Burnout ervaringen

Heel mooi diep gedicht <3

💕💕💕💕💕💕💕

Prachtig 😍, ontroerend en oh zo waar!

Ik had hormonale schommelingen toen ik geen pil nam tijdens begin burn out. Ben begonnen weer met de pil (standaard pil van teva) en slik ik altijd gewoon door en nergens meer last van. Afgelopen week wel weer eens stopweek ingelast en meteen eerste 2 dagen voor ongesteldheid heel erg moe, huilerig en slechte stemming. Duidelijk door hormonen. Dat trok tijdens mijn ongesteldheid weg weer. Ook verder geen last van dit als ik gewoon doorslik.

Ik loop inderdaad tegen hetzelfde aan dus lees graag mee!

Ik loop hier ook tegenaan. Weet gewoon niet zo goed waar ik nu goed aan doe.
Het is natuurlijk ook weer voor iedereen anders hoe de reactie gaat zijn. Misschien kan je het hier met de huisarts over hebben. Al weet ik niet hoe goed deze advies over dit specifiek kunnen geven. Maar kan wel een eerste stap zijn lijkt me. Succes!

Niet echt een antwoord op je vraag maar heb je al gekeken naar hormoonwisselingen op natuurlijke wijze behandelen? Voeding veranderen kan helpen meer stabiliteit te geven. Als je bv. 2 maanden een dagboekje bijhoudt met klachten en voeding, dan zie je vaak ook de patronen terug en krijg je meer grip op de situatie. Ik greep oa. altijd naar snelle suikers. Als iets pieken/dalen veroorzaakt dan is dat het wel maar dat realiseerde ik me niet echt totdat ik het ging opschrijven.

Ik had dit ook na 4 maanden. Is weer beter geworden. Vaak krijg je na 2 / 3 maanden na de stresituatie later haaruitval

Lange tijd last van gehad ja. Ook meer grijze haren (ik ben begin 30 😭) inmiddels geen haaruitval meer dus zou me er niet teveel zorgen over maken.

Ik kreeg onder de douche letterlijk plukken haar uit me hoofd. Elke dag weer. Me haar werd ook dunner en veel grijzer helaas ben zelf 38 inmiddels geen haaruitval meer. Helaas wel grijs geworden wat volges mij niet meer hersteld

Ik had dit helemaal aan het begin van mijn burn-out ook. Dat hield weer op. Komt goed dus!

Ik ben hier ook benieuwd naar!

@ Ella

Heb jij al een aanvraag gedaan?

Nee, ik zag dat je dan eerst bij de uwv een aanvraag moet doen voor dat je niet in staat bent om te werken. En dat die aanvraag een uur duurt om in te vullen… daar heb ik nog niet de energie voor.
En ik hoop inderdaad eerst ergens te kunnen informeren over wat toerijkende redenen zijn voor acceptatie. Ik heb net als jij een dossier vanaf mijn 16e en ben nu 22 en iets meer dan een jaar volledig uitgevallen.
Ik weet dat een burn-out natuurlijk geen officieel ziektebeeld is dus dat is natuurlijk vaag. Ik ben aangemeld voor onderzoek naar autisme maar heb momenteel geen energie om die diagnostische gesprekken te voeren. Ik vraag mij dus bijvoorbeeld af of dit eerst zou moeten gebeuren voordat ik zoals als wajong kan aanvragen.
Maar zonder inkomen zitten brengt natuurlijk wel stress dus hoop hier binnenkort meer achteraan te kunnen gaan!

Groetjes

Ik heb echt precies zelfde op dit moment, ook weer vastgeplakt aan telefoon en even niet zo blij. Had goede stijgende lijn maar nu weer opeens soort mini terugval, met minder goed slapen, lagere energie.

Hoi Wouter,

Ik herken me hier wel in. Ik ben zelf ook lang doorgegaan met klachten, echt heel veel achteraf gezien… zonder te overdrijven wel tientallen. Ik dacht steeds: het gaat wel weer over, nog even door.

Tot mijn lichaam er op een gegeven moment echt mee stopte. Inmiddels zit ik nu zo’n 1,5 jaar thuis.

Of het bij mij langer duurt dan bij anderen vind ik lastig te zeggen. Herstel is zo persoonlijk en hangt van zoveel lagen af: hoe lang je bent doorgegaan, je belastbaarheid, je zenuwstelsel, wat je hebt meegemaakt…

Wat ik wel kan zeggen: veel van mijn klachten zijn in de loop van de tijd echt verminderd. Alleen het gaat niet in een rechte lijn. Het is echt een proces, met stappen vooruit en soms ook weer terug.

Dus dat je zo “gecrasht” bent betekent niet dat het niet goed kan komen, maar het vraagt vaak wel tijd en geduld (hoe frustrerend ook).

Je bent in ieder geval niet de enige hierin.
Sterkte met waar je nu in zit

Hier ook tijdenlang doorgegaan met klachten, werk, privé alle ballen proberen in de lucht te houden tot ik instortte en niets meer lukte.
Inmiddels 2,5 jaar onderweg en eindelijk weer voorzichtig een stijgende lijn, heel veel geduld hebben. Heb m’n lijf en alle toenemende jarenlang genegeerd dus niet zo gek dat het een tijd nodig heeft, wel confronterend maar heb het vertrouwen dat het weer beter wordt.

Hier ook lang doorgegaan. Sinds 2020 klachten, sinds half 2023 iedere dag klachten en pas najaar 2024 ziekgemeld. Dus nu 1,5 jaar onderweg in herstel. Het gaat met kleine stapjes vooruit maar ook weer geregeld achteruit. Bijna nog dagelijks klachten en heb mijn enigzins stabiele grens nog niet gevonden. Geprobeerd te starten met re-integratie maar dit bleek nog te vroeg. Wil denk ik te snel en te veel. Probeer me nu te focussen op max. 80% per dag uitgeven. Dit gaat even goed en dan toch weer achteraf een klap waardoor ik weer moet herstellen en bijkomen. Blijft inderdaad een verwarrend iets zo'n burn-out..

Hoi hoi

Ik ben van de een op andere dag uitgevallen en letterlijk niks meer kunnen doen

Hoi hoi

Ik ben van de een op andere dag uitgevallen en letterlijk niks meer kunnen doen

Hier ook meer dan anderhalf jaar onderweg. Het duurde sinds ik uitviel ~8 maanden tot het kwartje echt viel en ik stopte mezelf te pushen om beter te worden.

Over het algemeen accepteer ik het nu wel en zijn mijn klachten ook enorm verminderd. Maar vandaag bijvoorbeeld ook weer echt weinig energie. Dus weer terug naar de halve middag slapen en vanavond vroeg op bed.

Hoi hoi

Ik ben van de een op andere dag uitgevallen en letterlijk niks meer kunnen doen

Hoi hoi

Ik ben van de een op andere dag uitgevallen en letterlijk niks meer kunnen doen

Heftig Bloem! Hopelijk kun je wat rust vinden ondanks je in de tweede burn-out zit…. En vergeet niet: je hebt nu wel meer kennis en handvaten dan de eerste keer.

Hier al jaren door ziekte, overlijden / verlies en privé omstandigheden icm drukke job stress of overspanningsklachten die twee jaar geleden resulteerden in een onoverkomelijke burn-out.

Nu na 22 maanden weer fulltime aan het werk, wat ik erg rustig aan kan doen gelukkig. Slaap beter en energie lijkt van tijd tot tijd goed op peil, hoewel ik niet denk nog burn-out te zijn, zijn er wel afterburn klachten.

Net als jij omschrijft snel last van angst, soms nog even paniek. Schrik vooral laatste tijd bij drukte van intrusieve gedachten. Niks spectaculairs alleen de stress respons erop is gewoon ruk, en dan krijg ik angst voor de angst. Elke keer is het een ander haakje…. Daar ben ik nu bij psycholoog mee bezig.

En herken heel erg dat verrekte piekeren, dat constante monitoren en bijsturen, bezig zijn met ziek zijn. Terwijl ik dat dus in grote lijnen niet eens meer ben, kan al zoveel. Maar merk wel dat afleiding me helpt, iets dat me cognitief bezet houdt (zoals werk in mij geval). Dat deed het ook al tijdens herstel en re-integratie, niet te gek, maar gewoon afleiding. Soms toch even oefenen “niks doen”. En als dat me onrustig maakt, weer ene lichte beweging, muziekje aan, theetje. Kort blokje om. Rondje autorijden met raam open.

Sterkte ermee

Dank je voor het delen Sjaak. Het voelt steunend te horen dat anderen dezelfde zoektocht hebben.

Hey Ax, ik ben op dezelfde manier ook alles wat jij schrijft kwijtgeraakt tijdens mijn burn-out. Ik herken dus zo goed wat je schrijft. Je leeft in een continue paniekstand eigenlijk. Dat was bij mij in het begin en het gaat inmiddels wel al een heel stuk beter. Misschien is het fijn het even van een ander te horen: hoe jij je nu voelt gaat écht over! Het komt goed. Liefs

Even een dikke knuffel Ax, zet m op.

Ik leef met je mee.

Hoi Ax, naar allemaal he. Oké zijn met dat je even geen hoop en vertrouwen hebt is iets waar veel mensen niet eens gaan kunnen komen. Dus dat zegt iets over jou hoe sterk je bent en hoe je dit wel gaat door kunnen komen. Daarnaast zorgt tijd wel voor de nodige afstand van gebeurtenissen en daardoor uiteindelijk ook voor meer rust. Dus het is oké en ontzettend verschrikkelijk. Je kan het, hou vol liefs.

Wat zit je diep joh. Dit raakt wel hoor. Ik zit ook thuis met een burnout, maar ervaar wel steun. Ik realiseer me dat nu ik dit zo lees. Ik wens je heel veel sterkte. Maar hou moed. Ik heb eerder met dit bijltje moeten hakken en kwam toch weer bovendrijven. Dat zal - uiteindelijk - ook bij jou zo zijn. Sterkte

Hou vol, lieve Ax !!

Je gaat hier uit komen, echt.

Wat zul je dan sterk zijn, jezelf zijn.. wat zul je dan rust ervaren. Het is allemaal niet zo belangrijk, klinkt raar, maar dat ga je echt voelen als je hier uit bent. Het enige wat dan nog belangrijk is ben jij, de lieve mensen om je heen... maar vooral jij.

HOU VOL ! (ik ben 4 jaar verder, heel veel ellende meegemaakt en ervaar nu zo'n rust )

THIS TOO SHALL PASS (

liefs

Hi Eric, ik ben even benieuwd: zou je iets kunnen vertellen over jouw herstelproces? Hoe zag dat eruit? Welke fases heb je doorlopen? Hoor graag, dank alvast!

Ik zit ongeveer op hetzelfde punt Ax. En door allerlei verkeerde adviezen moet ik zowat nog aan m'n herstel beginnen en kan ik amper iets. Echt knetter frustrerend. Wat is voor jou een reden om door te gaan? (Als je wilt delen) Ik wil je laten weten dat je niet alleen bent. Ik vind t ook lastig om met familie ge delen. En heeeel veel sociale contacten verwateren gewoon.
Ik probeer me er maar bij neer te leggen dat dit echt een meerjaren plan is. Die Blogger van kak ik heb een burnout heeft er ook 9 jaar overgedaan. En dat ik nu niet stoppen wil met leven terwijl ik dit leven niet meer wil.

Lieve Ax,
Ik heb ook regelmatig periodes waarin er geen licht lijkt te zijn aan het einde van de tunnel. En er zijn periodes waarin ik wel vertrouwen heb in de toekomst. Onthoud dat alles overgaat. Aan een rotte periode komt een eind, maar ook blijdschap blijft niet voor altijd. Het is als een pendulum die zwaait van de ene naar de andere kant.
Mij helpt het om soms juist niet aan de lange termijn te denken, maar mezelf de vraag te stellen: Wat kan ik op dit moment voor mezelf betekenen? Rust nemen? Iemand bellen? Douchen? Een wandeling maken? Iets creatiefs doen? Of even helemaal niks, want dat is ook okee.
Zelf vind ik onder anderen veel troost in muziek. Ik heb sinds een jaar een artiest leren kennen, hij heet Ren. Zijn nummers Hi Ren, how to be me, Chalk Outlines, insomnia, suiside, heretic en Seven Sins kan ik onder anderen zeker aanraden. Hij heeft zelf jarenlang in bed gelegen door ziekte en heeft over dit en andere ervaringen naar mijn mening prachtige muziek gemaakt. Hij beschrijft gevoelens die ik eerder niet onder woorden kon brengen. Een aanrader om de liedjes op youtube te kijken als iemand er intresse in heeft. Vooral de video van Hi Ren, How to be me en Chalk Outlines zijn veel mooier op youtube.
Ik heb er vertrouwen in dat ook jij hier doorheen gaat komen. Blijf volhouden, because this too shall pass..
Liefs

Ach lieve Ax, ik heb zo met je te doen.
Als je in een korte periode heftige dingen meemaakt dan komen de clichés weer die dus niet kloppen zoals je zegt. Ervaar het vaak als het bagatelliseren van emoties.
Vooral het heb je het al een plekje gegeven, scherpe randjes eraf, oh er zijn ergere dingen. Echt verschrikkelijk.
Spreek je vooral uit en schrijf het hier van je af. Je wordt hier gehoord. Heel veel licht, liefde en warmte toegestuurd voor jou.

Bedankt voor al jullie lieve reacties allemaal <3 Ik merk dat ik hele dagen op zoek ben naar manieren om me niet zo eenzaam te voelen en elke reactie helpt daarbij!

@Anoniem1 wat verdrietig dat jij ook zoveel verloren bent :( Het gebeurt toch wel echt vaker dan zou moeten dat een relatie overgaat wanneer één van de twee chronisch ziek raakt en het is echt verschrikkelijk pittig, omdat je bij ziekte al zoveel kwijtraakt simpelweg door het verlies van je gezondheid... Ik ben blij om te horen dat het met jou nu weer wat beter gaat. Ik hoop ook dat dit uiteindelijk ook gaat zorgen dat ik eindelijk weer vooruitgang boek, nu ik alleen voor mezelf ga helen en niet om een relatie te redden - maar eerst ga ik door rock bottom...

@Gert dankjewel <3

@Anna dankjewel voor je lieve woorden. Ik moet eerlijk bekennen dat dat "oké zijn met niet oké zijn" iets is wat me absoluut niet komt aanwaaien en wat me ook een groter deel van de tijd niet dan wel lukt. Het is nu drie maanden geleden en de dagen lijken een heel minimaal klein beetje draaglijker te worden. Maar tot een paar dagen geleden was elke dag letterlijk doorkomen, minuut voor minuut, en het liefst zoveel mogelijk slapen zodat de tijd sneller zou gaan (ik heb slaapmedicatie dus slapen gaat okeïsh). Kan niet wachten tot ik verder in de tijd ben...

@Bloem zeker koesteren! Niemand kan perfecte steun geven, daar ben ik me bewust van. Maar als je eigenlijk je hele ziekte lang ervoor strijdt om niet verlaten te worden (zeker in het laatste jaar) is dat echt niet goed voor je mentale gezondheid en je zelfbeeld. Ik krijg gelukkig wel veel steun van andere vrienden, zeker nu ik zo diep zit. Dat is ook niet zo vanzelfsprekend, al had ik natuurlijk het liefst die steun op dat niveau van mijn eigen partner ook ervaren. Hij probeerde het wel, maar het lukte hem niet, en dat was soms eenzamer dan alleen zijn...

@Eric wat ontzettend fijn dat het zoveel beter met jou gaat, zeg! Ik wil nu ook echt graag inzetten op voor mezelf kiezen. Op dit moment vind ik dat nog ontzettend moeilijk, mijn zelfbeeld heeft een gigantische knal gekregen door de relatiebreuk en ook het jaar ervoor (waarin ik mezelf regelmatig heb lopen verdedigen om niet verlaten te worden, dat het echt beter zou worden, niet alleen met mijn ziekte maar ook met mijn angst - maar dat is natuurlijk niet hoe liefde zou moeten werken). Kan niet wachten tot ik die rust ook in mijn leven ga vinden.

@Anoniem123 "doorgaan" is een groot woord - ik blijf vooral gewoon bestaan. Het is wat triggerend wellicht wat ik nu ga zeggen maar waar ik me echt aan vastgehouden heb de afgelopen maanden is dat ik weet dat mijn naasten dan door de pijn heen moeten waar ik zelf doorheen ga nu - en dat wil ik ze niet aandoen. En proberen te beseffen dat "dit leven niet meer willen" niet hetzelfde is als "niet meer willen leven". Hoe moeilijk dat onderscheid ook is. Ik ben nu 2,5 jaar onderweg en er zijn periodes geweest dat ik echt heel weinig kon en me tóch redelijk gelukkig voelde. De pijn leren toelaten ipv wegdrukken is - hoe cliché ook - echt de kern...

@Devin dankjewel voor alle tips. Ben het er helemaal mee eens om niet te ver vooruit te kijken; het is jammer dat dat domme brein van mij dat zo vaak wél doet (en dan uiteraard alleen stomme scenario's kan bedenken). Ik herken heel erg wat je zegt over wat te doen als je je zo down voelt (dat deed ik ook pre-breuk) maar als je echt depressief bent (icm burnout) is uit je bed komen soms al echt de grootste opgave. Dan is er geen 'leuk' meer (anhedonie heet dat), omdat je systeem volle bak in freezemodus staat. Ik heb gelukkig hele lieve ouders die zorgen dat ik wel gewoon elke dag eet en heel af en toe mijn bed uitkom. Ik heb trouwens van Ren gehoord, de stijl is niet mijn ding maar zijn nummers zijn wel echt sterk voor mensen met psychische problemen! Muziek luisteren is wel een issue helaas, zowel qua prikkels als qua triggers nu in mijn verdriet :(

@Anoniem2 jij ook bedankt voor je superlieve woorden. Ik heb ook een brief naar mijn naasten geschreven waarin ik eigenlijk gevraagd heb of ze gewoon naar me willen luisteren en naast me willen staan, ipv telkens te noemen dat het goedkomt. Want dan voelt het inderdaad alsof mijn verdriet en pijn er niet mag zijn.

Hoi Ax,

Wat een ontzettend pittige en verdrietige situatie zit je in. Zoveel verlies tegelijk… dat is bijna niet te bevatten voor een zenuwstelsel dat al zo uitgeput is.

Wat ik wel heel mooi vind in jouw verhaal, is hoeveel inzicht je inmiddels hebt in jezelf en in hoe jouw systeem werkt. Dat klinkt misschien gek terwijl je zo diep zit, maar dat is echt waardevol. Ook dat je voelt dat sommige dingen niet opgelost worden door harder je best te doen, maar juist vragen om ruimte, zachtheid, rust en verwerking.

En wat fijn dat je lieve, steunende ouders om je heen hebt. Dat is echt goud waard in zo’n periode. Mensen bij wie je even niet sterk hoeft te zijn.

Wat jij schrijft over verlies dat zich opstapelt en je zenuwstelsel dat steeds teruggrijpt naar hoe het was… dat vond ik heel raak verwoord. Dat inzicht over die cumulatieve rouw kende ik zelf eigenlijk niet echt bewust. Ik denk dat ik daar in mijn eigen leven vaak een beetje overheen ben gestapt. Doorgaan, hard werken, alles proberen vol te houden, terwijl sommige ervaringen eigenlijk vroegen om aandacht, liefde, rust en herstel.

Dus ergens vind ik het ook heel knap hoe eerlijk jij daarnaar durft te kijken, juist midden in de storm.

Ik hoop dat er langzaam weer wat kleine veilige momentjes ontstaan voor jou. Al is het maar minuut voor minuut…

Hee lieve Ax,

Omdat je zei dat je zo op zoek bent naar manieren om je minder eenzaam te voelen... De laatste tijd lig ik vaak op bed of bank (ik woon alleen en kan mn huis niet echt uit), leg hand op hart en herhaal : ik ben al verbonden, ik ben geliefd, ik ben gedragen. Soms ook 'ik ben veilig'. Je hoeft jezelf er niet van te overtuigen, het is meer een hulpje om je perspectief te verruimen en te herinneren hoe oneindig verbonden we altijd zijn met aarde, lucht, water, planten, dieren, mensen... Dat je al wordt gedragen (door de bank)... En geliefd. En dat je nu in een rustige veilige ruimte ligt zonder actuele bedreiging.

Trouwens mooi om te zien hoe de meest rauwe verhalen ook weer de meest diepe reacties uitnodigen... Zo kan ons lijden dienend zijn...

@Yule

Wederom heel mooi omschreven. Op de momenten zelf vind ik dat heel lastig. Het lijkt wel of ik dan standaard alles vergeet wat ik tegen mijzelf moet zeggen. Het onveilige gevoel, angst, paniek of verdriet overweldigd dan.
Vraag me altijd af hoe andere mensen dat doen op die momenten wanneer het vertrouwen en de acceptatie heel ver te zoeken zijn.

Liefs

He Kamillethee, ja goed punt. Ik denk dat deze zinnen vooral behulpzaam zijn als je meer in het randgebied zit tussen ontregeld en kalm. Er middenin werkt zoiets eigenlijk alleen maar averechts. Dus misschien is dit niet nuttig voor Ax...

Maar toch ook, juist in de meest zware fase liggen de grootste uitdagingen. Daar waar het lastig wordt is de grootste winst te behalen. Dat gaat echter alleen in kleine stapje en is niet makkelijk.

Geweldige mensen zijn jullie,

Liefs

@Ax, dankjewel voor je reactie. Hoe deed je dat? Gelukkig zijn terwijl je heel weinig kon? Ik kan amper iets en de dagen zijn zo leeg en lang.

@Ax, dankjewel voor je reactie. Hoe deed je dat? Gelukkig zijn terwijl je heel weinig kon? Ik kan amper iets en de dagen zijn zo leeg en lang.

@Yule dankjewel voor de tips! Ik denk dat wat @Kamillethee zegt wel waar is. Eigenlijk werken alle 'tips' die ik zelf ook gaf aan anderen, manieren om te leren om je minder eenzaam te voelen, alleen als er ruimte voor is. Wat jij zegt, deed ik inderdaad voor mijn relatiebreuk, toen 'lukte' dat. Maar na de breuk was mijn hele zenuwstelsel zo verschrikkelijk overweldigd dat simpelweg overleven het enige was wat ik kon doen. Als je in de freeze-modus zit, is er geen ruimte voor dat soort dingen. Ik kende alle theorie namelijk wel - maar ik voelde nul motivatie om ermee bezig te gaan.

Zowel uit ervaring als uit de theorie weet ik dat als je te overweldigd bent met pijn en verlies, dat je zenuwstelsel dat niet aan kan - en om je daartegen te beschermen, voel je dan maar helemaal niks meer. De pijn komt daardoor minder binnen, maar ook de positieve dingen komen totaal niet binnen. Ik vond het verschrikkelijk, maar als mijn naasten tegen me zeiden dat ze van me hielden en om me gaven, dan deed dat me letterlijk niks. Ik kon letterlijk niks positiefs voelen. En als ik me een minuutje even iets minder ellendig voelde, voelde ik me daar direct schuldig over én bang en dus voelde ik me ook weer niet oké.

Het enige wat ik kon doen, was niet opgeven. Bestaan. Elke dag weer overleven. Letterlijk. Ik lag alleen maar op bed, kwam eruit voor lunch en avondeten en verder lag ik daar maar. Te scrollen door mijn mobiel, te huilen, te schreeuwen. Ik was om de haverklap in paniek, had elk uur een flinke meltdown, of - op mijn allerergste momenten - was juist volledig futloos, waarbij mijn hele leven zinloos voelde. Het is niet voor te stellen als je nooit zó diep hebt gezeten, maar het voelde echt alsof blijven leven de slechtere optie was. De pijn was te groot.

En op dat soort moment is gewoon elke dag blijven bestaan al een hele opgave en al een hele prestatie. Stapjes zetten is te veel en moet niet het doel zijn. Blijven ademen. Er was niks om me aan vast te houden en het maakte niet uit wat iedereen ook zei, dat gevoel dat het allemaal zinloos was, bleef.

Jullie zien dat ik in verleden tijd praat. Want sinds een kleine week - het is dus nog heel fragiel - voel ik me minder slecht. Niet goed, verre van goed. Ik heb nog steeds paniekaanvallen, woedeaanvallen, verschrikkelijk veel verdriet. En ik vind het leven doodeng, kijk enorm op tegen de toekomst en voel me nog steeds heel erg eenzaam. Maar ik zit niet meer vast in die freeze, en dat maakt een wereld van verschil. Ik kan ineens weer een heel klein beetje genieten van hele kleine dingetjes. Ik kan ineens weer inzien dat het leven - hoe zwaar ook - wél zin heeft. Niet elke dag en niet hele dagen. Maar het is echt heel anders.

@Anoniem123 je gelukkig voelen is dan ook niet iets wat je kunt forceren. En het is ook niet iets wat er non-stop is, ooit. Je kunt er niet keihard voor werken - want juist dat houd je tegen. Het enige wat je kunt doen, is leren om ruimte te maken voor de pijn en de emoties die je voelt, zonder ze weg te willen stoppen. In jouw vraag zie ik een enorme strijdlust, en die begrijp ik heel goed. Als je zo weinig kunt, is het leven gewoon echt niet leuk. Maar het gekke is dat niet je beperkingen je zo down laten voelen, maar de staat van je zenuwstelsel. Hoe klote ook en hoeveel pijn het ook doet - het is heel logisch dat je je nu verdrietig voelt. Boos, misschien, omdat iedereen om je heen leuke dingen kan doen en jij vastgekluisterd zit aan je bed of bank. Teleurgesteld, eenzaam, misschien wel schuldig naar je naasten. Al die emoties doen pijn en je zenuwstelsel drukt ze weg, maar daarmee worden ook je positieve emoties onderdrukt.

Ik heb zelf bijvoorbeeld heel veel gejournald in die tijd. En dan bedoel ik elke dag 20 minuten schrijven (als je daartoe in staat bent, korter mag eventueel ook), zonder enige nuance en zonder na te denken, alles wat er in mijn hoofd opkwam opschrijven (soms schreef ik "ik weet niet wat ik moet schrijven" of "nu doe ik dit ook weer fout", soms was het "ik wil niet meer ik wil niet meer" en soms kwam er wel echt inhoudelijk iets naar boven). Dit is een manier om je zenuwstelsel te leren dat die emoties er mogen zijn.
Daarnaast doe ik regelmatig een oefeningen waarbij ik mijn emoties benoem, elke vijf seconden ("Ik voel me...") en dan gewoon kijken wat er in je hoofd opkomt. Hier zijn ook wel begeleide meditaties voor te vinden. Op Sound Cloud vind je een mooie gratis oefening over rouw van Aleid Winkler, die helpt ook vaak om emoties los te laten komen. En zelf heb ik een mind-body programma gevolgd, als je me op Instagram volgt (@ont.regeld) wil ik je dat eventueel wel doorsturen - maar goed, daar moet je wel voor betalen.

Ik ga nu wekelijks (morgen 6de keer). Ik ging niet voor mijn energie naar boven te krijgen want dat is best ok maar vooral voor mijn onrust, overprikkeling en pijn in nek. Ik moet zeggen dat het steeds wel wat beter met me gaat, kan ook toeval zijn maar de dga na de acupunctuur voel ik me altijd vrij slecht (veel klachten) maar de dagen erna zijn stukken beter… het is wel voor iedereen anders denk ik, afhankelijk van je klachten. De naalden voel je amper, is zo gebeurd en dan blijf je een 20tal-30tal minuten zo liggen of zitten en that’s it…

Ik heb het ook een tijd gedaan maar voor mij zorgde het helaas niet voor verbetering

Kleine kinderen vragen veel tijd en zorg en een grote verantw. wat jij en je man beide voor hebben gekozen. Het leven wat je nu beschrijft is vrij druk, wat zijn nu de prioriteiten? Wellicht tijdelijk minder werken mits het financieel mogelijk is, of je opleiding toch uitstellen?

Hoi Natascha, Wat je beschrijft is al eeuwen zo. Begrijpelijk dat je het teveel vindt maar kinderen zijn een bewuste keuze voor het leven en betekent aanpassingen aan beide kanten. Geef hem ook doelgerichte taken, klagen helpt niet.

Natasha jouw partner klinkt niet echt als een leuke vent! Als jij bij hem aangeeft dat je overstroomt zou hij onderdelen van jou over moeten nemen, want het klinkt nu alsof jij alles doet in het huis en mbt de kinderen en hij soms “helpt”. & dan moet hij ze echt overnemen en dus ook de mental load, en niet alleen het uitvoerende werk nadat jij erom hebt gevraagd. Want dan heb jij het denken al voor hem gedaan. Tijd dat hij wat verantwoordelijkheid neemt.
Verder misschien betaalde oppas? Een nanny? Een schoonmaakster? Naschoolse opvang?

Succes.

Hi Natasha, google eens op “mankeeping”. Boek lekker een weekend weg in je eentje als je dat graag wil, je man kan heus de kinderen wel eens overnemen.

Ha Natasha, wat een intense situatie voor je. Wat kan helpen is om álle dagelijkse/wekelijkse huishoudelijke taken eens uit te schrijven (dus ook bijv ramen lappen, of cadeau regelen voor familie/vrienden etc)(voor meer inspiratie kan je ook chatgpt gebruiken) en samen met je man erachter zetten hoeveel jij doet en hij doet om zo t gesprek aan te gaan en te zien dat jullie samen een huishouden hebben maar jij oneerlijk het grootste deel doet. Wat bij ons heeft gewerkt is om daar op een rustig moment het gesprek over te voeren, je kan het! En idd, boek lekker even dat weekendje weg.

Ik had dit helemaal aan het begin toen ik uitgevallen was. Wat anderen zeiden kwam niet binnen, maar kon zelf ook niet op woorden komen. Maar bij mij was dit echt het begin, een soort ‘aanval’.

Veel rusten zal gaan helpen, en prikkels reduceren.

Ik heb precies hetzelfde… voel me hierdoor de hele dag best verdrietig door en ik merk dat het gewoon problemen oplevert ook in mijn dagelijkse leven. Heb het inmiddels al 3 jaar en maak me best zorgen dat het niet goed zal komen. Ben pas 26…

Ja dat heet hersenmist.

Mooi om te lezen. Vroeg me ook al af wat het was .

Herkenbaar! Wordt weer beter als je energie terugkomt.

Fijn deze herkenning …
Sterkte voor iedereen ❤️

Heel herkenbaar,

Sterkte!

Zeer herkenbaar. Moet er niet aan denken een lang verhaal aan iemand te vertellen nu.

Ja zelf ook last van. Wat voor mij wel verhelderend werkt is het 'cognitive hierarchie' model, iets zoals dit plaatje (even het volgende in google droppen, je mag geen links plaatsen) The-hierarchy-of-cognition-Foundational-information-processing-skills-such-as_fig1 . Komt er op neer dat van onder naar boven je steeds meer energie kost en dat als er een beperking aan energie is in je lichaam de bovenste functies ook als eerste reduceren in capaciteit. Dus als eerste kan je slechter over 10 dingen tegelijk dingen zoals bijvoorbeeld plannen, vervolgens gaat je geheugen minder goed werken en als laatste ook nog de hoeveelheid info die je tegelijk kan verwerken. Dit uit zich bij mij uiteindelijk ook als een soort spraakgebrek en echt een 'leeg' hoofd. De oplossing die voor mij werkt is om meer rust in te bouwen in je dag totdat het eigenlijk niet meer gebeurd. Op het moment is dat voor mij drie keer 15 minuten liggend mediteren. En als je iets merkt van gebrekkige cognitie niet doorzetten maar gewoon gelijk stoppen, je maakt het alleen maar erger.

Ik weet het niet zeker maar als je te vaak doorzet bij dit soort situaties kan het denk ik wel voorkomen dat je algemene gezondheid er door achteruit gaat. Maar hier is geen medisch bewijs voor volgens mij.

Goed plaatje v, dit zou ook wel verklaren waarom zaken als plannen, geheugen, concentratie als laatste herstellen bij een burnout en nog jaren achter kunnen lopen. Wist ik niet, bedankt voor het delen.

Hi Anna!

Wat ben ik blij met jouw berichtje!
Sinds mijn burn-out rommel ik enorm met m’n cyclus. Wel regelmatig ongesteld maar tussendoor spotting. Ben medisch gecheckt hiervoor en geen afwijkingen gevonden gelukkig. Ook merk ik dat ik me na mijn eisprong niet fijn voel en ook enorm gezondheidsangst ontwikkel. Dat zakt af naarmate mijn menstruatie dichterbij komt en zodra ik ongesteld ben voel ik me weer een beetje mezelf!

Ik ga je tip voor het boek zeker ter harte nemen!

Hii @S , wat je beschrijft is dus heeelemaal normaal! Dus dat zal je ook in het boek lezen. Na je eisprong voel je je idd weer minder en die angst is ook heel herkenbaar en vervelend. Ik heb die angst dus beter onder controle sinds ik weet van oh ja dit komt door mm hormonen en idd als je dan eenmaal ongesteld bent zakt het weer heerlijk af. Oh ja en dat spotting heb ik wel eens gehoord dat dat echt komt door teveel stress, dus mooi signaal van je lichaam en verdwijnt dus gelukkig en als het goed is vanzelf weer. Oh en spotting rondom je ovulatie is volgens mij (maar dit weet ik niet zeker) ook normaal. Succes!

Hoi Anna,

Wat fijn dat je dit deelt. Ik ben hier zelf ook steeds meer mee bezig en herken er best veel in.

Ik merk bij mezelf vooral dat de week voor en tijdens mijn menstruatie echt zwaarder is. Meer angst, meer onrust in mijn lijf en ook sneller overprikkeld. Dat werkt dan weer door op alles, ook fysiek.

Juist door mijn cyclus een beetje bij te houden, kan ik het soms iets beter plaatsen en er ook milder naar kijken. Niet meteen denken dat ik terugval maar dat mijn systeem gewoon gevoeliger is op dat moment.

Wat jij zegt over leven naar je cyclus probeer ik ook steeds meer te doen. En ook met afbouwen van medicatie houd ik daar rekening mee. Ik kies er bijvoorbeeld voor om een stapje omlaag te doen op een moment dat mijn systeem wat stabieler voelt (meer richting na mijn menstruatie), omdat het anders gewoon te veel tegelijk wordt.

Blijft wel zoeken hoor, want het is bij mij niet elke maand hetzelfde. Maar het helpt me wel om er meer begrip voor te hebben. Liefs

Wat fijn een stukje herkenning. Hier ook last de week voor ik ongesteld wordt slaap dan slechter en ben snel overprikkeld. Ik probeer het nu meer te accepteren al blijf ik dat wel lastig vinden omdat m.n hoofd er dan ook weer van alles van vind.
Ik slik wel homeopathische pilletje voor m.n menstruatie waardoor de klachten wel veel minder zijn geworden. Menstrucare van mattison.

Hii, dit heb ik ook gehad! Belangrijk er niet bang van te worden, en het over je heen laten gaan. Eventueel even uit bed gaan, wat drinken en dan weer proberen te slapen. Uiteindelijk zal je waarschijnlijk in slaap vallen. Volgens mij heeft het te maken met dat een deel van je hersenen nog aan staan, terwijl een ander deel wilt gaan slapen. Dan krijg je zo’n schrikreactie, heel vervelend maar wel onschuldig.

Hoi Sanne heel fijn je reactie is toch wel even een opluchting om te weten dat ik niet de enige ben maar t blijft toch eng :(

Ik herken het in de zin dat mijn energie steeds beter wordt maar de overprikkeling steeds erger wordt. Heb dagen nu dat ik gewoon niks verdraag. Lig dan maar zo goed als de hele dag met oordoppen en ogen dicht op de bank.. en dat na 2 jaar. Ook slapen gaat ineens moeizamer terwijl het hiervoor maanden goed ging

Ik herken het in de zin dat mijn energie steeds beter wordt maar de overprikkeling steeds erger wordt. Heb dagen nu dat ik gewoon niks verdraag. Lig dan maar zo goed als de hele dag met oordoppen en ogen dicht op de bank.. en dat na 2 jaar. Ook slapen gaat ineens moeizamer terwijl het hiervoor maanden goed ging

Hi Tim, wat zwaar daf je al twee jaar onderweg bent. Het voelt voor mij wel een beetje vergelijkbaar met wat je zegt. Soms iets meer energie waardoor het lukt om iets kleins te doen zonder daardoor in te storten. Dan bedoel ik activiteiten zoals een mini wandeling of huishoudelijk taakje. Want overprikkeling heb ik inderdaad ook veel last van. Lezen, praten etc kost te veel energie en maakt dat ik meer aan ga staan. Merk jij wel een beetje vooruitgang in je herstel? Zoals ik schrijf merk ik dat ik ietsje meer aan kan, waar ik al heeeel blij mee ben! Maar ik ben eigenlijk nooit klachtenvrij. Herken je dat?

Ja merk zeker vooruitgang maar gaat alles behalve lineair. Mn energie is eigenlijk weer heel goed. Terwijl ik in t begin amper op m’n benen kon staan en moest bijkomen van de trap oplopen. Het is nu vooral nog cognitief. En ook daarin ging het een tijdje wat beter maar nu lijkt dat op z’n slechtst te zijn. Snap soms niet veel meer van herstel. Maargoed ik dacht ook nooit meer energiek te worden en dat is toch gebeurt dus vertrouw erop dit dit ook goedkomt een keer

Ik heb precies hetzelfde als Tim. Ik ben nu ruim 2 jaar bezig met herstel, mijn energie is goed, maar mijn overprikkeling is nog nooit zo slecht geweest als nu. Alles lijkt teveel: geluid, gesprekken, beeldschermen, drukte, terwijl ik hiervoor minder last van had. Overprikkeling is altijd mijn hoofdklacht geweest. Waarschijnlijk toch teveel gedaan weer onbewust. Ik probeer nu weer zo weinig mogelijk te doen om dit beter te krijgen en dan weer meer de signalen van mijn lichaam op te pakken, want ik heb die toch onbewust/bewust meer genegeerd. Blijft allemaal ontzettend lastig.

Lijkt heel erg op mijn verhaal Tygo, sterkte! Wordt wel beter maar idd even weer pas op de plaats met alles. Word er ook doodmoe van maargoed hebben geen keuze

Heel herkenbaar, lijkt bij mij ook of naarmate de tijd verstrijkt sommige klachten afnemen en andere toenemen. Eerst veel onrust, hartkloppingen, angst, moeheid. Toen kwam de energie terug maar begon overprikkeling waar ik eerst nauwelijks last van had. Dus nu lig ik idd ook soms met oordoppen op de bank met ogen dicht zodat ik geen enkel geluidje van de buren oppik of het gaat al draaien … dus of ik me nu beter voel ?? Het is veranderd maar echt beter zou ik het nog niet willen noemen.

Heel herkenbaar, lijkt bij mij ook of naarmate de tijd verstrijkt sommige klachten afnemen en andere toenemen. Eerst veel onrust, hartkloppingen, angst, moeheid. Toen kwam de energie terug maar begon overprikkeling waar ik eerst nauwelijks last van had. Dus nu lig ik idd ook soms met oordoppen op de bank met ogen dicht zodat ik geen enkel geluidje van de buren oppik of het gaat al draaien … dus of ik me nu beter voel ?? Het is veranderd maar echt beter zou ik het nog niet willen noemen.

Ik probeer er nu zo naar te kijken; eerst was mijn lijf aan de beurt, alle spanning eruit en een beetje herstellen. Nu krijgt mijn hoofd de kans om alle opgebouwde “rommel uit te spugen” en daarbij hoort blijkbaar dat er geen enkele nieuwe input (prikkel) bij past want het is druk bezig. Dat maakt het ietsjes beter, maar het blijft ellende.

Sterkte allemaal!

Het is mooi dat je er zo naar kan kijken Eva. Bij mij was de overprikkeling een paar maanden geleden een stuk minder dan een jaar geleden en nu erg toegenomen, dat is balen. Wel ben ik sinds kort begonnen met ergotherapie en heeft mijn ergotherapeut geadviseerd om minstens 3x per dag 15-20 minuten met mijn ogen dicht te liggen en ademhalingsoefeningen te doen. Ik merk hierdoor dat ik veel minder onrustiger en gestresst ben. Zij heeft toen ook aangegeven dat de klachten eerst kunnen toenemen om dat je dan eindelijk je lichaam de kans geeft om in de ontspanning te komen. Dus ik houd me hier maar aan vast. Hopelijk worden de overprikkelingsklachten geleidelijk minder….

Mijn verloop is ook zo gegaan. Eerst stond ik nog maanden in adrenaline-stand (fight and flight modus) met nog hartkloppingen, angst/spanning en slecht slapen. Teveel gedaan en te weinig rust. Toen kwam opeens na paar maanden de extreme overprikkeling waarbij ik niks meer trok, geen geluiden of naar buiten gaan was al teveel. Soms kon ik alleen nog maar in een donkere ruimte liggen. Toen ik heb ik sindsdien enorme rust gepakt (op bed liggen) en alle prikkels weggehouden. De overprikkeling werd langzaam minder en ook veel vermoeidheid kwam eruit. Nu zo 8 maanden later merk ik dat de overprikkeling er niet meer is als ik gewoon binnen mijn grenzen blijf en langzaam steeds meer ga uitbreiden/opbouwen. Dus bijv een winkel in of kort op het terras en stapje voor stapje gaat het beter. Sociaal moet ik volledig nog opbouwen maar dat volgt later. Ik denk dus dat je de overprikkelingsfase door moet komen door goed naar je lichaam te luisteren en rust te pakken (met ontspanningsoefeningen). Dan zal het langzaam steeds beter gaan, zo zie ik dat ieder geval. Nu heb ik het gevoel dat me lichaam wat rustiger is en overprikkeling alleen ontstaat na een echt slechte nacht, teveel schermgebruik of extreme situaties. Hopelijk biedt dat hoop!

Ter aanvulling; wat bij mij hielp is om de situatie te accepteren en te accepteren dat je nu niks kan en dat het gewoon lang duurt. Uiteindelijk zal dat rust geven en kan je lichaam focussen op rust en ontspanning zonder het idee te hebben dat je iets (al het leuke) mist in het echte leven. Het hoort er nu gewoon even bij en dat komt gegarandeerd later allemaal weer terug. Uiteindelijk is het leven veel leuker als je lichaam zich weer rustig voelt en je zenuwstelsel weer in balans is. Ik reken er ook maar gewoon lang voor en weet dat ik ieder geval het hele jaar (of langer, zonder deadlines/verwachtingen) nog nodig heb om me overbelaste zenuwstelsel te kalmeren. Dat kost gewoon tijd en daar zijn gewoon helaas geen echte quick fixes voor. Alle beetjes met psycosomatische fysio’s en therapien hebben allemaal een aandeel in het herstel, maar uiteindelijk moet je zelf de rust vinden en je weer veilig voelen en je zenuwstelsel weten te kalmeren. Voor mijn gevoel komt dat uit acceptatie, rust en ontspanningsoefeningen uiteindelijk over tijd tot zijn werking.

Hoi Blue, maybe lijkt het “slechter’, omdat je eerst altijd slechte dagen had en nu soms een betere. Ik herken dat! Houd moed!

Bedankt allen voor jullie reacties! Hoewel het voor niemand fijn is om dit mee te maken, is het soms wel helpend om soortgelijke verhalen te lezen.

Overprikkeling is in mijn geval niet zo erg dat ik hele dagen in bed hoef te liggen of niks trek - mits ik zorgvuldig met die prikkels om ga. Dus schermen beperken, geen sociaal contact etc. Dan is het draagbaar. Wanneer ik mijn grens over ga dan moet ik inderdaad ook in een donkere ruimte liggen.

Als ik dus op dagen niet te veel prikkels toe laat, dan lukt het wel om iets meer fysieke dingen te doen. Zoals wandelen opbouwen. Omdat het dus lukt om iets meer te doen, heb ik het gevoel dat het dus iets beter gaat. Maar daartegenover zijn dus de slechte dagen soms nog slechter dan dat ze waren en dat verward mij dan zo.. Daarom beter en soms slechter tegelijk..

@Sander, dankjewel! Misschien speelt dat inderdaad op die manier mee. Of doordat ik meer probeer, ik soms toch iets verder over mijn grens ga dan wanneer ik hele dagen alleen maar rust. Door meer te proberen, balanceer ik misschien meer? Erg verwarrend vind ik het!

@Tycho. Hoe breng jij je dagen door momenteel? Heb zo’n last van die overprikkeling, ook als ik niks doe met m’n ogen dicht doet m’n hoofd pijn

Volgens mij hoort dit ook wel heel erg bij het proces. Dat je je lichaam beter leert voelen en signalen dus beter leert herkennen, en daardoor ook meer "last" van je klachten krijgt. Het helpt om je fysieke issues te zien als signalen en niet als iets wat "gevaarlijk" is.

Hoi Blue,

Ik moest even aan je denken toen ik dit las. Hoe gaat het met je?

Wat je beschrijft herken ik wel. Dat stukje, beter en slechter tegelijk, kan zo verwarrend zijn. Alsof je een beetje vooruitgaat, maar de terugslag soms juist heftiger voelt….

Ik merk zelf ook dat mijn energie wel terugkomt. Ik kan weer iets meer doen en zelfs wat bewegen of sporten. Maar mijn systeem(zenuwstelsel)… dat loopt daar niet altijd in mee. Overprikkeling blijft bij mij best aanwezig.

Het is bij mij niet dat ik dan alleen maar op bed lig of me volledig moet afsluiten, maar ik heb wel echt veel rust nodig als ik echt de piek van overprikkeling heb bereikt. En sommige dingen blijven intens zoals zon en warmte bijvoorbeeld, terwijl ik daar juist zo van kan genieten. Heel vreemd!

Ik las onder het bericht van Tim (Verhaal 3233) ook iets soortgelijks, dat energie en zenuwstelsel niet altijd gelijk oplopen. Dat gaf me wel herkenning.

Wat doe jij op dit soort dagen om er een beetje doorheen te komen?

Hoi lieve kamillethee, wat lief dat je aan mij denkt. Ik had de laatste tijd echt het gevoel op een goed spoor te zitten. Mijn lichaam gaf verschillende signalen dat er beweging was! Een regelmatige cyclus, eindelijk een beetje gewichtstoename, mijn haaruitval stopte, en het aller fijnste: ik merkte dat mijn wereld weer een beetje groter werd. Heel voorzichtig lukte het om wandelingetjes weer toe te laten, ik heb zelfs een keer een stukje gefietst! Het ging allemaal niet perfect, maar het voelde zo fijn om weer een beetje te leven. De vogels te horen fluiten! Ik merkte ook dat ik mensen weer wat meer begon toe te laten, ik voel de ruimte om iets meer uit m’n bubbel te komen. Dit alles maakte dat ik echt weer veel vertrouwen kreeg in mijn herstel en dat vertrouwen probeer ik vast te houden!

Alleen merk ik helaas ook sinds een paar dagen dat slapen weer veel moeizamer gaat. Eergister had ik een slapeloze nacht zoals ik deze in het begin ook veel had en daar ben ik echt even flink van geschrokken. Ik weet natuurlijk dat herstel niet lineair is. Maar het triggered echt een even een angstige periode. Ik probeer het er maar te laten zijn en vast te houden aan dat dit eerder ook voorbij ging.

Verder ben ik nog in afwachting van een doorverwijzing omdat er vermoedelijk wat lichamelijke factoren mee spelen die kunnen verklaren waarom herstel slecht op gang komt. Ik verwacht niet dat diagnose iets veranderd aan hoe om te gaan met mijn herstel maar het kan misschien wel zorgen voor een stukje opheldering ook naar hulpverleners toe wat wellicht helpt om beter passende hulp te vinden en wat meer erkenning te krijgen.

Ik ben heel blij om te lezen dat jij weer in staat bent om lekker te wandelen en zelfs te sporten. Hoe gaat het verder met jou? Ik las natuurlijk eerder ook je bericht over de aanvraag van de wia. Heb je dat een beetje een plekje kunnen geven? en moet je nog lang wachten op de hulp vanuit de GGZ? Het is fijn dat mijn verhaal een stukje erkenning bij jou oproept. Inderdaad het meer energie krijgen maar ondertussen dan toch ook nog wel echt even terug worden gefloten door je lichaam. Ik vind het maar een verwarrend proces.

Wat mij helpt op dagen van extreme overprikkeling is om toch even iets meer de rust op te zoeken, mijn telefoon vooral links te laten liggen omdat ik merk dat dat vaak wel zorgt voor een veel drukker hoofd, en bijvoorbeeld een fijne meditatie te doen om zo toch een stukje extra rust te krijgen. Meestal is het bij mij vooral een teken dat ik echt te veel prikkels heb toegelaten en dus een stapje terug moet doen en vaak gaat het dan de dag daarna weer een stuk beter.

Veel liefs voor jou!

Lieve Blue,

Wat fijn om te lezen dat je wereld weer een klein beetje groter begon te worden. Alleen al de manier waarop je schrijft over de vogels horen, een stukje fietsen en mensen weer iets meer toelaten… daar voel je gewoon weer wat leven in terug!
Dat zijn misschien kleine dingen voor de buitenwereld, maar in dit proces zijn dat echt grote stappen.

En tegelijkertijd snap ik ook heel goed dat zo’n slapeloze nacht je meteen weer kan teruggooien in angst. Zeker als slaap eerder zo’n groot thema is geweest. Ik denk dat je het eigenlijk heel mooi omschrijft: het triggert oude angst, maar ergens weet je ook dat eerdere golven uiteindelijk weer voorbijgingen. Dat stukje vertrouwen proberen vast te houden lijkt me heel waardevol, hoe moeilijk ook.

Ik vind het trouwens ook heel sterk hoe bewust je kijkt naar je lichaam en signalen. Dat je merkt dat er wel degelijk dingen veranderen: je cyclus, haaruitval, iets meer ruimte voelen, weer wat kunnen bewegen. Dat zijn echt stappen in herstel.

En wat betreft verder onderzoek of hulp: ik snap ergens ook wel dat het misschien niet alles verandert, maar soms kan opheldering of erkenning zóveel rust geven. Gewoon dat dingen wat meer op hun plek vallen. Heel veel succes met deze afspraken.

Met mij gaat het wisselend. Ik voel me lichamelijk wel wat sterker en ik kan gelukkig weer wandelen en voorzichtig bewegen/sporten. Alleen merk ik ook dat mijn zenuwstelsel nog erg gevoelig blijft voor triggers en overprikkeling. Dus het blijft zoeken naar balans tussen weer een beetje leven toelaten en niet over mijn grens heen gaan. De medicatie is afgebouwd en mijn lichaam is opzoek naar een nieuwe balans.

De WIA blijft eerlijk gezegd wel verdrietig. Vooral omdat ik zo graag weer mee zou willen doen en re-integreren, maar mijn systeem daar gewoon nog niet stabiel genoeg voor is. Ergens denk ik echt dat het wel kan maar de bedrijfsarts is zeer voorzichtig. Dat voelt soms best rauw. En de wachtlijsten voor hulp helpen daar helaas ook niet echt bij. En jij? Hoe gaat dit proces en traject bij jou?

Wat jij schrijft over telefoon wat meer wegleggen en extra rust nemen bij overprikkeling herken ik trouwens ook heel erg. Soms moet je systeem gewoon even minder aan. Gek genoeg kan ik op die momenten echt verslaafd zijn aan mijn telefoon haha.

Dankjewel voor je lieve bericht. En ik hoop echt dat die slaap zich weer wat gaat herstellen de komende dagen.

Veel liefs terug!

Lieve Blue,

Wat fijn om te lezen dat je wereld weer een klein beetje groter begon te worden. Alleen al de manier waarop je schrijft over de vogels horen, een stukje fietsen en mensen weer iets meer toelaten… daar voel je gewoon weer wat leven in terug!
Dat zijn misschien kleine dingen voor de buitenwereld, maar in dit proces zijn dat echt grote stappen.

En tegelijkertijd snap ik ook heel goed dat zo’n slapeloze nacht je meteen weer kan teruggooien in angst. Zeker als slaap eerder zo’n groot thema is geweest. Ik denk dat je het eigenlijk heel mooi omschrijft: het triggert oude angst, maar ergens weet je ook dat eerdere golven uiteindelijk weer voorbijgingen. Dat stukje vertrouwen proberen vast te houden lijkt me heel waardevol, hoe moeilijk ook.

Ik vind het trouwens ook heel sterk hoe bewust je kijkt naar je lichaam en signalen. Dat je merkt dat er wel degelijk dingen veranderen: je cyclus, haaruitval, iets meer ruimte voelen, weer wat kunnen bewegen. Dat zijn echt stappen in herstel.

En wat betreft verder onderzoek of hulp: ik snap ergens ook wel dat het misschien niet alles verandert, maar soms kan opheldering of erkenning zóveel rust geven. Gewoon dat dingen wat meer op hun plek vallen. Heel veel succes met deze afspraken.

Met mij gaat het wisselend. Ik voel me lichamelijk wel wat sterker en ik kan gelukkig weer wandelen en voorzichtig bewegen/sporten. Alleen merk ik ook dat mijn zenuwstelsel nog erg gevoelig blijft voor triggers en overprikkeling. Dus het blijft zoeken naar balans tussen weer een beetje leven toelaten en niet over mijn grens heen gaan. De medicatie is afgebouwd en mijn lichaam is opzoek naar een nieuwe balans.

De WIA blijft eerlijk gezegd wel verdrietig. Vooral omdat ik zo graag weer mee zou willen doen en re-integreren, maar mijn systeem daar gewoon nog niet stabiel genoeg voor is. Ergens denk ik echt dat het wel kan maar de bedrijfsarts is zeer voorzichtig. Dat voelt soms best rauw. En de wachtlijsten voor hulp helpen daar helaas ook niet echt bij. En jij? Hoe gaat dit proces en traject bij jou?

Wat jij schrijft over telefoon wat meer wegleggen en extra rust nemen bij overprikkeling herken ik trouwens ook heel erg. Soms moet je systeem gewoon even minder aan. Gek genoeg kan ik op die momenten echt verslaafd zijn aan mijn telefoon haha.

Dankjewel voor je lieve bericht. En ik hoop echt dat die slaap zich weer wat gaat herstellen de komende dagen.

Veel liefs terug!

Hey kamille thee, deed de AD bij jou iets tegen de overprikkeling? Het is mijn hoofdklacht nog na 2 jaar en nooit medicatie gebruikt maar soms denk ik, wat nou als dat mega goed helpt maar mss zie ik dat te rooskleurig

Hey kamille thee, deed de AD bij jou iets tegen de overprikkeling? Het is mijn hoofdklacht nog na 2 jaar en nooit medicatie gebruikt maar soms denk ik, wat nou als dat mega goed helpt maar mss zie ik dat te rooskleurig

Hey kamille thee, deed de AD bij jou iets tegen de overprikkeling? Het is mijn hoofdklacht nog na 2 jaar en nooit medicatie gebruikt maar soms denk ik, wat nou als dat mega goed helpt maar mss zie ik dat te rooskleurig

Reactie

@kamillethee, ik probeer al dagen mijn reactie naar je te verzenden maar de berichten worden steeds niet geplaatst :(. Ik ga het later nog eens proberen.

Hoi, ik heb op t ogenblik ook veel last van overprikkeling. Ik denk dat ik de dagen dat het hoed gaat, toch teveel doe. Dit is juist zo moeilijk.
Ik gebruik AD maar dat helpt niet tegen overprikkeling. Het neemt de top v d angst weg.
Jullie verhalen zijn heel herkenbaar.!

Hoi anoniem,

Lastige vraag eigenlijk, omdat overprikkeling bij iedereen weer anders voelt. Ik moest er ook echt even over nadenken. Maar als ik eerlijk terugkijk op mijn eigen proces, denk ik dat ik al heel lang overprikkeld was zonder dat ik dat toen zo herkende of begreep.

Zeker in de periode voordat ik uitviel sliep ik amper nog, stond continu “aan” en bleef ondertussen wel functioneren en presteren. Achteraf voelde mijn hoofd eigenlijk constant alsof het overbelast of gekneusd was, maar ik ging gewoon door.

Op een gegeven moment had ik zoveel onrust, paniek en hyperalertheid dat ik eigenlijk niet meer echt tot rust kwam, wat ik ook probeerde. En geloof me: ik heb echt van alles geprobeerd in die periode. Toen heb ik uiteindelijk gekozen voor escitalopram.

Voor mij heeft AD de burn out niet opgelost, maar het was wel een steuntje in de rug waardoor mijn hoofd en lichaam iets meer rust kregen. Alsof er wat meer ruimte kwam om te herstellen. De scherpe randjes en de piek van de angst gingen er inderdaad wat vanaf, zoals Jacoba ook mooi omschrijft.

De overprikkeling verdween bij mij niet ineens. Alleen… het voelde anders. Alsof er wat meer filter zat tussen mij en alle prikkels. Dingen kwamen minder hard binnen en mijn hoofd was minder continu open of alert.

Maar tegelijkertijd bleef mijn systeem nog steeds gevoelig. Dus ik kon alsnog over mijn grens gaan of overprikkeld raken, alleen minder intens paniekerig, overspoeld of angstig. Misschien herken jij dat ook wel?

Ik heb zelf niet het gevoel dat mijn zenuwstelsel beschadigd is geraakt door de medicatie of dat er een soort rebound is gekomen na het afbouwen. Eerst stonden bij mij vooral de lichamelijke klachten op de voorgrond, nu merk ik meer de mentale overprikkeling. Daar is hier op het forum volgens mij ook eerder over geschreven, misschien interessant om eens terug te lezen.

Sorry voor het lange verhaal haha. Maar ik denk persoonlijk dus niet dat AD de oplossing is voor overprikkeling. Wel kan het sommige mensen net wat meer rust of draagkracht geven, waardoor herstel iets meer kans krijgt.

En daarnaast denk ik ook dat sommige mensen gewoon gevoeliger zijn qua zenuwstelsel. In een maatschappij waarin alles snel, druk en prikkelrijk is, kan dat best veel van je systeem vragen. Het is niet voor niets een overspannen maatschappij!

Hopelijk heb je hier iets aan. Veel sterkte

@ Blue

Oh wat vervelend. Ik had dat ook een tijdje terug. Heb toen de tekst aangepast. Vervelend is dat.
Ik lees je graag maar doe rustig aan :-)

@kamillethee, bedankt voor je lieve en uitgebreide reactie. Het betekent veel dat jij die kleine stapjes ook ziet als grote stapjes. Die erkenning probeer ik mijzelf ook te geven, maar ik merk dat de druk vanaf de buiten wereld dat het allemaal maar lang duurt, soms maakt dat ik twijfel aan de stapjes die ik zet. Misschien dat een diagnose kan helpen met meer begrip en erkenning, dat zou dan wel wat extra rust geven. Ik ga het afwachten. Het slapen is gelukkig de afgelopen week weer beter gegaan. Ik ben er wel heel erg van geschrokken, maar weet nu ook dat de angstige gevoelens die daar bij komen kijken na een tijdje weer zakken. Dat is ook goed om te leren.

Ik vind het heel knap van je dat je de medicatie nu volledig hebt afgebouwd. Hoe ging het laatste stukje? En merk je verschil nu je helemaal bent afgebouwd? Ik herken wat je zegt over snel getriggert worden en ik blijf dat soms ook moeilijk vinden. Maar ik denk wel dat we al trots op onszelf mogen zijn dat we die triggers nu herkennen. Wat je trouwens in je eerdere bericht schreef over niet goed tegen warmte en de zon kunnen ook dat herken ik heel erg. Gek hè? Ik hou echt van buiten zijn en in de zon zitten, maar mijn lichaam laat dat helaas echt niet toe.

Deel 1

@kamillethee, de tekst opdelen lijkt beter te werken!

Verdrietig om te horen dat je zelf wel het gevoel hebt toe te zijn aan opbouwen. Maar ergens misschien ook fijn dat je ba je nog een beetje beschermd. Zou je bijvoorbeeld ook niet wat kleine vrijblijvende taakjes mogen doen? Ik kan mij goed voorstellen dat het aanvragen van een wia het proces een stukje definitiever maakt en dat dit verdrietig is. Het is toch weer een nieuwe fase. Ik hoop dat je hier uiteindelijk rust in zult vinden.

Mijn ba heeft nog niet gesproken over een eventuele uitstroom. In december ben ik twee jaar ziek dus dat duurt nog een paar maanden maar ergens in mijn achterhoofd houd ik er al wel rekening mee dat uitstromen een hele reële kans is. Vooral als ik zie hoe ik in het proces sta na anderhalf jaar. Ik denk dat er een wonder zou moeten gebeuren, mocht ik binnen een half jaar weer volledig geïntegreerd kunnen zijn maar ik probeer er nu nog niet al te veel aan te denken.

En ja, die schermen op momenten dat het eigenlijk beter is om het niet te doen.. ook dat herken ik heel erg. Op momenten dat ik echt heel erg aan sta heb ik echt behoefte aan rust in de basis maar ik grijp ook veel sneller naar mijn telefoon. Ik denk toch een stukje afleiding om de onrust een beetje te drukken.

Liefs!

@kamillethee, eventjes nog een reactie zodat mijn reacties op jouw bericht niet helemaal naar onder verdwijnen. Ik las dat het forum stopt, erg jammer omdat het zo’n fijne en laagdrempelige manier van communiceren is. Ik heb het contact met jou als erg prettig ervaren! Sta jij er eventueel voor open om via een ander platform met elkaar in contact te komen? Ik heb eventueel een discord account. Voel je vooral niet verplicht. Ik heb zelf besloten niet mee te gaan naar de reddit website. Liefs!

@Hoi Blue,

Wat lief dat je dit schrijft, dat waardeer ik echt. Ik dacht eigenlijk hetzelfde, ik vind het contact met jou hier ook heel fijn en herkenbaar. Dus ja, heel graag :)

Ik sta er zeker voor open om contact te houden. Ik heb al een account op Reddit, maar nog niets gepost, dus dat moet ik nog even rustig verkennen.

Discord ken ik niet maar is ook prima.

Een ander platform mag ook, ik sta daar zeker voor open :)

@kamillethee, dat vind ik heel erg fijn om te horen! Ik heb discord eerder gebruikt om via dit forum in contact te komen. Je kunt de app downloaden en gemakkelijk een anoniem account aanmaken. Vervolgens kun je aan de hand van een gebruikersnaam iemand opzoeken & toevoegen. Kijk maar of dat lukt en ook fijn is voor jou! :)

@kamillethee, dat vind ik heel erg fijn om te horen! Ik heb discord eerder gebruikt om via dit forum in contact te komen. Je kunt de app downloaden en gemakkelijk een anoniem account aanmaken. Vervolgens kun je aan de hand van een gebruikersnaam iemand opzoeken & toevoegen. Kijk maar of dat lukt en ook fijn is voor jou! :)

Hoi Blue,

Ik heb inmiddels de discord app. Klopt het dat de app gericht is op games? Haha!

Kan jou niet vinden. Ik heb gewoon dezelfde naam :)

Hoi Blue,

Ik heb inmiddels de discord app. Klopt het dat de app gericht is op games? Haha!

Kan jou niet vinden. Ik heb gewoon dezelfde naam :)

@kamillethee, klopt inderdaad haha! Ik heb je volgens mij toegevoegd nu. Klopt dat? :)

@blue Helaas! Ik zie geen uitnodigingen. Wat gek en wat jammer?!

@kamillethee, oh dat is gek! Misschien kan je mij vinden: blue181224

Super Sander !!!!! Wat fijn voor je, ik vroeg me al hoe het met je ging & het is heel opbeurend om te lezen dankjewel.

Wauw Sander! Wat ontzettend fijn om te lezen!
Ik ben net weer begonnen met reïntegreren, iets minder cognitieve taken nog aangezien schermgebruik nog niet echt goed gaat. Elke keer als ik weer meer moet huilen probeer ik niet in de paniek te schieten van: Ahhh is dit een terugval?? Nog erg lastig. Prive doe ik nog weinig.
Zou jij iets meer willen delen over hoe jij je uren toen der tijd hebt opgebouwd?

Plan dat er nu bij mij ligt is elke twee weken een half uur erbij. Zit nu op 3x 1h en dan over 2 weken dus 3x 1,5h, 3x 2h etc. tot 3x 4h en dan wordt het schema opnieuw geëvalueerd...

Wauw Sander! Wat ontzettend fijn om te lezen!
Ik ben net weer begonnen met reïntegreren, iets minder cognitieve taken nog aangezien schermgebruik nog niet echt goed gaat. Elke keer als ik weer meer moet huilen probeer ik niet in de paniek te schieten van: Ahhh is dit een terugval?? Nog erg lastig. Prive doe ik nog weinig.
Zou jij iets meer willen delen over hoe jij je uren toen der tijd hebt opgebouwd?

Plan dat er nu bij mij ligt is elke twee weken een half uur erbij. Zit nu op 3x 1h en dan over 2 weken dus 3x 1,5h, 3x 2h etc. tot 3x 4h en dan wordt het schema opnieuw geëvalueerd...

Goed om te lezen, bedankt voor het delen Sander! Ik hoop ook ooit weer zover te komen :)

Hoi M, ja bij mij was het een raar proces: eerst 2 uurtjes voor een maand, daarna 1 maand niks en toen 2 x 2 uur en toen vakantie. Daarna elke 3 weken 2 uur erbij en dat ging best redelijk tot goed

Wat fijn Sander, dat het ondanks het wiebelige begin zo goed uitpakt! Soms dus toch een kwestie van wennen aan nieuwe prikkels. Dit geeft hoop! Veel plezier in je nieuwe baan!

Wat goed Sander. Complimenten! Dit heb je goed aangepakt. En fijn deze tips en jouw positieve herstel te lezen. Heel lief

Mag ik vragen wat je verteld hebt aan je nieuwe baan? Is het raadzaam om iets te zeggen over je periode van uitvallen? Of over de periode dat je niet werkzaam was?

Ik hoor hier zoveel wisselende verhalen over.

Veel succes en plezier op je nieuwe baan

Het is vooral ook een mooie verkoper. Als hij ervaringsdeskundige is, hij zou meerdere jaren over zijn herstel hebben gedaan, kan je NIET beweren dat je na 6 weken angst-, stressvrij bent. Dan zou hij de Magic-button hebben gevonden, the Holy Grail !!

Het is een fantastisch programma. Hij heeft zelf jaren in een burn-out gezeten en hij is heel open en eerlijk over zijn eigen pad en over zijn programma. Je doet lang over het programma. Je bent niet na 6 weken “vrij” van klachten. Absoluut niet. Het is een programma met veel oefeningen die je in alle rust doet en waar je langer de tijd voor nodig hebt. Alle thema s en onderwerpen komen aan bod om een goed herstel teweeg te brengen. Ik was er heel enthousiast over! En ook over Nick zelf. Je kunt hem altijd iets vragen en krijgt snel antwoord. Heel fijn mens.

Bedankt X, voor je reactie. Hoe heeft het jou bv verder geholpen in je herstel?

Het programma is volledig gericht op burn-out.
Ik heb zelf super veel andere therapieën gevolgd, bij diverse coaches, psychologen en therapeuten. Toch vond ik Nick zijn programma het meest waardevol. Stap voor stap uitleg en oefs.
Daar kun je zelf (heel rustig en neem er de tijd voor) mee aan de slag.

Ik vond het gewoon fijn dat elk thema aan bod kwam, alles wat bij een burn-out komt kijken.

Het heeft mij geholpen in wat ECHT accepteren inhoudt. Ook Jeugd stuk of trauma’s komen erbij kijken. Veel tips om te “rusten”. Maar ook wat is een grens en waarom. Ook veel over gedachtes en piekeren. Veel over het lichamelijke stuk wat erbij komt kijken. Het is gewoon heel breed en divers.
Verder vond ik het fijn alles te kunnen vragen. Hij heeft alles zelf mee gemaakt en dat vond ik prettig. Bij de meeste coaches en psychologen vond ik geen herkenning.

Mij heeft het echt veel gebracht!

Het is wel goed de tijd te nemen voor het programma en niet alles er snel doorheen te “jassen”. Dat is een valkuil voor velen denk ik, als je zelfstandig een programma gaat doen.

Wat mij betreft echt een aanrader, dat programma bij Nick.

Fijne uitleg, Cecilia!

Ik ben nu na drie maanden eindelijk op het punt gekomen dat acceptatie de enige te belopen weg is. Dank voor dit mooie inzicht.

Hallo Anne, wat mij helpt is te proberen wat er in mijn hoofd gebeurt te vereenvoudigen. Dus er is het nu (dit moment, waar je bent, je ademhaling, de grond onder je voeten, je lichaam) en je fijne volwassen ik (die je van oorsprong bent). Deze twee zijn ijzersterk en ondersteunen jouw gezonde ik. Daarnaast is er "ruis" door het ziekzijn: moe, bang, gespannen, onzeker die elkaar constant afwisselen. Ik probeer dit op te merken en toch heel dicht bij mezelf en het nu te blijven. Daar red ik me doorgaans mee, naast heel veel rusten en mindfulness e.d.

Bij mij vergelijkbaar inderdaad, proberen in het moment te komen (wat zie ik, voel ik, hoor ik) en te signaleren wanneer het angstbrein aanstaat. Dan denk ik bij alle nare gedachten “dit is mn angstbrein, het heeft niks met mij te maken.” En dan kan ik langzaam weer uitzoomen in mn hoofd en zak ik meer in mn lichaam.

Heel veel dingen, maar de laatste tijd heb ik veel aan een restorative yoga sessie op youtube: Restorative Yoga for a CALM NERVOUS SYSTEM | Yoga with Melissa 752. Zo heet ie.
Die doet het voor mij echt magisch. Lukt mij met bankkussens en meditatiekussens

Nog een tip is om het boek "de burn-out reset" aan te schaffen. Echt heel fijn om te lezen en alles wat je maar wil weten staat erin.

Naast de genoemde dingen helpt mij traag wandelen en alles door je heen laten komen wat er komt. Liggen op een Shakti matje(spijker). Tre oefeningen( trauma release exercise)

Ik heb het boek "de burnout reset" gekocht. Ik ben erg benieuwd of het me kan helpen.

@Yule

Hele mooi tip en dankjewel hiervoor! Heel fijn. Ik ben altijd op zoek naar iets fijns maar de overvloed overweldigd mij altijd.

Bij mij helpt neurie-muziek! Op Spotify kan je die vinden bij artiest “Little Notes”. Er zijn ook andere artiesten, hoor. Bijvoorbeeld baby slaapliedjes, maar dan in neurie-vorm. Klinkt heel suf, maar dat neuriën is super relaxed.

Mij helpt het ook om ademhalingsoefeningen te combineren met sensorische prikkels. Bijvoorbeeld 4 tellen inademen en 6 tellen uitademen en tegelijkertijd mezelf kriebelen. 4 tellen via navel omhoog en 6 tellen via mijn zij weer terug naar mijn navel. Ademhalingsoefeningen zelf zijn meestal niet genoeg om mijn zenuwstelsel te kalmeren.

En geuren helpen ook! Zoals een aroma diffuser met mijn favoriete geur

Ik gebruik ook de OR- methode. Dat geeft mij structuur en houd me in beweging, omdat ik steeds naar boven ga voor de 20 minuten rust.

Acupunctuur mat, yoga nidra, yin yoga, benatural beats (spotify)

Ik luister op spotify naar "peaceful guitar". Echt heel fijn. Of naar "slaapverhalen voor volwassenen" .

@allen:
Dank voor de tips. Ik heb super mooie muziek gevonden! Dank :)

Ook super: mantra s chanten. Doe ik elke dag. Mijn favoriete zijn medicine buddha mantra, gayatri mantra (wel op de traditionele melodie) en kirtan kriya (daarbij moet je ook iets met je vingers doen.

En een ander heel fijn dagelijks ritueeltje: (ayurvedische) zelf massage. Check op youtube voor Sammavan of Abhyanga

Ook super: mantra s chanten. Doe ik elke dag. Mijn favoriete zijn medicine buddha mantra, gayatri mantra (wel op de traditionele melodie) en kirtan kriya (daarbij moet je ook iets met je vingers doen.

En een ander heel fijn dagelijks ritueeltje: (ayurvedische) zelf massage. Check op youtube voor Sammavan of Abhyanga

Heb exact hetzelfde angst om de angst
Hoe kom ik de dag door paniek bah

Heel herkenbaar. Angst voor de angst.
Zeg tegen jezelf : dit is nu je MAG genieten van dit of deze goede dagen of momenten.
Bij mij helpt dit wel

Mijn reactie komt niet door. Poging nr.2
Ik herken dit ook.
Zeg tegen jezelf: het is NU je MAG genieten.van dit of deze moment(en).
Het kan helpen.

Ja heb het ook. Toevallig vandaag. Eigenlijk een hele goede ochtend en wat kunnen doen even en constant angst van wat als het toch teveel is; wat als ik zo weer erge klachten krijg en vervolgens zit ik dan thuis met hartkloppingen terwijl het eigenlijk goed ging

Dank jullie wel voor de reacties. Ook al is het niet iets leuks toch is het geruststellend om te lezen dat meer mensen dit ervaren en ik niet de enige ben. Weten dat je er niet alleen in bent en dat het er "allemaal bijhoort" maakt het soms wel wat makkelijker om te accepteren. Sterkte ook allemaal en hopen dat het uiteindelijk een keer voorbij is.

Ik herken dit ook heel erg.. ik weet ook nog niet zo goed hoe ik ermee om moet gaan, ook omdat ik soms niet weet of het nou puur angst is en dat je mag leren dat het oke is, of dat het wel een signaal van mn lijf is. Ben erg onzeker geworden over mezelf en dat maakt het ook lastig.. ik denk trial and error, alleen de error wil je vaak voorkomen 😅 Denk ook als tip: lees niet de berichten hieronder over moed verloren etc als je twijfelt, want die berichten hebben mij heel erg getriggert in jouw/onze angst die je beschrijft. Dan ben ik je vast voor hoop ik

Ik heb van mijn coach te horen gekregen over dit onderwerp: anticipatie-angst mag er zijn en komt vaak op vlak voor een activiteit, en aan het begin ervan. Als je lichaam dan merkt “dit is oke” dan gaat de anticipatie-angst weg en komt er vertrouwen. Gaat ie niet weg na 5 a 10 min, dan is het een signaal en kun je beter stoppen.

Ook als je anticipatie-angst hebt al 3 dagen voordat de activiteit in kwestie begint, is dit een signaal dat dit nog te veel is.

Hopelijk helpt dit een beetje.

Fijne uitleg Eva, dankjewel!!!

Ja ik heb sinds vorig week gewoon dof gevoel in me hoofd en ben gewoon misselijk, soms zit die tintelingen aan de rechterkant soms aan allebei de kanten, moedeloos wordt je ervan!

Herkenbaar, ik heb er momenteel ook last van maar dan meer een dof gevoel. Ook zo'n raar draaierig gevoel in mijn hoofd overdags en licht misselijk soms. Heel naar.

Nou toevallig dacht ik er laatst aan zo’n grijpertje te kopen en dat dan tussendoor eens te doen als ik zin heb, goed idee Anna!
Zelf had ik ook iedere keer dezelfde route maar ga nu eens een andere straat in of naar een andere wijk in de buurt.
Vaker stilstaan om de wind en zon op je gezicht te voelen of te genieten van mooie lichtval op bloemen. Ook zie je meer dieren als je vaker stilstaat en goed kijkt. Al veel mooie en grappige foto’s gemaakt, leuk om terug te zien dat dezelfde route soms toch niet zo standaard is.

Leuke reactie zeg, ja is ook helemaal zo! En zon grijpertje scheen je in mijn gemeente gratis op te kunnen halen dus dat is dan ook nog een optie. Voor nu pak ik het gewoon van de grond en was ik me handen erna. Maar de vogeltjes die nu weer fluiten is ook een heerlijk gevoel!

Oooh wat een leuk idee dit! Thanks!
(Moet ik wel langs de gemeente voor zo’n prikker.. dat geeft al stress.. hahahaha)
Maar wel een tof idee om zo je wandeling op te leuken ;)

De 'alle bankjes' app downloaden is ook een goeie!

En wat is dat voor app??

Op die app kun je alle bankjes in je omgeving zien. Ook of ze een rugsteun hebben bv of niet. Ik ben op een gegeven moment gewoon naar random bankjes gaan wandelen en daar een half uur gaan zitten. En een nieuwe wandelroute en een nieuw uitzicht.

Och wat leuk. Ik ga er eens naar kijken.

Leuke Tip M! Dankjewel

Laat anderen je niet een onzeker maken of een naar gevoel geven Vlinder. Het is jouw proces, jouw ding. Je bent geen algoritme waar een gemiddelde uitrolt.
Soms zijn het de levenspatronen die niet meer bij je passen, onverwerkt trauma waar je niet van bewust bent en de impact van de BO op je lichaam. Accepteer dat je zo de rest van je leven bent, iedere extra is dan mooi meegenomen. Iedereen heeft zijn eigen weg en het is oké, laat het los.

Eens met de Anoniem van hierboven. Iedere burnout is weer anders. Afhankelijk van hoe lang je overbelast bent geweest, hoe je lichaam werkt, je karakter, voorgeschiedenis, jeugd enz.
Daar kan dus niemand iets over zeggen.
Ik herken me wel in je verhaal. Ik ben ook 2,5 jaar onderweg en zit al tijden op 9u werkuren per week, meer lukt me niet want dan krijg ik gelijk meer klachten. Ik probeer het te accepteren en heb wel vertrouwen dat het met de tijd weer goed komt. Ik volg momenteel schematherapie en hoop dat dat ook zal helpen bij het laatste stuk herstel.
Laat je niet gekmaken, je bent niet alleen! Sterkte

Therapeuten en andere professionals zijn ook maar mensen. Ze maken fouten, ze weten niet alles en soms floept er wat uit wat ze niet horen te zeggen.

Het herstel is niet rechtlijnig. Er zijn pieken en dalen, en soms dalen die op pieken lijken en andersom. Het is veel makkelijker gezegd dan gedaan, maar zoals de rest ook zegt: laat los. Het gaat zoals het gaat. Misschien ben je over een jaar volledig hersteld. Misschien ben je drie keer een valkuil ingelopen waardoor het herstel weet veel trager verliep dan je hoopte en andere verwachtten.

Zelf zit ik op een jaar en zeven maand en ik loop ook regelmatig, al wel niet constant haha, gefrustreerd tegen mijn grenzen aan. Nu 2*2 uur werk inde week en ik twijfel of ik het eerstvolgende arbo gesprek moet uitbreiden of nog niet. Graag zou ik rond oktober weer op ~12 uur zitten, de helft van mij orginele uren. Maar de kans is groot dat dat nog helemaal niet gaat.

We gaan het zien hoe het verder loopt. Sterkte in ieder geval.

Ben het eerste jaar vooral tegen de lamp gelopen inderdaad. Ik ging veel sporten, weer snel aan het werk etc. Etc, ookal lukte dat niet zo goed met die hevige klachten.. Na een fysieke instorting na ongeveer 9 maand van mijn burnout begint het echte herstel lijkt het. Dat duurt nu inmiddels 1.5 jaar 😅

Ja het is echt lastig want zelf had ik dit ook totaal niet verwacht. Iemand die altijd snel herstelde, nooit de griep/koorts had, maar toch een flinke uitputtingsslag te verwerken krijgt. Bizar!

Vlieg Vlinder vlieg
Jouw vlucht
Jouw tempo
En zijn je vleugels nat van een bui
Neem rust en laat ze even drogen
Dan maar wat later op jouw bestemming
Jouw vlucht
Jouw tempo
Vlieg Vlinder vlieg

Ik zit ook op 2 jaar en 2 maanden. Ik zou zo graag willen werken weer maar meer dan een uurtje achter mijn laptop zorgt voor overprikkeling in de vorm van hoofdpijn en brandende voeten. Ik doe nu 3 keer een half uur per dag maar dan ben ik wel echt op. Bedrijfsarts vindt ook dat het lang duurt en stelt elke keer voor om de uren te verhogen onder het mom van "het duurt nu wel erg lang", wat nog niet gaat. Om gek van te worden

Vaak zit je lichaam in het begin nog in de overdrive met veel angst en functioneer je nog op adrenaline. Zelf ook meegemaakt, na 9 maanden fysiek ingestort terwijl ik begin van mijn burnout nog wel kon sporten etc.. Het wordt beter, maar het is een lange adem..

Vaak zit je lichaam in het begin nog in de overdrive met veel angst en functioneer je nog op adrenaline. Zelf ook meegemaakt, na 9 maanden fysiek ingestort terwijl ik begin van mijn burnout nog wel kon sporten etc.. Het wordt beter, maar het is een lange adem..

Heel herkenbaar, ook rond eind januari uitgevallen. Kan nu ook geen prikkels verdragen, alleen in bed liggen. Dus helaas kan ik geen moed inpraten, maar je bent niet alleen.. 🫶🏽

Heel herkenbaar, ook rond eind januari uitgevallen. Kan nu ook geen prikkels verdragen, alleen in bed liggen. Dus helaas kan ik geen moed inpraten, maar je bent niet alleen.. 🫶🏽

Ik zou even podcast opzoek van CFS en zeker ook de boek van Antony William :medical medium. Alles heeft met toxische dingen op pathogenen die in de hersenen terecht komen of virussen. Je vind al de antwoorden in dat boek! Je kan je beter maken door voeding en sublimenten.

Ik heb precies hetzelfde meegemaakt. Kon letterlijk niks meer. Lag weken/ maanden in bed. Zit nu bijna 9 maanden in een burn out en moet zeggen het gaat steeds meer beter. Ik kan weer na buiten, huishoudelijke taken, kan weer lezen en tv kijken. Ben veel minder angstig ect. Geloof me het wordt beter maar duurt lang en met ups en downs. Maar luister na je lichaam, je lichaam liegt nooit. Elke klacht is een bericht naar jou maar het is aan jou of je er naar luistert.

Ervaarde jij ook hersenmist? Concentratie, slaap en geheugenproblemen en slaapproblemen?

Ervaarde jij ook hersenmist? Concentratie, slaap en geheugenproblemen en slaapproblemen?

Fijn dat ik niet de enige ben! Ookal vind ik het vreselijk voor jullie natuurlijk .. het geeft me hoop te lezen dat het beter wordt. Ik heb in dec/jan ook 2 maanden bijna niks gedaan behalve op de bank liggen omdat ik toen ook al zo moe was. Dus ergens hoop ik dat het nu wat sneller gaat?

Wat deden / doen jullie om de dag door te komen?

Ik ervaarde zeker veel slaapproblemen maar ik kan nu redelijk goed slapen. Soms schrik ik wakker in de nacht met hartkloppingen maar nu na 6 maanden weet ik dat ik die er moet laten zijn en niet proberen weg te werken. Dan val ik altijd vrij snel weer in slaap.
Concentratieproblemen geen idee omdat ik niet lang genoeg iets kan doen om me t ehoeven concentreren haha.

Momenteel doe ik letterlijk niks om de dag door te komen. Rusten en proberen te slapen, wat bijna nooit lukt overdag helaas. Eerst deed ik nog wandelingetje van ca. 200m, maar kreeg van een burnoutcoach het advies mij volledig te gaan richtten op rust. Wel doe ik ademhalingsoefeningen en meditatie. In de middag ga ik even naar buiten in het zonnetje liggen niksen🥹 Hartstikke saai en ook echt heel erg zwaar, maar wil deze aanpak een kans geven.

Ah ja, hier hetzelfde inderdaad. Elke dag voelt als duizend jaar. Het voordeel is wel dat ik er inmiddels uitzie alsof ik net 3 maanden op curacao ben geweest.

Ja precies! Voor mij echt wel een mentale klap en zit er ook wel een beetje doorheen nu. Maar geen keus.. en jaloers, een kleine voordeel bij een ongelukkige situatie 😊

@Sanne, hoe kom je de dagen door joh? Ik hang snel veel op.mn telefoon ook al weet ik dat niet goed is. Maar ja, de tijd voelt zoo eindeloos. En ik ben al heel lang onderweg en doe nu pas (misschien) de goede dingen

@Sanne, hoe kom je de dagen door joh? Ik hang snel veel op.mn telefoon ook al weet ik dat niet goed is. Maar ja, de tijd voelt zoo eindeloos. En ik ben al heel lang onderweg en doe nu pas (misschien) de goede dingen

@Sanne, hoe kom je de dagen door joh? Ik hang snel veel op.mn telefoon ook al weet ik dat niet goed is. Maar ja, de tijd voelt zoo eindeloos. En ik ben al heel lang onderweg en doe nu pas (misschien) de goede dingen

Vervelend om te horen! Ik ben ook in oktober uitgevallen en daarna ging het ook veel slechter dan toen het in oktober ging. Ook nog van de anticonceptiespiraal gestapt dus hoepla nog een zware klap erna. Maar inmiddels gaat het beetje bij beetje echt beter en heb ik zelfs laatst autogereden wat oké ging. Ik zou zeggen dat bewegen wel erg belangrijk is, ook al is het weinig en idd goed luisteren naar je lichaam. Maar met beweging voer je alle stresshormonen af en dat moet. Ook voor je gedachtes en denkfuncties. Zodra je hijgt weet je dat het genoeg is en is het zeer herstellend om daarna te gaan liggen (herstellender dan alleen liggen zonder beweging). Ik kan ook nog wel wat ideetjes geven die je kan doen om de dag door te komen evt. Maar laat die telefoon met rust haha al je sociale media eraf gooien en ook niet het nieuws meer kijken, onnodige prikkels! Veel sterkte, geloof me het wordt echt beter! Ik haatte het ook als mensen dat tegen mij zeidem maar als het eenmaal zo is zal je het voélen.

Haha met heel veel moeite, ik zit ook meer op de telefoon dan mn lief is, schermtijd zon 1/1,5 per dag. Maar zit meer op de forum te kijken en bv. af en toe wat sociale contact, omdat ik anders echt vereenzaam. Social media als insta etcetera, zit ik zo goed als niet op. Ik vind de dagen erg lang en heb het ook best zwaar hoor :) Hoe lang ben jij al onderweg dan? Kan je niet al iets ondernemen?

Ik zit er nu idd ook wel echt doorheen, kijk ook iets teveel op mn telefoon om niet al het contact met de mensen om me heen te verliezen ookal vind ik het heel confronterend om te horen/zien wat zij allemaal doen en kunnen.
Social media & nieuws idd al een tijdje verwijderd. Ik probeer inderdaad soms naar het einde van de straat te lopen en soms iets in huis te doen zoals de vaatwasser inruimen.
Ik hoop maar dat het snel beter wordt..

Ook benieuwd naar het verloop bij jou anna & anderen!

Ik zit er nu idd ook wel echt doorheen, kijk ook iets teveel op mn telefoon om niet al het contact met de mensen om me heen te verliezen ookal vind ik het heel confronterend om te horen/zien wat zij allemaal doen en kunnen.
Social media & nieuws idd al een tijdje verwijderd. Ik probeer inderdaad soms naar het einde van de straat te lopen en soms iets in huis te doen zoals de vaatwasser inruimen.
Ik hoop maar dat het snel beter wordt..

Ook benieuwd naar het verloop bij jou anna & anderen!

Ik zit er nu idd ook wel echt doorheen, kijk ook iets teveel op mn telefoon om niet al het contact met de mensen om me heen te verliezen ookal vind ik het heel confronterend om te horen/zien wat zij allemaal doen en kunnen.
Social media & nieuws idd al een tijdje verwijderd. Ik probeer inderdaad soms naar het einde van de straat te lopen en soms iets in huis te doen zoals de vaatwasser inruimen.
Ik hoop maar dat het snel beter wordt..

Ook benieuwd naar het verloop bij jou anna & anderen! & die ideetjes om de dag door te komen zijn zeer welkom

@sanne hoelang ben jij al onderweg? Het helpt mij btw wel soms om te denken “Sanne van het forum zit er nu ook zo levenloos bij” dus bedankt daarvoor in ieder geval haha

@sanne hoelang ben jij al onderweg? Het helpt mij btw wel soms om te denken “Sanne van het forum zit er nu ook zo levenloos bij” dus bedankt daarvoor in ieder geval haha

Hahahaa omg same!! Ik ga mijn vierde maand in in mei. Sinds eind januari op t werk ‘uitgegaan’. Daarna wou ik opbouwen met citalopram en daardoor is het een crisissituatie geweest, waar ik nu dus ook van bijkom nog. Afbouw benzo’s, waardoor de overprikkeling beetje bij beetje heftiger begint te worden. Dus hopelijk zit het zo op zijn piek…✨

Oh jeetje dat klinkt heftig! Lekker met de noise cancelling koptelefoon op dan maar .. hopelijk wordt het snel beter voor je 🙏

En voor jou ook! 🤞🏽

Volgens mij zit daar een spier, die verbonden is ook met je nek / schouders etc, dus waar spanning (door ontregeld zenuwstelsel) zich vasthoudt. Ik gebruik soms zo’n bal (kan ook tennisbal) om beetje die spier los te krijgen maar heb niet direct t idee dat t werkt

Wat fijn om te lezen. Ik heb een stapje gemaakt van 5 naar 4.75. Maar ik zou iets sneller willen. Maar ik slaap niet of nauwelijks door mijn nachtmedicatie. Dus sneller geeft weer veel onrust waarschijnlijk.

Wat fijn om te lezen. Ik heb een stapje gemaakt van 5 naar 4.75. Maar ik zou iets sneller willen. Maar ik slaap niet of nauwelijks door mijn nachtmedicatie. Dus sneller geeft weer veel onrust waarschijnlijk.

Ik herken dit!

Tennisbal onder de voet en dan er overheenrollen heeft mij geholpen

Toevoeging: ik gebruik geen medicatie en wens dit liever ook niet

Hee fleur, ik heb ook heel erg last van angst gehad. De jaren ervoor ook een diagnose angststoornis gekregen terwijl ik nu weet dat dit komt door een steeds verder overbelast zenuwstelsel. 1.5 jaar geleden aan het begin van mijn burnout was mijn angst extreem hoog. Ik kreeg angst van mijn eigen kinderen en broers en kon die ook niet verdragen. Elk klein dingetje maakte me helemaal gek. Ik heb maanden in deze waas geleefd. Extreme last van slaap angst waardoor ik niet kon slapen. Ik heb toen wel besloten citalopram te nemen omdat ik het niet meer kon dragen. Ik weet niet zeker hoeveel mij dit geholpen heeft maar wel wat.

Maar wat het meeste helpt is tijd en echt accepteren dat de angst er is laten razen door je lichaam zonder het weg te duwen. Dit is een kunst en kost veel tijd om te kunnen maar het lukt steeds beter en zorgt ervoor dat je minder strijd en minder energie verliest. En uiteindelijk ook je angst.

Bij mij werden de angsten na 6 maanden aanzienlijk minder. En nu 1.5 jaar later nog een stuk minder. Angsten kunnen alsnog erg k hoog komen voor sociale situaties of slapen etc. Maar dit is veel dragelijker en anders dan toen.

Het kalmeren van je zenuwstelsel dat constant alarm slaat is volgens mij de key. Door genoeg rust te nemen, de angst te accepteren en er rustig door heen te bewegen met kleine activiteiten die echt passen binnen je capaciteit zal ervoor zorgen dat na verloop van tijd je zenuwstelsel begint te kalmeren en je angsten minder hevig worden. Vervolgens kan je jezelf beter leren kennen, patronen ontdekken die destructief zijn en deze langzaam veranderen voor een duurzaam herstel.

Heel veel succes! Ik hoop dat je er iets aan hebt.

@Jan: Super fijn voor je bevestigende, uitgebreide en fijne antwoord Jan. Dit doet me erg goed en geeft hoop dat ik niet alleen hierin ben! Hoe ging jij om met angstige gedachtes met en door die waas? Ik ken dat dus echt helemaal en heb soms echt het idee dat ik het van kwaad tot erger kan maken.. Dus als je het gevoel er wel laat zijn, maar je de gedachtes aan een stuk door blijft ervaren met de engste ideeen en gedachtes, want zelfs als ik even de waas uitga en me beter voel krijg ik daar alweer angst en nare gedachtes van. Ben benieuwd hoe jij daarmee om ging!

Hi Fleur,

Helaas heel erg herkenbaar wat je schrijft. Ik zit er middenin dus geen tips helaas maar ik heb inderdaad ook dat het voelt alsof ik een soort bubbel zit met mijn eigen angsten en steeds negatievere gevoelens, van waaruit ik de echte wereld niet goed meer kan waarnemen. Zelfs inderdaad in een helder moment denk ik bij alles “oh nee straks is dit te veel” en word ik daar weer bang voor.
Ik weet dat slapen heel erg helpt maar ik ben natuurlijk ook heel bang om niet te kunnen slapen, waardoor ik niet slaap haha.
Hier heb je niet veel aan, maar in ieder geval ben je niet de enige die dit doormaakt.

Bedankt Jan voor je tips :)

Ik heb hier vandaag een lange reactie getypt, er stond direct reactie geplaatst(is denk nieuw oid) maar hij is verdwenen helaas. Ik zal een nieuw bericht typen.

Zeker herkenbaar ik heb helaas ook te maken met hevige angstklachten. Ook had ik dit al zeker voor de burnout, maar was het goed te doen. Soms een fase met meer angst (ik ben denk ik al eens eerder wat overspannen geweest) maar niet zo ernstig als nu. Ik ben vooral bang door de lichamelijke klachten dat er wat met mijn hart mankeert. Het is vooral een stuk ziektevrees wat angst en paniekaanvallen geeft. Na inderdaad een aantal maanden is het bij mij wel afgezakt van 24/7 angst naar kortere momenten. Maar het blijft heel kwetsbaar en kan zo weer omslaan.

Ik heb nu toch maar toegegeven aan antidepressiva. Ik zit er nu 1,5 week op. Het is nog in de opbouw dus werkt uiteraard nog niet. Maar ik merk eigenlijk al veel meer rust. Zo ben ik van niet durven staan en lopen naar de stad weer ingeweest in de drukte , begonnen met wandelen en ik voel mijn zelfvertrouwen per direct stijgen. Ik verwacht eigenlijk alleen maar dat het beter en beter gaat worden. Het voelt echt als een doorbraak. Natuurlijk heb ik nu nog wel angst zeker door de opbouw, maar dan kan ik zeggen dat komt daarvan alles is oke. Klachten als duizeligheid nemen al behoorlijk af.

Ik heb maar ook geaccepteerd dat ik door angst een stofje in de hersenen te snel afbreek en daar in de vorm van medicatie dat toch nodig ga zijn. Als ik het er nu goed op doe blijf ik er ook op wat mij betreft. Dat wel in combinatie met therapie uiteraard.

Het gaat namelijk wel er voor zorgen dat je wat meer rust hebt en ook beter kunt herstellen. Je lijf hoeft dan niet meer zo bezig te zijn met de angst. Ik merk nu ook dat er meer ruimte ontstaat in mijn hoofd om echt goed te werken aan de burnout.

Zeker als je al bekend bent met angst zou ik het wel eens overwegen. Mijn huisarts zei ik denk uiteindelijk dat je het wel zonder kan, maar dan gaat je leven wel zwaar worden.

Ik dacht nu ik heb bijna 30 jaar lang lopen struggelen hiermee, misschien is het nu tijd om het de komende 30 jaar wat leuker te hebben. Ik denk over een aantal weken dat ik tegen mijzelf zeg ( burnout of niet) had ik dit maar veel eerder gedaan.

Krijg ik mentale ondersteuning? Dmv een reactie?

Is dit een vraag of een eis?

Hier ook buikgriep, opgelopen op m’n re-integratieplek. Gelijk weer dip in energie en hele lijf van slag. Dat voelt naar ja. Tegelijk weet ik wel dat het weer overgaat, de weg naar herstel (ook al is er een terugval) blijft hetzelfde. Je frustratie en verdriet proberen te accepteren, mild zijn voor jezelf en vertrouwen op het herstellend vermogen van het lijf. Dat is makkelijker gezegd dan gedaan soms, maar het komt weer goed. Beterschap en sterkte!

Dank je wel voor de reacties. We zij hier toch om elkaar te ondersteunen?
@Taco dit is geen eis hoor, een vraag.
Ik heb niks te eisen, maar het doet zo goed om ff te praten met mensen die je begrijpen.

Ik heb ook buikgriep! Nu dag 12 en het lijkt wel alsof ik afwisselend een dag griepklachten en dan weer een dag stressklachten heb. De herstelprocessen lijken elkaar behoorlijk in de weg te zitten. Pittig hoor! Kan bijna niks vandaag. Maar, zoals Anoniem zegt, het gaat voorbij...

Veel herkenning en mooi beschreven.

Ik probeer veel hiervan te “doen”. Terwijl ik inmiddels begrijp dat de sleutel juist ligt in het “niet doen”.

-vermijd mensen die hoog in hun energie zitten- ik voel ook zo dat dit niet helpend voor me is. En heel erg averechts werkt. Maar wat te doen als je man en kinderen altijd continu hoog in de energie zitten….dan zit je klem. Hoe los je het onoplosbare op…ik ben aan het dweilen met de kraan wagenwijd open

Dank voor het delen Kamillethee

Als aanvulling op jou tips, waar ik opmerkelijk rustig van werd.
- online tijd drastisch minderen [geen social media etc. Doemscrollen]
- begeleide meditatie! Op yt heb je zoveel soorten waar ik goed op ga is een rustgevende stem volgen. Dus geen muziek etc. Vooral de bodyscan, dus echt het voelen wat er vanbinnen gebeurd. Door deze meditatie heb ik echt het idee dat mijn onrustige gevoelens drastisch is verminderd.

Dank je wel Kamillethee voor je uitleg.
We zijn weer wat wijzer.

Dit kan voorkomen in het begin dat de klachten verergeren, dit verdwijnt echter weer zodra het lichaam er aan gewend is. Het is overigens geen falen als je een steuntje nodig hebt.

Ik denk dat veel mensen net in een BO komen omdat ze ‘steuntjes’ of ‘hulp van anderen’ zien als falen waardoor ze op eigen kracht willen verdergaan. Mij heeft het alleszins gebracht waar ik nu zit 🙃. Mss is het net krachtig dat je hulp, op welke manier ook, kan toelaten in de proces.
Ik ervaarde ook toegenomen klachten en dit heeft enkele weken geduurd. Ik zou pas opschalen als je bijwerkingen wat gezakt zijn. Veel succes!

Ik ben nu 8 dagen geleden begonnen met sertraline. Aankomende week spreek ik de huisarts en dan gaan we ophogen naar 50 mg (ik zit nu op 25 mg). Ik moet zeggen dat ik veel ergere bijwerkingen had verwacht. De eerste 4 dagen nauwelijks wat gemerkt. Daarna 2 dagen hartstikke misselijk , duizelig en moeite met lopen. Nu neem ik de medicatie nadat ik wat gegeten heb en dat lijkt beter te gaan en geeft geen misselijkheid meer. Wel voel ik mij inderdaad ook wat gespannen , meer hartoverslagen en wat toegenomen spierspanning. Ik heb wel wat meer angst vooral omdat ik het spannend vind met mijn hart om medicatie te slikken ( ik ben gezond hoor, maar dat is wel een trigger). Ik had hiervoor echt extremen angstklachten dus ik ben erger gewend waarschijnlijk dat het daarom voor mij goed te doen is.

Ik hoor van mensen dat je er echt even door moet en het dan beter wordt. Dat is mij houvast. Ik heb hoop dat ik straks minder angstig ben en dat lijkt mij zo fijn! Nu even rot, maar ik voel mij nog liever 2 weken even extra rot dan weer 8 maanden zo door.

Je laatste redmiddel is de mindbody methode, zoek eens naar stressortherapie!

Interessant, Taco. Heb jij dit ook gedaan? Zo ja, wat wordt er tijdens zo'n sessie gedaan? Waar moet ik aan denken?

Ervaar het zelfde/ energie goed maar zenuwstelsel nog niet. Schijnt dat energie ook eerder terug is dan je zenuwstelsel herstelt is..

Hoi,

Ik herken hier wel iets in. Bij mij zit het vaak meer gekoppeld aan triggers. Als ik over mijn grens ga of iets raakt me, dan kan mijn systeem echt “aan” gaan en lig ik er soms een paar dagen af. Daarna herpakt mijn lichaam zich weer.

Wat jij beschrijft klinkt voor mij ook als een zenuwstelsel dat nog best gevoelig is. Dat het soms ineens komt zonder dat je precies weet waarom. Dat vind ik zelf ook het lastigste stuk.

Misschien zitten er toch (onbewuste) triggers onder, of is je systeem nog aan het herstellen en reageert het sneller dan je zou willen.

Je bent in ieder geval niet de enige, dat schommelen en geen lijn erin kunnen zien herken ik ook wel.

Sterkte, het is echt zoeken soms.

Hi Ekster, wat vervelend om te lezen, ik snap heel goed je frustratie. Op zich ook heel fijn natuurlijk dat je weer kleine dingen kan, maar zo de hele tijd op eieren moeten lopen is gewoon heel vermoeiend inderdaad. Ik denk dat je er wel vanuit mag gaan dat het beter wordt.

Ik had nog een vraagje: je schrijft dat je ook een periode van depressie hebt gehad. Hoe zag dat eruit bij jou?

Ik had een uitgebreide reactie getypt maar die is er om een of andere reden niet doorgekomen. Ik zal kijken of een tweede wel lukt.

Hoi Ekster,

Dat gevoel van “ik wil zoveel meer maar mijn lijf kan nog niet mee”… dat herken ik heel erg.

Ik ben nu ongeveer 1,5 jaar verder en merk ook dat mijn energie echt wel langzaam terugkomt. Alleen mijn zenuwstelsel blijft nog best gevoelig, vooral met triggers en prikkels. Daar heb ik zelf nog echt handvatten en ook behandeling voor nodig.

Wat je schrijft over werken herken ik ook. Het lukt, maar het vraagt gewoon veel en daarna moet je weer herstellen. Dat blijft een lastige balans.

Ik merk zelf ook dat ik soms al verder wil zijn dan waar ik nu ben. Gewoon weer spontaan dingen doen zonder steeds te moeten nadenken. Dat “herstelmoe” zijn herken ik dus ook wel.

En heel eerlijk, ik zit nu ook in een fase die ik lastig vind. Mijn bedrijfsarts wil nog niet dat ik start met re-integreren, omdat eerst behandeling nodig is… terwijl ik daar al heel lang voor op de wachtlijst sta. Dat maakt het soms ook wel frustrerend en verdrietig.

Maar goed, ik probeer mezelf er steeds aan te herinneren dat het blijkbaar nog tijd nodig heeft, hoe vervelend dat ook is.

Je bent in ieder geval niet de enige hierin. En ondanks alles ben je echt al ver gekomen, ook al voelt dat soms niet zo.

Sterkte even, en hopelijk geeft de komende rustige periode je weer wat ruimte.

Hi Ekster, ah ja soms gaat er hier iets niet goed met het plaatsen van reacties. Ben wel benieuwd naar je verhaal inderdaad, dus hoor graag, als het lukt. Liefs

Dag Marieke, bij deze poging twee, opgesplitst in twee delen:
Op eierschalen lopen is een hele goede beschrijving. Je weet gewoon steeds niet zeker hoe iets uit gaat pakken en kunt maar beter van een heftige reactie uitgaan, ook bij iets leuks.

Depressie ervoer ik het meeste in de eerste +-zes maanden. Het is naderhand wel teruggekomen, maar in minder heftige mate een in kortere periodes. Het is voor mij zowel een heel emotionele als fysieke ervaring.

Emotioneel gezien voel me ik me vooral negatief. Verdriet, hopeloosheid, rouw en schaamte voeren de boventoon. Ik zit dan vol gedachten dat ik niet goed genoeg ben, niet genoeg doe en bereik. "Ik zou abc moeten, wat zullen anderen wel niet denken, het komt nooit meer goed..."

Op de heftigste momenten had ik gedachten van "er niet meer zijn, vanaf een heel veilige onbereikbare plek naar de wereld kijken". Ik probeer mijn taalgebruik hier neutraal te houden want ik vraag me af of mijn vorige bericht hierdoor niet door is gekomen, zelfs al gaf ik toen aan dat deze gedachten en gevoelens, hoewel intens, op geen enkele manier "actief" werden.

Ik herkende deze "fantasieën" vooral als een signaal van binnenuit over wat ik nodig had. Alleen zijn, geen enkele verantwoordelijkheid hoeven dragen, geen enkele sociaal contact. Als een plant of dier volledig in winterslaap.

Fysiek wisselde ik tussen zeer gespannen zijn, heel veel huilen en ook momenten van volledig bevriezen. Mijn lichaam voelt dan verstijft, bewegen kost veel meer moeite, alsof je door dikke modder beweegt. Ik vond mezelf regelmatig zo "bevroren" op de bank. Uren achter mekaar amper bewegen en mentaal wisselend tussen een storm van negativiteit en volledige radiostilte.

Dit alles ervoer ik als best eng toen ik het meemaakte. Het gaf voor mij echt aan dat het heel erg mis was. Het gebeurde echter bijna alleen als ik ook echt alleen was. Wanneer een ander aan klopte ging mijn systeem automatisch weer aan. Dat maakte het lastig om uit te leggen aan de wereld wat er gebeurde en gaf ook veel twijfel bij mezelf of het wel echt was?

Het is in ieder geval niet één heel eenduidige staat voor mij, maar wel eentje die ik nu kan herkennen voor wat het is en dat ik dus blijkbaar enorm over mijn grenzen heen ben gegaan. Grenzen die ook per situatie weer enorm kunnen wisselen.

Zoals zovelen en ikzelf hier ook vaker hebben gezegd: het helpt enorm om al deze beangstigende gevoelens en ervaringen op te schrijven en uit te tekenen. Ik heb mezelf regelmatig als een volledig bevroren propje op de bank getekent met een zorgende versie van mezelf ernaast. "Het komt wel goed, je mag je verdrietig en naar voelen. Ook dan blijft ik mij je."

Ik hoop dat je hier wat aan hebt. Mocht je specifieke vragen hebben stel ze vooral <3

Hi Ekster, dankjewel voor je reactie. Dat bevroren propje op de bank herken ik heel erg. Ik kan dan gewoon alleen maar beetje uitgeteld op de bank liggen in een wolk van verdriet en tranen en denken "ik moet dit maar gewoon doorstaan". Maar het is heel zwaar inderdaad, want gewoon heel erg niet leuk. Maar dit is bij jou dus wel langzaam beter geworden? Hoe zijn/waren jouw nachten? Dankjewel alvast!

Het is zeker beter geworden. Het duurde even voor het op gang kwam en bleef. Pas in rust kunnen wij mensbeestjes pas alles verwerken namelijk. Bij het kunnen doorstaan ervan hielp het voor mij om het als een soort schoonspoelen te zien. Er moest heel veel onderdrukte spanning en emotie uit.

Na een tijdje leer je ook steeds beter herkennen en accepteren wat te veel voor je is en wat je triggers zijn. Dan krijg je een nieuw soort pijn, rouw over wat je allemaal beter kunt laten, wat je nu niet meer kan. Maar door dat stuk pijn te kiezen, accepteren en doorstaan bouw je niet meer en meer spanning in je lichaam op en worden de depressieve periodes steeds minder.

Ik heb ze nog steeds wel. Vooral vlak voor mijn menstruatie merk ik dat ik kwetsbaarder ben. Maar tegenwoordig luister ik ernaar en accepteer ik mijn grenzen veel beter. De periodes zijn dus veel en veel korter en minder heftig. Het gaat denk ik ook nooit weg en dat is okee. Het is een signaal van wat kan en wat niet, wat nodig is en wat te veel.

Nog een gekke omdenker die kan helpen is de schoonheid van deze diepe emoties in te zien. Het doet vreselijk veel zeer, maar ook dat is leven. Wij mogen dit diepe donkere dal door, deze stilte ervaren, motten in het maanlicht voorbij zien fladderen. Mensen wiens pad alleen maar door de zon loopt, die geen depressie ervaren zullen dit nooit zien of begrijpen.

In het begin sliep ik ook heel slecht. Dat is een van de redenen dat ik aan de bel trok. Mijn gedachten bleven maar racen. Ik viel pas tussen 0200 en 0300 in slaap en was vaak 0600 weer wakker direct vol stressvolle gedachten. Dat heeft ook een paar weken geduurd voor dat beter werd. En ik merk nu dat ik omstreeks mijn werkdagen ook slechter in slaap kom en vroeger wakker wordt. Ook weer een teken dus dat ook maar 2 uurtjes werken veel impact heeft.

En dat doet dan weer pijn. Dat is o.a. mijn eerder genoemde frustratie weer. Ik wil zoveel meer dan nu kan. Maar het kan niet. Ik heb nog geen wollige metafoor gevonden om dat goed te praten voor mezelf haha.

Klinkt duidelijk als een burn-out!
Welkom bij “de club”… haha.
Super vervelend, bloempje, hou je taai. Het komt goed als je goed met je burn-out “aan de slag” gaat.

Typische burn out klachte inderdaad… heb ik ook al 3 jaar lang. Gaat deels beter, maar de cognitieve klachten zijn nog sterk aanwezig. Slechte geheugen/hersenmist/geen concentratie enz. Ik begin de hoop langzaam op te geven want dit is zó geen leven zo ;(

Ik kan er zelfs niet van slapen omdat mijn hoofd blijft aan staan. Verschrikkelijk!

Ik kan er zelfs niet van slapen omdat mijn hoofd blijft aan staan. Verschrikkelijk!

Houdt hoop, W, en luister even heel goed naar je lichaam! Volgens mij mag jij flink gas terug nemen! Want ik denk dat je veel te snel met alles bent gegaan.
Blij voorlopig maar lekker op een bank zitten (binnen of lekker buiten in de zon!)

Amitripyline 10-25mg slik ik en dat heeft mij wel geholpen met pijnklachten met name voor spierspanning. Weet niet of dat een SNRI is maar volgens mij wel.

Ik zou niks nemen hoor….

Ik zou ook niks nemen. Laat je b12 waarde en ijzer maar even prikken

Ik ben hier 2 dagen geleden mee gestart, nadat paroxetine mijn belastbaarheid alleen maar verslechterde.

Ik zit in een soortgelijke situatie als jij, ik heb ook tijdens mijn burn-out een zware COVID infectie gehad, en sindsdien heb ik extreem veel last van pijnklachten door mijn hele lichaam en lukt het me inmiddels nauwelijks meer om te wandelen of te fietsen, dus hopelijk gaat dit wat verlichting brengen op mijn pijnklachten…. 🙏

Na hoeveel maanden is zo persoonlijk. Wat ik je wel kan adviseren is om te beginnen met een blokje om, paar minuten, zonder doel. Dagen erna kijken hoe dat voor je voelt. Zo rustig opbouwen.

Eens met anoniem hierboven. Zoals met alles bij een burn-out kun je niet zeggen ‘vanaf x maanden kun je dit wel/niet’. Herstel is zo ontzettend persoonlijk. Zelf uitproberen en aanvoelen. In kleine stapjes proberen of het wel of niet gaat.

Ik ben blijven autorijden , dit moest ook omdat ik toen nog 2 paarden had. Hierdoor heb ik geen angst met autorijden opgebouwd ( ik had paniekaanvallen) en is autorijden een ontspanning voor mij geworden. Wel kan ik niet uren rijden hoor , na 1,5 uur wordt ik moe en schiet ik soms de berm in. Maar ik kan mij wel concentrere tot aan die tijd. Ik kan goed aan voelen wanneer ik moet stoppen. Met echt lange afstanden neem ik iemand mee om te wisselen. Maar naar werk , paard en winkels rij ik zelf heen. Ik vind autorijden ook heel leuk dus dat is misschien ook mijn voordeel. Het haalt mij zelfs uit paniekaanvallen.

Neem iemand mee om te beoordelen. Zelf kan je denken dat het beter gaat dan dat het werkelijke gaat net als met medicatie opbouw wat invloedt heeft op het rijden.

Ik heb vandaag wel een beste rit gehad. Ben nu wel echt moe.

Thaise massage helpt echt goed!!!

Is echt van de stress. Probeer er niet druk om te maken, dan zal je zien dat het zakt.
Het is een erg vervelend gevoel maar het hoort erbij. Geen zorgen. Probeer te ontspannen.

Je zou wat magnesium kunnen smeren op je spieren of even een paracetamol nemen enkele dagen.

Maar nogmaals, het is heel naar maar het hoort erbij! Sterkte.

Een bad nemen met magnesium vlokken. Dat hielp bij mij heel erg. Verder vooral het de tijd geven en accepteren dat het er is. Hoe moeilijk dat soms ook is. Het komt goed

Bedankt voor jullie reacties, ik gebruik al een tijdje magnesium gel helpt tijdelijk wel maar pijn bij mn bovenrug en linker arm/oksel is zo vreselijk ik word hier zo moe van :((

Misschien ben je in staat even naar de fysio te gaan? Misschien zit er iets vast…

Ik ga al een tijdje elke week naar fysio ik merk nog geen verbetering helaas.. ben bang dat het wat anders is dan alleen spierpijn..

Ik heb dit ook, lijkt door chronische stress te zijn. Kwam bij mij pas later in de bo. Heb niet t idee dat fysio direct de oplossing is maar eerder ontspanning/ademhalingsoefeningen om je zenuwstelsel te reguleren

Ik heb dit ook, lijkt door chronische stress te zijn. Kwam bij mij pas later in de bo. Heb niet t idee dat fysio direct de oplossing, eerder psychosomatische fysio, is voor ontspanning/ademhalingsoefeningen om je zenuwstelsel te reguleren

Herkenbaar Ano, wat je beschrijft. Zulke zere en gespannen spieren, eigenlijk mijn hele burn-out al. Hoop dat het met verloop van tijd weer afneemt. Sterkte!

Hoi Co,

Ik slikte ook standaard om 20:00 melatonine thee. Schijnbaar blijkt dit dus niet zo goed omdat je lichaam dan lui wordt en zelf geen melatonine meer aanmaakt. Wat mij geholpen heeft is vanaf het avond eten opslomen. Geen tv en schermen meer, rust inbouwen. Neem een douche of bad, ga rustig wandelen, ik deed veel lego bouwen of kleuren, puzzelen dat soort dingen.
Als je last hebt van geluiden zijn loop oordopjes heel fijn. Wellicht kun je daarmee slapen.

Hi Co, ik herken het. Het niet goed kunnen slapen is momenteel ook mijn grootste frustratie. Je bent overdag al zo moe en dan wil je snachts gewoon lekker bijtanken. Ik neem nu standaard een halve oxazepam en 20 mg temazepam voordat ik ga slapen en meestal slaap ik daar goed op in, maar dan ben ik halverwege de nacht weer wakker. Doodmoe, maar toch wakker. Heb dan de neiging om dan nog maar een keer iets in te nemen (wat soms werkt, maar niet altijd), maar jezelf eindeloos drogeren is natuurlijk niet de oplossing en ik vind het vreselijk dat ik nu soort van afhankelijk ben van dat spul. Ik heb de oplossing ook niet. Ik denk blijven vertrouwen dat het uiteindelijk beter wordt. Maar weet iig dat je niet alleen bent. Liefs, m

Wat me nog te binnen schoot: je zou eventueel mirtazepine of quetiapine kunnen proberen. Die zijn allebei slaapopwekkend. Ikzelf slik mirtazepine en het is voor mij geen wondermiddel, maar als je het nog niet gebruikt kan het je misschien wel een zetje in de goede richting geven. Bij mirtazepine treedt ook geen gewenning op. Quetiapine is een anti-psychoticum, maar wordt in lage dosis ook wel gebruikt voor slaap. Ik heb het zelf een paar keer geprobeerd maar kreeg er hoofdpijn van en voelde me dag erna erg brak, dus voor mij geen topmiddel, maar wie weet voor jou het proberen waard. Het zet iig wel een rem op malende gedachten, omdat het dus een anti-psychoticum is.

Hey Marieke,

Bedankt voor de tip, maar ik heb mitrezapine eens genomen en ik was de dag erna nog 100x erger.
Ik kan geen medicatie verdragen. Laat staan quatepine..
Ik ben nu 7 dagen vrij van oxazepam, ik slaap wel maar weinig en veel wakker. Het is niet anders dan de nacht nemen hoe dat die komt.

Wat betreft de oxazepam of andere benzo’s..
Nu merk ik wel overdag dat ik wat rustiger ben zonder.
Er valt een sluier weg. Ik had ongeloofelijk veel angst overdag en ik wist niet van wat dat was. Na 5 maanden was het de verslaving ervan. Ik nam ook altijd een kwartje bij ‘s nachts als ik wakker werd. Maar het was eigenlijk nog meer een hel als ik opstond.
Rebound effect.
Ik weet niet hoe het bij jou is, maar als je ermee stopt ga je je veel beter voelen. En ik weet dat ik ook nooit kon denken dat het mij zou lukken om zonder iets te slapen. Maar het lukt gewoon. Het is alleen even doorbijten.
Want op het laatste was ik op 30mg oxazepam voordat ik ging slapen, dus uiteindelijk blijft die cirkel maar gaan.
Afbouwen wekelijks met een kwartje.
Ik slaap nu 6-7 uurtjes met wel 12 keer wakker worden-:) maar dat is door mijn Maleise of maalende hoofd, en vooral veel angst rondom het slapen. Beetje traumatisch geworden allemaal. Maar het lukt jou ook!
Neem je AD ?

Dankjewel Co. Ja ik slik fluoxetine en mirtazapine. Hoe lang ben jij al onderweg in je burn-out?

Dankjewel Co. Ja, ik slik fluoxetine en mirtazapine. Hoe lang ben jij al onderweg in je burn-out?

Ik ben sinds september 2025 uitgevallen op het werk. En in december is mijn zwaarste periode begonnen.
Ik heb ook fluoxetine voorgeschreven gekregen. Ben er niet mee gestart.
Hoe komt dat ze jou dat voorgesteld hebben? Helpt het jou?
Had het graag willen weten hoe jij dat ervaart.
Miss dat ik dan er sprong kan maken:-)

Hallo Co, Ik slik al antidepressiva sinds mijn eerste burn-out in 2017. Dat was toen sertraline en daar ben ik heel erg goed op hersteld. Ik ben altijd een lager dosering blijven slikken en heb daarna echt een paar hele goede jaren gehad.

Maar zo'n beetje na de coronacrisis ontstond toch wel weer veel overbelasting. Deed ik gewoon weer teveel dingen naast elkaar, meerdere banen combineren etcetera. Dit is een beetje een lang verhaal, maar ik had heel veel fysieke klachten en uiteindelijk heeft dat geresulteerd in een tweede burn-out. Psychiater heeft me toen geswitcht naar fluoxetine en eerlijk gezegd ging dat eerst een tijdje alleen nog maar slechter. Die fysieke klachten hielden opeens op, maar toen kreeg ik heel veel paniek. Maar de spanning zat ook gewoon torenhoog. Is nu wel minder. Nu is het meer extreem moe en veel verdriet.

Het was dus voor mij niet meteen een hele een heilige graal, die fluoxetine, maar ik kwam dus ook al van een ander antidepressievum, dus het is wat lastig te vergelijken. Als je nu nog helemaal niks gebruikt, denk ik dat het misschien echt wel kan helpen, want het heeft mij tijdens een mijn eerste burn-out echt wel heel erg goed geholpen. Alleen ben ik daarna een beetje vergeten dat ik wel gewoon rekening moest blijven houden met mijn eigen kwetsbaarheid...

Ik ben sinds september 2025 uitgevallen op het werk. En in december is mijn zwaarste periode begonnen.
Ik heb ook fluoxetine voorgeschreven gekregen. Ben er niet mee gestart.
Hoe komt dat ze jou dat voorgesteld hebben? Helpt het jou?
Had het graag willen weten hoe jij dat ervaart.
Miss dat ik dan er sprong kan maken:-)

Hey Marieke,
Dank je wel voor de reactie.
Ja moe zijn, uitgeput en veel janken heb ik ook.
Het lijkt een oneindige reis allemaal.
Zo moe zijn en ook nog weinig slaap is gewoon echt klote! Het voelt alsof mijn hersenen door elkaar zijn geschud, alle neurotransmitters in de war, gedachten en gevoelens die heel moeilijk te plaatsen zijn.
Het lijkt wel op een soort psychische aandoening waar geen naam voor is.
Maar we blijven hopen op verbetering.
Groetjes.

Hoi Co.,
De eerste dagen mirtazapine voelde ik mij een zombie maar daarna was het echt een stuk beter en sliep ik ook weer goed.

Hoeveel mg neem jij Aaf?

Wat naar voor je Co. Melatonine kan een averechts effect hebben net zoals magnesium, althans bij mij dan. Valeriaan geeft vaak een somber gevoel.

Stoppen met oxazepam betekent voor mij een paar dagen helemaal klaarwakker, erg vervelend maar weet dat dit even moet. Pillen hebben nou eenmaal invloed op je hersens en lijf en het heeft tijd nodig om dat weer te herstellen.

Ik wil zeker geen valse hoop geven want ik heb zelf ook al zoveel geprobeerd maar heb je 1 vitamine C liposomal pil (ipv 2) bij de lunch al eens geprobeerd? In het begin deed het niets bij mij en was erg teleurgesteld, weer zo’n onzin tip van iemand die zegt er wel goed op te slapen.
Toch maar volgehouden en had ineens een nacht van 6 of 7 uur ipv 3-4 uur. Iets wat al jaren niet meer is gebeurd.
Nou ben ik wel al ruim 3 jaar onderweg, veel therapie gehad, geen werk meer en leer steeds wat vooral niet te doen maar al help ik maar 1 bij wie het ook een goede nacht geeft.
Het is zo’n geschenk uit de hemel als je pas ‘s ochtends wakker wordt.
Hoop voor je dat je ook iets vindt wat bij je past, sterkte.

Hi anoniem, ik woon samen met mijn vriend die ik al 10 jaar ken waarvan 4 jaar samenwonend. Hij probeert zich aan te passen aan mijn lage belastbaarheid maar dan nóg heb ik een veeeel lagere prikkeltolerantie dan hij en zorgt dat ook hier soms voor frictie.
Ik kan me heel goed voorstellen dat het met onbekenden heel moeilijk is, omdat zij minder bereid zijn zich aan jou aan te passen. Ik zou (indien je kamer daar groot genoeg voor is) daar een lekker plekje voor jezelf maken en de gemeenschappelijke woonkamer even vermijden op piek-momenten zoals met eten en in de avond tv kijken. Aangezien je hen niet goed kent kun je er ook meer schijt aan hebben wat ze van je vinden als je al om vijf uur voor de drukte je eigen prakje maakt. Jammer maar het is de tijd om egoïstisch te zijn.
Een vriendin van mij is tijdens haar burnout terug naar haar ouders verhuisd omdat ze teveel stress ervaarde van huisgenoten, ook nog iets om te overwegen.

Oef wat naar An. En heel herkenbaar, iets lijkt binnen bereik maar je lichaam zegt dan toch iets anders. Wat ik aan het leren ben is om toch naar dit soort angst te luisteren, hoe vervelend ook. Meestal is die er in mijn ervaring niet voor niets...

In dit geval zou ik zeker wel gaan. Het lijkt vooral angst nu en dat doorbreek je door toch te gaan. Zeker als je voor het boeken vrij aardig voelde.

Ik ben twee weken geleden 5 nachten naar Ibiza geweest met mijn gezin, ik was er ook al geweest. ik had net hetzelfde voor, heel onrustig en onzeker, wou niet gaan en had echt veel angst. Toch doorgezet en het is zeer goed meegevallen! Ik heb 2 alprozalammetjes 0.25 mg in totaal genomen over heel de vakantie heen, vooral voor de overprikkeling soms en voor de rest was het gewoon genieten. Ik heb ook ergens het gevoel dat het voelt als een overwinning waar ik heb laten zien dat ik het kan. You got this!

@ anoniem, fijn om te lezen! Dit geeft me wel wat hoop. Ik slik geen medicatie, omdat ik bang ben mezelf dan te “verliezen”, ik heb hevige dissociatie klachten gehad en ben daar dus erg gevoelig en bang voor met medicatie dat ik me dan weer ver van mezelf voel staan.. ik ben denk ik het meeste bang voor dat ik het vliegtuig in stap en dan heftige paniek krijg, of het gevoel heb losgekoppeld te zijn van mezelf, wazig, vaag en er dan niet uit kan en dan met al die mensen zit.

Heb je je eigen antwoord niet gewoon al? Je krijgt klachten van het idee alleen al op vakantie te gaan, iets met luisteren naar je lichaam?

Maar wat kan je thuis al doen? Dat zal veel uitmaken. Als je dit soort klachten krijgt terwijl je thuis zit en nog weinig kan dan zou ik niet gaan. Heb zelf doe fout gemaakt en echt last minute moeten afzeggen. Maar kan je al wat meer of reintegreer je al dan zou een beetje spanning oke zijn mits het maar geen terugval veroorzaakt!

Die wat goed voelt!

Ik denk dat het helemaal logisch is dat je nu gespannen bent. Je gaat weer een stap maken de wereld in! Je zenuwstelsel staat nog wat extra op scherp dus slaat nu een beetje op hol. Heel begrijpelijk.
Maar los van je spanning en angst: heb je zin in de vakantie? Zon, zee en lekker eten? Even uit je huis en kleine wereld? Dan lekker gaan!

Ik heb zelf enorm genoten van vakantie tijdens m’n burn-out (toen ik weer wat meer kon). Ook 1x gevlogen. Koptelefoon met rustige muziek en zonnebril op op het vliegveld en dan vooral heel trots op jezelf zijn dat je dit weer doet!

Dank! Vandaag voel ik me al een stuk rustiger. Wel gespannen inderdaad, dus ook een logisch gevolg van wat jullie zeggen.. ik ga het denk ik maar gewoon proberen!

Zou AD zelf niet aanraden maargoed dat is eigen slechte ervaring. Af en toe benzo kan. Zou vooral heel veel rusten en niks doen, weinig prikkels. Dan word je lijf vanzelf rustiger..

Ik neem nu enkele weken setraline 12,5 mg en ik merk wel echt al verschil. Men systeem slaat niet voor minste in paniekmodus. Ik kom sneller tot rust. Daarnaast probeer ik wel echt te blijven inzetten op mijn herstel omdat AD de burn out niet zelf wegnemen. Ik heb niet het gevoel dat ik afgevlakte ben ofzo, in tegendeel, ik kan terug genieten van kleine dingen die ik doorvoor niet meer kon. Ik had ook ex het een grote drempel om medicatie te starten maar na 2 jaar toch lage dosis begonnen en nog geen spijt van! Eerste twee weken zijn wat pittiger maar dan is doorzetten ff nodig om effect te kunnen gaan voelen. Veel succes ermee!

Ik zou via een psychiater medicatie doen. Ik ben zelf net begonnen met Vortioxetine. Dit is geen eerstelijns antidepressiva (die huisartsen vaak voorschrijven) omdat het duurder en relatief nieuw is. Ik heb tot nu toe amper bijwerkingen. Sterkte!

Tip..laat eerst een cyptest afnemen. Ik ben namelijk poor metabolizer Cyp 2C19 en beb met escitalopram begonnen terwijl dat niet bij mijn systeem past. Het heeft het daardoor bij mij verergerd.

Antidepressiva zijn het vlot waar ik op drijf de laatste maanden. Zonder zou ik waarschijnlijk nog steeds ronddolen in cycli van angst, slapeloosheid en wanhoop. Ben er heel dankbaar voor.

Ad zeker aan te raden. Tijdens opbouw was ik vlak maar daarna niet meer.

Ad ook in mijn ervaring positief en doorbreekt de cirkel van angst, slaapeloosheid en slechte stemming. Ook in lage dosering. Juist eerder meer hoogtepunten dan afgeremde emoties.

Ik zou het ook zeker aanraden. Hier ook zo radeloos geweest (5 december ik wist t echt niet meer) en nu voel me echt top. Medicatie heeft zeker bijwerkingen maar 't heeft me wel echt geholpen uit een diep dal te halen. Nu aan het afbouwen, wat ook goed gaat. Wel aangekomen, maar dat is voor latere zorg. Ben zo dankbaar dat ik me goed mag voelen.

Ik zou het afraden. Neem niks. Ga in goede therapie en accepteer de boel en neem rust.
Ik begrijp je als geen ander, maar het komt echt goed.
Bij medicatie heb je geen idee waar je zit in je herstel of wat je lichaam nodig heeft.
Het gooit er alleen een demper op.
Daarbij is het troep en veel kans op bijwerkingen wat extra stress en klachten veroorzaakt.

Sterkte met de keuze.

Eens met X, zou het niet doen. Is als een nieuwe laag verf op een rot kozijn. Verlicht mss wat symptomen maar je symptomen worden veroorzaakt door een ontregelt zenuwstelsel.

Ik zou er ook echt niet voor kiezen! Je lichaam wil je wat vertellen met die klachten. Kun je zelf proberen weg te moffelen met medicatie maar je komt dan niet bij de oorzaak of bij de kern.
Dus voel maar gewoon wat je lijf je wil zeggen en luister daarnaar. Per dag.
Medicatie is zo zo zo slecht voor je lichaam!
Ik heb echt lang in een burn-out gezeten en ben nu goed herstellende. Ik heb nooit medicatie gepakt en heb super diep gezeten. Toch wilde ik het altijd op eigen kracht doen. Voelen wat ik voelde.. juist omdat ik wilde herstellen. Puur natuur. Gewoon IK. Medicatie is geen oplossing. Het is moeilijk en zwaar maar ik weet dat je het kan. Ga er voor! Rust en acceptatie!

Wat ik hier lees vind ik dubbel. AD verlicht burn out symptomen niet. Het zorgt er alleen voor dat ik niet meer constant in paniek verkeerde en weer adem en relativeringsruimte kreeg. Als je er voor kiest om dan dag in, dag uit over je grenzen te blijven gaan dan werkt het inderdaad niet. Dan maak je alles alleen maar erger onder aan de streep. Maar als je er voor kiest om goed naar je lijf te luisteren dan kan je langzaam weer opladen. Je zult nog steeds snel overprikkeld zijn en andere klachten hebben. Je kan er alleen van een afstandje naar kijken.
Het ligt dus echt aan hoe goed je naar je lijf kan luisteren.

Wat ik hier lees vind ik dubbel. AD verlicht burn out symptomen niet. Het zorgt er alleen voor dat ik niet meer constant in paniek verkeerde en weer adem en relativeringsruimte kreeg. Als je er voor kiest om dan dag in, dag uit over je grenzen te blijven gaan dan werkt het inderdaad niet. Dan maak je alles alleen maar erger onder aan de streep. Maar als je er voor kiest om goed naar je lijf te luisteren dan kan je langzaam weer opladen. Je zult nog steeds snel overprikkeld zijn en andere klachten hebben. Je kan er alleen van een afstandje naar kijken.
Het ligt dus echt aan hoe goed je naar je lijf kan luisteren.

Vind het erg dat je zo worstelt MG, hoop dat je snel rust mag vinden.
Het is duidelijk dat er voor en tegenstanders zijn en dat er mensen bestaan die ook zonder problemen kunnen afbouwen. Ik begin er niet aan ondanks het heel erg aantrekkelijk is. Voorbeeld in mijn familie dat het in het begin geweldig is, zo goed om af te bouwen. Tijdje gestopt en alles kwam weer terug. Nu vele jaren verder en na veel pogingen te stoppen, gestopt te zijn moet ze het de rest van haar leven slikken. Ik ken aan de andere kant ook iemand die de deur weer uit kan met AD en zich prima voelt ondanks 20 kg zwaarder dus het is misschien maar net wat bij je past.

@Pien, ik ben even benieuwd: hoe lang heb jij in een burn-out gezeten? Thanks alvast!

Ik lees vaak op dit forum dat veel mensen met een burn-out antidepressiva slikken in een depressie dosering. dit is echter totaal niet nodig je hebt geen depressie je hebt een burn-out. een verlaagdere dosering zoals gebruikt bij angststoornissen en piekeren is wel geschikt voor een burn-out. in dit geval is afbouwen ook een stuk makkelijker dan als je op een effectieve depressie dosering gaat zitten. Een voorbeeld hiervan is bijvoorbeeld escitalopram waar veel mensen 20 milligram nemen. Terwijl de effectieve dosering voor angst en piekeren al tussen de 5 en 10 mg ligt.

Klopt, ik neem een lage dosering setraline. Waar een normale startdosering 50 mg is, neem ik nu 5 weken 12,5mg. En dat heeft al impact op men paniek/piekeren. Ik heb wel een pillensnijdertje gekocht om het netjes in 4 te kunnen snijden. Als ik ook zie dat ik wel wat bijwerkingen gehad heb bij opstart, ben ik blij dat de huisarts zo weinig voorgeschreven heeft. Het heeft ook echt positief effect als je dit lang genoeg inneemt EN blijft inzetten op herstel!

Hoi MG,

Wat heftig dat je zo’n instorting hebt gehad… logisch dat je op een punt komt waarop je denkt: zo gaat het niet meer. Dat had ik vorig jaar ook. Ik moest de cirkel doorbreken.

Ik heb zelf op een gegeven moment wel voor medicatie gekozen, juist om die cirkel van onrust, slecht slapen en paniek te doorbreken. Ik ben rustig opgebouwd en nu ook weer langzaam aan het afbouwen. Dat gaat stap voor stap en…. Super goed! Dus no worries.

Voor mij heeft het vooral geholpen om mijn hoofd wat meer tot rust te krijgen. Mijn burn-out was daarmee niet “opgelost”, maar het gaf mijn lijf wel meer ruimte om te herstellen. Zoals hier wordt gezegd blijf inzetten op herstel.

Wat betreft therapie: ik heb niet ervaren dat het alles afvlakte. Echt niet. Ja ik kreeg een filtertje. Maar dat was alleen maar even fijn en nodig. Eerder dat ik nét iets meer draagkracht had om ermee bezig te zijn.

Uiteindelijk is het heel persoonlijk. Het is geen alles-of-niets keuze en ook geen definitieve. Je kunt altijd samen met je huisarts kijken wat past en bijsturen. Huisartsen zijn echt mensen die willen dat je deze medicatie de rest van je leven gaat slikken.

Misschien het belangrijkste: je hoeft hier niet alleen doorheen. Als het mentaal zo zwaar wordt, is het oké om iets van ondersteuning te gebruiken. Helaas kan je daar echt pas een mening of oordeel over vellen als je zelf ook daadwerkelijk medicatie hebt gebruikt/geslikt.

Sterkte met je afspraak deze week. Take care 🫶

*bedoel natuurlijk dat huisartsen echt GEEN mensen zijn die willen dat je de rest van je leven medicatie gebruikt. Haha!

Hey Kamillethee,
Jij beslist toch zelfs als je medicatie neemt, de dokters hebben gestudeerd enkel voor medicatie en oppervlakkige studies over het lichaam. Ze kennen helemaal gaan holistische kant, zoals de oosterse geneeskunde of dergelijke. Dat moeten wij allemaal zelf onderzoeken en toepassen, maar ik kan ook wel soms begrijpen dat je zo diep kunt zitten in het leven dat je toch even wil ademen, AD’s zijn er om te ondersteunen.
Het is alleen tegenwoordig dat velen er alleen maar bijwerkingen van hebben, dat gaat via de lever en veel mensen hebben een andere oorzaak dan een burn out. Namelijk bv lichte onstekingen in de hersenen wat dan ook neurologische problemen veroorzaakt. Dan krijg je symptomen als sensorische problemen bv, of hersenmist, vermoeidheid. En dus medicatie maakt de situatie wat erger. Dat is tegenwoordig veel aan de hand, dus meer imuumsysteem problemen bv POTS, dysautomie en dergelijke. Dit creeert enorm veel neurologische problemen en kan dan lijken op een burn out en dan is medicatie zoals AD niet de oplossing helaas! Voor sommigen kan het wel wat doen, maar ik ken er niet veel.

Shanti, zouden je ontstekingswaarden in je bloed dan niet verhoogd moeten zijn?

Shanti, zouden je ontstekingswaarden in je bloed dan niet verhoogd moeten zijn?

Nee, laag dradige ontstekingen zie je niet in het bloed. Enkel de grote of acute onstekingen(CRP) in de hersenen kan je wel eventueel myotekinen opsporen via pet Scan en heel gericht.

Volledig mee eens!! Ik ben erachter gekomen via een begeleide meditatie online over acceptatie, en dan vooral het voelen van nare onrustige gevoelens in mijn lichaam. En dan inderdaad er niet tegen te vechten maar het accepteren/ observeren ervan. Merkte dat het eerst heel erg werd en het langzaam verdween.

Ik heb de cursus gedaan bij Nick de Waard. Fantastisch!

Dat is "grappig" heb die cursus ook gedaan en ben er ook heel blij mee! Fijn persoon.

Ik heb me ingeschreven voor de online cursus morgenavond!

Wat onwijs fijn voor je Marco!
De verbinding weer vinden tussen lichaam en geest is inderdaad belangrijk. Dus Nick doet het alleen om anderen te helpen of moet je uiteindelijk betalen voor zijn diensten?
Noem me wantrouwig maar een quick fix of wondermiddel is nl. niet iets wat zomaar iedereen uit een heftige burnout helpt.

Fred is een synoniem
Net als Edwin. Mijn excuses. Voor de verwarring

Hoi Fredwin, het schijnt er allemaal bij te horen. Ik herken wel dat rare hoofd. Ik had het vooral in het begin heel erg, maar ik had dan ook serieuze derealisatie. Goed slapen en voldoende rust nemen overdags heeft bij mij wel geholpen. Ik heb er nu alleen nog licht last van als ik overprikkeld of heel moe ben. Dat betekent voor mij dat ik weer even een stapje terug moet doen.

Dat is niet wat ik bedoel sorry

Dat is niet wat ik bedoel sorry

Ik weet niet hoe het voelt alsof hersenen door een droogmolen worden getrokken. Geen idee wat je dan exact bedoeld en voelt. Je zegt ook al eens onwel te zijn geworden. Ben je al naar een dokter geweest hiermee?

Dit herken ik ik noem het ook altijd een soort kortsluiting. Een soort duizeling alsof er iets volledig mis gaat. En ineens is het ook weer weg.
Dat is het moment waarop mijn Burn-out starten. Rust rust en nog is rust. Is het enige wat uiteindelijk helpt.

Ik heb deze klachten ook. Het ging een tijdje best goed met minder overslagen , minder pijn in de kaken. 1,5 week geleden kreeg ik tintelingen op de borst af en toe en begonnen de warmte aanvallen. Hartoverslagen namen weer toe en ook weer gevoelig in de bovenkaak. Achteraf denk ik dat ik ook wat griepverschijnselen had maar dat niet echt doorkwam vanwege de hoge stress. Het is nu weer wat gestabiliseerd. Gisteren nog wel veel overslagen en onrust. Daar moet ik even doorheen. Vandaag lijkt het weer rust maar ben ook begonnen met antidepressiva.

Bij twijfel kun je altijd even bellen he! Ik deed dat ook als ik het echt even niet meer wist. De spoeddienst van het ziekenhuis is altijd open.

Met periodes ook heel veel last van hartoverslagen, soms wel meer dan 100 per dag. Ik heb er ook meer last van in de week voordat ik ongesteld moet worden valt me op. Ik krijg soms ook een strak gevoel rond mijn borst, dit komt bij mij door verkeerd ademhalen. Dit kan ook hartoverslagen uitlokken. Ik denk dat de perimenopauze dit ook kan versterken.

Hoi lieve mede lotgenoten,

Jullie noemen al wel gelijk twee dingen op. Zit in mijn ongesteldheid en net behoorlijke buikgriep gehad.

Een aantal maanden geleden is mijn hart door verschillende scans geweest vanwege snelle hartslag … niks aan de hand, maar toch die angst hè…

Hoi lieve mede lotgenoten,

Jullie noemen al wel gelijk twee dingen op. Zit in mijn ongesteldheid en net behoorlijke buikgriep gehad.

Een aantal maanden geleden is mijn hart door verschillende scans geweest vanwege snelle hartslag … niks aan de hand, maar toch die angst hè…

Hoi lieve mede lotgenoten,

Jullie noemen al wel gelijk twee dingen op. Zit in mijn ongesteldheid en net behoorlijke buikgriep gehad.

Een aantal maanden geleden is mijn hart door verschillende scans geweest vanwege snelle hartslag … niks aan de hand, maar toch die angst hè…

vervelend he Lies , dat ondanks de onderzoeken de onzekerheid over je gezondheid nog blijft. Ik heb dat ook wel hoor, 24 uur een kastje gedragen , door wel 5 huisartsen of artsen gezien met allemaal dezelfde conclusie. Maar alsnog zodra je iets voelt slaat de twijfel toe.

Ja ik herken het. Zelf ook tweemaal een holteronderzoek gehad. Ook verschillende cardiologen… maar niks aan de hand indd.. echt drama. Vooral omdat dit dan weer iets nieuws is, geen snelle hartslag maar weer een overslag.. echt drama

Heb ik ook last van, na hart monitoring van 7 dagen kwam er een onschuldige hartritmestoornis uit die versterkt bij stress.

Heb ik ook last van, na hart monitoring van 7 dagen kwam er een onschuldige hartritmestoornis uit die versterkt bij stress.

Wat rot dat het nog steeds niet is opgelost. Vooral dat iemand zo dwingend kan zijn terwijl jij je zo slecht voelt. Belachelijk! Ook totaal niet bevorderend als je uiteindelijk wel weer wil reintegreren want dan zit er gelijk zo'n rot sfeer

Dit is het moment denk ik om een second opinion aan te vragen (moet je werkgever aan meewerken). De arbo arts maakt er een puinhoop van en dit gaat zo niet meer. Ook dit kost helaas energie maar ga alsjeblieft niet werken. Ik hoop dat je lieve mensen om je heen hebt die je een beetje kunnen ondersteunen. Heel veel sterkte.

Beste Soso,

Ik weet niet wat de oorzaak is geweest van je burn-out en of er een behandelaar in het spel is, maar zelf heb ik veel gehad aan de POH-GGZ. Onder andere zij heeft mij behoed voor verkeerde beslissingen: te snel beginnen en doen wat de arbodienst zegt, want volgens haar had ik nog veel te veel klachten. Als je een professionele medestander hebt, wil men wellicht wel naar je luisteren.

Mijn eerste koffiemoment had ik pas na een maand of vijf. Ook had ik geregeld telefonisch contact met mijn leidinggevende. De eerste keren dat ik een koffiemoment had, ging mijn partner mee. Ik kon zelf nog niet langer dan 20 minuten autorijden en met het OV was te inspannend.

Dit alles heeft wel de nodige vervelende gesprekken met de arbodienst opgeleverd, niet met de bedrijfsarts, want die zag ik pas na tien maanden. Ik ben verschillende keren heel erg boos geweest. Echter, ik deed alles wat nodig was om te herstellen: veel rusten, lichte lichte lichamelijke inspanningen, yoga, enkele bloedonderzoeken, therapie, etc.

Van harte beterschap gewenst!

Hi Soso, Ik word plaatsvervangend nerveus van jouw situatie, wat ongelofelijk naar voor je. Wat een slecht advies ook van de FNV. Ik snap best dat je af en toe iets moet proberen maar het mag je herstel niet belemmeren.
Als ze bij de arbo zeggen dat je moet wachten met reïntegreren totdat je de bedrijfsarts hebt gesproken dan wacht je totdat je de bedrijfsarts hebt gesproken.
De leidinggevende gaat buiten zijn boekje en gaat nb. tegen het advies van de arbo in.

Je doet al meer dan je moet doen door zelf de puinhoop van werk en arbo te willen fixen terwijl het hun taak is om JOU te ondersteunen bij je herstel. Bij mij was het ook een zooitje en heb op een gegeven moment het mailadres vd bedrijfsarts gevraagd. Niet om haar plat te mailen maar het kwam vaak voor dat mijn leidinggevende mij iets op wilde opleggen terwijl dit mijn herstel blokkeerde of verslechterde. Dan vroeg ik om advies wat ik moest doen. En ook dat is slechts een advies. Zij zitten er voor jou en zitten niet in je lijf, voelt iets niet goed wees er open over.
Bewaar ook alle mailtjes naar werkgever en hr.

Ik hoop echt voor je dat er wat rust komt en heel veel sterkte en beterschap! PS Ook ik heb heel veel steun gehad aan mijn pohggz, het overwegen waard.

Heel erg bedankt voor de tips ga morgen meteen bellen en informeren naar de pohggz

Bij deze een update: mijn huisarts praktijk heeft geen pohggz meer zij is weggegaan en ze zijn zoekende naar een andere. Wanneer is nog niet duidelijk, de huisartsen hebben het ook druk sommige zijn op vakantie dus over 2 weken is er plek. Dan heb ik de bedrijfsarts al gesproken dus heb ik het maar laten zitten :( ik ga het gewoon rekken, het eerstvolgende is volgende week de praktijkondersteuner, hopelijk wordt die niet weer verzet :s

Wat een pech weer Soso, ik hoop dat ze snel een goede pohggz vinden. Ik weet niet of je een begripvolle huisarts hebt maar zou toch overwegen een keer weer een afspraak te maken.

Voor je het weet is het weer vrijdag 17.00 uur en weer een week voorbij. Dat lukt ook volgende week, je wacht op de bedrijfarts klaar. Sterkte, je kan het!

Telefonisch mijn leidinggevende gesproken en ze gaf toch aan dat ze wilt voorkomen dat het in een discussie gaat eindigen. Ze gaf aan dat het echt alleen aanwezigheid was en nog geen werken, toen heb ik echt aangegeven dat ernaartoe al een hele opgave was. Dat dit alles mij niet goed doet, toen heeft ze eindelijk gezegd ok we wachten het af. Wat een gedoe, heb al besloten om toch een goed gesprek met haar hierover te hebben wanneer ik weer op werk ben. Niet om mijn gelijk te halen maar gewoon aangeven wat het met iemand kan doen. Wat voor invloed het met mij heeft gedaan.

Hoi Soso,

Heftig dit… ik begrijp je frustratie echt heel goed. Je loopt hier tegen zoveel muren tegelijk aan en dat kost inderdaad enorm veel energie.

Ik herken helaas ook een situatie waarin ik me niet serieus genomen en onveilig voelde door mijn leidinggevende. Dat doet echt iets met je herstel.

Als ik nu terugkijk, zou ik een paar dingen anders doen:

* iemand meenemen naar gesprekken (voor steun en als extra paar oren)
* zoveel mogelijk dingen op mail zetten, zodat het zwart op wit staat
* en duidelijk blijven aangeven wat jij wel en niet kunt, ook al voelt het alsof je jezelf moet blijven herhalen

Het is echt niet oké dat jij moet “bewijzen” dat je ziek bent. Dat gevecht hoort hier eigenlijk niet bij, maar gebeurt helaas wel vaker.

Misschien helpt het om toch alles goed te blijven documenteren, juist ook voor jezelf. En als het lukt: probeer je energie een beetje te bewaken hierin, hoe lastig ook.

Je staat hier niet alleen in. Sterkte met deze situatie

Ik zit nu in maand zes & ook ik verveel me echt gigantisch. Wat mij helpt is alles echt op m’n dooooie akkertje te doen zodat alles super lang duurt. Dan duurt de dag wat korter. Ook probeer ik activiteiten wat af te wisselen per dag, dus bijvoorbeeld gister heb ik veel gepuzzeld en vandaag ga ik naar een yogales (soms doe ik die ook online via Yoga with Adriene).
ik doe ook heel veel niks & voor me uit staren en dat is saai maar ik merk ook dat hoe langer hoe meer innerlijke rust ik ervaar en hoe minder saai dat ook wordt.

Ik doe;
- rond 7 wakker
- 8 u opstaan, ontbijten met mn vriend & beetje kletsen
- 9 u douchen aankleden keuken opruimen etc
- 10 u rondje wandelen door het park ong 20 minuten & daarvan bijkomen
- 10-13 wat lezen, puzzelen, kleuren, naar buiten staren, aflevering van een korte, simpele serie. Dit allemaal niet langer dan 30 min & dan een 15 min pauze. Ik doe dit ook niet allemaal op 1 dag maar wissel het dus af.
- 13 lunch
- Middag weer hetzelfde als tussen 10-13, nu met het lekkere weer lig ik ook veel in de tuin met muziek of een luisterboek aan. Of met niks.
Ook doe ik het huishouden tussendoor incl het bezoeken van de supermarkt een paar keer per week. Soms bel ik een vriendin om te kletsen of heb ik een koffie-afspraak met iemand (van max 30 min max 1 keer per week)
- 19 eten met mn vriend, daarna weer opruimen
- 20 rustig aan klaarmaken voor bed, in bad gaan, nog wat lezen, yoga nidra

Tussendoor ook veel meditaties en rustmomenten waarbij ik gewoon voor me uit staar.

Ik probeer maar te denken: elke lege dag brengt me dichter bij herstel. Verveling is goed, maar het kan zeker heel naar zijn en ik denk dat als je echt GEK wordt van de verveling je miss wel wat vaker bijv je creatieve activiteit kan doen (mits je dat aankan natuurlijk). Mijn gevoel zegt dat je ook tijdens een burnout je nog een klein beetje plezier mag hebben soms, ookal is het dan klein.

Als toevoeging nog; ik kon eerst ook nauwelijks lezen en ben toen begonnen met donald ducks. Grotendeels plaatjes met supersimpele tekst maar wel vermakelijk!

Hoi Sanne, ik ben nu 3,5 maand thuis in mijn burnout. Mijn dagindeling wijkt niet veel af van die van jou. Ik sta rond half 7 op en drink dan op mijn gemak 2 koppen thee. Rond een uur of 8 ga ik ontbijten. Na mijn ontbijt pak ik meestal even mijn breiwerkje erbij en zit ik even achter de computer. Rond een uur of 10 ga ik wat licht huishoudelijke klusjes doen bijvoorbeeld, wasje erin, stofzuigen, toilet schoonmaken, vaatwasser uitruimen, boodschapje doen etc. Als ik me gedurende de ochtend moe voel dan ga ik zo'n 20 minuten liggen of even rustig buiten zitten in de zon als het weer het toelaat. Rond 12 uur eet ik mijn lunch. Rond een uur of 1 ook even rusten. In de middag probeer ik vaak een blokje om te wandelen, dit is een rondje van ongeveer 10 a 15 minuten. Rond 17:00 is bij ons ook het avondeten. Meestal kookt mijn vriend en heel af en toe kook ik. In de avond brei ik vaak nog wat, of ik zit even achter de computer of kijk wat tv voordat ik ga slapen. In bed doe ik een slaapmeditatie voordat ik ga slapen.

Ik vind het ook lastig om mijn dag door te komen. Het gevoel van verveling slaat toe, zeker omdat haast elke dag hetzelfde is. Ik kan niet wachten tot de tuin straks weer vol staat met bloemen en planten. Ik vind het heerlijk om op mijn gemak de dode bloemetjes enzo eruit te halen in het zonnetje. Fluitende vogeltjes en hommels en bijtjes, daar kan ik echt blij van worden. Gewoon lekker zitten en kijken wat er allemaal in de tuin gebeurt.

Vanaf volgende week begin ik weer langzaam op te bouwen met werk, 1 uur per week en dat wordt elke 2 weken met een half uur verhoogd. Het is ook even afwachten hoe dat gaat lopen. Aan de ene kant veel zin om mijn collega's weer te zien, aan de andere kant als de dood dat al mijn klachten weer terug komen. Vooral de derealisatie en de angst die ik daardoor heb gehad.

Er zit ook een verschil tussen verveling die eigenlijk adrenaline/onrust is & verveling die je ook ervaart als je heel rustig bent. Als je kalm bent en zin hebt om wat te doen lijkt het mij prima om dat dan ook te doen (binnen je grenzen). Als je uitgeput bent en het niet kan opbrengen om een glas water te pakken, dan zou ik blijven liggen.

Heehoi! Ik denk dat er niet een perfect dagplanning bestaat. Veel niks doen op een dag zorgde er bij mij voor dat ik teveel tijd had om te piekeren en te zwelgen in zelfmedelijden (waar ik ook veel energie aan kwijtraakte). Ik heb daarom besloten om weer wat meer te gaan doen op een dag. Mijn dagplanning ziet er nu ongeveer zo uit:
9:00 rustig opstarten, ontbijt, selfcare, Even op mijn telefoon of uit het raam staren.
10:00 wandelingetje maken en daarna even een bakje (decaf) koffie
10:30 ontprikkelmoment
11:00 wat aanrommelen/puzzelen/klein klusje
12:00 lunch
13:00 middagrust
15:00 rustig opstarten met kopje thee
15:30 wandelingetje
16:00 ontprikkelmoment
16:30 koffie drinken met mijn vriend
17:00 creatief/bakken/aanrommelen
17:30 ontprikkelmoment
18:00 eten
19:00 serie/luisterboek
19:30 ontspanningsoefening
20:00 wandelingetje
20:30 kleuren
21:00 opruimen, selfcare, afronden van de dag.
Dit is heel uitgebreid omschreven en ik doe dit zeker niet elke dag hetzelfde, bewust houd ik het flexibel en soms doe ik ook veel minder, maar is even iets om me aan vast te houden. Misschien heb je er wat aan.

Dank voor je vraag! Ik was ook wel benieuwd. Niet zo zeer om verveling (daar heb ik totaal geen last van 🙄) maar gewoon benieuwd of het enigszins lijkt op dat van mij. Ik ben nu 5 maanden thuis maar zoals gezegd verveel ik me nog totaal niet. Ik kan ook heel goed gewoon staren (naar buiten).
Ik was altijd iemand die totaal niet stil kon zitten en altijd bezig was dus het feit dat ik rust moet nemen en me nog niet eens verveel is voor mij een teken dat ik er ook zeker nog niet ben wat herstel betreft. Wel op de goede weg hoor! Maar ben er zeker nog niet.
De ochtenden vind ik ook nog altijd het zwaarst. Ik sta nog moe op, zorg dat zoonlief opstaat en richting school, ik ontbijt, rust en daarna zelfzorg. Tegen 11uur voel ik weer wat energie en kijk ik waar ik behoefte aan heb (puzzelen, kleuren, creatief of wandeling). Lunchen. Tussendoor een wasje. Rust meestal met wat staren. Soms wat kort aandachtig tv kijken of luisterboek en om 16:45u koken, aansluitend eten. Opruimen is voor manlief/kids want ik ben daarna toe aan rust. Tv kijken, soms kleine wandeling en dan bad/douche en bed.

Fijn te lezen hoe de rest de dag door komt!
Soms als ik een goede dag heb ga ik ook nog eens even een bakkie koffie doen op m’n werk (wel maar 15 min, niet langer hoor!)

Hi, ik zit 3 maanden ongeveer in een burnout.
Mijn dagindeling wisselt per dag. Mijn streven was om een routine aan te houden maar dat werkt niet voor mij omdat ik vantevoren niet weet hoe mijn lichaam zich gaat voelen. Per week en zelfs op 1 dag is het met ups en downs, dus probeer ik met mijn lichaam mee te bewegen. Ervaar ik een up dan is dat het moment voor een wandeling of een huishoudelijke klusje, is het een down? Dan eraan toegeven. Wat voor mij laatste tijd goed werkt is offline gaan, ik heb alle social media verwijdert, ben bezig met een grote puzzel, af en toe yoga of ademhalings oefening en sinds kort waar ik heel goed op ga is begeleidend meditatie luisteren, dus alleen een rustgevende stem volgen en ontspannen, de ene keer een bodyscan en mijn favoriet is je lichaam voelen, niet er tegen te vechten of ontwijken maar echt de vermoeiheid en onrust voelen en omarmen.

Bedankt voor al jullie reacties! Interessant om te lezen hoe dit bij anderen is.

Betreft of het echt verveling of adrenaline is durf ik niet te zeggen. Ik kan niet altijd meer ondernemen dan ik al doe in verband met overprikkeling, dus dat is meer het probleem.

Ik zit trouwens in mijn derde maand en niet vierde😆

Al maanden last van!! ik let wel op wat ik eet, zuur en pittig houd voor mij heel gauw op helaas.
Ik heb gehoord dat rauw aardappelen eten / raspen en sap drinken helpen heb t zelf een keer geprobeerd maar smaakt verschrikkelijk!! Het helpt wel.

Is je zere mond van het maagzuur? Want het kan ook mondbranden zijn.

Dag G.J.,

Hetgeen wat je schrijft, herken ik helemaal.
Bij mij is het zodra er teveel spanning/stress in het lijf zit, is dit één van de eerste signalen die dat aangeven. Ik moet er dan dus iets mee. In mijn geval kan ik ook te druk zijn geweest en komt mijn lijf niet goed tot rust. De modus ‘rest and digest’ wordt dan niet of slecht actief.

Oja en waar ik voorheen dus makkelijk in slaap viel om 21.30 ben ik nu vaak gewoon nog heel erg wakker en val ik met moeite in slaap om 00.00 of 00.30 maar zijn vaak onderbroken nachten en korter.. gek word ik er van

Besef dat het leven zelf ook met ups en downs is - en dat je onmogelijk kunt herstellen zonder af en toe terug te vallen. Het is de grote kunst om het proces te vertrouwen, te luisteren naar de signalen van je lichaam en zo weer in de acceptatie te komen van hoe het is in het moment. Weet ook: het doel van herstel is niet om nooit meer klachten te krijgen. Het doel van herstel is om je lichaam te leren lezen en naar de klachten te luisteren met compassie en zelfzorg.

Kan je misschien iets bedenken waardoor deze terugval is veroorzaakt? Ben je bijvoorbeeld weer begonnen met werk opbouwen oid?

Hoi Tim,

Ik herken wel wat je beschrijft. Dat het qua energie beter gaat, maar dat je systeem ondertussen nog onrustig blijft met slapen, prikkels en angstige momenten. Dat kan echt verwarrend zijn.

Bij mij speelt er ook nog een stukje trauma, waardoor mijn zenuwstelsel best scherp afgesteld is. Daardoor merk ik dat ik, ook als mijn energie wat terugkomt, nog steeds goed moet blijven opletten met triggers en mijn balans.

Ik kan inmiddels weer wat bewegen, sporten en af en toe iets leuks doen, maar dingen zoals slaap en overprikkeling blijven soms hard werken. Als ik over mijn grens ga, merk ik dat vrij snel — dan schiet mijn systeem weer ‘aan’.

Wat mij helpt is om het niet alleen te koppelen aan “energie = het gaat goed”, maar ook te blijven luisteren naar mijn systeem als het onrustiger wordt. En dan toch weer even terugschakelen. Terug naar de basis.

Volgens mij hoort dat schommelen er helaas ook een beetje bij, net zoals Ax beschrijft. Ik probeer het inderdaad meer te accepteren en minder te analyseren.

Je bent in ieder geval niet de enige. Take care!

Dank voor jullie reacties.
@ax ik moet inderdaad weer in de acceptatie komen, heb veel weerstand wat niet helpend je.

@marieke: nee werk nog niet. Wel in maart afsluitende gesprekken gehad met werk wat stress gaf, een aanrijding gehad en mss wat teveel van mezelf gevraagd

@kamille thee. Fijn de herkenning en herken wat je zegt! Hoe weet je of er trauma’s meespelen? Ik ben me niet bewust van trauma’s maar heb wel wat vervelende dingen meegemaakt in m’n jeugd. Hoe werk jij hier aan?

Hoi Tim,

Mijn reactie wordt niet geplaatst.
Zal het de komende dagen een aantal keer proberen. Echt vervelend. Ik heb de hele tekst al 100 keer aangepast er staat niets vreemds in. Bizar…

Hoi Tim, Ik vond dit ook zo’n vreemde fase! Het hoort er helaas echt bij en dat je energie terug is; zegt al veel! Rustig aan en soms wat proberen!

@ Kamillethee. Dat is goed hoor!
@Sander. Fijn ergens om te horen dat je het herkent dus? Het voelt vreemd ja wel energie te hebben maar nog steeds veel overprikkeling te ervaren en nu ook weer slechter slapen. Je komt dan weer in zo’n spiraal naar beneden ofzo. Had gehoopt dat als m’n energie er weer was ik er weer zou zijn

Hoi Tim,

Goede vraag, en ik vind dat zelf ook best lastig.

In het begin dacht ik dat het alleen lichamelijke klachten en overbelasting waren. Later merkte ik dat mijn systeem soms heftig reageert op triggers: onrust, spanning of paniek, terwijl mijn hoofd niet altijd snapt waarom.

Bij mij zit het dus echt in mijn lichaam. Alsof mijn systeem sneller “aan” gaat. Soms door iets kleins, soms zonder duidelijke reden.

Of dat trauma is of een overbelast zenuwstelsel vind ik lastig om zwart-wit te maken. Volgens mij zit daar overlap in.

Ik ben daar nu voorzichtig mee bezig, met hulp en zelf. Vooral leren voelen, signalen herkennen en mezelf weer veiligheid geven.

Het gaat stap voor stap, met soms terugval en daarna weer kleine vooruitgang.

Misschien is het niet eens zo belangrijk hoe je het noemt, maar meer of je herkent dat je systeem sneller reageert en hoe je daar mee om kunt leren gaan.

Als je dit wilt onderzoeken, zou ik dat wel samen met een goede professional doen.

@Kamillethee
Wat mooi dat je dat dat aan t leren bent. Met welke hulp doe je dat?

Hey Tim, ik heb hetzelfde probleem met slapen.
Het blijf een probleempje voor mij. Een grote probleem eigenlijk want ik heb obsessie gedachten, die blijven zich herhalen. Bv focussen op je hartslag en je krijgt je gedachten er niet vanaf, dus ik ben er dag en nacht mee bezig om deze gedachten los te laten maar ze komen de hele tijd terug. Dus ik moet letterlijk vechten om in slaap te vallen anders komt er niets van. Acceptatie gewoon onmogelijk. Ik heb geen filter meer om het aan te pakken. Slaap medicatie heb ik nu 5 maanden gedaan en gestopt. Ik dacht dat het beter ging gaan na een tijd maar helaas.

Hier ook heel herkenbaar. Vooral die weerstand en dat vechten tegen de gedachtes wat C ook omschrijft heb ik veel last van. Standje terugschakelen maar weer en er weer het beste van proberen te maken …..

Hoi tim en anderen, ik herken dit ook, 2,5 jaar herstel bo. Ik voel het nu zo, ik krijg ook wat meer energie. Mijn hoofd word dan iets helder, dan ga ik ook weer wat meer dingen doen waar ik blij van word. Even uit de bubbel van saaiheid, waar ik normaal kan functioneren. Zoek ik prikkels op, bv een winkel, waar ik wat langer blijf. Of ongepland iets doen . Dit gaat goed. Maar merk dat wanneer er iets meer adriline komt, mijn zenuwstels de volgende dag strakker staat. Ik werd daar eerst heel verdrietig van, zo van komt het ooit weer goed. Probeer nu het omtedraaien, en zeg dan , meid wat goed van jou. Even dagje saaiheid , of 2 dagen dan. Dan maar weer wat prikkels opzoeken. Mijn slaapritme hou ik aan, maar word ook door dit vaker wakker en ben zwaar in mijn lichaam. Ik start de dag langzaam op, maar probeer het ochtend ritueel wel te doen. Want dat geeft rust. Ik zie deze fase dan ook maar positief. Het zenuwstels leert mij langzaam te leven, in een ander tempo, En nee, ik kan ook niet het snelle leven meer aan zoals ik dat kon. En moet ook erg wennen aan de 2.0 . Het heeft tijd nodig.

Ik vind het maar een rare heftige fase. Het lijkt nu m’n energie terug is m’n lijf ineens alle spanning op me afvuurt en alle emoties. Heb afgelopen weken meer gehuild dan in de rest van m’n leven. Voel me ook zo gespannen, alles staat strak.

Rottig dat de spanning zo terug is. Ik zie het als iets heel positiefs, je lichaam heeft eindelijk de energie om alle spanning en emoties die het zich heeft opgebouwd los te laten. Emoties die je mogelijk niet eerder heb toegelaten? En hoe reageerde je ouders bijv vroeger op jouw emoties, mocht het er zijn? Ook die kan vorm van trauma zijn die zich op slaat in het lichaam. Kan je het met de psycholoog wel eens over hebben, niet om het je nu aan te praten hoor maar meer dat er blijkbaar toch nog spanning is dat eruit moest komen en dat is fijn dat je lichaam dat kan doen! Hou vol, schud je lichaam eens extra uit, doe een dansje om de spanning los te laten en dus goed blijven bewegen (als dit lukt). Sterkte!

Hey Anna, ik probeer het ook zo te bekijken inmiddels en laat het gewoon gebeuren. Emoties uiten heb ik nooit gekund/ geleerd. Ik had een vrij labiele moeder (overleden inmiddels) en een emotioneel afwezige vader. Heb best veel verantwoordlijkheden gekregen op jonge leeftijd en denk ik altijd alles maar geslikt en opgekropt. Ondervind ik nu de gevolgen van

Knap dat het je lukt om er zo naar te kijken! Zoiets vermoedde ik al inderdaad. Is allemaal niet niks zo te horen en weet dat het niet jouw schuld is. Mooi om er bij stil te staan en te onderzoeken hoe je nu met emoties om kunt gaan, denk al heel goed, moedig en knap dat je het er laat zijn. Heel herkenbaar om daar de lichamelijke gevolgen van te merken en heel zwaar ook, maar hoe mooi dat we nu leren dat alles wat we voelen oké is, een hele mooie (helaas wel zware) levensles!

Als je genoeg energie hebt voor je dagelijks zelf onderhoud (gezond koken, aankleden, huisonderhoud etc) , genoeg energie om naar je werk te gaan en terug (vervoer), je weer normaal slaapt en geen middagdutjes hoeft te doen dan kan je kijken om te beginnen maar wel wat past. Dit kan 2 x 2 uur zijn, 3 x 4 net hoe ver je in herstel bent. Maar begin bij iets waarvan je weet dat dit lukt. Dus vaker 2 x 2 uur dan meteen halve dagen. Je kan dit checken door bijvoorbeeld een boek te lezen. Kan je je 2 uur lang concentreren zonder overprikkeling of vermoeidheid? Dan kan je wel beiginnen.

Ik denk dat dit erg per persoon verschilt. Van de lijst die je noemt kon ik toen ik begon met re-integreren nog vrijwel niets. Ook deed ik juist nog wel dagelijks middagdutjes en daarnaast rust ik 2x een kwartier liggend.
Conclusie: er is geen eenduidig antwoord. Ik denk dat iedereen dit voor zichzelf moet aanvoelen. Met daarbij als belangrijkste leidraad dat je je klachten heel goed in de gaten houdt en nadien wel (enigszins) herstelt van je werkzaamheden.

Ik ben ook weer begonnen dingetjes op te pakken terwijl ik nog wel wat klachten had. Zoals je zegt, kan je inderdaad niet helemaal herstellen zonder iets te doen. Zou het gewoon proberen en even aankijken, je kunt er altijd ook weer mee stoppen. Succes!

Je ergotherapeute heeft in deze gelijk. Je wordt pas beter als je gaat proberen wat wel en niet kan. Sterker nog door op te bouwen verhoog je je prikkelbestendigheid, stressbestendigheid, verminderd je angst over wat wel en niet kan. Zolang je klachten maar niet erger worden bij het opbouwen. Even een korte terugval als je iets nieuws gaat doen is niet erg zolang het 2-3 weken later maar zonder al te veel klachten lukt. Zelf ben ik bijvoorbeeld begonnen met 2 x 2 uur in de week vrijwilligerswerk. Op kennismaking was ik zoo nerveus dat ik dacht dat ik erin bleef. Sliep amper voor mijn eerste dag. 1 maand later ging het vanzelf en dacht ik zelf wat meer te kunnen. Hierdoor ging sociale afspraken ook makkelijker want ik had zoiets van 2 uur tuinieten gaat prima dus even wat lunchen moet ook kunnen.

Hoi Eva,

Zin om dingen te doen klinkt op zich goed!
Ik ben afgelopen september begonnen met re-integreren en had zeker nog klachten maar heb het heeel rustig opgebouwd. Pas in februari zat ik weer op m’n oude uren (24u) en daarna heb ik nog verder opgebouwd qua inhoud verzwaren.
En nu word ik bijna helemaal beter gemeld!! Ontzettend fijn gevoel en werken gaat echt goed maar ik ben ook nu nog steeds niet helemaal klachtenvrij. Volgens mijn psychosomatische fysio is dat totaal normaal omdat je (misschien wel voor altijd) scherper staat afgesteld.
Ik beschouw het nu maar als een handig signaal zodat ik niet nog een keer zo extreem over m’n grenzen ga.

Kortom: als je wel weer zin hebt in werken (zelfs al vind je het spannend) en je kunt de basisdingen rondom werk weer aan (erheen gaan, met mensen praten, je concentreren voor een wat langere periode) ga dan gewoon heeel rustig starten. Wel echt rustig, dus kort er zijn en alleen wat opruimen of simpels uitzoeken oid.
En wat anoniem hierboven ook schrijft: een terugval en verergering van klachten is normaal maar die moet ook weer wegtrekken na liefst 24u en anders max paar dagen.
Houd je slaap in de gaten (twee nachten even slecht slapen is oké maar niet veel langer) en doe er zo min mogelijk naast, zeker in het begin.

(En als het echt nog niet goed voelt, doe het dan nog niet. Want grenzen stellen is natuurlijk dé oefening tijdens een burn-out en daarna)

Succes!

Dit vind ik ook heel lastig in te schatten. Ik heb nu 1.5 jaar een burnout. Na een half jaar begon ik langzaam op te bouwen en na een jaar zat ik op 16 uur per week. Het voelde goed en ik voelde me nuttig. Na dit jaar veranderde het bedrijf sterk en ben ik naar het 2e spoor gegaan. En nu merk ik dat mijn opbouw veel te snel was, niet meer op de juiste plek en dat ik hoewel ik aan het oefenen was met grenzen en het doorbreken van mijn patronen, toch eigenlijk aan het leven was binnen mijn patronen. Als ik heel eerlijk terug kijk deed ik het deels voor mijn werkgever, voor mijn omgeving en de arts km te laten zien dat ik beter wordt. Ging ik elke dag tot aan mijn grens waardoor ik niet terugviel en dus dacht dat ik mezelf trainde. Maar elke dag tot je grens trainen is veel te veel.

Ik weet in jouw geval niet hoe veilig de werkomgeving voelt en het echte intrensieke motivatie is maar anders zou ik het nog een tijdje afhouden. Niks doen en je wereld klein maken is geen goed pad, maar er zijn genoeg dingen waarmee je jezelf kunt prikkelen tot binnen je grens. En wanneer je je wat sterker voelt beginnen met werken. De kans dat een groot deel te wijten is aan niet echt naar je gevoel luisteren de reden is dat je hier in je burnout terrecht bent gekomen. Een keer luisteren naar je onderbuik gevoel lijkt mij goed. Luisteren naar je lichaam, wil je werk uitstellen uit angst, of wil je het uitstellen omdat het beter is voor jouw lichaam. Als het het 2e is lijkt me dit een hele gezonde motivatie.

Maar ook zoals jij vind ik dit heel lastig. Ik ben dus nu al maanden een hele stap terug en blijf veel meer binnen mijn capaciteit. Maar voel dan toch ook de angst dat ik niet te weinig doe en niet mijn wereld kleiner maak. Het feit dat ik de afgelopen week voor het eerst in mijn leven meerdere dagen achterelkaar een aantal uur echt rust in mijn lichaam heb gevoeld geeft mij nu het vertrouwen dat ik iedergeval iets goed doe.

Ik hoop dat je hier iets aan hebt.

Hoi Eva, lastig is dat hè! Ik vind het zelf ook moeilijk wanneer je weer wat kunt, wanneer je toch te hard wil en waar die grens is. Ik denk trial and error. Ik heb nu met mijn werk afgesproken dat ik graag het leven weer oppak, maar dit wel blijf bekijken met alles wat ik probeer omdat mn lichaam nog niet “altijd meewerkt”. Zo ga ik morgen voor het eerst na 5 maanden even een kopje thee drinken op werk, met collega’s die ik fijn vind en waarvan ik weet wie er allemaal is. Mijn bedrijfsarts gaf ook aan dat praktisch al haar cliënten starten met reintegreren terwijl ze nog wel wat klachten hebben, het is aftasten, maar een perfect moment gaat nooit komen. Er komt geen moment dat je een soort seintje krijgt van yes nu is alles veilig en weer op de rit, letsgo. Dat is altijd aftasten.. het is denk ik ook hoe snel jij de behoefte weer voelt. En daar ook eerlijk in bent tegenover jezelf; doe je het omdat je écht weer graag het oppakt, of omdat je het moeilijk vind te accepteren dat je dit hebt en vanuit jezelf/anderen/werk toch stiekem een druk voelt? Ik dacht namelijk lang het eerste voor mezelf, maar bleek dan toch het tweede. Wel een wijze les dat ik dus nog veel met presteren bezig ben. Voel het aan, wees eerlijk tegenover jezelf. Mijn motto is: if you know, you know! Als je twijfelt, is het vaak nog niet zo

Ik ben net weer begonnen met integreren in mijn werk na anderhalf jaar. Net als jij wilde ik ook eerst te veel, te vroeg, te snel.

Op dit moment ervaar ik niet zozeer meer sterke angstklachten, slapeloosheid, depressie of fysieke klachten zoals trillen. Wel ervaar ik na mentale of sociale inspanning brain fog: nadenken gaat langzamer, ik spreek langzamer, kan woorden niet meer vinden. Alsof je door water loopt in plaats van op het land, alsof je hoofd vol soep zit haha.

Ik denk dat alleen jijzelf kunt inschatten of je kunt werken of uitbreiden op dit moment. Neem dus de tijd om met jezelf in gesprek te gaan en echt te luisteren naar alle stemmetjes die samen jou vormen.

Wat zegt angst? Wil die graag weer bezig om te voorkomen je baan te verliezen of er lui uit te zien? Wat zegt boosheid? Is boosheid eigenlijk woest op de arboarts dat die dit nu al aan je vraagt? Wat zegt plezier? Voelt die zich goed als je weer bezig bent? En vooral, wat zegt dat kleinste stemmetje die je verteld wat je nodig hebt, heel zacht in de verte? Zegt die, nee.. stop... Nog niet.. Ik heb meer tijd nodig?

Luister er naar. Neem hun bezwaren en vragen serieus, hun adviezen kun je het beste onderzoeken, want je hebt juist geleerd om adviezen op te volgen die niet (meer) voor je werken ("nog eventjes doorzetten").

Neem alle tijd en rust die je nodig hebt. Je kunt ook tijdens je integratie weer een stap terug zetten als dat beter voelt. Zelf heb ik mijn integratie bijvoorbeeld niet uitgebreid, omdat ik voel en zie dat dat nog niet gaat, ookal herinnerd mijn angst me er regelmatig aan dat ik zo ook mijn baan kwijt kan raken.

Succes en sterkte <3

Bedankt allemaal voor de uitgebreide ervaringen en adviezen, heel fijn om die te lezen!! Ik heb besloten om inderdaad toch nog niet te gaan starten, omdat ik toch echt aanvoel dat ik nog meer rust nodig heb om te herstellen en niet weer in dezelfde valkuil wil stappen om weer te willen presteren. & als ik zin heb om wat te doen breid ik liever mijn prive-leven wat uit want op dat vlak is er ook nog zeker veel ruimte voor verbetering! Bedankt allemaal :)

Ik dacht hier ook een correlatie te zien bij mezelf. Dat de terugvallen inderdaad vooral vlak voor over tijdens de ongesteldheid plaats vonden. Ik heb het uiteindelijk niet op een rijtje gezet, maar heb wel een reminder in mijn agenda gezet in de week voor de ongesteldheid om extra rustig aan te doen.

Want sinds de burnout ben ik wel veel emotioneel fragieler en sneller moe in die periodes. Misschien stopte ik het vroeger allemaal weg, maskeerde ik het. Misschien is het nieuw doordat mijn hormoonhuishouding zo door de war is geschopt door de burnout. Wie zal het zeggen. Maar dit is wat het betekent om voor jezelf te zorgen.

Qua herstel ben ik nu anderhalf jaar onderweg, ben net weer begonnen met werk. Eigenlijk heb ik het idee dat ik die extremere pms pas sinds een half jaar opmerk. Dus er lijkt nu nog geen vermindering in te zitten qua klachten. Misschien komt dat over nog een half jaar pas.

Sterkte ook verder <3

Ik herken het volledig! Nog 5 maanden onderweg, dus helaas geen antwoord op je vraag - wel herkenning ❤️

Yep! Hier helaas elke maand het zelfde 2 jaar verder

Hi Lotte,
Goed dat je het onderwerp weer aankaart. Sinds ik nu bewust ben van mij pms hou ik het beter in de gaten. Heb het idee dat het elke maand een beetje beter wordt. Ik ben nu ook sinds een maandje begonnen met speciale supplementen die gemaakt zijn voor pms. Wellicht dat dat het verschil al een beetje maakt en ook omdat ik aan het herstellen ben. Neemt niet weg dat nu ik wel last heb van de pms. Alsof ik niet meer helder kan nadenken en super emo ben.

Bedankt voor je bericht S. Welke suplementen gebruik je en weet je of daar ook wetenschappelijke onderbouwing voor is?

Hoi Lotte,

Zelf ben ik fan van de 'Rust in je hoofd' podcast van Michael Pilarczyk. Elke keer schuiven er allerlei verschillende gasten aan. Nog niet zolang terug schoof Vivian Reijs. Zij is orthomoleculair therapeut en focust zich op hormonen. Ik had al eerder het idee dat hormonen bij mij een impact hebben op mijn herstel en stemming. Vandaar uit heb ik een kijkje op haar website genomen. Het supplement heet Pre menstrual support. In de beschrijving wordt aangegeven 2x per dag innemen maar ik hou het op 1x want juist nu is je systeem gevoelig

In de beschrijving staat dat je dit niet kan gebruiken als je zwanger, borstvoeding of antidepressiva gebruikt. Belangrijk om te weten! Om nog terug te komen op je vraag of het wetenschappelijk is bewezen. Er staat het volgende bij op de site: *Evaluatie gezondheidsclaims is lopende.

Misschien heb je er wat aan.
X

Hoi ik heb nu 3 jaar burnout en ook veel last van pms klachten. Nu ben ik wel van mattison menstrucare gaan slikken 1 capsule waardoor de klachten wel minder zijn geworden maar nog niet weg. Nu ga ik proberen of het met 2 beter gaat maar dat ben ik pas net gaan doen. Hebben jullie ook last van de eisprong? Hier heb ik nu ook meer last van dan voor m.n burnout. Vooral buikpijn dan en in m.n hoofd ook dat het dan wat minder wil een dag.
Vind het best lastig allemaal met m.n herstel gaat het echt wel vooruit maar die week voor de menstruatie en de dag van m.n eisprong dan wil.het gewoon niet.

Ik heb die eens gehad. Een zeldzame bijwerking is jawel "slapeloosheid". Helaas had ik die. 2x gebruikt, alle 2 de nachten helemaal niet geslapen. Voor mij dus niet geschikt. Maar ik ken ook iemand die er als een blok door slaapt. Verschilt dus echt van persoon tot persoon.

Zelf ben ik tegenwoordig meer fan van "slaapformule" van natural care supplements. Werkt top voor mij. Die gebruik ik alleen als ik echt niet in slaap kom, en is een supplement op basis van natuurlijke producten. Beter dan medicatie als je het mij vraagt!

Ik gebruik ook liever niks dus bedankt voor de tip Robin! Ik ga er eens naar kijken!

Hoi Doris!
Ik herken dit niet echt vanuit hoe ik nu in mijn herstel sta, maar wel vanuit hoe ik lang geleefd heb en als een neiging die ik nog wel bij mezelf zie opkomen in momenten van meer stress.

Ben je bekend met het fight/flight/freeze verhaal? Dit is je sympatische zenuwstelsel in een flight reactie dmv 'herstelgedrag'. "Ik wil eruit!" Zeg je in feite continu tegen jezelf. Wat je daarmee onbewust doet is het stress mechanische voeden en voortzetten.

Mijn herstel bestaat echt uit grootste deel van de dag naar de vogels luisteren en uit het raam kijken. Op het moment dat ik twee yoga Nidra s achter elkaar wil doen raak ik op mijn hoede.

Ja, je hebt het al door dat dit averechts werkt. Wat kan je doen? Probeer elke keer als je de neiging hebt iets te doen eerst vijftien minuten op je handen te zitten . Of vijf of tien, vijftien is misschien te veel. Jij beslist, maar kies een aantal en houd je daaraan, steeds hetzelfde aantal minuten. Observeer wat er in je gebeurt, alle onruSt, alle gedachten, alle ongemakkelijke gevoelens. Blijf om je heen kijken en ademen.

Dat is heel moeilijk!!! Maar dát is herstel en ook een vaardigheid die je de rest van je leven zal dienen

Nog even, als je merkt dat ook vijf minuten niet vol te houden is, doe dan drie minuten! Ook dan doe je al hele krachtige herprogrammering voor je hersenen. Desnoods met fijn rustig muziekje of iets anders dat je helpt, stressbal, kaarsje aan...

Nog even, als je merkt dat ook vijf minuten niet vol te houden is, doe dan drie minuten! Ook dan doe je al hele krachtige herprogrammering voor je hersenen. Desnoods met fijn rustig muziekje of iets anders dat je helpt, stressbal, kaarsje aan...

@anoniem, dankjewel voor je uitgebreide reactie en alle tips! Ik ben bekend met je fight/flight ja, maar ik vind het heel moeilijk om daar uit te komen. Het voelt bijna tegennatuurlijk om daar niet in mee te gaan en ook vooral omdat ik zo hunker naar een normaal leven weer en dat dan alleen naar buiten kijken voor mij echt voelt als “niets maken van je leven”. Vooral omdat mn hoofd overuren blijft draaien in teken van gevaar (piekeren) en ik daar maar moeilijk uit kom, met alle fysieke gevolgen van dien. Ik denk dat daar misschien ook wel echt het probleem zit van mij nu ik het zo schrijf.. Ik ga je tips proberen over op je handen zitten! Dankjewel!!

@anoniem, dankjewel voor je uitgebreide reactie en alle tips! Ik ben bekend met je fight/flight ja, maar ik vind het heel moeilijk om daar uit te komen. Het voelt bijna tegennatuurlijk om daar niet in mee te gaan en ook vooral omdat ik zo hunker naar een normaal leven weer en dat dan alleen naar buiten kijken voor mij echt voelt als “niets maken van je leven”. Vooral omdat mn hoofd overuren blijft draaien in teken van gevaar (piekeren) en ik daar maar moeilijk uit kom, met alle fysieke gevolgen van dien. Ik denk dat daar misschien ook wel echt het probleem zit van mij nu ik het zo schrijf.. Ik ga je tips proberen over op je handen zitten! Dankjewel!!

Maak je niet al te druk. Hoe heftig een burnout ook is, het is wel weer anders dan een psychose bijv. Maar voor jezelf misschien beter om niet al te emotioneel heftige verhalen, films of boeken om je heen te hebben. Ik heb dat ook een hele periode erg slecht aan gekund, laat het even aan je voorbij gaan

Ik denk dat wat anoniem hierboven zegt heel verstandig is! Wegblijven van dat soort materiaal. Ik had ook een tijd dat ik elke nacht heel heftig droomde van het boek/serie dat ik die dag geconsumeerd had. Toen ik daar mee stopte ging het ook weg. Probeer leuke, rustige dingen vol positiviteit te kijken, desnoods natuurdocumentaires.
Miss helpt het om te denken dat een burnout ook een heel lichamelijke ziekte is en het zeker niet allemaal in je hoofd zit! Met je hoofd is niets mis, het reageert heel normaal op een abnormale situatie :) (zoals brankele frank schrijft in over de kop).
No worries !!

Ik wil hier nog aan toevoegen dat het kijken van een comfort-serie die je al honderd keer hebt gezien ook goed werkt. Ik kijk modern family nu voor de zoveelste keer en weet hoe elke aflevering zal gaan. Dat zorgt voor een veilig gevoel & geen triggers. Als je ook zo’n serie hebt zou ik dat eens proberen in plaats van de nieuwste psychologische thriller.

Goedemorgen Kim,

Ik had dit ook heel erg! Zelds met de woorden depressie, psychose.. en ik kwam deze woorden in eens elke dag tegen.
Ik herken heel veel in wat jij typt. Ik ben herstellende nu en het gaat echt over. Het is gewoon een vorm van angst die dit bij je aanwakkerd omdat je jezelf niet meer herkent en bang bent on af te golden

Goedemorgen Kim,

Ik had dit ook heel erg! Zelds met de woorden depressie, psychose.. en ik kwam deze woorden in eens elke dag tegen.
Ik herken heel veel in wat jij typt. Ik ben herstellende nu en het gaat echt over. Het is gewoon een vorm van angst die dit bij je aanwakkerd omdat je jezelf niet meer herkent en bang bent on af te golden

Wow dit is precies ook wat ik ervaar. Heb denk ik zelf gewoon de angst dat ik er niet uitkom en helemaal door ga draaien. Gaat sowieso niet gebeuren want het gaat elke maand een beetje beter. Het feit dat je hierover kan nadenken zegt denk ik al dat je niet 'gek' bent of doorslaat. Je kan juist heel mooi reflecteren wat er aan de hand is. Zelf kijk ik dit moment kijk wat minder het nieuws bijvoorbeeld. Ook hele enge dingen of dingen met veel geweld ga ik uit de weg.

Ga inderdaad zoals anoniem zegt lekker voor een comfortserrie. Ik ga denk ik weer starten met sex and the city. Heerlijk!

@anoniem, dankjewel!! Het is precies dat ja. Het kan al in de kleinste hoekjes zitten waar je het niet verwacht, ook als ik niet een boek of film kijk, maar het in het alledaags tegenkom. Ook een kwestie van koop een rode bmw en je ziet opeens overal rode bmw’s rijden denk ik. Fijn om te lezen dat het minder is geworden bij jou! Dat geeft hoop, dankjewel

Fijn om te lezen dat mensen dit allemaal herkennen en ik ook jullie reacties herken.. het is ook zwaar om jezelf even niet meer terug te herkennen en daar je pad in te bewandelen op goede hoop

Ja ik herken dit heel erg. Het is angst voor de angst, bang om nog verder af te takelen. Maar het is misschien goed om je te beseffen dat als je nu nooit psychotisch of wat dan ook bent geweest, je dat dan ook zeer waarschijnlijk echt niet gaat worden. Dat is iets waar je echt genetisch aanleg voor moet hebben volgens mij. Maar ik herken wat je schrijft heel erg. Ik ben ook een soort angstig de hele tijd dat ik bang ben dat ik nog meer aftakeling. Het is denk ik belangrijk voor ons allemaal om te realiseren dat we een groot deel van ons leven gewoon als hele normale mensen hebben gefunctioneerd en dat dat dus ook echt wel weer gaat komen. Liefs en sterkte!

Hoi Kim ,

Ik heb die angst ook wel. Maar tegelijk geeft het mij motivatie om dan juist actief bezig te gaan met de hulpmiddelen die ik heb. En ook wel motivatie om door te gaan. Ik heb ook besloten om angst medicatie te gaan gebruiken.

En ergens hoort het ook bij een burnout dat je het idee hebt dat je de controle verliest. Dus opzich is het een normale gedachte bij een burnout.

Heel herkenbaar hoor, gaat weer over! Maar naar is het zeker! Zet m op

Hoi Cecilia, ik herken dit. Ik ben ruim anderhalf jaar onderweg en nog verre van hersteld. Ook ik was een heel normaal goed functionerend mens met een goede baan en (dacht ik) een boel zelfkennis, zeker sinds dat ik al eerder een keer overspannen ben geweest en daar toen goed van ben hersteld. Toch Is het weer opnieuw gebeurd en ik voel me nu heel erg ver verwijderd van wie ik werkelijk ben en dat is super zwaar. Ik ben er ook heel erg verdrietig over. Ik weet niet of je hier verder iets aan hebt, maar misschien fijn om te weten dat je niet alleen bent. Liefs.

Hoi Cecilia,

Heel herkenbaar, ook ik kan me na bijna 2,5 jaar heel goed voorstellen hoe je je voelt. Meer dan je laten weten dat je niet alleen bent kan ik niet doen.

Veel liefs en sterkte, ook voor jou Marieke.

Hoi Cecilia, ik denk dat de meeste forumlezers zich in jouw verhaal herkennen, ik ook. Voor dit alles, 2 jaar geleden, dacht ik dat ik alles goed voor elkaar had en alles in balans was. Had een leuk sociaal leven, m’n werk en mn gezin. Was sportief, ging graag op vakantie, theater, lange wandelingen in de natuur en ga zo maar door. Daar is inmiddels niks meer van over, of althans zo goed als niks. Het eerste jaar van alles geprobeerd om beter te worden, niks hielp. Nu zit ik meer in de acceptatie en alles losgelaten. Geeft meer rust. Ook ik stel me regelmatig de vraag hou ik dit zelf in stand, dus hou ik mezelf ziek. Een vervelende gedachte ook. Die gedachte weer loslaten is best een lastige. Hij mag er ook even zijn, dat lijkt me ook normaal. Ik heb niet perse adviezen, want we zitten in hetzelfde schuitje. Wat ik probeer is om wat afleiding zoeken door even te wandelen, iets creatiefs te doen, serie/tv kijken (niet voor iedereen mogelijk), lezen, of even kletsen met iemand (app of telefonisch).

Hopelijk voel je je door de antwoorden niet meer zo alleen en weet je dat we hier ook tegenaan hikken.

Sterkte 🌸❤️

Dankjulliewel ❤️❤️❤️❤️

Hoi Sam,

Ik heb ook een onregelmatige cyclus in mn burnout, dat is volgens het internet heel normaal vanwege alle stress. Ik heb een Daysy meter waarbij ik mn cyclus precies kan volgen maar sla exht regelmatig een ovulatie over. Dan duurt mn cyclus ineens wel 40 dagen en is het echt de HEL omdat er geen progesteron wordt vrijgegeven en de stress maar opstapelt.
Soms denk ik dan idd ook dit is PMS en dan is het het idd toch weer niet. Ik probeer maar zo veel mogelijk los te laten wat de reden is dat ik me een dag vreselijk voel, en het gewoon te accepteren. Dit lukt zo ongeveer de helft van de tijd haha

Ik begrijp je volledig, dit is ook hoe ik het ervaar. Ik weet ook niet zo goed hoe ik ermee om moet gaan. Ik ga er maar doorheen... en probeer af toe wat uit, wat werkt goed voor mij? Dat is voor iedereen anders. Alle adviezen van anderen zijn goed bedoeld maar de een is de ander niet. Jij kent jezelf als geen ander. Ook al ben je nu uit balans. Probeer iets en voel wat het met je doet. Wanneer ik mij onrustig of moedeloos voel, ga ik kort wandelen dat helpt enorm, of een douche of tanden poetsen hoe gek dit ook klinkt haha. Maar door deze kleine dingen doet me goed. Voor een vriendin van mij die ook in een burnout zit werkt een boek lezen heel erg. Probeer uit te zoeken wat voor jou werkt.

Ik heb dit ook gehad. Wat mij echt hielp - en dan kom ik weer met een nieuw advies aan - is ruimte geven aan de rouw. Aan de pijn dat je zo weinig kan, aan het verliezen van meedraaien in de maatschappij. Dat is héftig. Dat is verdrietig. Dat is een gemis en dat verdient de ruimte om het te voelen.
Journalling kan goed helpen. Ik deed laatst ook een hele fijne oefening op SoundCloud van Aleid Winkler over rouw. Dat was wat toen de rouw bij mij naar de oppervlakte bracht.
Besef dat je weerstand zult voelen voor je zo'n oefening doet. Maar dat het niet toelaten van de pijn zorgt dat je juist heel zuur en ongemotiveerd wordt. Het helpt echt. Maar het zal wel pijn doen.
Toen ik deze oefeningen in november deed, kreeg ik na acht dagen ineens weer een beetje zin. Kon ik weer een beetje positiever naar dingen kijken.
Daarna verloor ik mijn partner (relatiebreuk) en nu zit ik in zo'n diepe rouw dat het allemaal veel langer gaat duren dan 8 dagen, maar afijn :')

Hoi Ax, dankjewel voor je fijne reactie en tips. Ik merk dat ik veel waardeoordeel hang aan hetgeen ik doe. “Je moet pauze nemen en voor je uitstaren” - oke dan doe ik dat. Vervolgens merk ik op dat ik dan begin na te denken tijdens het staren en dan denk ik nee niet doen, dat hoort niet. Of als ik me even opgelucht voel, dat dat de sticker van “goed” is. Of als ik opmerk dat ik teveel wil, ik dan denk “ohja ik moet echt een stap even terug doen” en daar dan vervolgens ook mn twijfel direct bij krijg, of ik dan niet weer teveel verlang van mezelf in nog iets doen, nog iets erbij. Of weer op zoek naar een psycholoog (nieuwe), of is dat dan weer te hard willen trekken?

Zo gaan mn gedachtes continu door en ik ben daar zo moe van, omdat het binnen no time op komt zetten en ik niet weet wat ik daarmee moet doen, omdat als ik mezelf weer wil laten stoppen, daar ook weer een “tegenargument” voor komt in mn hoofd. Het lijkt wel alsof ik helemaal vast zit. 😵‍💫

@Anne kortom: je brein probeert controle te krijgen over je herstel door mega streng te zijn op wat je doet. Terwijl het loslaten van het herstel eigenlijk veel belangrijker is dan al het andere.
Volgens mij zou jij heel veel baat hebben bij defusie oefeningen. Dat is leren afstand nemen van je gedachten. Ja, ze zijn er - maar je hoeft er niks mee. Google maar eens, er zijn er genoeg. En mindfulness helpt ook. Als je hoofd te veel afdwaalt, kunnen geleide meditaties helpen. Niet omdat je het fout doet als je afdwaalt - dat is heel normaal. Maar dan kun je wel weer rustig en met compassie terug naar de oefening.
Wat kan helpen is om het echt te zien als training. Alles wat je doet. Je doet het voor de lange termijn, want je wordt vandaag op dit moment toch niet ineens beter. Dus oefen je met leren in het hier en nu te zijn, ipv dat je het maar gewoon moet "kunnen".
En uiteindelijk is de kern dat je het "moeten" eraf haalt. Je moet niks. Je moet niet eens niks moeten. Het enige wat jij hoeft te doen, is te zijn. Bestaan. De dag doorkomen. En dat kun je niet perfect doen.

Ik snap heel goed wat je doormaakt Anne, heel herkenbaar. Jezelf elke dag weer opnieuw bij elkaar rapen is gewoon fucking zwaar. Ik zit er nu ruim 1,5 jaar in. Hoe lang ben jij al onderweg?

Dankje voor het zo eerlijk delen van je verhaal! Ik vind het ook echt looooood zwaar en snap niet wat er met me gebeurd is. Knuffel voor jou, we staan niet alleen.

Super herkenbaar dit Anne, ben zelf ook de hele dag op die manier aan het stoeien. Bedankt voor de tips allemaal :)

Het komt goed ❤️

Oh ja ik herken dit zo goed! Gedachten of beelden die constant terug komen de hele dag door. Op een automatische piloot. Beetje dwanggedachtes maar omdat je hoofd zo moe is door de hersenmist kan je die gedachten niet relativeren. Voor mij is het een hel!
Ik zit de hele tijd te checken als ik nog ben aan het denken of niet. Ik ben daar echt depressief van want ik vind geen rust in mijn hoofd. Ik ben daarbij ook heel onrustig wat de emotie nog sterker maakt.
Slapen is ook echt een hele gevecht omdat ik mijn hoofd en denken niet stil krijg. Dit gaat gewoon vanzelf wat het eng maakt.
Ik hoop dat dit beter gaat na een tijd want het is bijna een marteling.
Maar ik geloof wel, dat komt goed. Het is alleen goede rust kunnen nemen maar terwijl ook dag dagelijkse taken blijven doen.

Bij mij hield het eerst ook niet op met piekeren en malen. Afgelopen zomer heb ik een diagnose adhd en autisme gekregen. In die tijd heb ik zo veel geleerd over wat het inhoud, en het lijkt vooral voor vrouwen in de verste verte niet op wat de tv ons voorspiegeld. Want die drukte kan ook volledig van binnen zitten en buiten niet zo veel opvallen.

Misschien heb je er dus wat aan om je ook in te lezen over adhd bij vrouwen, kijken of je toch het een en ander ziet wat je herkent. Via je werkgever kun je waarschijnlijk ook een diagnose traject laten doen om te kijken of het echt een match is.

Het heeft mij in ieder geval veel meer begrip voor mezelf en positiefs gebracht dan ik vantevoren dacht.

dankjulliewel allemaal voor de steun, herkenning en tips - ik heb er ontzettend veel aan en ik vind het echt hartverwarmend hoe we er allemaal voor elkaar zijn, ook al kennen we elkaar niet, dat we onze kennis met elkaar delen❤️

@Marieke, ik ben nu 5 maanden onderweg, de eerste 2,5 maand waren eeeeecht de hel voor mij, hele heftige sensaties gehad, nu stabieler, maar wel erge ups and downs nog. Veel slechte dagen, met af en toe een “goeie” (tussenhaakjes, want vind het te eng om het goed te noemen omdat ik er niet op durf te leunen), hoop snel andersom

@Ax, dankjewel - ga ik me graag eens in verdiepen! Het is inderdaad zoals anderen ook zeggen dat als je je echt shit voelt, alles je overspoelt en je 0,0 helderheid voelt. Dat maakt helder kunnen denken over het proces of wat er gebeurt lastig.. maar je hebt gelijk! Ik ben daar afgelopen dagen ook achter, dat mijn herstel eigenlijk mijn nieuwe flight methode is geworden om tóch weer te kunnen presteren.. ipv dat ik het gewoon laat zijn, maar dat knopje vinden is echt heel moeilijk als je je mega shit voelt

@Anne denk ook niet dat je het als een knopje moet zien, het is een soort constant proces waarbij je elke keer weer opnieuw leert om te accepteren. Het enige wat misschien helpend is, is dit; elke keer als jij weer een terugval hebt, betekent dat jij elke keer ook weer de vaardigheid traint om toch weer in d acceleratie te komen. Hoe moeizaam ook, het is de enige manier om die "skill" te leren - en dat betekent dus ook dat je er steeds beter in wordt!