heel slecht, maar ik ging maar door en door. Totdat het echt niet meer ging en ik me ziek moest melden en zelfs toen bleef ik nog 2 uur per dag aan het werk omdat ik het niet los kon laten. Uiteindelijk moest ik me 9 maanden later weer volledig ziekmelden nadat ik tegen herstelmelding aanzat. Het ging niet meer. Toen zoveel mogelijk losgelaten, maar het bleef toch steeds maar knagen. Voelde me schuldig en mijn zelfvertrouwen wat altijd zeer hoog was, verdween als sneeuw voor de zon.

Nu zit ik 19 maanden in burnout en ben ik nog geen stapje vooruit gekomen omdat ik het waarschijnlijk nog steeds niet accepteer van mezelf. Het leek even wat beter te gaan, maar de laatste tijd worden de periodes dat ik me slecht voel weer steeds langer. Het uwv komt nu akelig dichtbij wat ook weer voor extra onrust zorgt. Ik weet soms ook niet meer hoe ik hier nog uit moet komen. Voel me soms redelijk en kan weer de wereld aan en een dag later kan dit zo maar weer het tegenovergestelde zijn en zit ik weer volledig in de put zonder greintje zelfvertrouwen en zie ik het niet meer zitten.

Heb vooral ontzettend veel lichamelijke klachten zoals darmklachten, oorsuizen, droge mond, veel slijm, maagklachten, moe, veel plassen enz.

Hi Frans,

Maak je geen zorgen om het UWV. Ik zit er nu zelf een tijdje in en ze bieden meer ondersteuning dan je zou verwachten. Ze hebben veel te maken met burn-out patienten (er zijn er 1,2 mln in Nederland) en hebben diverse gratis programma's die je kunt aanvragen. Je hebt voor dit vangnet gewerkt en nu maak je er gebruik van. Niets om je voor te schamen of bezwaard te voelen.

Ik ben zelf van mening dat je niet vooruitkomt als je niet beseft dat de sleutel bij jezelf ligt. Ergens loop je vast en 'iets' heeft ervoor gezorgd dat je burnout bent geraakt. Dit ligt eigenlijk niet eens aan de ander, maar aan hoe jij ermee omgaat. Dit is niet een kwestie van 'wie is schuldig', maar gaat om zelfinzicht. Ik heb zelf te maken met een 'doorgeslagen' fanatisme, doordat ik mij continue wilde bewijzen aan mijn ouders, zodat ze mij 'vrijlieten'. Ik moét dus heel veel van mijzelf, mag niet zeiken en heb geen grenzen. Het doel is heilig. Dit zorgt voor ontzettend veel onrust, gejaagdheid en impulsiviteit. Nu pas is dit kwartje gevallen en ik ga volgende week al in gesprek met een coach om dit gedrag 'af te leren'. Veel mensen kampen met een zorg-burnout of perfectionisme. In ieder geval iets wat hun gevormd heeft en een aanpassing was op een levenssituatie die niet wenselijk was. Je hebt je dus aangepast om een situatie draaglijk voor jezelf te maken. Feit is echter dat je dan telkens verder afdwaalt van jezelf. Narcisten kunnen ook burnout raken, maar hebben het moeilijk, want toegeven dat je het bent, is al een probleem op zich. Afijn, geef de moed niet op en ga voor jezelf eens na waarom je bepaalde dingen doet en beschouw het als een toeschouwer. Is dat gedrag normaal, zegt het iets over jezelf? Buig je snel mee? ben je juist tegendraads? Zorg je goed voor jezelf of juist alleen voor de ander? Vraag het ook aan je partner en/of vrienden. Niet manipuleren, maar gewoon open vragen stellen. 'omschrijf mij eens als persoon', wat vind je kenmerkend aan mij? Etc. Ga op onderzoek, want er is altijd een oorzaak, Burnout is slechts een gevolg. Succes, Frank

Hi Frank,

Als ik jouw ervaringen lees denk ik dat we veel gemeenschappelijk hebben, maar dat zijn juist ook de mensen die burnout raken !

Het is idd een beetje schaamte voor wat betreft het uwv. Had nooit gedacht hier terecht te komen. Maar heb er idd zo'n 30 jaar voor gewerkt. Gelukkig heb jij een positieve ervaring, dat doet me goed. Ben er idd beetje angstig voor.

Bedankt voor je reactie

Groeten,
Frans

Hi Frans,

De eerste keer dat ik een uitkering ontving was voor mij ook een vreemde gewaarwording, maar je hebt hiervoor gewerkt en iedere maand geld voor dit vangnet gestort. Ik zie het ook echt als een soort terugbetaling van het geld dat ik tientallen jaren lang heb moeten afdragen. M.a.w. het is mijn eigen geld, dus ik voel mij verre van schuldig of beschaamd.

Het UWV heeft echt ook zeer sociale mensen in dienst..vergis je niet. Je krijgt een contactpersoon toegewezen en die heeft alle middelen om je verder te helpen. Van cursussen tot burn-out begeleiding. Feit is wel dat jij het moet vragen, want anders gebeurd er niets. Veel wordt kosteloos aangeboden. Maar tot nu toe niets anders dan lof. Kortom, je hebt dit vangnet medegefinancieerd en hebt daar nu ook logischerwijs recht op. De oorzaak is vervelend, maar het is niets om je voor te schamen, want het geeft juist ook weer extra rust.

Wat bedoelde je trouwens met.. we lijken op elkaar? Is dat het fanatisme? Ik heb vandaag een kennismakingsgesprek met een burn-out specialiste en zal dit gaan bespreken. Het idiote is dat net als bij een narcist, je van geen kwaad bewust bent, totdat je het echt beseft. Een burnout is niets anders dan hét moment dat ooit moest komen. Als je nu niet leert wat er moet veranderen, dan zul je er lang in blijven zitten. Dus die spiegel is bijzonder belangrijk. Bij mij is dat dus fanatisme. Als ik iets wil, dan doe ik er alles aan om dat doel te bereiken. Heb ik het eenmaal, dan volgt er een volgend doel en is de interesse in het vorige volledig verdwenen. Dus tevreden zijn met wat je hebt, het hier en nu, etc. allemaal dingen die ik moet gaan leren. Als ik dat niet eerst leer, dan zal ik mij nooit kunnen ontspannen en kunnen genieten. Je kunt die laatste dingen nooit ervaren als je de oorzaak niet aanpakt.

Bedoel idd dat fanatisme. Moet ook altijd bezig zijn, nooit tevreden, altijd maar meer willen. Echt om gek van te worden. Zelfs toen ik me ziek gemeld heb bleef ik gewoon paar uurtjes doorwerken in plaats van volledig rust nemen.

Moet het UWV ook echt gaan zien als vangnet waar ik zelf voor betaald heb in plaats van het gevoel dat ik een profiteur ben.

Het accepteren van de burnout vind ik nog altijd het moeilijkste, zelfs nu nog na 19 maanden. Blijf steeds maar zoeken naar oorzaken voor mijn lichamelijke klachten. Heb jij ook zoveel lichamelijke klachten en zo ja, hoe ga jij ermee om ? Wordt wakker misselijk met droge mond en heel veel slijm in mijn keel. Darmen die tekeer gaan als een gek en dan sta je dus al met 1 - 0 achter voordat de dag begonnen is. Weet niet hoe hiermee om te gaan. Heb wel therapie maar als je de dag zo moet beginnen is het moeilijk om eruit te komen. Vaak denk ik dat deze klachten nooit door stress kunnen komen.

Ik herken ‘t zeker en heb inmiddels soort van ‘ingecalculeerd’ dat die lastige momenten er zo nu en dan nog bijhoren. Soms in reactie op iets (stresstolerantie is nog wat laag), soms zomaar (hormonaal?). Ik merk dat het iets minder heftig wordt maar vooral dat ik me veel sneller weer herpak inmiddels. Zelf probeer ik me nu enerzijds te focussen op het leren omgaan met deze lastige momenten. En anderzijds op het verder opbouwen van mijn draagkracht (o.a. sport en meditatie, meer energie naar ook meer ontspanning). Eerder had ik ook vaak het gevoel weer terug bij af te zijn, nu kijk ik er iets anders naar.. ik focus me meer op wat wél goed gaat (er zijn veel meer goede dagen inmiddels) en wat minder op die mindere momenten. Het ‘lijden’ hoort er nog een klein beetje bij maar ik accepteer het nu ook wat makkelijker waardoor het sneller uitdooft ofzo. Het blijft een weg net hobbels maar probeer dankbaar te zijn voor de goede dagen zodat je daar weer even op kunt teren wanneer het weer zwaar wordt. Succes!

Hi Y.

Ik heb kortgeleden voor het eerst kennisgemaakt met meditatie. Nooit verwacht dat ik dat ooit zou doen in mijn leven. Binnen 1 proefles en een gesprek met de 'zen-meester' (moest eerst lachen om die titel), is er ongelooflijk veel gebeurd in positieve zin. Een van de belangrijkste dingen die hij zei is dat veel mensen burn-out op een rationele manier bekijken en proberen op te lossen. Dus 'als ik dit, dan gebeurt er dat'. M.a.w. Je denkt: ik slik alle supplementen die ik moet nemen, rust veel, maar ik voel mij nog steeds niet goed. Maar hoe kan dat, want gisteren ging het wel goed en je gaat proberen te bedenken hoe dat kan. Precies daar zit de fout. Het zit dieper dan dat, want het zit ook in je lichaam. Dit merk je door bijv. aangespannen spieren, kortademigheid, gejaagdheid, etc. Volgens hem, en hij heeft veel mensen al geholpen, is de kern aangetast. Dus het gevoel van rust/vrede heeft een dermate knal gekregen, dat je die kern van rust/vrede terug moet (en gaat) vinden. Enkel een rationele benadering zal nooit werken. Je leest op deze site veel verhalen van mensen die zeggen, 'ik doet dit en dat, maar niets werkt en ik voel mij nu radeloos'. Dat is dus precies waar het fout gaat. Ik dacht ook altijd zo en hield zelfs bij wanneer ik mij wel/niet goed voelde. Alsof het een puzzel was die je eventjes kunt oplossen. Maar ja, de ene keer loop je fluitend door de winkelstraat en de andere keer kom je nauwelijks de trap af. De kern is rust/vrede in jezelf. Klinkt logisch, want het klopt.

Bedankt Mikki en Frank voor jullie reacties!
Wat jullie schrijven, geeft weer wat steun. Het ‘gekke’ is dat het mij doorgaans steeds beter lukt om te accepteren en positief te denken. Meditatie en yoga doe ik ook al geruime tijd en helpt echt goed. Alleen in zo’n periode van terugval voelt alles weer onzeker, lijkt niks te helpen en raak ik weer zo snel overweldigd. Het is echt zo naar. Gelukkig merk ik wel in de kleine dingen dat ik er beter mee om kan gaan dan in het begin van m’n BO. Het idee dat er mensen zijn die je écht begrijpen, helpt mij ook. Ik gun het niemand dit te ervaren, maar het is fijn om te weten dat je lang niet de enige bent die zich soms een vreemde in zijn eigen lichaam voelt.
Anyway, diepe zucht en de schouders er maar weer onder. Dank jullie wel voor de bemoedigende woorden!

Het is inderdaad een proces van veel vallen en opstaan. Je gaat wel merken dat veerkracht gaat ontstaan naarmate je steeds vaker patronen herkent. Voorbeeld? Ik ben altijd erg snel enthousiast, wil dan gaan rennen, snel problemen aanpakken en oplossen, lukt het mij niet dan blijft dat aan mij hangen. Niet dat dit de oorzaak is van mijn burn-out, maar een eigenschap icm een familieprobleem dat maar niet op te lossen was. Afijn. Terwijl ik nu in mijn 'rust' periode zou moeten zitten, ben ik dagelijks bezig met een bedrijf aan het opzetten. En ja, hartstikke leuk en deze week werd duidelijk dat alle lichten op groen stonden. Dus? Rennen, snelsnel, website moest af, buitenlandse regelgeving moest gecontroleerd worden, inkopen, afspraken maken, etc. Ik merkte dat ik niet eens meer normaal kon ademen als ik sprak, hartkloppingen kreeg en vannacht lag ik de hele nacht hyper wakker. Ik kon maar niet slapen, totdat ik dacht... ik moet dit allemaal nog niet doen. Komt later wel, ergens na de zomervakantiee. Ik zette mijn website toen op 'under construction' en binnen 10 minuten viel ik in slaap. Ik denk er nu ook zo over. Komt nog wel. Zoveel prikkels en zo weinig energie, kan blijkbaar nog lang niet. Erg jammer, want ik wil zo graag verder... maar ja.. balans moet eerst terug. Wel weer wat geleerd. Wat ik heb geleerd van mensen die er volledig uit zijn gekomen is dat ze allemaal ontzettend veel gingen slapen. 2, 3 soms 4 keer per dag. Eventjes naar buiten en dan weer rusten.. Ik moet daar nog steeds aan overgeven, want zodra ik dat echt doe, merk ik pas hoe uitgeput ik ben. Niet alleen fysiek, maar ook mentaal. Onder een steen en slapen maar..

Wat zijn je klachten wat je nu nog hebt frank
Gr t

Knap van je Frank dat het je toch lukte de website even los te laten voor nu! Ik vind dat ook zo lastig, je wil vanalles maar zo weinig lukt. En daardoor heb je dan weer tijd over om te piekeren… zucht. Ik slaap ook weer wat meer nu ik me weer wat slechter voel. ‘s Middags een uurtje, en die rust is wel heel fijn.

Herken wat je zegt, ik ben ook heel enthousiast en ben het ook zat om na bijna 11 maanden nog steeds “aan de zijlijn” te staan. Maar je hebt gelijk: eerst rusten en meedoen komt daarna wel weer. Sterkte, we kunnen dit!

Frank, ik herken mezelf zo hard in jou. Mijn hoofd staat nooit stil, ik ren van het ene van het andere (ik snelwandel letterlijk door het huis volgens mijn partner). Ik "moet" vanalles doen.

Het is pas wanneer ik mezelf ver genoeg krijg om gewoon op de bank te gaan liggen met mijn ogen dicht, dat het besef komt hoe uitgeput ik eigenlijk ben. Of als ik me zover niet gekregen heb dan heb ik uiteindelijk geen andere keuze dan neer te liggen omdat ik gewoonweg doodop ben.

Hai frank,


Ik herken zeker wat je zegt. Soms denk ik ook moet ik mijn hele leven straks met een agenda gaan werken.

Als ik energie heb voel ik mij zo opgejaagd en wil van alles gaan doen. Net als gisteren even mijn kind douchen stond daarna helemaal te shaken. Blijkbaar kan ik dat helemaal nog niet aan.

Nou ik kan je vertellen dat ik gisteren door zoveel energie en van alles door mijn hoofd ging te willen doen zelfs ik daar moe van werd. Ik heb nu energie ik ga mijn herstel nu zo aanpakken , heel de dag bezig geweest welke voeding patroon ga ik aanhouden. Dat ik zelfs over het hele boek heb lopen dromen waar ik een uur uit heb gelezen.

Kortom ik herken je verhaal. Ik denk dat ik zelf echt zoekende nog in het feit ben waar mijn grenzen liggen.
Ik denk dat jou vriendin de juiste aanpak hanteert doordat zij de rust voor haar zelf creëert heeft ze daardoor meer energie om mee te ondernemen. Hoe zien jou goeie dagen er nu uit en wat doe jij bijvoorbeeld op een dag ? Wat maakt jou zo moe?

Zelfreflectie helpt mij wel

hallo frank

werkt je vriendin ook weer of doet ze gewoon rustig aan . want ik denk dat je rustig je leven moet leiden als je uit een burn out bent . en naast werken heb je ontspanning nodig

Ik herken dit zeker, ik ben me na al deze tijd (bijna een jaar) ook redelijk bewust geworden van mijn grenzen. Nadien besef je pas hoe hard je vroeger over je grenzen ging.

Toch kan ik mezelf moeilijk in de hand houden, zodra ik wat energie heb schreewt mijn brein om iets te gaan doen: Ofwel geef ik eraan toe en doe iets waardoor ik uitgeput op de bank beland, ofwel vecht ik ertegen waardoor ik ook energie vebruik en toch uitgeput op de bank beland.

Ik heb al geprobeert om routines in te bouwen zoals wandelen, meditatie e.d. maar deze worden bij in mijn hoofd heel snel "moeten" waardoor ik me zelfs om deze zaken loop druk te maken. Gevolg, weer uigeput.

Zelfs kleine zaken die mijn psycholoog mij voorstelde om te proberen worden direct moeten in mijn hoofd, want stel je voor dat ik de volgende sessie moet vertellen dat ik niet goed mijn best gedaan heb! Ik weet dat dit fout denken is maar het lukt me niet om los te laten.

Ik hoop toch ooit weer wel wat meer tv te kunnen kijken.. ik kijk alleen in de avond tv. Ik ben er ook nog lang niet heb uitputting angst spanning en pppd klachten. Brein die te overgevoelig reageerd op prikkels daarom elke dag duizelig bij staan lopen pff.

Bedankt voor jullie reacties. Blijkbaar heel herkenbaar ;-) Mijn vriendin werkt overigens al weer een aantal jaren full-time (4 dagen per week). Zij sport geregeld, gaat vaak met vriendinnen op stap, maar zoekt nooit de grens op. Dus nooit zwetend van de tennisbaan of van haar racefiets afstappen, nooit dronken, etc. Zij stopt op het moment dat ze voelt dat het inspannend wordt. Op die manier is haar accu nooit leeg. Ze houdt altijd 25% over zeg maar. Wij, de burn-outs, zaten op bijna 0% en zelfs 5% zien wij als veel energie. Dit terwijl je hersenen en alle functies die zij aanstuurt (zenuwen, zien, horen, etc.) nog niet eens volledig kan functioneren. Dus ja, je schrikt van geluiden, sterke emoties, snelle beelden, drukke gesprekken, etc. Eigenlijk heel logisch allemaal.

En wat doe ik op een dag? Eigenlijk nog steeds teveel. Ik werk full-time voor een buitenlands bedrijf, maar heb geen toezicht, dus ik kan mijn tijd volledig indelen. Ik ga wel stoppen hiermee, want het geeft mij geen energie en merk dat een online meeting al voldoende is om mij afgepeigerd te voelen na afloop. Ik slaap bewust zoveel mogelijk, omdat ik merk dat dit enorm helpt (en een collega van mij ook zei dat dit hem uit de burn-out heeft gehaald). Ook mijn vriendin sliep heel erg veel in de beginperiode. Dus altijd in de middag een uurtje of iets langer. Ik doe dit pas enkele dagen, maar merk dat dit enorme verbeteringen geeft. Ik wandel met mijn hond een stuk(je) en stel geen doel. Ben ik na 2 straten al moe, dan ga ik naar huis. Voel ik mij goed, dan wandel ik wat langer. Op mooie dagen pak ik mijn fiets en kijk ik wel hoe het gaat. Soms even langs de appie of iets anders, maar de energie is héél laag. Dus soms loop ik net in de winkel, en wil ik ineens heel graag naar huis, wat zich soms omzet is nervositeit en angstgevoelens. Ik ga dan bewust alles vertragen. Juist langzamer lopen, mijn aandacht afleiden en rustig naar huis. Vaak val ik dan als een blok in slaap. Dus goh..zou ik oververmoeid zijn?

Na met mijn gezin gegeten en gekletst te hebben, ga ik alleen op de bank chillen voor de tv. Ik ga dan youtube filmpjes kijken die absoluut heel chill zijn. De satisfying video's zeg maar.. er zijn talloze video's dat mensen overwoekerde tuinen gaan maaien, smerige auto's schoonmaken, hoge drukreiniging, schapenscheren, etc. Gewoon érg relaxed om te kijken. Je bent 'bezig' , maar het geeft geen enkele prikkel.

Zodra ik merk dat ik begin te gapen, zoek ik mijn bed op. Want ik merk dat ik de neiging heb om juist op de tijd te letten (zoals vroeger). Dus als het pas 21;00 is, dan bepaalt de tijd of ik naar bed ga, terwijl ik nu weet dat ik gewoon moet gaan pitten als ik gaap. Vaak val ik dan direct in slaap. Ga ik juist obv de tijd redeneren en pas om 23:00 naar bed, dan ben ik de slaap 'voorbij' en duurt het heel lang voordat ik slaap.

Daarnaast ben ik bezig met een eigen bedrijfje aan het opzetten. Een idee waarmee ik uiteindelijk kan gaan wonen waar ik wil. Ik wilde daar mijn hele leven al wonen, maar door familieomstandigheden kon dat niet. De reden overigens waarom ik burn-out ben geraakt. Dus iedere dag spendeer ik tijd met wat testjes, wat creatief werk en kleine klusjes (huishouden, tuinonderhoud, etc.). Maar begin ik herhaaldelijk te gapen, dan weet ik inmiddels genoeg.

PS: Wees positief. Stel geen termijn. Besef dat je hersenen smeken om rust en dat slaap veruit de beste manier is om daaraan te voldoen. Dit helpt niet alleen het verwerken van de oorzaak, maar ook het herstel.

Frank wat een fijne beschrijving van alles. Je doet ook echt veel en hebt ook je grenzen dat is al heel positief. Frank ik weet dat je geen psycholoog bent ;]

Maar heb je misschien nog een tip betreft dromen. Ik droom zoveel en kan overdag niet slapen maar pieker ook veel. Ik kan helemaal geen tv kijken wordt daar heel onrustig ben. Ik was in het begin wel echt helemaal uitgeput kon amper lopen. Ik kan sinds twee weken iets meer. Ik heb ook een kleine die veel energie vraagt. Ik krijg wel hulp van familie alleen zij vraagt heel veel aandacht van mama en het is echt een aanwezig kind. En daar komt het grootste probleem ik durf soms niet alleen te zijn vooral als ik mij echt heel slecht voel . Heb daar wel stappen in gemaakt daar ben ik best goed in. Kortom gaat de overprikkeling langzamerhand minder worden kan ik ooit weer tv kijken. En ik heb een schema opgesteld maar van mijn telefoon mag ik wel wat meer afblijven ben geneigd om nog steeds teveel op te zoeken dat angst opwekt.

Eerlijk gezegd, afgaand op je laatste reactie, ben je helemaal niet goed bezig. Je bent met 20 dingen bezig in je hoofd, uitplannen, klusjes, zelfs nog werk!
Op die manier ben ik almaar verder afgegleden zelfs al was ik overtuigd dat ik het kalmer aan deed.
Telkens als je energie hebt jaag je het erweer door terwijl dat je net die energie moet koesteren om terug een overschot te kunnen opbouwen.
10 maanden later was mijn klusje van de dag een douche nemen, want meer lukte gewoon niet meer.

Naast het feit dat je nog enorm veel op je bord neemt blijf je jezelf ook prikkelen wanneer je denkt te rusten.
TV of youtube kijken zijn ook prikkels zelfs al voelt het niet zo. Je brein blijft in actieve stand staan. Eigenlijk moet je helemaal niets doen, net zoals men vroeger deed, gewoon voor de haard in de schommelstoel voor uren :) Ogen toe en gewoon liggen op de bank. Heel moeilijk wanneer je brein raast, maar na 10-20 minuten "echt" rusten, voel je wel degelijk het verschil met "tv rusten".

Je vriendin is helemaal niet hersteld als ze zoveel moet doen en laten om zich normaal te voelen…

Beste Taco, ik kan je verzekeren dat zij volledig hersteld is. Zij doet alles wat zij daarvoor ook deed, alleen nu bewuster. Ik weet niet of jij 4 dagen per week een zeer drukke baan aan kan, 3x per week sport, gaat stappen, het huishouden doet, etc., maar zij is er volledig uit. Wat ik probeer duidelijk te maken is dat ik veel leer van haar en dit kopieer, wat mij helpt. Dit deel ik dus via dit platform. Wat ik zie is iemand die goed luistert naar zichzelf, rust neemt, grenzen bewaakt, rituelen hanteert (ochtend en avond) en tijd neemt voor alles en af en toe doet zij een mindfulness oefening Rust en balans is key. Ik ben totaal niet zo en ervaar duidelijk dat haar aanpak werkt. Ook een collega van mij is eruit gekomen door deze aanpak. Niet rennen, maar blokjes verdeelt over de dag. 3x gapen is slapen ipv te denken, 'maar het is pas 21:00'. Ik kom net terug van een flink stuk fietsen, dus werkt het? Ja, absoluut. Ik ben zeker moe, maar voldaan. Nu even voor mijn kinderen koken..succes!

Kijk, dit is nou wat ik bedoel met 'iedere dag leer je weer wat'. Wat je hiervoor las. Flink stuk fietsen en daarna koken, heeft mij de volgende dag flink opgebroken. Dit is de fout die ik (te) vaak maak. Ik had s'middags geslapen en had dus een klein beetje energie opgebouwd. Vervolgens denk ik..het is mooi weer, ik ga een stukje fietsen. Omdat dit goed ging, dacht ik, leuk, dan fiets ik even naar de stad. Al snel begon ik mij niet lekker te voelen en fietste weer naar huis met het gevoel..dat heb ik mooi dan even gedaan. Ook merkte ik dat mijn hartslag een stuk hoger lag dan normaal. Afijn, tot 01:30 klaarwakker en rusteloos. De volgende dag dus helemaal gesloopt. 'Even' naar de supermarkt geweest en mijn benen waren gewoon van pap. Rustig naar huis gegaan en diep in slaap gevallen in de middag. Bijna 2 uur. Nu weer wakker, maar zweverig en gejaagd. Moraal van het verhaal... ervaren, leren en beseffen. Het is niet anders.

Neem je medicatie frank? Ik vraag me soms af of wij die in een heftige b.o zitten niet onder angstoornis paniekstoornis vallen. Soms vind ik het moeilijk te geloven dat et ooit weer beter gaat worden. Maar als ik dan vergelijk met 1 jaar terug kan ik weer wat meer prikkels en inspanning aan. Alleen of echt oppassen op de vermoeidheid.

Anoniem, ik wou dat ik het zelfde kon zeggen. Het is nu 11 maanden sinds ik ben uitgevallen en ik zit op een absoluut dieptepunt. Na een douche lig ik tegenwoordig al uitgeteld op de bank, voor de rest van de dag. Zelfs een wandeling in de tuin lukt me niet meer zonder uitgeput te zijn.

Ik maak(te) telkens dezelfde fout als Frank, zodra ik een beetje energie heb jaag ik het er gelijk terug door.
Altijd denk ik dat ik goed bezig ben, dat ik deze keer niet te veel doe.
Ik ben bang dat ik echt het absolute nulpunt moet bereiken voor ik het eindelijk eens zal snappen. Op dit moment van schrijven ben ik me er bewust van, maar zodra ik morgenochtend uit bed klim en de cortisol terug door mijn lijf giert zal ik onvermijdelijk weer een klusje doen die me zuur zal opbreken.
Ik voel me soms net een junkie...

Hoi L,
Ja ik heb me heel goed weten inhouden met mijn energie zolang. Acupunctuur en dry needling hielpen mij ook wel. Toch pas begonnen met medicatie. Nu het gevoel te hebben af te glijden door de ad. Pff zo vervelend. Weet niet of ik de goede keuze gemaakt heb nu. Had mijn spanning en energie zelf in handen nu voelt mijn lichaam sins gister door de ad. Heletijd zenuwachtig gespannen en weer duizeligheid. Pas begonnen.

oh zo herkenbaar jullie reacties hierboven. Ik wil ook meteen altijd veel doen zodra ik een goede fase heb. En het gekke is: ruim 100 km op tempo wielrennen geeft mij veel energie en voldoening, een halfuurtje naar de supermarkt daarentegen.. die vreselijke overprikkeling... Goed hoe jouw vriendin haar grenzen in de gaten houdt. Ik heb een heel rustig ochtendritueel waarbij ik o.a. in gedachten voor heel veel zaken dankbaar ben en kracht wens voor andere mensen die dit nodig hebben. Ofwel, bidden. Dit geeft mij rust.
Ik wens iedereen veel sterkte in het herstel!

Ik denk dat de start van je herstel eigenlijk pas écht begint als je je beseft dat álles, maar dan ook echt álles wat je doet en denkt veel energie kost en dat je inziet dat er altijd een oorzaak ligt bij jezelf.
Je kunt slapen en uitrusten wat je wilt, maar als er niet iets wezenlijks verandert, dan zal je nooit uit je burnout komen.

Letterlijk sinds deze week zie ik pas in hoe 'raar' ik altijd dacht en deed. Juist als ik signalen kreeg van mijn lichaam/geest om rust te nemen, dan ging ik juist een schep bovenop doen. Ik was toch geen watje? Niet zeiken, was mijn levensspreuk. Nog harder, verder, sneller, later, vroeger, meer, etc. Afijn, inkopper dat je dan met een burnout overblijft.

Sinds ik mij dit realiseer, moest ik eigenlijk lachen om mijzelf. Mijn zoon en ik richten een bedrijfje op. Hij doet inmiddels alles, dus ik hoef niets meer te doen. Maar toch... Terwijl hij tot 10:00 uitslaapt (wat ook geen probleem is), heb ik in de ochtend al een compleet marketingplan op papier gezet en heb 'nog eventjes' wat gemaild met de leverancier. Ik ben al bekaf als hij pas beneden komt. Afijn, vanaf vandaag stop ik ermee hebben we afgesproken. En direct daarna viel er een enorme last van mijn schouders.

Dus wie doet het? Ikzelf. Dus wie kan het oplossen? Ikzelf.

De ligstoel met extra dik ligmatras ontvang ik komende week, dus ik ga een Bob Marley houding aannemen de komende maanden.

Duizeligheid kan ook zijn omdat je nog gevoelig ben voor prikkels van je lichaam en van je omgeving je stresssysteem is nog niet waar et moet zijn. Rustig aan blijven doen. Knap dat je wel al zoveel kan.

Dank je wel anoniem! Vraagt zoveel geduld.....pfff

Heel herkenbaar, ik ben gelukkig van de meeste klachten af. Maar ook ik heb aanhoudende klachten. Blijf wel kritisch naar je belasting kijken, is er een reden dat je je de ene dag beter voelt? Ik merk bijv dat ik inmiddels geen slaapproblemen of duizeligheid meer heb, maar na een drukke lange dag kan het weer even terugkomen. Super vervelend, maar wel logisch!

Hoi Eefje,

Wat moet dat taai zijn om deze klachten te hebben én jonge kinderen te hebben. Heb zoveel respect voor jou en anderen in zo’n situatie. Ik heb zelf (nog) geen kinderen en vind het al moeilijk.

Herken veel van wat je schrijft! Fysieke klachten, mentale klachten (angst), de machteloosheid en frustratie. Het is echt zo ellendig. Wat doe je al veel goede dingen, zo te lezen. Dat is echt al heel knap.
Ik hoop dat je er wat aan hebt om te weten dat er mensen zijn die jou begrijpen. Ik leef in elk geval met je mee, veel sterkte!

Hallo allemaal,

Ik heb zoveel lichamelijke klachten benen, armen, maag, darmen, duizelig, migraine , geen kracht , misselijk

Zeg aub dat dit erbij hoort of heb ik extreme klachten en moet ik hier wat mee. De artsen gooien het steeds op overspanning

Y hoe zit jij in je burn out proces op dit moment zag jou verhaal laatst voorbij komen dat je al grote stappen hebt gemaakt. Lukt alles nog een beetje ..

Ik heb steeds het gevoel dat ik opsta en dan weer val ;(

Hoi mia, in mijn geval heb ik ook al die klachten gehad heb ze nog alleen in het begin toen ik volledig op raakte was de enorme duizeligheid spanningsklachten zwakke benen tintelingen angst noem maar op, op zijn ergst. Bij overspannen b.o gaan ook je hersenen slechter met elkaar comuniceren. Hoelang zit je in je b.o?

Hoi Maartje,

Klopt het gaat nog wel vooruit, langzaam maar zeker. Op het moment ben ik wel weer veel moe, ‘s ochtends kom ik haast mijn bed niet uit. Dus weer een periode van rustig aan doen. Heb zeker nog ups en downs, alleen zijn ze niet meer zo heel heftig.
Vorige week gebeurde er vanalles wat stress veroorzaakte en dan voelt het weer als een terugval: paniekerig en veel onrust.
Moet daar dan ook echt weer van bijkomen.

Meestal als er een nieuwe maand aanbreekt (zoals vandaag) kijk ik terug op de vorige maand en dan zie ik wel de vooruitgang. Maar als ik per dag kijk lijkt het heeeel langzaam te gaan.

Wat mij vooral heel erg helpt is om positief te proberen te denken, veel aandacht te besteden aan wat wel lukt en minder belang te hechten aan wat (nog) niet lukt. Lukt lang niet altijd hoor en het heeft echt lang geduurd voordat t een beetje lukte. Heel veel oefening..

Wat rot dat je steeds dat opstaan en vallen zo ervaart. Ik hoop dat het bij jou met de tijd ook wat slijt en stabieler wordt. Veel sterkte!

Hoi anoniem nu vier maanden . De ene dag gaat het beter dan de andere. Heb last van spijsvertering, en me darmen moeilijke stoelgang. Probeer te bewegen waar ik kan maar door die vermoeidheid is dat ook soms killing. Slapen is ook zo lastig

Ja positief blijven dat piekeren is ook slopend. Je doet het goed hou vol!!

Helpt medicatie niet tegen die momenten van stress om rustig te blijven

Heb dinsdag een afspraak bij de psychiater twijfel nog steeds over medicatie

Hoi Maartje,

Medicatie kan je zeker helpen maar kent ook wel veel nadelen. Ik ben begonnen met oxazepam en sertraline (AD) in oktober. Dat was taai, vooral de bijwerkingen. Van de oxazepam ging ik me na een paar weken alleen maar slechter voelen. Van november tm 1 januari bezig geweest om dat af te bouwen. Dat was heel taai, ik lag letterlijk in bed te zweten en trillen van het “afkicken”.

Sertraline werkt voor mij op zich goed. Ik slikte 100mg nu 75mg omdat het beter gaat. Bijwerkingen in t begin ook heel taai en nu nog steeds elke dag darmklachten ervan. Maar het gaf wel veel rust in hoofd en lichaam. Uiteindelijk is het wel maar een hulpmiddel, je moet het herstelwerk nog wel zelf doen.

Kortom medicatie kan je helpen, maar er zitten zeker ook nadelen aan. Wat voor mij het allermeest helpt tegen stress is om het maar gewoon toe te laten en er niet teveel tegen te vechten. En relativeren: oke ik voel me nu slecht, maar ik weet hoe dat komt en dat er niks aan de hand is.
Is wel mega moeilijk!

Hallo Lola, ik herken je verhaal. Zodra andere zien dat je iets meer kan , komen er gelijk allerlei verwachting. Terwijl eigenlijk de kunst is om ons aan de herstel fase te houden. Dus ritme, voeding , structuur en wandelen in deze fase. Het is makkelijker gezegd dan gedaan want piekeren , depressieve gevoelens, en stemmingswisselingen hebben hier ook impact op. En tijdens je burn out voel je zo onzeker en geprikkeld tegen over de buitenwereld. Ik kamp hier ook mee en voel je ook echt.

Je zou kunnen kijken of medicatie kan helpen ik ben die afweging nu ook aan het maken want het cirkeltje blijft op deze manier maar draaien door de stemmingswisselingen. En daarbij therapie. Welke therapie heb je nu al gehad en helpt het in je proces?

Uiteindelijk moeten wij beter worden en andere tevreden stellen gaat niet helpen. Probeer echt hierin je grenzen aan te geven voor mij is dit ook nog steeds heel moeilijk. Heb zelf ook een kindje die de aandacht van mama non stop wil en niet begrijpt waarom mama nu niet kan en dat is frustrerend.

Waar gaat het mis volgens jou. Grenzen verleggen voel je zelf aan wat je wil en niet kan . Als je uitgeput ben ga je dan door

Hoe zien jou dagen eruit wanneer je over je grenzen gaat. Schrijf die op

Wat kan je nu wel meer dan toen of is er helemaal geen verschil

Hou een vaste ritme aan en doe wat goed voelt voor jou inmiddels weet jij wel waar het fout gaat anders zou je dit niet aangeven daar moet dus verbetering inkomen

Ik herken je verhaal. Toen ik net uitviel van werk, betrapte ik mij snel op de gedachte "Wat moet ik doen om snel weer beter te worden?"

De realiteit is dat ik in een burn-out was gekomen, kwam onder andere door deze gedachten:
1. Het moet *snel* weer beter worden
2. Ik *moet* zelf iets eraan doen (ofwel: ik moet hard werken)
3. *Ik* moet iets doen

Je legt de druk op jezelf om snel weer aan de slag te gaan, want waarschijnlijk heb je dat altijd gedaan. Het is een manier van leven dat je jezelf hebt aangeleerd, maar een manier dat je dus in de burn-out heeft geduwd. Kortom: dat ik snel iets moet doen, heeft juist een averechts effect. Je krijgt er stress van dat dingen niet snel genoeg gaan, weer hartkloppingen, hyperventilatie-aanvallen, misselijkheid enzovoorts. Het zit 'm niet in snel, in het moeten of dat het altijd maar vanuit jou moet komen.

En dan kom je inderdaad bij loslaten, of het "rusten". Tijdens mijn tweede therapiesessie vroeg ik mijn therapeut: "Maar hoe rust je dan?". Het vervelende (maar uiteindelijk bevrijdende) is dat je er dus juíst niets voor *moet* doen. Het gaat erom dat je jezelf de ruimte geeft dat sommige dingen gewoon mógen. Het hebben van een regelmatig ritme helpt (dus rond dezelfde tijd slapen, wakker worden en ook een kleine invulling op de dag hebben). Ook een rondje wandelen elke dag helpt. Spotify en Youtube hebben goede podcasts met uitleg over burn-out (Jos Verheijden of Evelien Aarten)

Wat betreft die geldzorgen; vanuit de gemeente zijn er vaak ook vrijwilligers die je kunnen helpen om er meer inzicht in te krijgen en ook eventuele financiële ondersteuningen kunnen regelen. Kan veel kopzorgen wegnemen om daar eens mee in gesprek te gaan, maar ik zou eerst eens naar buiten gaan, de frisse buitenlucht inademen en bewonderen hoe de lente weer start.

Laat je niet ontmoedigen, ook al lijkt het een erg lange weg soms. Je kunt het!

Hoi Michel,

Allereerst vind ik het rot voor je dat je in deze situatie zit, en de zorgen die je noemt vind ik heel begrijpelijk.
Ik heb niet met alles wat je schrijft erkenning, maar wel het stukje PDS. Ik vraag me ook vaak af wat de wisselwerking tussen BO en PDS is, en hoe het elkaar beïnvloedt.

Je wisselende stemmingen herken ik ook. Ik kan ook energiek en positief zijn en me het volgende moment weer heel slecht voelen. Om gek van te worden.

Ik denk zelf, als ik je verhaal zo lees, dat je toch echt nog veel tijd nodig hebt. Als je voordat je BO raakte al zo lang over je grenzen heen ging, lijkt me dat de hersteltijd ook langer wordt.
Ben zelf vrij ‘plotseling’ BO geraakt na een aantal ingrijpende gebeurtenissen. Huisarts en bedrijfsarts dachten dat het met een week of 12 wel beter zou gaan. Ben nu 10 maanden verder en ik ben er ook echt nog niet. Kortom, ik denk dat de signalen die je beschrijft aangeven dat je lichaam nog volop aan het herstellen is.

Het is ontzettend frustrerend om het begrip in jezelf soms kwijt te zijn. Hoop dat het je steunt om te weten dat je daarin niet de enige bent! Ik ben mezelf een tijdje zelfs helemaal kwijt geweest en nu gaat het langzaamaan steeds beter.

Hoop je hiermee een beetje geholpen te hebben.

Ik heb geen context dus het is maar een wilde gok, maar misschien is ASS (autisme) een factor? Ik zit momenteel al een jaar aan de kant en voel me nog even slecht als de dag dat ik uitviel.
Nu blijkt dat ik ASS heb waarbij de normale BO behandeling niet effectief is.
Hoe dan ook ga je sowieso nog steeds over je grenzen zelfs al besef je het niet. Depressie gaat ook hand in hand met langdurige BO's wat je mood swings kan verklaren.

Wat naar dat je als alleenstaande vader die druk extra voelt. Ook ik herken die schommelingen, heel erg zelfs. Terugkijkend is het eigenlijk zo dat de goede dagen steeds beter zijn geworden (voel me soms super nu) en in aantal zijn toegenomen, maar er blijven ook slechte en dat blijft heftig. Dan kunnen klachten er ineens weer in alle hevigheid zijn en is mijn manier van denken direct weer 180% anders. Het helpt mij om te accepteren dat het er nog bijhoort, me vooral op het eerste te richten (steeds meer goede dagen en ik kan steeds meer). Inmiddels schud ik het iets makkelijker van me af door eht te accepteren en daardoor duurt het ook minder lang. Maar het blijft moeilijk.
Voor mij komt het UWV ook dichterbij nu ik in mijn tweede ziektejaar zit. Ook daarin merk ik dat wanneer ik me goed voel, ik me er weinig zorgen om maak. Maar wanneer ik me slecht voel, maak ik me daar ook veel zorgen om. Ik probeer het niet teveel toe te laten, kan er toch weinig mee. Probeer afleiding te zoeken enzo… En rationeel weet ik dat er ook dan wel weer een oplossing is. Maar ik heb een werkende partner dus dat is ook iets makkelijker praten.
Het komt goed maar feit is dat het ene lange weg is..

Hallo Wim,

Wat vervelend dat dit jou is overkomen.
Herken veel van wat je schrijft: hypochondrie, fysieke pijn, duizeligheid etc. Spanning in nek en schouders is bij mij een van de voornaamste en langst aanhoudende klachten.

Ook herken ik wat je zegt over de terughoudendheid van huisartsen! Voor hen is het waarschijnlijk een duidelijk beeld van stress, maar voor ons is het een situatie van enorme onzekerheid, twijfel, gebrek aan vertrouwen in je lichaam. Want je denkt: wat overkomt me nu ineens, wat gebeurt er in mijn lichaam?

En de frustratie die je noemt is ook heel erg herkenbaar. Ik heb de eerste 4 maanden ook echt “gestreden” tegen de burnout. Had energie, ging eigenwijs toch steeds de grenzen opzoeken. Dat leidde alleen maar tot meer ellende helaas.

Neem rust, probeer het zo goed mogelijk te accepteren. Slaap veel, wandel wanneer mogelijk (niet te snel, te lang of te ver).
Ben nu zelf 10 maanden BO en ik merk de laatste maanden pas echt goede vooruitgang, omdat mijn mindset is veranderd.

Als je een hernia vermoedt, laat het vooral onderzoeken. Al blijkt het dat niet te zijn, dan heb je wel rust omdat je dat dan weet. Ik heb ook veel bevestiging nodig (gehad). Op den duur leer je vanzelf welke klachten bij BO horen en heb je daar ook meer berusting in, is mijn ervaring.

In elk geval veel sterkte gewenst!

Hallo Wim,

Wat vervelend dat dit jou is overkomen.
Herken veel van wat je schrijft: hypochondrie, fysieke pijn, duizeligheid etc. Spanning in nek en schouders is bij mij een van de voornaamste en langst aanhoudende klachten.

Ook herken ik wat je zegt over de terughoudendheid van huisartsen! Voor hen is het waarschijnlijk een duidelijk beeld van stress, maar voor ons is het een situatie van enorme onzekerheid, twijfel, gebrek aan vertrouwen in je lichaam. Want je denkt: wat overkomt me nu ineens, wat gebeurt er in mijn lichaam?

En de frustratie die je noemt is ook heel erg herkenbaar. Ik heb de eerste 4 maanden ook echt “gestreden” tegen de burnout. Had energie, ging eigenwijs toch steeds de grenzen opzoeken. Dat leidde alleen maar tot meer ellende helaas.

Neem rust, probeer het zo goed mogelijk te accepteren. Slaap veel, wandel wanneer mogelijk (niet te snel, te lang of te ver).
Ben nu zelf 10 maanden BO en ik merk de laatste maanden pas echt goede vooruitgang, omdat mijn mindset is veranderd.

Als je een hernia vermoedt, laat het vooral onderzoeken. Al blijkt het dat niet te zijn, dan heb je wel rust omdat je dat dan weet. Ik heb ook veel bevestiging nodig (gehad). Op den duur leer je vanzelf welke klachten bij BO horen en heb je daar ook meer berusting in, is mijn ervaring.

In elk geval veel sterkte gewenst!

Dank Y voor je reactie., erg fijn om te lezen wat lotgenoten meemaken.
Dank voor je herkenning wat voor mij ook herkenning biedt. Soms denk je helemaal alleen knettergek te worden. Alles en iedereen op de wereld draait lekker door behalve jij.

Het moeilijkste nu is dat ik voor mijn gevoel het had geaccepteerd. Begon met wandelen, rust momenten pakken. Toen ineens de duizeligheid. En die blijft nu aanhouden. Ik ga de arts wel vragen om wederom onderzoek en vervolgens de uitslag accepteren en het feit dat dergelijke heftige klachten er dus bij horen.

Het “strijden” tegen BO herken ik ook. Blij te lezen dat het uiteindelijk werkt om een knop om te zetten.

Denk dat de duizeligheid een teken is dat je dan toch nog “teveel” doet. Enorm frustrerend als je al het idee had je erbij neergelegd te hebben. Dat blijf ik ook lastig vinden: balans vinden tussen inspanning en ontspanning.
Sommige dagen lukt accepteren goed, andere dagen totaal niet. Dat blijft er denk ik bij horen. En is ook prima, op dagen dat het even niet lukt. Iedereen zegt heel cliché: wees lief voor jezelf en wees niet ye streng voor jezelf. Kon die uitspraken niet meer horen, maar ze zijn wel waar. Veroordeel jezelf niet als je gefrustreerd raakt, het hoort erbij. Dat laatste zeg ik ook nog een beetje voor mezelf hoor ;)

Taco, ik begrijp je helemaal. Het lijkt wel of de maatschappij verhuftert is en dat het alleen nog maar om geld gaat. Ik word gewoon gezien als aansteller. Terwijl ik zo veel ziektes heb. Ik laat het er niet bij zitten. Ik ga stappen ondernemen.

Hoi Wim,
De duizeligheid heb ik ook in mijn ergetse tijd van b.o ook gehad het is je zenuwstelsel die overactief is plus de spanning bij de nek en schouders zorgen ook dat je duizelig word. Het word minder. Mij heeft dry needling geholpen en tw accepteren dat et inderdaad door spanningsklachten kwam. Wel heb ik mri scan laten maken en naar een kno arts geweest was zelf ook heel.erg onzeker daardoor. Dus vooral laten uitsluiten. Ik ben zelf 35 en de dokters wouden me ook nooit een verwijskaart geven dus kwam ik met mijn vader dan deden ze niet moeilijk. Misschien iemand die mee kan soms helpt et.

Hoi, heb je die klachten en kun je werk er niet bij hebben? Of belemmerd je iets om te gaan werken? Wat ik herken is uit mijn angststoornis tijd. In dat geval kan werken wel helend zijn maar je moet dan wel een prettige baan hebben. Zorg dat je niet in een participatiebaan terecht komt want dan heb je straks helemaal geen nagels meer over om aan je gat te krabben. Het ligt eraan wat belangrijker voor je is. Bij angst en stress zijn je symptomen normaal. Maar niet echt gezond als het jaren duurt. In het geval van burnout weet ik niet wat beter is.
Wat ik je wel kan vertellen over angst is dat het met de jaren steeds beter gaat. Maar ik ben eerlijk. Dat kan namelijk best wel lang duren. Als het echt niet gaat zou ik tegen die tijd misschien hulp zoeken. Misschien dat andere lezers hier je nog wat kunnen helpen? Ik ben ook maar een patiënt, cliënt what ever. Hou vol he?

Ik denk dat het wel logisch is dat die eerste stappen na zoveel maanden gepaard gaan met spanning, wat vervolgens weer leidt tot een veelheid aan lichamelijke klachten. Probeer mild te zijn voor jezelf. Ee is financiele druk, je hebt mega zware maanden achter de rug en nu wordt je weer in het arbeidszame leven gebracht, het is niet gek dat je lijf daarop reageert. Probeer het toe te laten en kijk even aan of het afzwakt als je er een paar keer bent geweest. En goed naar je gevoel luisteren, hele kleine stapjes.. Misschien is het écht te snel dan merk je dat vast ook en moet je misschien toch weer een stap terug.

Bedenk me nu dat je zei het enkel gecommuniceerd te hebben.
Ik herken zo’n hevige reactie wel (in andere context). Zelf besloot ik om die reden na een jaar met antidepressiva te starten. Daarna was het snel gedaan met die terugvallen en zware dagen/momenten. Heb toen ook vrij vlot alsnog het werk kunnen hervatten. Geen spijt van want ben nu aan het opbouwen op werk en het gaat supergoed. No way dat ik dat drie maanden geleden had gedacht! Toen kwam ik voor mijn gevoel op een dieptepunt (nadat ik eerder ook uit het dal leek te komen). Soms is een steuntje in de rug met medicatie echt wel een aanrader denk ik.

Hoi M,

Ik gebruik al zeker 1,5 jaar Citalopram 20 mg maar lijkt wel alsof het niets doet. Bij mij gaat het echt op en neer. Voel me twee tot drie weken beter en dan weer een week super slecht zoals nu bijvoorbeeld. Kan alleen maar janken op de bank terwijl ik me een week geleden redelijk voelde en weer leuke dingen kon doen. En nu weer terug bij af terwijl ik er niet achter kom waar het aan ligt.

Hoi Gilbert ga je dan niet te veel over je grenzen? Ik heb zelf nog geen medicatie maar kan ook niet veel eigenlijk. Heb je wel nog hulp bij je b.o herstel?

Ik weet het niet, ik zit al meer dan 1,5 jaar in deze shit !! Ik heb juist het gevoel dat ik alles rustig aan doe..... Ik heb hulp, maar het lijkt allemaal niet echt te werken

Hi Viviane,

De symptomen die je noemt passen bij burnout en zijn heel herkenbaar. Je verleden helpt natuurlijk niet om de rust te bewaren. Wees blij dat je in iedergeval nog voldoende nachtrust krijgt want anders was het nog veel erger geweest. Conclusie: het is zeer aannemelijk dat je burnout bent. Sterkte !

Ik slik nu ruim 3 maanden eacitalopram en ben super blij dat ik de stap heb gezet. Dacht er zelf wel uit te komen maar de ups en downs elke keer waren gekmakend, iiknweed bang dat het nooit meer goed kwam! Nu ben ik weer vrijwel klachtvrij. Voel me soms nog een beetje ‘wiebelig’ maar ik kan alles weer doen, heb geen angst meer, het vreselijke gepieker is ovee en ik slaap ook weer heel goed. Nu weer rustig alles opbouwen (ik sport best veel maar neem ook veel rust, meditatiemomentjes etc).
Tip: vraag om druppels zodat je heel rustig kunt opbouwen zodat de bijwerkingen de eerste weken meevallen. Ik merkte na 2 weken de eerste vooruitgang al een beetje, na 4w wat meer en de weken erna ging het elke week beter, na week of 10 optimaal resultaat denk ik. Ook afbouwen ga ik tzt heel rustig doen met druppels.
Ben lief voor jezelf, het is al zwaar genoeg. En medicatie is ervoor, niet te bang voor zijn..

Ik vraag me soms af of medicatie niet je neurotransmitters in de war brengt misschien gaat het inderdaad wel goed met zo n pilletje alleen .. hoe gaat et dan met stoppen. Blijf je er niet iets an over houden zodat je eigenlijk wanneer je stopt en na de ontwenningsverschijnselen misschien alsnog klachten heb.. vind het zo moeilijke keuze om te maken wel of niet beginnen. Wil uiteindelijk zonder pillen leven. En zelf serotonine aanmaken. Veel mensen zeggen anders gaan eten emb test laten doen. Meditatie Veel rust momenten nemen trauma verwerken enz.. medicatie gaat alles onderdrukken denk ik dan. Maar ik kan ook nog niet echt veel blijf Veel apanningsklachten hebben vooral nek ogen enZ en dan niet lang kunnen staan na 20 maanden. Moeilijke beslissing. Iemand ervaring met afbouwen?
Gr

Ik weet niet of je dit leest
Maar vind het echt knap van je dat je het zolang hebt volgehouden met medicatie

Dankjewel Mikki voor je reactie. Ik ga er morgen mee beginnen.

Gr

Mocht je AD lastig vinden kan je ook starten met Saffraan. Dat is een natuurlijke AD bij mij werkt het erg fijn!
Ook icm ashwaganda en Rhodiola erbij. Je zou eens kunnen informeren bij een Stressoloog.
Succes

Helpt et ook bij volledige burnout .. ik kan niet tegen licht schermen en drukte plus kan ook niet veel inspannen door lichamelijke klachten. Of toch beter ad. Op drukkere plekken waar ik loop voel ik me sneller duizelig gespannen voelt alsof ik out ga.

Hoe is het Sandro al begonnen met ad?

Ben net begonnen met af en heb ook andere medicijnen voor het slapen gaan, slik ook veel vitamine pillen en eet super gezond. Ik merk lichtelijk al wat verschil, minder gepieker, meer ontspannen en een stuk minder somber ondanks dat ik me nog steeds erg vermoeid voel. Het helpt me wel, mijn 1e burn out zonder medicatie weten te doorstaan maar deze keer mezelf er toch maar aan over gegeven en er 2/3 weken geleden mee begonnen. Hopelijk voelt iedereen zich snel wat beter. Optimistisch blijven en accepteren dat je je slecht voelt en koester de dagen dat je je wat beter voelt maar verspil dan niet gelijk al je energie. We kunnen dit met zijn allen!

Hey sandro hier ook pas begonnen met ad. Pff wel heftige bijwerkingen smorgens al zenuwachtig en continu brandend tintelende gevoel . 5 dag vndaag. Hoe heb het doorstaan? Ik heb tot nu toe alleen ad heb je andere medicatie die de klachten verzachten.

Hoi Sandra, had je ook last van angst en paniek samen met je spankingsklachten?
Gr l

Ik sprak pas nog iemand die een paar jaar AD had geslikt en in 5 weken tijd was afgebouwd (lijkt mij vrij snel) zonder problemen (inmiddels alweer ruim een jaar geleden). Ik hoor ook hele goeie verhalen. En 10mg escitalopram is een hele lage dosering (je kan tot 40mg). Veel mensen schrijven recensies in de eerste weken of zijn dan zelfs alweer gestopt, dat soort recensies maken je bang. Voor mij voelt ‘t alsof het m’n leven heeft gered die 10 druppels ;)
Ik had ook forse angst (tegen paniek aan), dat is nu echt weg! En ik kan me ook weer echt ontspannen waardoor ik nu pas het gevoel heb dat ik echt aan het herstellen ben. Mijn zelfvertrouwen begint ook weer terug te komen.

Sorry voor de late reactie. Ik had wel wat angst ja maar in mijn 1e burn-out was dat maar afwezig. Het is er nog wel en ik accepteer het gewoon en schrijf het van me af. Positieve affirmeren helpt en ik gebruik mexazolam voor het slapen. En M? Hoeveel milligram zijn die 10 druppels ongeveer? In verhouding? En inderdaad focussen op het goeie en slechtere momenten accepteren, en ja dat is lastig maar is naar mijn mening de beste manier om er mee om te gaan. Sterkte iedereen en heb vertrouwen!

Sterkte Frank. Wandel je wel af en toe of is dat niet aanbevolen door jouw dokter?

Dankjewel voor je motivatie frank elke keer we kunnen dit met ze alle . Hoe moeilijk het ook is hou vol lieve mensen

Ook hier een ernstig ontregeld stress-systeem waarbij het lastig ontspannen was. Soms goeie dagen (steeds meer gaandeweg) maar ook slechte. Ik dacht er zelf wel uit te komen maar na een maand of 6 ging het toch weer heel slecht en toen kwam er bij mij ook oorsuizen bij en werd ik steeds banger. Dat is ook het moment dat ik besloten hebben structureel medicatie te gaan slikken (antidepressiva). Daarvoor nam ik incidenteel oxazepam en om te slapen af en toe quetiapine.
Het oorsuizen werd gaandeweg minder en ook al heb ik het nog (aan 1 oor), ik heb er eigenlijk nauwelijks meer last van. Soms merk ik ‘t pas aan het eind van de dag op. Kan er zeg maar prima mee leven enaak me daarom ook niet meer druk over of het nog helemaal over zal gaan. De angst is inmiddels vrijwel helemaal weg nu na 3 mnd, de spanning ook bijna. Alleen bij het ontwaken (rem-slaap?) soms weer even die onrust en het piekeren maar overdag heb ik vrijwel geen klachten meer. Ik heb het gevoel dat ik nu pas echt aan het herstellen was. Voorheen was het meer overleven met goede dagen (waardoor het vol te houden was) en slechte. Nu sport ik veel maar zorg ik ook voor veel rust, gezonde voeding etc, slaap ik vrij goed en bouw ik werk weer heel rustig op. Ik denk dat je lichaam vanzelf hersteld maar het kost veel tijd maar de omstandigheden moeten kloppen en als je in een vicieuze cirkel zit zoals ik zat (mijn angst hield mijn klachten/spannning in stand) kan medicatie wel helpen om dat te doorbreken. Ben achteraf blij dat ik de stap heb gezet, heb nu nog tijd om rustig te herstellen zonder mijn baan te verliezen en dat geeft ook rust. Succes!

Hoi m. Hoe is joun burnout begonnen ik was totaal uitgeput en overprikkeld geraakt kon in me diepste moment niet eens meer staan of rechtop zitten, zoveel duizeligheid spanning en angst en het gevoel flauw te vallen. Hoe waren jou eerste 6 maanden voor de medicatie?

Ik had al een paar jaar af en toe last van ‘overspanning’ en vorig jaar was dat er weer alleen stopte het toen niet met ‘even gas terugnemen’. En na een paar nachten heel slecht slapen brak ik echt. Ik was compleet overspannen; last van hartkloppingen, slecht slapen, paniekgevoelens, geen rust meer kunnen vinden. Qua vermoeidheid ging het nog wel maar zodra ik iets moest sloeg ik op tilt. Soms ook emotioneel, weinig prikkels verdragen etc. Tijdje deels gewerkt maar uiteindelijk helemaal uitgevallen. Daarna paar maanden op en af met gaandeweg wel meer goede momenten. Ik gebruikte weinig medicatie meer (benzo +. Slaap). Alleen kwamen telkens die terugvallen en die werden gaandeweg ook weer heftiger. Omdat ik steeds angstiger werd dan ook besloten met AD te starten (toen zat ik ca 7mnd volledig thuis).

Dank voor jullie reacties. Ik slik nu 4 maanden lorazepam, merk dat de werking afneemt en ik eerder goede uurtjes heb dan dagen. Voor de lorazepam heb ik 2 maanden gevochten tegen de klachten totdat mijn lichaam in constante paniekmodus stond. Toen was snelle interventie nodig en is lorazepam voorgeschreven. De 1e paar weken waren echt een verademing. Zoals ik al zei is dat effect nu een stuk minder. Ik begrijp van jullie dat ad bij jullie heeft geholpen. Ik zoek gewoon een stabiele basis om aan herstel te kunnen werken en dat lukt tot op heden niet helaas. Ga maar eens in overleg met de huisarts voor alternatieven want zo werkt het voor mij helaas niet. Over de ochtend wakker worden met onrust is heel herkenbaar, denk dat dat ook komt door de cortisol level's in je lijf. Stress zorgt voor verhoogde cortisol en in de ochtend piekt je cortisol om te kunnen ontwaken. Dat telt bij elkaar op en wordt je dus onrustig wakker, tenminste dat is mijn verklaring.

Ik had hetzelfde en ze vonden niets. Er werd een hartfilmpje gemaakt bij de huisarts en ik kreeg een bloedonderzoek. Niks te zien. Toch vertrouwde ik het niet. Sorry voor mijn akelige verhaal, maar 10 jaar later kreeg ik het opnieuw maar nu met heel erge benauwdheid. Nu vast het wel een hartinfarct. In het ziekenhuis kunnen ze een écht hartfilm maken. Ik vind het dan ook onbegrijpelijk dat men dat niet vaker doet. Lijkt mij nuttig voor jou.

Hoe gaat het nu Youri? Wat zei de huisarts en ben je met AD begonnen of niet? Ik kan niet anders dan het aanraden, het maakt het herstel echt makkelijker.

Hoi m
Welke klachten had je voordat je de medicatie ging innemen ad
Voor hoelang moet je de medicatie gaan innemen.?

Ben nu gestart met citalopram 10 mg. Nu bijna 3 weken aan het slikken. De eerste 2 weken waren een ramp maar ben nu voorzichtig optimistisch alhoewel ik denk dat 10 mg te weinig is. Welke ad heb jij gekregen?

Dank voor je interesse trouwens, fijn om ervaringen te kunnen delen!

Ook hier een ernstig ontregeld stress-systeem waarbij het lastig ontspannen was. Soms goeie dagen (steeds meer gaandeweg) maar ook slechte. Ik dacht er zelf wel uit te komen maar na een maand of 6 ging het toch weer heel slecht en toen kwam er bij mij ook oorsuizen bij en werd ik steeds banger. Dat is ook het moment dat ik besloten hebben structureel medicatie te gaan slikken (antidepressiva). Daarvoor nam ik incidenteel oxazepam en om te slapen af en toe quetiapine.
Het oorsuizen werd gaandeweg minder en ook al heb ik het nog (aan 1 oor), ik heb er eigenlijk nauwelijks meer last van. Soms merk ik ‘t pas aan het eind van de dag op. Kan er zeg maar prima mee leven enaak me daarom ook niet meer druk over of het nog helemaal over zal gaan. De angst is inmiddels vrijwel helemaal weg nu na 3 mnd, de spanning ook bijna. Alleen bij het ontwaken (rem-slaap?) soms weer even die onrust en het piekeren maar overdag heb ik vrijwel geen klachten meer. Ik heb het gevoel dat ik nu pas echt aan het herstellen was. Voorheen was het meer overleven met goede dagen (waardoor het vol te houden was) en slechte. Nu sport ik veel maar zorg ik ook voor veel rust, gezonde voeding etc, slaap ik vrij goed en bouw ik werk weer heel rustig op. Ik denk dat je lichaam vanzelf hersteld maar het kost veel tijd maar de omstandigheden moeten kloppen en als je in een vicieuze cirkel zit zoals ik zat (mijn angst hield mijn klachten/spannning in stand) kan medicatie wel helpen om dat te doorbreken. Ben achteraf blij dat ik de stap heb gezet, heb nu nog tijd om rustig te herstellen zonder mijn baan te verliezen en dat geeft ook rust. Succes!

Ik wil je niet bang maken naar benzos zijn GEEN goede oplossing… raak je zeer snel verslaafd aan en afkicken is dan ook een ding. Zoek zeer goede hulp bij het afbouwen! En ja anti despressiva kan een hulp bij herstel zijn, maar het kan ook zonder. Aan jou de keuze.

Ik heb bijna 2 jaar geprobeerd zonder medicatie. Toen ik nog volledig ontregeld was en d8 dat ik een ernstige ziekte had totaal overprikkeld en overspannen geen energie niet kunnen inspannen de eerste 6weken. En enorme angst door me lichaam samen met spierspanning en al de bijbehorende symptomen. Duizeligheid tintelingen licht in het hoofd noem maar op ik had 100 klachten. Ik ging om de 5 maanden wel iets vooruit. Althans als ik om de 5maanden terug keek kon ik weer iets meer maar met heel veel rust en ontprikkelen. Ik zag wel in (nu ik bijna de 2 jaar aantikte)dat ik alsnog niet echt veel kon kwa inspanning ect. Toch met medicatie begonnen pas, met de hoop ik een extra steuntje in de rug krijg omdat ik het gevoel kreeg beetje depressief te worden nadat ik nog steeds niet kon doen wt ik echt wou. Ik hoop dat medicatie gaat helpen ergens ook wel spijt en bang dat het je nog verder van jezelf verwijderd. Ik hoop uiteindelijk beter te worden maar ook zonder medicatie weer verder te kunnen.

Sterkte iedereen.
Ik ging van een best populaire persoon in mijn omgeving. naar een angstige klein persoontje die niet meer mee kan doen met de buitenwereld.

"Ik ging van een best populaire persoon in mijn omgeving. naar een angstige klein persoontje die niet meer mee kan doen met de buitenwereld."

Wauw, zeer herkenbaar. Pijnlijk ook soms, maar ik weet nu dat mijn eigen houding er ook mee te maken heeft. Mensen hebben hun eigen dingen, als je met de waarheid reageert op de standaard vraag 'hoe gaat het' dan vragen mensen je niet meer na een tijdje. Als het beter gaat met jezelf stel je meer deze vraag aan anderen, dit is belangrijk want zie dit als een teken dat het beter met je gaat. Dan openen mensen zich langzaam ook weer tegenover je.

Zelf heb ik ook erkend nu dat een druk sociaal leven gewoon niet meer te doen is met mijn situatie, de mensen die de tijd voor je nemen om alsnog in je leven te zijn dan dat zijn je echte vrienden. Ook zoek ik nu naar ander werk omdat wisselende tijden gewoon niet meer werken voor mijn lichaam, ook dat is niet perse een negatief iets sinds ik al jaren vast zat. Het is moeilijk maar probeer te luisteren naar je lichaam, gezin en het op een andere manier te doen die wel werkt zodat je geest en lichaam kunnen herstellen.

Bedankt voor de reacties en het lezen iedereen. Sterkte.

Voor mij heel herkenbaar. Niet zozeer qua re-integratie (daar ga ik nu pas mee starten). De angst ging mij ook telkens parten spelen waardoor ik gaandeweg steeds banger werd bij elke ‘terugval’ (cq mindere dag) dat het niet meer goed zou komen. Ik hou ook van mijn werk (ook zorg) maar werd wat bang voor m’n werk en clientcontact. Heb uiteindelijk besloten om toch de stap te zetten om met medicatie te starten (antidepressiva) en sindsdien merk ik dat het elke week beter gaat. Ik ben weer een schildje aan het opbouwen, zo voelt het toch. Had bv deze week een lastig gesprek op het werk en dat ging goed, de spanning liep niet zo op en ik merk dat ik weer assertiever word. Al met al geeft dat weer vertrouwen en nu zie ik het ook weer echt zitten om uren op te gaan bouwen. Voor mij dus echt een steuntje in de rug die medicatie (had nooit verwacht het te gaan slikken, dacht het wel zelf te kunnen maar het is gewoon echt zwaar; nu dus blij dat ik toch die stap heb gezet en vertrouw erop dat het afbouwen tzt met druppeltjes in kleine stappen ook goed komt)

Zeer veel rust nemen, luisterboeken luisteren, jezelf afleiden. Als die cursussen is het veel te vroeg voor denk ik, als je diep in een burnout zit heb je volle rust nodig. Ademoefeningen, meditatie, positieve visualisaties.

Het is denk ik belangrijk dat je re-integratie op geleide van herstel gaat. Dus pas wanneer het echt goed voelt, een vokgende stapje zetten. Dus niet omdat de bedrijfsarts het zegt of je manager of jij vind dat het moet maar omdat je lijf aangeeft dat het kan. Je kunt het niet forceren en je omgeving zal ook moeten inzien dat het mogelijk alleen maar langer duurt als je te snel wilt gaan cq over je grenzen gaat. Als ik je zo hoor zet je nu stappen op wilskracht en dat is niet bevorderlijk voor je herstel. Ietwat angst is misschien onvermijdelijk maar hoog oplopende angst mag niet meer de bedoeling zijn (denk ik toch ;). Succes!

Fijne reacties! Behulpzaam.
Angst voor terugval heb ik ook erg last van. Het belemmert/vertraagt me om stappen te nemen om voor mezelf op te komen.
Duidelijk zijn in wat je nodig hebt naar buiten toe. Dat is op dit moment mijn oefening.
Bovendien, die terugval zal je ook van leren.

Jouw verhaal lijkt erg op die van een vriendin van ons (mij en mijn vriendin). Burn-out door zorg voor naasten. Zij kreeg ook angstaanvallen, zat er geregeld doorheen, fysieke problemen, maar is inmiddels weer aan het werk en is er nagenoeg volledig vanaf.
Eigenlijk is het 'zo simpel' dat je geregeld wilt checken of het wel normaal is wat je voelt en denkt, want vaak denk je.. WTF! En ja, gelukkig door dit soort chatgroepen kom je er dan achter dat het veel vaker voorkomt. Iedereen focust zich op de bij-effecten van een brein die zwaar onder druk heeft gestaan, terwijl het niet meer dan logisch is dat je (erg) veel spanning en ervaringen moet laten afvloeien door praten en (veel) slapen (= verwerken). Hiermee wil ik zeggen dat mensen zich snel alleen vinden staan met hun problemen en emoties, maar onder de streep gaat het om hetzelfde. Langdurige stress vergt veel van je hersenen, niet van je knieschijven :-) De rare sprongen die je hersenen dan soms maken qua emoties, zijn niets anders dan ontladingen waar je niet teveel aandacht aan moet besteden. Word je ineens overvallen door angst, dan is dat simpelweg een teken dat je brein aan z'n max zit. Teveel prikkels, teveel in de emmer. Kortom, besef dan dat dit je max voor de dag was. Ik had het net nog. Even boodschappen doen werd toch een operatie waarbij ik mij totaal niet lekker voelde en opgejaagd. Terug naar huis. Bewust langzaam wandelen en thuis even vitamientjes eten en tot rust komen. Tax weer bereikt. Erg? Nee, gewoon een logisch feit. PS: Wist je dat de Romeinen na veldslagen hun soldaten een lange periode lieten bijkomen in compleet aangelegde rustoorden met sauna's, baden, restaurants, verzorging, etc. Waarom? Niet alleen fysiek, maar vooral mentaal essentieel. Zo nieuw is het allemaal niet.

Hai,
Fijn dat je reageert, helpend verhaal ook.
Je hebt helemaal gelijk, het ontladen en bijkomen van alles wat er gebeurd is, is juist het moeilijke.

Als het makkelijk zou zijn, dan bestond burn-out niet ;-) Het is een natuurlijke manier waarop je lichaam aan de noodrem trekt. En ja, mensen die mentaal sterker/harder zijn voor zichzelf, lopen meer risico. 'Niet zeiken' houding is daar debet aan. Dus draai het nu om. "Niet zeiken' dat je jezelf overgeeft aan de rust. Je hebt een hoop te verwerken. Komt goed.

Altijd bij de huisarts beginnen. Die kan je adviseren en eventueel doorverwijzen naar andere behandelaars / specialisten.
het voorjaar is in aantocht (hoop ik), veel buiten wandelen in een rustige groene omgeving, tuinieren, en zorg ervoor dat je iemand hebt waarmee je je eigen problemen (zonder vooroordelen) kunt bespreken. Dat kan een huisarts praktijk ondersteuner gezondheidszorg zijn (POH-GGD) en wellicht voor specifiekere zaken een psycholoog. Een burn-out coach heb ik geen ervaring mee, maar die wordt vaak betaald door de werkgever en ik weet niet of deze moet rapporteren aan de werkgever.
neem op tijd rust en geef toe aan je vermoeidheid (tussen 12:00 en 14:00).

Hi Chris, Het allerbelangrijkste is dat je goed beseft hoever je al gekomen bent. Het is zeker niet vreemd dat je opkijkt naar een toekomst waar je weer een volgende stap wilt/moet gaan zetten. Precies daar gaat het om. Wil je het zelf of moet je het? Ik ken zat mensen die kerngezond zijn, maar al na hun studie kozen voor max 3 dagen in de week werken. Dit betekent in sommige gevallen 2 dagen thuis en 1 op kantoor. Ik herken het maar al te goed, werk 5 dagen per week, waarvan 4 thuis. Die ene dag naar kantoor is best een kluif. Wat meespeelt is dat ik jarenlang een eigen bedrijf heb gehad waarbij ik alle vrijheid had en totaal geen druk had. Mijn burnout komt dan ook niet door werk, maar door prive-omstandigheden die jarenlang hebben geduurd. Afijn, de norm full-time werken is allang passé. Dus doe gewoon waar jij je goed bij voelt.

Hallo, ik heb het verhaal 365 geschreven.
Ik herken absoluut de extreme vermoeidheid. Ik heb periodes/dagen waarop ik met gemak 45 min stevig wandel en ik heb dagen waarop ik mezelf amper kan afdrogen na het douchen. Het angstige komt inderdaad ook sneller op na inspanning. Mijn ervaring is eigenlijk dat dit altijd optreedt als ik teveel gedaan heb of overprikkeld ben geraakt.

Wat mij wel erg helpt, is om de dag een paar yoga oefeningen doen (max 20-30 min). Ik merk dat de spanning minder is, en het ook minder vastzit. Ook is het in mijn hoofd rustiger, waardoor mijn lichaam ook iets makkelijker kan ontspannen soms.

Heel vervelend dat je dit doormaakt, veel sterkte!

Ik vroeg me af of antidepressiva helpt om meer te kunnen doen of tegen de overprikkeling en vermoeidheid zodat ik beter mijn therapie kan doen. Zonder met een gespannen lichaam vermoeidheid en duizelig hoofd daar te moeten zitten. Iemand ervaring of ad. Je kan helpen steuntje in de rug te geven?

Ik gebruik AD, 100mg sertraline. Het heeft mij voornamelijk erg geholpen om uit mijn diepste dal te komen (angst/paniek). Nu (bijna 5 mnd verder) zie ik het vooral nog als vangnet: ik doe zelf het herstelwerk, maar ik weet dat de medicatie mij ondersteunt.
Het hielp bij mij niet per se direct tegen overprikkeling of vermoeidheid, dat heeft echt tijd nodig.

Hoelang zit je erin als ik vragen mag

Mijn eerste paniekaanval was begin juni 2022 en ik zit sinds begin oktober 2022 in de psychiatrische hulpverlening (toen is dus ook de medicatie gestart). Merk wel dat ik sindsdien beter vooruit ga dan toen ik het nog “alleen” moest doen.

Y mag ik vragen of jij merkt dat je na maanden wel wat meer kan. Hoe zien jou dagen eruit.

Ik zit sinds november in een burn out hulpverlening moet nog starten. Heb een kleine meid van 4 jaar. Vraagt veel aandacht. Ik hoop echt dat ik ooit voor mijn kleine meid weer 100 procent kan zorgen.

Door jullie verhalen te lezen heb ik hoop.

Veel en/of vaak rustmomenten pakken. Het gaat lastig met een kleine, dus vraag om hulp van familie of vrienden, zodat je paar uurtjes voor jezelf hebt.
Zodra ik de gordijnen dicht deed, kwam ik tot rust als een warme deken over me heen. Ik kon me niet opbrengen om naar buiten te gaan (advies van m’n behandelaars). In plaats daarvan 10 min yoga via internet. Voordeel is dat je de oefeningen doet die je kan, en wat kan overslaan als het niet gaat.

Heb je nog een algemene screening gehad bij de huisarts? Uitsluiten dat je geen bloedarmoede of vitamine (B2) tekort hebt enz?

Hai Paerl,

Wat fijn dat je reageert

Ik loop nu bij internist. Krijg volgende week uitslag. Daarnaast sta ik op de wachtlijst bij psq en start ik tussentijds bij psycholoog tot ik daar terecht kan voor de burn out paniek en angst aanvallen. Ik probeer me rust te pakken waar ik kan . Ga jij nu wel naar buiten. Ik kan nu heel slecht tegen prikkels als ik alleen in huis ben begin ik gelijk angstig te worden en te piekeren.

Ps door deze burn out slaap ik ook heelll slecht komt jullie dit bekend voor ?

Ik kan me voorstellen dat het extra moeilijk moet zijn als je een kind hebt om voor te zorgen! Ik heb (nog) geen kinderen en ik heb al genoeg aan mezelf op het moment.

Ik kan inderdaad de laatste tijd wel wat meer. Ik wandel elke dag, op een ‘slechte’ dag 10-15 min en op een goede dag 30-45 min. Ik ga weer (kort) naar winkels, spreek weer af en toe af met vrienden (max 1,5 uur, dan is de koek wel weer op). Verder vul ik mijn dagen vooral met heel rustig aan doen. Lezen, mediteren, yoga, puzzelen, spelletje op de Nintendo. Als ik me goed voel ga ik 1x per week naar zumba. Lukt niet altijd..
Ik pieker veel als ik alleen ben. Als mijn man aan t werk is ga ik daarom vaak naar mijn ouders, het helpt mij om wat aanspraak te hebben anders zit ik 5 zagen per week alleen thuiz.

En sinds kort probeer ik 2x per week max een uur naar mijn werk te gaan (ik ben leerkracht). Maar dit lukt niet altijd, soms ben ik echt veel te moe.

Op het moment gaat het weer wat minder met mij, ik ben heel moe, heb spierpijn en voel me licht in mijn hoofd. Hoop dat dit tijdelijk is want ik zat net in een lekkere flow. Accepteren is dan echt zooo moeilijk.

Hoop dat je hier wat aan hebt!

Y. Ja klopt je denkt op bepaalde momenten ik kan de wereld aan. En op bepaalde moment is het moeilijk te accepteren. Dankjewel voor je indeling . Ik ga ook weekenden naar mijn ouders anders blijf ik maar piekeren. En piekeren zorgt bij mij weer voor angst.

Je bent lekker bezig en de flow komt terug als ik jou stuk lees heb ik hoop ondanks ik een kind heb. We komen er wel stap voor stap

Dankjewel, zeker weten dat we er wel komen! Geduld is het moeilijkste dat er is.
Ik wens je veel sterkte en ik zal aan je denken.

Het eerste jaar was roerig, waardoor mijn herstel vertraagd werd, maar mijn gezinssituatie wél verbeterde.
Ik woonde in de stad en durfde niet met mijn kindje naar buiten door het verkeer en alle mógelijke gevaren. Hyperalert was ik. Pas na een paar maanden durfde ik in mijn eentje naar buiten op een rustig tijdstip voor 5-10min.
Na een half jaar verhuisd naar een dorp, wat een enorme aanslag was op mijn tolerantie en energie. Ook een half jaar alleen maar in de tuin eventjes geweest of onder begeleiding.
Nu ruim 2 jaar na de diagnose kom ik dagelijks buiten, en werk ik parttime. Ik moet nog steeds flink uitrusten, maarja ik heb ook bijna niks kunnen doen hiervoor. Dus wel een flinke verbetering, dankzij de lange steun van mijn familie en gezin.

Pearl neem je ook medicatie ? Ik tik bijna de 2 jaar aan. Nog steeds zonder. Maar voel dat me zenuwstelsel nog heel erg alert is wandel wel iedere dag 2 x 30 min. En dar helpt. Maar nog heel gevoelig en snel duizelig op drukke plekken energie ook nog niet helemaal op peil.

Ik vergat toe te voegen dat ik een vrouw ben met PMDS, een heftiger vorm van PMS, en dat ik in die periode van de maand veel meer klachten ervaar, zoals de klachten hierboven genoemd en toename in neerslachtigheid en emotioneel zijn.

Ik heb elke dag last van mijn rugspieren nek ook ogen door alle spierspanning denk ik.. kan burnout angst uitputting overgaan na fibromyalgie. Heb ook daar alle symptomen van na 1,2 jaar

Ja, die ervaring heb ik altijd gehad. Het lichaam ontlaadt zich zodra het de gelegenheid krijgt en de hoogste nood opgevangen is. Ik zie het lichaam als de stoppenkast. Eerst moet het lichaam aan de bak om de crisis of het trauma te vangen. Fysiek verwerken komt later.
Dit soort processen begrijpen en toestaan is de kunst. Angst kan iemand in zo’n proces laten hangen, de neiging om alles vast te zetten en zich er mee te identificeren. Er doorheen stromen is uiteindelijk het doel.

Buiten alle aanwijsbare verklaringen van symptomen werken ook externe invloeden op ons in die niet te onderschatten zijn. De zon is heel bezig (zonnevlammen e.d.), het magnetisch veld van de aarde verzwakt (‘n normale cyclus) en heel veel mensen gaan door de mangel van fysieke, emotionele en mentale klachten. Ook daar geldt: toestaan (weerstand vergroot (spier)spanning..

Hallo Marcel,
Heel erg bedankt voor je reactie! Het doet me goed om te horen dat het herkenbaar is. Wat je zegt vind ik ook heel logisch klinken, zo zie ik het zelf ook. Ik blijf het lastig vinden om los te laten en me eraan over te geven als het even wat minder gaat. Maar je hebt gelijk: toestaan is wat uiteindelijk gaat helpen.
Nogmaals dank!

Hi Y, het is zeker geen ijdele hoop. Het is een proces met telkens verschillende fases. De basis is dat balans helemaal onderuit is gehaald en je die nu weer aan het opbouwen bent. Alles krijgt een nieuwe waarde, je krijgt nieuwe inzichten en creëert feitelijk een nieuw bestaan. Ik zit zelf al een tijdje in zo'n fase die jij beschrijft en merk dat onderwerpen waar ik nog geen jaar geleden van dacht..Dát is wat ik wil, binnen een jaar volledig verdwenen zijn. Niet omdat het onhaalbaar is, maar omdat de waarde die ik overal opnieuw aan het ophangen ben veranderd zijn. Mijn huis heeft zelfs te koop gestaan, omdat ik zo nodig moest emigreren, wat vanaf mijn jeugd mijn wens was. Doordat de markt was ingestort is dat niet gelukt. Nu een 1/2 jaar verder besef ik mij pas hoe gelukkig ik eigenlijk ben waar ik woon. M.a.w. inzichten opbouwen en nieuwe waarden gaan herkennen. Succes

Hoi Dennis,

Dank voor je reactie! Ben het volledig met je eens. Je ontwikkelt een totaal ander perspectief. Ik vind het mooi om te lezen dat je toch ook zo’n positieve ontwikkeling doormaakt. Merk dat bij mezelf ook, gelukkig. Ik ben ervan overtuigd dat we hier veel sterker uit gaan komen. Jij ook succes gewenst!

Hi, Ik las net je verhaal. Alle machtig wat heftig zeg! En ik dacht dat ik nu al 1.5 jaar alleen maar shit had.. wat ik ook wel had maar niets vergeleken met jou. Lukt het een beetje om met die burn-out om te gaan? Heb je er hulp bij en iemand een partner of goede vriend of vriendin? Heb je beetje een idee hoe je dit moet aanpakken? Het geestelijk gedeelte bedoel ik dan.. ik vraag dit uiteraard door interesse, voor het tweede gedeelte ook voor mezelf want ook ik heb volgens mij een burn-out.. maar zijn er maar weinig die het begrijpen of gelijk zeggen oh joh valt toch wel gewoon even een stapje terug doen etc. Maar als iedereen het zo goed weet waarom leggen ze dan niet uit hoe ik dat aan moet pakken welke richting ik op moet?

Heel veel sterkte!

Lotje, bedankt voor je reactie.
Een burnout is voor iedereen vervelend.
Mijn voorgeschiedenis heb ik wel verwerkt hoor. Ik word er alleen maar harder van.
Ook hier zullen we toch wel eens doorheenkomen. Of het zal toch wel eens dragelijk worden? Hulp kan ik iedereen aanraden. Het hoeft niet gelijk de GGZ te zijn. Bij veel huisartsen kun je ook wel een psycholoog krijgen tegenwoordig. En je hoeft heus niet je hele leven te bespreken. Maar meer hoe je situatie nu is. Sterkte en vergeet niet te genieten van wat er nog wel voor je is. Ook al hebben we zelfs minder zin in hobby's. Doe iets. Bv kleuren voor volwassenen. (Ja dat blijkt niet zo gek 🤣)

Lotje, hoe gaat het nu met jou?

Als je al een jaar bezig bent en nog steeds zoveel spanning nodig hebt is AD misschien toch een zetje in de rug. Aan jezelf werken kan heel lastig zijn met kinderen om je heen en als niks meerwerkt.

Hoi Sabine,

Je verhaal is voor mij heel herkenbaar. Mensen die zelf nooit een burn-out meegemaakt hebben, hebben geen idee wat voor een hel het is waar je doorheen moet. Ik merk dit ook bij familie, vrienden en werkgever. Die laatste heeft me helemaal laten vallen na 1,5 jaar burn-out terwijl ik me 25 jaar bij dit bedrijf kapot gewerkt heb. Nooit ziek, altijd paraat, 60 tot 80 uur per week gewerkt en dan laten ze je vallen als het even niet gaat. Thuis merk ik ook dat ze in het begin heel meelevend waren, maar nu zoiets hebben ga gewoon werken.

Het is allemaal erg pijnlijk en help zeker niet bij het herstel. Ik heb een groot gezin waardoor het altijd druk is en iedereen altijd vanalles van je verwacht. Ik weet ook niet hoe hiermee om te gaan dus een oplossing heb ik ook niet. Ik probeer rust te bewaren in mijn hoofd en mezelf voor te houden dat het ooit goed gaat komen. Maar het is en blijft een vreselijke ellende.

Ik ben ook geen schim meer van de persoon die ik ooit was. Eigenlijk ben ik het tegenovergestelde geworden. Ik vind het vreselijk maar het is op dit moment helaas niet anders. Ik heb ook nog steeds moeite met accepteren dat dit gebeurt en kan het niet verkroppen op een of andere manier. Ik wil gewoon weer de oude ik zijn.....

Sterkte in ieder geval

Het stukje dat je aan alles gaat twijfelen herken ik heel sterk. Ook ik dacht na vele maanden dat ik er nooit meer uit zou komen, ging zelfs aan mijn werk twijfelen terwijl ik altijd van mijn werk hield. Inmiddels merk ik dat ik echt wel progressie heb geboekt (ook mede door ad-medicatie denk ik), ik pieker veel minder en kan weer meer aan, voel me ook steeds vaker weer ‘normaal’ (cq de oude). Ben er nog niet en het kost tijd maar het komt uiteindelijk wel goed. Het is voor de mensen om je heen ook moeilijk te bevatten denk ik, zeker met al die schommelingen.

Hoi Sabine,

Misschien een hoopvol bericht voor je. Ook ik heb een burn out gehad waar ik maar niet uit leek te komen. Het heeft me ongeveer 2 jaar geduurd voordat ik er weer bovenop was. Nu 2.5 jaar later heb ik soms nog steeds last van vage klachten, zoals een onrustig gevoel en spanning voelen op mijn slaap. Ik weet inmiddels een beetje hoe ik dat kan verminderen. Kracht training en hardlopen heeft mij enorm geholpen. Ik weet dat je daar nu echt geen zin in hebt, dat had ik ook absoluut niet. Maar op de momenten dat het je teveel wordt, trek je schoenen aan en ga een stukje joggen in de natuur. Ga dan ook echt door tot dat je in een soort trans komt en die negative gedachtes wegebben. Als je thuis komt zul je merken dat je je een stuk beter voelt! Geloof me en probeer het eens.

Heel veel succes! Het komt uiteindelijk goed, houd daar maar aan vast. Ik weet dat dat niet zo lijkt

Sporten cq veel bewegen heeft mij ook echt geholpen. Moet wel zeggen dat bij mij de spanning voorop stond, meer dan de vermoeidheid. Gaandeweg ging ik me energieker voelen. Door te sporten kon ik me (daarna) ook beter ontspannen.
Dit in combinatie met gezonde voeding en veel rustmomenten (yoga, meditatie, ademhalingsoefeningen) en na een jaar antidepressiva omdat ik steeds banger werd om er nooit meer uit te komen, hebben ervoor gezorgd dat ik uit het dal klom en weer een ‘schildje’ kon gaan opbouwen.

Hoi M, welke ad heeft voor jou geholpen? Denk dat ik ook moet gaan beginnen na 1 jaar zonder medicatie te hebben geprobeerd. Ik wil wel opbouwen maar daarna ook weer afbouwen

Dag Can,

Ik ben in burn-out gegaan door dit soort druk en verantwoordelijkheid. Ik ga nu naar een psycholoog omdat ik net als jou dit soort druk ervaar. Je leeft maar 1 keer waarom je zo druk in maken? Tis een heel proces! Veel succes en weet dat je niet alleen bent.

Liefs Lies

Dit is waarom je tijdens overspannenheid/Burnout echt naar een psycholoog moet gaan. Jouw onderliggende gedrag is niet veranderd, dus je gaat dingen op dezelfde manier doen en dan loop je inderdaad dat risico. Je zorgen maken werkt overechts, als iets stress geeft is het zorgen maken hierover, dat gaat je niet goed doen. Relax, ga naar de psycholoog, fck je manager (excuses voor mijn taalgebruik).

Hoi Can,

Ik heb me 25 jaar kapot gewerkt voor mijn werkgever. Nooit ziek, 60 tot 80 uur per week waren meer regel dan uitzondering, alles opgebouwd en als het dan even niet zo goed met je gaat laten ze je vallen als een baksteen. Ik snap je probleem van het verantwoordelijkheidsgevoel maar geloof mij, het is het niet waard !!!!! Denk aan jezelf. Als je ziek wordt dan is je werkgever maar met een ding bezig, hoe ze dit op moeten vangen. Jij als persoon bent dan niet meer belangrijk.

Taco, je hebt helemaal gelijk.
Het geld ook voor mensen met een participatiewetbaan.
Een hele grote fout van Nederland om te denken dat je mensen met een flutuitkering ook nog kunt uitbuiten! Natuurlijk gaan die mensen ten onder!
Nederland: schaam je!

Goed dat je het zelf herkent. Misschien kun je het eerst met een collega bespreken, in vertrouwen? Of benoem naar je manager dat je het moeilijk vindt om het gesprek aan te gaan maar dat je ook merkt dat je het je aantrekt en daar spanning van krijgt. Negeer je gevoelens niet in ieder geval. En zorg voor voldoende hersteltijd (hoe ga je om met spanning?)

Een griep(je) kan net de trigger zijn en je het laatste zetje richting burn-out geven. Maar het kan ook zijn dat je overspannen bent en de griep het erger doet voelen. Ik was zelf aan het herstellen maar flinke terugslag gehad en weer volledig ziek moeten melden. Niemand wil dit, maar het overkomt je gewoon. Het moeilijkste is het accepteren! Over je werkgever zou ik me niet druk maken. Ik had ook die angst maar kon op gegeven moment niet meer anders. Doorgaan is geen optie, het gaat niet vanzelf over. Ik ging ook veel te lang door en daar ervaar ik nu de consequenties van.

Ik heb 25 jaar gewerkt voor mijn huidige werkgever en jaren lang 60 tot 80 uur per week gewerkt en bedrijf opgebouwd van 0. En als ik zie hoe ze nu met me omgaan is echt schandalig. Geen bloemetje, geen kaartje, geen contact, niks. Na zoveel jaren had ik meer loyaliteit verwacht, maar het enige waar ze zich druk over maken is hoe dit op te vangen. De persoon erachter interesseert ze niet....

Dus denk nu vooral aan jezelf. Sterkte ermee.

Bij mij heeft uiteindelijk corona me de das om gedaan. Daarvoor ging het al een paar maanden niet goed, maar bleef ik net overeind. Na toen een week ziek thuis te hebben gezeten dapper weer aan het werk gegaan. Lukte niet, ik was zoooo moe. Dus weer twee weken thuis. Twee weken op m’n tandvlees gewerkt en daarna had ik vakantie. Na die vakantie nog een week doorgezet en toen helemaal uitgevallen op werk. Voelde toen onverwacht, met terugwerkende kracht zie ik hoe lang het al op de loer lag en dat ik maanden ervoor al klachten had. Alsnog is die complete knock-out super eng.
Ik ben ook alleenstaande moeder en zat ook in paniek met: de kinderen komen thuis en ik Kan Het Niet. Echter, ik kon het wel. Het is zwaar, nu nog, maar mijn moederrol heeft me niet in de steek gelaten.
Sterkte

Het is helaas heel herkenbaar
Ga zo ie zo even naar de dokter maak het bespreekbaar
Het komt echt goed heeft tijd nodig

Dat is herkenbaar en maakt je nog angstiger.... jammer dat je hier geen contact met elkaar kan leggen.

Dag Jan,

Ik ben gecrasht voor de kerstvakantie. Ik was op door de drukke hectiek op het werk en alles moest zowel privé als op het werk snel gebeuren. Sport was mijn leven maar plots ging dit niet meer. Ik had geen zin meer in sport en het ging ook steeds moeilijker. Nu kreeg ik de diagnose burn-out. nooit gedacht het te krijgen want dit was voor watjes. Je lichaam is op en wil rusten. Geef het ook zijn rust... Ik vind het moeilijk te aanvaarden...

Al deze fysieke klachten die ik al maanden ervaarde maar negeerde.

Groetjes

Hoe is het ju elien?

Zo herkenbaar! Hoe gaat het nu met je? Ik werd ook gek van die terugvallen elke keer en werd steeds banger dat het niet meer goed zou komen. Aanvankelijk ging het steeds beter maar in december dan toch weer een dieptepunt, weer tegen paniek aan en toen was ik er klaar mee. Knoop doorgehakt en aan escitalopram begonnen. Daarna voelde ik me met de week beter en doofde de angst langzaam uit. Nu pas écht het gevoel dat ik aan het heestellen ben. Ik verdraag weer wat stress, voel me veel stabieler, heb weinig last meer van spanning en kan weer rustig opbouwen qua werk. Het voelt alaof ik m’n leven weer terug heb en daar ben ik zo onwijs blij mee want oh wat is het zwaar zo’n heftige burnout!

Onhoog

Misschien een andere baan zoeken? Lijkt me niet echt een gezonde werkomgeving

Stop met werken en ga rustig wandelen in het bos. Zo begon mijn burnout ook en als ik beter geluisterd had zat ik nu niet in dit dal! Ik zou sport ook even links laten liggen of 10% van je normale kunnen!

Hoi.
Een raar gevoel in je been kan ook komen vanuit je rug. Bv lang liggen of zitten in een bepaalde houding ofzo. Het tintelen in de vingers heb ik al jaren. De dokter zegt hyperventilatie, maar volgens mij is dat niet waar. Ik knijp mijn hand een paar keer open en dicht en schud even uit. Dan verdwijnt het meestal wel.

Ga lekker vissen met een makker.

Dag J.

Start eens met slaaprestrictie. De eerste dagen zijn erg zwaar maar daarna wordt het steeds beter. Je moet zorgen dat je overdag genoeg slaapdruk opbouwt en veel beweegt. Medicatie is pas de laatste optie. Probeer daarnaast ademhalings oefeningen te doen om jezelf te kalmeren. 3x10 minuten per dag. Dit zijn basis regels om weer een betere slaap te krijgen. En acceptatie is dan ook nog erg belangrijk, je zult moeten accepteren dat er klote nachten bij blijven zullen zitten.

Ja herkenbaar. Ik had ook moeite met slapen omdat ik me niet mentaal kon ontspannen. Om me af te leiden van negatieve en zinloze gedachten gebruikte ik een 3x3 rubikscube. Ik leg me vaak 's middags neer als de kleine slapen is. Die gsm moet je NIET meenemen naar de slaapkamer. Bewegen is heel belangrijk. Het moeilijkste is voor mij persoonlijk om door die voordeur te gaan. Eens daaruit is er geen weg terug en geniet ik er zelfs van.

succes

Hallo J, ik slaap zelf nu matig tot goed, soms haal ik zelfs 8-9 uur! Zit maar op 5mg lexapro wat niet eens de therapeutische hoeveelheid is maar het geeft net een zetje wat mij helpt. Meestal zetten ze je op 10-20mg lexapro/escitalopram of de dubbele hoeveelheid citalopram (halve werking), of sertraline/zoloft. Bijwerkingen waren even klote maar sommige mensen hebben er geen last van, anderen meer. Begin bij max 5mg lexapro bouw dat rustig op. Het helpt echt enorm. Je moet je alleen beseffen als je weer stabieler bent en uit je burn-out komt dat je wel je achterliggende issues aan moet pakken. Als je stopt met AD en je achterliggende issues zijn niet opgelost dan kan je snel een 2e BO krijgen.

Hoi J. Er zijn tegenwoordig tig studies die uitwijzen dat AD niet altijd heel geschikt is bij een burnout. Meestal moeten er issues uit en er moet vaak ruim gehuild worden. Dat is een natuurlijk proces van je lijf. AD zit dat proces vaak juist in de weg.
Hoe cliché het ook is: Meditatie, yoga, gezond eten, Vit C, D, B12, Omega 3. Wandelen, wandelen, wandelen!!! Het helpt echt. En zoek uit wat de factoren waren waarom je in een burnout bent geraakt. Zijn het invloeden van buitenaf? Of hoe jij met deze invloeden omgaat? Of beide? De wachtlijsten voor psychologen zijn mega lang. Niet op wachten. Je kunt zelf al wat doen. You tube staat vol met meditaties, voorbeelden van cognitievevgedragstherapie, etc
Slaapmedicatie's zijn benzo's. Daar ben ik ook ingetrapt. Geloof mij maar; je wilt er geen verslaving bij!! Artsen schrijven het moeiteloos voor, maar verder weten ze niks als je afhankelijk raakt. Apotheker ook niet. Heb ik allemaal zelf moeten uitzoeken. Mocht je toch wat hulp bij het slapen willen: Droomsap (zie google) een natuurlijke slaapdrankje met een anti histaminicum. Werkt als een trein! Kreeg ik als tip van een psychiater.
Succes! En zet hem op. We zitten allemaal in hetzelfde schuitje. Je bent niet alleen! Onthoud dat!

Je post is al een tijdje geleden, dus kan ik wel een tegengestelde suggestie doen.
Bij mij hielp dutjes juist goed voor mijn slaap snachts. Niet direct hoor. Maar ik had dan een ietsjepietsje energie overdag om wat te doen. En dan werd ik op een goede manier moe savonds.

-Bodyscan meditatie om toch een beetje te rusten zonder slaap.
-Yoga With Adriene om thuis yoga te doen. Haar aanbod is groot. Ik koos eerst steeds dezelfde die maar 10 minuten duurde.

Ik was ook bang om ermee te beginnen maar met druppels ging dat helemaal goed. Ben begonnen met 2 druppels escitalopram en dan op gevoel elke dag een druppel erbij als ‘t goed ging. Heb 1x paar dagen dezelfde dosering gehad maar verder gewoon druppeltje erbij en na ca 2w zat ik op 10mg. Het heeft mij geholpen van de angst en diepe dalen af te komen. Ben nu stabiel en écht aan het herstellen.
Heb de eerste twee weken tijdens de opbouw al met al geen erge toename van klachten gehad, het is me echt meegevallen. Heb denk ik 3x in die twee weken voor de zekerheid een oxazepam ingenomen, omdat de huisarts zei dat ik het mezelf niet te lastig moest maken. Meer preventief dan dat het perse moest. Ik blijf nu druppels slikken iov tabletten, hoop over aantal maanden weer heel rustig af te kunnen bouwen, heb er alle vertrouwen in dat dat lukt. Voor mij was het echt het kantelpunt in mijn BO voor de weg naar herstel die antidepressiva (het nam de angst en spanning weg)

Helaas geen tips voor je maar ik herken jou klachten 100%.
Ik heb al zoveel onderzoeken gehad maar ook met gerust stelling blijven de klachten heftig aanwezig .

Ben je al gecrashed? Zo niet, neem rust, vakantie, meld je ziek, verminder koffie, probeer l-theanine en Ashwagandha, loop veel in het bos en rust! Slaap goed bij.

Als je al gecrashed bent zal je dat zeker gaan merken in je energie.

Heb je vaccinaties genomen?

Heb je al geprobeerd gezond en veel te eten? En iedere dag multivitamine te nemen?

Hoi Taco, Ik doe niets anders dan dat....

Zeer herkenbaar. Ik zit er nu ook bijna 1,5jaar in. Ik voel mij gelukkig wel een stuk beter. Net een lange periode gehad waarin ik klachtenvrij was en nu weer 3 weken last. Dat frustreert enorm maar ik koester des te meer de weken dat het goed gaat. Wellicht helpt een dagboek bijhouden, zodat je kan terugkijken wat je allemaal doet. Dit gaf mij veel inzicht in mijn activiteiten versus rust. Probeer ook niet te blijven hangen in het negatieve. Dat is makkelijker gezegd dan gedaan. Zelf gun ik mijzelf 10min om negatief te denken. Daar sta ik even bij stil en dan laat ik ze wegvaren en ga ik door met de dag. Zoek afleiding in dingen die je wel goed afgaan. En verder kan ik nog als tip meegeven een lichaamsgerichte therapeut die kijkt naar je lichaam en energie etc en je leert luisteren naar je lichaam. Er is echt licht aan het einde van de tunnel ook al zie je dat licht nu niet. Sterkte ermee!

Als je echt desperate bent zou je Lexapro of Zoloft kunnen overwegen. Denk dat je lichaam toch nog constant in fight or flight zit omdat je niet voldoende hersteld bent en alweer teveel bent gaan doen. Dan kom je in een cirkel terecht. Meer eten zou je ook nog kunnen proberen.

Kan ook zijn dat je iedere keer dat je iets meer energie over hebt je alweer over je grens gaat. Dan blijf je in dezelfde cirkel zitten. Stel een dagplanning op met gedwongen rustmomenten. Ook op dagen dat je je 100% voelt houd je hieraan. Dan verbruik je je extra energie niet maar kan je lichaam dat tijdens het slapen gebruiken voor herstel. Verder zou ik naar goede 1 op 1 begeleiding zoeken met veel kennis van burnout, een CSR coach bijvoorbeeld.

Zelfde hier. Ben een jonge gast van 22 en heb al 2 jaar last van de burn out. Heb echt zat tegenslagen gehad. Amper vrienden zien, al 2 jaar niet gefeest, studie in de soep, geen werk. Het gaat beter met hele kleine stapjes en kan sinds kort weer iets aan sport doen. Nog veel last van duizeligheid en concentratieproblemen. En wat het meest vervelende is, is het dopamine/serotonine gevoel die al 2 jaar weg is. Alles in de vorm van spanning/opgewonden is gewoon weg, maakt het leven best saai. Achja geef jezelf 10 minuten per dag om te klagen en daarna niet zeuren en gewoon doorgaan! Alles komt goed het heeft alleen tijd nodig.

Anoniem, al iets van L-tyrosine 2x500mg en Rhodiola 2x pd geprobeerd?

Ik begrijp je verhaal helemaal. Hier hetzelfde scenario. Ondertussen al 6 maanden thuis. Veel vordering gemaakt t.o.v. va dag 1 maar nu sinds een tijdje lijkt het of ik een terugval heb. Onrust in het lichaam. Vast slapen lukt soms, soms niet. Geluid is een echte boosdoener. Je schaamt je t.o.v. jezelf naar je omgeving toe ... Alle prikkels die ik niet kan verwerken monden uit in wenen .... Volgens mij psycholoog is dit de laatste fase en is dit vooruitgang, ook al heb ik hier soms mijn twijfels over ... Voor hem is dit het toelaten van emoties die je al jaren niet hebt toegelaten. Deze moeten verwerkt worden. Nadien zal het weer beter gaan ... Ik hoop dat je hier iets aan hebt. Veel goede moed daar, het is allemaal niet zo gemakkelijk ...