Burnout ervaringen

Ik ben benieuwd naar je ervaring met spoor 2? Ik moet binnenkort ook spoor 2 traject doorlopen maar heb geen idee wat ik kan verwachten terwijl ik ook nog eens weinig energie heb.

Hallo remco, ik 1 jaar bo, werk 3 keer 3 uur . En mag nu spoor 2 doen. Huidige werk past niet meer. Ik ben nog herstellende, en heb ook veel last van prikkels, concentratie, dof hoofd,hoofdpijn, en in bubbel zitten, en vermoeidheid. Ik weet ook niet hoe spoor 2 werkt, maar sta er open voor, hoort ook bij herstel.

Hoi Remco,
Ik heb hier pas toevallig op een ander bericht ook over gelezen en gereageerd maar kan het niet meer vinden.

Ik heb het 2e spoor ook helemaal moeten doorlopen terwijl ik eigenlijk niet eens kon werken. Ik kreeg een coach aangewezen waarmee ik elke 2-3 weken digitaal contact had.

Het was best intensief, ben zelfs 2x op sollicitatiegesprek geweest (waar ik de puf vandaan haalde, geen idee). Ik bleef ook maar denken: het is niet dat ik alleen mijn eigen werk niet meer kan, maar ik kan nu even helemaal niks van werk.

In het begin van 2e spoor had ik ook heel veel weerstand, ik wou alleen maar huilen omdat ik mijn eigen werk zo miste (ik ben niet zozeer uitgevallen enkel door werk, maar daarnaast veel andere omstandigheden). Dus ik begrijp helemaal hoe je je voelt. Het heeft mij ook echt tegengewerkt in het herstel. Spoor 1, spoor 2, de WIA- procedure en dat allemaal terwijl ik therapieën volgde. Gevolg: ik kwam totaal niet aan rust en herstel toe. Een tip die ik je kan geven is dus als spoor 2 veel van je vraagt, zet dan iets anders even op een lager pitje om je energie te verdelen.

Tijdens 2e spoor moet je sollicitatieactiviteiten doen, dit kunnen ook netwerkgesprekken zijn, mailcontact, belcontact, linkedIn berichten plaatsen, webinars van UWV volgen over werk. Probeer dus te zoeken naar activiteiten die niet te belastend zijn. Een netwerkgesprek heb ik ook wel eens via mail gedaan, gewoon een soort interview vragen getypt en ik kreeg de antwoorden terug.

Mij hielp het om 1 vast moment in de week aan spoor 2 te besteden. Je hebt natuurlijk geen invloed op wanneer je reacties krijgt op sollicitaties, maar voor jezelf geeft het misschien rust als je weet: dat ene uurtje per week besteed ik daaraan.

Sterkte en succes en onthoud vooral: ook dat spoor 2 gaat een keer voorbij 😅

Nog even specifiek op je vraag: het is een beetje afhankelijk van je situatie denk ik, of je daadwerkelijk bij een ander bedrijf moet gaan kijken. Bij mij is het zo ver niet gekomen, omdat ik in de 2 gesprekken heb aangegeven maar 6 uur arbeidsgeschikt te zijn op dat moment en ja dan volgt natuurlijk de afwijzing.

Kijk heel goed of een functie bij jouw huidige beperkingen past!
Als het goed is, stelt de arbeidsdeskundige na een jaar een functioneringsprofiel van je op en daar worden je beperkingen in meegenomen. Dus op het moment dat een functie bijv van je vraagt om snel te kunnen schakelen, en jij kan dat nu niet, dan kun je dat aangeven dat het om die reden niet past. Als je het maar kan verantwoorden. Dat was wel het voordeel van een coach hebben: ik kon dit soort dingen met haar overleggen.
Dus het kan zijn dat je reageert op een (in eerste instantie passende) vacature, je wordt gebeld en dan blijkt dat er functie eisen zijn waar je niet aan kan voldoen. Dan zou dat reden genoeg moeten zijn om de functie toch “af te wijzen”. Belangrijk is dus dat je dat goed kunt verantwoorden en onderbouwen.

Verder dus vooral proberen het jezelf zo makkelijk mogelijk te maken, binnen de kaders van wat je verplichtingen zijn in spoor 2.

Hoi Remco,

Hier nog iemand die moet gaan starten met spoor 2. Het geeft mij tot nu toe ook erg veel stress (ik werk 2x 3u aangepast werk, maar dat is momenteel eigenlijk nog teveel: erg veel klachten). Bij mij werd het zo gebracht: spoor 1 heeft prioriteit omdat ik er vooralsnog wel vanuit ga dat ik hopelijk weer in mijn eigen functie kan re-integreren. Spoor 2 is wel verplicht, maar zou dan onderaan prioriteitenlijstje staan, solliciteren is niet per se verplicht in mijn geval, maar ik moet er wel geregeld even naar kijken/inzet tonen. Alleen dat al vreet energie, maar goed.
Ik probeer het maar op me af te laten komen en me vooral te richten op spoor 1 en mijn herstel, daar gaat voor nu al genoeg energie in zitten.
Ik hoop dat het bij jou de stress wat zal zakken op den duur, succes en sterkte!

Bedankt allemaal voor de reactie's! Heel fijn om van anderen de ervaring ook mee te lezen!

Sterkte allemaal!

Komt me bekend voor.. geluiden komen ook op me af en wazig zien hebben de meeste volgens mij last van?

Ik ook... wazig zicht en geluiden lijken heel schel/blikkerig, pratende mensen komen als toeterende trompetten bij me binnen... en de tv-/radio reclames zijn helemaal niet te doen.

hoort dit niet bij hersenmist?

Heel veel last van gehad. Geluiden waren overweldigend en allesoverheersend. Kon ook niet plaatsen waar geluiden wegkwamen. Nu alleen wat te hard, maar verder oke. Wazig zicht ook nog last van en tegelijkertijd te veel details zien.

Hier ook zelfde klachten

Hi N. Hoe lang heeft dat geduurd bij jou?

Hoi Kees,

Allereerst: heb je fysieke klachten waarbij je het gevoel hebt dat hier echt nog onderzoek voor nodig is? Dan zou je eventueel kunnen vragen aan de dokter of dat verder onderzocht kan worden. De meeste mensen met een burnout zijn wel vrij hyopchondrisch dus in de meeste gevallen is het wel goed om ergens een grens te trekken. Ik heb zelf ook alleen bloedonderzoek gehad. Heb in overleg met de arts besloten niet verder te kijken, zij had mij dusdanig gerust gesteld dat hij er ook wel op vertrouwde dat het écht door stress kwam.

De diagnose is een beetje een moeilijk verhaal voor de meeste mensen. Het probleem is dat de diagnose burnout niet binnen de DSM-5 voorkomt. Dit houdt in dat je geen vergoeding krijgt voor de (broodnodige) behandelingen. Bij andere vastgestelde mentale problemen (angststoornis, depressie, borderline, bi-polaire stoornis) krijg je die vergoeding wel vanuit de basisverzekering. Dit zorgt ervoor dat dokters vaak in een spagaat terecht komen. Zowel de huisarts als de psycholoog zal geneigd zijn op zoek te gaan naar een andere diagnose dan burn-out om te zorgen dat jij wel de therapie vergoedt kan krijgen. Het vervelende is dat veel mensen met een burnout juist wel veel baat hebben bij een duidelijke diagnose en correct label. Er zit veel overlap met de andere mentale klachten maar heeft vaak een hele andere oorzaak.

Goed om in je achterhoofd te houden dat laatste.

Zijn er specifieke zaken waardoor je zelf nog het gevoel hebt dat het nog niet omsluitend genoeg was? Misschien kunnen wij hier wat van je zorgen wegnemen.

Zelf gediagnosticeerd, gebaseerd op thuisarts.nl en andere betrouwbare websites, helaas. Ik merk dat zorgverleners terughoudend zijn in het geven van de diagnose 'burnout'; mijn bedrijfsarts noemt het beestje ook nog steeds niet bij de naam.

Voor mij werd het in ieder geval heel duidelijk toen ik gewoon letterlijk niks meer kon, de klachten dus heel fysiek waren en me daarom in overspannenheid ben gaan verdiepen (was er naïef genoeg van overtuigd dat ik gelukkig een echte burnout voor was). Het boek 'Over de kop' van Brankele Frank heeft me bevestigd dat ik toch echt in een burnout zat. Daarin werd overigens ook heel prettig uitgelegd wat er allemaal in je lijf gebeurt bij chronische stress, en waarom het dus echt een fysieke ziekte is (waar overigens wel iets mentaals achter zit meestal).

Maar verwacht niet dat een zorgverlener je het plakkertje van burnout gaat geven. Wat Y. al zegt, dat is geen "officiële" diagnose, dus dat zeggen ze liever niet.

Ja zeker! Maar voor mijn bo had ik ook altijd al jeuk. Soms is het er opeens en andere dagen heb ik er geen last van. Ik weet niet wat het is. Ik heb vroeger weleens een pilletje gehad voor overgevoeligheid bij de huisarts, maar toen zat ik onder de bulten en jeuk. Soms denk ik dat ik daar nog last van heb gehouden..

Een van mijn eerste BO symptomen was onverklaarbare jeuk! Was het serieus alweer vergeten omdat dat gelukkig maar kort aanwezig was bij mij maar ik heb een paar nachten me helemaal gek gekrabd toen. Vlak daarna begonnen de andere symptomen zich aan te dienen en toen ging de jeuk bij mij weer weg. Nog steeds geen idee waar het vandaan kwam toen maar dat was een heel erg naar gevoel. Hoop dat het bij jou ook vanzelf weer weggaat.

Ik was tijdens mijn burnout aan het dieeten en ook geen suiker meer en ongezond eten at heb ik gemerkt dat ik gewoon geen jeuk meer kreeg, at ik suiker of vettig eten terug jeuk, misschien is dat ook het geval bij jullie.

Ik had jeuk vooral op buik in begin v burnout. Ook haaruitval. Heeft te maken met stress en wordt veroorzaakt door hoge niveau cortisol.
C.

Hoi, ik had dit vroeger heel erg. Spontaan warme huid, zwellingen en maar wrijven tot het steekt. Dit kan vele oorzaken hebben zoals stress, bij mij was het allergie. Vraag je huisarts om een allergie test. Tegenwoordig is dat alleen bloed afnemen. Ik zou wel naar de huisarts gaan want sommige huidaandoeningen wil je echt niet houden.

Succes.

Erg herkenbaar.. je zou willen weten waar te beginnen het vorige leventje weer op te pakken.. maar het is nu denk ik er dwars doorheen gaan en jezelf opnieuw ontdekken/ontwikkelen.

Sterkte en heb vertrouwen!

Zoals ik hier lees gaat het ooit over.. die hoop blijf ik houden

Hoe lang zitten jullie al in je burn out

Ik herken dit heel goed, maar ik begin zelf nu echt de afgelopen twee maanden te merken dat ik weer de oude aan het worden ben. Of eigenlijk een verbeterde versie van wie ik daarvoor was. Ik betrap mijzelf er steeds vaker op dat ik dingen doe zonder erover na te denken, eventje een winkel inrennen, met iemand afspreken, somszelfs meerdere afspraken op een dag en dan denk ik 's avonds: "zo dat ging eigenlijk wel prima." echt een wereld van verschil vergeleken met alleen al een halfjaar geleden.

Ik ga nu zelf richting de twee jaar burnout, maar ben wel echt heel diep gevallen en ben redelijk snel al ziek uit dienst gemeld dus had weinig houvast in die periode.

Wat ik ook merk is dat ondanks dat ik meer kan ik nog steeds heel goed mijn eigen grenzen bewaak, en dat zie ik juist als een hele goede ontwikkeling. Kan veel makkelijker nee zeggen nu en ik luister veel beter naar mijn lichaam. Ook zorg ik nu dat ik, ondanks dat ik meer energie heb, na elk sociale aangelegenheid wat tijd voor mijzelf heb. En ik mediteer nog steeds bijna dagelijks om mijn zenuwstelsel op een gezond activiteitsniveau te houden.

Ondanks dat het op sommige vlakken dus misschien heel lang duurt voordat je weer "de oude" bent brengt een burnout ook een hoop positieve veranderingen met zich mee!

Houdt hoop, misschien dat mijn ervaring jullie ook wat moed kan geven❤️

Na hoelang merkte je dat je weer wat meer kon ik zit nu 3 maanden thuis en vind de dingen die ik thuis hoor te doen al to much.

Wil zo graag weer winkelen en met vriendinnen weg maar ik kan het niet

Duurde zeker wel een paar maanden voordat ik weer wat dingen op kon pikken. Minimaal een jaar om dat te doen zonder paniekgevoelens. Het is een proces van vallen en opstaan. Zie het vooral ook als een leerproces met een mooie uitkomst, ondanks dat je je nu vreselijk rot en waarschijnlijk eenzaam voelt. Ik ken het, maar het gaat echt beter worden! Probeer voor nu een fijne vorm van afleiding te zoeken, podcasts, lezen, mediteren, lage intensiteits workout zoals Yin Yoga of zelfs yoga nidra meditatie. En accepteer dat dit nu even de realiteit is. Het komt goed! Sterkte❤️

Hoi Anna,

Wat balen zeg! Had je zelf in de gaten dat die 3 uur extra teveel werd of werd je overvallen.
Ik heb hetzelfde, werk ook alweer een maand of 3 volledig. En sinds het weekend ook weer klachten als; raar/ moe gevoel in het hoofd. Vooral m'n voorhoofd, of m'n ogen naar beneden worden gedrukt. Ook meer moe en spierspanning in m'n nek met daarbij stijve kaken.

Herken jij deze klachten ook? Gaat het inmiddels beter met je?

Groetjes

Goed dat je dit nu aan voelt komen. Dat betekend extra veel rusten en zoveel mogelijk ontspannen

Hoi Marie,

Ja als ik achteraf terugdenk had ik wel altijd klachten op het moment dat ik 3 uurtjes extra werkte. Dit had ik 5 weken gedaan. Het voelt nu nog wel zo dat ik niet helemaal over deze terugval heen ben. Sinds mijn terugval is inslapen opeens nog meer een drama geworden en kom ik soms pas 5 uur snachts in slaap. Echt drama... Ik zit nu zelf 9 maand in mijn bo. Hoelang zit jij erin Marie?

Dit blijft lastig! Doe op voorhand rustig aan het ligt altijd op de loer....
Ik ben al 31maanden bezig met 3terugvallen....

Hi Anna,

Wat waren je klachten tijdens die extra uren? Hoe merkte je het?
Ik vanaf Maart ongeveer. Het ging best wel goed, maar sinds vorige week weer dat rare, zweverige gevoel in m'n hoofd. Drukkende voorhoofd. En erg moe.

Ja is normaal. Ik heb de eerste weken ook alleen maar geslapen en gelegen

Sterkte! Ik kan zeggen dat ik hetzelfde heb gehad maar nu na 2 maanden, weer iets meer vertrouwen krijg. Zet em op en luister naar je lijf, zou ik zeggen!

Ja hier ook hoor, anderhalve maand bijna m'n bed niet uit gekomen. Eens in de twee dagen wist ik mijzelf de douche in te slepen (waar ik in die periode heel duizelig van werd) en verder lag ik alleen maar plat... te slapen of heel af en toe naar een podcast te luisteren (hoewel ik veel moeite had met informatieverwerking, kon ook niet lezen want ik had zo veel stress dat de letters door elkaar heen vervaagde).

Het is ellendig maar volgens mij moet bijna iedereen bij een burnout door zo'n fase heen. Je lichaam is op dat moment echt helemaal op en alles staat in het teken van rust en herstellen. Mijn huisarts zei toen: " blijf wel in beweging ". Nou dat lukte mij totaal niet in die periode. Pas na die tijd ging ik weer regelmatig een rondje om buiten, maar daarvoor was het bed - bank - douche - bank - bed.

Maar zoveel bed schijnt toch niet goed voor je benen te zijn je hoort wel eens dat ze prik erin krijgen

Je moet ook niet 24/7 in bed gaan liggen, af en toe de benen strekken in de woonkamer kan nog wel. Maar mijn ervaring is dat je in die periode echt niet aan het wandelen buiten toe komt, dat kan je lichaam vaak helemaal niet aan. En dat je ontzettend veel plat moet liggen.

Ben ook bang dat t een depressie is
De. Hond uitlaten doe ik wel maar verder bank of bed liggen. Slapen gaat niet huil er ook om

Ik heb eerste paar maanden vooral veel op bank gelegen. Probeerde wel steeds kleine klusjes te doen zoals bv stofzuigen. Daarna weer rusten. Dit op aanraden van psycholoog. Dus niet hele dag op bed liggen. Toch proberen wat structuur in je dag te krijgen, je kunt dit al doen door bewust aandacht te geven aan de "eetmomenten" zoals lunch, theedrinken etc. Ik kon helemaal niet slapen door overprikkeling en in de "overdrive" staan. Gaat nu stuk beter maar ben dan ook al bijna 2 jaar bezig. En depressieve gevoelens horen erbij.
Sterkte
C.

Ja heel herkenbaar, daar begint het meestal mee.
Slecht slapen, nek en schouders die vast zitten enz.
Mijn schouders en nek staan continu gespannen, spierpijn, trillende spieren af en toe in de armen.
Snel moe en onrust in je lijf, elke dag wel ergens anders een pijntje of raar gevoel waardoor je ook weer angstig / onrustig van wordt.
Meestal als je iets anders gaat doen bijv. wandelen of fietsen verdwijnt de pijn omdat je dan afgeleid wordt.
Het ergste wordt het als je stil op de bank gaat zitten want dan ga je piekeren.

Wat vervelend. De meeste mensen hebben inderdaad ook last van maag en darm klachten. De stress slaat vaak daar naartoe. Je moet kijken waar je stress vandaan komt en dan aanpakken. Dan zal je merken zodra je rustiger bent, minder stress ervaart in je lichaam de klachten ook geleidelijk af zullen nemen.

Makkelijk gezegd dan gedaan, i know maar daar start het echt

Ja heel herkenbaar mazimo hier nog 1 ben al 14maanden in een burnout bij mij slaat het ook op mijn maag darmen heb nu 5 goede dagen gehad probeer veel te wandelen en er maar niet aan te denken vandaag weer last van mijn maag wat krijg je daar een stress van hé en echo gemaakt van mijn buik was gelukkig ook goed en veel bij de dokter geweest probeer er maar wat van te maken sterkte ook 👍

Hoi L.N.,

Ik heb ook soms dagen dat het redelijk gaat en dan denk ik dat ik uit het dal aan het klimmen ben om vervolgens weer keihard terug te vallen. Heb ook al veel bij de dokter gelopen en verschillende onderzoeken gehad waar niks uitkomt....en toch blijf ik me zo ellendig voelen. Wordt langzaam echt radeloos omdat het al zolang duurt. Ben ook vreselijk emotioneel en zou het liefste de hele dag huilen maar meestal lukt het niet eens om te huilen. Slaap ook weer slechter de laatste tijd en wordt heel vroeg wakker en kan dan niet meer slapen.

Nou Mazimo , ik zit ook ruim twee jaar met mijn burnout. Ik ervaar vooral vermoeidheid, uitputting. Als ik maar iets teveel doe slaat t stresssysteem weer op hol. Ben daar angstig voor geworden wat resulteert in veel niks doen. Maar ook dat geeft weer stress... leegte, vereenzaming en uitzichtloosheid spelen mij nu even parten.
Vandaag maar weer even stevig accepteren en berusten in de gedachte dat t goed komt.

Vast en zeker!!!!

Hoi Eric,

Vraag jij je nooit af of het ooit wel goed komt ? Ik sta nu op het punt dat ik me dat serieus afvraag aangezien het maar blijft voortduren. Elke keer als ik denk het gaat ietsje beter krijg ik weer een klap. Ik heb eerder een burnout gehad en toen was ik er vrij snel weer uit na een maand of 9, maar nu lukt het me maar niet en ik weet niet waarom....

Ik heb hetzelfde. Hebben jullie ook dat doffe hoofd? Ik word er bang van..
Het begint uitzichtloos te worden

Hoi mazimo ja dat herken ik ook emotioneel gisteren kon ik ook wel janken weer zo'n klote dag ben wel gaan wandelen met de hond die moet er toch uit hé en toen maar weer te bed waarom toch telkens weer die terug val denk je dat je eindelijk uit die dal bent pfffff wat duurt dit toch lang hé en slaap ook slecht dat piekeren maakt het er ook niet beter op probeer maar vol te houden sterkte 👍

Als ik het zo allemaal lees moet ik denk ik maar een coachingsbureau opzetten

Nou Taco zal dat zeker doen coachingbureau opzetten als dat de mensen kan helpen Top 👍

P.S Taco dan wel gratis een heleboel mensen willen helpen kost wel veel geld en dat vind ik hier heel veel steun en kost niks ik probeer ook mensen te helpen hierzo we sleuren elkaar doorheen 👍

Nou Taco krijg te horen dat formulier is niet goed ingevuld staat hierzo uw reactie is te kort pffffff maar ik hoop dus dat jij mensen kunt helpen zoals ik probeer te doen en voor niks zit bij zoveel mensen op 1 site ze vragen allern maar ....geld daar draait het tegenwoordig om beetje jammer wij kunnen dit ook op zoeken hé op internet Google soms wordt je daar niet vrolijk van hopelijk nu genoeg in getypt hierzo 👍

Hoi Mazimo,

Jawel, ik weet dat ik hier uit ga komen. Hoor dat ook van verschillende mensen om mij heen die in hetzelfde schuitje hebben gezeten. Dat sterkt mij.
Het is alleen belangrijk, voor mij dat ik de juiste beslissingen neem. Destructieve patronen en overtuigingen leer herkennen en proberen te veranderen. Die kunnen zoals Taco er wat in blijft hameren ontstaan zijn door dingen uit het verleden. Ik heb schematherapie gedaan. Maar ook mijn lichaam door veel te hard te werken en daarbij op hoog niveau te sporten, de lat veel te hoog te leggen en te weinig aan herstel denken, compleet naar de klote geholpen. Adrenalinejunkie.
Ik ervaar een enorme klote tijd al twee jaar lang maar weet dat ik eruit kom...

Jij / jullie ook !!!

Groet Eric

Ik zit al bijna twee jaar in een burnout en heb ook veel last van mijn darmen. Schijnbaar een veel voorkomend probleem. Bij mij is het ook nog eens erger geworden na een antibiotica kuur begin van dit jaar. Naast mijn darmklachten nog veel meer lichamelijke klachten en daarnaast ook veel psychische klachten. Vraag me ook af hoe lang dit nog gaat duren en begin me langzaam af te vragen of ik er ooit nog uit ga komen uit deze ellende.

Mazzimo wat naar
Sterkte.
Heb jij ook dat rare gevoel in je hoofd?

Hoi Eddy,

In mijn hoofd valt mee. Soms heb ik wel hoofdpijn en van die rare elektrische schokken in mijn hoofd. Wel heel erg last van oorsuizen. Bij mij uit het zich vooral ook met darmklachten en in mindere mate maagklachten. Mijn darmen zijn helemaal van slag en gaan tekeer als een gek. Daarnaast een heel onrustig gevoel de hele dag. Alleen als ik bijvoorbeeld op de bank lig voel ik me minder onrustig.

Brainzaps die zijn naar idd
Ik heb. 24-7 hoofdpijn en een dof gevoel. Zo naar. Ik heb de brainzaps ook gehad.
Soms wel eens bang om te moeten accepteren dat het is zoals het is en misschien wel blijft zo voor altijd. Ik begin de hoop wel eens op te geven. Hoe houdt jij. Hoop en wat zijn jouw klachten.

Hoi allemaal,
Ik ben ook al meer dan 2 jaar bezig en nog altijd veel klachten. Volgende week keuring UWV en dan de WIA in. Bij mij komt het denk ik door teveel “moeten” (qua reintegratie, therapie afspraken of mezelf teveel pushen) dat ik zoveel klachten hou. Maar ik heb vermoedelijk ook ADHD dus sta op de wachtlijst voor onderzoek. Dat kan ook een reden zijn dat mijn grens zo snel bereikt is.

Maar de bekende valkuil van tóch steeds te snel over je grenzen gaan, is denk ik de boosdoener in veel gevallen. Logisch ook want je wilt zo graag weer dingen doen…

Iemand gaf hier eens de tip om het boek ‘SOLK’ te lezen, ik weet niet meer wie. Maar dat vond ik een fijne tip, zeker het lezen waard. Sterkte allemaal en “gelukkig” herkennen we elkaars verhaal en kunnen we elkaar zo een beetje steunen.

Hoi Eddy,

Het is moeilijk om hoop te houden als je je al zolang zo slecht voelt. Dit is mijn tweede burnout, de eerste keer was ik er na een maand of 9 volledig uit. Nu zit ik er al bijna 3 jaar in en kom er maar niet uit, met name door die lichamelijke klachten die maar aan blijven houden. Het is echt vreselijk. Bij mij zijn het vooral maag- en darmklachten. Verder veel oorsuizen maar daar kan ik wel mee leven. Zelfs met de depressieve gevoelens kan ik beter overweg dan met die maag- en darmklachten. Ik denk dat daar alles begint en ik vervolgens in een vicieuze cirkel terecht komt. Soms gaat het een week redelijk goed en vervolgens ben ik weer terug bij af.....zo frustrerend allemaal. Hoofdpijn heb ik niet altijd maar af en toe. Zo heeft iedereen een andere zwakke plek in zijn/haar lichaam !

Hallo Y,

Welke klachten ervaar jij dan voornamelijk ? Zijn het meer lichamelijke klachten of psychische klachten ?

Ik voel me soms een week wat beter en dan val ik weer terug in het zwarte gat. Duurt dan een paar dagen en dan klim ik er weer uit om vervolgens na een week me beter te hebben gevoeld weer in het gat te vallen. En dan begint het weer opnieuw.....en ik kom er maar niet achter wat de triggers zijn. En zo modder ik inmiddels al 3 jaar door 😥

Hoi maximo wat je net schrijft heb ik precies het zelfde ging echt 5 dagen goed vanochtend ook nog toen zelfs veel bloemen gebracht naar oudere ben namelijk ook vrijwilliger van de Zonnebloem vind ik dankbaar werk nu al 17 jaar het was zieken dat vandaag en zei tegen een vrijwilliger gaat goed nu nou vanmiddag dus weer last van mijn maag durf bijna niet meer te zeggen dat het goed gaat sterkte ook 👍

Hebben jullie dat ook, dat je je prima voelt en dan plotseling uit het niets super slecht met last van lichamelijke klachten en huilen ? Maar dan bedoel ik ook echt gewoon van de ene op de andere seconde. En ik heb echt geen idee wat het triggert. Vandaag ook, voelde me OK en plotseling rond 15.00 uur gewoon uit het niets super slecht 😭

Ik heb trouwens ook nagenoeg chronische slijmvorming en keelpijn, ik vermoed dat dit hier ook mee te maken heeft….

Overdags probeer ik maar regelmatig kauwgom te kauwen, maar heb wel eens gelezen dat dit ook niet echt bevorderlijk is….

Ja, ik heb verhoogde spierspanning in bovenrug, schouders, kaken, hoofd. Elke dag hoofdpijn. Ik klem niet maar de spierspanning is dus al jaren verhoogd door ontregeld autonoom zenuwstelsel (door chronische stress). Gelukkig wordt t nu langzaam aan wat minder. Maar die hoge spierspanning op kaken is heel naar en kost heel veel energie.
C.

Hi Wesley,

Mijn BO begon met een ontzettend gespannen nek in de mate dat ik mn hoofd niet eens kon draaien. Na een stuk of 2 maanden begon het ook over te slaan in mn gezicht en kaken. Sindsdien slaap ik met een bitje in, omdat het bij mij zo heftig was dat er stukjes tand afbraken tijdens het slapen.

Het staat niet vaak in de "standaard lijst" aangegeven maar gespannen kaken is een vrij veel voorkomend symptoom.

Als eerste iets wat je zelf ook al merkte. Het herstel van een burn-out duurt veel langer dan een paar maanden. Je bent al jaren, of misschien je hele leven al over je grenzen gegaan, en voordat je weer op je oude energieniveau bent, dat duurt vaak 3 tot 5 jaar. Niet om ke bang te maken, maar het is goed je dat te realiseren.

Naast herstellen van je burn-out is het nu belangrijk om te werken aan waarom je in die burn-out terecht bent gekomen. Dat is niet makkelijk, maar wel belangrijk om er niet weer in terecht te komen.

Het is eigenlijk nooit dat wat je meemaakt waardoor je in een burn-out komt, maar altijd hoe je met situaties omgaat. Je coping dus. En je coping gaat heel vaak ook terug naar "ik faal, ik ben niet goed genoeg, ik doe er niet toe, ik.. vul maar in"
Dus vaak ga je over je grenzen heen vanwege dat.

Ik denk dat het belangrijk is om te kijken wat je echt nodig hebt, los van anderen. Pak pen en papier en schrijf eens wat zaken op

Dank voor je reactie newbee, ik ben voor m'n gevoel wel goed bezig met m'n herstel, weet ook waarom ik erin terecht ben gekomen en weet ook (hoe vervelend ik dit ook vind) dat herstel lang duurt, ik heb 10 jaar geleden eerder een burn-out gehad en ben daar uiteindelijk ook van herstelt gelukkig, en weet en herken alles wat jij zegt.

Ik vind sociale contacten soms gewoon lastig nu en zoek daar wat herkenning en tips in vandaar deze post.


Alle goeds!

Dank voor je reactie newbee, ik ben voor m'n gevoel wel goed bezig met m'n herstel, weet ook waarom ik erin terecht ben gekomen en weet ook (hoe vervelend ik dit ook vind) dat herstel lang duurt, ik heb 10 jaar geleden eerder een burn-out gehad en ben daar uiteindelijk ook van herstelt gelukkig, en weet en herken alles wat jij zegt.

Ik vind sociale contacten soms gewoon lastig nu en zoek daar wat herkenning en tips in vandaar deze post.


Alle goeds!

Wat mij helpt is dat ik eerlijk vertel wat ik wel en niet kan. Zo is onze moeder dementerend en heb ik duidelijk aangegeven bij broer en zus wat ik wel en niet kan. Grenzen stellen. Geeft duidelijkheid.
In vriendschappen hetzelfde, ik geef ook aan dat ik wel wat jaloers ben als een vriend met zijn fijne gezin net terug komt van een heerlijke vakantie. Leg duidelijk uit dat ik het ze uiteraard van harte gun maar dat dit mijn gevoel nu is op het moment. Probeer ook aan te geven wat ik prettig vind en sta nog steeds open voor problemen van vrienden. Maar als het mij teveel energie kost geef ik dat duidelijk aan.
De manier waarop ik mij open heb gesteld naar bijvoorbeeld mijn zus heeft onze relatie op een hoger niveau gebracht. Gisteren zei ze nog dat zij mij nu een zoveel prettiger mens vindt.
Ik voel mij geregeld alleen, eenzaam in mijn zoektocht. Ook dat vertel ik, zonder oplossingen van de ander te verwachten. Vaak wil de ander met de oplossing komen, of t gesprek overnemen. Goed bedoeld vaak, maar daar zit ik niet op te wachten. Geeft mij ook een soort gevoel van dat ik er zelf niet genoeg aan doe.

Jaloers omdat de ander wel zich prettig voelt, mag er zijn he. Stop t niet weg. Merk het op, benoem het, voel het, heb er vrede mee en adem. Heel lastig proces....pffffff.

Sociale contacten zijn lastig, ik wil nu graag mensen zien en het leuk hebben. Maar ik voel mij verdrietig en somber. Het is zoals t is, ben op de goede weg. Heb er maar geen tijd aan gehangen hoelang, ben nu ruim twee jaar onderweg. Heel langzaam vooruitgang...

We komen er wel !! Hou vol... xxx

Dankjewel Eric voor je openhartigheid en tips. Goeie tips ook: eerlijk zijn in wat wel en niet lukt, je gevoel wel uit blijven spreken. En wat ik mooi vindt is dat je zegt dat die jaloezie er mag zijn. Dankje. En dat je je alleen en eenzaam voelt geregeld en dat je dat benoemd en dat anderen dat niet op hoeven te lossen maar dat je je gevoel erover uit wilt spreken. Mooi. En wat lief die opmerking van je zus. Mooi bezig🍀

Samenvatting voor mezelf: mijn gevoel er laten zijn.

Net tijdens een wandeling kwam ik ook tot het inzicht dat ik eigenlijk toch van mezelf vindt dat ik nu meer 'moet kunnen' op sociaal gebied. Toen ik bedacht dat ik mezelf toestemming mag geven dat het nu even niet gaat zoals ik zou willen en ik mag proberen mezelf te geven wat ik nodig heb, en te accepteren dat dingen nu even echt niet gaan zoals ik wil (met bijbehorende frustratie, verdriet jaloezie) geeft dat ergens 'rust'.
Hoe egoïstisch het ergens ook voelt: echt mijzelf en mijn herstel op 1 zetten🩵

We komen er zeker Eric, alle goeds en houd moed🍀♥️

Hallo!
Allereerst heel erg herkenbaar! Ik voel soms ook jaloezie naar mensen die veel meer kunnen, heel vervelend want dit wil je niet. Ook ik had een groot sociaal netwerk en merk ook dat ik een aantal vrienden kwijt begin te raken. Ze weten niet hoe het is als ze het niet hebben en dit vind ik aan de ene kant begrijpelijk.
Ik probeer dit naast me neer te leggen!, want er zijn ook wel mensen om ons heen die er voor ons zijn.

Het moeten kunnen is ook frustrerend, omdat je voor je gevoel soms verder bent dan je aankan.

Geef van tevoren je grenzen goed aan en ik geef altijd aan dat als het niet gaat ik dan weg ga. Zo zijn mensen al voorbereid en kan het alleen maar meevallen als je dan langere tijd blijft.

Succes!!

Ik vind je verhaal zo ontzettend herkenbaar. Ik heb afgelopen week een conflict gehad met een vriendin die ik al bijna mijn hele leven lang ken. Nu ik in een burn-out zit, voel ik aan alles dat we niet meer matchen. Ze komt altijd te laat, neemt heel veel ruimte in en is altijd aan het woord, kan niet goed luisteren. Het is heel moeilijk, maar ik denk dat we vooral vriendinnen zijn omdat het altijd zo was, maar we passen gewoon helemaal niet meer bij elkaar, en dat zie ik nu pas in nu ik laag in mijn energie zit en haar gedrag eigenlijk helemaal niet prettig vind. Het is wel een heel moeizaam proces zo’n burn-out, want het biedt zoveel inzichten waar ik eigenlijk wat mee moet, maar tegelijkertijd kost het weer zoveel energie die ik eigenlijk niet heb. Fijn om het in ieder geval met elkaar te kunnen delen.

Ik vind je verhaal zo ontzettend herkenbaar. Ik heb afgelopen week een conflict gehad met een vriendin die ik al bijna mijn hele leven lang ken. Nu ik in een burn-out zit, voel ik aan alles dat we niet meer matchen. Ze komt altijd te laat, neemt heel veel ruimte in en is altijd aan het woord, kan niet goed luisteren. Het is heel moeilijk, maar ik denk dat we vooral vriendinnen zijn omdat het altijd zo was, maar we passen gewoon helemaal niet meer bij elkaar, en dat zie ik nu pas in nu ik laag in mijn energie zit en haar gedrag eigenlijk helemaal niet prettig vind. Het is wel een heel moeizaam proces zo’n burn-out, want het biedt zoveel inzichten waar ik eigenlijk wat mee moet, maar tegelijkertijd kost het weer zoveel energie die ik eigenlijk niet heb. Fijn om het in ieder geval met elkaar te kunnen delen.

Ten eerste: sorry dat al mijn berichten dubbel te lijken plaatsen geen idee hoe dat komt. Ik vermoed iets met het systeem, ik zie het bericht van M. ook drie keer onder elkaar namelijk.

Maar M. dank voor je reactie en de herkenning. Ik vind het ook heel naar als mensen slecht luisteren.

En mooi wat je zegt over inzichten: met de tijd zul je er iets mee kunnen, vertrouw daar maar op🍀

Ik voel me ook in de steek gelaten door twee vrienden die ik al heeel lang kende.

Ik denk inderdaad dat je als je in een BO zit nog beter voelt wie wel en niet (meer) goed voelen.

Plus dat mensen ervan kunnen schrikken als je je 'ineens' meer uit gaan spreken.

Toch is het goed dat we dat doen en bij ons eigen gevoel blijven.

Ik denk dan maar zo: liever alleen dan met iemand die eigenlijk niet meer matched.

Wel moeilijk en verdrietig.

Ik herken wel ook dat het moeilijk is: met die ene vriend is alles wel uitgesproken en ik vind het jammer maar ik laat hem los want het voelde al een half jaar niet meer fijn.

Met die andere vriendin is er een gesprek geweest waarin ik hoopte op onderling begrip en excuses. Ze liet me op een cruciaal moment vallen en ik had laten weten hoe erg dat me had geraakt. In werkelijkheid luisterde ze slecht naar me, en kwam ze vooral vertellen wat ze vond dat ik 'niet handig' had aangepakt.

Ik denk ook dat zij mij nog ziet als iemand van heel lang geleden die ik al heel
lang niet meer ben.

Dit soort dingen/teleurstellingen in vrienden raken me diep en maken ook dat ik dan weer slechter slaap/terugval in m'n herstel.

Daarom heb ik nu, vanuit zorg voor mezelf, besloten om eerst verder te herstellen voordat ik me nog 1 keer uit wil spreken richting haar.

Maar eerst en vooral herstellen nu voor mij met nu eerst een fijne wandeling.

Dank voor de (h)erkenning M. en laten we goed bij onszelf blijven♥️🍀😊

Oh wat herkenbaar dit. Zit bijna 2 jaar in burnout (aanloop v 7 jaar gehad). Dit was t eerste waar ik tegenaan liep: sociale contacten kosten mij, nog steeds, veel energie. Tip van mijn psycholoog destijds: hou de contacten laag-frequent. En wat ik ook niet meer doe: uitleggen wat er in je lijf/je zenuwstelsel gebeurt in een burnout. Mijn eigen partner snapt t amper...Dus ik ben veel alleen inderdaad, spreek af en toe af met een vriendin voor lunch of wandeling. Dat moet dan niet niet langer dan 2-2,5 uur duren anders ben ik weer bekaf.
Jaloezie herken ik ook, op mensen met levens. Bij ons staat alles "on hold". Ik probeer dat gevoel steeds weer los te laten, het is wat het is en jaloers zijn brengt je niet verder. Eigenlijk moet je zelf je beste je beste vriend worden.
C.

Goeie tip C. om de frequentie laag te houden. En je eigen beste vriend worden, herkenbaar, houden van onszelf (onvoorwaardelijk) is echt een hele belangrijke en mooie les☺️♥️

Maar ook erg lastig merk ik

Ja zeker lastig. Ik voel me ook soms wel verdrietig/down (hoe lang nog??) maar houd me vast aan de kleine stapjes die ik zet. Er zit vooruitgang in...dat is wat telt.
C.

Zeker lastig maar we zijn goed zoals we zijn, inclusief alles, inclusief burn-out.♥️
Ik herken ook het verdriet en downe gevoel. Wat me vandaag hielp was de gedachte: ook met m'n verdriet kan het een oké dag worden. En kleine haalbare dingetjes doen die ik leuk vindt (zoals vandaag van bevroren bananen en soyamelk bananenijs gemaakt) en idd alle kleine stapjes zijn stapjes en soms is het een stapje terug. Herstellen van burn-out is megazwaar heel veel respect voor ons allemaal we zijn goed bezig en sterkte allemaal!♥️🍀

Goeie tip C. om de frequentie laag te houden. En je eigen beste vriend worden, herkenbaar, houden van onszelf (onvoorwaardelijk) is echt een hele belangrijke en mooie les☺️♥️

Ik heb dus helemaal geen behoefte aan afspraken met vriendinnen. Ik vindt dit heel erg maar heb nu andere prioriteiten

Dan ook vooral niets of minimaal afspreken.
Ik herken het wel. Ik heb dan ook geen zin in gezellige prikkels, want het blijven prikkels.
Al moet ik er soms wel voor waken dat ik jiet alleen maar op ga in mijn eigen misère. Soms kan afleiding ook erg helpend zijn

Inderdaad doen wat goed voelt en laten waar je geen behoefte aan hebt. Ik herken ook dat ik er geen zin in heb, maar dat het wel weer fijn kan zijn soms iemand 1op1 te spreken omdat ik anders me ook weer eenzaam ga voelen en zo in m'n eigen hoofd blijf hangen ofzo. Maar dat sociale contacten lastig zijn is. Ik vind het zelf fijn met een aantal mensen wat al contact te hebben. Groepsaps trek ik nu echt niet.

Hoi Anja,

Het probleem is dat jouw zenuwstelsel op dit moment zo actief is dat de kans heel groot is dat intensief sporten alleen maar paniekaanvallen zal triggeren. Je cortisol en adrenaline gehalte is waarschijnlijk inderdaad te hoog en moet zakken.

Zou je eens kunnen kijken naar minder intensieve vormen. Bijvoorbeeld Yin Yoga? Een lange wandeling op rustig tempo? Of misschien kijken naar meditatie om dat gat voor nu te vullen (Yoga Nidra)?

Je kan het altijd proberen om te sporten, maar ik ben het wel eens met je huisarts. Het zal je herstel ook niet bevoorderen als je je lichaam te veel belast nu. Je spieren kunnen in deze staat bijvoorbeeld ook veel minder goed herstellen.

Hi Anja,

Er zijn meedere posts op dit forum wat betreft dit onderwerp, heb daar zelf ook een aantal keer op gereageerd. Zeker de moeite waard om even te lezen.

In principe voel je op een gegeven moment zelf wel weer aan of je genoeg energie hebt om weer een beetje te sporten. Als je nog veel last hebt van paniekaanvallen denk ik niet dat dat nu al zo ver is, aangezien deze voornamelijk voortkomen als jij qua stress op een heel hoog level zit. Is dan waardevoller om op hele lage intensiteit te gaan wandelen of fietsen of iets dergelijks (wellicht zwemmen als je je echt heel erg kan inhouden) en de rest van je energie te gebruiken om ontspannende activiteiten te doen die je hoofd van de situatie afhalen (lezen, puzzelen, bordspel).

Te vroeg te intensief sporten en je krijgt de rekening gegarandeerd gepresenteerd, ik spreek uit ervaring. Dus neem je tijd en probeer je ontspanning of emotionele uitlaat tijdelijk bij iets makkelijkers te vinden.

Bedankt voor jullie reacties!

Yoga nidra heb ik inderdaad al eens geprobeerd, maar vond dit toen niet passend bij mij. Ik kan het wel weer even een nieuwe kans geven! Bedankt voor de tips beide!
En met zwemmen kan ik het altijd even proberen, mijn conditie is toch zo erg gezakt dat ik niet hard kan gaan.

Hoi Anja,

Ik bedacht me later dat ik nog een andere tip heb: Qigong yoga. Is langzame yoga waarbij je wel constant in beweging bent. Als je behoefte hebt aan een uitlaatklep en wat meer beweging dan bij meditatie dan zou je dit eens kunnen proberen.

Op Youtube staat een goede introductie. Qigong for beginners van Yoqi Yoga and Qigong.

Ik hou persoonlijk ook van iets meer actieve vormen van sport (Ying yoga is voor mij te traag) en qigong vond ik in het begin van de burnout erg fijn.

Pilates is ook fijn en laag intensief. Online op YouTube of in een groepsles.
C.

Lopen in het bos is het beste wat je kunt doen.. je leert je zenuwstelsel ook zich weer te reguleren.. ik doe nu na 3 jaar weer wat aerobics

Heb zelf in het begin van mijn burnout getennist en daardoor mijn meniscus gescheurd. Een ongeluk zit in een klein hoekje, maar de hoek is een stuk groter ttv een burnout. Maar ik herken je struggle: ik mis het zo om me een beetje fit te voelen, en wandelen/fietsen komt me de neus uit. Ben zelf net 28 🥲

Ik doe regelmatig mee met Nederland in Beweging (kun je ook op npo terugkijken). Het klinkt oubollig maar het is best een fijne manier om een beetje aan je spieren en conditie werken. Vaak zijn de oefeningen in verschillende gradaties uit te voeren, en ik pak altijd de zwaarste.

sinds juni '23 thuis met een BO. ben zelf ook een intensieve sporter (fietsen, (downhill) mountainbiken, padel, cycle yoga enz.) Sinds de BO dit blijven doen.

Wat heb ik geleerd. padel is goed voor je brein, maar zodra het spelletje te fanatiek begint te worden krijg het brein er last van. maar beginners level is goed te doen. Downhill mountainbiken gaat ook goed aangezien je je focus 100% er bij moeten hebben. maar neem genoem pauze (letop; dit is een exterm sport waar je wel reeds in getrained moet zijn qua vaardigheden.

Ik merkte altijd voor de BO ook dat ik een rush nodig heb. Na deze sporten voel ik me goed. moe, voldaan, en dag er na niet zoveel last. dingen die plezierig zijn helpen bij de BO.

In april in 6 weken van AMS naar ROME gefiets. voor de trip flink aan de pammetjes gezetten. maar na 3 dagen na de start er mee gestopt. en dat ging goed. de rust op de fiets maar toch weer de uitdaging van de Alpen en andere bergen overwonen te hebben hiep heel goed. aanrader voor de actieve sporter.

In july 3 weken door USA op de motor (veel focus nodig voor het brein) maar omdat je 1 ding erg goed moet doen hielp me dat ernorm. daarna 3 weken downhillen in whistler. begin ging goed, maar 3 weken was voor lijf toch net iets te veel achteraf.

kortom het zoeken naar juiste balance qua sporten is voor iedereen anders. enige echt tip is focus, in de zone raken was goed voor mijn brein.

ben ik nu uit de BO, nee, nog lang niet. want zodra ik thuis was verviel ik in oude patronen. Ik denk dat het hebben van een doel, zingeving kan helpen hierbij. Maar ben ook zelf hier nog op zoek na, ook qua werk. wil nl aan de slag. positief werkt bij herstel heb ik reeds ervaren.

Ray

Zo ook een droompjes me man krijgt een burnout of dat ik iets heb een ziekte die niet eens bestaat hoe ik er allemaal op kom en ben half wakker en zo bang erna. Ze duren ook maar ong 30 seconden ofzo

Volgens mij is je brein..over..over..oververmoeid.
En loopt over..
Als of je in een draaimolen zit en er elke keer uitgezonderd word.
Zo'n naar gevoel
Ik herken het..gaat op den duur over..maar is heel vervelend

P.s. Je word niet gek....
Maar je hebt waarschijnlijk een Paniekaanval

Die droompjes zijn racende gedachten
Ik heb er ook last van ze betekenen niets.
Dit alles komt voort door angst spanning en stress.
Raadpleeg je huisarts als het niet meer gaat sterkte ermee.

Het is kort. In mijn optiek zal je dus wat minder trauma, harde overlevingspatronen hebben óf je hebt ze al goed aangepakt tijdens je proces? Anders zou ik daarmee nog wel aan het werk gaan bij een coach, psycholoog of zelf thuis (journalspeak Nicole Sachs). Verder is het logisch dat je klachten krijgt als de emoties naar de oppervlak komen en niet geuit worden... Dat is het hele ding van een mindbody syndroom als een burnout. Bedrijfsartsen zijn er voor de bedrijven, niet echt persoonlijk voor jou helaas. Als jij weer 36u werkt en dingen gedaan krijgt vinden zij het wel best, het boeit hun niks dat je dan niks meer kan in je privétijd. Ga vooral dingen doen in privétijd en zie hoe het werk dan gaat, lukt het dan niet? Geef het aan en ga minder werken. Sport en sociale afspraken zijn belangrijker dan werk.

Hi Taco, ik heb diverse sessies therapie gehad tijdens mijn burnout/herstelperiode, ik snap nu ook wat ik 'verkeerd' heb gedaan: geen nee kunnen zeggen, schamen om eigen grenzen aan te geven waardoor ik toxische partners aantrok, daar zijn weer trauma's uit ontstaan, teveel gewerkt zonder vakanties etc etc etc.

Voor mijn gevoel was ik emotioneel gezien wel weer stabiel, na een paar hele zware depressieve maanden. Ik was vooral benieuwd of de aanhoudende duizelingen en oorsuizen normaal zijn?

Ik ben al bij de KNO-arts geweest en die zag niks vreemds.

Hi Taco, ik heb diverse sessies therapie gehad tijdens mijn burnout/herstelperiode, ik snap nu ook wat ik 'verkeerd' heb gedaan: geen nee kunnen zeggen, schamen om eigen grenzen aan te geven waardoor ik toxische partners aantrok, daar zijn weer trauma's uit ontstaan, teveel gewerkt zonder vakanties etc etc etc.

Voor mijn gevoel was ik emotioneel gezien wel weer stabiel, na een paar hele zware depressieve maanden. Ik was vooral benieuwd of de aanhoudende duizelingen en oorsuizen normaal zijn?

Ik ben al bij de KNO-arts geweest en die zag niks vreemds.

Hi, herkenbaar, ik denk dat je in het laatste stuk zit, net zoals ik.
Geen idee hoe lang dat duurt...

@M. Alleen die patronen verbreken is niet genoeg, je moet naar de kern van je trauma, naar de kern van: waarom ben ik een people pleaser? Je hebt mini trauma's uit je kindertijd die je moet verwerken. Dan komt je zenuwstelsel pas tot rust en kan je echt herstellen. Die signalen die je merkte komt omdat je zenuwstelsel weer op standje 'aan' staat.

Kan zeker door de stress maar wel goed om e.e.a. uit te sluiten. Zal het eens overleggen met je dokter. Simpel bloedonderzoek is vaak al voldoende.

Sterkte!

Ja daar begonnen mijn burn-out klachten mee. Nu ook veel last van en daarom probeer ik suikers juist zoveel mogelijk te vermijden. Eenorthomoleculaire therapeut heeft mij geholpen bij verder onderzoek en dieetadvies.

Maandag bij de dokter geweest en verder alles uitgesloten waar het vandaan zou kunnen komen met bloedonderzoek. Alles was perfect. Zit nu een jaar in de burn out, maar klachten blijven wisselen waar nu dit dus bij komt. Samen met snel overprikkeld, moe, neerslachtig en duizelig.

Ik ben super bang om alleen met mijn dochtertje van nog geen jaar te zijn, omdat ik bang ben dat zoiets gebeurt als ik alleen ben met haar of flauw val. Maar goed. Het is al fijn om te horen dat dit ook herkenbaar is!

Hoi L.N

Gelukkig is je bloed en echo goed ! En de maag…is dat dan “gewoon” stress of zo? Ik hoop dat je er niet teveel last van hebt/ krijgt!🤔
Ik lees dat veel ,van de terugval ….je denkt dat het goed gaat ,en dan weer mis is! Heb zelf ook van die dagen,zoals nu met de warmte. Huilen ,hoofdpijn etc. Herken je dat ook?
Je lijkt me ook een sterke vrouw als ik het zo lees.
Hou vol…💪🏼

Hoi Ann Dankje voor je reactie weet dat jij het ook moeilijk heb lees dat maar waarom kan ik niet genieten van de momenten dat het goed gaat wees dankbaar hiervoor weet ik en mijn kinderen zeggen leef nu Mam jij ook sterkte ❤️

Ja An ze zeggen dat ik een sterke vrouw ben probeer het ook te zijn en positief en wat jij hebt is ook gewoon hoor en huilen lucht op doe ik ook heb de dood van mijn man niet kunnen verwerken zei de dokter denk dat de stress bij mij op de maag valt bij jou je hoofd hou ook vol hé 💪

Hoi L.N

Dat zeggen mijn kinderen ook,..maar ik kan dat ook niet, ! niet in blijven hangen zeggen ze! Pff
Nog alles op de automatische piloot 🤷‍♀️ meer huilen dan wat anders. Ook ik heb nog veel te verwerken,man ,huisje alleen,het vliegt me aan. En dan nu met die hitte word ik ook niet vrolijk van😳. Valt echt niet mee,….maar we moeten wel 💪🏼

Ja hoor. Bijna iedereen met een burnout ervaart dit, zeker in de beginmaanden. Ik heb zelfs een uitgebreide oogtest laten doen omdat ik er zeker van was dat er iets mis was met mijn ogen, maar inmiddels werkt alles weer gewoon normaal.

Geen tips, alleen rust en met de tijd zal het minder worden.

Ik herken dit heel erg. Ik kon soms geen eens meer focussen met mijn ogen, omdat ik zo overprikkeld was door wat ik zag. Schijnt te maken te hebben met de spanning in je spieren en veel mensen met een burnout ervaren dit. Een zonnebril hielp bij mij een beetje, en je ogen veel rust gunnen.

En het vertrouwen dat het beter wordt, dat gebeurt echt!

Dank voor de reacties! Dat geeft een beetje hoop want dit lees je niet vaak als een van de “bekendste” klachten.
Dit is ook iets wat (achteraf gezien) een van de eerste signalen waren naast de hoofdpijn voordat “de klap” maanden later echt kwam.
Zonnebril helpt inderdaad iets. Ook bij bewolkt weer ;-) dan maar een poosje als stevie wonder door het leven ;-)

Nogmaals dank! Fijn de herkenning en bemoedigende woorden!

Oja! Hier ook oogtesten en zelfs nieuwe glazen verder ;-) was ook wel nodig maar niet de oplossing…

Hoe lang heeft dit bij jullie geduurd? Hier al ruim een jaar bezig (of en af) en de laatste maanden bijna altijd…

Maar de uitleg klinkt idd ook wel logisch…

Ik herken dit.. net alsof de angst de regie neemt? En je lijf niet meer mee wil.
Heb jij therapie?

Schuldgevoelens tegenover gezin, familie en werk en onrust over wat mij mankeert.

Sterkte voor jou!

Ondersteuning van een praktijkondersteuner en ergo gespecialiseerd in burn out.

Helaas niet zulke goede ervaring met psycholoog en burnout.
Dit is niet me eerste namelijk en bij de vorige werd burnout als atypsische depressie weggezet. Ze moeten ook wel want burn out komt niet voor in de dsm .
Daardoor miste ik toch wel goed uitleg waarom mijn lijf deed zoals het deed en kreeg ik niet echt advies passend bij de situatie.

Maar inderdaad die schuldgevoelens en angst die ook de lichamelijke klachten weer verergeren vreselijk

Hoi Melissa,

Dit herken ik heel goed, en voor mij is dat helaas het teken geweest dat ik van overspannenheid de volgende fase (burn-out) in ben gegaan. Dit is heel verraderlijk, bij overspannenheid kan je nog best een tijdje doorgaan, maar dat is juist het moment dat je moet afremmen. Helaas hebben de meeste mensen dat niet door en is de begeleiding vanuit werk vaak ook meer gericht op iemand zsm weer aan het werk krijgen, en niet op preventie.

Ik kreeg in april de eerste klachten, en ging in september echt onderuit. Het heeft mij zeker een halfjaar gekost voordat ik weer genoeg energie had om de normale dagelijkse handelingen allemaal zelf te doen (douchen, ontbijt maken, stukje wandelen, huishoudelijke klusjes, lunch maken, avondeten maken). Tot die tijd heeft mijn partner een groot deel van de klusjes in huis overgenomen en verzorgde die ook het eten.

Wat heel belangrijk is is dat je nu alle rust pakt waar je lichaam naar vraagt. En onthoud voor nu: it's going to get worse before it gets better. De komende weken / maanden zul je nog veel pieken en dalen meemaken. Maar geef je over aan het proces. Veel mediteren, veel slapen, gezond eten, veel water drinken, en zodra je lichaam wat meer energie krijgt: veel wandelen! Ook als je nu wat minder energie hebt kan het fijn zijn om een stukje natuur in je omgeving op te zoeken en desnoods gewoon even buiten te zitten of liggen op het gras. Dat heeft een helende werking.

Ik wens je heel veel kracht en liefde toe, dit forum kan veel troost bieden.

Aanvullend op mijn reactie hierboven want ik zie nu pas je andere opmerking^

Ik zie dat je aangeeft dat je een goede uitleg mist. Dit heb ik ook heel erg zo ervaren. De eerste maanden waren extreem verwarrend, kreeg allerlei labels op mij geplakt terwijl het gewoon een burnout was.

Het boek Over de Kop van Brankele Frank heeft mij hier heel goed bij geholpen. Je kunt ook de Fullcharge Podcast aflevering met haar bekijken op Youtube. Toen ik dat zag viel alles eindelijk een beetje op zijn plek en kon ik rustiger mijn herstel in gaan.

Heel erg bedankt voor je reactie! Doet me heel goed en geef moed.
Ik raakte echt in paniek namelijk dat het zo extreem is.
En inderdaad dit is helaas mijn tweede zware burnout maar bij de eerste kreeg ik ook allerlei labels opgeplakt terwijl het gewoon burnout totale ontregeling was.
Zo frustrerend was ie tijd.

Ik probeer zoveel mogelijk mijn rust te pakken en zo min mogelijk te doen , net als vorige keer.
Maar het is wel heel moeilijk omdat ik 2 kindertjes heb, waarvan 1 nog baby.

Mijn man is voor nu even vrij maar we moeten straks heel veel hulp vragen en dat vind ik heel moeilijk.
Ook omdat burnout zo ongrijpbaar en onzichtbaar is. Mensen snappen niet dat je geen eens in staat ben om voor je eigen kindjes te zorgen.

Vind dat zelf ook nog wel het lastigste van allemaal :( .

Maar ik ga eens kijken naar je tips, dingen die ik nu op YouTube vond beweerde allemaal dat je binnen enkele weken wel weer heel ver kan zijn. Dat is mijn ervaring echt niet en daardoor twijfel ik weer aan mijzelf :(

Mensen die moeite hebben om hulp te vragen zijn vaak ook de mensen die in een burnout terecht komen, zeg ik vanuit eigen ervaring :)

Ik mocht op een gegeven moment van mijn partner geen sorry meer zeggen, en toen werd het zo erg dat ik zelfs sorry ging zeggen dat ik zo vaak sorry zei.

Leren om wat meer ruimte in te durven nemen in dit proces is heel waardevol, maar ik heb zelf geen kinderen en kan me voorstellen dat het heel moeilijk is om dit mee te maken als je twee kleintjes hebt.

De hulp heb je uiteindelijk toch wel nodig dus je kunt beter vooraf een goed plan bedenken en de juiste mensen verzamelen om hierdoorheen te komen dan dat je last-minute straks hulp moet inschakelen (wat vaak een grotere last is voor anderen).

Binnen enkele weken herstellen is echt onzin. Dat is geen burn-out. Dat kan best met overspannenheid maar een pittige burnout duurt in de meeste gevallen minimaal een jaar, de ervaring op dit forum leert dat de meeste mensen pas rond de anderhalf, twee jaar zich echt weer goed gaan voelen.

Voor nu de focus op rust en herstel! En wel een goed idee om ook de wortel aan te gaan pakken wanneer dit al je tweede burnout is. Maar alles op zijn tijd. Voor nu de focus op rust. Heel veel liefs!

Ik ook! Zat vanochtend nog te denken jemig wat ben ik benauwd, en dan schiet de angst ook altijd weer een beetje omhoog. Komt door het weer en bij mij ook wel een beetje door hooikoortsklachten. Vervelend, maar weinig aan te doen helaas.

Vandaag helpt helemaal niet mee 😰

Hoi Mimi,

Dit is een van de meest voorkomende gedachten van mensen in een burnout. Het voelt daadwerkelijk zo omdat je hoofd niet meer stopt met denken (zeker in het begin) en er zijn ook een aantale fysieke veranderingen in je hersenen waardoor je het eigenlijk niet kan helpen. Je amygdala is vaak vergroot en je prefontale cortex verkleind waardoor je minder rationeel wordt en juist heel gevoelig voor angst.

Dit wetende kun je de gedachte zelf actief "bestrijden" door het gewoon toe te laten en er geen emotie aan te hangen. Makkelijker gezegd dan gedaan, i know, maar alles in herstel is een lange termijn proces. Hoe dan ook ben jij nog steeds de baas over je eigen hoofd en wat je je laat beïnvloeden en wat niet. Het beste medicijn is om het gewoon uit te dagen, dus tegen jezelf zeggen: weetje wat burnout, maak me maar gek, geef me je beste poging. Paradoxaal genoeg zien we vaak dat het dan juist op den duur beter wordt (ik spreek uit ervaring).

Sterkte en succes!

Hi Roel,

Wat fijn om jou bericht te lezen. Het stelt me erg gerust.. ik blijf dat idd ook tegen mezelf zeggen.

Herkenbaar Mimi

De angst voor de angst is heel erg aanwezig bij veel mensen.

"Een mens lijdt het meest van het lijden dat hij vreest"

Hier ook, hoor het ook vaak van mensen in mijn omgeving met overspannenheid of burnout klachten.

Boek DARE (barry mcdonagh) heeft mij hier goed bij geholpen.

Sowieso is het belangrijk om te begrijpen dat bijna iedereen met angstklachten deze angst heeft, maar juist het feit dat je er bang voor bent laat zien dat het helemaal niet aan de orde is. Iemand die echt 'gek' aan het worden is heeft dat zelf helemaal niet door. Die gedachte geeft mij ook vaak rust.

Sterkte Mimi,
Liefs

Ik heb die gedachten ook nog wel eens. Zit er tien maanden in. Ik denk ook laat maar komen dan. Het idiote van mijn burnout is dat het maar door blijft klote. Elke dag mega koppijn 24-7.
Doe gedachten om door te draaien.
Ik doe zo min mogelijk.
Waarom nog altijd geen vermoeidheid of herstel. Ik ben wel eens bang dat mijn systeem niet meer terug kan of wil naar het rest and digest niveau.
Wat een hel. Ik ben kapot. Ik kan niet meer. Klinkt dit herkenbaar?

Ik doe zelf TRE (tension release exercise) via de gratis TRE cursus van TRE Australia geleerd (even googlen), haalt spanning uit mijn lijf en slaap dan veel beter. Ik heb wel THC gebruikt toen ik nog veel geloofde in middeltjes en supplementen, hielp soms een klein beetje.

Hi Stef,

Heel herkenbaar. Super lastig om juist te doseren. Ik mis het sporten ook enorm. Ik ben vaak te moe om hard te lopen, maar ga de laatste tijd vaker zwemmen. Hierdoor belast je spieren minder maar het is wel een goede cardio workout. Fietsen is misschien ook een optie. Op goede dagen jog ik ook een rondje, maar dan echt stoppen als je pijn krijgt/vermoeid wordt.

Groetjes,
Michelle

Ha Stef,

Een poos geleden had ik deze vraag ook gesteld op dit forum, het is ook lastig want in het begin is het écht niet aan te raden en kan het dingen erger maken. Het beste antwoord is dus dat je op een gegeven moment zelf een beetje kan aanvoelen wanneer je weer wat meer energie hebt. Sporten is wel extreem goed om te doen en kan herstel uiteindelijk weer versnellen, wees je er echter van bewust dat je vanaf nul moet beginnen. Dus als dat inhoudt dat je 10 minuten naar de gym gaat en 2 oefeningen doet dan is dat maar zo. Herstel is belangrijker dan inspanning. Daarnaast is het mentale aspect misschien nog wel belangrijker, je moet relaxed zijn als je gaat sporten (jezelf niet te veel opfokken) en vooral positief en blij zijn dat je überhaupt een dergelijke stap weer kan zetten. Niet nadenken over dat je voorheen .. kg squats deed of ... bench. Dat komt wel weer.

Als ik het op mezelf betrek gaat het inmiddels een stuk beter en kan ik weer op 60% vermogen gymmen of weer met 30 km/h racefietsen. Heeft alleen erg veel tijd en geduld nodig en daarom is dat mentale aspect zo cruciaal in dit verhaal.

Succes en sterkte!

Dank voor je reactie Michelle. Zwemmen had ik zelf ook aan gedacht inderdaad, vind ik ook nog wel leuk ook denk ik. Ik merk dat ik gewoon een beetje terughoudend ben met elke vorm van inspanning , omdat ik ook niet weet of dat juist helpt of mijn lichaam juist extra energie kost. Maarja alleen maar niks doen is volgensmij ook niet de oplossing haha, blijft lastig. Ik mis het sporten ook en het in shape zijn maargoed het is zoals het is ..

Dank voor je reactie Michelle. Zwemmen had ik zelf ook aan gedacht inderdaad, vind ik ook nog wel leuk ook denk ik. Ik merk dat ik gewoon een beetje terughoudend ben met elke vorm van inspanning , omdat ik ook niet weet of dat juist helpt of mijn lichaam juist extra energie kost. Maarja alleen maar niks doen is volgensmij ook niet de oplossing haha, blijft lastig. Ik mis het sporten ook en het in shape zijn maargoed het is zoals het is ..

Ha Roel, bedankt voor je reactie ook! Goed om te horen dat je inmiddels weer naar de gym kunt. Hoe zorg jij dat de je lat niet te hoog legt voor jezelf? Ik merk dat ik met momenten met mijn hoofd heel graag wil gaan maar ik weet gewoon niet goed of mijn lijf er klaar voor is maargoed daar kom ik alleen achter door een keer te gaan natuurlijk en begrijpelijk heel langzaam starten. Ik was voorheen best wel fanatiek en eigenlijk te fanatiek en pushte ik vaak door zonder te luisteren naar mijn lichaam. Dat wil ik uiteraard deze keer anders gaan doen. Soms vraag ik me ook wel eens af of krachttraining nog wel de juiste sport is voor mijn lichaam. Hoe ervaar jij dat? En vooral dat ontspannen naar de gym toe gaan is idd belangrijk, hoe doe jij dat? Ik merk dat ik al bijna zenuwachtig kan worden om te gaan en ben dan natuurlijk niet ontspannen. Die fysieke klachten die ik tijdens mijn burn-out ervaarde wil ik nooit meer, soort trauma denk ik

Ik begon met Nederland in beweging nu doe ik het 2 x achter elkaar elke dag. Misschien om mee te beginnen een idee

Hi Stef,

Die lat is nog wel eens een dingetje, ga er zo nu en dan nog wel wat overheen en merk dat dan aan klachten die versterken naderhand (hoofdpijn, extreme vermoeidheid). Dan is het extra belangrijk goed rust te nemen en te luisteren voordat je weer een nieuwe sessie probeert. Daarnaast kan je er wel vanuit gaan dat je wat verhoogde klachten krijgt, omdat je weer wat meer vraagt van je lichaam en dit is ook gewoon een stukje gewenning. Als je het gymmen niet zit zitten kan het fijn zijn om eerst te beginnen met een andere sport waar je geen verwachtingen aan hebt. Voor mij was dit racefietsen, had dit nog nooit gedaan voor mn BO en was daarom al blij als ik op slakkentempo een rondje kon doen. Naarmate zelfverzekerdheid toenam ben ik ook weer wat gaan gymmen, maar dus heel beperkt in hoe intensief. Was zelf ook altijd erg fanatiek, veel te hard gepusht en flink aan het powerliften met toch te weinig focus op totaal herstel. Wees bewust dat stress, verminderde slaap en bijna alles wat je denkt en doet op een dag herstel beïnvloed en probeer daar zo goed mogelijk inschatting op te maken en bij te stellen.

Om rustig vooraf te zijn kan het helpen om een (ontspannings)ritueeltje te doen. Even wat eten, drinken, mediteren eventueel. Voor mij helpt het ook om geen muziek meer te luisteren tijdens het sporten zodat ik me niet laat opnaaien door energierijke muziek. Op die manier kan ik beter luisteren naar signalen van mn lichaam.

Ten slotte moet je het aan de ene kant bekijken per dag (luisteren naar je lichaam) en verder je progressie alleen maar op lange termijn te bekijken (laten we zeggen 3 maanden). Op die manier ga je hopelijk niet te snel.

Ha Roel, bedankt voor je reactie ook! Goed om te horen dat je inmiddels weer naar de gym kunt. Hoe zorg jij dat de je lat niet te hoog legt voor jezelf? Ik merk dat ik met momenten met mijn hoofd heel graag wil gaan maar ik weet gewoon niet goed of mijn lijf er klaar voor is maargoed daar kom ik alleen achter door een keer te gaan natuurlijk en begrijpelijk heel langzaam starten. Ik was voorheen best wel fanatiek en eigenlijk te fanatiek en pushte ik vaak door zonder te luisteren naar mijn lichaam. Dat wil ik uiteraard deze keer anders gaan doen. Soms vraag ik me ook wel eens af of krachttraining nog wel de juiste sport is voor mijn lichaam. Hoe ervaar jij dat? En vooral dat ontspannen naar de gym toe gaan is idd belangrijk, hoe doe jij dat? Ik merk dat ik al bijna zenuwachtig kan worden om te gaan en ben dan natuurlijk niet ontspannen. Die fysieke klachten die ik tijdens mijn burn-out ervaarde wil ik nooit meer, soort trauma denk ik

Zo blij met je berichtje. Ook al gun ik je het allerbeste. Maar je omschrijft zo mooi hoe ik mij voel !
Ik probeer nu angsten te doorbreken, toch iets te gaaan doen ook al zie ik er tegenop.
Wil niet in de greep van BO blijven, probeer zo te ontdekken wat leuk is en haalbaar. Genieten is waar ik zo naar op zoek ben, uit mijn hoofd.

Alles is goed, sterkte allemaal xxx

@Eric

En jou bericht doet mij weer goed 😉

Dat heb ik precies hetzelfde en probeer ook te genieten al valt het mij soms zwaar ook af en toe huilbuien en ook jaloers op andere die wel gelukkig zijn maar doe mijn best sterkte ook en Eric ook jij en vanzelf iedereen x

Hoi LN en anderen

Bij mij veel huilen,is dat angstig zijn ?🤔 ,lamgeslagen gevoel, wil van alles maar komt niks uit me handen. Soort duizelig van de stress of zo,malen,hoofdpijn. Ben nu 3 maanden alleen, valt niet mee , dronken gevoel als ik loop 🤷‍♀️ bah…..

Heel herkenbaar.
En dat omslaan kan soms in een seconde. Een bepaalde situatie of gedachte kan dat dan al veroorzaken

Hoi Newbee
Ja…het is zo verschrikkelijk dat gevoel 🙈ik kan het ook niet uitleggen dan ! Wat doe jij daaraan …al-aika vragen mag ?

maar dan zegt iemand : ga eruit,ga wat leuks doen..
Maar lijkt wel of er een blokkade zit? Aan de 1 kant van àlles willen,en dan toch weer niks.
Als je zo wazig in je hoofd bent,draaierig of zo rij ik ook geen auto. Best eng als je je zo kl.voelt .! niet echt een paniekaanval Neem soms 5 mg oxazepan dan gaat het even.
H.a. Zegt dat ik teveel meegemaakt heb,en tijd nodig heb !
Even schrijven helpt mij ook….vind het best pittig!
En dank je wel voor de reactie !

Hi Agnes, dat is een bijwerking van de AD. Dit kan je op internet opzoeken. Niks ernstigs. En anders huisarts bellen als je je zorgen maakt.

Hoi Agnes,

Ik ben geen arts maar voor zever ik weet zijn ze volledig onschuldig. Ik heb ze soms ook.

Wel kunnen ze getriggerd worden door stress en spanning, maar dat lijkt me sterk in het geval van alle mensen die hier zitten 🙃😉

Koffie en alcohol kunnen de kans op ook wat vergroten

Hoi!

Ik heb inmiddels al 6 weken last van drukkend gevoel op mijn borst, pijn tussen de schouderbladen, tintelingen in de armen en het gezicht. Dit is spierspanning door de stress en hyperventilatie.. ik heb meerdere ecg’s gehad. Een holteronderzoek, rontgenfoto van de longen en het hart, bloed,urine en ontlasting onderzoeken. Niks bijzonders uitgekomen.

Ik ben hartstikke gezond volgens de geleerden. Ook dit vind ik soms lastig te geloven maar het zijn echt spierspanningen. Op erg vervelende plekken.

Succes en veel sterkte! Met de tijd zal het beter moeten worden!

Ik heb dezelfde klachten bij het in slaap vallen. Ook heb ik naast schokken last van trillingen en lichtflitsen. Heel vervelend, huisarts zei dat het door spanning komt. Heb oxazepam gekregen hiervoor, maar de oorzaak die aangepakt moet worden is de spanning.

Dit komt echt door burn-out denk ik.
Ik heb ook al weken duizeligheid , zwaar hoofd , spiertrekkingen , lichtflitsen , visuele overprikkeling ,…
Heb ondertussen al een EEG , SEP ,EMG en standaard neurologisch onderzoek gehad en allemaal clean. Heb volgende week nog een MRI opstaan omdat ik sinds mijn burn-out vaker last heb van mijn oogmigraine dan vroeger .
Ik heb een heel sterk vermoeden dat deze ook clean gaat zijn en t echt wel ligt aan de burn-out aangezien ik veel herkenbare verhalen heb gelezen .
De pijn tussen de schouderbladen heb ik ook gehad en is van een verkeerde ademhaling waardoor je die spieren onbewust overbelast .
Heel veel rust nemen en mediteren en yoga doen !


Veel liefs

Anouk

Wat een herkenbare verhalen, ik heb hetzelfde qua spierspanning, migraine aanvallen, zware armen en benen, pijnlijke spieren/pezen, het verspringt steeds en ik ben uitgeput. Opzich wil mijn hoofd wel, maar mijn lijf heeft denk ik besloten dat het tijd is voor een tweede burn out!? Ik moet in augustus naar de neuroloog.. vind het erg spannend. Ik ben ook bekend met angsten, draaien in bed en acute aanvallen van paniek en hyperen. Bang voor ziekten.
Het zal denk ik veel tijd nodig hebben, werk en privé uitjes zijn even niet te doen.. de kinderen hebben wel mijn aandacht nodig en dat geeft wel wat afleiding natuurlijk.

Sterkte voor iedereen!!

Ik zit trouwens ook erg vast op de ribben, voor en achter. Pijnlijke plekken op de ribben zelf en spierspanning. Ik heb hier al een rontgenopname voor gehad.
Rare prikkels in rug herken ik ook, en benauwdheid door spierspanning?
Ben zo alert op alle klachten dat het al tijden mijn leven beheerst

Hi allemaal!

Bedankt voor jullie reacties, jullie herkenning en geruststelling doen mij goed.

@Eric, heb jij die bijwerking ook gehad en is deze vanzelf weggegaan?

Drukkend gevoel op de borst en trillingen, sterretjes zien en duizeligheid ken ik ook. Eerst had ik vooral een brok in mijn keelgevoel en last van mijn slokdarm, dit is nu meer verschoven naar pijn tussen mijn schouderbladen. Bij mij verspringen de klachten en de pijn ook, wat aan de ene kant verwarrend is, maar ook juist een geruststelling is dat er niet op 1 plek iets 'stuk' is.

Ik denk zelf idd dat het een combinatie is, door spierspanning, gespannen ademhaling, uitputting, ontregeld zenuwstelsel etc... om gek van te worden.

Sterkte allemaal!
Liefs, Agnes

Hi Agnes,

Ik heb precies hetzelfde en bij mij begon het ook met brok in keel gevoel. Nu heb ik ook erg last van schokken en pijn tussen schouderbladen. Het neemt wel af, hiervoor zit ik bij een psychosomatische fysio. Die helpt om je te laten ontspannen zodat he spierspanning (en daarmee klachten) afneemt. Regelmatig massages helpt ook!

Groetjes,
Eva

Hi, zeer bekend mee hier. Dit heet tinnitus en ik heb er zelf al lang mee te maken. Dit kan vanuit stress komen en soms gaat het weg, als je pech hebt zoals ik kan het permanent zijn, maar vaak zwakt het wel af tot een mate dat je er prima mee kan leven en er niet echt meer op let. Probeert het vooral geen aandacht te geven want dan wordt de ruis vaak sterker.

Ik ben hier ook bekend mee sinds mijn burn out 4 jaar geleden, ik heb er toen ook EMDR voor gehad. Dat heeft voor mij goed gewerkt, naar mate ik minder stress ervaar heb ik ook veel minder suizen. Helaas nu wel weer enorm. Proberen afleiding te zoeken en inslapen met yoga nidra bv. Sterkte!

Ok, bedankt voor jullie reacties. Het stelt me toch gerust dat het erbij hoort.

Ik ben er ook bekend mee. Ik slaap altijd met een geluid op de achtergrond (een luchtreiniger). Dan kan ik mijn focus daarop leggen in plaats van het geluid in mijn hoofd. Dat helpt mij goed.

Heb t ook sinds burn-out . Denk echt dat t erbij hoort

Ik heb t gekregen toen ik al 1 jaar in bo zat, na een terugval met daarop volgend een periode van forse stress door gezondheidsproblemen.Het is een zacht rammelend geluidje, heb er alleen last van als ik in bed lig. Wordt nu weer wat minder lijkt wel. Besteed er ook zo min mogelijk aandacht aan.
C.

Ik heb sinds september 23 een burn out en heb in december plotseling heftige bijna constante oorruis in mijn rechter oor gekregen. Momenteel ben ik nog niet van mijn burn out af maar gelukkig wel van de oorruis, het was blijkbaar in mijn geval een fase maar wel heel angstig.

Probeer Buteyko ademhaling. Zoek het eens op op youtube. Er is veel over te vinden. Ik denk dat dat meer aan sluit.

Succes!

Beste Rachelle,
Op dit forum!
Je kunt gewoon je verhaal kwijt en er staan zoveel herkenbare situaties en natuurlijk heel veel tips op!
Hopelijk geeft het jou steun!
Je bent niet alleen!!!

Sterkte.

Hi Eva,

Mijn ouders begrijpen het ook niet. Andere generatie denk ik. Ik merk dat ik hierdoor een beetje afstand neem van mijn ouders, want het is niet helpend in deze periode. Dat is met je partner wel wat lastiger. Diegene hoort er ook voor je te zijn in mindere periodes. Heb je het al uitgesproken naar je partner dat je support mist? Ik heb momenteel ook andere behoeftes in mijn relatie en ik merk dat het helpt als je erover praat en iemand meeneemt.

Probeer er anders over te praten met vrienden of professionals, zij zullen je vast begrijpen. En al deze mensen op dit platform natuurlijk :)

Hoi Rachelle ja er is soms onbegrip bij mijn omgeving ook ik zit er nu dik 1 jaar in en mijn familie weten niet goed wat het is probeer het uit te leggen maar word daar zo moe van ik loop bij iemand die me ondersteuning geeft psycholoog daar kan je alles tegen zeggen en hopelijk dat ze je hier ook kunnen helpen ik praat er nu wel veel over ook tegen de mensen die ik ken dan weten ze het maar ik schaam me er niet over het kan iedereen overkomen toch sterkte en succes ook met alles 👍

Hi eva,

Ja zeker ik heb aangegeven dat ik graag wat steun zou willen. Maar dat wordt niet begrepen:( er wordt vooral heel negatief gereageerd op het proces aan mijzelf werken.

Hoi Rachelle, dit is een heel bekend probleem
Ik zit nu een jaar in een burn-out maar nog steeds snappen mijn ouders, partner en kids er heel weinig. Soms heel moeilijk aan te geven hoe jij je voelt en had ik de drang om me even terugtrekken. Niet altijd even leuk voor hun maar op dat moment moest ik voor mezelf kiezen.
Heb al verschillende psycholoogen bezocht maar kwam na 1 gesprek er al achter dat ze me niet begrepen. Sommige wilde wel met één psychiater erbij voor medicatie maar dat wil ik zeker niet..

Ik loop nu bij een SPECIALISATIE PSYCHOSOMATIEK hij is geen burn-out coach maar luistert goed naar mijn klachten en geeft me tips die ik makkelijk thuis kan uitvoeren. Door omstandigheden doe ik dit nog te weinig maar ben steeds vaker mezelf op 1 te zetten om de oefeningen te kunnen doen. Het lost niet alle problemen op maar ik heb er zeker wel baat bij.

En de andere steun die ik heb is dit forum. Want ik lees steeds weer nieuwe verhalen waar ik klachten van heb.
Dan heb je meteen het gevoel dat je er niet alleen voor staat.
Dit is een belangrijk onderdeel in mijn herstel en ben vele anderen hier ook erg dankbaar.

Ik heb hier zelf ook een verhaal over geschreven kijk maar bij verhaal 1113.

Wens je veel sterkte bij je herstel en hoop dat je iemand zult vinden die jou klachten begrijpt.
En alle andere burn-out patiënten ook succes en sterkte toegewenst.

Groet Aswin

Hoi Rachelle, dit is een heel bekend probleem
Ik zit nu een jaar in een burn-out maar nog steeds snappen mijn ouders, partner en kids er heel weinig. Soms heel moeilijk aan te geven hoe jij je voelt en had ik de drang om me even terugtrekken. Niet altijd even leuk voor hun maar op dat moment moest ik voor mezelf kiezen.
Heb al verschillende psycholoogen bezocht maar kwam na 1 gesprek er al achter dat ze me niet begrepen. Sommige wilde wel met één psychiater erbij voor medicatie maar dat wil ik zeker niet..

Ik loop nu bij een SPECIALISATIE PSYCHOSOMATIEK hij is geen burn-out coach maar luistert goed naar mijn klachten en geeft me tips die ik makkelijk thuis kan uitvoeren. Door omstandigheden doe ik dit nog te weinig maar ben steeds vaker mezelf op 1 te zetten om de oefeningen te kunnen doen. Het lost niet alle problemen op maar ik heb er zeker wel baat bij.

En de andere steun die ik heb is dit forum. Want ik lees steeds weer nieuwe verhalen waar ik klachten van heb.
Dan heb je meteen het gevoel dat je er niet alleen voor staat.
Dit is een belangrijk onderdeel in mijn herstel en ben vele anderen hier ook erg dankbaar.

Ik heb hier zelf ook een verhaal over geschreven kijk maar bij verhaal 1113.

Wens je veel sterkte bij je herstel en hoop dat je iemand zult vinden die jou klachten begrijpt.
En alle andere burn-out patiënten ook succes en sterkte toegewenst.

Groet Aswin

Hoi,
Deels herkenbaar. Mijn partner snapte er in t begin ook niets van. Vooral niet vd overprikkeling en ontregeling van je zenuwstelsel. Ik heb hem voorgesteld om eens mee te gaan naar mijn psycholoog voor uitleg over de fysieke klachten. Stond hij helaas niet voor open. Inmiddels ben ik ruim 1,5 jaar verder en gaat t iets beter met me. Mijn partner toont nu wel meer empathie en weet hoe weinig ik nog aan kan, houdt rekening met mijn beperkingen. Het is voor hem ook een proces geweest.
C.

Hoi Margriet

Ik ben benieuwd. Merkte je veel verschil door het aanpassen van je voeding,?
Of ging het sowieso al iets beter en heb je toen je voeding aangepast?

Geen BO hier, maar wel angsten,spanningen,paniek (dat laatste gelukkig minder) en denk dat de oplossingen op de lange termijn vergelijkbaar zijn.

Hoi,

Ik ben sinds mijn herval nu van BO meteen gestopt met het drinken met koffie en alcohol. Deze twee zijn niet bevorderlijk voor je zenuwstelsel dus die zou ik zowiezo weglaten . Daarbij neem ik iedere dag magnesium, Q10 + B6 en calcium + D in . Op mijn eten let ik niet perse heel erg maar ik probeer over het algemeen wel gezond te eten en snelle suikers te vermijden . Lief zijn julliezelf allemaal, dat vooral . Het komt goed

Anouk

Hallo Newbee,

Dat het beter met me ging zorgde er wel voor dat ik makkelijker de ongezonde voeding kon laten staan.
Maar toevallig de afgelopen dagen meer suiker gegeten en nu heb ik ook juist vaker en opgejaagd gevoel terwijl het veder juist erg rustig is op het moment. Dus ik wijt dat wel echt aan de suikers

Mijn bo heeft vooral effect op mijn lichaam en ben hiervoor naar een diëtist gegaan. Ze adviseerde idd omega3 en veel eiwitten, bij elke maaltijd eiwitten toevoegen en in de ochtend variëren met ontbijt. In de voeding vooral geen koolhydraten en varkenvlees. Eet zoveel mogelijk producten zonder toegevoegde rommel, bak dus bv in olie of roomboter. Eet voornamelijk noten, zaden, eieren, groente, fruit, kip, vis neem hierbij omega3 olie en drink water met keltisch zeezout voor de hydratatie. Wanneer je dit 70% van de week volhoudt heeft dit effect op je lichamelijke herstel en mag je 30% ook wel eens zondigen ;)

Hoi allemaal

Door angstig zijn,veel huilen, sinds 3 maanden alleen wonen omdat me man er niet meer is.na 35 jaar nú alleen.valt niet mee,veel stress . Veel meegemaakt.

maar zelf neem ik b12,visolie met omega3, vitamine D 20 mug. Dacht dat het wel goed is. Maar wat doet magnesium dan ? De 1 zegt voor spieren , de ander zegt rustiger in me hoofd? 🤷‍♀️
Heb zelf al 10 mg paroxetine A.d. is niet veel,maar net voldoende want meer dan die 10 mg wil ik ook niet !
Alvast bedankt voor een reactie 🤔

Veel vezelrijk voedsel: fruit, noten, pitten, vis, roggebrood etc. Lunch met magere kwark en fruit.Suiker met mate (maar koekjes, chocolade, ijs zijn ook zo lekker) max 1 kop koffie per dag. Veel (kruiden)thee, veel water. In t begin van bo (1,5 jr geleden) zat ik snachts koekjes te snaaien (want veel wakker). Dat gaat nu gelukkig n stuk beter (want slaap ook beter).

Sterkte An
Ik denk aan je 😍
Alleen zijn is niks..en je alleen voelen is vreselijk !!
Veel sterkte met je Burnout!!
Liefs

Hoi Bente

Dank je wel, idd. Is er niks leuks aan. Maar ik zal de enige niet zijn, wilde dat ik niet zo’n druk hoofd had. Word er gek van ,. Piekeren, hoe kom ik uit me hoofd🤔
Kan me niet 24 uur per dag bezig houden toch ?

Dank voor je reactie!

Hoihoi, heftig zeg, na 4 jaar nog last van burnout. Ik zit er nu 1,5 jaar in en het gaat de goede kant op.

Over je laatste vraag: het hangt heel erg af van jouw persoonlijke situatie uiteraard. Bij mij zijn mijn kinderen een belangrijke trigger geweest van mijn burnout. 2 jaar lang gebroken nachten, niet een huilbaby maar een krijsbaby, en flinke bekkenklachten waarvan mijn lijf snachts niet kon herstellen. Daarbij had de oudste een heftige periode omdat hij niet op zijn plek zat op school. En was ik heel goed in mezelf negeren en alles, en vooral mijn kinderen, voorop stellen. Ik zelf kwam als laatste en daarmee kan ik dus eigenlijk nooit aan de beurt.
Nu wil ik je niet bang maken. Hoe het met een baby/kind loopt weet je nooit van tevoren maar het gaat hoe dan ook iets van je vragen. Dus zorg dat je nu al geleerd hebt om op tijd je rust te pakken, dat je op tijd hulp durft te vragen, dat je een partner en omgeving hebt die steun kunnen bieden. En dat je voldoende hersteld bent van je burnout. Als je een kinderwens hebt zijn kinderen fantastisch maar als je er vervolgens niet van kunt genieten omdat het teveel energie kost is dat niet alleen voor jezelf, maar ook voor je kind vervelend.
Ik zou daarom liever iets te lang wachten en zeker weten dat je voldoende reserves hebt, dan te snel gaan.

Lieve Margriet,

Bedankt voor je lieve reactie. Wat fijn dat het nu de goede kant op gaat. Hopelijk blijf je in die stijgende lijn!

Ik ben dit jaar 30 geworden en mijn vriend is 34.. het stomme is dat ik merk dat de hormonen heel erg parte met me spelen.
Mijn vriend vind het ook heel lastig, vooral omdat we natuurlijk het kind ook een stabiele omgeving willen geven. En ik me ook heel erg bewust ben van de "lasten" van een kind.

Nadat ik laatst het boek van Brankele Frank "over de kop" las kwamen er hele harde cijfers naar voren dat veel mensen zich na 7 jaar zich eigenlijk nog steeds niet volledig hersteld voelen.. niet om hier met beangstigends cijfers te komen. Maar dat ik wel heel erg bij mezelf af vraag wordt het nog wel beter dan dit en zal mijn leven niet gewoon op deze manier blijven.

Maar goed niemand kan mij natuurlijk op een papiertje geven of het vervullen van een kinderwens wijsheid is..

In ieder geval wens ik voor jou een goed herstel🩷

Liefs Marleen

Hoi Liza,

Erg herkenbaar

3 weken geleden op vakantie geweest, en de periode ervoor had ik
Bang voor het onbekende vooruitzicht.
Hoe vaak ben je in je leven op vakantie geweest? En hoe vaak ging het volledig fout? Dat hield ik mezelf voor.

En stel ik heb een mindere dag, so what. Daarbij, je ziet hier hoeveel mensen een vergelijkbare angst hebben, dus ook mensen die met je in dat hotel zitten.

En maak het niet 1 grote vakantie, En plan niet nu a alle dagen vooraf. Ik ging er gespannen heen, en het viel uiteindelijk 1000% mee en was heerlijk.

Oh ja, wat ook helpt hier is schrijven.
Ik heb een schrift waar ik geregeld opschrijf wat ik wanneer voel.
Wat ik doe, en of het helpt, of misschien net niet.

Hallo newbee,

Fijn om te horen dat je genoten hebt! Daar gaan we ook zeker voor. Ik plan inderdaad niks en we kijken het daar aan. Fijn om een positief verhaal te lezen, las online toch veel negatieve!

Bedankt en het schrijven doe ik inderdaad ook :)

Heel veel plezier!

(En ik had geen bang 🤣, ik was bang of had angst 😁)

En niet te streng zijn voor jezelf! Dat is vaak het probleem. Ik MOET plezier hebben, en ik MOET... Vul maar jn (is een goede oefening trouwens. Schrijf eens op wat je van jezelf allemaal MOET) Verder doe je niets met het lijstje.
Ik MOET gezond eten, het huis schoon hebben, het bed opgemaakt, aardig zijn voor anderen, spanningsvrij zijn, de schoenen altijd naast elkaar hebben staan. Noem het maar op.

Als je er hulp bij nodig hebt, dan kom ik wel helpen , maar dan wel op het vakantie-oord natuurlijk 😛

Haha ja ik begreep je strekking!

Goeie tip! Ga ik eens proberen, want ik moet inderdaad veel van mijzelf.

Hahah nou altijd welkom hoor, samos it is! :;)

Hoi Lisa,
Ik herken jouw gevoel. Ik zit sinds mei vorig jaar in een BO. In oktober gingen mijn man en ik naar New York. Dat was al geboekt voor mijn BO. Ik dacht echt regelmatig dat het niet zou lukken. Wie gaat er nou naar een stad met de meeste prikkels met een BO. Daarnaast vond ik het ook wel spannend omdat we voor het eerst zonder de kinderen zo lang weggingen en dan zo ver weg. Maar het ging heel goed. Ik heb regelmatig rustmomenten genomen in bijv een park en soms gewoon eerder op de avond terug naar de airbnb. Regelmatig slikte ik bachbloesem druppels. Dat heeft mij goed geholpen om rustig te blijven.

Nu is New York wel anders dan Samos. Maar ik snap wel heel goed jouw twijfels. Plan inderdaad niet te veel op 1 dag en luister goed naar wat je lichaam aangeeft. En ik denk dat het je heel goed gaat doen. Zo te lezen heb je vaker gevlogen en dat ging goed. Houd daaraan vast op het moment dat je paniek voelt.
Succes en probeer lekker te genieten van jullie vakantie.

Groetjes Kim

Ik heb door mijn BO op vakantie mezelf ertoe aangezet om niks vooruit te plannen en in het moment te bekijken waar ik zin in had. Dat beviel zo goed, dat wil ik als ik beter ben ook proberen aan te houden. Lekker veel rustmomenten tussendoor dat hielp ook goed. En het dus prima vinden om sommige dagen alleen maar in de zon te liggen en te genieten van lekker eten enzo. En een fijne podcast mee. En als je iets gaat doen, zorg er dan voor dat je het af kan breken zodra je moe wordt.

Lukt het met het lijstje?

Hahah ja die is erg lang geworden. 🤔

Goed inzicht!

Bedankt voor de tips!

Ja dat is meestal zo.
Probeer soms eens 1 of 2 dingen niet, of minder vaak te doen en kijk eens hoe dat is/voelt

Ik ben vorig jaar aan het begin van mijn burn-out toch op vakantie gegaan, al zei mijn eigen gevoel dat het slimmer was om dit niet te doen.

Ik ben toen 8 dagen naar de Spaanse kust geweest, waar het 38 graden en hoge luchtvochtigheid was, en overal om me heen een enorme drukte.

Ik ben nog nooit zo blij geweest dat ik weer naar huis mocht, veel te veel prikkels voor mij destijds.

Dus als je ook last hebt van overprikkeling, zou ik specifiek naar iets zoeken waar je echt tot rust komt (kalme omgeving, fijne natuur, etc)…

Hoi Eric,

Ik ben een halfjaar na het uitvallen op vakantie gegaan naar een hele fijne en rustige plek. Het heeft mij erg goed gedaan om lekker in de natuur te zijn en binnen mijn eigen grenzen een beetje te wandelen en zwemmen zonder (sociale) druk van buitenaf. Mijn partner houdt ook erg van rust dus dat scheelt wel. Nou moet ik zeggen dat het niet perfect was, de klachten die je thuis hebt heb je daar nog steeds, alleen is het fijn om vooral de overprikkeling tegen te gaan in een rustige omgeving en het voelt toch ook een beetje alsof je even uit het 'proces' stapt en weer een beetje gewoon kan leven. De reis was wel een hele kluif, dat kostte mij veel meer energie dan normaal. En ook de eerste twee dagen was het even wennen om in een nieuwe omgeving te zijn omdat mijn huis tijdens de burnout een beetje de 'veilige zone' is geworden. Dat zal je denk ik wel herkennen.

Ben je alleen? Heb je een partner of familie / kennis die mee kan? Ik denk dat het wel fijn is om samen met iemand te gaan. En zoals A. hierboven dus ook al zegt: zoek een rustige plek. Een natuurhuisje in Nederland is misschien een goede optie. Niet te ver van huis dus dan zal de vermoeidheid van de reis ook meevallen hopelijk.

Sterkte!

Goedemorgen Eric,

Ik heb in een andere "vakantiepost" ook gereageerd.
Ik zag heel erg tegen de vakantie op. Maar uiteindelijk viel het 1000% mee en was de vakantie heerlijk. Ik zorgde er wel voor zoals hier ook al aangegeven, dat ik niet giga veel triggers had.

Ik heb zelf geen BO, maar wel al veel jaren last van angst/spanningen/paniek.

Ik denk dat om het even op 1 hoop te gooien, het belangrijk is om de oorzaak aan te pakken. Waarom heeft de ene persoon het wel, en de andere het niet in exact dezelfde situatie? Het ligt dus niet aan de situaties zelf, maar aan hoe je ermee omgaat.

En nog een dooddoener qua gezegde.
"Een mens lijdt het meest van het lijden dat hij vreest".. Deze is m.i. enorm waar.
We maken onszelf vooral heel gek. Toch iets waar we hier met zijn allen enorm goed in zijn 😁

Thanks allemaal voor de reacties.

Het gaat om een verre reis naar Vietnam & Cambodja voor 3 weken. Daar gaan we om de zoveel dagen verkassen naar een andere plek. Deze reis stond al geboekt. Het is met mijn ouders, zusje en zwager. Overdag kan ik gewoon in het hotel blijven met 1 van mijn ouders hebben we afgesproken.

Maar ik begin er toch wel gespannen voor te raken voel ik. Mijn therapeut zegt dat het goed is voor nieuwe ervaringen. Mijn psycholoog als psychiater zeggen dat het goed is dat ik ga. En de arbo-arts ook.

Ik weet nu niet of het de angst is die tegen me praat. Of dat het echt zo is dat het geen goed idee is. Ik vind het moeilijk.

Begin dit jaar tijdens mijn BO al ben ik een week naar Oostenrijk geweest met mijn familie. Mijn familie ging skiën en ik bleef in het huisje. Wel uiteten geweest ‘s avonds en een aantal dagen buiten de deur wezen lunchen. Dat ging goed. We zijn toen met de auto gegaan. Ik heb zelf toen niet gereden. En ik nam iedere avond een halve oxazepam. Die gaan nu ook weer mee.

Hi Vicky,

Wat goed dat je hier een bericht plaatst. Helaas zijn je klachten herkenbaar voor mij. Verwacht ook niet (en push jezelf ook vooral niet) dat de klachten binnen een bepaalde tijd over (moeten) zijn. Het is een hele heftige periode en dat mag je ook zeggen. Veel mensen begrijpen het niet, tot dat ze het zelf meemaken. De pijn in je lichaam is next level en mega angstig. Ik dacht echt heel vaak dat ik dood zou gaan, hartkloppingen, paniekaanvallen, keelpijn, druk op mijn keel, druk op mijn borst, slokdarm- en maagpijn. Heb ook heel veel geprobeerd en zit sinds kort in therapie. Persoonlijk denk ik dat een mix van een holistisch en therapie aanpak goed is om te proberen. Ik vind naar de osteopaat en de kinelogie therapeut gaan ook nog steeds erg fijn, maar ben nu ook opgelucht dat ik van een psycholoog ondersteuning krijg. Veel sterkte en als je meer wilt weten, stuur dan vooral een berichtje. Neem echt je tijd!

Dag Pien,
Bedankt voor je reactie. Ergens geruststellend dat er toch mensen zijn die me begrijpen.
Ik probeer het heel rustig aan te doen, maar ben altijd een bezige bij al geweest en als ik dan al eens een betere dag heb, dan doe ik weer teveel ineens.
Mer als gevold dat ik dan weer moet recupereren.
Ik hoop dat de psycholoog me ook wat rust gaat geven.
Ook voor jou nog veel succes.
Liefs
Vicky

Hallo Vicky,
Ook hier herkenbaar. Spierspanning, chronisch hyperventileren, paniekaanvallen. Ik heb regelmatig benoemd dat ik een soort hartaanval kreeg op momenten dat ik schrok van harde geluiden, of ook zomaar uit het niets. Osteopaat vond ik zelf erg fijn. Psycholoog had ik niet veel aan wat kwam door een combinatie van weinig ervaring van de psycholoog en het feit dat ik zelf heel goed ben ik mijn emoties wegdrukken. Ik was mij daar zelf niet eens bewust van, het voelde alsof ik geen emoties (en vaak ook geen mening) had. Dat is iets wat mijn hele leven al speelde door onzekerheid, willen aanpassen en pleasen; maar in mijn burnout heb ik dat pas ontdekt en beter geleerd mijzelf te herkennen en uiten. Ik weet niet of dit voor jou ook speelt. De haptonoom vond ik erg fijn, hoewel van tevoren ook spannend (want gevoelens, help!). Wat ook mee speelt in burnout is dat je brein minder goed werkt. Net als op concentratie en nadenken over moeilijke taken, heeft dat ook invloed op nadenken en onder woorden brengen van je gevoelens.
Wees mild voor jezelf, geef het de tijd en forceer niets. Het is een hele heftige tijd maar achteraf kan ik zeggen dat het ook een heel leerzame tijd was :)

Hi Hans,

De WIA-aanvulling moet je zelf bij het UWV aanvragen. Mocht je "teveel" verdient krijg je het niet maar het is zeker het proberen waard.

Ik zit ruim twee jaar in BO en heb nu een WIA uitkering, het is even niet anders. Ik wil duurzaam herstellen, leven ligt totaal op zijn kop. Je kunt even de wet Poortwachter opzoeken. De werkgever moet ook een inspanning leveren om jou weer aan het werk te krijgen. Tweede spoor traject zou moeten gaan lopen na één jaar.
Ik zou zorgen dat je beperkingen goed duidelijk zijn bij de bedrijfsarts en dat deze goed op papier staan. Neem daarbij geen blad voor je mond maar vertel echt hoe het zit. Er is een termijn waarbinnen je aanvraag WIA binnen moet zijn. Daar zou personeelszaken je mee kunnen helpen.
Kijk ook even op de site van UWV over aanvraag WIA en verplichtingen werkgever/ werknemer.

Sterkte !

Als je tegen 2 jaar ziekte aanzit krijg je een uitnodiging voor een afspraak met een arts van het UWV. Deze gaat dan bepalen voor hoeveel % je ziek bent en voor hoeveel % je zou kunnen werken. Als de Arbo arts blijft melden dat er geen uren beperking is is dat wel erg vreemd als je niet aan het werk bent. Dan zou je ook weer (gedeeltelijk) aan het werk moeten zijn. Met geen uren beperking krijg je straks denk ik wel een probleem bij het UWV. Je moet zorgen dat alles goed op papier staat vanuit de Arbo dienst, vooral ook je beperkingen ! Geen uren beperking betekent toch eigenlijk dat je gewoon kunt werken volgens mij. Ik zit nu bijna 1 jaar in de WIA met een tijdelijke afkeuring van 80 tot 100 %....het is niet anders zoals Eric zegt !

Ik zit nu bijna 3 en een half jaar in een bo ik ben afgekeurd bij de uwv krijg nu een iva uitkering en een wajong uitkering
Ik heb elke dag last van mijn hoofd wordt er soms gek van en dan ook nog die overprkkeling ik kan soms niet eens naar de supermarkt en dan heb ik er al last van

Hoi Fifi wat een ramp
Hoe gaat het nu
Ik heb hetzelfde als jij.
Ik vind het loodzwaar om de dagen door te komen.
Elke dag hoop ik dat het minder wordt maar helaas.
Het is een hel..
Wat is jouw verwachting. Gaat het een keer over?

Lieve mensen,

Als het zo lang duurt dan zou ik toch eens kijken naar therapie vormen die te maken hebben met SOLK (lichamelijke klachten die niet goed te verklaren zijn). Lichaamsgerichte psychotherapie, kinesiologie of andere therapie die gericht is op het doorvoelen van onverwerkte emoties.

Wanneer het zo lang duurt dan betekent dat vaak dat er iets vastzit wat je zelf maar niet los kan laten. Dat is heel vervelend en naar, en ik hoop dat bovenstaande tip misschien uitkomst kan bieden.

Heel veel sterkte!

Ik sluit mij aan bij G, er wordt hier veel te weinig over gepraat, iedereen loopt te paniekvoetballen, terwijl de oplossing intern ligt, in je eigen overtuigingen, onderdrukte emoties, trauma's (groot én KLEIN).

Ik sluit me ook aan bij G. En Taco.
Verstandelijk wist ik de basis van mijn problemen, mijn duizenden mini trauma’s. Mijn lichaam deed zo’n pijn, was zo uitgeput, enz…
Het enige wat hielp was het doorvoelen van de trauma’s, mijn emoties leren herkennen, en uiteindelijk een manier vinden om mijn emoties een stem te geven.
Mijn lichaam hield al m’n emoties vast en die kon ik niet kwijt.

Hoi G en Taco,

Ik ben het helemaal met jullie eens dat de oplossing intern ligt, maar vergeet niet dat je het verhaal van een ander en de aanloop naar het ziek worden niet kent. Ieders biologie, psychologie en sociale omgeving zijn anders waardoor herstel bij de een langer duurt dan de ander. Het kost ook tijd om uit te vinden wat voor jou wel of niet werkt. Bij het verwerken van trauma’s en herkennen van overtuigingen heb je daarnaast vaak hulp nodig en de wachtlijsten in de zorg of de pech dat je niet direct de juiste therapeut treft helpt daarbij niet mee. Ook tijdens het herstel kunnen vervelende dingen gebeuren in je leven die je een stap terug zetten. Dus, kijk met zachte ogen!
Fijn dat jullie al zo ver zijn gekomen en concrete tips delen om anderen te helpen.
Voor de mensen die lang onderweg zijn, voel je daar zeker niet slecht over en gun jezelf de tijd die je nodig hebt ❤️

@N Jazeker ik ben het met je eens, zachtheid en tijd gunnen. Liefde en zachte aandacht, herstel mag zo lang duren als het duurt <3 Het is alleen jammer dat er vaak wordt gezegd: pak rust en ga leuke dingen doen. Voor mensen die teveel hebben weggedrukt en meegemaakt werkt dit niet. Zo heb ik ook 1,5 jaar hieraan verloren terwijl ik intern werk had kunnen doen in die tijd, dan was ik nu al 1,5 jaar verder geweest...

Hoi N,

Mijn reactie is ook met alle liefde en zachte bedoelingen geschreven, ik heb geen enkel oordeel over het proces of de lengte van het herstel. Ben er zelf ook nog niet 100% dus dat zou ook heel vreemd zijn. Maar ik val juist in de categorie van mensen bij wie het allemaal wat langer duurt en waar het herstel even leek te stagneren, dus ondanks dat ik de door jou genoemde informatie niet heb kan mijn persoonlijke ervaring wel nieuwe inzichten geven waar bovenstaande mensen misschien wat aan hebben.

Vandaar een tip voor een alternatieve oplossing die eventueel uitkomst zou kunnen bieden. Deze tip kwam voor mij pas heel laat in het proces voorbij. Mijn persoonlijke ervaring (en van vele anderen hier) is dat de artsen, begeleiders vanuit werk en arbo je vaak niet goed verder kunnen helpen en al helemaal niet in deze hoek kijken terwijl het zo veel mensen juist heeft geholpen.

Elkaar willen helpen lijkt me juist het meest liefdevolle dat je kan doen hier. En het blijven maar suggesties he, iedereen kan zelf bepalen of ze er wat mee doen.

Alle liefs voor de lotgenoten hier ❤️

Hoi G en Taco,
Dank voor jullie lieve reacties. Ik denk dat de frustraties over mijn eigen ellenlange proces en pech die ik onderweg heb gehad ervoor zorgden dat ik de zachtheid in jullie reacties niet zag (terwijl ik zelf juist zeg ‘kijk met zachte ogen’ en op mijn beurt ken ik jullie verhaal en proces natuurlijk ook niet😄). Even wat zelfreflectie haha.
Het klonk alsof de oplossing zo simpel is (ga intern aan de slag), terwijl ik al zo veel heb geprobeerd (ook traumatherapie gestart) zonder nog veel verbetering te merken. Het is zo intens zwaar, voor iedereen op zijn of haar eigen manier.
De tip voor lichaamsgerichte psychotherapie neem ik zeker mee, dat klinkt als iets wat kan passen.
Veel sterkte met toewerken naar een fijn, gezond en licht leven ❤️

En dat is ook oke N, die frustratie kennen we allemaal! Hoe fijn is het dan ook dat we dit forum hebben om onze onderlinge zorgen, frustraties, maar ook overwinningen en tips met elkaar te delen❤️

Ik wens je heel veel sterkte en ik hoop dat de suggestie jou ook misschien wel verder kan helpen. Voordat ik die therapeut vond zat ik in een vergelijkbaar schuitje als jij, en de doorbraak sindsdien is zo groot dat ik dacht: al kan ik één iemand hiermee helpen dan is dat het al waard.

En het is ook niet met zo'n therapeut even 1, 2, 3 opgelost natuurlijk, maar het is zo fijn om bezig te zijn met iets waarbij je wel gelijk al positieve verandering kan zien in je eigen patronen (in mijn geval dan). En waar je ook het gevoel hebt dat je in goede handen bent en begrepen wordt door de therapeut. Vooral die erkenning deed mij heel erg goed. Ik ben bij twee psychologen, een haptonoom, ergotherapeut, drie fysio's en een osteopaat geweest voordat dit op mijn pad kwam. Niks heeft geholpen maar bij deze therapeut ben ik langzamerhand alle vertrouwen aan het terugwinnen. Dat kan natuurlijk heel persoonlijk zijn, maar ik zie veel overeenkomsten tussen mijn verhaal en de verhalen van lotgenoten hier die ook langer bezig zijn.

Hoi David, naar mijn ervaring allemaal symptomen die bij een burnout horen helaas. Ik heb ook een aantal keer mijn hart na laten kijken, maar niets aan de hand. Waarom je hart zo gaat bonzen is moeilijk te vinden op internet dus ik hou het bij stress. Volhouden! De klachten zouden vanzelf weer moeten verdwijnen als het weer beter gaat.

Hoi Aniek,

Het is zo vervelend om er bewust van gemaakt te worden. Dan wil je gaan slapen. Voor je rust en ontspanning. Maar op t komen van rust en ontspanning gaat je hart vervelend doen.

Laatste paar dagen alleen maar emotioneel en er komt niks uit me. Hoop trekt ook weg.

Hoi David,

Dit hoort allemaal bij spanning en helaas als je er op gaat letten (onbewust) kan je ze oproepen. Klinkt gek maar geest en lichaam staat zo sterk met elkaar in verbinding. Hier heb je nu natuurlijk helemaal niets aan maar als je wat aangesterkt bent en er dan minder op gaat letten omdat je je sterker voelt gaat dit verdwijnen geloof me maar. Ik heb het zelf ook heel erg gehad.

Hoi joy,

was het bij jou ook dat het niet meer weg ging. Als ik slaap is er niks aan de hand. Als ik wakker word tussendoor lijkt het ook weg te zijn. In de ochtend en de rest van de dag is het soiweso weg.

De dokter heeft me oxzepam en citalopram voorgeschreven. Zelf ben ik niet zo een liefhebber van medicijnen. Ik heb nu 1 avond oxzepam genomen een halve om een beetje te slapen. Maar de rest nog niet. Is dit
een aanrader of niet?!
Ik ben alleen maar huilerig en op van dit. De ergste spanning komt echt op het moment dat de hartoverslagen beginnen.

Hoi David. Probeer eens ademhalingsoefeningen voor je gaat slapen (mocht je dit nog niet doen). Kan je echt helpen met rust te creëren in je hoofd. Als ik angstig ben luister en bekijk ik altijd wat filmpjes van Heleen Ytsma via youtube. Lijkt misschien wat zweverig maar het helpt echt! Misschien heb je er wat aan.

Hoi eef.

Ik doe inderdaad meerdere keren per dag ademhalingsoefeningen.

Op het moment draag ik een 24 uursholter. Aangezien de hart overslagen maar blijven. Ik af en toe random hartbonzen krijg. Hartslag is rond de 44 in mijn dlaap. Dus toch een extra controle op wat er gebeurd. We gaan het dien wat er uit komt.

Thanks voor de tip! Ik ga haar wel opzoeken(:

Dag David

Ikzelf ben een vrouw van 25 jaar met ook enorme hartklachten en pijn op de borst tijdens mijn BO. Het gaat in golven bij mij, de ene dag wel (en veel) en de andere dag bijna niet. Bij mij gebeurt dit de hele dag, maar het wordt erger naarmate het avond wordt.

Ik vind het zelf ook heel moeilijk om te geloven dat dit puur de Bo is die spreekt. heb ook al meermaals bij de HA langsgeweest met telkens hetzelfde resultaat: alles oke. Op dat moment gaat men hart natuurlijk normaal kloppen 🙄

Ik zit ondertussen reeds 6 maanden thuis en heb oprecht schrik dat er iets mis is met mijn hart en dat ik elk moment kan neervallen… 😪 ook de schrik om alleen te zijn is fel aanwezig, want wat als er wat gebeurt…

Zelf op dot moment terwijl ik dit aan het typen ben heb ik last van pijn en druk op de borst. Zo vermoeiend 😔

Hoi!

Heel vervelend om te horen dat je er ook zo enorm last van hebt.

Na de posititieve uitslag van mijn holteronderzoek is het bij mij weggegaan. De hartoverslagen werden echt aan stress gerelateerd.

Diezelfde avond had ik er al geen last meer van in iedergeval bewust.

Dit tot gister nacht. Ik had het sinds tijden weer een keer laat gemaakt en opeen waren de overslagen er weer. Mijn psycholoog zegt dat het komt door het breken van mijn ritme dat mn lichaam een terugval heeft gedaan gemixt met vermoeidheid.

Direct ben ik weer angstig, enorm moe en ben ik enorm onrustig en weer veel bezig met mijn lichaam en hartslag.

Was het bij jou ook zo dat wanneer je klaar was bij de hap of huisarts dat je direct weer beter voelde?

Heel veel sterkte!

Groetjes

Hoi David..al je klachten horen bij de Burn out. Onvoorstelbaar hé..hoe beroerd en ziek en angstig je je kunt voelen...is niet uit te leggen hé. Hou vol hoor !!!!
Er komt een dag dat het minder word..echt waar..ik zelf ben er nu 10 maanden mee bezig..elke dag is anders..sommige dagen zijn zo erg..maar soms een paar uurtjes ook beter..echt..
Hoop dat we er straks allemaal van af zijn!! Geef niet op
Liefs

Hoi Wilma,

Het is echt “belachelijk” bijna. Zovaak is alles gecontroleerd. Alles blijft goed. Wat ergens heel fijn is hoor!! Maar het maakt het ook zo enorm lastig.Elke keer angstig als ik ook maar iets voel, druk op mn borst of een hartoverslag.

Wel fijn voor je dat het sommigr dagen wel goed met je gaat! Ik hoop voor je dat het zo snel mogelijk achter de rug mag zijn. Oprecht.

Mijn waardes worden elke keer gelukkig wel beter. Bloeddruk is weer mooi, deze was wel een periode lang erhoogd. De verhoogde snelheid van 90-100 per minuut is nu tussen de 65-80 per minuut. Dus dat is een vooruitgang. Maar dat maakt me nu ook zelfs bang.

Druk bezig met de psycholoog maar:(

Groetjes

Hoi Aniek
Dit is voor mij heel herkenbaar, ik ben meestal in de ochtend best positief en heb dan vaak zin om iets te gaan doen. Maar meestal na 1 a 2 uurtjes iets doen ben ik helemaal opgebrand.
Vaak rond 12 uur is de positieve tijd helemaal weg en ben ik dood moe en wil en kan ik helemaal niets meer.
Kan hier soms ook heel gefrustreerd van raken. Vaak het gevoel dat me lichaam me in de steek laat.
Ga dan vaak zitten of liggen en dan begint bij mij hoofd weer te piekeren en word onrustig en dan hoop ik vaak dat de dag weer voorbij is.
Zit nu een jaar in mijn burn-out maar ben er soms helemaal klaar mee.
Wil weer de oude ik worden en weer kunnen gaan genieten.
Wens je veel sterkte met deze strijd.

Hoop dat het ooit weer goed komt en je weer kunt genieten van het leven.
Groet Aswin

Hoi Aswin, je omschrijft precies hoe ik me ook voel. Om moedeloos van te worden. Je kunt er ook zo weinig invloed op uitoefenen. Ik voel me zo machteloos! Hoop ook voor jou dat het allemaal weer goedkomt!!!!!
Groet Anke

Hoi Anke
Het gaat goed komen maar het duurt zolang word je soms zo moedeloos van.

Maar het heeft jaren geduurd dat je in een burn-out terecht komt dus zal ook wel een tijd duren voor je helemaal hersteld bent.

Je hebt er ook geen invloed op dat je sneller hersteld. Het rustig aan doen en tijd voor ontspanning nemen zal hierbij helpen.
Wens je veel sterkte bij je herstel in deze moeilijke tijd.

Groetjes Aswin

Hoi Alwin, bij mij is het nog niet over maar wel stukken minder. Het wordt steeds minder erg naarmate je meer hersteld.

Je zou het misschien deels kunnen onderdrukken met iets als een SSRI. Dat werkte voor mij wel maar dan lag ik 's nachts vervolgens alsnog er door wakker. Beste wat je kunt doen is zorgen dat je niet op dat punt van extreme overprikkeling komt. Soms betekend dat dat je even helemaal niks kunt doen, behalve even liggen, of misschien hooguit een luisterboek of podcast. Visuele prikkels of iets waarbij je snel moet reageren en/of snel nadenken (een gesprek) komen meestal het hardste binnen.

ik denk dat de mens niet gemaakt voor hoeveelheid prikkels waar we nu in leven.
wat eerder 'normaal' was voor jou, kan nu veranderd zijn omdat je luistert naar je lijf.
ik zoek mijn eigen, soms eenzame, weg; ik kan niet 'meedoen' met de meute en ga dat geloof ik ook niet meer van mezelf vragen.........
ik weet het ook niet hoor Alwin................
toitoitoit

Hi Alwin, heel herkenbaar wat je schrijft. Ik heb ook maanden geen F1 kunnen kijken, ik werd er duizelig van. Nu een half jaar later kijk ik de start, wat tussenrondes en dan weer het einde, tja je moet wat. Hoe meer je hersteld, hoe beter dit gaat. Je telefoon is ook killing in deze periode, zoveel mogelijk links laten liggen. Alles waar je ogen op moeten focussen (bewegende beelden/lezen) is gewoon zwaar. Ik ben begonnen met kleine stukjes wandelen in de natuur, weinig prikkels, ook alleen, geen verhalen van anderen om me heen. Beetje bij beter ging dit beter. Ben nu bijna een jaar verder en zit wel verbetering in, maar alles op slakkentempo, blijkbaar is het nodig…

Dit herken ik. In het begin kon ik met moeite een film volgen (was eigenlijk al te veel). Inmiddels kan ik op mentaal vlak alles wel weer. Ben inmiddels 10 maanden verder.

Visuele prikkels waren voor mij geen boosdoener, geluiden wel. Enorm schrikken van plotselinge geluiden of geluiden die net iets te hard zijn, het gevoel alsof je er een hartaanval van krijgt. En praten met mensen was ook enorm belastend. Ik ben sensitief en erg afgesteld op de ander.
Nu, een jaar later, is het stukken minder erg. Ik schrik niet meer van plotselinge geluiden en sociaal kan ik veel doen, hoewel ik na meerdere drukke dagen wel een terugval van 1 of meerdere weken krijg dus het blijft oppassen.
De natuur in (niet een park maar echte natuur met zo min mogelijk mensen) en ruim voldoende slapen zijn voor mij de belangrijkste remedies om mijn herstel op te bouwen, naast op tijd mijn grenzen aangeven uiteraard.

Ja ik heb dit ook. Ik heb soms het gevoel alsof de haren uit mijn kruin worden getrokken. Ik heb het niet de hele dag door, maar vaak als ik juist al wat meer gedaan heb of wat spanning heb ervaren. Ik heb er een massage oefening voor gekregen voor mijn nek en hoofd. Maar heb er nog geen echte oplossing voor kunnen vinden. Misschien acupunctuur ofzo.

Vreselijk! Heb ik ook! Ik lig mijn hoofd zo veel te masseren dat mijn vingers, polsen en armen er pijn van doen.
Ik heb ook constant gesuis in mijn hoofd/oren.
Ik verdraag bijna niets van buitenaf.
Sterkte 🙏🏻

Heb ik ook. Zo. Vervelend

Hoi Liesje,

Ja, ik ben daar mee bezig. Nog niet zo lang, maar heb al een paar keer een ontlading gehad. Het voelt voor mij als een logische verklaring. Namelijk dat de symptomen van de BO ons beschermen tegen de heftige gevoelens die zijn onderdrukt. Dat maakt de symptomen voor mij ook ‘grijpbaarder’ - niet gelijk minder heftig. Je pelt als het ware steeds laagjes af van je beschermingsmechanismen.
Hopelijk heb je hier wat aan. Het is het onderzoeken waard!

Dankje Sanne, klinkt als 'goed' dat er dingen loskomen? Zou je, als je wil, me willen laten weten hoe je het ervaart als je wat verder bent ik ben heel benieuwd overweeg deze therapie ook namelijk. Succes sterkte en dankjewel!

Nog een vraagje is dat body mind release waar je mee gestart bent Sanne of body stress release?

Hoi Sanne en Liesje.

Ik ben ook geïnteresseerd. Is dat die Body Mind Release waarbij je in 7 trainingen tools aangereikt krijgt... van Hans huppeldepup?

Het spreekt mij vooral aan omdat hij het heeft over je energie weggeven. Dat heb ik ongeveer mijn hele leven op bijna alle vlakken gedaan. Nu helemaal OP !

Het best, Eric

Ja, die bedoel ik Eric! Het klinkt zo goed en ook bijna als 'to good to be true:)'

En Eric, nu dan tijd om jezelf te geven wat je nodig hebt, veel sterkte!

Dankjewel Liesje!

Ik heb contact gelegd om meer hierover aan de weet te komen.

Jij ook sterkte Liesje, allemaal sterkte en kracht !!

Ik doe de Body Stress Release........werkt hetzelfde. Er komt mentaal heel veel naar boven.....dingen die ik al dacht verwerkt te hebben komen weer naar boven en dan besef je .....was dus nog helemaal niet verwerkt. Fysiek gebeurt er ook heel veel. Ik kan nu hier de hele werking van BSR gaan neerschrijven maar het is veel duidelijker dat als je interesse hierin hebt gewoon even kijkt op de site van BSR.....daar wordt heel duidelijk uitgelegd wat je kunt verwachten. Het is geen spiritueel gebeuren en je hoeft er ook niet in te geloven. Laat het allemaal maar op je afkomen en zie wat er gebeurt. Een leuke bijkomstigheid is dat het in de aanvullende verzekering ook bij een heleboel verzekeraars deels wordt vergoed. Mijn ervaring is zeer positief.

Ik ben hier op 24 mei mee gestart (andere methode maar komt op hetzelfde neer) en kan inmiddels weer veel meer leven en ben minder aan het overleven. Hele grote shift en ik zou dit iedereen aanraden, de weg naar herstel is zeker ingezet.
Lees voor uitgebreidere informatie mijn reactie onder:
Overgangsfase herstel (Verhaal 1072)
En ook de verhalen van Roos en Taco (zoekfunctie gebruiken) en mijn reacties hieronder voor meer informatie!
Er zijn veel verschillende vormen en benamingen maar ze leiden allemaal tot hetzelfde.

Hoi liesje,

Ben jezelf inmiddels gestart en hoe is jouw ervaring?

Worden er bij deze vorm van therapie ook visualisatie technieken gebruikt?
Ik kan daar namelijk niets mee

Hoi,

Ik neem ook magnesium en omega 3 op aanraden van de huisarts. Inu al zeker enkele maanden ter ondersteuning bij het herstel. Magnesium helpt me vooral om men vermoeide spieren en spiertrillen tegen te gaan.

Groetjes,
Karen

Mss nog ter aanvulling van mijn reactie hierboven. Ik heb wel wat moeten zoeken naar ‘verteerbare’ vitaminen omdat ik sinds de burn out sneller last heb van maag en darmen. Ik pak nu al maanden die supplementen van yummyguls, die liggen niet op men maag en kan ik maanden nemen in vergelijking met andere vitaminen. Niet om reclame te maken maar mocht je daar ook last van hebben, kan het mss helpen
In je zoektocht!

Groetjes,
Karen

Hier ook aan de magnesium en omega-3.
Wat ik begreep is dat er nogal wat verschil in soorten en/of samenstellingen. Laat je daarover goed informeren.

Daarnaast is B-12 ook een aanrader.


Sterkte!

Cactus.

Hi S,

Eens met Cactus dat er heel veel verschillende soorten supplementen zijn. De poederzakjes magnesium werken bijvoorbeeld bij mij alleen maar laxerend en ben daarom naar een orthomoleculaire therapeut geweest om te kijken welke supplementen het beste aansluiten op wat ik nodig heb. Als je het geld ervoor over hebt zou ik het zeker aanraden. Ik slik magnesium 200 complexe en D3 van Vitakruid.

Sterkte met je herstel!

Dank jullie wel voor de reacties.
Ik ga er verder mee aan de slag: alles wat een beetje kan helpen in het herstel, neem ik met beide handen aan!

Lieve groetjes en ook sterkte voor jullie!

Ik slik plnkt. (Marine Phytoplankton) supplementen de laatste maanden en moet zeggen dat ik sindsdien meer energie heb en mijn gemoedstoestand wat vooruit is gegaan. Zitten verschillende dingen in waaronder Omega-3. Het is alleen niet goedkoop... en ik slik er wel ook nog los magnesium citraat pillen bij.

Accupuntuur heeft mij heel erg geholpen

VEel sterkte! Ik slik af en toe magnesium

Na hoelang merkte je verschil met accupuntuur? Ik heb nu 3 keer gedaan maar ben de dagen erna echt kapot

Hoi Liesje herkenbaar hoor ik zit er nu ook 1 jaar in duurt erg lang en sommige mensen snappen niet wat je mee maak pfffff. neem gewoon je rust en wandel wat dat geeft ook rust en het gaat wel over al duurt het lang en doe af en toe wat korte meditatie ik meestal van Nick de waard op YouTube je staat er niet alleen voor heel veel hierzo sterkte ook 👍

Dankjewel het komt bij jou ook goed, houd moed 🍀

Je staat er zeker niet alleen voor. Hier ook dezelfde soms hopeloze gevoelens. Eenzame gevoelens omdat het lastig is de vermoeidheid te omschrijven. Maar het zal goed komen hoor ik van mensen die er goed doorheen zijn gekomen. Is alleen een live changing event...
Ik doe twee keer in de week yoga, helpt mij bij ontspannen.

Hou vol, Liesje !

Hoi Liesje,
Ik ben nu 2 jaar aan het herstellen en ik herken heel erg wat je zegt. In mijn ervaring hebben de meeste mensen wel begrip voor het feit dat je niet kunt komen bijv, als je het uitlegt. Dat ze het niet écht snappen, is een feit. Maar zolang jij weet dat jij je best doet, is het goed.

Ik had ook erg die angst van niet mee kunnen doen enz. Soms blijft dat frustrerend, maar het geeft ook wat rust als je het (met de tijd) een beetje los kan laten.

Om je wat vertrouwen te geven: op mijn dieptepunt kon ik helemaal niks, durfde ik niet meer alleen te zijn, werkte ik niet, was ik hele dagen compleet in angst en paniek.
Nu werk ik weer 9 uur in de week, breng ik wat meer tijd door met dierbaren, kan ik weer makkelijk een uur wandelen (kon eerst nog geen 5 minuten). Ik doe weer alles alleen en voel me daar prima bij. Laatst zelfs voor het eerst alleen naar de wellness geweest en daar enorm van genoten. Kortom dat zijn dingen die ik een jaar geleden absoluut niet voor mogelijk hield. Het komt echt wel weer. Misschien moet je wel accepteren dat je voorlopig niet op je oude niveau/tempo terug gaat komen. Dat vond ik zelf supermoeilijk. Maar als je het eenmaal accepteert, kun je gaan bedenken hoe fijn het kan zijn om op een rustiger tempo te gaan leven.

Tijd, rust, praten, huilen, bewegen, buiten zijn, veel slapen enz. Maar vooral tijd heelt.

Heel veel sterkte!

Mooi en duideljjk omschreven Y.

Een BO begrijpen blijft voor de buitenwereld of buitenstaanders een ding. Het is afhankelijk van de bereidbaarheid van anderen om je BO serieus te nemen en hoe ermee om te gaan.

Begrip en empathie zijn o zo belangrijk al moeten we ons ook realiseren dat het leven van mensen die (nog) vol in de maatschappij staan gewoon recht hebben op een actief en kwalitatief goed leven.

Gelukkig, helaas, komen BO's steeds vaker voor en is er daarom meer alegemeen begrip.
Ook bij jongeren! Waarbij overigens de BO ook steeds frequenter voodkomen.

Hoe leg je bv je angsten die bij een BO horen uit? Da's voor anderen wel eens moeiijk te begrijpen. Theoretisch is het wel uit te leggen, maar ik snap dat moeilijk voor anderen is om het te interpreteren. Zeker als ze een emotioneel gebroken BO-patiënt die langdurig huilt zonder aanwijbare oorzaak moeten troosten.

Iemand met een BO kan hooguit een afgetobt gezicht of een doffe gezichtuitdrukking hebben. De duvel bespeelt ons zenuwstelsel iedere dag als harp. De sinistere melodie heeft onze geest en lijf in zijn grip.

Niet tegen vechten. uitzingen, uithijgen,
engelengeduld, accepteren en geboden handvaten aanpakken. Denk aan yoga, ademhalingsoefeningen, beetje wandelen, een haalbaar dagschema volgen, puzzelen, schrijven, lezen of soms ff bezoek of iemand bellen.

Aaibare dicipline en regelmaat zijn belangrijk. Lief zijn voor je zelf. Ondertussen rusten lijf en brein uit hetgeen het herstel bewerkstelligd. Dat
voelt niet zo maar het gebeurt wel degelijk!!

Ik voel me bv al wat beter dan 6 weken geleden en vooral t.o.v. 3 maanden terug.
De derealisatie en angsten zijn stukken minder en ben veel vaker positief. Hoe lang dit nog gaat duren? Geen idee. Ik weet dat het overgaat.

Het liefst morgen, maar over derealisatie gesproken....;-)

Houd de moed erin! Het gaat over!

Bedankt voor je mooie woorden Cactus, er zijn veel momenten dat ik niet in mijn eigen herstel geloof maar ik kan kracht putten uit jouw tekst.

Hoe langer de BO duurt, en er soms geen verbetering lijkt door terugvallen, hoe moeilijker ik t soms vind om in mezelf te geloven en in het proces. Ook omdat de omgeving dan ook nog meer laat merken het niet meer te vertrouwen of t geduld is op. Zo zit ik in vicueuze cirkel waarin ik ook nog banger word voor t verliezen van mensen. En dat helpt dan weer niet met burnout.

Wat me helpt is iemand vinden die onvoorwaardelijk van je houdt die je moed in blijft spreken (bij mij mn vader), én blijf tot in den treure mediteren, affirmaties doen, jezelf oppeppen. Jij bent sterk, jij komt hieruit, jij bent veerkrachtig. Ook als de omgeving/omstandigheden ff niet meezitten. Als je diep in BO zit en toch niks kan, kan je maar beter een pro in meditatie/yoga nidra worden. Rust in je hoofd is the way out.

Succes

Hallo Liesje,

Het gaat er niet om wat anderen hiervan vinden! Als iemand het niet "kan" begrijpen ligt het probleem bij die persoon.
Men kan vaak niet anders omdat ze het echt niet begrijpen. Gelukkig voor hun want dan heb je er niet mee te maken gehad.
Ik lees de berichten op dit forum en ben dankbaar voor deze berichten!
Het behulpzaam zijn, elkaar steunen, tips, begrip enz, enz.
Het komt goed Liesje! Laat de tijd los en geniet van de stapjes die je maakt!
Sterkte en een liefdevolle knuffel 🍀

Net alle reacties gelezen, en ontzéttend bedankt allemaal!!!!!🍀🌸😘🙏🏻🥹

Hi Suus,

Het is zwaar! Ik ken zelf ook vlagen van misselijkheid & ben ook 6 kg afgevallen (inmiddels wel weer paar kilo erbij). Bij mij komt dat vooral door spanning op m’n maag. Als ik erg misselijk was, heb ik ook wel overgegeven. Dat gaf wel een soort van verlichting vaak.
Het is een symptoom van de burn-out/stress. Je kunt er niet zoveel aan veranderen, behalve te voelen en doorvoelen wat voor emotie eronder zit.

Zet ‘m op! 💪🏻
Een medeburnie

Hoi suus ja dat heb ik ook weleens afgelopen dinsdag en woensdag nog vet vervelend ik zet vaak Nick de waard op YouTube dan in bed ontspanning oefeningen doen met de benen 10 of 15 min omhoog knieën net niet tegen elkaar aan dan gaan ze trillen dan ontspande je maag en 10 keer diep ademhalen en uitblazen zoek hem maar op wie weet helpt het jou ook succes en sterkte ook 👍

@Sanne: ja overgeven helpt inderdaad, alleen binnen no time is het dan weer terug bij mij.
Heel irritant, frisse lucht lijkt nog wel een beetje te helpen

@L: dank, ik ken deze oefening, ik heb ook zijn cursus gevolgd, het heeft wel geholpen, maar dit blijft een dingetje.

Hoi Suus,
Wat vervelend voor je. Dat soort dagen zijn ontzettend taai en ik begrijp precies wat je doormaakt.
Heb ook een tijd gehad dat ik heel slecht kon eten en afviel. Dat is vanzelf over gegaan en de kilo’s zijn er inmiddels weer aan.
Enige wat we kunnen doen is het maar “gewoon” proberen het te laten zijn wat het is. Misschien kan je wat afleiding vinden in de vorm van naar buiten gaan, een podcast of boek luisteren of iets creatiefs doen. Dat zijn voor mij in elk geval de beste manieren om met moeilijke momenten om te gaan.

Je mag trots op jezelf zijn, je doet wat je kan! En dat het vandaag niet lukt, ben je over een paar dagen/weken/maanden weer vergeten (dat idee vind ik zelf altijd wel hoopgevend).

Veel sterkte!

Hey Suus,

Ik herken het helemaal. Ook 9 maanden thuis met burn-out en ELKE dag word ik ook wakker met stress op mijn maag, welke gedurende de dag verbetert, zodat ik 's avonds normaal kan eten en ik telkens opnieuw hoop dat ik me in de ochtend ook zo ga voelen maar dat is niet zo...
Het komt bij mij in golven qua ernst en lijkt samen te vallen met mijn cyclus...momenteel zit ik in de goede periode waardoor ik terug wat moed heb maar tegelijk ook inzie dat ik er nog lang niet ben...
Anderzijds denk ik, mocht ik geen maagklachten hebben, dan was ik alweer aan het werk, ook al ben ik nog moe...mijn lichaam zorgt er nu voor dat het niet lukt.
Ik lees hier ook dat je gevoelens moet doorleven dus vraag ik me af: wat ligt er op mijn maag of met wat zit ik allemaal nog in mijn maag?..ik heb al therapie gehad maar ga in juli terug in therapie (mede ook om het gevoel te hebben dat ik iets doe ipv enkel te ondergaan)...zo voelt het vaak: ik onderga dit, elke dag opnieuw...
Ik heb soms ook dagen dat ik me afvraag of dit echt door de burn-out komt...maar ik heb al verschillende onderzoeken gehad en men kon niets vinden.
Het is allemaal heel frustrerend en ik wou dat ik degene was die zorg kon dragen voor de andere maar dat heeft me net in deze positie gebracht.
Ik trek me op aan de gedachte dat iedereen uit een burn-out kan komen en dat het vooral tijd nodig heeft...en stilletjes wens ik dat we nog al een jaartje verder waren en ik dit allemaal achter mij kan laten...er is vooruitgang, een half jaar geleden was ik een "hoopje ellende" met maagklachten, nu een "hoopje" met maagklachten.

Suus, je bent niet alleen, kop op, de moed erin houden, dag per dag en genieten van de avonden vooral.

Lieve groetjes,

Hoi Marco,

Grappig genoeg besef ik mij door het lezen van deze post dat mijn ogen eigenlijk weer bijna normaal zijn nadat ik ook een jaar lang klachten heb gehad bij beeldschermgebruik en veel beweging. Ook de duizeligheid is grotendeels verdwenen. Ik heb eigenlijk geen tips behalve dat het met je algehele herstel zal verbeteren zonder dat je dat echt door hebt. Wat denk ik wel belangrijk is is dat je op een gegeven moment stopt met screenen hoe je je voelt en welke klachten je hebt zodra je opstaat. Door dat te doen wakker je juist vaak de klachten aan. En bij problemen met beeldschermgebruik zou ik toch kijken of ik de ogen wat meer rust kan geven, en dan niet met een beeldschermbril oid maar eventueel overleggen met werk of je tijdelijk iets anders kan doen waarbij je je ogen minder nodig hebt.

Wat mij hielp met de draaiduizeligheid was de focus leggen op mijn benen (vooral onderbenen) en voeten, en de realisatie dat deze voor mij eigenlijk juist wel stabiel zijn. De duizeligheid komt bij BO vaak meer uit de bovenregio, strakke kaken, veel spanning in de nek en schouders, klachten die je in de holtes voelt of richting het evenwichtsorgaan. Soms helpt het mij om even op 1 been te gaan staan en te realiseren dat ik hartstikke stabiel ben ondanks dat mijn hoofd een beetje tolt. Dat geeft mij al een veel rustiger gevoel omdat ik weet dat ik niet zomaar ga omvallen.

Hoop dat het helpt! Succes.

Hoi Marco ik heb ook veel last gehad van duizeligheid en kwam vanuit mijn nek en schouders en doe veel oefeningen van Nick de waard op youtube je kan hem zo opzoeken meditatie en vooral die oefeningen op bed liggen en met je benen helpt mij en ademhalings oefeningen en heb het nog af en toe hoor succes 👍

Heb ik ook 2 jaar zker gehad alsof ik 10 flessen alcohol.op had zo voelde mijn hoofd . Evenwichtsptoblemen samen met een zenuwachtig gevoel.. ik werd van beeldschermen juist duizeliger omdat ik al veel spanning in me nek schouders had door de b.o.. mij heeft et geholpen om veel schermtijd weg te laten . Omdat je hersenen extra geprikkeld worden door de licht enz. En dan langzaam prikkels opbouwen

Hi Marco, doe je niet gewoon al teveel? Ik lees hier mijn eigen verhaal. Ben nu een weekje vrij geweest, even de natuur in, en mijn duizeligheid was gelijk een stuk minder. Toen viel het kwartje: ik werk gewoon al teveel. Kun je niet even op een korte vakantie?

Ik heb niet direct tips maar ik had ook erge duizeligheid! Alsof ik op een boot stond te deinen. Zweverig. Dit is in de loop der tijd vanzelf afgenomen naar mate ik beter in mijn vel begon te zitten en kon ontspannen.

Alleen duizeligheid of ook raar hoofd

Durft niemand iets te melden?

Na 1,5 jaar burnout herstel vind ik het nog steeds best moeilijk om aan mijn omgeving aan te geven waar mijn sociale grenzen liggen, de mensen die een burnout krijgen zijn over het algemeen namelijk de mensen die het heel moeilijk vinden om anderen teleur te stellen. Wat ik heb geleerd de afgelopen tijd is om vooral gewoon heel eerljk en open te zijn, en om wat minder anderen te willen pleasen en vooral mijzelf trots te maken door mijn grenzen beter aan te geven.

Je kunt ze heel open en eerlijk laten weten dat je heel graag aansluit zodra dat weer gaat maar dat het je op dit moment te veel energie kost. Ik vind na 1,5 jaar zelfs groepen nog steeds best heftig, laat staan na 4 maanden. Dat is de periode waarin je misschien een beetje kan gaan gaan denken aan 1-op-1 contact maar dat is ook afhankelijk van de persoon, en van de zwaarte van je burnout.

Daarnaast is het voor sommige mensen ook goed om even helemaal niets te maken te hebben met kantoor en de collega's, juist omdat die omgeving ook de plek is waar de burnout is ontstaan. Als de gedachte aan naar kantoor gaan al stress geeft (even los van de reistijd) dan denk ik dat je daar beter even niet aan kan beginnen.

Mijn belangrijkste les is dat het oke is om af en toe mensen teleur te stellen. Je hebt de tijd en ruimte voor jezelf nodig, en als anderen dan niet begrijpen: pech voor hen. Jij gaat nu voor. En als deze mensen echt het beste met je voor hebben dan zullen ze dat gewoon begrijpen, maak je daar maar geen zorgen over. Het is alleen heel moeilijk voor mensen die hier niet doorheen gaan om in te schatten wat jij precies voelt, en wat je wel of niet kan.

Ik kreeg een tijd geleden een discussie met een goede vriend van mij toen ik niet op zijn verjaardag (met 25 anderen erbij) kon komen, hij zei: "ik zou het gewoon zo leuk vinden als je erbij was." mijn antwoord daarop was: "ik zou het heel leuk vinden om erbij te zijn wanneer ik er zelf ook van kan genieten, maar als ik nu kom doe ik dat puur alleen maar om jou tevreden te houden en heb ik zelf een hele zware en moeilijke dag.". Dat besef kwam bij hem wel even binnen en sindsdien is hij veel begripvoller.

De meeste mensen zijn zich helemaal niet bewust van hoe heftig de symptomen van overprikkeling kunnen zijn in een sociale setting.

Succes en sterkte met je herstel!

Wat een mooie reactie G! Raakt mij wel... omdat ik er zoveel van herken. De gevoeligheid voor groepen, hoe lastig het blijft om om te gaan met verwachtingen, onwetendheid en een stuk tijdsdruk vanuit zowel mezelf als mijn omgeving.

Zelf vind ik het heel vervelend om steeds maar weer te moeten benoemen dat "het nog steeds niet zo goed gaat" na 9 maanden. Het "geklaag", ben het echt zat. Terwijl ik er tegelijkertijd ook zoveel van leer! Dat ik beter leer om lief en zacht te zijn naar mezelf, en mijn "geklaag" de ruimte te geven die het nodig heeft... dat de prioriteit en de aandacht mag liggen bij hoe de realiteit is, gewoon hier en nu op dit moment. En het niet hoef af te zwakken vanuit de overtuiginh dat dit prettiger is voor mijn omgeving. Blijft een proces... natuurlijk.

Lieve Maartje, ik zou als ik jou was echt proberen om de druk (hoe goed ook bedoeld) vanuit werk niet te laten winnen van de werkelijke behoefte op dit moment van jouw lijf. Je hoofd wil er misschien best graag bij zijn maar vergeet niet dat je er alleen van kunt genieten als je lichamelijk gezond bent en je een beetje fit voelt! Het tegenovergestelde met een burn-out is waar. En als je er toch voor kiest om wel gehoor te geven aan de verzoeken vanuit werk... dan zal je er ook weer wat van leren :-). Goed of fout is er niet... in elke gever zit een nemer, en in elke nemer zit een gever.

Mooi Willemijn, en ook herkenbaar.

Er gaat voor mijn gevoel vooral vaak iets mis in het verwachtingspatroon. Mensen verwachten iets van een versie van jou die op dit moment niet bestaat. Zij hebben dat zelf helemaal niet door omdat in hun ogen jij gewoon dezelfde persoon bent. Jij bent de enige die voelt wat er in jou hoofd en lijf omgaat en hoe anders het leven op dit moment is vergeleken met daarvoor. Dat gevoel is tijdelijk, maar heel moeilijk om uit te leggen aan andere mensen. Ik durf zelfs te stellen dat je het nooit echt kan begrijpen totdat je het zelf mee hebt gemaakt. Volgens mij worstelt iedereen die een burnout heeft hiermee.

En het gevoel van het geklaag zat zijn herken ik goed. Wanneer iemand vraagt: "hoe gaat het nu?" ben ik snel geneigd om te zeggen "ja wel beter." omdat ik het gevoel heb dat hoort, dat het nu wel lang genoeg heeft geduurd. Het gaat ook wel beter, maar het gaat nog niet per se altijd goed. Een van de mooiste lessen uit mijn burnout is om aan mijn dierbaren te durven uiten en laten zien wanneer het even niet zo goed met me gaat. Dat is iets waar ik heel dankbaar voor ben, en schept ook juist veel diepere en mooiere banden dan ik voorheen met mensen had.

Bedankt voor jullie fijne reacties. Dat helpt.

Ach Maartje, het klinkt niet echt alsof jouw werk ziet waarin je zit en meer bezig is met wat zij denken. En dat is ergens ook te begrijpen, want als iets onbegrijpelijk is voor een ander, dan is het wel een burnout. Mensen willen gewoonweg graag vooruitgang kunnen merken. Al is het ininmini. Als iemand anders dat niet ziet, ja, dan is het gewoon onvatbaar. Maar er gebeurt waarschijnlijk heel heel veel van binnen en in je omgeving met jezelf. Het zal vast soms zo hard stormen dat het stil voelt. Of zo vol zijn in je hoofd, dat je leeg bent. Het is een eenzaampad. Niet heel opbeurend dit, maar dat hoeft misschien ook niet. Het voelen van hoe het is, daar zou ook ruimte voor moeten mogen zijn.

Het Nodige toegewenst in alles.

Hoi Roos,

Wat super om te lezen dat je er uit bent gekomen, en op eigen kracht dan wel! Ik (en Taco, als ik jou hierbij mag betrekken) zijn ook op een soortgelijke manier bezig, naar binnen gaan, zo diep mogelijk, en alles loslaten, ik heb ook hele hevige opkomende spanningen, klappertanden, intense huilbuien en andere sensaties sinds ik voor het eerst naar binnen ben gegaan. Inmiddels al een paar "releases" verder en ik begin het ook te merken aan mijn energie en gemoedstoestand. Wel zitten er nog hele pittige dagen tussen (gister bijvoorbeeld) waarbij mijn lichaam alles eruit gooit en al mijn klachten verergeren, heftig proces. Ik begin steeds meer inzichten te krijgen, mini traumas te verwerken en verbanden te leggen waar ik echt iets aan heb. Ik geloof hier echt in en het voelt goed, iets wat ik met de psychologen niet heb kunnen bereiken! In Verhaal 1087 en 1023 wordt hier ook over gesproken, op een andere manier dan wel. Thanks voor het delen Roos

Hoi Roos, hoe gaat t nu met je? Doe je nog dagelijks TM? Ik ga mede door jouw bericht beginnen met TM in het nieuwe jaar. Heb er helemaal zin in!

Wat is het uitleg aub

Kijk op de website van transcendente meditatie, je kan wekelijks gratis zoom meetings bijwonen waar ze je alles uitleggen. Het is een vorm van meditatie waarbij je middels een mantra het denken overstijgt. Dat geeft diepe rust/ontspanning schijnt. (dus nog niet ervaren maar wel zeer benieuwd)

Hoi Eddy,

Het gevoel van een burnout is enorm klote, en je wilt dat het zo snel mogelijk voorbij is. Ook heb je wss het gevoel dat je anderen en jezelf teleurstelt. Maar het vervelende is dat hoe meer je je er tegen verzet, hoe meer stress dat oplevert en daarmee ook een belemmering voor je herstel. De mensen om je heen zullen meer begrip tonen dan je misschien verwacht. En anders hebben zij wat werk aan hunzelf te doen.

Ik zie je vaak posten, dus ik vermoed dat je je er nog veel tegen verzet. Misschien ben je nog op zoek naar "de gouden oplossing", maar die is er helaas niet.

Het is klote, het is nu even wat het is. Dingen die niet lukken, komen later wel weer. Neem veel rust overdag, 3x per dag even een half uurtje liggen is heel goed om je lichaam te kalmeren. Of je nou slaapt of niet, maakt niet uit. Als je hoofd echt te onrustig is kan je tijdens het liggen eventueel een podcast, audiobook of iets dergelijks aanzetten. Sociaal contact is goed, maar niet te lang omdat het uitputtend kan zijn.

Verder is het gewoon met de dag leven en jezelf keer op keer geruststellen. Het is kut, maar het komt goed. Gun jezelf de rust.

Veel sterkte en succes!

Hallo Eddy,
Ook ik kamp met een burn out en zit al een aantal maanden thuis. Ik kijk op dit forum voor herkenning en tips. Ik las nu jouw verhaal. De gouden tip heb ik niet maar ik denk dat we vooral niet mogen vergeten om ook de goede dingen die we doen of voelen ook te blijven zien!! Hoe klein die soms zijn.
Je bent gestopt met alcohol, hoe knap is dit!!
Het zal best even duren voordat je lichaam hier aan gewend is.
Sterkte Eddy 🍀

Haai eddy

Naar he zo een burnout bedenk goed dat 7 maanden nog niet zo langs is en het echt goed komt

Dag Eddy,

YOU CAN DO IT! Kop op man. Niemand komt je redden.

Je bent gestopt met alcohol. Daar begint het al mee. Naar jezelf te luisteren en weten dat je daar beter van wordt het niet te doen.

Hoe ik me ook voel. Ik sleep mezelf iedere dag naar buiten om maar even te wandelen. Al is het 10 minuten. Maar ik heb het gedaan en ben blij dat dat lukt.

Ik ben dankbaar dat ik nog leef en adem en dat ik zeker weet, dat we hieruit komen. Ook jij! Ik noem ook iedere avond 3 dingen waar ik deze dag dankbaar voor ben.

Wat mij heeft geholpen is om met een alternatieve therapeut aan de slag te gaan. Die kijken iets verder dan je lichaam (zoals de dokter).

Je komt er Eddy. Geloof in jezelf en kijk naar wat wel gaat en goed voelt. Je mag trots zijn op jezelf dat je dit aangaat en doormaakt.

Je bent niet alleen!

Sterkte!

Hai Eddy, hier hetzelfde drama. 10 maanden doodmoe, depressief, huilen, boos op mijn lichaam, hartkloppingen, angsten en meficatie die ook niet helpt. 16 weken intensieve therapie gevolgd bij de Altrecht. Yoga, wandelen, op tijd naar bed...niets niets niets helpt. Ook mijn relatie staat onder druk. Was ooit een superleuke enthousiaste vrouw die overal voor in was. En nu...ziwlig huilend angstig hoopje in de hoek. Wanneer wordt het nou eens beter...

Hoi Eddy ik zie je veel op deze site en weet er alles van duurt echt lang ik nu 1 Jaar en de ene dag gaat het beter dan de andere dag en ook last van duizeligheid zwaar hoofd aan een kant nek klachten zit nu nog steeds bij een therapeut ja werk nog als schoonmaakster 4 ochtenden per week en heb een hond daar wandel ik veel mee doet me goed de natuur en heb ook veel gehuild kwam er allemaal uit na mijn mans dood plotseling en ben soms ook depressief maar bedenk je sta er niet alleen voor hou ook vol he sterkte 👍

Wat dat betreft zou het ook fijn zijn als er op dit forum ook frequent over herstel wordt geschreven.

Troost: 2x eerder een (fikse) BO gehad en toch echt hersteld.

Moet en zal er nu echt wat van leren.
Ezel...zelfde steen.

"Ik heb ook geen idee wie dit wel eens meegemaakt heeft." Nou iedereen op dit forum denk ik wel? Dat is precies hoe een burnout voelt ;)

Ga heel diep psychisch graven en kindertrauma oplossen, dan komt je systeem tot rust en kan je eindelijk stoppen met rennen.

Goed Eddy, dat je je frustratie er zo uit gooit ! Blijf in contact. Ik zelf zit al ruim anderhalf jaar in BO. Heb de zaken om mij heen nu zo geregeld dat ik alle ruimte, gelegenheid en tijd heb om te herstellen. Ook dan zal het lichaam tijd nodig hebben maar het gaat goede komen.
Ik heb al eerder gewezen op de blogs van ISAMU psycholgen: Mind the mindset: hoe te herstellen van een burn-out (blog 3)

Ik heb daar veel aan gehad, misschien goed om even te lezen.

Hou je taai ! Je bent niet alleen, ook al voelt dat wel zo

Cactus..
Had jij ook het gevoel ver van jezelf verwijderd te zijn?
Het voelt zo eng en vaag.
Dat kan nooit goed zijn.. ik voel me een heel ander mens.
Is dat normaal?
Herken mezelf niet meer.

Hi Eddy, dat vage gevoel herken ik, alsof je niet helemaal in jezelf zit en niet goed wakker bent. Ik overweeg nu antidepressiva want ik weet niet hoe ik er zelf uit kan komen. Antidepressiva eerder voor 10 jaar lang geslikt en dat heeft me toen enorm geholpen. Jij overweegt dit ook toch? Wat is de reden dat je het nog niet geprobeerd hebt? Veel sterkte, ik leef met je mee en weet in welk vreselijk!! schuitje je zit :(

Hoi Eddy
Hoe gaat het nu met jou?

Ik heb precies hetzelfde !!!!!
De maagpijn ..de misselijkheid elke minuut ...zooo de zenuw in mijn maag...alsof ik een zware operatie moet ondergaan...alsof er iemand overleden is...alsof ik levend begraven ben....zoooo een naar gevoel
Ik wil het niet meer
Verdrietig

Heb je een angst stoornis? Want ik herken me wel in wat je zegt…
Heb je veel meegemaakt waardoor je deze angsten ervaart?

tja, loop vast in mezelf en wereld om me heen.
angststoornis is het zeker wel.
heb wel eea meegemaakt waardoor ik twijfel aan mezelf en de hele wereld om mij heen; geeft geen vertrouwen.
mensen vaak 'bedreigend' pffffffff
mijn moeder is overleden vorig jaar. dat is wrsl de genadeklap geweest om nu vast te lopen.
haar sterven (en de goede relatie die we hadden) is reden genoeg om de weg kwijt te zijn.
ik weet niet psycholoog of haptonoom; vooral zelfacceptatie in alle bijzonderheden die bij mij horen :)
dank

Herkenbaar bij mij is het verliezen van een dochter (nog in leven maar uit mijn leven) de genadeklap. Ik ben ook een gevoelsmens. Nu helemaal de weg kwijt..stond vol in het leven.
Nu een psych patient

Ik zou die vermoeidheid toejuichen
Wanneer gekregen

Geheel herkenbaar van mijn eerste BO.
Exact wat je beschrijft. Vooral die uitputting!

De eerste 5 maanden heb ik me er tegen verzet. Daarna goede coaching/begeleiding en antidepressieva geslikt.

Uiteindelijk heeft de BO toen al bij al ongeveer een jaar geduurd.

Maar het voelde toen regelmatig echt afgrijselijk. Andere woorden heb ik er
eigenlijk niet voor.

De laatste fase van het herstel ging toen best rap. Dat was best bijzonder, maar begrijp dat dat bij anderen ook herkenbaar was.

Houdt vertrouwen dat het tijdelijk is. Geef er volledig aan toe. Het duurt lang. Niet aftellen. Moed houden, hoe zwart de dagen ook zijn.

Ik doe mijn best maar ga er aan kapot. Je wordt er 7 dagen in de week mee geconfronteerd. Deze uitputting duur nu al zo een 3 jaar.alleen wordt het steeds erger. Tot geen levens lust meer. Kan gewoon niks meer .als alleen maar slapen,zo wel in bed als overdag kompleet afwezig zijn. Afspraken kom ik niet meer na alles is te veel .houd het bezoek buiten de deur. Als ik al wat doe is het op de automatische piloot. Zie weinig uitweg meer .ga kapot naar bed en sta half dood op.in de avond zo tegen uur of 8 gaat het een heel klein beetje. Maar dan heb je het ook gehad. Het begon 3 jaar trug met een zware uitputting van vermoehijd. En heeft nu naar mijn ide de Tot een piekerstoornis en oververmoeid stoornis me gebracht. Je begint langzaam aan je onzin tussen je oren te geloven. Heb ik het nog niet over de wereld om je heen die niet echt lijken doet. Ik heb een keer in de week 4 uur een dag waar ik heen moet. En zelfs dat trek ik niet.
Duizeligheid
Zware vermoehijd
Piekerstoornis oneindig
Niet kunnen concentreren
Niet op de woorden komen
ZEER KORT LONDJE TOT GEEN MEER
EN GA ZO MAAR DOOR VRAAG ME AF WAT IS DIT ?BURN OUT. DEPRESIE OF GEWOON KOMPLEET LEEG OP .OF WAT DAN OOK.
MOET IK VEEL RUSTEN EN SLAPEN. WEET NIET MEER WAAR TE BEGINNEN MVG ANONIEM .BEDANKT VOOR JE REACTIE cactus

3 Jaar is idd bizar lang.

Heb je wel eens overwogen om je op ME/CVS te laten diagnosticeren? Dat kan bij mij weten in Lelystad. De ziekte van Lyme of Pfeiffer kunnen dan bijvoorbeeld de onderliggende oorzaken zijn. 'Leaky guts' veroorzaken ook extreme uitputting met heftige hoofdpijnen.

Wat adviseert je huisarts nu deze klachten al drie jaar hebt?

@cactus ik heb al zeven maanden de hyper burnout. Komt die vermoeidheid er ook nog in hakken een keer of moet ik herstellen uit de hyper. Hoe?

Groet
Eddy

Ik ben er zo klaar.mee
.vooral dat kut hoofd. Raar.kapot.gevoel

Cactus hallo de huisarts en hulp instaie zijn van mening depresie. Maar als dit een depresie is nou dan is het wel een zware of een dubbele. Voor mijn gevoel is het een kombi van lichamelijke en geestelijke uitputting. Veel begrip hebben ze ook niet. Wand als je zeg dat je gewoon op bent en het door de k .... vermoehijd allemaal niet meer gaat en het het niet meer trek. Zijn ze toch van mening depresie. En dat lossen ze op met een pilletje een dag ritme een gesprekje

@cactus wanneer merkte jij bij je eerste burnout echte vooruitgang.
Wat merkte je. Ineens weer energie en jezeld terug? Wat lijkt me dat een verademing.
Gaat zeker niet.op een ochtend als je wakker wordt?
Hoe weL?
Ik merk echt helemaal niets..elke dag is een worsteling..zo klaar mee. Ik ben zo moe. Ik kan niet meer

Ja eddy dat bedoel ik nu.dat heb ik dus ook ik ben de schrijver waar dit verhaal mee begon. Tis elke dag een gevecht hoe de dag weer door te komen. En van herstel is geen sprake. Wel van dagen lang slapen. En alles wat ik moet vergeet ik of is me te veel. Dan heb ik het nog niet over de wereld die ik anders ervaar om me heen mvg anoniem

Doe vermoeidheid was die er gelijk vanaf dag 1 of later pas?
Lijkt mij best lekker. Ik heb dat niet..nou ja lekker ik bedoel anders. Beter te handelen.

Hallo nee die was er al gelijk. Maar is niet te vergelijken met een normale vermoehijd. Tis meer een uitputting. En eens hopende ik een feest dag heb .alleen maar afgebrand moe. Met geen concentratie meer .alles vergeten en uren nodig om vd bank af te komen of uit bed te komen. Ook mijn afspraken worden hier door zeer belemmert. De eene dag is de andere niet

Hier hetzelfde elke dag is klote.
Geen enkele vooruit.hoe veel ik ook rust
Gezond eten..buiten wandel of fiets en goed slaap. Het lichaam blijft klote.
Nu ad erbij aan het proberen.
Kijken wat dat doet.
Ik ben de wanhoop nabij.

Hallo ja eddy en zo rommelen we maar wat aan .zien dat we de dag door komen. Hopen op een beetje herstel. Een dag dat jeje goed voelt. We moeten proberen positief te blijven. Maar o wat is dat zwaar.iemand de het niet heeft zal je niet begrijpen. Tenminste hier niet en ze zien je maar als een lui iemand. Tot ze zelf iets hebben. Ik overleef maar per dag kan er niks anders van maken. Maar een ding is zeker blijf idd niet binnen zitten. Probeer Zo veel mogelijk naar buiten te gaan. Ok met dit k....weer .ik slaap heel veel te veel .maar op zijn tijd geef ik toe aan mijn hobby. Heb ik tenminste nog wat gedaan. Alles kost energie maar ja wat moet je anders. Hoe gaat het nu met je? Sorry voor late reactie mvg anoniem

Hoi Eddy,
Toen ik begon met de verhalen met lotgenoten kwam ik jouw naam regelmatig tegen.
Daarom ben ik nu oprecht benieuwd hoe het met jou gaat?

Volgens mij staan de verhalen hier een beetje door elkaar burnoutje mvg anoniem

Ja ik herken me volledig in je verhaal, ik ben nu 7 maanden onderweg en alleen gevoelsmatig wat stabieler geworden door de rust, verder heb ik ook geen ervaring met oplossingen en laat het vooral over me heen komen. Ooit komt het goed

Dank voor je reactie Jan! Terwijl ik het allemaal opschreef besefte ik ook weer dat de enige weg hieruit toch echt betekent dat je naar je lichaam moet gaan luisteren met enorm veel zelfcompassie. Dus schaamte over een langzaam herstel heeft geen zin.
Ooit komt het inderdaad allemaal goed! En stiekem kan ik soms ook al dankbaar voor de lessen die ik hier allemaal van leer. Heel veel succes met je herstel in ieder geval!

Lees jou verhaal eens alsof het van een ander is en die dit meemaakt. Ik huil en vindt het verschrikkelijk voor je. Leven doe je allang niet meer en de enigste oplossing is slapen en een reset. Je weer opnieuw opbouwen. Ze hebben je leven afgepakt en dit is het die jaren krijg je niet terug geen extra jaren. Dit is jou leven, niet van hun.

De ups en downs horen erbij.

Ik had vorige week 2 aardige dagen. Toen met de hond op het strand gewandeld, op bezoek geweest, thuis was gerommeld, beetje opgeeuimd.

Low impact allemaal weliswaar, maar naar tevredenheid. Nu weer drie dagen redelijk futloos, angstig zonder reden (in de rug), slap, moe en geluiden die keihard binnenkomen en vooral piekeren.

Ik laat dat dan ook 'gewoon' gebeuren.
Afleiding door te liggend te lezen, af en toe in te dutten, beetje Instagram of een kruiswoordpuzzel.

Ongeduld ligt altijd wel op de loer. Zeker op de mindere dagen. Een vast dagritme
helpt me er wel doorheen. Dat probeer ik soms wat op te rekken qua inspanning.
De ene keer gaat dat wel. De andere keer sputteren geest en lijf tegen.

Maar ik voel me toch zeker wat beter dan 3 mnd geleden. Goed is het zeker nog niet. Vertrouwen in het herstel is er bij mij, net als bij jullie, ook zeker wel.

Het is wel prertig dat het nu zo nu en dan lekker weer is. Tussen het groen op een bankje in de natuur, langer licht, zon op het gelaat of een eend met pulletjes die voorbij zwemmen.

Er echt van genieten lukt nog niet vanwege de lijflijke en geestelijke dofheid.
En toch bespeur inmiddels regelmatig een glimlach bij mezelf.

Dank voor de delen van jullie ervaringen.
Het geeft me ook wat extra vertrouwen dat het goed gaat komen.

Sterkte allemaal.

Cactus

Herkenbaar. Een paar dagen doe je wat meer en dan gaat het weer minder. Ik worstel zo al 2 jaar. Heb wel hulp gehad, maar voelde me op een gegeven moment toch gepusht om meer te doen. En dat gaf me juist weer meer stress. En ook vaak niet begrepen. Zeker het feit, dat ik 's morgens me het naarst voel en 'savonds beter. Ook bij de arbo zo en ook daar veel drang ervaren. Nu gelukkig vanaf mei met pensioen. Heb het gevoel dat dit juist alle stress in stand hield. Wil nu proberen meer naar mijn gevoel/lichaam te luisteren, wat ik hier ook nogal eens lees. Kijken of dat gaat helpen!? Groet, Wilma

Ik ervaar precies hetzelfde. Echt om gek van te worden. Ik was aan het opbouwen met werk. En nu weer terug naar 2x 1 uur. Ik werd zo moe, paniek, kon niks meer. Het duurt me zo lang.

Sterkte Eric en alle anderen. Fijn hier te lezen dat je niet de enige bent. In je omgeving niet altijd begrip hiervoor.

Het is begrijpelijk en ook te verklaren. Het emmertje van je zenuwstelsel zit vol (zoals bij iedereen hier). Dit emmertje is het onderbewuste en zit vol met stress, verdrongen emoties en (mini) traumas van het het hele leven tot en met nu. Deze begint te drukken en/of overstroomt zelfs en zorgt voor alle klachten. Het brein is bang voor deze emotionele pijn die er uit wilt, en verzint klachten om het te indrukken (kaakspanningen, andere spanningsklachten, eigenlijk alle burnout klachten) en vaak zet t brein het lichaam ook in overlevingsstand en deze stand kost gigantisch veel energie, en gaat ook al je energie naartoe (dit kennen we ondertussen allemaal en alle klachten lezen we hier terug). Voor het brein weegt emotionele pijn (het emmertje) zwaarder dan fysieke pijn, dus dan maar liever klachten en het op deze manier onderdrukken. Dit is een automatisch proces van het brein en hier heb je geen directe grip op. Soms na een aantal rustige momenten/dagen zijn er wat scheutjes uit het emmertje verdwenen waardoor het voelt alsof je weer wat kunt, maar bij elk kleinigheidje komen deze scheutjes weer terug en begint het riedeltje klachten weer opnieuw. Je zou concluderen dat dit de burnout ook in stand houd en de burnout een gevolg is en niet een oorzaak die aangepakt moet worden. Het emmertje moet leeg, hier zijn verschillende manieren voor waar jullie je in zouden moeten verdiepen, hieronder wat steekwoorden en dergelijke waar je op kunt googlen:

-emotionele pijn
-emoties verwerken zenuwstelsel
-BRT Body trauma release
-Holistisch
-Lees ook zeker de berichten van Taco en Roos op dit forum!

Ik ben dit proces 2 weken geleden gestart, ik kan zeggen dat mijn emmertje al aardig leger aan het raken is, ik kan weer sporten, kan makkelijk boodschappen doen en uitgebreid voor mijzelf koken, kan weer afspreken met vrienden etc etc ik ben van overleven naar leven aan het gaan. Een maand geleden kon ik niet eens tv kijken of een kwartier wandelen! Ik ben dit proces bij Dennis van Miltenburg gestart, er is ook veel informatie op zijn insta te vinden hierover.

Succes allen

Nog even vol houden, dat gaat als het goed is weg op een gegeven moment. Zelf had Ik er ongeveer een maandje of 7-8 last van gehad, met wazig zicht erbij en vermoeide ogen

Zijn er ook medicijnen voor? Ik word er doodmoe van de hele dag.

Dag M, ik herken me volledig in jou beschrijving. Ik ben inmiddels ook weer aan het reintegreren en maak 16 uur, ben vorig jaar mei thuis komen te zitten. Hoofdpijn, drukkend gevoel, het gros van de klachten is verdwenen alleen de duizelingen, daar krijg ik geen grip op. Ik probeer me er minder op te focussen maar dit is laster gezegd dan gedaan. Benieuwd naar overige reacties...

Heel typische TMS symptoom (the mindbody syndrome)

Hi Marcel, nou dus precies dat!
Ik probeer er ook minder aan te denken, maar ja het is de hele dag als een soort irritante pop-up om je heen haha.

@Taco: TMS ken ik niet. Ik zal eens googlen.

@M mag ik vragen wat je op werkdagen doet zodra je duizelingen hebt? Werk je dan gewoon door? Neem je even rust? Ik werk stug door maar weet niet of dit alles verslechterd of niet

Hi Marcel, ik werk dan op een rustiger tempo door. In de pauzes een stukje wandelen. Soms helpt dit en soms doet het niks. Heel frustrerend allemaal. Maar thuiszitten en niet werken maakt het voor mij erger want dan ben ik de hele dag aan het piekeren en malen.

Hoi Marcel,
Heel herkenbaar.
Duizelingen heb ik dagelijks en een paar keer flauw gevallen hierdoor.
Vandaag nog aangegeven bij de psycholoog en deze gaf aan zolang ik nog slecht slaap, gemiddeld 4 a 5 uur, blijf ik hier last van houden. Zij gaf aan dat het raadzaam was om toch medicatie te nemen die ervoor zorgen dat ik mijn dagelijkse hoeveelheid slaap zou krijgen waardoor de duizelingen zouden afnemen. Het is natuurlijk afwachten.

Dag Danielle,

Zou ik t.z.t van je mogen weten welke medicatie je voorgeschreven hebt gekregen? Mijn BA wou me graag aan een milde vorm van antidepressiva zetten zodat de topjes van het piekeren wat minder zouden zijn en ik beter slaap, echter vind ik antidepressiva teveel van het goede.

Nu je het zegt.. ik zie inderdaad ook wat verschil, de kleur en de structuur is iets dunner. Voor mijn bo had ik voornamelijk last van verstoppingen, nu niet meer.

Heb ik ook last van, het hele lichaam lijkt wel een eigen leven te lijden...

Een ontregeld zenuwstelsel heeft ook invloed op de spijsvertering. Alle energie vh lijf gaat naar overleven, andere processen zoals spijsvertering, komen op een laag pitje te staan.
Ik heb zelf jarenlang last gehad (en nog steeds) van obstipatie.

Hi, dit had ik ook, mijn ontlasting rook ineens heel erg naar ammoniak. Het is vanzelf over gegaan, ik denk dat de burnout ook je hormoonhuishouding door elkaar schudt, en die zitten ook in je darmen, dus ja. Burnout is een grote crisis voor je lijf.

Ik heb hier ook last van. Meer brei en geler. Vettiger en minder fijne struktuur. Oorzaak kan zijn: minder zelf bewegen, minder energie voor je spijsvertering zelf en middenrifspanning en of disfunctioneel ademen. Kijk eens op hyperventilatiecoach.nl. bij middenrifspanning klachten in je zij kunnen ook komen uit je tussenribspiertjes. Heel pijnlijk beurs. Gaat over!! Oefenen en rust helpt.

Dag Arend,

Hier hetzelfde verhaal. Alles laten checken bij de huisarts en tevens een echo laten maken. Niks op te zien en wordt afgedaan als prikkelbaardarm syndroom.

Ik ben heel erg op mijn voeding gaan letten. Op vaste tijdstippen eten. Veel (gekookte) groenten en niet te veel brood. Daarbij neem ik probiotica. Hierdoor moet ik in de ochtend heel veel poepen, maar kan ik wel alles eten en is het wat steviger (voorheen alleen maar diarree gehad).

Succes! Het komt goed.

Dag allemaal, ook ik heb hier 8 maanden last van gehad. Kijk eens op internet bij hersen-darm-as. Uiteindelijk ben ik Metarelax gaan slikken en vanaf dat moment werden mijn darmen langzamerhand na ongeveer 3 maanden weer rustiger en werd mijn ontlasting ook weer wat steviger.

Ja is normaal helaas
Duurt weer een tijdje voor het beter wordt

Je immuunsysteem werkt ook minder goed. Vorig jaar Covid infectie die ruim 2 weken geduurd heeft.
Zorg goed voor jezelf, in de vorm van gezond eten, vitamines ed. Meer kun je niet doen.

Hey,
Ik herken het helemaal. Vorige week ook ziek geworden en ik word precies weken terug in men traject gekatapulteerd met klachten die ik ervoor zelfs niet zo intens ervaarde. Ik houd me voor dat deze terugval even heel normaal is maar dat het hopelijk ook sneller terug de goede kant gaat uitgaan.
Veel beterschap!

Ik heb nu sinds een week een covid infectie. Eerst goed ziek geweest en mijn hoofd voelt nu weer zoals een half jaar geleden toen ik in een burn-out kwam na mijn vorige griep/corona (twee keer achter elkaar gehad). Dof, duizelig, zwaar. Ik ben zo bang dat ik weer terug bij af ben, terwijl mijn hoofd net wat lichter werd. Ook kan ik weer bijna niks, helemaal geen energie. Ze hebben er een leuke naam aan gegeven, flirt, maar zo gezellig vind ik deze covid versie nou ook weer niet.

Hallo Marie,

Ik heb helaas exact hetzelfde, tijdens een 3 daagjes mini vakantie wel wat over mijn grenzen gegaan, en als kers op de taart ook nog COVID opgelopen.

Begin vorige week 4 dagen hoge koorts gehad, en snotteren en hele strot kapot (nu nog steeds).

Ik heb ook sindsdien weer dat ik helemaal niets meer kan met mijn hoofd, enorme druk in voorhoofd en achter ogen, en zwaar overprikkeld bij minste of geringste.

Zal denk ik wel weer een paar weekjes duren voordat we hersteld zijn naar het niveau van voor COVID… :(

En nog vergeten te vermelden, maar ook weer extreem veel last van duizeligheid in de nasleep van corona….

Hi, ik had dit ook, vooral in het begin van mijn burnout. Ik dacht dat ik andere lenzen nodig had, maar daar lag het niet aan.
Nu een jaartje verder, heb ik het nog af en toe. Vooral met mailtjes/appjes lezen.
Hoe lang zit jij al in je burnout?

Ik had het ook maar pas toen het wat beter begon te gaan begon ik wazig te worden met momenten en heb zelfs een maandje of 2 visual snow gehad en dat was ook ineens plotseling weer verdwenen. Ik zag heel slecht in de verte met wandelen, en met de tv heb ik het alleen bij gekleurde ondertiteling dan zit er een waas over de lettertjes heen maar.. Bij mij is de telefoon de grootste oorzaak, ik zat er erg vaak op vanwege negatieve gedachte en door het hyperventileren probeerde ik even uit de realiteit te zijn en dat was het enigste wat werkte voor mij door constante afleiding op de telefoon en ik zat dan ook echt in een hele slechte houding voorovergebogen. Het is in ieder geval wel weg gegaan op een gegeven moment

Hi Lizette,

Ik was vandaag echt aan het zoeken naar bevestiging van klachten, want dacht maar steeds dat dit toch niet bij een burnout hoort. Ik lees jou verhaal en ook die van andere en ja, die duizeligheid, ruis in oren, hoofdpijn, verkrampte kaken enz enz.
Mijn eetlust raakt nu ook weg. Geen zin in sociale contacten. Ik vind het allemaal wat, want ik ben mijzelf gewoon kwijt. De sociale, goedlachse en energieke Natasja :(.
Hele dagen alleen, dus veel gesprekken met mijzelf.....
Psycholoog heeft vorige week Citalopram voorgesteld, maar weet nou niet of dat de oplossing is. Ik doe ook acupunctuur, van alles eigenlijk, kost meer energie dan dat het wat doet.

Dit is zo herkenbaar helaas
Dit is echt burn out

Mij heeft de citralopram niet geholpen

Hoi anoniem en natasja,

Klinkt gek maar fijn om te lezen dat dit echt bij een burnout hoort. Hebben jullie ook dat buiten lopen heel moeilijk is door de rare wereld alsof je niet verbonden bent met de wereld?
En hebben jullie ook dat je soms gewoon bijna bang wordt van je eigen stem?

Hi Lizette, ik herken alle klachten. Alles voelt onwerkelijk en eng aan en de dagen zijn moeilijk door te komen. Ik verlies af en toe het vertrouwen dat het ooit beter wordt en haal me dan allerlei doem scenario’s in mijn hoofd dat het nooit beter zal worden. Wat een ellende! Ik hoop dat jij je steeds beter zal voelen, hou vol!


E

Klinkt raar natuurlijk als ik zeg dat ik 'blij' ben dat ik lees, dat het erbij hoort.
Buiten gaat alles langs mij heen..... gesprekken lukt mij max 15 minuten, dan ben ik wel klaar! Het liefst alleen, zodat ik mij niet hoef te verontschuldigen voor wat dan ook. En super emotioneel. Als ik dit tik, denk ik ook weer, wat een klaagzang, maar ik kan er niets anders van maken. Ik vertrouw erop dat het uiteindelijk weer goed komt. Ik wil graag meer naar buiten, maar door de duizeligheid enz. lukt het niet. Hebben jullie nog tips?

Wat mij het meest heeft geholpen is elke dag een stukje wandelen met de hond, steeds wat langer. Een redelijk strakke dagstructuur en ben meteen in begin v bo (okt 22) gestart met pilates bij sportcentrum om de hoek. Heel erg met mijn lijf bezig dan. Je voelt aan alle kanten hoe strak je staat vd spierspanning! Verder lig ik elke dag ff op mijn yogamat in ontspanningshoudingen met een zen muziekje erbij.
Kom uit je hoofd zou ik tegen iedereen willen zeggen. Het werkt echt! Het gaat met mij nu ook langzaam beter, alhoewel met heel kleine stapjes. Ik geniet van elke goede dag en op slechte dagen houd ik mezelf voor dat morgen weer beter zal gaan. Vertrouw op de helende kracht van je lichaam, je lichaam zal uiteindelijk altijd naar een gezonde balans willen bewegen. Jij moet de voorwaarden scheppen.
C.

Ik kan ook bijna niet lopen
Krijg dan een heel raar gevoel in me hoofd en me benen blokkeren
Mijn stemming wisseld ook ieder uur
Soms denk ik ik kan echt niet meer
Ik vond het lastig te geloven dat het allemaal bij burn out hoort

Maar is helaas echt zo

Anoniem dat heb ik dus ook. Buiten lukt niet de wereld wordt dan zo raar en eng alsof je leeft op een planeet ofzo en alles inclusief jezelf helemaal nep is. Je komt geen stap meer vooruit je benen begeven het gewoon.

Precies zoals jij omschrijft lizette

Het gekke is drie weken geleden ging het stuk beter nu alweer een tijdje in deze dip
Heb een goede psychiater deze erkend dit echt als burn out klacht en zegd ook gewoon nog rustiger aan doen dat vind ik dan weer lastig want de wil is er echt wel

Hoi Anoniem,

Bij mij ging het gisterochtend ook goed was blij en kon me goed rustig houden. Totdat ik een klein stukje moest fietsen. Werd duizelig en alles kwam op me af me benen verstijfde ik kon nog amper staan. Toen ik binnen was helemaal afwezig alsof ik neer ging vallen. Maar gebeurde niet toen ik rustiger was werden me benen minder en me hoofd rustiger. Maar ik blijf dan zo bang voor iets ergs in mijn hoofd.
Zo ook nu vanochtend prima wakker geworden. Nu heel moe en afwezig zit niet in de flow van de dag en heb hoofdpijn. ben soort van bang dat de klachten weer komen. Herken jij dit ook?

Ja heel herkenbaar
Ook rustig wakker geworden.
In ineens duizelig ik lig nu weer in bed me benen hielden het gewoon niet

Dat van het fietsen herken ik alsof de boel blokkeert
Mijn psychiater legde uit dat je dan teveel van je zenuwen stelsel vraagt rust rust en nog is rust

Fijn om te horen dat ik niet de enigste ben.
Het verschil tussen jou en mij alleen is dat jij het ergens accepteert en ik er tegen vecht en als maar denk zie je is wat ergs. Mijn psycholoog zei als je dat niet meer doet verdwijnen de klachten langzamerhand vanzelf. Maar ik krijg het gewoon niet uit mijn hoofd.

Nou accepteren is een groot woord hoor
Vandaag denk ik toevallig na het is niet anders ik wordt wel weer beter

Van de week werd ik echt gek van angst en wanhoop

Bedenk dat ontregeling en overbelasting van je zenuwstelsel heel veel met je doet! Zeker als dat langdurig heeft aangehouden. Zo heb ik zelf opeens last van een zacht rammelend geluidje in mijn hoofd dat komt en gaat ( gelukkig geen harde piep of zo). Ik heb er alleen snachts last van als t stil is en ik niet kan slapen. Maar ik maak me er niet druk om, weet dat t bij burnout hoort en ik hier geen invloed op heb. Dat is mijn criterium: waar ik geen invloed op heb laat ik los
C.

Vind dat erg knap dat je al kan denken he dit komt door de burnout.
Ik heb vanmiddag buiten gezeten ging best goed zelfs ondanks de vreselijk rare enge wereld een klein blokje om gelopen. Toen was de kaars op de wereld kwam op me af ik voelde me eng ennwas dooooodop. Nu soort gek druk gevoel ik me hoofd. Ik probeer het nu ook te gooien op de burnout maar is zo lastig.
De buitenwereld is gewoon 1 monster wereld af en toe. Alsof je zweeft in een nachtmerrie.

Hier ook vanmorgen buiten gelopen
In eens trillen en via de achtertuin naar binnen gekomen zo dat ik me vast kon houden

Me hoofd lijkt nu een soort blok beton

Wat ontzettend herkenbaar dit. knap dat je dan toch gaat lopen!
Ik heb sinds gisteren avond een soort ontzettend druk gevoel op mijn hoofd alsof m'n ogen eruit puilen. Duizelig, zere benen, een heeeeeele rare wereld doodeng. Ik ben heeeel bang voor een hersentumor en ik weet daardoor hou ik de klachten in stand, maar ik kom gewoon niet van die gedachten af. Ik kan niet eens normaal lopen buiten net zoals jij omschrijft je zakt letterlijk door je benen. Het lijkt of je wordt neergeknalt door de wereld.
Zo ook vannacht werd ineens wakker intense angst alsof ik ging neervallen, was zomaar 20 sec en het was weer weg.

Ja en dan die enorme angst er soms bij
Om gek van te worden
II heb dit ook wel is dagen niet
Dus het moet echt is overgaan

Al heb ik dat slecht lopen en duizelig zijn nu al een tijdje

Ja dat heb ik dus ook de klachten wisselen zich af. Dan wekenlang veel hoofdpijn, dan zere benen enz.
Al heb ik nu ook al een tijdje last van dat slecht lopen, rare wereld, raar gevoel in mijn hoofd, en duizeligheid.

Hi Lizette en Anoniem,

Heel herkenbaar al jullie klachten, ik moest stiekem wel een beetje lachen om het monster dat de wereld nu lijkt.. maar het is inderdaad een verschrikkelijk gevoel! Alsof overal gevaar heerst. Ik zou er ook zo graag vanaf willen en soms verlies ik de hoop dat dat nog gaat lukken.

Ik heb de afgelopen maanden heel veel angsten gehad (en daardoor paniekaanvallen), de angst om gek te worden, de angst om psychotisch te worden, de angst om depressief te worden, de angst om niet meer beter te worden. En daarnaas kreeg ik last van die enge wereld (derealisatie), het gevoel nooit echt ‘wakker’ te worden, alsof mijn hoofd nog half in slaap blijft en heel veel vermoeidheid.

Herkennen jullie dit allemaal? Ik heb overigens de afgelopen twee dagen opeens heel even weer het gevoel gehad mezelf te zijn maar helaas vandaag een neerslachtige dag.

Heel veel liefs en succes voor jullie!

E

En of het herkenbaar is
Welke angst ik al niet gehad heb
Tot trillen aan toe
Heel soms denk ik ook zo ben er weer om er vervolgens weer in te schieten

E. Dat herken ik zeker. Ook ik had vanmiddag een half uur een goed moment en jneens is het daar weer. Gelijk weer hoofdpijn, zere benen en intens moe en totaal niet verbonden met de wereld je leeft echt per minuut.

Hoe lang zitten jullie hier al in? En doen jullie het met of zonder medicatie? En hoe houden jullie de dagen vol, werken jullie nog of niet?

Ik heb zelf een gezin en ben zelfstandig ondernemer dus werk hier en daar nog wat maar vrij weinig.

Het voelt soms alsof ik in de hel beland ben! Hebben jullie ook van die vreemde gedachten allemaal?

E

Jazeker mijn hoofd denkt de hele dag dood moe van en ook wel is was het maar klaar ik wil zeker niet dood
Maar wel van al die klachten af
Ik ben niet in staat om te werken
Ik heb medicatie geprobeerd maar werkte niet voor mij

Ik heb ook gewoon een gezin en dat maakt het soms lastig zeker als me hoofd weer is dagen raar doet

Ohh herkenbaar, ik denk soms ook was het maar klaar want ik ben gewoon op van alle klachten.

Wat denken jullie dat de oplossing is en hoe lang hebben jullie hier al last van?

Worden jullie hier ook zo neerslachtig van?

Bij mij is het in oktober begonnen
Kreeg in eens paniekaanvallen
Hele dagen liep ik maar wat rond door de woonkamer
Kreeg steeds gekkere klachten spelde prikken in me lijf gezicht wat tintelde
Me hoofd branden aan een kant
En maar naar de huisarts gaan
Wat mankeerde ik toch

Uit eindelijk scan van me hoofd gemaakt niks op te zien
Dus ja wat was het dan ik bleef in me hoofd houden dat er een verklaring voor moest zijn

Langzaam door gesprekken bij een psycholoog kwam ik er achter dat dit dus een burn out is

Ik heb dus enorme stemming wisselingen
En soms weet ik me geen raad
De buitenwereld gaat gewoon door
Ik functioneer soms hele dagen niet

Oplossingen heb ik niet merk wel als ik veel rust pak het soms beter gaat

@anoniem, ontzettend herkenbaar! Zo ben ik door de malle molen geweest voor mijn hart. Ook dit was allemaal in orde.
Nu weer dat druk op me hoofd enz. De wereld gaat ook nog volledig langs mij heen al heb ik wel wat meer goede momentjes. Zo ook gisteren ik ben voor het eerst weer vrijwilligerswerk gaan doen voor 2 uurtjes. Zag er enorm tegen op slappe benen, duizelig, pijnlijk hoop alsof me ogen eruit puilde. MOest mensen opgaan halen in de rolstoel man man ik zag alles draaien kon amper recht staan en me benen branden onder me vandaan. Toen even gezeten en het soort geaccepteerd in de zin van oké mijn hoofd is gewoon even vol en dat mag. Na 20 min moest ik koffie gaan delen en alles was weg. ik was vrolijk kon weer goed lopen benen deden niet meer zeer mijn druk op mijn hoofd was weg. echt alsof er een wereld voor mij open ging. Na een uurtje kwam de druk ik mijn hoofd wel weer terug en ook af en toe weer die rot gedachten zie je het is toch wat ergs. Maar ik weet vanbinnen dat dit niet zo is anders gaat het niet over en komt het weer enz enz.
daardoor vannacht ook eindelijk weer goed geslapen.
Nu wel weer druk op mijn hoofd, maar ik probeer het gewoon zo te laten (wat we kei moeilijk is.
Maar houd moed allemaal ik probeer het zelf ook en er komen beter momenten en die volgen als het goed is steeds meer.

Wat heerlijk even vrijwilligers werk
Ik ben vandaag ook op pad geweest naar de psycholoog fijn gesprek. Gehad .

Toen wilde ik een broodje halen
En ging het ff mis me benen en me hoofd
Hadden ff error

Rustig in de auto gaan zitten
Nog even me nagels laten doen en nu met een geblokkeerd hoofd op de bank

Wat fijn dat je even bij de pyscholoog mij lucht dat ook altijd op.
Precies even uitrusten dat is belangrijk.

Hier ging het net ook weer mis. vreselijke druk op mijn hoofd en werd intens misselijk. Kon ineens amper ademhalen en ik werd bang. 20 sec voelde ik me echt vreselijk alsof ik neer ging vallen. Na 20 sec was de misselijk ineens weg en de druk op mijn hoofd is iets afgenomen. Helaas ben ik nu weer heel bang dat er toch iets erg is mijn hoofd zit en ik daardoor dit had.

Herken jij dit soort aanvallen? En hoe kom ik van die gedachten af?

Ja herken ik ook
Vooral die angst dan
Hmm tja accepteren zeggen ze
Bij een burn out ben je zo op je lijf gericht

Ik kan ook echt enorme brain frog hebben wat meerdere uren aan houd

Volgens mijn psycholoog werkt het om dat voorzichtig met je handen aan het werk te gaan

Soms ga ik ook wel is in een koud voetenbad met me voeten

Bij mijn eerste burnout een kleine 20 jaar geleden had ik o.a. last van ernstige hoofd- en aangezichtspijnen. Zo erg dat ik toch echt dacht een tumor in mijn hoofd te hebben. Eveneens rare steken in de linker onderbuik.

Na het laten naken van scans en een endoscopie bleek dat er dus (gelukkig) van een tumor geen sprake was. Met mijn darmen was ook niets aan de hand.

Ergens wel een opluchting, maar de klachten werden er helaas niet minder van. De hoofdpijnen gingen toen gepaard met stevige paniek- en angstaanvallen.

Ik ben toen maanden lang vervreemd van de wereld geweest. Afgestompt, gevoel van uitzichtloosheid, vaak huilen, uitgeblust, doemdenken, enz. De complete burnout cocktail.

De laatste 3 maanden van een jaar BO ging het herstel uiteindelijk best goed.
Een soortontwaking in een wereld die bijna een jaar niet de mijne was...

Een jaar later zat ik zelfs weer op de motor (door Schotland) en werkte weer full-time.

Hoi Lizette, jij bent de eerste waarbij ik eindelijk hoor dat je ook zo'n druk op je hoofd hebt. Ik heb dat nu 7 maanden van de 10 maanden bo. Eerst vooral hyperventilatie klachten en nu is de druk op m'n hoofd m'n grootste klacht, een ware hel. Het maakt dat ik ook duizelig en misselijk ben als het erg is. Ook kan ik niet lang staan, koken bijvoorbeeld, dan wordt het zo erg. Ik ben er al vaak voor bij de huisarts geweest en ga maandag ook naar de neuroloog, maar zeer waarschijnlijk hoort het bij de bo.
Heel naar voor jou, maar ik ben blij dat ik het ook van een ander hoor...

Hoi Lizette, jij bent de eerste waarbij ik eindelijk hoor dat je ook zo'n druk op je hoofd hebt. Ik heb dat nu 7 maanden van de 10 maanden bo. Eerst vooral hyperventilatie klachten en nu is de druk op m'n hoofd m'n grootste klacht, een ware hel. Het maakt dat ik ook duizelig en misselijk ben als het erg is. Ook kan ik niet lang staan, koken bijvoorbeeld, dan wordt het zo erg. Ik ben er al vaak voor bij de huisarts geweest en ga maandag ook naar de neuroloog, maar zeer waarschijnlijk hoort het bij de bo.
Heel naar voor jou, maar ik ben blij dat ik het ook van een ander hoor...

Susan

Ik heb ook zo een vreselijke druk op me hoofd tot kokhalzen aan toe
Ik heb zelfs een scan gehad
Nou niks op te zien echt burn out klacht helaas
Soms ook enorme druk op me oren

Allemaal zo herkenbaar.
Ik zit er ook middenin
Ben zo moe
Ben er zo klaar mee
Ik kan niet meer
Ben kapot.

Eddy

@lizette hoe gaat het nu met de klachten

Hier ook last van een heel druk hoofd, pijn in nek, moet ik dan steeds masseren, dan voelt het iets beter.Ook er veel last van rug en heuppijn.Erg moe steeds en .moet dan huilen omdat ik me zo naar voel. Net halve oxa genomen om even in de rust te komen. Hoop me weer wat beter te voelen. Blijf steeds zo malen, hoe kan het enz.
Maar eigenlijk weet ik het wel, te druk gehad afgelopen dagen.
Maar vind het fijn om te lezen dat het herkenbaar is, dat geeft een verbondenheid en een stukje rust, zo van het komt vast weer goed...

Hoi anoniem

Ook ik herken veel, valt niet mee!
Soms ook 5 mg oxazepan,voelt net even beter dan🤷‍♀️.
Bij mij ook van alles door me hoofd, midden rugpijn, verkeerd gelegen denk ik…piekeren…hondje week geleden in laten slapen, sinds 3.5 maanden alleen wonen,en dan komt alles tegelijk 🙈. Houd me wel bezig,maar het is zo stil. Kan niet zonder hondje,maar dan is het gelijk weer huilen ! Mis haar zo ! Zo k.t !
Ooit …maar het duurt zoooooo lang
sterkte ook!

Leuk allemaal en herkenbaar dat dit allemaal burnout klachten zijn. Maar ik lees nergens dat dat kakhoofd, de enge wereld , duizeligheid of alle andere klachten verdwijnen en mensen weer beter zijn geworden. Hoe moeten wij dan ooit erop vertrouwen dat het beter wordt. Ik begin de hoop wel eens te verliezen.

Hoe gaat het nu met jullie en jullie klachten? Beter dan voorheen mag ik hopen

Hoi allen,

Die lichamelijke klachten zijn zo vermoeiend en eng! Er gebeuren dingen met je lijf die nooit eerder zijn gebeurd en dat is angstaanjagend.

Wat mij heeft geholpen, is het boek "Over de kop" van Brankele Frank te lezen. Zij legt uit wat er allemaal in je lichaam gebeurt bij chronische stress en hoe dat uiteindelijk leidt tot een burnout. Daardoor begrijp je beter waar die fysieke klachten vandaan komen, en dat maakt het al ietsje minder spannend.

Beste Willemijn,

Ik herken dit heel erg. Ongeveer de eerste drie maanden waren voor mij echt verschrikkelijk, helemaal niks kunnen doen en dan alsnog allerlei beangstigende symptomen. Daarna heel langzamerhand meer energie gekregen. Maar vanaf ongeveer februari ineens geen verbetering meer. Tot een paar weken geleden, nu heb ik in een paar weken verassend veel energie meer gekregen! Na maanden stilstand ging ik binnen 3 weken van om de dag een middag iets fysiek belastends te kunnen doen. Naar bijna weer op mijn fysieke belastbaarheidsniveau te zitten van voor de burn-out. Dus blijf hoop houden en blijf uitrusten! Mijn mentale energie niveau blijft nog erg achter, maar dit stelt me erg gerust. Veel succes!

Hoi Anoniem,

Wat super om te horen! Ben je er misschien bewust van wat de doorslag in jouw proces geweest is na die stilstand?

Heel herkenbaar! Ben nu 1,5 jr bezig. Eerste 5 mnd echt afschuwelijk. Daarna iets beter. Zomer 23 ging t echt goed. Met meer energie het najaar in. Maar door teveel sociale afspraken (overmoedig!) en ook nog af en toe wat freelance werk erbij weer enorme terugval in febr dit jaar. Heb nu deze achterstand weer ingehaald. Dus hoop komende zomer weer n stap te zetten. Ben wel voorzichtiger geworden, geef beter mn grenzen aan. Houd sociale contacten op max 1,5 tot 2 uur, ook maar heel af en toe want dit kost mij het meeste energie. Heb mn handen vol aan het huishouden (het hoognodige), boodschappen en koken. Dus ja, het gaat tergend langzaam maar het gaat wel vooruit, daar houd ik me aan vast.
C.

Dankjewel voor jullie reacties.
Doordat het herstel zo extreem langzaam gaat is het ook zo moeilijk te meten voor jezelf vind ik. Daarbij is het ook geen lineair proces, en dat is iets wat ik ook heel moeilijk vind in contact met mijn omgeving. Als het even ietsje beter lijkt te gaan dan groeien daarmee ook de verwachtingen van anderen mbt je belastbaarheid. En ook als het helemaal niet goed gaat is dit heel vaak niet aan mij te zien. Ik probeer soms wat te eten met familie en dan zitten we "gezellig" met elkaar aan tafel maar wat zij niet zien is dat ik naast dat ik gezellig probeer te doen ook in een onwijze overlevingsmodus zit. Gespannen spieren, overdreven hersenvermoeidheid, hoofdpijn, duizeligheid... nou, dat soort dingen.

What a trip.

Sterkte voor jullie allemaal :-)

Zelf ooit eerder 11 maanden een burnout in 2016/2017 gehad. Ik dacht toen bij mezelf "Gaat dit nou echt nooit over?"

Maar.....De laatste maanden herstelde ik toen eigenlijk lijk vrij rap. Dat leek uit het niets te komen! Dat was nogal bizar na maanden van stilstand.

Achteraf heb ik dit bij anderen ook wel gehoord. Geest en lichaam zijn dan blijkbaar toch goed uitgerust om sprongen in de verbetering te maken.

Het schijnt dat je onbewust toch aan het herstellen bent zodra je aan de burnout toe hebt gegeven en daar de nodige rust/maatregelen voor hebt getroffen.

Zaaien...oogsten....

Ik herken alles wat je benoemt Willemijn! Zeker die laatste reactie, dat de verwachtingen van je omgeving groter lijken te worden naar mate de tijd vordert / je meer dingen weer op pakt. Ik ben nu zo'n 1.5 jaar verder en doe sinds een aantal maanden vrijwilligerswerk een aantal uur in de week. Vaak is het enige wat vrienden / familie aan me vraagt hoe het bij mijn vrijwilligerswerk is. Ik snap dat dit lief bedoelt is, maar tegelijkertijd voelt het alsof ze negeren dat ik de rest van de tijd ook heel hard bezig ben, namelijk met mijn herstel, en dat dit op dit moment net zo belangrijk voor me is als dat vrijwilligerswerk.
Ook het gevoel dat mensen om je heen die nooit een burn-out hebben gehad ook geen idee hebben van hoe het fysiek/mentaal kan voelen kan soms zo frustrerend en eenzaam zijn.
Maar goed, weet dus dat je niet de enige bent en heel veel sterkte met je herstel! Ooit komt alles goed! :)

Hey Eric,

Dat stukje bevestiging herken ik, vooral richting mijn ex had ik dit. Mijn ex was heel erg autoritair/narcistisch en uiteindelijk kom je er toch achter dat dit onderhuids is gaan zitten en is gaan vreten, ik lees natuurlijk al een tijdje met je mee en ik denk dat jij dit ook aan jouw ex hebt overgehouden. Wellicht kan je eens Googlen op verborgen narcisme en ik denk dat je er erkenning uithaalt, over hoe jij bewust/onbewust behandeld bent maar ook over waarom jij nu dingen doet/voelt op een bepaalde manier. Mocht het niet van toepassing zijn dan word je er nooit dommer van om het te lezen natuurlijk.
Daarnaast lijkt de tweede alinea die je typt een goede om op precies dezelfde manier met jouw werk/bedrijfsarts te delen.

Ik hoop dat het wonen in je eigen huis je weer goed gaat doen!

Dag Eric,

Ondanks dat je nog moeilijke dagen hebt lijkt het alsof je flink de goede kant op gaat. Ik kan me herinneren dat je in februari alleen nog maar op bed kon liggen dus dat is flinke progressie. Wat fijn! Ik zit nu 3,5 maand burnout en heb nog last van derealisatie wat ik doodeng vond maar nu wat beter mee om kan gaan. Ik heb nu helaas meer last van een leeg en somber gevoel en ben daardoor bang depressief te worden. Maar misschien is dit laatste meer een angstgedachte dan dat het daadwerkelijk zo is.

Ga zo door, ik lees al een tijdje met je mee en het gaat de goede kant met je op!

E

@Wouter,
Klopt ja. Mijn ex-partner is ook zeer narcistisch. Man wat is dat toch heftig om nu zo onder ogen te komen. Ik heb het wel eens vaker geroepen. Maar nu vallen alle puzzelstukjes en zie ik het allemaal. Ze houdt anderen voor de gek. En is ontzettend manipulatief en egoïstisch. Maar ook bij anderen zie ik het veel sneller. Ik had van de psycholoog de website verdwenenzelf.org meegekregen om te lezen. Ook heb ik er een boek over liggen wat heel interessant is om te lezen.

@E
Dat zou heel goed kunnen dat het angst is wat spreekt bij je. Ik heb daar ook ontzettend last van gekregen. Dank voor de positieve woorden.

Sterkte beide!

Hoi Eric,
Als je nog zo moe bent en last van hartkloppingen dan moet je niet gaan reïntegreren lijkt mij. Na het douchen alweer moe zijn herken ik van het 1e half jaar.
Ik heb ooit op een podcast gehoord dat je een tijdje "comfortabel in het groen moet zitten " alvorens weer te gaan werken. Volgens mijn psych doe je al snel weer te veel. Dat klopt inderdaad, heb mijn 1e terugval al achter de rug. Ik leer echter mijn grenzen steeds beter kennen en herkennen. Ik heb nog een lange weg te gaan maar ben blij dat ik het eerste (zeer moeilijke) jaar achter de rug heb.
We komen er uiteindelijk allemaal sterker en gelukkiger uit.
C.

Hi Eric/Wouter, ik ben ook burnout geraakt door mijn narcistische (inmiddels) ex. Als slachtoffer van een narcist mag je niet voor jezelf opkomen waardoor je slecht grenzen aangeeft of ze überhaupt nog voelt. Je lijf zit dan helemaal opgekropt met woede en verdriet en frustraties.

Dit put je helemaal uit, al die manipulaties en trucjes die ze flikken, mijn zenuwstelsel is hierdoor echt gefrituurd lijkt het wel.

Ik ben me er nu van bewust, hoe langer ik ‘no contact’ ben, hoe meer rust er komt, hoe minder de klachten worden. En ineens denk je dan ‘wat was deze relatie een mindfuck’ .
Het is een moeilijke beslissing, maar narcisten zijn eigenlijk niet te redden dus opgeven en de handdoek in de ring gooien is vaak de enige oplossing.

Pff jullie omschrijven het goed, ik ben gister weer even in het oude huis geweest met mijn ex en meteen heeft ze weer de boel lopen manipuleren en verdraaien en daar mensen bij betrokken, ik merkte dat ik het een vervelende situatie vond dus ben weer weggegaan, maar vervolgens de hele avond en nacht zware last gehad van de onderhuidse spanning, ik denk de emotie en trauma die in het zenuwstelsel opgeslagen en die gister weer even aangesproken zijn want ik reageer er weer enorm heftig op. Als ik wat langer in het groen zit moet ik dit serieus laten releasen/verwerken. Zijn jullie hier al mee bezig?

Hoi Wouter,

Ik heb het er bij de psycholoog wel over gehad maar ze willen er niet de meeste aandacht aan besteden omdat het niet als traumatisch wordt gezien omdat ik de herinneringen durf aan te kijken en het dus aan het verwerken ben. Ze adviseerden mij het op te schrijven zodat je het van je afschrijft. Maar wat ik deed was het naar mijn ex sturen om het kwijt te zijn. Natuurlijk erkende ze het niet. Maar ik had het wel bij de juiste persoon neergelegd. Voor mijn gevoel ben ik het nu wel even kwijt. Bij de psycholoog willen ze er opzich wel een sessie over praten. Dus dat kan altijd nog. Ik heb ook echt nog wel dagen dat ik ontzettend boos en verdrietig ben. En dan bel ik met mijn moeder om dat even te bespreken. Het moet eruit. Zeker voor het herstel heel belangrijk. Ik moet zeggen dat ik verborgen narcisme nu ook heel erg snel herken waarin ik vroeger daar niet bewust van was of naïef dacht.

Hi Wouter, ik heb er 2 sessies aan besteed tijdens mijn burnout traject bij de psycholoog. Hij heeft me heel goed kunnen uitleggen wat narcisme is en hoe destructief het is voor liefdesrelaties. Omdat ik er geen nachtmerries van heb, hebben we het bij die 2 gesprekken gelaten. Ik snap nu waarom ik er ben ingetrapt en hoe codependend ik eigenlijk was (angst om alleen te zijn), dat heeft mij lang in de relatie gehouden. Je kunt er ook superveel over terugvinden op Youtube en Instagram, kanalen die hierin zijn gespecialiseerd. Kies voor jezelf, geen ene partner mag je je gezondheid kosten ❤️

Overigens toch een uur op werk geweest vandaag. Geen paniek gehad. Wel last van hartkloppingen door de spanning en ook toen ik op werk was. Kreeg last van wazig zijn, dof gevoel. Naderhand moe, uurtje beetje weggedommeld thuis. En nu merk ik adrenaline door me lijf heen gieren.

@suus
Hoi, yes ik heb mij er inmiddels al een tijdje in verdiept, ik zie en snap nu hoe het werkt en begrijp ook wat ik er aan over gehouden heb, dit inzicht is inderdaad al een groot deel van het loslaten. Echter merk ik ook dat de opgedane schade dieper gaat dan dat en ik echt therapie of iets nodig heb om deze emoties/trauma uit mijn zenuwstelsel te krijgen.

@Eric wat goed van je, de klachten die je ervaart klinken begrijpelijk, ik zou dit ook loslaten en accepteren als dat lukt. Dat je een uurtje weggedommeld bent klinkt ook goed, dan heb je toch nog wat rust ervaren anders was dat niet gelukt. Natuurlijk wel belangrijk om te blijven voelen!

Groetjes

Fijn om te vernemen dat je hersteld. Ben blij voor je!

@eric en @suus, ervaren jullie ook de volgende klachten?

Onvermogen om te ontspannen, op je hoede te zijn en je veilig te voelen.
Altijd alert op tekenen dat uw partner boos en grof zou kunnen worden (bijv. luisteren naar voetstappen, stemgeluid, dichtslaan van voorwerpen; aandachtig kijken naar gezichtsuitdrukkingen en non-verbaal gedrag).
Moeite hebben met slapen en/of concentratie.

Ik merk echt dat bovenstaande opsomming mijn burnout in stand houd

Ja een soort van hyper alertheid als ik bij hem in de buurt ben, of recent ben geweest.
Dat is een traumarespons van het narcistisch misbruik. Zo kom je ook in je burnout: doordat je de hele tijd aan staat en je lichaam denkt dat je in gevaar bent.
Het word echt minder als je afstand neemt en naarmate de tijd vordert. Maar ik heb er soms ook nog last van.

Hi Eric, hoe is het gegaan afgelopen week? Zie je het weer een beetje zitten om deze week te gaan werken?
Ik had ook hartkloppingen deze eerste weken, ik voelde me heel zenuwachtig en kon bijv. geen kopje koffie drinken. Ook snel duizelig eenmaal aan het werk.
Ik hoop dat het snel beter gaat voor je.

Hoi Suus, inderdaad, dat is het. Al merk ik dat ik er nog steeds last van heb zelfs nu ik ergens anders woon. Bijv als ik smiddags een uurtje ga rusten en ik hoor een random geluid dan schieten bij mij de alarmbellen aan en m'n lichaam vol stress/spanning. Zelfs onbewust als ik net wel/net niet aan het slapen ben en ik de geluiden amper mee krijg, reageert mijn lichaam erop. Zelfs zo erg dat ik de laatste weken last heb van slapeloosheid en steeds meer medicatie gebruik, ik wil echt in therapie om dit te verwerken en de boel weer te reguleren.

Hi Wouter en Suus,

Ik heb die alertheid wel gevoeld in mijn relatie. Nu omdat ik haar niet meer zie is dat ook weg. Ik ben me er wel bewust van dat ik veel met haar bezig was in mijn hoofd.

Ook heb ik moeite met slapen. Ik ga het morgen bespreken met de psycholoog. Want wakker liggen of heel licht slapen is ook niet goed.

Ik ben me er nu ook van bewust wat ik niet meer wil in een eventuele volgende relatie. Al moet ik er nu nog echt niet aan denken. Ik krijg er de kriebels van.

En verder is het allemaal goed gegaan op werk. Ik heb zin om er weer naartoe te gaan. En kijk er niet tegenop. Ik merk verbetering in mijn herstel. Ik ben er nog lang niet maar als ik kijk waar ik vandaan kom is dit al super. Soms beangstigd het me ook dat ik weleens mezelf afvraag of dit zo hoort. Of ben ik bang dat ik opeens een mega terugval ga krijgen. Maar dat kan natuurlijk niet zomaar.

Wat me nu vooral ook opvalt is dat ik echt ontzettend veel aan het piekeren ben. En dan ook over alles. En ik veel negatief ben. Ook voel ik me best eenzaam in dit proces. Goed om het daar ook over te hebben bij de psycholoog.

Ik ben ook vooral zo boos op mijn ex. Maar ook op mezelf. Hoe kan je zo zijn. Hoe kan je met iemand zo omgaan. Hoe kan ik het allemaal geaccepteerd hebben. Dat vind ik zo erg. Eenmaal in zo’n relatie zit je er helemaal in. Pas naderhand denk je pas, hoe dan?

Oja nog iets. Ik ga ook wat meer de deur uit. Dat gaat ook steeds beter. Ik wil heel graag weer meer gaan bewegen.

Ook als ik nu bij vrienden ben geweest of even ergens een theetje heb gedronken op een terras merk ik wel reactie van mijn lichaam naderhand. Ik voel mijn hersenen dan aanstaan. Ik ben onrustiger. Ik heb een hogere hartslag en een beetje hartkloppingen en ik slaap minder. Hebben jullie hier al ervaringen mee?

Hi Eric,

Goed on te lezen dat je al best grote stappen maakt.

Wees niet te streng voor jezelf waarom je in een narcistische relatie bent ‘getrapt’, het gaat vaak heel langzaam en manipulatief. Ik ben opgegroeid met een dictator vader en hierdoor ben ik gaan pleasen als volwassene. Hiermee was ik een magneet voor de narcist, ja wist ik veel. Ik kwam hier pas achter na therapie.

Goed dat je vaak naar buiten gaat, dat helpt mij ook het beste, vooral omdat je dan even uit je hoofd bent en ik pieker dan ook echt minder. Het piekeren maakt je gek, en mij vaak ook heel verdrietig, ik ga dan maar naar buiten, even mijn zinnen verzetten.
Een meditatie luisteren voordat je gaat slapen helpt mij rustiger in slaap te komen. De app Balance is echt heel fijn, misschien wat voor jou?

Ik krijg welook steeds een reactie zodra ik wat heb gedaan: dit kan zijn werken of met een vriendin lunchen op een terras (max een uur).
Daarna als ik thuis kom heb ik zoemende oren en kan ik eigenlijk niks meer, maar ja, ik heb het er voor over want ik vind dit een ontzettend eenzame tijd.

Het wordt langzaam beter, maar echt langzaam, bij mij niet weken maar maanden. Maar goed, als ik me nu vergelijk met 6 maanden geleden is het al een wereld van verschil, bij jou ook, dus laten we hoop houden 🩷

Uberhaupt ervaringen van anderen met anti depressiva zijn zeer welkom, alvast bedankt!

Hai arjan

Mijn ervaring is stoppen met de Sri
Je burn out genadeloos terug komt
Je was immers nog niet hersteld

Ik heb het zelfde gehad ik kreeg een enorme terug slag nu zit ik me burn out uit hoe lastig ook

Heel veel succes

Bedankt voor je reactie, dat verklaart dus blijkbaar een en ander. Herdenking moest trouwens hersenmist zijn in mijn originele bericht.

Werk jij al wel enige uurtjes, of helemaal niet?
Ik twijfel wat wijsheid is. Als ik niets doe pieker ik me helemaal de pleuris, maar misschien dat het deeltijd doorwerken mijn herstel wel juist in de weg staat?

Ik werk helaas niet
Kan dat nog niet mijn hoofd doet zulke rare dingen
Ik heb het wel geprobeerd maar hier door alles erger gemaakt

Ha Arjan,

Ik slik citalopram al sinds februari. En voor mij werkt het tegen me angst en paniek. Zorgt voor een vangnet. Ik heb als bijwerkingen verwijde pupillen, af en toe spiertrekkingen en ik heb meer dorst.

Wat mij werd geadviseerd is dit zeker een half jaar nog verder door te slikken als het al goed gaat. Zodat ik ook stabiel blijf.

Je kan altijd andere ssri proberen als de bijwerkingen vervelend zijn. Iedereen reageert weer anders. In ieder geval denk ik dat je te vroeg bent gestopt. Bespreek het anders met de huisarts.

4 jaar geleden ook gestopt met deze medicatie , heb wel over langere periode afhebouwd, van 10 naar 7,5 na paar weken naar 5 dan 2,5 omdan nog om de 2 dagen te slikken tot ik het eigenlijk ze vergat te nemen, wijnig bijwerkingen gehad. Of tis eens een zwaar gevoel in hoofd

Ik gebruik sertraline (50 mg) nu sinds een maand.
Zit al echt 2,5 jaar in burnout (echt gestopt met werken sinds oktober’23)
Omdat ik al 2 jaar niet slaap en ik mijn kind vermijd toch maar aan de antidepressiva.
Ik voelde mij gelijk de eerste dag al beter.
Negatieve lading weg, lichamelijke klachten veel minder en pieker/angst gedachten op de achtergrond.
Ik heb helemaal geen bijwerkingen.

Ik twijfel wel om dit te blijven gebruiken omdat ik wel mijn grenzen hierdoor moeilijk tot niet aan voel. En mijn emoties/gevoel ook vlak zijn.

Tjonge, helemaal geen bijwerkingen, dat is het tegenovergestelde van hoe het bij mij ging. Zowel tijdens het opbouwen als het stoppen heb ik zo’n beetje alle bijwerkingen ervaren die er mogelijk waren.

En toch zit ik er nu ik gestopt ben sinds 2 maanden terug weer aan te denken om weer te beginnen, want sindsdien is mijn toestand hard achteruit gegaan, en ben bang dat ik anders nooit meer door mijn situatie heen zal komen….

@arjan

Ik was er zelf ook verbaasd over want ik heb altijd pech met zulke dingen.

Ik had ook afgesproken met mezelf om maximaal 50 mg te gebruiken omdat ik het zie als een steuntje in de rug.
Ik ben namelijk ook bang dat als ik stop de klap 2 keer zo hard krijg.
De kunst is om niet te herpakken waar je bent gebleven voor je burn out.
Die drang had ik namelijk ook toen ik mij na een dag medicatie gebruiken al beter voelde. Ik dacht zo nu ben ik weer de oude en nu kan ik weer alles doen. Maar dat is dus niet zo.

Ik hoor vaker heftige bijwerkingen op de citalopram. Sertraline heeft dat het minste is mij verteld.

@arjan
Hoe lang had jij last van bijwerkingen?
Ik gebruik het nu ook.
Werd het minder met de tijd.
Ik zit op 20mg vanaf begin.
Kan dat gewoon?
Groet
Eddy

Hallo Eddy,

Dat is wel erg extreem volgens mij, om direct aan de 20 mg te gaan.

Ik ervaar al intense bijwerkingen met rustig opbouwen, van 2,5 naar 5 naar nu 7,5 mg, maar het verschilt per persoon blijkbaar.

Ik heb met name last van warm en koud tegelijk hebben, nog extremer piekeren, oorsuizingen en een wazig hoofd.

Duurt als t goed is enkele weken voordat het beter wordt, dus daar maar op hopen 🙏

Sterkte!

Tnx vind het maar niks.
Ik heb duizeligheid en onrust gehad en hoofdpijn.
Hopelijk niet al te lang gebruiken..
Ben niet van de pillen

Nee ik ook niet, maar terugkijkend ging het met medicatie toch een heel stuk minder slecht dan zonder, dus ik blijf het nu gewoon doorgebruiken tot ik volledig hersteld ben, of iets wat daar op lijkt…

Bijwerkingen zijn ellendig, maar hoe ik me voel zonder medicatie is nog ellendiger…

Ja idd. Heb jij ook van die elektrische schokjes af en toe? Net als Eric?
Die vind ik wel eng
Groet
Eddy

Hi Eddy,

Die schokjes zijn normaal en verdwijnen weer als de medicatie helemaal is ingewerkt. Hoe lang gebruik je het nu?

Hi Eddy,

Die schokjes zijn normaal en verdwijnen weer als de medicatie helemaal is ingewerkt. Hoe lang gebruik je het nu?

Hallo mensen,

Ik gebruik zelf inmiddels 2,5 maand Escitalopram 10 mg, merk wel dat het de nodige verlichting geeft op mijn burn-out.

Enige grote nadeel wat ik ervaar, is dat ik onnoemelijk vaak moet gapen elke dag.

Weet iemand of dat nog wegtrekt na verloop van tijd?

Alvast bedankt voor jullie ervaringen.

Ik ben ook gelijk op 20mg gezet.

Qua bijwerkingen je moet er even doorheen! Ik heb ook last gehad van gapen, onrust, hoofdpijn, 1 keer een schokje, dorst, spiertrekkingen en nog wel een aantal. Het hoort erbij. Maar wel de moeite waard.

Hallo Erik,

Hoe lang gebruik jij het inmiddels? En je merkt dus wel duidelijk een verbetering, en dat de bijwerkingen minder worden na verloop van tijd?

Arjan wat had jij zonder medicatie?
Hoe ben jij omgevallen?

Bij mij was het een combinatie van een veeleisende kantoorbaan in een nieuwe functie, waarvoor ik tevens in mijn vrije tijd een studie er naast heb gevolgd.

Daarnaast was mijn tactiek om zodra het kon extreem hard te gaan sporten, om zo weer de spanning / stress kwijt te raken.

Sociale en leuke dingen jarenlang op een laag pitje, want geen energie meer voor in de weekenden, en raakte nog vermoeider van sociale interactie..

Dit op die manier toch nog heel wat jaren vol gehouden, tot het bandje knapte zeg maar…

Hoe gaat inmiddels jouw opbouw van de medicatie? Best heftig wel hè?

Ik ben pas drie dagen onderweg
Best heftig ja. Niet echt een feest.
Ik ben ingestort langzaam door werk druk en mijn dochter die me niet meer wil zien. Ik heb haar 15 jaar opgevoed als mijn eigen dochter (niet biologisch)..nu ze erachter isgekomen wil ze me niet meer zien. Dat hakte erin. Paniekaanvallen etc. Verwardheid. Vandaar.
Hopelijk komt het ooit nog goed.
Vrees het ergste.
Hoop van niet

Dat is ook een heftig verhaal, maar uiteindelijk gaat het weer goed komen, of in elk geval iets wat daar op lijkt.

Ik heb eerlijk gezegd ook vaak momenten dat ik het tegenovergestelde denk hoor, maar volgens mij herstelt nagenoeg iedereen in meer of mindere mate van een burn-out, dus wij ook!

Sterkte ook in deze lastige tijd! 💪

Arjan ik denk erover na om over te stappen op sertraline
Ik vind die. Spasmes echt niet fijn
Groet
Edwin

Ik denk dat het voornamelijk te maken heeft met dat je direct op 20 mg gestart bent. Volgens mij is 10 mg de standaard dosering, en 20 mg de max.

Ik zou eens kijken hoe het gaat met 10 mg per dag, maar die keuze moet je uiteraard zelf maken!

Mensen ervaring met onwel worden in de nacht door de anti dep?het leek wel op het serotonine.syndroom
Ik werd helemaal eng en draaierig alles tintelde en ik kreeg het warm en voelde.me.heel.erg ziek en raar.
Nu in de ochtend .
Ik ga straks huisarts bellen en denk te stoppen met dit middel. Wat een afschuwelijke.ervaring!

Eddy,

Nogmaals mijn advies op langzaam op te bouwen.
Eerst een week met 5 mg, en daarna een week 10, en zoals ik al zei is 10 eigenlijk de standaard dosering, dus vraag me af of je wel door moet gaan met 20….

En aanvullend de tip, vraag de huisarts om Oxazepam om de opbouwperiode door te komen….

Ik ga stoppen met dit middel.
Vraag wel wat anders.

Ik denk dat je per abuis onder mijn naam reageerde (kan gebeuren uiteraard), maar neem anders contact op met je arts, en van daaruit kijken hoe nu verder…

Succes!

Eddy, hoe gaat het nu met je?
Gestopt met de medicatie?

Hier ook even bevestiging van wat Arjan zegt Eddy; in 1x 20mg escitalopram is heel erg veel. Daar kun je je inderdaad goed ziek van voelen. Langzaam opbouwen is erg belangrijk.

Ikzelf neem citalopram, was er altijd op tegen maar ben erg blij dat ik er toch mee ben gestart. Maar ik begon met 2mg en heb dat langzaam opgebouwd naar nu 20mg (druppelvorm). Dan heb je echt nauwelijks last van bijwerkingen. (Dosering citalopram en escitalopram zijn natuurlijk verschillend). Maar 20 mg escitalopram zou voor mij zo’n 40mg citalopram zijn. Ik moet er niet aan denken om dat in 1x te nemen..

Succes

Hallo A,

Hoe lang gebruik jij het inmiddels? En merk je al de nodige positieve effecten?

Bij mij begint het wat beter te voelen, wel veel last van gespannen kaken, en nog wat duizeligheid. Maar zit ook pas op mijn 2e dag a 10 mg, dus hopelijk verbetert e.e.a. nog verder….

Hi Arjan,

Begin december afgelopen jaar begonnen. De eerste twee weken waren bij mij wennen / lichte bijwerkingen, na een maand voelde ik eigenlijk pas wat het deed. Toen het even de tijd gegeven en 4 maanden op 10 mg gezeten, dat deed wel dus wel iets maar wilde graag proberen of een wat hogere dosering misschien nog meer positief effect zou hebben, en dat had het.

Nu een ruime maand op 20mg en merk dat ik wat beter tegen prikkels kan, veel minder pieker en me algeheel rustiger voel. Hou me nog steeds heel streng aan rust en alle andere maatregelen, maar ik zie het als het dichten van een energielek om zo wat meer over te houden voor herstel.

Voor jou denk ik dus inderdaad nog te vroeg om het al te analyseren, ik hoop dat het je over een tijdje helpt!

Hi, ik ben gister na lange tijd twijfels, begonnen met escitalopram (5mg). Ik ga langzaam opbouwen. Kan het zijn dat ik nu al minder spierspanning ervaar, beetje sloomheid ook? Misschien is dat alleen het idee, hopelijk vallen de bijwerkingen mee.

Hoe is het nu Eddy?

@anoniem
Wat het meest lastig quanuitzitten?

Hallo Eddy, hoe gaat het inmiddels met jou?