Burnout ervaringen

Heel herkenbaar. En je omschrijft het heel mooi vind ik (heb ik zelf wel eens wat moeite mee). Klinkt alsof je al heel goed bezig bent. Ik ben nu een jaar onderweg en had net als jij ook rond de 7 maanden door dat ik nog veel weerstand had en het niet volledig accepteren mijn herstel blokkeert.

Wat ik heb geleerd is dat mijn herstel voor mijzelf is en niet voor de burnout of anderen. Met die gedachte lukt het mij om betere keuzes te maken die prettig voor MIJ zijn. Dit geeft mijzelf wat meer ruimte om plezier zo nu en dan voorop de klachten te stellen. Zodra het dan te veel wordt ga ik naar huis.

Misschien heb je ook wat aan camp burnout. Dit is een online hulpprogramma met praktische handvatten die jou ook kunnen helpen als ik je verhaal zo lees. Wat ik hier fijn aan vind is dat ik het elk moment er bij kan pakken en het mij vaak geruststelt. Daarnaast veel veel fijne inzichten.

En verder.... wees lief voor jezelf!!! Waarschijnlijk ben je dit te lang niet geweest waardoor je hierin bent beland. Luister wat je lichaam je verteld en doe wat goed voor JOU is. Je mag nu echt de tijd nemen om uit te vogelen hoe je die versie van jezelf wordt die niet in burnouts beland.
Wat de mensen om je heen betreft, hou ze op de hoogte van waar je aan werkt en hoe je je voelt. Ook al zullen ze het niet begrijpen, vaak vinden ze het wel fijn om te weten hoe ze je kunnen steunen.

Ik hoop dat je er wat aan hebt. Veel succes!

Je verhaal is ook voor mij ontzettend herkenbaar. Ik zit er al bijna 11 maanden in en ik zie nauwelijks vooruitgang. Geen echt bemoedigende woorden, maar wel een geruststelling dat je niet de enige bent. Dit is mijn tweede burnout en de vorige keer is het ook uiteindelijk goed gekomen, dus daar klamp ik me maar aan vast. Maar aangezien ik nu weer in een burnout beland bent heb ik dus iets niet goed gedaan. Je moet echt je leven omgooien, anders blijf je op dezelfde voet doorgaan en kom je vroeg of laat toch de man met de hamer weer tegen.

Het frustreert dat veel mensen niet weten wat burnout inhoudt. Zelfs onder psychologen en bedrijfsartsen. Eigenlijk weten alleen de mensen die het zelf meegemaakt hebben wat het precies inhoudt. Dus ik snap wat je bedoeld. Maar uiteindelijk gaat het om jou en moet jij beter worden. De mening van andere mensen moet je met een korreltje zout nemen als ze zelf geen ervaring hebben met burnout. Je moet het ze niet kwalijk nemen, het is ook moeilijk te begrijpen als je het zelf niet meegemaakt hebt.

Sterkte ermee en blijf geloven in een goede afloop.

Ja ik vind het ook erg lang duren. Heb ook alle signalen van mijn lichaam te lang genegeerd. Van de een op de andere dag ging bij mij het hele systeem uit. Ik werd zwaar overprikkeld. (Ben ook het boek overprikkeld brein aan't lezen) nog steeds intens moe worden van de kleine inspanningen zoals het huis opruimen, of te lang wandelen haal maximaal 45 min maar wel met klachten. Wat zijn joun klachten? Ik vraag me soms ook af of het wel goed komt, ben bang dat het soms zo blijft.

Heel herkenbaar allemaal. Ik was weer gedeelte aan het werk maar zit sinds deze week weer thuis. Wat een ellende. Waarschijnlijk te snel weer aan het werk gegaan. De klachten komen deels terug. De spanning zit bij mij met name in mijn nek/hals/keel. Alles in dit gebied staat onder spanning. Ook veel tintelingen in mijn gezicht. Deze tintelingen heb ik overigens ook in mijn armen en benen. Hoe lang moet ik nu thuis blijven van mijn werk? Wat is jullie ervaring hierin?

@ Anoniem en Inge

Fijn om jullie reacties te lezen! Ik heb inderdaad ook momenten dat ik me niet kan voorstellen hoe ik hier ooit weer uit kom. Ik heb gelukkig ook contact met iemand die heel goed uit het proces is gekomen en als een 2.0 versie van zichzelf alles weer aan kan! Ook lang geduurd maar ziet het nu als een positieve verandering. Daar haal ik weer hoop uit.

Op de vraag wat mijn klachten zijn: het rijtje klachten die ik in bovenstaande tekst opsomde wisselen met elkaar af. De spanningshoofdpijn is wel het vaakst aanwezig samen met onrustige gedachten en gewoon een afwezig raar gevoel die ik niet zo goed kan omschrijven. Verder merk ik dat ik door de klachten niet lang kan boek lezen (serie kijken lukt wel weer thank god), ik durf niet goed alleen op pad te gaan, autorijden voelt als een achtbaan, kan weinig prikkels tegelijk hebben, als ik druk of spanning ervaar word ik snel angstig, gewoonweg niet normaal voelen, overal tegenop zien. Nou zo kan ik nog wel even doorgaan... 😅 Alles wat ik doe gaat bij mij idd ook altijd met klachten.

Wat vervelend die tintelingen! Met werk was ik ook weer begonnen. Ook te vroeg. Enorme tegenvaller. Opbouwen lukte niet en zat nog veel te veel spanning bij incl het reizen. Wanneer weer beginnen met werk vind ik ook een lastige.
Heb je misschien het idee dat je te snel in uren bent gaan opbouwen of dat er taken bij zaten die nog te veel van je hebben gevraagd? Heb je hier begeleiding in gekregen?
Mijn ervaring is dat ik te graag wilde maar veel beter naar mijn lichaam had te luisteren.. ik accepteerde mijn burnout ook nog niet volledig. Hoe zit dat bij jou?
Ik probeer maar te denken dat werk niet het belangrijkste is en je het beste niet te ver vooruit kan kijken.

Zit er ook al meer dan een jaar in. Was mijn werk aan het opbouwen maar toen vreselijke terugslag en weer volledig ziek moeten melden. Sommige dagen gaat het redelijk, maar andere dagen is een hel met heel veel lichamelijke klachten en gepieker. Om gek van te worden. Vraag me ook vaak af of ik hier ooit nog uit ga komen. Werkgever begint nu ook druk uit te oefenen wat het herstel ook niet echt bevordert. Krijg hierdoor het gevoel dat de tijd begint te dringen. Wil ook het liefste gewoon aan het werk en me weer beter voelen, maar wil maar niet lukken.

Hoi Bert,

Ik herken deze "valkuil" na 7 maanden thuis weer begonnen met arbeidstherapie eesrt 2 uurtje daarna 4 enz.
In maart weer fulltime begonnen hoewel ik nog steeds vermoeid was maar ik was het zat en wilde gewoon werken.
De vermoeidheid werd steeds erger en kwam weer ziek thuis te zitten, bleek na bloedonderzoek een erg laag vitamine D te hebben.
Omdat een laag vitamine D ook uitputting, angstaanvallen, duizelig, spierkrampen, geen energie enz . veroorzaakt viel ik ook weer terug in de burnout.

Laat je dus niet "pushen" door andere en begin weer niet te snel met werk anders kan het nog erger terug komen.

Hey e, de huisarts wilde bij mij bloedonderzoek in juli niet eens vitamines checken. Zo irritant als ik het zo lees. Je moet alleen NOOIT door je vermoeidheid doorduwen, zeker als je merkt dat het erger wordt moet je weer uren afbouwen. Ik slik multivit, B12, D3 en wat andere dingen puur uit voorzorg.

Herkenbaar maar ik ben gestopt met nr dokters te lopen want zij weten het ook niet. Vooral wat je zegt het gevoel krijgen dat je gek wordt heb ik ook. Dat is zo moeilijk uit te leggen....doktors snapoen dat niet want volgens het boekje bestaat dat niet. Het ergste bij mij is smorgens daarom sta ik altijd vroeg op dat mijn man en zoon dat niet zien. Ik loop te ijberen tot ik me beter voel, wat meestal na een uurtje ofz ook gebeurd.

Toevoeging, meer mensen met zoveel lichamelijke klachten? Soms twijfel ik en denk ik dat het iets anders moet zijn. Maar gezien het proces van geleidelijk afzakken, beetje vooruit gaan en weer afzakken met duidelijke aanleiding (stress en slecht slapen) kan het eigenlijk alleen een burnout zijn?

Hoeveel wil je er hebben ? Maag- en darmklachten, droge mond, branderige tong, oorsuizen, slap gevoel en tintelen in de benen, veel plassen, moe, duizelig, onrustig, warm, zweten. En dat gewoon gedurende de hele dag, dag in, dag uit.

Ik denk vaak dit kan toch niet door stress komen en denk vaak dat ik iets anders heb. Vraag me steeds vaker af of dit nog goed gaat komen en hoe ik ooit hieruit ga komen.

Kan zeker wel Bert, wsl met een Oxazepam is het tijdelijk weg? Daarom is wellicht (es)citalopram iets om uit de cirkel te komen?

Grappig dat je dit schrijft want ik heb precies hetzelfde. Dat komt dus door de hitte. Dit is ook een stressor en daardoor moet je lichaam nog harder werken. Ik kon op een gegeven moment weer joggen, maar nu heb ik al moeite met wandelen. Ik lig er helemaal af en mijn hartslag gaat ook als een tierelier. Ik vermoed dat straks wanneer de temperatuur zak je weer meer tot rust gaat komen en ook beter gaat slapen!

Wat rot J! Ik kreeg ook permanente angst vorige week na de achteruitgang. Ben toch met die medicatie begonnen maar bijwerkingen vallen niet mee. Zoooo moe

Hey J, hoe is het nu? Ik loop rustig kwartiertjes, durf nog niet veel verder. Hartslag wel genormaliseerd. Denk zelfs iets te laag misschien? Bouw voor mn gevoel geen conditie op.

Hoi Bert,
Jij hebt op mijn verhaal gereageerd en ik daar weer op en nu reageer ik op jouw eigen verhaal. Sommige dingen herken ik wel, zoals paniekerig gevoel, depressieve gevoelens en vaak plassen. Voor dat laatste ben ik naar huisarts geweest, helemaal binnenstebuiten gekeerd maar geen enkele lichamelijke aanwijzing waar dit door komt. Verder ook veel klachten die maar niet overgaan zoals ontstekingen en hoesten. Heel vermoeiend en voel me net een oud vrouwtje..Ik ben 58 dus niet piepjong, maar voel me 88.
Daarnaast dus ook heel erg onzeker in mijn werk, maar ook met andere dingen zoals autorijden. En ik ben dus heel warrig, zeker als ik ergens niet over nadenk en dingen doe op de automatische piloot gaat het nog wel eens mis. Ik weet niet hoe oud jij bent, maar soms denk ik bij mezelf aan beginnende dementie. Ik zou het kunnen laten testen, maar dat durf ik niet bang voor de uitslag.. Ik heb nu al het gevoel dat ik niet meer echt meedoe, laat staan als de diagnose dementie zou zijn. Dan sta je voor mijn gevoel direct buitenspel.
Heb je een coach, therapeut of psycholoog waar je naar toe kan? Ik heb wel een therapeut maar deze vind ik niet heel goed en nogal twijfelend. En dat kan ik er niet bij hebben want ik twijfel zelf aan ongeveer alles.. Maar ik denk dat goede professionele hulp wel heel belangrijk is. Wat zegt je huisarts? Wil deze je niet doorverwijzen naar GGZ hulp of iets dergelijks? En wat zegt de bedrijfsarts?

Ik ben 52 maar voel me ook alsof ik 80 ben..bedrijfsarts en werkgever beginnen steeds meer druk uit te oefenen maar het lukt me gewoon niet op dit moment. En die druk brengt uiteraard ook weer extra stress en zorgen met zich mee. Psycholoog was afgebouwd omdat het eigenlijk de goede kant uit ging. Begin binnenkort met hele intensieve therapie van 3 a 4 x per week.

Het is gewoon verschrikkelijk al die klachten en vaak denk ik dat het niet door stress kan komen. Dat stress dit niet met je kan doen en dat het toch ooit op moet houden dat gevoel. Maar na 1 jaar begin je echt hopeloos te worden kan ik je vertellen.

Als ik veel stress moet ik ook constant plassen. Je zit weer in je fight or flight mode en dus stress.

Beste Bert,

Heel herkenbaar jouw verhaal. Zit namelijk in hetzelfde schuitje. Al ruim 1,5 in een zware burnout met diversen lichamelijke klachten. Sinds kort heb ik ook last van oorsuizen. En ik vroeg mij af of die klacht bij jou na een tijdje is opgelost? En ben je voor je oorsuis probleem naar een bepaalde specialist geweest? Of is het na een tijdje vanzelf weggaan?

Wens je alle sterkte en hoop dat je je wat beter voelt.

Vriendelijke groet,

John

Hé Bert, ik zou dit zelf geschreven kunnen hebben. Buiten al die klachten die jij omschrijft ben ik ook nog heel duizelig. Je gaat op den duur ook denken er moet wel wat mis met mij zijn. Heb vele onderzoeken gehad en nooit wat gevonden. Weet niet hoe het nu met je gaat, maar wou even melden dat je zeker niet de enige bent en dat ik dit allemaal herken.

Jeroen

Hi Jeroen, dank voor je reactie. Op dit moment schommelt het heel erg. Voel me soms dagen / weken beter met weinig klachten en dan voel ik me weer dagen slecht en zijn alle klachten in alle hevigheid weer terug. En ik kom er maar niet achter wat de trigger is. Zit een soort patroon in, heel frustrerend. Ben nog steeds volledig ziekgemeld en eind februari al 1.5 jaar ziek volgens de wet hoewel ik dit zelf niet zo zie. Ben ook veel te snel begonnen met werken na mijn eerste ziekmelding. Volgens de bedrijfsarts ben ik pas sinds tweede ziekmelding (juli) aan het herstellen. Maar het duurt lang deze ellende...

Hoi Bert, ben ook nu 10 maanden verder. Ik kwam sinds kort tot de realisatie van het volgende gezegde: "Doing the same thing over and over again, and expecting a different outcome" Oftewel, ik begreep dat hetzelfde pad aldoor belopen, aldoor leidt tot hetzelfde resultaat. Ik heb besloten om niet meer verder te gaan in mijn oude werk (acute zorg verpleegkundige) Ik heb veranderingen aangebracht in mijn privé leven. Volwassen kinderen wat meer loslaten. Meer voor mijzelf zorgen. Overdadig groente en fruit. Geen koffie, maar rooibosthee, extra vitamine B12, d3, omega 3, vitamine C, ashwaganda, rhodiola. Lopen, fietsen, meditatie, yoga, tai chi leren via youtube, etc. Kijk geen tv, nieuws meer. Telefoontijd 25% En ik ben als volwassen "stoere" man, kleurplaten gaan inkleuren!!!! Dat was wel ff een drempeltje, maar het werkt. Jouw levenskeuzes hebben geleid naar een burnout. (Lees: waarschuwing dat het anders moet). Durf te kijken en te erkennen waar de kink ligt, en kies een andere weg. De bekende weg weet je al....

Ik zit nu al een jaar in die vreselijke burn-out en je verhaal is zo herkenbaar. Ben ook veel te lang doorgegaan en heb ook alle signalen van mijn lichaam al die jaren genegeerd. Het piekeren maakt het er niet beter op. Mijn werkgever heeft nu mijn salaris teruggezet naar 70 % wat nog meer stress en gepieker oplevert omdat ik nauwelijks rond kom. Weet niet hoe ik hier ooit nog uit moet komen, blijf maar hoop houden maar dat is zo moeilijk als je niet echt verbetering ziet. Ik hoop dat het bij jou niet zo lang gaat duren.

Nooit gedacht dat ik hier uit pure wanhoop mijn verhaal zou zitten typen. Met een bijna 1 jarige koter om mij heen. In september 2021 is mijn zoon geboren.

Op eerste kerstdag kreeg ik mijn eerste “paniek aanval”. Hier is natuurlijk veel aan vooraf gegaan. Jaren misschien wel.

Ik ben 7,5 jaar samen met mijn partner en werken samen in zijn bedrijf. Hier heb ik voor gekozen om mijn droom, een gezin, waar te maken. Een periode zijn wij thuis en een week varen we. Nu zorg ik daar voor mijn gezin en personeel. Zelfstandig heb ik hiervoor mijn papieren gehaald. Tijdens mijn 34 wkn zwangerschap heb ik mijn laatste examen gehaald.

Ook een verbouwing van ons huis tijdens de gehele zwangerschap heeft er voor gezorgd dat ik continue in chaos zat. Ik nam geen tijd voor mijzelf en ook na de bevalling ben ik na 3 weken weer gaan doen wat ik altijd al deed. Zorgen voor iedereen, behalve voor mijzelf.

Op eerste kerstdag werd ik afgevoerd met een ambulance en hebben ze bloedonderzoek gedaan. Het eerste wat ik vroeg aan de arts is of ik “dood ging”, want zo voelde het. Deze situatie is traumatiserend voor mij geweest. In januari heb ik met een hartkastje rondgelopen en hier kwam niets uit. Ik kreeg er symptomen bij zoals: gevoel van flauwte, duizelig, hartkloppingen. Een tijdje bij een hypnotherapeut gezeten waardoor het een hele korte tijd beter ging. Ook een psycholoog, waar ik nu sinds een tijdje zit.

Bij de hypnotherapeut ben ik gestopt. Het was even goed, maar al vrij snel ging het weer slechter. Dit vond ik zonde van de kosten want hiervoor ben ik niet verzekerd.

Ik heb een aantal paniekaanvallen ervaren, maar het zijn nu meer de lichamelijke klachten die mij nekken met af en toe een paniek aanval. Het autorijden gaat op dit moment ontzettend slecht. Vooral de gedachte dat ik niet lekker wordt en onwel wordt achter het stuur met mijn zoontje heeft ervoor gezorgd dat ik de snelweg vermijd. Ook omdat ik niet lekker geworden ben op de weg met hem achterin beangstigt me. Ik rijd nu 2 weken niet meer op de snelweg om spanning te vermijden. Het rijden op de normale weg gaat ook steeds meer achteruit. Ik ervaar in het dagelijkse leven af en toe ontzettende druk bij mijn voorhoofd. Niet pijnlijk, maar beangstigend. De gehele dag, behalve bij liggen en slapen heb ik pijn in mijn ribben, borst en borstbeen. Dit alleen zorgt natuurlijk voor spanning óm de spanning die ik mee draag. Hier ben ik voor naar de dokter geweest en die heeft (in 10 minuten tijd) het syndroom van tietze vastgesteld.

De psycholoog heeft mij de diagnose paniekstoornis gegeven. Ik ben natuurlijk mama en moet voor mijn zoontje zorgen. Al kan ik hem altijd bij de oma’s brengen. Er is zelfs aangeboden dat hij tijdelijk daar blijft zodat ik kan aansterken. Dit vind ik natuurlijk ontzettend moeilijk, want hij is de enige reden dat ik uit bed kom op dit moment en een doel heb voor elke dag. Het voelt als falen als ik dit zou doen.

De ene dag is de supermarkt al te veel en de andere dag zou ik zó graag gaan winkelen met die ene vriendin, maar mijn lichaam trekt het niet.

Nu mijn vraag.. waarvan ik hoop dat er “lotgenoten” dit lezen en iemand zich hier in herkent? Is dit een paniekstoornis of is er meer? Hoe deal jij met dit én een klein kindje?

Hoi Anoniem, Ik heb je reactie als verhaal geplaatst. Het is verhaal nummer 242.

Vriendelijke groet,

Het heeft tijd nodig.. ik zou hulp vragen van een goeie psycholoog die weet wat met jou aan de hand is. Gr

Bedankt voor je reactie. Inderdaad sta ik inmiddels op een wachtlijst voor m’n burn-out klachten. Ik zit nu een week of twee thuis, in zoveel mogelijk rust, en ik merk dat de overprikkeling al íets minder wordt. Ik kan alweer tv kijken, bijvoorbeeld. Door rust aan je kop, voel je je minder gejaagd waardoor je hoofd ook niet steeds denkt dat het elke prikkel moet opvangen.

Dat is heel knap. Ik zit nu 1 jaar in mijn burnout en tv kijken lukt nog niet hoe het zou moeten, krijg er een opgejaagd gevoel van en wat spanning bij mij ogen en hals. In de avond lukt het beter. Probeer je brein ook rust te geven door minder naar schermen te kijken. Gr

Ik kan ook nog geen 2 uur achter elkaar tv kijken, maar “het kan”. Dat is al een begin.

Voel jij je duizelig worden bij tv kijken

Beste anoniem en de rest die last heeft van overprikkeling,
Zelfs na 2,5 jaar na mijn burn-out en 1 jaar weer begonnen te zijn met werken kan ik mij nog steeds erg overprikkeld voelen. De tv is voor mij heel herkenbaar en ook nog steeds een probleem, niet meer wanneer ik hem zelf aan zet, wel als ik op bezoek ben bij mijn familie en er voor mij te veel programma's achter elkaar gekeken worden.

Het aller belangrijkste is dat je een gezonde ontspanning gaat vinden waar je echt plezier uit kan halen en niet om de tijd te doden (dit deed ik zelf met tv voor ontspanning). Vaak ligt dit type ontspanning in je jeugd, achteraf gezien was dit bij mij kamperen en dansen. Dit zijn dingen die mij dichter bij mezelf brengen en mij in mijn gevoel zetten en aarden. Ik hoop dat jullie er ook achter komen welke dingen dit voor jullie doen en dat jullie mogelijkheden kunnen creëren om dit ook aan het begin van het herstel te doen en niet heel laat zoals ik deed:)

Heel veel succes in jullie levensreis!

Cgt is iets anders doen of denken. Dit is niet wat je gewend bent en dat geeft weerstand. Daar moet je echt doorheen en soms krijg je dan wel inzicht waar het in gedrag of denken knelt. Het is en blijft kei hard werken. Op de duur vlieg je situaties anders aan en dat geeft weer weerstand van de omgeving, want zo kent men je niet. Welke therapie je ook volgt, je moet dingen doen die vreemd kunnen voelen of waarvan je gaat denken, wat een onzin. Probeer gewoon en kijk of het bij je past. Doe niet te veel door elkaar, want dan ligt je focus te veel op snel van die klachten af zijn. Accepteren en de tijd zal het leren. Moeilijk is het....je wil zo graag, maar je lichaam gaat er niet in mee. Ik worstel er zelf ook nog steeds mee. Was hersteld, maar poef weer terug gevallen.

Hoi Monique, dankjewel voor je fijne reactie. Cognitieve gedragstherapie klinkt in jouw woorden heel anders als hoe ik het ervaar. Het is niet dat ik heel ongebruikelijke dingen meekrijg, of het gevoel heb dat ik “hard werk”. Integendeel. Vaak loop ik weg van het gesprek met de gedachte: wat heb ik eigenlijk opgestoken? Ik denk dus ook dat cgt wel helpt, maar in ieder geval niet met deze psycholoog of in mijn situatie. Ik krijg nauwelijks coaching hoe ik mn leven vorm kan geven tijdens mn burn-out of daarna, en dat persoonlijke gedeelte mis ik heel erg. Ik ga dus op zoek naar een andere coach.

Succes nog met jouw herstel!

De ene therapeut is de ander niet. Ik wil eerst goed gevoel hebben bij therapeut.
Ik doe nu haptonomie, probeer uit mijn hoofd terug bij mijn gevoel te komen. Eén sessie gehad, best tevreden.
Succes, ook acceptatie en rust helpt. Is voorwaarde voor herstel.

Bewegen zoals lopen in het bos Gezond eten en rusten zijn de 3 dingen die je echt gaan helpen. En natuurlijk helpt gedragsverandering en het herkennen van waarom je in die burnout bent gekomen ook. Maar de bovenste 3 zijn voornamelijk de dagelijkse behoefte in je burnout.

Hallo Tako,

Mijn ervaring met een burn-out coach was niet succesvol. Ze ging kijken naar wat ik nog kon doen voor werk om me zo terug te begeleiden naar de arbeidsmarkt. Maar ze hield alleen rekening met mijn mentale toestand (ik wilde heel graag, maar kon het niet aan) en niet met mijn lichamelijke toestand. Uiteindelijk kwamen we uit op onbetaald vrijwilligers werk met weinig werkdruk, maar ik kwam niet eens door het opleidingstraject waar weinig druk bij lag.

Ik zou zeggen begin pas aan een burn-out coach als je het idee hebt dat je het mentaal en geestelijk aankunt om weer langzaam terug te kunnen keren naar de arbeidsmarkt anders is het zonde van je geld. Als je nog niet zo ver bent kun je beter nog veel rust nemen en kijken of de psycholoog je meer inzicht kan geven in waar het misging, wat je valkuilen zijn, hoe deze te voorkomen en dat soort zaken.

Succes en heel veel geluk.

Hoi Tako,

Ik herken je gevoel! Ik heb momenteel ook cognitieve gedragstherapie bij de psycholoog en ik heb een hele goede klik met haar, maar ik weet ook eigelijk niet zo goed wat ik er mee opgeschoten ben. Ik ben op zoek naar wat tastbaars en een beetje een ‘nuchtere’ aanpak. Ik heb dat met haar besproken en wij zijn tot de conclusie gekomen dat een andere therapie misschien beter resultaat zal hebben, dus hier zijn we samen naar gaan kijken en ze heeft mij doorverwezen voor schematherapie. Misschien is dit ook een goed idee voor jou, om samen met je psycholoog te kijken welke therapiewijze bij jou zou passen en mogelijk beter zou werken?

In ieder geval veel succes en ik hoop dat je iets vindt wat jou goed helpen kan!

hoi, ik kan zwemmen ook aanraden als ontspanning. Je dwingt je ademhaling tot een rustige cadans en je hele lijf ontspant. Elke dag naar het bos wordt op een gegeven moment ook saai hoor ;-)
Iedereen heel veel sterkte met het herstel. Het is een lange reis, maar idd wees lief voor jezelf.

Hoi arend hoelang zit je al in.je burnout

Hoi Taco,
Hoe is het nu met je?
Ik heb ergens gelezen dat je aan de medicatie zat. Ben namelijk ook aan t twijfelen voor dat extra steuntje in de rug omdat ik zelf al 14 maanden in een b.o zit. Soms word ik er moedeloos van en kan nog steeds niet te veel inspannen en een winkel zoals de kruidvat of albertheijn maken me nogal snel gespannen zenuwachtig en voel letterlijk dat ik flauwval door alle prikkels. Hoe zit het bij jou met overprikkeling?
Welke klachten heb je
Gr s

Goed! Ben niet helemaal blij met de AD maar kan niet weten hoe het zonder was dus wel tevreden. Begin nu rustig te reintegreren, zwemmen, meer fietsen etc. Zit op 10mg Lexapro.

Ik vraag mij wel eens af of ik de ziekte van lyme heb. Daar van krijgt men ook veel dezelfde symptomen. Ik hoorde dat je het ook kan hebben zonder rode cirkel. Is er een test voor?

Ik zelf kamp al 2 jaar met een burnout en heb door de burnout een depressie erbovenop gekregen. Wat ik in jouw verhaal lees, is dat je het anderen graag naar de zin wil maken. Dat je loyaal bent, ondanks dat je voelt dat je leegloopt. Ik kan je vertellen dat dit 1 van de karaktereigenschappen zijn van mensen die gevoelig zijn voor zowel burnout als depressie. Je gaat op wilskracht door, omdat je denkt dat andere dit van jou verwachten, maar je loopt jezelf hierin voorbij. Als je door blijft gaan, komt de man met de hamer en is zelfs uit bed komen, douchen, aankleden als een hele grote opgave. Dat wil je niet meemaken!!! Je lijf geeft je nu al een signaal om het rustiger aan te gaan doen. Weet niet wat je voelt. Ik voelde een constante onrust, pijn in mijn nek, gespannen benen en makende gedachtes die ik niet kon stoppen! Mijn zelfvertrouwen daalde naar het nulpunt! Ik kon overigens op het laatst niet meer slapen. Ik was doodmoe, maar dacht echt dat ik mijn hoofd niet stil kon krijgen! Ik wist op een gegeven moment niet eens meer wat ik voelde. Ik wist dat ik gek op mijn man en kinderen en mijn honden was, maar voelde er niks meer bij.....Het is een pittig proces, wat je nooit alleen op kan lossen. Zoek therapie, praat met je huisarts....de man met de hamer moet je voorblijven! Een overspanning is nog wel snel om te buigen. Burnout of depressie zeker niet. Pas na 3 tot 5 jaar zit je dan weer terug op je oude energieniveau! Een depressie alleen kan wel vlotter herstellen. Als je jouw patronen en valkuilen maar leert kennen en daar heb je iemand bij nodig die je die spiegels voor gaat houden. Patronen komen uit je vroegere jeugd. Eigenlijk overlevingsmechanusmes in moeilijke tijden. Bij mij werd bv vroeger nooit over emoties gepraat. Pijn mochten we niet laten zien. Dan stelde we ons aan. Of als ik op school een slecht punt had behaald, was dat mijn eigen schuld, want dan had ik niet genoeg mijn best gedaan. Problemen hoefde ik thuis niet mee aan te komen. Zoek het zelf maar uit, was dan het antwoord. Emoties deden er niet toe. Dus wat deed ik? Ik stopte ze weg. Schouders eronder en door! Met hard werken, kreeg ik wel complimenten. Dus wat deed ik "hard werken om waardering te krijgen" Die patronen neem je mee naar je volwassen leeftijd en daar kunnen ze op enig moment voor Problemen gaan zorgen. Vaak is langdurige stress de oorzaak....als je jouw blik altijd naar buiten zet, denk je niet aan jezelf maar aan de ander. Je cijfert jezelf dan weg. Ik heb nog steeds moeite met de vraag " wat wil ik nu eigenlijk?" Dit omdat ik jarenlang over mijn grenzen ben gegaan om andere maar te pleasen. Nu geniet ik pas echt weer van me-time! Heeft nog lang geduurd, want als ik op de bank lag, voelde ik mij nutteloos en schuldig 😉 dus ga met je huisarts praten en zoek een psycholoog. Je moet nu even jezelf op 1 zetten. Niet alleen voor jezelf, maar ook voor je gezin! Accepteren dat het niet goed gaat, is de belangrijkste stap naar herstel. Hulp vragen is stap 1!

Hoi Tim,

Heel herkenbaar. De onzekerheid bekruipt je heel stilletjes, tot je op een bepaald moment merkt dat je een schim van jezelf bent. Goed dat je hulp bent gaan zoeken. Je hebt het heel lang volgehouden, nu is het tijd om voor jezelf te zorgen. Langzaam zul je je ook weer beter gaan voelen. Heel veel succes en sterkte, je kunt dit!!

Wow ik herken je verhaal heel erg. Sinds de geboorte van de 3e (september 2021) voel ik me verschrikkelijk. In de winter veel paniekaanvallen gehad en nu geen aanvallen meer maar continue vermoeid en pijn op de borst en in de bovenrug. Ga momenteel door de malle molen bij de cardioloog en ben al op van alles bloedgeprikt, maar er lijkt niks uit te gaan komen.. denk zelf ook aan een burnout (want ja, nooit 1 moment rust hier in huis, bovendien kom ik uit een heftige baan waar ik nu mee gestopt ben) maar wil toch lichamelijke oorzaken uitgesloten hebben want ik maak mezelf helemaal gek..

Hallo,

Ben even benieuwd, omdat ik dezelfde hoofd klachten ervaar, hoe lang je deze klachten al hebt en of het bij jou ook duizelt in het hoofd bij het te lang lezen, schermen, en het luisteren naar andere mensen.

Soms wel. Krijg t vooral heel warm, pijn in m’n hoofd, een soort kortsluiting bij teveel inspanning. Dat klinkt gewoon als overspannenheid als ik het zo opschrijf alleen ervaar ik geen lichamelijke vermoeidheid. Vandaar de vraag in hoeverre het gevaarlijk is om veel te gaan hardlopen oid

Burn out precies omschrijven is lastig… Daar kan ik niet op antwoorden.
Als je verval wilt voorkomen, dan moet je nagaan of het hardlopen jou energie geeft of ontneemt.
Als je er beter van voelt dan moet je daarmee doorgaan :)

Bij mij in de aanloop naar mijn diagnose sportte ik wel graag en werd ik tijdens het sporten er blij van. Maar als ik thuis kwam, kon ik niks meer met mijn hoofd en was ik gedemotiveerd. Veel erger dan als ik niet had gesport. Dan deed ik liever dagelijkse beweging zoals fietsen naar werk of de trap nemen.

Heb je wel eens Somatic experience geprobeerd?

Waarschijnlijk heb je al veel geprobeerd hoor, maar ik lees dat niet. Dus ik zou toch beginnen om dit eerst met je huisarts te bespreken. Fysio, psycholoog, ergotherapie, psychosomatische therapeut, medicijnen om die vicieuze cirkel te verbreken. Al was het maar om goed te slapen. Dat is een begin om te genezen. Meditatie, voor het slapengaan nidra yoga.

Zet hem op Maria en schrijf hier op dit forum van je af. Dat helpt iig een klein beetje.

Hoi Maria, wat naar allemaal, zeg... Is een revalidatiecentrum iets voor jou? Daar krijg je fysieke én mentale ondersteuning...

Dit bericht is zo te zien meer dan 2 jaar oud, ik ben benieuwd of Maria überhaupt nog op dit forum zit? ;)

@ anoniem, dat mag ik eerlijk gezegd hopen.

Oh wauw verhaal 182 haha

Ik zit precies in hetzelfde.

Momenteel ook thuis door angststoornis en burnout voor een maand momenteel. Ik ga wekelijks momenteel naar een psycholoog en daar krijg ik opdrachten voor mijn angststoornis maar inderdaad heb ik de energie niet voor door mijn burnout..

Mijn collegas en baas hebben niks laten weten of geen reactie op mijn bericht dat ik een maand uit ben. Dit doet me wel pijn.

Ik ben nu aan het leren om aanmezelf te denken en naar mijn lichaam te luisteren. Ik heb veels te veel signalen gemist dat ik “ op” was.

Gelukkig gaat het nu iets beter omdat ik de situatie geaccepteerd heb, en dat het oke is om een goed aantal stappen terug te zetten en rust te nemen. We komen hier sowieso sterker uit , succes!

Hi,

Zelf ook zware burnout terechtgekomen. Kan nu wel weer heel veel doen, en ook naar werk maar kon ook nauwelijks meer 100m lopen. Nu al 2.2 jaar verder. Heel eerlijk op de korte termijn gaat niks helpen. Heb van alles geprobeerd, osteopaten accupunctuur massages noem het allemaal maar op. Enige watbhelpt is systematisch rusten. Heel even wat doen zoals wandelen, en als je thuiskomt even goed rusten, echt even liggen ogen dicht en miss een kleine ademshaling oefeningen doen zoals langzaam door de neus ademen. Op deze manier leer je je lichaam ontspannen na inspannen en komt die balans weer terug. Ook dit ga je niet merken na een week. Maar op een gegeven moment merk je dat je na het wandelen bijv moe bent en als je thuiskomt toch weer wat hersteld. Die spanning op je ogen en nek is gewoon je zenuwstelsel die staat aangespannen. Iemand in de sportschool heeft dit ook, maar als die thuiskomt is die alweer ontspannen! Mensen met een burnout dus niet. Wat eventueel kan helpen een beetje tegen die spanning is L-theanine (geen medisch advies ik ben geen dokter) maar dit hielp bij mij. Het maakt wat serotonine aan, hierdoor is je hoofd wat rustiger. Serotonine wordt omgezet in melatonine, waardoor je weer beter slaapt. Probeer het een paar weken. Verder vermijd stress(fb insta twitter) ja dat geeft stress. Ga even leven op de ouderwetse manier. Groetjes

Ik kan aanraden om ademhalingsoefeningen te doen. Leek mij eerst bullshit, maar ik ben erachter gekomen hoe erg mijn ademhaling invloed heeft op mijn stressniveau en alle andere klachten die ik heb. Op youtube kan je de video ademhaling tegen stress en hyperventilatie vinden. Ik hoop dat dit helpt

Ga eens aan de slag met de Buteyko ademhaling. Zoek dat maar eens op op internet. Dat heeft mij heel erg geholpen

- Inderdaad genoeg rust nemen.
- Bij mij was het ook door houding. Schouders omlaag en naar voren. “Het leven is zwaar houding.”
Psychotherapie en vaker gaan wandelen (ik kwam helemaal niet buiten) is het belangrijkst
- ademhalingsoefeningen/ mediteren vanwege hyperventilatie en spierpijn in nek hals en schouders
- manueel therapeut met ervaring met burn-out cliënten. Ik vroeg of hij me een beetje kon kraken, en kon coachen om meer in beweging te komen.

Hij gaf uitleg over hoe het lichaam reageert op pijn en hoe je met ademhaling het laat verdwijnen. Hij heeft me flink geknepen om het me te laten voelen (heel pijnlijk). Toen pas begon ik eindelijk echt te snappen wat mijn psycholoog bedoelde. Hoe ik mijn lichamelijke en emotionele klachten compleet negeerde. Sindsdien lette ik er beter op én paste ik de tips van de psycholoog toe.

Wat bedoel je met wazig? Voelt de wereld aan als onrealistisch?

Eventueel heb je last van dissociatie.

Bedankt voor je berichtje. Dit is het dan weer niet. Ik bedoel echt een wazig gevoel in de zin dat er een soort waas over mij heen hangt. Alles gaat langzamer, bijvoorbeeld als er een auto / fiets langsrijdt gaat dit te snel voor mij. Ook kan ik me op mijn werk amper concentreren op mijn werk en ik word telkens meer vermoeid wakker als wanneer ik naar bed ga. Ik ben nog maar 23 en ben radeloos op het moment. Ik hoop gewoon dat iemand mij er mee kan helpen..

Ben zelf 22 en zit al een jaar in een burn-out. Heb alle symptomen genegeerd en leef echt in een hel.

Als er uit dat bloedonderzoek niks is geconstateerd raad ik je echt aan om optijd rust te nemen. Blijf van de alcohol af en ga optijd naar bed. Hoop dat het snel beter met je gaat!

Hi K,

Had je ook soortgelijke klachten als die ik benoem? De wazigheid / het vage gevoel is er telkens. Het is zo hinderlijk en ik kan er slecht mee omgaan omdat het niet te negeren valt. Ik vind het zelf inderdaad ook best een stap om te maken om aan te kaarten op werk.

Mocht er iemand zijn met soortgelijke klachten mag deze ook altijd reageren, samen kunnen we elkaar wellicht helpen. Ik ben namelijk bang dat ik een andere soort aandoening heb omdat ik me zo slecht voel.

Hallo MH, mijn zoon van 19 heeft nu een jaar een Burnout. Achteraf ook al langer klachten zoals het wazige zien, gejaagd gevoel, hartkloppingen, rode vlekken die ineens op kwamen. Huisarts stuurde hem steeds weer weg. Hij moest maar gaan wandelen. Tot hij instortte. Hij kon letterlijk niet meer op zijn benen staan. Tot de dag van vandaag een scala aan klachten gehad. Mocht je behoefte hebben om vragen te stellen doe dat gerust. Denk aan jezelf. Pak je rust. Je lichaam geeft je die signalen, negeer ze niet. Jij weet hoe je je voelt. Wat een ander ook zegt!

Hi EK,

Ik herken veel klachten, bijvoorbeeld het wazige zien, het gejaagde / schrikkerige gevoel, en inderdaad wat raar is. De rode vlekken heb ik ook vaak last van gehad.

Ik kreeg bijvoorbeeld als ik mezelf aan het inspannen was, of mezelf druk maakte soms spontaan last van rode jeukerige vlekken over mijn borst / rug en soms nek. De jeuk tijdens zo'n aanval is echt ondragelijk.

Gaat het nu wel zichtbaar beter met jouw zoon? Of merkt hij dat het gevoel afneemt?

Hallo MH, hij heeft het op dit moment zwaar. De spieren trekken erg in zijn hals. Benauwd gevoel is dat voor hem. Weinig energie.

Ja de rode vlekken kreeg hij destijds als eerst door inspanning. Hij was aan het trainen thuis met gewichten. Wil hij nu niks meer van weten. Het wazige zien is er ook nog wel. En hij voelt zich soms klein. Letterlijk. Of hij door zijn benen zakt ook. En er is ook dwang bij gekomen. Dingen herhalen. Heel vermoeiend en zwaar allemaal

Wat vervelend ook om te horen. Ik herken hier inderdaad veel in de klachten, maar is er we verbetering in gekomen? Ik zit nu sinds maandag thuis en ben momenteel in de ziektewet met werken.

Ik ben momenteel even radeloos en weer niet wat ik moet doen, heb je enige tips?

Hi! Ik ben 18 en ga nu starten met antidepressiva ivm met burn out en angst voor de fysieke klachten die de burn out met zich meebrengt.. ik heb hierover een goed gesprek gehad en een psychiatrisch arts die alles goed heeft uitgelegd, bijwerkingen enz. Ik heb ook nagevraagd of medicatie goed samen gaat met trauma en cgt en volgens de arts gaat dat prima samen en haalt het echt de scherpe randjes even weg. Succes en je kunt het!

Ik zou het niet doen...
medicijnen. verdoven en kunnen je klachten wel wat verlichten...maa4 moet ook weer afbouwen🥴
Kijk eens naar website "Nicole Sachs" ga journalen....
En YouTube filmpjes van Jim Prussac. Gaat over chronische klachten en angst etc etc maar heel nuttig om je beter te gaan voelen.
Zelf gaan rusten, accepteren dat je je nou eenmaal rot voelt en geen pillen💪

Zit nu ook 16 maanden thuis. Heb heel veel last van dagelijkse spierspanning nek keel ogen oren kaken en van me nek naar me middenrif wanneer ik te veel doe.. en dat kan al 45 min zijn. Voel ook letterlijk mijn spieren afzwakken.. en soms ook angstig en branderig gevoel bij mijn middenrif wat ook kan zorgen voor een angstaanval. Herkenbaar? Prikkels zijn al gauw te veel en zorgt ook voor spierspanning en energie verlies en duizeligheid. Heb 16 maanden zonder enige medicatie geprobeerd. Maar ben nu aan t twijfelen om toch iets in te nemen wat de scherpe randjes ervan af haalt zodat ik verder kan herstellen. Begin te twijfelen of et nog wel.ooit goed komt. En of ze niet iets missen de huisartsen dat ik alsnog ziek ben.

Doen wat je gevoel je in geeft!

Hoii BT,
Dat is puur spanning. Ik heb het ook.Als je gaat slapen probeer niet naar je hart te luisteren.Bij mij klopt mijn hart overaal in miji lichaam.(gevoel)Ga maar over iets anders denken,iets leuks.En vergeet niet dat je hier en nu bent.Dus niet piekeren. Alles komt goed!Beterschap en sterkte!

Heey Ed,

Dank je wel voor je bericht.

Dat probeer ik, maar net zoals jij hoor en voel ik het op zoveel verschillende plekken dat het zo overweldigend is dat ik er mij er haast niet aan kan onttrekken. Dat verschilt dan wel weer per dag.

Wat helpt jou om je er van te onttrekken?

Groeten BT

Hey BT,
Ik doe yoga nidra en heel vaak body scan oefeningen.Sinds 4 weken heb ik een andere probleem bij gekregen.Echt 24 uur per dag heb ik tintelende handen,schouders en benen en ben bijna hele dag misseljik....houd niet op

Herken dit precies! Ontzettend frustrerend en lijkt wel alsof je gewoon niet meer jezelf bent er er niet meer bij bent.
Veel sterkte en hopelijk komen we hier snel uit.

Ja dat herken ik wel. Dat tuimelaargevoel en ook de onzekerheid die erbij komt. Er dan ook nog eens continue mee bezig zijn omdat het de aandacht al heeft. Zoals met alle lichamelijke klachten die ik voel.

Ik voel soms zelfs bij het zitten alsof ik op de kop sta dat gevoel in mijn hoofd. Herken jij dat ook.. hoelang zit je al in je burnout? En voel je wel elke maand vooruitgang

Hoi Anne hoelang zit je al in je burnout? En ben je ook zo duizelig als je gaat wandelen

Hallo,
Ik herken dit zeker. Iedere keer met elke beweging dat duizelige gevoel. Continue. Zelfs als ik ga slapen. Heb jij soms ook het gevoel dat dat uit je nek komt? Ik wel soms.
En dat onstabiele gevoel ervaar ik ook dagelijks.

Ik ben ook continu duizelig voel dan ook zo' n druk bij mijn oren.. ook als ik zit lig of sta. Ze zeiden eerst dat ik een burnout had nu denken ze.. door al mijn klachten dat ik ME/ heb.. nu weet ik zelf niet meer of ik duizelig ben door burnout want de meeste hierboven hebben dezelfde symptomen als mij .. of dat de psychologen gelijk hebben

Herkenbaar, 3 maanden ermee gelopen en nu overspannen. Merk nog steeds dat balans niet goed is, zeker als ik moe ben. Denk dat je hersenen door de oververmoeidheid niet goed de signalen kan verwerken. Erg irritant inderdaad!

Hoi Hille,

Maar was je dan eerst uit balans en toen overspannen?
Weet je ook wat het uit balans gevoel veroorzaakte?
Stress? Of heb je ooit een draaiduizeligheid ervaren daarvoor?

Hey Anna, ja ik was al 3 maanden aan het sukkelen met het evenwicht en toen pas viel ik overspannen uit. Ondertussen 2x afgezakt, 1x door niet volledig stoppen met werk en teveel willen en 2e keer door de hittegolf. Baal er zo van. Kan nu echt veel minder dan 2 maanden geleden. Daarvoor nooit duizeligheid ervaren. En kwam inderdaad door stress denk ik.

Oh ja wat vervelend!! Ik heb inmiddels geleerd, er vooral niet teveel aandacht aan schenken wat rot voelt fysiek. Waarschijnlijk komt het wel door langdurige overprikkeling waardoor je de prikkels steeds minder lekker kan verwerken. Bij jou blijkbaar ook op je evenwicht geslagen pffff irritant. he...maar het gaat over.

Bedankt Anna, het duurt alleen even. Momenteel nog aan medicatie maar zorgt voor extra vermoeidheid dus ga er weer af. Hopelijk kan ik dan ook weer iets meer doen op de dag.

Ik heb dat duizelige en deinende gevoel raat gevoel in me hoofd nog steeds na 1 jaar burnout. Als ik langs drukkere plekken loop dan voel ik het ook meer. Het is inderdaad overprikkeling. Je moet het geen aandacht geven plus wat vaker ademhalingsoefeningen doen of ontspanningsoefeningen veel mindfullnis en als je op YouTube kijkt kun je pppd excersis doen. Die helpen om je evenwichtsysteem weer wat sterker te maken waaronder ook de spieren van je ogen. Gr

Heb ik ook! Maar zit nu 15 maanden in burnout met en flinke terugval & het wordt echt minder. Heb het nu niet meer sochtends, vooral eind middag en savonds omdat je dan alweer wat moeier bent. Geef jezelf de tijd, alles herstelt een keer

PPPD oefeningen worden ook cawthorne and cooksey genoemd trouwens.

Na 4 jaar heb ik het soms nog, red signal voor mij, stoppen en weer terug naar de basis....

Klopt. Het is prijzig. Maar er bestaat ook een grote winkel waar het veel goedkoper is.

Dat duizelige ervaar ik als vervelendste van de burnout. Ik krijg het vooral na wandelen, al na 15-20 minuten. Ik merk ook dat mijn ademhaling tijdens het wandelen in de knoop raakt/zwaar wordt. Alleen een tijdje liggen helpt om de spanning op het gehele lichaam weer af te laten nemen en me weer normaal te voelen.

Hoi Thomas, bij mij is het duizelige ooknnog niet weg maar het gaat samen met inspanning en spanningklachten ook als ik geprikkeld word voel ik het soms bij het zitten. Hopelijk gaat et ooit over want ik zit er al lang jn

Lastig… ik herken heel erg wat je zegt. Zelf ben ik heel blij dat ik de stap heb gezet want sindsdien heb ik het veel minder zwaar (weinig downs meer en mijn stresstolerantie is enorm aan het toenemen nu ik geen spanning meer ervaar). Ik was ook goed op weg maar na een maand of 7 ging het toch weer steeds slechter en werd ik bang dat ik er niet meer uit zo komen en niet binnen die 2jr hersteld zou zijn. Steeds meer angst dus.. En ja daar helpt de AD mij enorm in want dat is nu weg. Lastig zo’n keuze… Ik vond het zo zwaar het hele proces met haar schommelingen dat ik uiteindelijk alles wilde aangrijpen en AD is voor mij echt een steun in de rug. Ben rustig begonnen met druppels escitalopram en de opstart is me meegevallen (paar keer oxazepam genomen vooral in de 2e week maar meer om te voorkomen dat de angst te zeer opliep). Succes in je keuze!

Lastig… ik herken heel erg wat je zegt. Zelf ben ik heel blij dat ik de stap heb gezet want sindsdien heb ik het veel minder zwaar (weinig downs meer en mijn stresstolerantie is enorm aan het toenemen nu ik geen spanning meer ervaar). Ik was ook goed op weg maar na een maand of 7 ging het toch weer steeds slechter en werd ik bang dat ik er niet meer uit zo komen en niet binnen die 2jr hersteld zou zijn. Steeds meer angst dus.. En ja daar helpt de AD mij enorm in want dat is nu weg. Lastig zo’n keuze… Ik vond het zo zwaar het hele proces met haar schommelingen dat ik uiteindelijk alles wilde aangrijpen en AD is voor mij echt een steun in de rug. Ben rustig begonnen met druppels escitalopram en de opstart is me meegevallen (paar keer oxazepam genomen vooral in de 2e week maar meer om te voorkomen dat de angst te zeer opliep). Succes in je keuze!

Onbelangrijk moest onbalans zijn

Ik herken het helemaal...is allemaal puur spanning volgens mijn haptonoom...
Vind t ook lastig hoor....
Wil er graag vanaf...maar blijf maar piekeren...alleen juist DAT moet je echt stoppen...t hoort erbij...bij BO...echt gaan ontspannen en los laten succes

Ervaar je dat gevoel dan alleen omdat je veel piekert of gewoon zomaar elke dag. Want ik ervaar et gewoon elke dag continu en als ik lig gaat et beter. Helpt de haptonoom? Ik d8 aan pshygosomatie fysio te gaan doen

Ik herken het heel erg, vooral het stukje dat je schreef over wandelen. Ik voel mij sowieso al beetje zweven als naar buiten ga, maar na een halfuur wordt het vaak erger. Alles wordt precies meer vloeibaar en ik kan geen snelle bewegingen meer volgen. Verschrikkelijk. Ik zit er ondertussen tien maanden in, maar veel herstel merk ik nog niet ondanks mijn slaap al veel is verbeterd…

Heel veel sterkte in deze hel.

Hoe is et bij jou begonnen Michiel?

Ik had op het werk een zeer drukke en stressvolle periode en ik ging even ‘rusten’ na die periode. Toen begon ik echt als een pudding in elkaar te zakken, en de opgenoemde klachten kwamen dan ook sterk opzetten. Mijn psychiater noemt het echt uitputtingsverschijnsel. Jouw hersenen kunnen de vele prikkels niet meer tijdig verwerken waardoor je een soort verstoord realiteitsbeeld krijgt. Ik heb ook enorm last van auditieve overprikkeling, dus het hangt allemaal wat samen denk ik… jij wellicht ook?

Die druk op mijn ogen herken ik ook zeer erg. Blijkbaar is dat spanning in uw oogspieren…

Ik ga over tien dagen naar een oogarts gewoon om het eens te bespreken. Echter, ik vrees dat het erbij hoort…

Ja ik heb het drukkende gevoel gedurende de dag door...het neemt toe als ik iets moet gaan doen wat ik pittig vind of als ik ergens heen moet waar ik even "normaal" wil zijn, als ik auto rijd soms als het een langere rit is en ik dat spannender vind, als ik sociaal moet doen met mensen die niet weten dat ik nu zo in m'n vel zit😁ik herken het gevoel v de benen ook. Dat komt doordat je angst voelt als je je raar voelt...slaat op Je benen... en het onbalans gevoel heb ik ook...je zit waarschijnlijk voortdurend in je hoofd, te voelen wat je voelt, hoe naar t voelt etc. Je bent n beetje ongegrond, uit je lichaam en alleen boven in...daardoor voel je je wankel...als een tuimelaar...op zn kop...komt allemaal goed! Ik heb nu al zoveel mensen gehoord die dezelfde BO symptomen hebben als jij...en ik...en...dat gaat gewoon weer over! Niet bang zijn😁

Ok, dankjewel voor jullie reacties ik voel me daarbij ook nog eens de hele dag echt ziek alsof ik 40 gr koorts heb maar dan zonder koorts. Heb een verwijskaart gekregen. Hopelijk kunnen ze het ook verklaren en is et niks ernstig. Ik heb vandaag 50 min gelopen ging wel goed laatste 10 min begon ik steken te krijgen in me hoofd en merkte ik dat ik moe werd.

Michiel als je het hebt over zweven, bedoel je dan dat het voelt alsof je hoofd los zit van je lichaam en net alsof het los van elkaar is?

Michiel ben je al bij de oogarts geweest want ik heb nu ook een afspraak. Voor die oogspierspanning die nooit weggaat pff

Hoi,

Ben benieuwd hoe het is gegaan bij de oogarts?! Michael en anoniem?!

Ik heb dat gevoel al zolang ik mij kan herinneren, zeker sinds groep 7.. Dus nu zeg maar meer dan 16 jaar. Vele onderzoeken gehad; oogarts, neuroloog, fysiothetapeut, ga zo maar door. Met stress verergeren deze klachten naar volledige overprikkeling en niet meer op kunnen blijven, alleen liggen en de ogen dicht doen helpt dan.

Sinds mijn burn out zijn deze klachten weer in alle hevigheid toegenomen. Volgens mijn fysiotherapeut komt het door spierspanning in rug, hals, nek en kaken. Verhoogde spierspanning van de ogen als gevolg.. Heel vervelend met name omdat er weinig aan te doen is..

Sterkte!!! Ik weet hoe vervelend het kan zijn..

Ook ik heb erg veel last van vermoeide ogen tijdens burn out.Ik krijg binnenkort een ooglidcorrectie omdat er teveel huid zit. Hoop maar dat het helpt!
Acceptatie valt voor mij ook niet mee.Ik wil alleen maar slapen.Ik heb 's ochtends 2 uur energie en dan dooft de kaars en vallen mijn ogen dicht.

Ik ben hier terecht gekomen nadat ik deze klacht ook googlde. Ik merk ook een druk op me voorhoofd(frontale kwab?) en achter de ogen. Zweverig gevoel, niet helder. Moeilijk focussen op een punt tijdens rijden. Ik ken niet veel mensen die dit ook zo ervaren. Overprikkeling is echt nu na 6 maanden thuis zitten nog niet weg.

Ik schreef dit 2 jaar geleden.. het is er nog steeds maar veel veel minder dus iedereen die dit ook heeft het komt langzaam aan weer goed. Hou vol.. ik heb gelukkig niet meer die erge verkramping zoals.in het begin

Daar begon het bij mij ook mee Johan, een enorme onrust en niet kunnen slapen. Heb in die tijd heel veel puzzels gemaakt (tv kijken lukte niet eens). Tips: probeer actief te blijven, wandelen, fietsen, sportschool en onderhoud je sociale contacten. Ben zelf begonnen met gitaarles, het is goed om jezelf nieuwe dingen aan te leren. Sterkte met je herstel.

Hallo John, luister goed naar wat je eigen lichaam je zegt. Áls een ander zegt probeer actief te blijven, en ik lees het woord sportschool, dan denk ik alleen maar: veel te gek! Als een ander dat kan, dan wil niet zeggen dat jij dat ook kunt. Die persoon weet niet wat jij voelt. Een minuut wandelen is voor mij nog teveel laat staan sporten! Opgejaagd, hoge hartslag, wazig zien,door de benen zakken, trillen, en sinds kort dwang. Ik ben thuis sinds begin dit jaar en leef met de dag en ook wel per uur. Ben het soms ook helemaal zat

Beste anoniem, het spijt me om dit te lezen. Ik wens ook jou veel sterkte, ik ben inmiddels 1,5 jaar verder. Het is inderdaad voor iedereen verschillend, maar probeer dingen te doen die je energie geven en kruip niet in je schulp. Het zombie/robot gevoel is afschuwelijk en wens ik niemand toe. Gisteravond heb ik bij vrienden gegeten en ik merk dat ik hier weer van op knap.

Bedankt Arend, goed on te horen. Alleen heb ik die energie nog niet. Ik wens jou ook alle sterkte

Het begint met accepteren. Accepteer de situatie waarin je zit. En inderdaad de weg naar herstel is bij iedereen anders.

Bij mij helpt psychotherapie middels cognitieve gedragstherapie.
Mentaal ben ik zo sterk én star, dat ik mijn lichaam, zenuwstelsel en hersenen heb opgebrand. Teveel gedaan en al mijn lichamelijke symptomen én emoties genegeerd. Ik moet opnieuw leren om ernaar te luisteren én ernaar te handelen.

Veel liefs aan jullie allemaal

Bedankt Arend, goed on te horen. Alleen heb ik die energie nog niet. Ik wens jou ook alle sterkte

Wel fijn om te lezen dat ik niet de enige ben met deze rotklachten. Inderdaad ben ik mentaal ook sterk en star en veel te veel pleaser van alles en iedereen. Kleine stapjes vooruit moet je waarnemen en jezelf belonen. Ik was gisteren heel blij dat het lukte om 1,5 u in de sportschool te sporten. Uiteindelijk weer wazig zien. Bij mij slaat de burn-out vooral op de oogspieren en het niet geaard voelen.

Hallo Adriaan, het zweven en de ademhaling herken ik wel. Ik heb ook een hard bonzend hart soms en trillen. Heb jij ook dat je wazig ziet en dat je jezelf anders ziet? Ook heb ik ineens dwang gekregen en dat is vreselijk. Welke CBD olie heb je? Duur?

Het wazig zien heb ik vaak, is heel beangstigend. Het gevoel dat je niet kunt focussen. CBD olie 5% van Renova 30 ml € 64 dus wel duur ja :-(

Ja herken ik ook wel veel van!
Zeker dat rare verloren te zijn in de ruimte!! Heel irritant als je buiten wandelt, loopt vind ik... ik heb geen medicatie...dus ook zonder voelt het raar😁lichtheid in mijn hoofd heb ik denk ik niet.... maar dat drukkende gevoel, bankschroef vanbinnen herken ik zeker!

Ik zit sinds juli 2020 in een burnout. Werk nu 8 uurtjes per week op AT basis (normaal 24).
Voel me zeker beter als in het begin maar ervaar nog dagelijks klachten zoals : de wereld "raar" zien hiermee bedoel ik een zweverig onwerkelijk gevoel. M.b.t
Slapen (veel dromen, s'nachts na 4 u wakker worden en dan moeilijk in slaap komen. Of heel vroeg wakker worden) . Continue een licht gevoel in het hoofd alsof ik op een bootje dein op het water. Rubberen benen van tijd tot tijd. Overslaan van het hart. Vaak gespannen gevoel rondom het middenrif. Kortom nog een hoop lichamelijke spanning...
Ik sinds kort 2x per dag oxazepam om mezelf toch wat meer lichamelijke rust te geven tussendoor. Wat ik zo lastig vind is dat ik therapie , fysio, ontspanningsoefeningen enz alles eraan heb gedaan maar dan na bijna 1,5 Jr nog steeds met al die klachten zit. Vaak denk ik wanneer houdt dit op

De meditaitie oefeningen van Frank Bruining helpen om tot rust te komen. Als je veel spanning in je lijf hebt gaat je ademhaling (m.n. uitademen) niet meer zo vanzelf. Het is ook goed om boeken over burn-out te lezen, zodat je begrijpt wat er gebeurt. Net op aanraden van mijn psychologe het boek 'gek op stress' besteld. Veel sterkte, het is geen fijne periode om door te maken maar we komen er doorheen!

Hey adriaan hoe gaat het nu met joun klachten.?

Dag Suus,

Enorm herkenbaar je verhaal. Het is echt een hel op aarde. Heel gelijkelijk aan, zal de heftigheid afnemen, maar dit heeft veel tijd nodig. Probeer er niet tegen te vechten en probeer zo min mogelijk te doen, luister naar je lichaam.

Het is enorm lastig en het voelt verschrikkelijk. Wellicht herken je iets in verhaal 90, stel gerust vragen!

Hi Suus,

Ik ben ook 24 en ook ik heb een burnout.
Je bent dus niet de enige.
Heb je al naar een betaalde burnout coach gekeken? Die hebben vaak geen wachttijd. Voor de rest zou ik zeggen probeer niks meer te bereiken, zoek iets wat de tijd vult en ook wat rust geeft (wandelen? tekenen?).
Ik zit er nu een jaartje in. Het is inderdaad een lijdensweg, maar het voordeel zal zijn dat wij sterkere en vollere mensen zullen worden. Heb vertrouwen en houdt moed.

Hi ik ben 21 en zit ook met een burn-out. Ben nu 1 jaar en een paar maandjes verder. Ik heb nogsteeds elke dag last van klachten waar je doodmoe van wordt.

Hoe gaat het nu met jou?

Beste Jasper,
Ik zou haptonomie aanraden; uit je hoofd en weer contact maken met je lichaam. Klinkt zweverig, is t ook maar ik heb er veel aan.
Je moet uit t oplossingsgericht analytisch denken (want dat kost enorm veel energie) en meer gaan luisteren naar je lichaam en gevoel.

Veel sterkte

Hoi Jasper,

Ik sluit me aan bij Jakob. Toch ook echt ademhalingsoefeningen en meditatie doen. Het klinkt inderdaad zweverig, maar het shift jouw zenuwstelsel can ‘fight/flight’ modus, waarin je dus zo onrustig bent, naar de rust modus, waarin je kalmte kan ervaren. Natuurlijk is dit alleen niet dé oplossing, maar wel het perspectief van waaruit het voor mij helpt deze hel op te lossen. Ik herken het overthinken enorm. Zelf ben ik hoogsensitief, en de supplementen LTO3 zou je eens kunnen onderzoeken, geven net wat meer rust. Ik persoonlijk ben een voorstander van natuurlijke supplementen, omdat je daar echt je lichaam mee ondersteunt en uiteindelijk in optimaliteit krijgt. Medicijnen bestrijden je symptomen, maar daarmee pak je het onderliggende probleem niet aan. Saffraan en 5htp supplementen hebben mij erg geholpen bij de depressie die ik door de burn-out had. Ik raad je echt aan daar eens je eigen onderzoek naar te doen (wij analytische overthinkers zijn daar toch goed al in). Succes!

Liefs, Amber

Gefeliciteerd Taco!
Wat ontzettend fijn om te lezen.
Hopelijk blijf je dit Forum wel steunen met jouw ervaring en tips. Ik heb daar namelijk al heel veel aan gehad. Dank daarvoor.
Geniet Taco, geniet 🍀

Hoi Taco, wat fijn om dit te lezen! Wat heeft ervoor gezorgd dat je nu jezelf als echt "hersteld" kunt classificeren? Ben ik wel benieuwd naar. Ik zit zelf voor mijn gevoel in de eindfase van het herstel maar vraag me af of er een punt komt dat ik ook het gevoel heb: ik ben er uit.

Goed bezig en bedankt voor al je tips en ervaringen hier!

Super Taco, fijn om weer wat van je te lezen. Ik ben zoals je weet hetzelfde traject ingegaan, hier heb ik ook enorm veel aan gehad, helaas toch nog wel een hele forse terugval gehad van bijna 2 maanden laatst... er gebeurde ook net teveel privé naast de verwerking. Ik hoop dat je zo nu en dan nog in blijft checken of het forum!

Hi Wouter,

Wat vervelend te horen. Hoe komt het dat je een terug val hebt gehad? Ben je er nu wel weer uit?

Goed zeg Taco gefeliciteerd met je herstel en bedankt dat je het wilde vertellen op de site je kan dus helemaal herstellen top genieten nu he 👍👍

Hi Taco,

Dank voor het delen van je bemoedigende woorden en tips en wat fijn dat het goed met je gaat. Ik heb al vaker berichtjes van je voorbijzien komen en ze triggeren me wel. Ik loop zelf al enige tijd (nu precies een jaar) met lichamelijke klachten en heb sinds 3 maanden cognitieve gedragstherapie wat zeker al heeft geholpen. Er is een gegeneraliseerde angststoornis vastgesteld. Echter, blijf ik een beetje hangen en blijf ik last houden van af en toe hartkloppingen en spanning in nek en keel en daardoor een dichtgeknepen keel gevoel. Denk je dat de methodes die jij hebt toegepast kunnen helpen om die stress uit het lichaam te halen? En wat betreft de Facebookgroep, is het de groep met de paarse afbeelding?

Dank alvast voor je reactie!

Groetjes,
Amber

Hallo Taco,

Wat een overwinning dat je volledig hersteld bent, top!

Heb jij ook zo veel last van overprikkeling gehad tijdens je burn-out? En is dit door het verwerken van je emoties dan ook daadwerkelijk weg gegaan??

Alvast bedankt voor je reactie.

De overprikkeling komt doordat je zenuwstelstel over belast is. Rusten rusten en nog meer rusten zodat je hersenen zich kunnen herstellen

Tja, rusten, wat houdt dat nou precies in.

Want als ik de hele dag niets doe, kom ik in een dwangmatige piekerstand terecht ofzo, en het lukt me niet om daar uit te komen.

Ben inmiddels 15 maanden onderweg, waarvan ik circa 8 maanden wel gereïntegreerd heb.

Ben ook aan t stunten geweest met anti-depressiva, wel gebruiken, toch weer stoppen, toch weer beginnen, en mijn hoofd en lichaam snappen er allebei niets meer van ofzo.

Ik denk dat ik toch maar een afspraak bij een psycholoog moet gaan maken, aangezien ik inmiddels wel besef dat ik hier zelf blijkbaar niet uit ga komen.

Ik wandel en fiets wel dagelijks, en doe wat lichte huishoudelijke zaken thuis, maar heb niet het gevoel dat er ook maar iets van een stijgende lijn in zit….

Iemand tips?

Wat vervelend om te horen. Daag je jezelf wel genoeg uit? Heb je wel eens geprobeerd wat meer te doen dan dat je nu doet?

Bij mij gaat het met vallen en opstaan. Kan ook nog redelijk weinig maar ik probeer elke dag wat meer te doen om vervolgens weer een paar dagen terug te vallen. Dit blijf ik herhalen en mezelf uitdagen.

Hoi Taco,
Wat ben je precies anders gaan doen? Hoe heb je doorvoeld? Hopelijk bezoek je nog eens dit forum

Aan A. : bij overprikkeling is veel rust nemen belangrijk.

Tips Bijvoorbeeld: Wat voor mij het beste helpt is een rustige kamer liggen met niet te veel of zo min mogelijk licht, en bijvoorbeeld staren op 1 punt. Of je gedachten in je hoofd weg zwaaien als ze voorbij komen. Je gaat dus dan niet mee in de inhoud van de gedachten. Je moet
het een beetje zien als het “weg swipen” net als bij tinder.
Als dat niet helpt kan je ook altijd nog lekker de natuur in, beetje mensjes kijken bijvoorbeeld. Als je bijvoorbeeld niet veel buiten kan komen dan kan ik natuur of steden Webcams aanraden die je kan vinden op Google of YouTube
Als je nog fysiek fit bent, kan ik creatieve dingen aanraden zoals schilderen of tekenen bijvoorbeeld of inderdaad het huishouden doen
Of lekker in een hangmat liggen met een zacht natuur muziekje als je merkt dat dat voor jou fijn werkt
En slapen is ook heel helend, dus vooral (extra) aan toe geven
Het belangrijkste is accepteren en toegeven aan rust
En ook emoties toe laten, dus huilen bijvoorbeeld, het doorgaan en doorvoelen van emoties, Laat jij de emotie toe, dan zegt de emotie: ‘Dan laat ik jou los.’.
Verder kan ik ergotherapie aanraden, ACT en CGT
Laat een wekkertje elk kwartier afgaan, en check hoe je je voelt op dat moment, en wat je lichaam nodig heeft. Rust? Honger? Sociaal contact?
Luister naar het fluisteren van je lichaam zodat het niet hoeft te schreeuwen en geef wat het nodig heeft

Take care iedereen 🙏🏼!!!!

Ps: Of naar buiten kijken en de wolken of vogels volgen als je teveel aan het denken bent, dat is ook een optie
En als je met problemen zit, zorg dat je een oplossing vindt voor het probleem zodat je er niet meer over hoeft te piekeren
En bij angstgedachten “Gedachten zijn maar gedachten en hebben vaak weinig effect op de realiteit” ofwel: vaak komen je angstgedachten niet uit, dus je kan ze vanaf nu dus ook minder serieus nemen

Liefs en take care lieve mensen

PS2: of kaarsje aansteken of openhaard kijken op YouTube en focussen daarop
Mindfull focussen op je andere zintuigen zoals kijken, ruiken, proeven, voelen, luisteren etc zodat je minder denkt/piekert
Massage kan ook, of een (bubbel)bad nemen

Heel herkenbaar. Ik zit nu 9 maandjes in een burn out en ga gelukkig vooruit. Grote stappen gemaakt. Mijn klachten wisselde elkaar af. Was ik va de ene klacht af kwam er weer een andere. Ik heb nu vooral last van mentale klachten maar moet zeggen die worden die worden ook steeds minder. Maar ik heb echt zoveel klachten gehad denk wel 50. De raarste klachten waarvan ik dacht dit ka niet bij een burn out horen, er is iets ernstig aan de hand. Maar alles is grootste deel weg. Alleen als ik over mij grens ga, komen er lichte klachten op zoals vandaag. Zoals maag en darmklachten, misselijkheid in de ochtend en hoofdpijn. Dus weet ik even een stapje terug. Slaap ook weer wat slechter maar ik weet nu dat het beter wordt en dat me lichaam me signalen geef van eve terug je gaat te snel. Ik ben er nog niet ook al is mijn energie grootste deel terug. Het kom goed echt waar, luister naar je lichaam, accepteer waar je sta nu en probeer te genieten dat je helemaal niks hoef te doen. Dat is heel moeilijk omdat je onrustig ben van binnen maar met de tijd een je eraan en wordt je systeem rustig. Want rust ziet je systeem nu als gevaar. Je zenuwstelsel moet hier aan wennen en gaat zich daarna langzaam aan wennen en weten van oh dit is veilig. Ik wens je heel veel gezondheid toe. Het is een lange en zeer akelige reis maar je komt er wel. Stap voor stap en met vallen en opstaan

Ik herken je klachten, ik zit nu 3 maanden in de burnout. Ik heb ook steeds een zenuwachtig, opgejaagd gevoel, heel vervelend. Ik ga wel piekeren waar het van komt. Ik hoop dat het snel weer overgaat.
Ik probeer wel wat dingetjes te doen, of het goed is weet ik niet.
Ik voel de spanning in mijn armen, ook een vreemd gevoel. Het zal er allemaal wel bij horen.
Mentaal heb ik ook klachten, concentreren, dingen onthouden, lezen lukt niet goed.

Dit herken ik, ik heb precies hetzelfde, zenuwachtig, opgejaagd gevoel. Ik heb het ook de hele dag door . Ik zit nu 3 maanden in burnout, of vlgs huisarts depressie
Ik heb eerder een burnout gehad, dus ik herken het gevoel, toen ging het weer over. Maar ik kan er wel wanhopig van worden. Ik voel de spanning dan in mijn armen, vreemd gevoel.
Hoop dat het snel over gaat.

Ja Bram, dat is CVS. Maar is ook weer gewoon een proces. Aanvaarden en pacen. Ik zit in hetzelfde schuitje. Het is een nachtmerrie voor mij. Maar er staan genoeg video’s ervan op you tube om je belevenis te ontdekken. En trukjes om jezelf te beteren.

Ben je niet onbewust in de periode ervoor toch weer over grenzen heen gegaan? En dan nog ziek worden erachteraan. Vaak in rust komt het er dan allemaal uit.

Dat denk ik inderdaad ook. Maar wel heel vervelend voor je Herman! Het klonk echt alsof je fantastisch op weg was! Wat heerlijk moet dat zijn! Ik denk alleen inderdaad dat je de laatste periode te veel gedaan hebt/activiteiten had en het ziek worden is daar ook een reactie op geweest. Ik denk dat je herstel sneller zal gaan dan vorige keer. Je kan dat echt niet vergelijken met 2,5 jr terug. Dus kalm an, rust pakken en niet teveel piekeren.
Wel super dat je je werk even op pauze hebt gezet!
Het komt goed

Klinkt als een terugval Herman. Heb t zelfde. Ook ruim 2.5 jaar onderweg en alweer 8 weken in een heftige terugval: lijkt weer begin burn-out en alle klachten passeren weer. Je hoeft niet weer 2.5 jaar te gaan maar moet wel weer even goed naar je lijf luisteren.

Je hebt overduidelijk weer op adrenaline geleefd Herman, wordt nerveus van het verhaal : ).
Door het afronden van taken valt het opgepompte gedeelte weg en merk je pas echt hoe je eraan toe bent. Een volledig gezond mens wordt ook vaak ziek op vakantie. Luister naar je lichaam en pak je rust.

Dankjullie wel, door jullie zie ik in weer (ver) over mijn grenzen te zijn gegaan. Een logische verklaring helpt me een beetje de angst weg te nemen dat er weer allerlei gekke dingen uit het niets optreden. Het gaat ook al wel iets beter dan afgelopen weekend, nog wel erg moe maar de rest valt wat weg.

Het blijft een heel proces. Enerzijds had ik wat verplichtingen waardoor ik genoodzaakt was over mijn grens te gaan. Maar onbewust blijf ik mezelf daarna juist veel langer bezig houden dan noodzakelijk omdat de adrenaline met lichte spanningsklachten blijkbaar beter voelt dan alles eruit te laten komen. Dit is iets om aan te werken voor me.

Lees ook mee, zelfde schuitje...

Bij mij voelt het echt meer als verplichting/formaliteit. 2e spoor traject loopt nu ruim 3 maanden en heb mn CV moeten sturen, standaard motivatiebrief moeten schrijven en wat enquêtes moeten invullen voor de reïntegratie coach. That's it...
Ben ook net weer begonnen in spoor 1 reïntegratie. Over een maand komt een arbeidsdeskundige meekijken op mn werk plek en als die zegt dat spoor 1 niet haalbaar is, dan moet ik misschien een keer gaan solliciteren op spoor 2 maar anders niet. Spoor 1 heeft altijd voorkeur.

Fijn dat er bij jou lijkt dat er iig niet teveel druk op ligt. Maar vindt het wel weer zo zonde van onze energie....

Ik loop nu tegen het einde van mn spoor 2. Uiteindelijk doordat ik vrij ziek ben nog steeds stelde het niet veel voor. Je moet inderdaad solliciteren maar je moet ook wel realistisch blijven in wat je kan. Het kan dus betekenen dat je wordt uitgenodigd voor een gesprek maar dan moet je gewoon helder zijn over je problemen zijn en vaak zien ze er dan wel van af.

Het kan dus vrij nutteloos zijn in zijn geheel maar als je je net wat beterder voelt dat bijvoorbeeld 20u werk mogelijk is dan kan je er wel wat uit halen. Het ligt er maar net aan hoe je coach en je arbo arts er in staan. Mijn arboarts heeft tot de dag van vandaag niet echt door wat de regels zijn dus dat zorgde wel voor wat wrijving. Maar dat moet je gewoon ene oor in laten gaan en dan andere oor uit want ze heeft er niet veel over te zeggen.

Wow ik herken dit zo erg! Alsof ik het zelf geschreven kon hebben.. nu moet ik wel zeggen dat ik deze afgelopen 2 dagen me opeens iets beter voelde en dan opmerk dat ik dat dan vergeet en mn “interne radio” eigenlijk echt heel hard heeft gestaan en dan schrik ik er bijna van hoe stil hij nu is, ook al is dat fijner. Wat ik erover heb geleerd ook is dat angst altijd over de toekomst gaat, met dit ook, je bent bang dat je de realiteit niet aankan zeg je, maar kun je in het hier en nu de realiteit aan? Ja! Dus dat zegt niks over de toekomst en het is ons brein wat ons alvast wil behoeden en veilig wil houden door de ergste rampscenario’s te bedenken, maar je bent niet je angst/brein, je bent in het hier en nu en daar ben je 99% van de tijd altijd veilig

Ja idd, apriprazol is niet echt een medicatie om te slapen. Dat werkt activerend. Ik gebruikte oxazepam om te slapen. Verder heb je quatepine op lage dosis, mitrazepine, trazodone..
Als je iets voor 2 weken zoekt om te slapen om de nevenwerking van escitolapram te overbruggen vind ik persoonlijk een benzo geschikt, dan ben je rustig. Maar dan is het wel afbouwen erna.

Ik gebruik 10 mg escitalopram en geen slaap medicatie

Lage dosering Quetiapine

Heb je geen sufheid ‘s morgens ervan?

Zoek iets natuurlijks?

Ik ga quetapine vragen! En ik dacht ergens te lezen dat bij burnout geen hogere dosering dan 10 mg escitolapram hoeft? Mn psychiater raadt aan om te verhogen, maar ik check hier even.

En klopt van iets natuurlijks! Heb je ideeën?

Ik slik momenteel 6,25 mg Quetiapine om te slapen. Ik zat eerst op 12,5 mg maar ik merkte dat ik in de ochtend nog lang last had van sufheid. Ik zit nu een week of 4 op 6,25 mg en daar slaap ik goed op. Ook neem ik na het avondeten 200 mg Magnesium Bisglycinaat. Dat helpt ook te ontspannen voor het slapengaan. Ik wilde eigenlijk nog verder afbouwen met de Quetiapine maar aangezien ik mijn angst nog niet goed onder de knie krijg en ik ook nog regelmatig nerveus en onrust ervaar blijf ik nog even op de 6,25 mg zitten. Ik wil graag goed blijven slapen. Ik gebruik het momenteel zo'n 3,5 maand. Volgens mij kan je dit ook probleemloos langdurig gebruiken. Ik slik verder geen antidepressiva.

Ik heb lorazepam nu 2 weken dagelijks gebruikt en escitolapram al wel iets langer (4 weken). Daarvoor wel ook zopiclon.

Ik wil eigenlijk dus quetapine vragen voor slapen en dan van de lorazepam af. Maar m'n psychiater heeft dat dus nu niet voor geschreven en werkt dinsdag pas weer. Gisteren was eigenlijk een waardeloos belletje. Ik wil.graag goed slapen, maar wil niet te lang aan de lorazepam zitten. Dus beetje paniek over wat ik nu zal doen.

Lorazepam tot dinsdag, dan vragen om de quetapine en escitolapram iets ophogen?
Of escitolapram blijven gebruiken/iets ophogen en lorazepam nu proberen af te bouwen?
Mn psychiater zei dat de escitolapram het moet gaan doen voor me.

En ik weet dat dit allemaal niet de natuurlijke middelen zijn, maar ik had daarnaast ook zoveel spanning met mn familie dat ik wel moest. Dat lijkt nu iets rustiger.

Heel fijn als iemand even mee wil denken

Ik raad je heel sterk aan niet zelf te gaan experimenteren. Indien je je psychiater niet vertrouwd raad ik je aan dit bespreekbaar te maken bijvoorbeeld bij je huisarts.

groet, sterkte...

Ik ben bij m'n ouders en mn huisarts zit aan de andere kant van het land, dus dat gaat helaas ook niet zo makkelijk. Mn huisarts wil niet telefonisch.
En mn psychiater vraagt ook steeds wat ik zelf wil en denk dat goed voelt/is voor me, dus ik ben iets makkelijker in dat je zelf ook gewoon moet nadenken en ervaring/advies van lotgenoten soms net zo waardevol kan zijn. Vandaar bovenstaand bericht;)

Ik denk dat de twijfel die je nu ervaart bij alles heel normaal is en dat iedereen dit zal herkennen, verwacht niet teveel van jezelf in dit stadium. Je lichaam geeft aan te rusten, maar tegelijkertijd ook somber te worden van in bed liggen. Wellicht kun je de stap klein maken en houden, door bijvoorbeeld naar de bank te verschuiven ipv je bed en dat is dan al de prestatie voor de hele dag. Het is heel normaal dat je onrust, gepieker en somberheid voelt in deze fase, het is ook niet niks wat er allemaal gebeurd en veranderd is tov 4 maanden geleden. Als ik iets met je mag delen uit mijn ervaring: ga echt niet te snel en luister echt naar de signalen van je lijf, het is helemaal oke dat je nu niks doet en even alleen bestaat ipv presteert en leeft, het is ontzettend zwaar en rot, maar compleet normaal in de burnout. Je bent niet alleen hierin!

Dankjewel voor je antwoord Fleur. Zoals ik het opmaak uit je bericht is rust dus cruciaal. Ik kreeg van de arbo praktijkondersteuner het advies om iets kleins op te pakken, bv. 5 minuten knutselen. En alleen wanneer dit echt goed voelt. Deed jij dit in deze fase dan bv. ook wel gewoon of is dit juist niet goed?

Hoi Sanne,

Wat rot dat je je zo kwijt voelt. Ik herken dat wel van mijn beginperiode. Alsof de grond een beetje onder mijn voeten vandaan was geschoven.

In mijn eerste maanden had ik ook veel spanning, angst, lichamelijke onrust en heel slecht tot niet slapen. Ik kon ergens nog best veel doen, maar mijn systeem kwam eigenlijk nooit echt tot rust. Achteraf denk ik dat ik nog heel erg in de overlevingsstand zat.

Persoonlijk denk ik dat complete rust soms nodig is, maar alleen maar in bed liggen maakte mij niet per se rustiger in mijn hoofd. Juist zachte, kleine dingen hielpen mij vaak meer. Even buiten zitten of staan, een klein rondje lopen al is het maar 5 minuten, muziek luisteren, yoga nidra, wat kleuren of iets doen zonder druk of moeten.

Volgens mij gaat het vooral om niet steeds over je grens heen gaan, maar ook niet volledig stilvallen als je merkt dat je daar somber van wordt. Alleen is dat echt heel persoonlijk en ook een beetje een ontdekkingstocht.

En over overprikkeling: daar zijn op het forum echt veel berichten over geschreven. Misschien helpt het juist om wat herkenning en tips terug te lezen.

Heel veel sterkte

Dankjewel🫶🏽

Gebruikt u toevallig chronisch slaapmedicatie? Dat kan invloed hebben op het herstel

Gebruikt u toevallig chronisch slaapmedicatie? Dat kan invloed hebben op het herstel

Ik gebruik bewust geen medicatie!
Alleen bij migraine paracetamol

Hier hetzelfde. Ook 2.5 jaar onderweg en gaat tergend langzaam. Energie is best goed weer maar cognitie is drama. Veel hersenmist en overprikkeling. Welke klachten heb jjj nu?

Ik heb precies hetzelfde. In het begin was ik helemaal weg, maanden lang helemaal niks gedaan en langzaam uit een hele wazige angstige periode gekomen. Vanaf toen ben ik alles langzaam gaan opbouwen. Kleine taken etc.

Altijd kreeg ik het advies, langzaam opbouwen en je zenuwstelsel leren dat het veilig is. Mijn gevoel zij altijd nog meer rusten is beter maar je wil ook graag dingen doen.

Ik zit nu ruim 1.5 jaar in een burnout, iemand adviseerde hier het boek De burnout reset aan. Ik heb het nu deels gelezen en mijn conclusie was dat ik te veel doe.

Er is een herstel schuld die is opgebouwd in alle jaren. Deze herstel schuld moet eerst afgelost worden door zoveel mogelijk rust te nemen. Daarna kan je rustig opbouwen maar elke dag moet je energie overhouden. Dus niet tot je max gaan of regelmatig er toch iets overheen. Dan reset je je soort van weer wat je hebt opgebouwd.

Ik doe al maanden veel rustiger aan en dat heeft al geholpen. Ik heb een maand geleden voor het eerst sinds ik me kan herinneren echte rust in mijn lichaam gevoeld. Daarna een maand verprutst door omstandigheden.

Nu heb ik, ook vanuit het boek een wat strengere strategie om te proberen. Ik heb euro muntjes, elk half uur dat ik op een dag rust krijg ik een euro en elk half uur dat ik iets doe kost een euro. (Elke kleine taak telt). Aan het einde van de dag moet je euro's overhouden. Het blijft een ongeveer methode maar zo ben ik me heel bewust van elke taak die ik doe en laat ik veel dingen omdat ze me een euro kosten. Ik doe het pas een week maar ik zit direct alweer een aantal dagen in die echte rust.

Dit zal voor iedereen misschien anders verlopen en ik heb geen idee hoelang het vanaf hier gaat duren, misschien nog steeds tergend langzaam. Maar dit voelt voor mij wel alsof ik echt mijn lichaam help en doe wat het beste is.

Ik hoop dat je er iets aan hebt.

Vergeet ook niet dat je mitochondrien die energie produceren (hoe het precies fysiologisch zit weet ik niet) beschadigd zijn door langdurige stress en dat het tijd kost dit te herstellen. Dus ook al doe je de goede dingen zoals veel rusten en als je gelukt hebt na een tijd weer goed slapen dan betekent dat dus niet dat je ineens je energie terug is

Zoals ik al vaker post, als je niet actief met je emoties, trauma’s, overtuigingen en patronen aan de slag gaat ga je NIET langdurig herstellen. ‘Pacing’ en langzaam opbouwen is niet wat je nodig hebt in een burnout, dat is slechts ondersteunend. Het echte herstelwerk moet je echt zelf gaan doen (met behulp van hulp).

Hoi taco
Ik heb al heel veel therapie gevolgd en afgerond
Emdr
Lichaamsgerichte therapie
Massages
Acupunctuur
Burn out coach
Psycholoog
Hypnotherapie
En overal mee zitten en belangrijkste acceptatie

Hoi taco
Ik heb al heel veel therapie gevolgd en afgerond
Emdr
Lichaamsgerichte therapie
Massages
Acupunctuur
Burn out coach
Psycholoog
Hypnotherapie
En overal mee zitten en belangrijkste acceptatie

Hoiii, vraagje

Heeft een burnout coach je veel opgelevert? Gezien deze ook redelijk prijzig zijn. Is het het waard ? 😊

Nee niet veel meer dan deze site of de psycholoog. Meer iemand bij wie je even kan klagen of brainstormen als je vastloopt. Maar via deze site enorm veel kennis opgedaan dus ze vertelde me niks nieuws. Wel 3000 lichter 😅

Nee niet veel meer dan deze site of de psycholoog. Meer iemand bij wie je even kan klagen of brainstormen als je vastloopt. Maar via deze site enorm veel kennis opgedaan dus ze vertelde me niks nieuws. Wel 3000 lichter 😅

Naar mijn inziens en hoe ik dit lees ben je er nog niet helemaal klaarvoor, ik lees vooral twijfel en niet alleen angst voor de angst. Maar ik kan het ook natuurlijk niet goed beoordelen vanaf een afstand, is ook niet mijn taak natuurlijk.. maar ik denk dat als je je gegrond genoeg voelt om werk op te pakken, je dit wel voelt. Wellicht eerst vertrouwen opbouwen in andere activiteiten waardoor je merkt of je wel of niet een terugval krijgt, waarbij je gemakkelijk ook kan schakelen met activiteiten, dan de stress en druk van werk dat er verwachting van opbouw ontstaat

Dit geeft hoop! Bedankt 💗

Bedankt voor dit bericht M 💓

Bedankt voor het delen! ☺️

Je hebt mij zeker geholpen M. !! En ook door dit bemoedigende bericht dankjewel💕

Hallo M,

Wat een fijne berichten! 👌

Mag ik vragen wat jij gedaan hebt voor je herstel?
Gewoon een kwestie van zoveel mogelijk rust en ontprikkelen, of heb je ook allerlei specialisten en behandelingen nodig gehad?

Ik kan na 3 jaar nog steeds nauwelijks prikkels hebben, dus ben soms een beetje ten einde raad zeg maar…..

14 maanden verder. Op een dag terugkijken heb ik de hoop al van opgegeven

langzaam opbouwen. Je kan nu een uur. Probeer dit over 2 weken 1,5 uur of 2 uur. En tussentijds veel focussen op goede nachtrust. Slaap je wel voldoende en een beetje normale nachten of slaap je nog "teveel"? Als je nog meer slaapt dan normaal dan ben je nog bezig met achterstallig onderhoud en komt het vanzelf

Ik slaap best ok, gemiddeld 8u per nacht. Als ik wakker ben smorgens voel ik me nog steeds wel misselijk of niet uitgerust.
Komt het dan door teveel informatie dat er niet verwerkt geraakt of wat is de reden achter die fysieke klachten?

Mooi aantal tips tussen die ik ook kan aanbevelen! Schema/pacing werkt voor mij overigens wel prettig maar storytel niet bij overprikkeling

Maar heel goed bezig! Ga zo door! Dank voor het delen, geeft mij ook weer extra steuntje in de rug zulke verhalen, geeft hoop

Had m’n duimpje al gegeven, maar als je even later de site vernieuwt is ie al weer verdwenen….

Hoe vervelend het ook voelt het hoort er bij. Ik heb er zelf ook last van met perioden. Vaag draaierig. Soms lijkt het op het gevoel wat ik heb vlak voordat ik in slaap valt maar dan ben ik gewoon wakker. Ook een soort woosh gevoel in mijn hoofd en oren. Vertrouw er op dat er bij jouw onderzoeken niks raars is ontdekt.

Hi Els!

Ja dit herken ik! Ik omschrijf het altijd als: het gevoel dat mijn hoofd de beelden niet kan verwerken. Ik vermoed na 1,5 jaar dat het een soort dissociatie is als ik over mijn grenzen ben gegaan. Dit wordt echt beter!

Ik had er bijna geen last meer van. Nu een periode mer meer stress (scheiding), en nu komt het af en toe weer voor. Goed rusten en weet dat het er bij hoort.

Wi

Ja dit herken ik ook Fleur! Ik raak van diepe gesprekken die mij emotioneel raken heel snel overprikkeld, duizelig en ‘wazig’ in mijn hoofd.

Ik stop het gesprek dan inmiddels, na rusten is het weer weg. Alsof dat gewoon nog te veel vraagt.

Hey Celine,
Ik herken het allemaal wat je beschrijft. De vermoeidheid hoort er ook bij. Maar vooral ook dat niet meer geconnecteerd zijn. Geen meditatie etc.
Alles is eng voor mij omdat ik mezelf niet meer ben.
Het voelt ook alsof ik dat nooit meer terug kan worden.
De slaapgebrek en het vechten om in slaap te kunnen vallen vind ik nog het ergste. Ik lig daar uren te proberen met overdreven negatieve gedachten wat maar voorbij blijven razen en het gaat heel diep. Ik heb daar zelfs een trauma van, ik durf niet meer te gaan slapen, ik heb ook niet echt zin meer. Maar toch ben ik echt moe en mentaal uitgeput zonder filter.
Er zijn ook goede dagen, vooral als ik goede uren heb geslapen, maar die zijn er niet veel.
Ik huil echt elke uur omdat ik mezelf niet vind, ik mis mijn eigen, ik mis mijn leven wat ik had.
Ik hoop dat het echt terug komt!

Wat verschrikkelijk zwaar... Als je wilt, mag je me wel even persoonlijk een bericht sturen via Instagram? Ik wil dan wel met je meedenken of eventueel teksten uit mijn eigen brief naar je sturen. Ik snap je gevoel, het doel is alleen niet om de stress nu omlaag te brengen, het doel is nu overleven. Je kunt me bereiken op Insta via @ont.regeld

ik heb je iets gestuurd, maar weet niet of het binnen is gekomen?

Ik ontvang iig graag wat tips!

Heb gereageerd! 👍

Ik heb veel baat bij escritalopram. Alleen bijwerking in de eerste week (darmen). Ben langzaam van 5 naar 15 mg gegaan en het werkt bij mij goed tegen oa paniekaanvallen, angst en overmatig piekeren. Sterkte,

Hoi M.,

Ik heb zelf uiteindelijk ook gekozen voor medicatie, vooral vanwege de angsten aan het begin van mijn burn out. Die waren bij mij echt heftig: veel onrust, paniek, hyperalert zijn en continu “aan” staan.

Het woord antidepressiva vind ik zelf trouwens nooit helemaal passend, omdat ik het niet zozeer voor depressieve gevoelens nam maar meer om mijn zenuwstelsel en angst wat tot rust te brengen.

Ik heb escitalopram gebruikt. En ik heb geen aandelen in medicatie haha, maar voor mij heeft het wel echt geholpen als een soort steuntje in de rug. Niet omdat het de burn-out oploste want dat doet medicatie denk ik niet maar omdat mijn hoofd en lichaam iets meer rust kregen waardoor er ruimte kwam voor herstel.

Ik ben inmiddels ook weer volledig afgebouwd. Dat ging stap voor stap en met veel luisteren naar mijn lichaam. Mijn angsten zijn gelukkig ook echt afgenomen en niet ineens als een enorme rebound teruggekomen omdat ik; iets onderdrukt zou hebben. Natuurlijk heb ik nog wel eens angstige momenten, maar dat is nu veel meer gekoppeld aan onzekerheid of spanning over de toekomst. Meer menselijk denk ik in de periode.

De opstartfase vond ik persoonlijk wel pittig qua bijwerkingen en ook afbouwen vraagt rust, timing en geduld. Maar dat is echt voor iedereen anders.

Wat ik zelf ben gaan geloven is dat herstel vaak op meerdere lagen plaatsvindt. Dus niet alleen medicatie of alleen praten, maar ook rust, veiligheid, voeding, beweging, trauma/stress verwerking en weer leren luisteren naar je lichaam.

Ik las ooit iets moois vanuit tai chi / qi gong over angst en burn out: dat angst ervoor zorgt dat je energie als het ware steeds omhoog schiet naar je hoofd, waardoor je uit verbinding raakt met rust, gronding en je lichaam. En dat herstel juist vaak gaat over weer landen in jezelf. Dat vond ik eigenlijk een hele mooie manier om ernaar te kijken.

Dus medicatie kan helpend zijn, maar je hoeft het niet te zien als falen of als de oplossing. Soms is het gewoon iets wat tijdelijk wat steun geeft terwijl je systeem probeert te herstellen.

Take care

Dank je wel voor de reacties
@Kamillethee welke bijwerkingen heb jij precies gehad tijdens het opstarten?
Ik heb soms het gevoel dat de angst mijn herstel in de weg staat omdat het me niet lukt om mijn zenuwstelsel dusdanig te kalmeren dat angst minder wordt. Ik heb wel goede dagen gehad en een wat helderder hoofd en juist toen is de angst weer erger geworden. Angst voor de angst, angst voor de verwardheid die ik heb gehad, angst dat het weer terug komt. Ik ben onder behandeling bij een POH-GGZ maar ik denk dat ik een overstap ga maken naar een psycholoog, die kunnen mij misschien net wat beter helpen mbt de angst. Daarnaast ben ik ook onder behandeling bij een traditioneel chinees geneeskundige. Ik ben daar tot nu toe pas 2 keer geweest. Zij zorgt dat ik weer beter ga gronden en minder in mijn hoofd zit en meer in mijn kracht kom . Vooral na de 2e behandeling merkte ik echt verschil. Maar na die goede dagen kwam de angst weer keihard terug. Maar terwijl ik dit typ voel ik me wel weer redelijk rustig, terwijl vanmorgen echt drama was. En op zulke momenten denk ik aan medicatie. Al is medicatie echt mijn laatste optie, het liefst wil ik het zonder doen. Al zie ik medicatie niet als falen hoor, het kan je een zetje in de goede richting geven. Ik ben ook pas 4,5 maand bezig met mijn herstel, misschien wil ik te snel? Ik vind het een moeilijk, verwarrend en best zwaar proces en het is lastig om de hoop soms niet te verliezen.

Hoi M,

Tijdens het opstarten ben ik heel langzaam begonnen met escitalopram. Ik heb eerst een aantal weken 5 mg genomen en daarna opgehoogd naar 10 mg.

Mijn bijwerkingen waren vooral duizeligheid, wat meer onrust en slechter slapen in het begin. Ook een soort kokhalsreflex en wat meer angst, maar ik denk eerlijk gezegd dat daar ook spanning om het starten zelf een grote rol in speelde.

Na een paar weken werd dat bij mij weer rustiger en ging het beter werken. Dit heeft volgens mij echt tijd nodig.

En wat je zegt over angst herken ik heel erg: die angst voor de angst en dat het steeds terug kan komen is zó heftig in het begin. Dit forum heeft me in die periode echt gerustgesteld.

Ik wens je heel veel sterkte toe

@ Kamillethee, dank je wel voor je reactie. Ik krijg ook heel veel geruststelling door dit forum. Ben echt blij dat ik het gevonden heb. Goed herstel toegewenst!

Hoi B,

Bedankt voor je verhaal! Erg fijn om te lezen en ik ben blij voor je dat het al weer een stuk beter met je gaat! Vooral dit soort verhalen delen hoor, het is wel goed om er aan herinnerd te worden dat er licht aan het einde van de tunnel kan zijn.

Wat mooi B! Lief dat je jouw verhaal van Hoop hebt willen delen. Heel fijn.

Zorg goed voor jezelf en veel succes met alles!

Ik had ook flinke spierspanning in mijn nek en schouders, waardoor ik alleen maar pijn voelde en daar op focuste. Deze pijnklachten namen de hele dag over en kon aan niks anders denken. Toen toch 15 mg amitripitilyne gestart en daardoor ging het lichaam / zenuwstelsel echt wel beetje zakken. De pijnklachten (ookwel spierspanningen in nek en schouders) zijn nu bijna weg en overheersen niet meer. Het heeft mij ieder geval uit de vicieuze cirkel van pijn —> piekeren en spanning over de pijn / angst —> slecht slapen door pijn —> meer pijn en spanning gehaald. En ik kan merk dat ik nu eindelijk beetje bij beetje weer kan opbouwen en het echt beter gaat nu na zo’n 6 weken. Uiteraard moet ik ook zonder kunnen en ben ik bewust dat het ook iets mogelijk onderdrukt. Ik ben nu veel rustiger en mijn lichaam / zenuwstelsel is best wel gezakt dus ik zal hier over maximaal paar maanden weer mee stoppen (voordat ik ga opbouwen met werk). Voor mij heeft het echt geholpen en ik had minimale bijwerkingen (heb ook 20mg gehad en daar kreeg ik bijv weer veel last van). Ook is mijn overprikkeling een stuk minder en krijg niet meer enorme pijn in nek daarbij. Ik ben ook zelf bewust rustig gaan leven en echt volledig op herstel gaan focussen. Maar ben er van bewust dat je ook andere factoren aan moet blijven werken dat je hele lichaam en geest stappen heeft gemaakt zodra je er weer mee gaat afbouwen!

Dag Elly. Ik gebruik nu sinds 8 weken Amitriptyline, momenteel zit ik op 30 mg, maar we zijn samen met de neuroloog en huisarts nog op zoek naar de juiste dosering. Ik merk sinds een paar weken net zoals Anoniem echt wel een verbetering in mijn gemoed, in die zin dat ik niet meer eindeloos in de vicieuze piekercirkel zit. De slaap (die echt wel heel slecht was voordien) verbeterde als eerste, met soms nog wel moeilijke nachten, zeker wanneer ik te veel hooi op mijn vork genomen heb qua prikkels. Mijn energie begint ook heel lichtjes terug te komen, maar het is nog echt zoeken naar de grens van wat ik momenteel wel of niet aankan. Het is zoals Anoniem eigenlijk zegt: doordat de vicieuze cirkel ietwat minder intens wordt, krijg je ruimte in je hoofd om bewust rustiger te gaan leven en uit te zoeken wat je wel of niet kan. Ik ervaar zeker nog bijwerkingen van het middel zoals duizeligheid, maar de extreme vermoeidheid en de lichthoofdigheid op het begin namen na een aantal weken wel serieus af. Ik neem het middel voornamelijk omdat ik veel last had van pijn in nek en schouders, duizeligheid (bootgevoel), van lichtgevoeligheid en visual snow. Maar ik ben nog onderweg en het middel heeft sowieso 5-6 weken nodig voor je het optimaal effect ervan voelt, zonder rekening te houden met ophogingen. Ik zou zeggen, geef het een kans en evalueer het regelmatig met je behandelende artsen.

Dank jullie wel voor de reacties.
Ik heb in het verleden ooit eens Amitriptyline geprobeerd, maar werd daar zo extreem suf en duizelig en lamlendig van dat ik toen vrij snel alweer gestopt ben.
Ik begreep via chatGPT dat Nortriptilyne minder van dat soort bijwerkingen heeft, dus ik ga hiermee starten op 10 mg en dan eerst maar even de reactie afwachten qua tuinverlichting en bijwerkingen….

De hele dag pijn hebben vreten in ieder geval bergen energie, dus mort daar wat verlichting komen zou dat zeer gewenst zijn…. 🙏

Anoniem weer hier, Elly en F hoelang zitten jullie nu in een burnout? Ben ik benieuwd naar! Met name wanneer nou andere medicatie als hulpmiddel inschakelen

Ik ben nu 9 maanden in een burn-out. Amitriptyline had bij mij een voorkeur omdat ik heel slecht sliep en vooral voor de visual snow, ‘gewone’ AD zijn voor mij hierdoor geen optie omdat dit in mijn geval de snow verergert. Dus ik snap dat je Nortriptyline wil proberen, Elly.

Bedankt, zijn jullie op 10 mg begonnen, of direct op een dosis van 25 mg, wat meestal als een goede pijnstillende dosering wordt voorgeschreven?

Hoi, ik hier ook vreselijk veel pijn gehad door spierspanning met name benen, voeten, rug, nek en rond mijn hoofd. En was tot weinig instaat, inderdaad je focus gaat naar je pijn toe en dan zit je toch wel in een cirkeltje waardoor het in stand blijft. Voor mij was angst toch wel de aanjager. Ik piekerde me suf met vragen van hoe kom ik hieruit, komt het ooit nog goed.
Psychosomatische therapie gaf mij rust omdat ik een uitleg kreeg hoe geest en lichaam verbonden zijn en dat ik deze spierspanning in stand hield door ook mijn denken en piekeren. Het gaf mij rust door te weten, oké dit is dus normaal, alles staat op scherp, accepteren dat het het zo was en het toelaten bracht mij verder. Ook echt een halt toeroepen aan het piekeren en het met andere geruststellende gedachten opvullen. Zeker niet makkelijk maar wel te oefenen. Je lichaam moet echt weer uit die vecht modus vandaan. Nou ja ik ben ook al 4 jaar onderweg en ben er nog steeds niet, heb wel grote stappen gemaakt en veel minder pijn. Succes hoor, het gaat beter worden maar laat de controle los en laat je lichaam z’n herstel doen

Ik zit trouwens al bijna drie jaar in mijn burn-out, maar mijn situatie is extreem verslechterd nadat ik circa een half jaar geleden een hele zware corona infectie kreeg, waardoor ik ook zeer veel lichamelijke klachten erbij hebt gekregen die eerder beduidend minder aanwezig waren…..

Tja ook herkenbaar voor mij. Begon bij mij met overgangsklachten die uitmonden in burn-out die ik niet herkende ook huisarts niet. Vervolgens uitgevallen door corona. Ik kon alleen nog maar een beetje naar buiten kijjken. Mijn wereld stond stil.Helaas heeft de druk rondom het uitvallen op werk en het “Circus” daaromheen geen goed gedaan. Die aanpak zou in Nederland anders moeten.

Anoniem weer hier, op de vraag of ik met 10 of 25 begon. Ik begon met 10 mg amitripilyne om te starten en te kijken of dat wat deed. Ben toen na 2 weken verhoogd naar 20 mg omdat met 10 mg de spierspanning bleef en ook het slechte slapen. Op 20 mg kreeg ik juist iets wat veel bijwerkingen (druk op mijn hoofd en soort extreme vorm van overprikkeling). Toen heb ik verlaagd naar 15 mg (wel veel snijdwerk haha) maar dat is nu de juiste dosering. Slapen gaat beter en ook de spierspanning is minder. Ik heb wel het idee dat de spanning zich licht heeft verplaatst van me nek/schouders naar onderkant hoofd/achterkant schedel dus het is nog niet volledig weg. Overprikkeling is wel weer stuk minder nu op 15mg en geen verdere bijwerkingen. Ik neem altijd de medicatie rond 10 uur savonds en merk dat ik wel 12 uur lang wat slaperig ben, maar voor nu prima want dat helpt om wat beter te slapen. Succes en ik zou dit proces met medicatie ook even goed bespreken met je begeleidende arts of psychiator.

Jeetje Elly, onze geschiedenis lijkt opvallend veel op elkaar, ik zit volgende maand namelijk ook al drie jaar in mijn burn-out en heb afgelopen november ook een hele zware COVID infectie gehad waardoor mijn pijnklachten extreem verergerd zijn en ook mijn overprikkeling en belastbaarheid enorm zijn versteend.
Ik had voor die COVID infectie al wel een linkerflank die continu onder spanning stond en enorme nek en schouders klachten, maar sindsdien doen ook de aanhechtingen van mijn bovenbenen enorm zeer en kan ik nauwelijks meer wandelen of fietsen.
Ik was recent begonnen met 30 mg Duloxetine, maar dit geeft me zulke ernstige bijwerkingen dat ik hier een aantal dagen geleden mee gestopt ben.
Ik ga nu mijn psychiater ook vragen om Nortriptilyne, hopelijk gaat dat in ieder geval mijn pijnklachten wat naar de achtergrond brengen… 🙏

Om het verhaal even compleet te maken, ook mijn heupen en onderrug doen enorm zeer, en na minimale inspanning ook mijn kuiten en armen…. Dit is allemaal gekomen sinds mijn COVID besmetting….

Nou, ik ben inmiddels een week bezig met de Nortriptilyne, maar voel me echt extreem wazig en afwezig en lamlendig en duizelig, maar tegelijk ook een soort van innerlijke onrust. En een extreem droge mond..

Hebben jullie dit ook gehad en binnen welke termijn moet ik verwachten dat dit wat gaat verbeteren?

Alvast bedankt 🙏

Dag Elly, ja, ik had dit ook. De eerste 2 weken waren het heftigst, na 3 weken neemt dit duidelijk af. Bij elke ophoging komt dit ook terug in alle hevigheid. Veel drinken voor de droge mond, ik gebruik voor het slapen gaan mondgel, maakt het een stuk draaglijker ‘s nachts.

Bedankt, dan denk ik dat ik maar zo snel mogelijk ga ophogen naar 20 mg, dan heb ik niet 2x die ellende.

Zit nu op 8 dagen, dus moet dan kunnen volgens mij….

Hoi,

Ik heb dagelijks 5 maanden voor het slapen gaan oxazepam gebruikt, eerste maanden waren kwartjes en halfjes.. nadien zat ik aan bijna 2 tabletten. Toen ben ik gaan afbouwen omdat ik wist dat het anders uit de hand ging lopen. En het begon tolerantie te geven. Mijn nachten begonnen korter te worden, 4 a 5 uurtjes.
Ik was totaal nog niet klaar om af te bouwen want ik zit in een zware dal. Maar het is mij toch gelukt, ik zit nu aan 14 dagen zonder benzo.
Hoeveel gebruik jij dagelijks?

Ik ben ook benieuwd! Ik slik het nu een paar weken maar voel me nog niet stabiel genoeg om het af te bouwen. @D. Jij hebt het dus 5 maanden kunnen gebruiken en toen kunnen afbouwen? Klinkt hoopgevend! Ik ben wel benieuwd hoe lang je het eigenlijk kunt gebruiken en wat er gebeurt als je na lange tijd toch gaat stoppen.

Ja 5 maanden gebruikt, daarna elke 7 dagen een kwartje er van af gedaan. Ik heb eigenlijk geen last gehad kan ik zeggen, het was eerder de verademing.
Alleen zijn het wel korte nachten. Maar met ‘s avonds te nemen had ik overdag een rebound, ik was de hele dag gespannen, en ik kon niet wachten op mijn volgende dosis voor het slapen gaan. Dus dat is nu niet meer..
Wat ik wel heb is dat ik toch wel nog eens zin heb om eentje te nemen omdat ik een vreselijke nachten heb die voor mij traumatisch zijn. Niet omdat ik die kalmering wil hebben maar gewoon om eens een nacht door te slapen zonder 12 keer wakker te worden..

@Ly ik zou nooit zomaar ophogen. Probeer zo lang mogelijk op de dosis te blijven waar je nu zit. Want anders ga je er langer over moeten doen om af te bouwen. En tolerantie ga je ook opbouwen natuurlijk. Je lichaam gaat er gewend aan raken. Want de eerste weken sliep ik 8 uren door, daarna werd het steeds korter en moest ik een kwartje bij nemen ‘s nachts.
En dan word het natuurlijk niet meer plezant.
Dus nog een tip, blijf op je dosis en neem er melatonine bij en valeriaan, magnesium. Als je in de nacht wakker word door de uitwerking dan neem je nog een valeriaan bij. Want dat versterkt de benzodiapine en kan je een 2uurtjes langer slapen.

Ik bedoelde niet ophogen, ik bedoelde voor langere tijd dezelfde dosering gebruiken. Dat heb jij ook gedaan?

Ik zit op 1mg lorazepam. Maarja heel eerlijk , het heeft / is mn herstel alleen maar aan het belemmeren , voor mn gevoel werkte t na een paar weken niet meer. En moet nu heel langzaam gaan afbouwen en zijn mn klachten erger dan voorheen. Ik raad het iedereen iig af om t het lang te Gebruiken, mij heeft het uiteindelijk alleen maar dieper in de ellende gebracht.

@ly nee, nadien begon ik meer en meer te nemen omdat ik dat kick niet meer voelde, dus na 4 maanden zat ik aan 2 tabletten. 30mg. En toen ben ik beginnen afbouwen.

@bramburn
Idd, ik heb eigenlijk niets bereikt door het elke dag te nemen. Na lang gebruik gaat ook jou geheugen achteruit. Ik heb hersenmist dus mijn geheugen is zoal naar de klote. Dus dat was ook de reden om er mee te stoppen. Ik ben ermee begonnen omdat ik dacht van als ik nu een paar weken goed ga slapen dan herstel ik.
Maar het is bij niet het geval.
Slaaptabletten zoals benzo zorgen er ook voor dat je geen echte slaap hebt. Het is een slaap die niet van nature is, ik heb nu nog altijd een lichte slaap vanwege de hersenmist, mijn hoofd staan constant aan en daar moet ik mee dealen.
Maar ik vind het wel oké als je af en toe wanneer je een paar slechte nachten hebt toch een benzo te nemen, dat kan wel deugd doen. Maar niet elke dag, dat heeft geen zin.
Ik vind het ook handig om het in de schuif hebben te liggen😀

@bramburn
Jij mag wel trots zijn dat je het zelf ontdekt, dat je het een beetje aanvoelt. Er zijn mensen die het los nemen alsof het snoepjes zijn. Overdag 3x en dan nog om te slapen. Dus daar zit jij ver af. Afbouwen is altijd mogelijk.
Haal de PDF even af van Ashton Manuel. Hij is een professor die jaren benzo gebruik gebestudeerd heeft bij patiënten en heeft een afbouwschema. Die heb ik toegepast.

Oke ik twijfel wat ik nu zal doen.
Misschien hebben jullie nog goede raad? Ik heb lorazepam afgelopen week elke dag gebruikt (1.25 mg). Ik had zoveel spanning hier met de fam enzo, dat ik geen keuze had. Ik zit zo diep in de shit. En heb t de afgelopen weken wisselend gebruikt met zopiclon. Ik ging van de zopiclon weer over op de lorazepam omdat ik daar geen effect meer van merkte. Ik twijfel of ik nu even (bijv een week) door zal gaan tot dat ik me misschien iets stabieler voel en de escitolapram die ik nu ben gaan gebruiken meer is ingewerkt.
Ik wil het dus ook niet per se lang gebruiken maar mezelf wel een heeel klein beetje een oké dag geven. Of is het nu nog niet zo erg? En kan ik rustig afbouwen? Ik heb nu redelijk oké nachten maar het voelt inderdaad niet echt alsof ik geslapen heb.
@D. Heb je eerst een ander middel gebruikt om af te bouwen? Merkte je klachten?

Ik gebruik al een jaar een halfje oxazepam en 20mg temazepam voor het slapen. Tot hu toe werkt het voor mij nog wel redelijk, dus ik zou niet te bang zijn voor afhankelijkheid. Tuurlijk, je wilt er uiteindelijk weer vanaf, maar heb vertrouwen dat dat je wel weer lukt als t beter met je gaat. Ik lig er savonds zó af, dat ik niets liever wil dan slapen en dan maar even met medicatie.

Hey Ly, ik denk dat het nu niet uit maakt dat je even blijft nemen tot de escitolapram is ingewerkt. Je gebruikt het ook maar een paar weekjes..dacht ik?
Daarna bouw je wekelijks met kwartje af. Ik heb dat ook zo gedaan. Ik was ook totaal niet klaar om te stoppen.
Maar ik was er gewoon te lang op en die rebound de dag erna was killing me. Dus ieder op zijn tijd. En ik zou ook echt graag nog eens eentje willen nemen. Ik heb elke dag spanning en heb soms nood om even af te koelen, maar ik ga een paar maanden wachten tot het volledig uit mijn systeem is.

Ik heb ook een jaar en een half temazepam gebruikt om te slapen. Ik heb er heerlijk op geslapen. Rust en slapen is zooo belangrijk voor je zenuwgestel. Nu heb ik de temazepam niet meer nodig, neem nu half Quetiapine in. Dat is geen benzo.

Met benzos geef je je zenuwstelsel toch geen rust, je verdoofd de onrust. Je kunt dan toch nooit reguleren als je dat elke dag neemt, ook overdag? Heb dat soms ‘s nachts genomen en de dagen erna altijd spijt want voel me dan zo onrustig en angstig ervan. Zou dat niet lange tijd kunnen nemen zonder gek te worden. Dan maar niet slapen. Je gaat uiteindelijk wel slapen hoor, je slaap kun je heel erg verstoren maar niet kapot maken

@ anoniem

Ja dat is ook zo, het hangt er vanaf wat de situatie is.
Soms is het zo heftig dat je dan toch blij bent een benzo in de kast te hebben liggen.
De situatie kan zo heftig zijn dat je blij bent dat een benzo bestaat😃
Maar ik begrijp jou, ik ben niet voor niks ermee gestopt.
‘s avonds was ik zo blij en ontspannen bij het innemen en de dag erna kreeg ik het dubbel en dik terug. Mijn schouders waren opgetrokken tot aan mijn oren van de spanning en rebound. En dit gebeurt vooral als je lichaam eraan gewend is. En dan sla je in paniek omdat je weet dat je er van af moet, dus weer een grote kopzorg waar je dan elke dag mee bezig bent.
In ieder geval, je kan altijd afbouwen wanneer nodig en het lukt iedereen die er zich van bewust is. Het is geen hel waar je door moet, maar het vraagt wel wat wilskracht en vertrouwen.

Dit is voor mij herkenbaar. E hter heb ik na 5 maanden benzo gebruik van de dokter mirtazapine voorgeschreven gekregen. Dit helpt goed bij het slapen en omdat het een antidepressiva is, heb je niet steeds een hogere dosis nodig voor hetzelfde effect. Een antidepressiva werkt ook niet verslavend

Ja spijtig, ik ben de hele dag suf de dag erna

Dat AD niet verslavend is zou ik niet zo gauw zeggen, je kan bv. niet maar eentje in de week nemen om langer te slapen. Dat het je hersens veranderd en vaak ook hersenmist geeft vraag ik me altijd af wat de opbrengst dan op de langere termijn is als je stopt. Kan je dan verder met je oude leven en slaap je dan ineens wel goed?

Daarom geen voorstander ervan

Weet je, het is soms gemakkelijk zeggen beter niets nemen. Ik denk er ook zo over..
Ik ben nu gestopt al 3 weken met oxazepam.
Maar ik heb echt gewoon slapeloze nachten. Geen 1 minuut slaap kan ik vatten. Het is niet door de oxazepam dat ik niet kan slapen maar het zo verschrikkelijk met die hersenmist. Ik kan mijn focus niet meer zetten op het nu of fijn dingen om in slaap te vallen. Het is een doomcenario die je niet kan inbeelden, ik ben zo getraumatiseerd van mijn aandacht die ik niet kan weghalen op mijn hart, ik voel de gebons en dat maakt me gek! Het is te zot voor woorden om te beschrijven.
Het is een soort ocd gedachte wat mij niet met rust laat.
Ik ben dus echt letterlijk de hele nacht aan vechten om in slaap te vallen tegen die gedachten in. Dan nog eens angst erbij om te weten van ik ben gek aan worden en ik heb totaal geen controle meer over mijn brein en over mijn denken. Dit is zo verschrikkelijk intens dat het niet meer uit te houden is. Ik sta hele dag verstijft van wat er gebeurt.
Ik neem helemaal niet van medicatie overdag of om te slapen. Maar in sommige gevallen is het van te moeten, accepteren, ademhaling, muziek in de oren.. niets helpt.
Soms heb je dan echt geen andere keus meer want je zinkt letterlijk echt weg. Zo vermoeid, zo mentaal en geestelijk moe dat niets lijkt te helpen.
1 nacht volledig overslaan, dan de nacht erna paar uurtjes en volledig uit de ritme zijn, dat je het helemaal niet meer kunt plaatsen.

Hoi anoniem-en :)

Ik denk dat dit best genuanceerd ligt. AD werkt natuurlijk anders dan bijvoorbeeld slaap- of kalmeringsmiddelen, dus niet echt verslavend op dezelfde manier. Maar veel mensen merken wel dat je voorzichtig moet afbouwen omdat je lichaam en zenuwstelsel eraan gewend raken. Zoals ik!

Maar eerlijk: het hangt volgens mij ook heel erg samen met de onderliggende klachten. Medicatie lost meestal niet ineens alles op, maar kan sommige mensen wel tijdelijk wat meer rust of stabiliteit geven waardoor er ruimte ontstaat voor herstel.

Uiteindelijk is het denk ik heel persoonlijk wat iemand helpt en hoe iemand het ervaart. Herstellen van een BO is maatwerk en helaas is er geen one size fits all manier.

Veel sterkte met het herstel en zoektocht allen!

Hoi, heb 1,5 jaar benzo gebruikt om te slapen.
Nu heb ik 1,5 Quetiapine.

Hoi bramburn,
Ik heb 5 maanden oxazepam gebruikt.
Ervan afgestapt want ik begon tolerantie te krijgen. Ik was al aan 2 tabletten per avond.
Nu gebruik ik een microdose mitrazepine. 0,3 mg. Het helpt mij om relax te worden en in slaap te vallen.
Want anders slaap ik soms helemaal geen nacht. Of maar 2 uurtjes. Vol trauma’s van deze situatie waar ik in zit.

Hoeveel mg gebruik jij? En welke benzo?

Ik gebruik nu al ruim 3 maanden elke avond lorazepam. In overleg met de psychiater.

Hey Ax,

In jou situatie kan ik het wel begrijpen.
Toen ik oxazepam gebruikte vond ik het de eerste maanden ook echt heerlijk. Ik vond het spijtig dat ik erna maar een paar uurtjes ermee trok, ik moest dan ‘s nachts een kwartje bijnemen met valeriaan om nog 2 uurtjes bij te slapen. Maar ik vond het wel veel fijner.
Nu gebruikt ik een microgram mizartepine, maar voel me wel beetje suffig op mijn vermoeidheid en hersenmist wat het lastig maakt. Ik zou anders niet weten hoe ik in slaap moet vallen. Mijn brein blijft gewoon echt aan staan. En alleen maar doomcenarios, hoe dat ik mijn ogen open doe begint het alweer. Ik zou liefst heel mijn leven willen slapen.

@jacoba dus 1,5 mg quatepine? Dat is dus een microgram? Hoe voel je je s’ochtends dan? En hoe laat neem je de tablet?

@jacoba hoelang heb je afgebouwd na die 1.5j gebruik? En vanaf welke dosis?

Ja al een jaar

@jacoba, ik ben ook benieuwd of je zou willen delen welke benzo en voor hoelang je gebruikt hebt? en hoe je dat afbouwen gedaan hebt? Ik wil ook wel over naar de quetapine, maar weet niet goed hoe ik het afbouwen moet vorm geven.

Per kwartje zoals eerder ergens gezegd werd zou ik aanraden! Ik gebruikte 4x daags 1,5 mg lorazepam (wegens mentale klachten) voor 4 maanden, 3x daags is afgebouwd middels een kwartje per 5 dagen. Ik zal als je het langer hebt gebruikt een week aanhouden.

Hey Ly,
Ik heb om de 7 dagen een kwartje er af gedaan.

dank voor de reactie! voor mij werkt het niet om een paar dagen niet te gebruiken en een paar dagen weer wel. Dus dan zou ik voor langere tijd lorazepam dagelijks willen gebruiken. Ik probeerde vannacht een kwartje te minderen, maar dat was te vroeg. Ik moet me eerst nog stabieler voelen en het moet beter gaan voor ik er naar over ga. Ben gewoon erg bang dat als ik het langer gebruik, het daarna verschrikkelijk word om het af te bouwen. Aan de andere kant kan ik het nu echt niet aan als ik niet slaap. En in tussentijd kijken of ik over kan naar quetapine over kan.

Hey Ly,
Ik had dat gevoel ook heel fel.
Ik zat nog midden in een crisis fase,(nu nog)
Maar ik was zo bang dat ik ook nog daarmee moest gaan afkicken, ik zag allemaal doomcenarios, dus ik moest en zou afbouwen. Maar niet dat alleen, het werkte gewoon niet meer na een tijd. Ik werd ‘s nachts wakker met onrust en ik moest bij nemen dus dat was echt te ver aan het gaan voor mij. Ik nam op het laatste 2 oxazepam om echt de klap te kunnen voelen want mijn hoofd kreeg ik niet in slaap gezet. En ik verheugde elke avond naar mijn portie want overdag was ik zo onrustig en angstig dat ik alleen maar op de avond zat te wachten. Ik kreeg enorme nachtmerrie’s ermee ook. En was zo bang om er nooit vanaf te geraken.
Overdag had ik dan ook een rebound dus je blijf in een cirkel zitten.
Maar iedereen op zijn tijd, als jij je nog niet klaar voelt en geen tollerantie ermee opbouwd is het even goed zo.
Jij zal het zelf wel aanvoelen.
In ieder geval het lukt jou ook hoor! Zo zwaar was het niet om af te bouwen alleen wilskracht.
Ik ging bij iemand reiki doen terwijl, wat mij motivatie gaf om elke week die kwartje ervan af te doen.
En ik denk wat mij betreft is eerst afbouwen tot je een week aan een kwartje zit en dan overstappen naar quatepine. Want je kan beter niet ineens stoppen of overstappen met een hoge dosis.
Er is een PDF te downloaden van professor Manuel Ashton op google. Die legt heel goed uit hoe je kunt afbouwen en terwijl kunt overstappen eventueel op diazepam om te overbruggen. Ik raad jou aan dat te bekijken samen met de arts.
Het komt zoieso goed!!

@D en de anderen
Een misverstand, ik neem een half tabletje Quetiapine in om te slapen.
Ik heb het verkeerd geschreven sorry.
Afbouwen met temazepam: eerst een week lang halfje innemen.en daarna zonder. Heb nog paar nachten 2 paracetamols ingenomen, nu hoeft dat niet meer

Ik heb afgebouwd van 10 mg temazepam

Geen ervaring, wel het verlies van de droom. Hoe meer ik leer over d werking van het zenuwstelsel, hoe meer ik ervan overtuigd ben dat je aan kinderen moet beginnen wanneer je zelf stabiel bent. Perfectie bestaat niet, daar ben ik me van bewust, en dat hoeft ook niet. Maar kinderen kosten allereerst echt bergen energie. De zwangerschap zelf kost al heel veel energie. Dus een goede basis daarin is belangrijk.
En wat ik zelf heel belangrijk vind: zelfs al in de buik kunnen baby's stress van hun ouders meekrijgen. Als de cortisol waarden van een zwangere vrouw te hoog zijn, is dat ook het niveau waar de baby al aan went. En dat betekent al dat het kindje gevoeliger gaat zijn voor stress.
Daarnaast zijn kinderen - al vanaf wanneer ze baby zijn - heel gevoelig voor stress, emoties, sfeer. Er is steeds meer bewijs voor dat bij een babytje dat bijvoorbeeld niet de aandacht krijgt die het nodig heeft op het moment dat het bang is, al in het zenuwstelsel wordt opgeslagen dat het moet pleasen om veilig te zijn. Of als de ouders dichtklappen wanneer iets emotioneel te dichtbij komt, dat de kinderen dan ook onbewust leren dat je emoties niet moet toelaten.
Nogmaals, perfect kunnen ouders het nooit doen. Elk kind krijgt een rugzakje mee. Tegelijk ben ik er zelf van overtuigd - en dat bedoel ik niet hard of wreed - dat het gezonder is om nu eerst te rouwen dat je leven niet zo gaat als je had gehoopt en eerst zorgt dat je zelf echt weer voldoende op de been bent voor je aan kinderen begint. En die rouw is weer een heel belangrijk onderdeel van je eigen proces, want we willen graag zo snel mogelijk de draad weer oppakken zoals het was voor we uitvielen, maar dan gaan we voorbij aan de enorme pijn die het ons gedaan heeft (en doet) dat we ook gewoon jaren van ons leven kwijt zijn geraakt aan ziekte. Dat ons iets is overkomen dat onze toekomst in de war schopt. En dat we dus aan een nieuwe, andere, onzekere toekomst moeten bouwen. Dat heeft ruimte en verwerking nodig.

Uiteindelijk weet ik natuurlijk niet hoe het met jou gaat en kan ik er op een afstandje niet over oordelen, en zelfs dan is het natuurlijk helemaal aan jou. Maar mijn moeder was nog herstellende van overspannenheid toen ze zwanger raakte van mij, en mijn vader werd overspannen toen ik een half jaar oud was. En het blijkt nu dat toen al de zaadjes flink zijn geplant waardoor het bij allemaal zo geëscaleerd is. Waardoor ik angstig gehecht ben geraakt, ben gaan pleasen, mezelf wegcijferen, meer stress had dan anderen en uiteindelijk ziek ben geworden. Ja, dat is door latere gebeurtenissen natuurlijk verstrekt, maar zelfs/juist als baby voel je al aan wanneer er spanning is.

Hoi Anoniem,

Als ik je verhaal zo lees dan zou je nog even kunnen wachten tot je weer helemaal gereïntegreerd bent. Maar daar moet je idd zelf je eigen gevoel erin volgen. En zoals Ax zegt perfectie bestaat niet. Het leven is altijd met ups en downs, met of zonder kinderen. Ik ben zelf moeder van twee jonge kinderen en herstellende van overspannenheid/burnout. Ik had het totaal niet zien aankomen, maarja wie wel? Het overkomt je gewoon.. het was een pittige periode maar je moet er doorheen. Het positieve eraan is dat ik nu weet wat de signalen zijn en ik ernaar kan handelen.

Lieve mensen, ik ben niet opzoek naar advies of ik er wel of niet klaar voor ben op dit moment of wat er nog zou moeten veranderen in mijn herstel voordat ik er klaar voor ben. Ik begrijp dat het helpend bedoeld is en dat er op dit forum vaak mensen wel op zoek zijn naar advies. Alleen ben ik vooral nieuwsgierig naar andermans ervaringen zoals ik ook noemde. Dit had ik misschien nog duidelijker moeten verwoorden en minder over mijn huidige situatie moeten vertellen.

Ah dat had ik inderdaad niet uit je tekst gehaald. Zelf dus geen ervaring, wel een vriendin die in haar overspannenheid zwanger raakte (dus niet volledig op de kop, maar wel ziek thuis). Zij heeft een prima oke zwangerschap gehad, tot de laatste maanden. Toen had ze heel veel last van vermoeidheid. Bevalling ging ook niet heel goed en ze heeft lang last gehad van bekkenbodemproblemen en moest met een katheter plassen daardoor, maar dat is inmiddels weer goed.

Geen ervaring maar ik zit in dezelfde situatie! Wilde gaan proberen en toen kwam idd burnout. Ben benieuwd naar ervaringen als die er zijn.

Ja, zelfde hier. Het dieptepunt van mn burnout was zo diep dat toen de kinderwens echt naar de achtergrond is verdwenen. Het gaat nu steeds beter met mij en voel daarom ook aan dat het nu wel mag komen (zwanger worden). Ik denk dat je vanzelf merkt wanneer daar weer ruimte voor ontstaat.
Ik werk nu niet maar ik koppel dat ook niet aan volledig hersteld zijn. (Dit heb ik van de mind body methode). Hier is nu sinds 2 maanden de anticonceptie de deur uit en ik zie wel wanneer het raak is. Ik geniet nu ook heel erg van wat er allemaal weer kan dus ben niet obsessief bezig met zwanger worden. Maar het geeft wel rust dat het nu raak kan zijn en we geen tijd meer verspillen (leeftijd).
Daarnaast heb ik zoveel geleerd dat het denk ik alleen maar erg waardevol is als ik straks moeder ben. Sowieso dat er dan ook dingen mis gaan, maar ik kijk nu zo anders tegen het leven aan door die burnout.

Serieus bedoeld: probeer eens een week of twee weken ‘s nachts om de 3 uur je wekker te zetten, baby gehuil opzetten, een uur wat te doen en proberen weer te slapen. Zet overdag ook een uur of 3 baby gehuil op. Ik ben een man maar ben blij met mijn gezonde vrouw want een baby is gewoon full time bezig zijn. En als je pech hebt ook 1.5 jaar klote nachten. Zou dit echt eens proberen en kijken hoe je lichaam erop reageert

Daar herken ik mij volledig in

Ook het idee alsof je door ‘stroop’ beweegt?

Heel herkenbaar!

Ik heb ook tintelingen in mijn armen en nek en sensaties in mijn hoofd.

Ik heb ook exact dat gevoel van door stroop bewegen en in slow motion leven. Letterlijk met diezelfde woorden probeer ik ik het ook steeds uit te leggen aan mensen om me heen. Ik lees heel veel over opgefokt voelen en spierspanning, maar hier nog weinig tips over tegengekomen…

Ik slik de laatste tijd ook wat magnesium malaat. Absoluut geen wondermiddel maar kan helpen tegen vermoeidheid en spier spanningen.

Ik slik de laatste tijd ook wat magnesium malaat. Absoluut geen wondermiddel maar kan helpen tegen vermoeidheid en spier spanningen.

Herkenbaar

Ik herken al jouw klachten. Die aanhoudende mist, duizeligheid, disconnectie met jezelf, angst, moeite met contact maken, onzekere gedachten, huilbuien. Zo moe zijn dat je de uren aftelt om naar bed te kunnen en dan onmogelijk in slaap komt. Alsof je brein je tot de orde roept (he, je dacht toch niet te gaan slapen he?). Soms moet ik ook wel 7 keer eruit om te plassen. Bij mij is de ene dag erger dan de andere. De dagen met angst zijn het ergst. Dan vind ik het lastig om mee te gaan met de 'belofte': dit is gewoon je zenuwstelsel dat aan het herstellen is. Mist is niet gevaarlijk. Niet slapen hoort erbij. Het komt goed.... Wat ik vooral moeilijk vind is dat ik dit nooit eerder voor mijn 'crash' heb ervaren. Ik kan bijna niet geloven dat mijn lijf hier toe in staat is. En het is lastig om er dan op te vertrouwen dat het ooit goed komt. Ik vind er gelukkig wel steeds meer berusting is dat mijn lijf me aan het helpen is. Zo zie ik het steeds meer. Mijn lijf dwingt me om tot stilstand te komen. En om minder, nog minder, nog minder te doen (dat helpt). Als ik te veel doe, of te veel denk, of iets forceer, dan worden mijn klachten alleen maar erger. Misschien is het goed dat controle er even niet is? Dat je lijf zegt, ik ben nu even aan het woord voordat het brein weer mee mag doen? Een noodstop?

Hey Martha, bedankt voor je reactie!
Ja ik ben echt met je mee, ik heb het moeilijk om te denken dat het mijn lijf is, ik denk constant 24/7 dat er iets mis is met mijn brein. Mijn lichaam voelt heel moe natuurlijk! Geen moed om blij te zijn en het lijkt dat mijn eigen gedachten mij de grond in boren, ik kan dus niet volgen. Want dan ben ik echt aan het twijfelen of ik het zeg of mijn brein. Wat een circus!
Ik krijg ook vaak gewoon dat ik niet meer verder wil,dan denk ik aan het verlaten van deze leven, maar dat wil ik helemaal niet!! Dan ben ik gefrustreerd dat het dan in mijn hoofd voorbij komt, maar aan de ene kant doet deze gedachte dan weer goed. Dat is alsof mijn brein verslaafd is aa doomcenarios denken.
Ik probeer echt vat te hebben op wat er met mij aan de hand is.. trauma, depressie.. ik kan het niet meer plaatsen. Ik wil gewoon mezelf en mijn brein terug.
En ik huil er elke dag, vooral omdat ik mezelf mis.
Het lijkt nooit goed te komen. Elke dag zet ik een nieuwe stap..bv naar de gym 20min. En dan ben ik wat blijer maar dan heb ik ineens een psychotische nacht met rare beelden en mensen wat ik zie voordat ik in slaap wil vallen. Dat is weer eng! Ik val dan toch gelukkig in slaap maar dan met 10 x wakker worden en heel onrustig met een oppervlakte slaap.
Ja dan denk ik van a.u.b. dat is het enigste wat ik nodig heb..RUST en dat word belemmerd. Dan geef ik de hoop weer op en ben ik de hele dag aan het huilen van machteloosheid.
Dat plassen kan ik ook wat je verteld😀
Ik ben alvast blij dat ik niet alleen ben in die verschrikkelijke ziekte.
Verder neem ik methalyne bleu, NAD+ magnesium, L-theanine. Melatonine en valeriaan om te kunnen slapen.
Maar het duurt zo lang eer ik slaap val en ik ben al maanden nooit dat ik kan zeggen ah eindelijk 8u zonder onderbroken te slapen!
Maar alvast overleven elke dag en hopen op een beetje verlichting! Neem jij medicatie ofzo om wat te verlichten?

Groetjes en knuffels!

Wat heftig wat je allemaal beschrijft. Ongelofelijk hoe je brein met je aan de haal kan gaan he? En ook logisch dat er geen ontsnappen aan lijkt als als die klachten zo heftig aanwezig zijn. Dat herken ik heel erg. Uiteindelijk blijven het 'maar' gedachten. En ze zijn in een uitgeput lijf niet reëel. Bij mij komt er ook van alles naar boven. Je schrijft dat je naar de gym gaat. Ik herken (van een aantal maanden geleden) dat dat even verlichting gaf. Maar ik weet nu ook dat dat veel te veel is voor mijn lijf nu. Die is al zo aan het werk. Heel veel rust is in ieder geval voor mij belangrijk. Ik slik Magnesum, B12, D6, Visolie en Rhodiole. Verder helpt een haptonoom bij mij goed (voor contact met mijn lijf), Yin Yoga, meditatie, binaural beats (met koptelefoon, 0-4 hz voor het slapen gaan of 4 - 8 hz voor ontspanning), veel voor me uit staren, korte wandeling. Geen koffie. Geen alcohol. Oxazepam heb ik alleen in het begin geslikt. Zo merk ik dat ik wel meer grip begin te krijgen op de situatie. Heb jij de angsten pas sinds je burn out? En heb je hulp?

Ik heb de angsten eigenlijk over een paar weken terug gekregen. Ik zit hier al maanden in, ondertussen ben ik met oxazepam gestopt, ik heb het 5 maanden genomen voor het slapen, maar op het laatste draaide alleen nog alles om de medicatie. Enigste waar ik naar verlangde om te gaan slapen. Omdat ik mij overdag zo onrustig voel en door de sleur heen moet. Ben dus afgebouwd en volledig gestopt, dat was een grote stap. Maar het is gelukt. Verder deed ik ook meditaties en yoga. Veel wandelen in het bos en bomen knuffelen.
Meditatie gaat dus niet meer wegens mijn gedachten gewoon aan blijven staan, het lijkt wel een soort ocd maar dan inwaardse gedachten. Die springen van de ene naar de andere. Dusja meditatie was dus echt geen doen. Verder heb ik hulp van alle kanten, vrienden, vriendin, therapieën. Maar het zo diepgeworteld allemaal, trauma’s van een slechte ayuasca sessie komen nu naar boven omdat mijn geest zo vermoeid is.
Dus ze weten niet echt hoe ze kunnen helpen wat ik ook begrijp.
Verder neem ik ook rodhiola, ashwaganda en mineralen.
Ook geen koffie meer en geen alcohol al 6 maanden😀
Alles voelt heel intens, dat ken je wel.
Ik hou me elke dag staande, en soms met een iets of wat goede nachtrust geniet ik extra van de zonneschijn buiten. Meer zie ik op dit moment niet voor mij.
Alleen hopend op een dag wanneer ik terug mezelf kan zijn.
In ieder geval bedankt nog voor je reactie!

Hier ook een die veel last heeft van angst. De angst is bij mij ontstaan door de derealisatie die ik kreeg door mijn burnout. Deze ervaring was voor mij heel erg beangstigend. Sindsdien ook een eeuwige stroom aan gedachten. Gedachten die nergens op slaan, maar ook beelden die voorbij schieten uit het niets. Alsof ik verdwaald of gevangen ben in mijn eigen hoofd en de weg terug naar mezelf niet meer kan vinden. Bang voor mijn eigen brein. Ook ik vind het lastig er op te vertrouwen dat het ooit goed komt. Ook omdat ik heb om te accepteren dan mijn brein zulke enge dingen kan doen. `s morgens als ik wakker wordt gieren de zenuwen door mijn lijf, angst voor de dag. Niet wetende hoe ik me die dag weer ga voelen. Ik heb ook betere momenten, gelukkig maar dan krijg ik weer angst voor de angst. Ik weet dat het er allemaal bij hoort en dat mijn brein me op deze manier wil beschermen maar dat maakt het niet minder eng of makkelijker.

Ja heftig allemaal hè? Ik kan het allemaal mee voelen.
Het is nu ons wereld geworden, ik kan dus enkel nog alleen met mezelf bezig zijn. Fijne dingen denken of creatief zijn is precies verleden tijd. Alles draait om hoe ik me voel. Elke gedachten is met angst gepaard, ‘wat als ik nu dit doe, wat als ik nu dat doe, hoe krijg ik deze gevoel weg, vanwaar komt die angst, hoe ga ik dit overleven, wat als ik gek word…” als deze gedachten komen als een trein voorbij, en je geest is zo moe dat deze gedachten gewoon door je leef heen vloeien. Al zijn dat maar gedachten en toch blijven ze invloed hebben. Je word dan weer gefrustreerd dat deze gedachten je blijven overwelven en je ze niet kan plaatsen door je vermoeidheid en je brein die niet kan volgen. Het lijkt wel op een dementie dat je niet meer weet hoe je er mee om moet gaan. Terwijl toen we gezond waren het als een makkie gewoon de baas kon zijn. Maar nu zijn we geen baas meer over ons brein, het is gewoon aanwezig, hoe hard je ook probeert om die gevoel te negeren, het is er, en we moeten er mee leren leven.
Derealisatie.. wat heftig voor jou! Ja ik denk dat ik ook af en toe deze symptomen heb, brainfog, disassociatie..het hoort er allemaal bij.
Ik leef dus nu met mijn hart, mijn brein kan ik niet meer vertrouwen. Elke dag huil ik zodat ik verlichting voel, maar ik huil ook omdat ik mezelf zo hard mis, ik mis het aanwezig zijn, de connectie voelen met mezelf en alles rondom mij, de connectie om vitaal en vol energie de dag te beleven.
Op dit moment is het moeilijk te geloven dat het goed komt, maar ik hou me vast een sommige verhalen van mensen die het ook heel moeilijk hadden en toch eruit zijn gekomen sterker dan ooit.
Al voelt het nu niet zo, en je brein gelooft dit helemaal niet! Maar toch.. elke lichtpunt, elke minuut waar ik me weer even verbonden voel, daar geniet ik extra van. Al zijn er daar maar weinig van. Maar toch! We zijn er, ons hart klopt nog, en zo lang daar nog een ritme in zit, maken we er het beste van!

Ik bied jou veel steun, liefde en kracht!
Namaste.

Heel herkenbaar al jullie berichten, precies omschreven zoals ik het ook voel. Hou vol 🙏