Burnout ervaringen

Een terugval is een naar woord en bestaat eigenlijk niet. Volgens de TMS theorie van Sarno zijn je klachten simpelweg onderdrukte emoties die je zenuwstelsel dereguleren, vandaar ook de paniekaanval. Probeer er echt mee te zitten en vindt een coach die jou kan helpen met meditaties en oefeningen. Kom in je lichaam en doe innerlijk kind werk. 🙏🏼 dan komt het echt goed.

Hoi Herman, man je zit er echt even doorheen hè, die terugvallen, of hoe je ze ook noemt, zijn verschrikkelijk. Ondanks dat je er nu zwaar doorheen zit weet je ook diep van binnen dat je weer gaat opkrabbelen. Doe weer een paar stappen terug, neem je rust en accepteer dat het nu rot voelt. Ik denk dat heel veel forumlezers hetzelfde meemaken waaronder ikzelf. Dezelfde twijfel regelmatig van komt dit ooit goed. Ik blijf er in geloven dat het goedkomt, maar makkelijk is het niet. En een klein kindje erbij is ook een hele zorg, maar vast ook genieten. Hopelijk kun je binnenkort weer blij zijn en schijnt de zon weer een beetje voor je. Hou vol en houdt moed, je komt er zeker. Je gaat al vooruit lees ik en dit zal misschien nog wel een paar keer gebeuren joh (hoop het niet natuurlijk).

💕

Geen tips wel herkenning Herman. Ben ook man. Zelf ook bijna 2.5 jaar onderweg, nog niet aan t werk maar laatste tijd wel meer meedraaien in huishouden incl 2 kleine kindjes. Sliep over t algemeen vrij goed de laatste tijd, rust in m’n lijf. Nu ook weer 1.5 week mis, begon met onrust toen angst paniek en slecht (in)slapen. Moedeloosheid weer terug. Weet inderdaad dat je weer opkrabbelt.. maar klote blijft het en het went niet. Sterkte

Bedankt voor jullie tips. Het ging alweer een heel stuk beter. Ik lees in boeken dat dit typisch fase 3 van herstel is, maar ik blijf moeite houden met de wisselvalligheid.

Dit weekend in de tuin gewerkt, gemountainbiked, gerelaxed. Milde spanning maar niet meer zo dat het me dag enorm belemmert. Ik denk dat velen op dit forum hiervoor zouden tekenen en op zulke momenten zie ik het leven weer helemaal zitten.

Ik weet inmiddels dat dit nog niet blijvend is en ja hoor vandaag weer totaal vermoeid. Alsof het allemaal maar een mooie droom was. Het blijft voor mij bizar dat dit hetzelfde lichaam is.

Ik begrijp dat ik op goede dagen niet al mijn kruit moet verschieten en op slechte dagen niet moet wanhopen dat elke dag zo is. Maar toch kijk ik uit naar meer stabiliteit en komt dus ook in deze fase weer de vraag: hoe lang duurt dit nog?

Hai Herman, hier hetzelfde zo herkenbare verhaal!

Heb ook t weekend redelijk kunnen genieten van het mooie weer! Heerlijk gewandeld, gefietst en geluncht met een vriendin. Echt geen rare dingen, ook niet zo erg lang allemaal.
Hierdoor, net als jij, een glimpje gezien hoe mooi het leven weer kan zijn als je wat meer energie hebt. Maar toch was het weer teveel en betaal vandaag weer de prijs. Raar toch dat je het nooit zo door hebt op de dag zelf en de volgende dag als je wakker wordt je hoofd en lichaam weer zo ongelofelijk zwaar en vermoeid voelen. Kan vandaag weer helemaal niks, dus zoals jij ook zegt, al mijn kruit is al weer verschoten. Dat per keer doseren blijft zo lastig aan te voelen. Word hier ook zo wanhopig en verdrietig van elke keer. Kijk ook uit naar stabiliteit, net als jij, maar ook ik kan je helaas geen tips geven hoe lang het nog duurt. Denk dat we dat allemaal heel graag zouden willen.
Misschien heb je steun aan het idee dat je vandaag niet de enige bent die (voor de zoveelste keer) weer even doorheen zit!!

Hoop morgen maar weer op een betere dag 🙏💞

Mijn verhaal komt niet online

Ik ben zelf 28. Ik trek mij persoonlijk niet zoveel aan wat anderen van mijn leeftijd hebben. Ik heb zelf geen behoefte aan kinderen. Ik heb geen partner maar ook dat is iets waar ik niet echt wakker van kan liggen. Ik ben nu ook liever wat meer alleen zodat ik met mijn herstel aan de slag kan en even geen rekening hoef de houden met anderen. Ik heb mijzelf al genoeg weggecijfert de afgelopen jaren.

Ik merk ook wel dat mensen iets minder betrokken zijn. Maar ik zie dit ook nog steeds meer als mijn eigen proces en niet die van een ander. Hoe hard ook het meeste gedeelte van het herstellen moet je zelf doen. Ik merk nu ik er wat langer in zit dat ik ook meer afstand nemen van werk en alle verplichten.

Wat mij geholpen heeft is een schema maken met dingen die je hebt. Je kan een schema maken met 9 vakken en daarin zetten wat voor jou belangrijk is. Bijv. Een kopje familie en dan alle namen van je famile opschrijven. Dan een kopje met hobby's ect. Als je alles hebt opgeschreven zie je hoeveel waardevolle zaken je in je leven hebt. Het stopt niet als er wat wegvalt. In dit geval valt bijv. Je baan weg , maar je bent nog zoveel meer dan je baan. Dit schema gaf mij echt een beter gevoel , en kan nu ook denken van ik heb nog zoveel meer dan werk of die ene relatie.

Ik ben 29 en heel herkenbaar maar het komt echt wel weer. En jij bent dan zoveel verder in zelfkennis en aanvoelen dat je eigenlijk een voorsprong hebt!

H oi, ik ben al ouder, maar de reactie van M vind ik heel treffend. Je hebt veel meer zelfkennis gekregen dan hen die alleen maar voorspoed kennen. Trek je hier aan op.! Zeg tegen jezelf: ik weet nu veel meer, het leven is niet alleen voorspoed. Je komt er weer uit!!

Ik ben 25 en kan ook echt wel zeggen dat ik me aansluit bij wat hier boven gezegd wordt en ook dat je ouders missen echt niet raar is. Ik woon ook samen maar ga sinds mn burnout 2x in de week een dag naar mn ouders en ben juist heel dankbaar dat dit kan. Zij vinden het leuk, ik vind het leuk en mn vriend vindt het leuk dat ik niet zo alleen ben op die momenten. Win win!

Ik ben zelf 24 jaar en ga nu mijn tweede maand burnout in. Ik woon samen met mijn vriend maar verblijf nu al een maand bij mijn moeder, ivm dat mijn vriend onregelmatig werkt en ik niet alleen kan zijn.

Ik herken het wel. Ik had mijn plan al uitgestippeld (studie, werk, eventueel wel een gezin starten) , welke nu op on hold staat. Tegelijkertijd denk ik dan, wil ik dat plan straks nog wel? Zoveel onzekerheid. Daarentegen leer ik nu wel om van mijzelf te gaan houden, en ook sta ik nu bewuster stil bij wat ik nou echt wil in dit leven.

Betreft dat je niet op de hoogte word gehouden, lekker laten gaan en focus je op jezelf en op het herstel. Dat is nu veel belangrijker💗.

o wat fijn om te lezen hoe anderen dit ook kunnen herkennen. ik zit al vanaf mijn tienerjaren vaak in ontregeling omdat ik veel pieker en altijd overal controle over wil hebben. ik heb jaren lang daarom veel te veel gewerkt omdat ik los wilde komen van mijn ouders en zelfstandig wilde zijn. en nu mis ik hen en hun veiligheid des te meer

soms denk ik dat ik dan gek ben dat ik in mijn twintiger jaren nog steeds kan kwakkelen

vind het heel fijn om te horen dat ik niet de enige midden-twintiger ben, haha. en inderdaad… we hebben een voorsprong in zelfkennnis. dat voelt nu misschien niet zo, maar later hopelijk wel

wat fijn dat jullie allemaal reageren. voel me minder alleen !

Lieve Ax, ik hoop ook voor jou dat je over een tijdje lichter en zorgeloos kunt leven, dat gun ik jou ook heel erg. Je hebt al zoveel mooie inzichten, gun jezelf om alles los te laten en je rust terug te vinden. Te ontspannen en je niet meer af te vragen waar alles vandaan komt. Cijfer jezelf nooit meer weg voor niemand niet, jij bent net zo belangrijk als wie dan ook.

Mijn ervaring is inmiddels dat mensen om mij heen niet willen horen of willen weten waardoor het komt, te ingewikkeld en te confronterend. Ze willen alleen maar weten wanneer het een keer over is 🙄. Alsof ik dat zelf niet wil weten. En dan nog de groep die denkt dat het tussen de oren zit. Verspeelde energie dus en die ik liever voor mezelf gebruik.

Ik geef je een dikke knuffel en ik weet zeker dat je hier uitkomt. ❤️

Wauw Ax, maar het klinkt wel alsof deze relatie écht niet goed voor jou was lieve meid (denk ik?). En alsof je dat zelf ook ziet.
De liefste, mooiste, fijnste man van de wereld kan het geweest zijn, maar... een vermijder... die jou niet kan accepteren met al je dieptes.
Je hébt dieptes, dat lees ik in je berichten. In de dieptes is duisternis. Die duisternis mag er zijn... You know this.

Ohhh wat zou de wereld veel, veel mooier zijn als we konden leven met onze duisternis. En wat worden wij als mensen waardevol en wijs door al het verlies dat we in de ogen kijken.

Ik gun je iemand die met jou door het leven kan wandelen in ál je dimensies. Die zijn er echt! En er gaat er een naar je toekomen, op het juiste moment. En misschien is dat veel later dan je lief is.

Liefs
Yule

Sterkte lieve Ax❤️

@Burnie bedankt voor je lieve woorden. Ik ontdek nu wel iets anders: dat mijn vrienden hier in dit diepste dal mij laten praten en herhalen en praten. Niet (alleen) om uit te leggen, maar ook gewoon om mijn pijn te delen. Pijn delen en je kwetsbaar opstellen wordt heel anders ontvangen. En door de een makkelijker dan door de ander - mijn vriend vond het dus heel moeilijk. Want inderdaad, confronterend met de eigen emoties en onmacht en vermijdende types kunnen dat niet aan.

@Yule ook enorm bedankt voor jouw woorden. Wat je zegt klopt volledig. Het was dus geen match - maar dat beseffen doet op zichzelf ook al pijn. Zeker omdat we ook zulke goede en fijne tijden samen hebben gehad. En hij geen verkeerde man is, maar wel voor mij, maar we waren toch 9 jaar samen. Het meest pijnlijke vind ik dat ik er echt van overtuigd ben dat ik nu nagenoeg beter had kunnen zijn met de juiste steun. Maar omdat we te veel van elkaar hielden, was elkaar loslaten nagenoeg onmogelijk...

@Anoniem bedankt ♥️ Ooit komt hier een bericht over zenuwstelsel en liefde - hoe dat met elkaar werkt. Misschien hebben jullie daar ook nog wat aan. Maar pas als ik er klaar voor ben...

Ik hoop dat je weer iemand leert kennen om samen lief en LEED te delen. Dat de pijn van alleen zijn mag verdwijnen. En je zelfbeeld sterker wordt, je mag zijn die je bent!
Maak je over die medicijnen maar niet druk, oxazepam is nog één v d lichtste soort in de categorie. Lorazepam ken ik niet, kan k niks over zeggen ik slik ook pillen Xanax en Paroxitine.ze helpen me , das belangrijkste.
Sterkte we denken aan je..

Lieve Ax,
Bedenk dat het 2 stapjes vooruit is en 1 achteruit. Je zult hier hoe dan ook sterker uitkomen! Probeer te kijken naar wat je wél nog hebt: lieve ouders en vrienden die je steunen en met wie je kunt praten. De paniek en angst zullen uiteindelijk toch langzaam minder worden (ik spreek uit ervaring) en inderdaad, die medicatie kun je weer afbouwen. Misschien een tip om meer uit je hoofd en in je lijf te komen: koop een yogamat en ga wat eenvoudige yoga oefeningen (bijv. yin yoga) doen (youtube), je focust dan meteen op je ademhaling zodat je zenuwstelsel kalmeert. Probeer dat dan in te bouwen in je dagelijkse routine. Maar wellicht ben je hier nog niet aan toe. Het heeft mij in ieder geval de afgelopen jaren ontzettend geholpen.

Lieve Ax,

Je bent een heel mooi mens Ax. Je hebt ons zoveel inzichten gegeven en ik hoop dat je dat beseft. Wat jij meemaakt, is heel heftig! Maar ik geloof in jou en je komt uit deze diepe put, dat weet ik zeker. Je hebt nog een lange weg met heel veel hobbels te gaan.
Uiteindelijk zullen de hobbels steeds kleiner worden.

Heel veel sterkte!

Jammer Ax hoop het beste voor je
Klinkt alsof er veel tegenwerkendeschemas actief zijn heb je ooit schematherapie gehad?

Some things are not meant to be understood, just accepted

Denk aan je Ax, sterkte!

Some things are not meant to be understood, just accepted

Denk aan je Ax, sterkte!

Hoi lieve Ax,

Goed om wat van je te horen,.doch vind ik het natuurlijk heel naar voor je dat het zo slecht gaat.

Niet onbelangrijk, ik herken heel veel,.dus je bent echt niet alleen, mij helpt het altijd een beetje dat er meer mensen zijn in het zelfde schuitje zitten en die er ook uit zijn gekomen en daar jezelf aan op te trekken.

Je doet het super goed, je bent super goed zoals je bent. Stay strong. Het gaat jou lukken topper.

Dikke knuffel

Lieve Ax,

Ook ik heb veel baat gehad bij schematherapie. Welke oude patronen zorgen voor welk gedrag. Niet meer gaan verklaren, maar voelen. Alles zit in jezelf. Toen ik daar achter kwam, toen ik dat kon voelen ging het steeds beter met mij. Vier jaar ben ik bezig geweest. De laatste anderhalf jaar met de volgende uitdaging, want zo leerde ik het zien, een uitdaging : wat gebeurt er, wat zijn mijn gedachte, wat voel ik, waar voel ik dat en ga ik daar dood aan ? Elke keer gewoon blijven liggen, vreselijk moeilijk. Ademen diep in je buik en alleen voelen. De kracht van t NU, Eckhardt Tolle.

Andere mensen zijn niet belangrijk, nu gaat het om jou. Alles zit in jou, alles. En dat gaf mij zó de regie, mijn autonomie terug over mijn eigen leven.

Ik slikte ook medicatie, niet mee zitten daar kom je wel weer vanaf. Het hielp mij met mijn herstel.

Niet zoveel denken, zoveel schrijven, bevestiging zoeken bij anderen. Liggen en voelen !! Ook dit gaat voorbij was mijn mantra...

Het komt goed, je bent veel meer dan je gedachten. Echt waar !!

Liefs,

Hey Ax, misschien releaseCFS toch een kans geven. Heel veel zitten met de angst en meditaties doen haalde mij erdoorheen. Het is zwaar maar je kan het aan 👌🏻

@Eric en @Anoniem Ik ken schematherapie en wil daar ook mee aan de slag. Via de huisarts sta ik inmiddels op de wachtlijst bij een grotere psychologenorganisatie. De wachttijd is lang, maar dan kunnen we later kijken wat het meest passend is.

In de tussentijd wil ik ook zoeken naar een lichaamsgerichte therapeut. Tegelijk vraag ik me af of iets dat meer gericht is op rouw misschien op korte termijn helpend kan zijn, omdat er nu veel verlies tegelijk speelt.

@Taco ik betwijfel of iets dergelijks me op dit moment gaat helpen. Ik zit in cumulatieve rouw: dat betekent dat ik heel veel verloren heb in één keer. In 2,5 jaar ziekte ben ik mijn gezondheid, mijn sociale leven, mijn baan, mijn financiële zekerheid, mijn huis, mijn partner en mijn toekomst verloren. En daarnaast voel ik nu ook pas het verlies van 2,5 jaar ziekte überhaupt, en ook van het leven dat ik voor mijn ziekte leidde met veel meer angst en fysieke problemen dan nodig was geweest als ik toen al had geweten dat ik uit balans was qua zenuwstelsel. Deze laatste zullen wellicht anderen hier ook wel herkennen...

Lieve AX ik herken heel veel in jou verhaal zo was ik vroeger ook en ook iedereen proberen tevreden te stellen maar ondertussen ga je erzelf van kapot nu op latere leeftijd en ook weer iedereen tevreden stellen maar zo erg dat ik dus in een zware burnout zit ook nu 2 en half jaar gaat iets de betere kant op met steun van mijn gezin kleinkinderen en een paar vrienden die snappen wat ik heb en doorgemaakt heb in mijn leven Denk nu aan jezelf en er komt 1 gerust een goede man voor je die jou begrijpt in je leven je bent een Topper en krachtig denk daar aan en geef alles te tijd neem nu je rust Dikke Knuffel een Oma 😘

Je zou ook kunnen denken aan psychosomatische fysiotherapie, die houden zich vaak bezig met burnout patiënten en zijn gericht op lichaamsbewustzijn, ontspanning en ademhaling. En bedenk ook: alle input voor je zenuwstelsel komt allemaal via je LIJF. Dus via fysieke (o.a. zintuiglijke) sensaties. Ritmisch bewegen (jezelf wiegen, schudden, trillen, deinen, dansen) stuurt veiligheidssignalen naar je czs en zal op termijn ook een positief effect hebben.

Ach lieve Ax, wat zit je toch in een verschrikkelijk verdrietige periode. Zo zwaar en pijnlijk. En dan ook nog zo weinig energie door de burn-out… dat maakt het extra pittig.

Liefdesverdriet doet echt zoveel pijn. Het voelt soms als rouwen om iemand die nog leeft.

Probeer het stapje voor stapje te doen. Heb je wel een veilige plek waar je voorlopig kunt verblijven? En krijg je hulp met de praktische dingen?

Denk goed aan jezelf. Eerst Ax, en daarna de rest.
🫶

Bericht 1 (site wil niet alles in 1x posten)

Lieve Ax,
ik heb veel met je te doen. En ik vind het verschrikkelijk om te lezen dat je je zo ontzettend rot voelt, omdat je dit niemand gunt. Jij hebt ons allen altijd zo gesupport op dit forum en ik hoop dat zelfs in deze ontzettend donkere periode je een klein beetje support van ons kan voelen.

Ik ga hieronder iets schrijven en dat is niet bedoeld als kritiek of als dat je het beter zou kunnen doen, maar wellicht geeft het je iets van inzicht, omdat het mij wel geholpen heeft. Wil je er niets mee doen en vind je het onzin, doe er dan lekker niks mee. Je mag rouwen en je mag je ontzettend k*t voelen, want het is niet niks dat je meemaakt. En niet te vergeten, rouwen is natuurlijk niet slecht. Het is ontzettend goed.

Bericht 2

Wat mij opvalt in de berichten die je typt, is dat je nog steeds ontzettend veel op zoek bent naar controle. En die controle zoek je in de vorm van de theorie. Dus om maar te weten wat er theoretisch met je aan de hand is, verklaar jij voor jezelf waarom je je zo voelt. Maar ook het vasthouden aan theorie en daardoor controle pakken, is nog steeds een seintje naar jouw zenuwstelsel, dat het niet op zichzelf veilig kan zijn. De gedachten die jij hebt in jouw hoofd, die geven het seintje aan jouw zenuwstelsel dat je onveilig bent. En dat zijn gedachten waar je zelf verantwoordelijk voor bent en gedachten die jij zelf vormt. Het klinkt misschien een beetje stom, maar de huidige situatie zorgt niet voor onveiligheid, jij bent degene die jouw zenuwstelsel voedt met angst en onveiligheid, omdat jij denkt dat je angstig bent, onveilig bent, en je geen toekomst meer hebt terwijl dat niet zo is. En tuurlijk, ik weet hoe het werkt in de theorie met een vergrote amygdala en verkleinde hippocampus en een prefrontale cortex en dat soort dingen. Je relativeringsvermogen is ontzettend laag hierdoor. Maar uiteindelijk ben jij verantwoordelijk over je eigen gedachten. Niet jouw ouders en niet jouw ex. En met je gedachten voed je je zenuwstelsel. Zoals Brankele in haar boek mooi zei: ik houd mijzelf dus ziek omdat ik mij een Burnie noem.
En zo werkt het echt... Je mindset is zo krachtig, onthoud dat.

Ik zeg dit niet om jouw gevoel te niet te doen of te bagatelliseren. Ik hoop echt dat er snel weer een klein licht puntje op de horizon verschijnt voor je! Heel veel sterkte! ❤️❤️

P.S. kleine tip die mij geholpen heeft om weer geknuffeld te kunnen worden zonder paniekaanval: een somnox

P.P.S. wil je direct een goede psychologe voor schematherapie, zonder wachttijd, dan heb ik een goeie aanrader (wordt overigens niet vergoed though)

Hoi M,
Ik snap wel wat je bedoelt met dat gedachten invloed hebben op hoe je je voelt. Dat herken ik ook wel. Het weer speelt bij mij bijvoorbeeld ook mee: grijs en mistig weer en ik voel me zelf ook een beetje grijs en mistig (haha).

Tegelijk merk ik bij mezelf dat herstel voor mij niet alleen in mijn hoofd zit.

Mijn systeem heeft gewoon lang “aan” gestaan, en soms reageert mijn lichaam al voordat mijn gedachten er iets van vinden. The body knows, zal maar zeggen. Voor mij helpt het daarom om niet alleen naar mijn gedachten te kijken, maar ook naar rust, veiligheid en mijn lijf stap voor stap weer vertrouwen te geven.

En dat stukje over theorie… voor mij is het juist ook helpend geweest om dingen te lezen en te begrijpen. Niet zozeer om controle te houden, maar omdat ik nieuwsgierig ben en echt wil begrijpen wat er in mijn systeem gebeurt. Misschien is dat ook wel een stukje persoonlijkheid.

Dus ergens denk ik dat beide waar kunnen zijn: gedachten spelen een rol, maar ons zenuwstelsel heeft soms ook gewoon tijd nodig om te herstellen.

Een zonnige groet 🫶

Hey Kamillethee,

Ben het helemaal met je eens hoor! Het is niet zo zwart wit dat als je positief denkt, je ineens weer beter bent.

Heb het stukje meer geschreven vanuit het perspectief: zolang je vast blijft zitten in de gedachten zoals omschreven hierboven, je je zenuwstelsel überhaupt niet de kans geeft om te kalmeren en weer in balans te komen.

Hi M,

Ik begrijp wat je bedoelt en waardeer je reactie. Zelf ben ik het niet helemaal eens met de theorie dat je je gedachten controleert, en vind ik vooral dat je controle hebt over wat je met je gedachten doet. Neem je ze serieus? Of laat je ze gewoon gaan als "het zijn maar gedachten" en focus je je weer op het positieve? Zelfde idee, net een andere (voor mij beter werkende) insteek.

Echter is het probleem dat, wat Kamillethee ook zegt, je zenuwstelsel zelf ook een rol speelt. Als je iets of iemand verliest (rouw), dan reageert je zenuwstelsel daarop met stress. Dat komt omdat er ineens een gat zit in je gewoontes en in je leven die niet opgevuld wordt, en dat doet vindt je zenuwstelsel letterlijk eng.
Rouw je - zoals ik - om heel veel dingen tegelijk (cumulatieve rouw heet dat), dan kun je overspoeld raken. Dan voelt het letterlijk alsof alle veilige fundering onder je wegvalt. Je brein is dan simpelweg niet in staat tot iets anders denken dan in doemscenario's. Dat is helaas geen psychologie - dat is neurobiologie.
Op dit moment ben ik alles kwijt waar ik mijn (schijn)veiligheid vandaan haalde: mijn grootste hechtingspersoon, mijn huis, mijn financiële zekerheid. Mijn grootste angst om te veel te zijn is door hem bevestigd - ik kan me zelfs niet door mijn ouders laten knuffelen zonder lichamelijk in paniek te schieten. Daar is geen therapie tegenop gewassen.
Mijn zenuwstelsel heeft geleefd alsof ik een jaar lang met een leeuw in een huis heb gewoond en dat hij me nu te pakken heeft gekregen. En het kost flink veel tijd om mn zenuwstelsel weer te leren dat dat niet waar is, dat ik ook veilig ben nu ik alleen ben. En ik weet - theoretisch - dat ik er dan sterker uit ga komen, omdat ik dan eindelijk leer dat ik in mijn veiligheid niet afhankelijk ben van anderen.
Maar eerst moet ik door deze hel fase heen waarin alles eng is en alles pijn doet. En daarin probeer ik de controle te pakken, maar ik kan niet anders. De onveiligheid is te groot.

@Ax, ik weet niet hoeveel ruimte je voelt om op mijn berichtje te reageren, maar ik ben even benieuwd of wat je hier boven beschrijft ook op kan gaan voor het verlies van werk? Hoe leer je dan je zenuwstelsel dat het veilig is aangezien je toch altijd geld moet zullen krijgen om in je levensonderhoud te voorzien? (Dat voelt als een vorm van onveiligheid). Verlies van betekenis ook ofzo.
Ik heb ook cumulatieve rouw en slaap amper. Hoe kom je zoiets door? Als in, ik voel zoveel paniek en stress maar weet niet wie me kan helpen, of wat ik zelf kan doen om iets te stabiliseren. Ik zoek misschien ook iets als rouw hulp, maar dan ook iemand die iets snapt van de fysiologie.

Ik krijg die door jou bericht hierboven een klein beetje als het gaat om te dealen met zoveel onveiligheid, maar ik heb niet t idee dat een hulpverlener dit paraat heeft en me daar door heen kan loodsen (wat dus ook weer heel eng is).

Ik voel alleen maar: wat gaat nu mn volgende stap worden en kan me niet voorstellen dat ik in dat spanningsveld kan gaan ontspannen/herstellen.

Dankjewel Ax voor beschrijven hoe t zit met je zenuwstelsel nog los van je gedachten! Hoe werkt het dan dat je lichaam dus - nog los van je gedachten - een verlies als stress ervaart? Wat gebeurt er dan in je systeem? En hoe hervindt je nieuwe balans?

(Nog een berichtje, maar het duizelt me en als ik het een beetje kan snappen, helpt het misschien).

@Ly

Rouw is eigenlijk breder dan alleen het verlies van een persoon. Ook het verliezen van werk kan zwaar zijn. Veel mensen die in een burn-out terechtkomen ervaren verschillende vormen van verlies tegelijk: wie je vroeger was, je baan, het gevoel dat je iets bijdroeg of nuttig was. Dat kan behoorlijk binnenkomen.

Veel mensen zoeken naar zekerheid, zeker als je lichaam en hoofd al lang onder spanning staan. Onzekerheid kan het leven dan extra spannend maken. Tegelijk helpt het soms om emoties zoals angst, verdriet of rouw niet meteen weg te willen duwen, maar ze er even te laten zijn. Dat betekent niet dat het fijn is, maar wel dat je er ruimte voor maakt.

Soms helpt het om wat afstand te nemen van gedachten die blijven rondgaan. Gedachten kunnen heel overtuigend voelen, maar ze zijn niet altijd een feit. Het kan ook helpen om even stil te staan bij wat je in je lichaam merkt: waar zit de spanning, hoe voelt dat precies? Sommige mensen gebruiken daarvoor rustige aandachtsoefeningen.

Uit wat je schrijft klinkt het alsof je veel probeert op te lossen of onder controle te krijgen, wat heel begrijpelijk is als je je zo voelt. Tegelijk kan het leren verdragen van die onrust stap voor stap ook helpen. Dat kost meestal tijd.

Wat betreft het verwerken van verlies: schrijven kan voor sommige mensen helpen. Gewoon een tijdje alles opschrijven wat in je opkomt, zonder erover na te denken of het netjes te formuleren. Daarna even afstand nemen en iets rustigs doen. Het kan een manier zijn om wat ruimte te geven aan wat er speelt.

@Ly

Rouw is eigenlijk breder dan alleen het verlies van een persoon. Ook het verliezen van werk kan zwaar zijn. Veel mensen die in een burn-out terechtkomen ervaren verschillende vormen van verlies tegelijk: wie je vroeger was, je baan, het gevoel dat je iets bijdroeg of nuttig was. Dat kan behoorlijk binnenkomen.

Veel mensen zoeken naar zekerheid, zeker als je lichaam en hoofd al lang onder spanning staan. Onzekerheid kan het leven dan extra spannend maken. Tegelijk helpt het soms om emoties zoals angst, verdriet of rouw niet meteen weg te willen duwen, maar ze er even te laten zijn. Dat betekent niet dat het fijn is, maar wel dat je er ruimte voor maakt.

Soms helpt het om wat afstand te nemen van gedachten die blijven rondgaan. Gedachten kunnen heel overtuigend voelen, maar ze zijn niet altijd een feit. Het kan ook helpen om even stil te staan bij wat je in je lichaam merkt: waar zit de spanning, hoe voelt dat precies? Sommige mensen gebruiken daarvoor rustige aandachtsoefeningen.

Uit wat je schrijft klinkt het alsof je veel probeert op te lossen of onder controle te krijgen, wat heel begrijpelijk is als je je zo voelt. Tegelijk kan het leren verdragen van die onrust stap voor stap ook helpen. Dat kost meestal tijd.

Wat betreft het verwerken van verlies: schrijven kan voor sommige mensen helpen. Gewoon een tijdje alles opschrijven wat in je opkomt, zonder erover na te denken of het netjes te formuleren. Daarna even afstand nemen en iets rustigs doen. Het kan een manier zijn om wat ruimte te geven aan wat er speelt.

Wanneer heb je wia keuring ax

Dat weet ik nog niet Ash

Hee Ax,

Ondertussen is je reactie op mijn reactie ondergesneeuwd (bij verhaal 3029, je bent populair 😜) maar wou er wel nog op reageren!

Ik moest namelijk wel een traantje wegpinken bij het lezen van je reactie. Vind het zo vreselijk voor je, en voel natuurlijk zelf een herbeleving van de ellende. Het komt dichtbij. Ik gun dit niemand!

Klamp je idd maar vast aan hoopgevende woorden en aan alles en iedereen wat op dit moment goed voelt. In deze periode is het volledig geoorloofd om veiligheid bij anderen te vinden. Dit is niet het moment om je patronen te doorbreken en streng te zijn op je coping strategieën. (Al gebeurt het in de komende tijd misschien toch wel “per ongeluk” dat je anders leert kijken en omgaan met triggers. Juist omdat je nu zo onmenselijk erg getriggerd wordt. Dat was mijn ervaring op een gegeven moment in ieder geval wel - best een bijzonder gouden randje aan dit gitzwarte gat).

Het is ook super logisch dat je je zo onveilig voelt, dat komt niet omdat je de afgelopen periode de veiligheid niet voldoende of goed genoeg bij jezelf hebt leren vinden, als je het mij vraagt. Je hebt niks fout gedaan. Ik las ergens je stukje “onbewust heb ik alsnog al mijn veiligheid bij hem neergelegd” en ik dacht een beetje oordeel naar jezelf daarin op te pikken? (Blijft moeilijk inschatten zo via tekst). Maar ik wou benadrukken dat een relatiebreuk altijd gaat over hechting en onthechting, een van de diepere dingen in het leven, en misschien (eigenlijk: waarschijnlijk) wel hetgeen wat in jouw jeugd, jouw burn-out ook wel een rol speelt en je je niet altijd veilig gehecht hebt gevoeld je leven. (Volgens mij zag ik je ergens dit ook zelf zeggen, over onveilige hechtingsstijlen ben je je dus bewust) Mijn therapeut benadrukt altijd wat voor een giga groot thema dat is, dat fix je niet ff 1,2,3. Ook al ben je je er wel van bewust dat het speelt en doe je je best om te doen aan zelfregulatie.

Dit is even puur speculatie: Ik vraag me af of je je bewust bent van hoe dat komt, of je misschien een ouder hebt die minder emotioneel beschikbaar voor je was vroeger? Want kan me voorstellen dat dat dan misschien óók wel meespeelt als je opeens weer bij je ouders woont. En dat dat ook wat bij je losmaakt. Ik dacht hieraan omdat je zei dat geknuffeld door hen worden niet zonder paniek ging. (mijn “reden” voor onveilige hechting is een moeder die emotioneel onvoorspelbaar en onbereikbaar was en mentale klachten had/heeft. Ik zou het niet aankunnen om weer bij haar te wonen. Maar goed, dat is mijn verhaal, niet de jouwe)

Ik sluit me aan bij de reacties over Eckhart Tolle, zijn filmpjes zijn een hele lange periode dagelijks door me beluisterd. Ook zijn boeken zijn aanraders wat mij betreft.

Ik merk dat ik me verbonden met je voel, onze verhalen lijken zo belachelijk veel op elkaar. En ik heb me in die tijd zooooo alleen en gek gevoeld. Als je behoefte hebt aan contact vertel me dan nog eens hoe die insta van je heet, dan stuur ik je een DM. (Jij was toch een burnout insta gestart? Ik weet het niet meer) Lijkt mij fijn, maar no pressure!

En wat fijn dat je van -100 naar -99 bent gegaan. Hou vol ❤️

X

Hi X, ik heb inderdaad instagram: @ont.regeld
Hier ben ik niet actief op maar als je me een berichtje stuurt, zal ik reageren!

@Ax, super dankjewel voor je uitleg en suggesties om met deze situatie om tr gaan. Je schetst van jezelf dat je niet anders kan dan controle pakken omdat de onveiligheid te groot is. Voor mij voelt het ook te groot en ik merk dat ik grote oplossingen - ander huis bijv - nu probeer te zoeken om iets van veiligheid te creëren. Tegelijkertijd heb ik echt nergens energie voor, gaat het heel slecht en ben ik helemaal uitgeput. Ik weet dan ook niet goed wat ik wel kan doen. Ik heb geen vertrouwen dat ik rustig ga worden en kan herstellen in zo'n donker gat van niets als basis meer te hebben met 0 perspectief. En ln familie roept steeds dat ik in therapie moet.

Is dan je veiligheid zoeken in dagelijks de basis dingen doen, niet ver vooruit denken, in het moment te zijn, het de tijd geven en te schrijven over moeilijke dingen/emoties de manier om proberen je veiligheid terug te vinden en te hopen op herstel? Maar sommigen denken dan dat ik in de wachtstand kom.
Je hoort het, nog aardig wanhopig hier!

@Ly Ik weet natuurlijk niet precies wat jouw situatie is, en ik ben ook geen therapeut. Dus zie dit vooral als een persoonlijke ervaring, niet als dé oplossing.

Wat ik wel kan delen, is wat mij zelf heeft geholpen. In het begin van mijn burn-out vond ik het ook heel moeilijk om dingen los te laten. Op een gegeven moment ben ik begonnen met defusie-oefeningen, eigenlijk gewoon door veel te oefenen. Dat combineerde ik met mindfulness. En misschien nog wel het lastigste: leren om pijnlijke gevoelens toe te laten.

Zelfs nu, als ik een moeilijke periode heb, probeer ik dat nog steeds te doen. Soms merk ik dat ik toch weer een beetje controle probeer te krijgen over situaties waar ik eigenlijk geen invloed op heb. Tegelijk probeer ik de gevoelens die erbij horen wel ruimte te geven. Die komen er soms uit in boosheid, en omdat mijn situatie nu best zwaar is, ook wel eens in paniek.

Wat mij helpt, is om die emoties elke dag een beetje toe te laten. Bijvoorbeeld het verdriet om mijn eenzaamheid. Of de angst voor hoe de toekomst eruitziet. Ook het loslaten van dingen die belangrijk voor me waren: mijn relatie, mijn huis, mijn werk, plannen die ik had voor de toekomst. Dat zijn allemaal dingen die pijn doen.

Ik probeer dat niet allemaal tegelijk te verwerken. Het komt stukje bij beetje. En uiteindelijk geloof ik dat juist dát helpt om langzaam weer vooruit te komen. Naarmate je verder in het proces komt, ontstaat er meestal ook wat meer afstand tot die gedachten en angsten. In het begin kunnen ze gewoon heel overweldigend zijn.

Het blijft moeilijk om niet helemaal in die angst mee te gaan. Maar voor mij voelt dit wel als een weg richting herstel.

En soms betekent dat ook dat ik nog een beetje houvast nodig heb. Dat is oké. Ik probeer wel kleine stappen te zetten. Zo heb ik bijvoorbeeld de agenda van mijn ex niet meer gekoppeld aan die van mij. Ik heb een eigen appartement gekocht toen die kans zich voordeed, ook al vond ik dat heel spannend. En ik probeer niet meteen contact op te nemen wanneer ik daar de neiging toe voel.

Voor mij zijn dat kleine stappen richting meer loslaten. Het hoeft niet allemaal in één keer.

Een tip. Lees eens het boek liefdesbang van Hannah Cuppen. Er zijn ook podcasts met haar.

@Suus die mag mijn ex gaan lezen 😅 Ik werk er keihard aan om van mijn verlatingsangst af te komen... Lastig als je ook werkelijk verlaten wordt in het diepste dal van je leven. (Wel bedankt voor de tip, ben erin begonnen maar het is veel te confronterend allemaal)

@X als jij nog contact wilt (misschien had je mijn vorige bericht gemist) dan kun je @ont.regeld een berichtje sturen op Instagram!

Hoi Ax,

Ik snap je volkomen. Ik ben op dit moment nog in een relatie maar ben zo bang dat ik alleen kom te staan.
Als ik nu alleen zou zijn ben ik bang dat ik verkeerde keuzes ga maken. Ben altijd gevoelig geweest voor verslavingen en dat is iets waar ik zeker niet in wil terug wil vallen. Dat zijn jaren van mijn leven die ik niet weer wil gaan meemaken.
Ik weet het is allemaal heel lastig voor je. Maar vind wel als iemand je bij een ziekte niet steunt is dat geen echte liefde. Hoewel het lastig is voor mensen met een burn-out omdat je dat in je hoofd zit en niet iedereen begrijpt wat je voelt. Heb je lichamelijk een ziekte dan leeft iedereen met je mee, maar nu moet je steeds uitleggen hoe je voelt en dan krijg je vaak niet de steun die je zo hard nodig hebt van mensen om je heen.
Maar blijf vol houden dan moet het zonnetje ook in jouw hoofd weer gaan schijnen.

Ik (wij) zullen je steunen door te reageren op je berichten en hoop dat je daar een beetje verlichting in vindt.

Groet Aswin

Dankjewel Aswin. Ik snap wat je zegt. Ik heb niet verslavingen die mijn leven werkelijk 'verpest' hebben, maar wel ongezonde leefstijl die ik mezelf heb afgeleerd en daar heeft mijn ex me enorm bij geholpen. Maar het helpt mij om te beseffen: uiteindelijk heb IK het gedaan. En ik merk wel dat ik nog niet volledig terug ben in oude patronen (bij mij zit het vooral in emotie-eten en cafeïne etc., dus relatief onschuldig maar ondertussen in bo wel 15kg aangekomen). Want ik weet nu dat emotie-eten of onderdrukking van mijn emoties alleen maar tot meer problemen leidt.
Het helpt dat ik nu bij mijn ouders woon tijdelijk, die zorgen dat er elke dag eten in huis is en ze volledig voor me zorgen (ik hoef niks in huis te doen). Ik kijk op tegen het moment dat ik straks alleen in een appartement woon en mijn volledige structuur mis omdat ik nog steeds niet kan werken en nu ook nog eens niet het houvast heb van een partner die elke dag thuiskomt.
Maar uiteindelijk weet ik ook dat de situatie met mijn ex niet langer kon. Dat ik daaraan nog veel meer onderdoor ging. En dat ik ook hulp mag krijgen in het zoeken naar die structuur, op wat voor manier dan ook.

Dat gezegd hebbende, kijken naar de toekomst zorgt bij mij voor de heftigste paniekaanvallen die ik ooit in mijn leven heb gehad, dus dat doe ik zo weinig mogelijk :')

Ik vind jouw reactie op Aswin echt een mooi berichtje Ax. Vooral dat stukje over de toekomst en structuur komt bij mij wel binnen. En paniekaanvallen. Ik haat paniekaanvallen…..

Dat vind ik zelf dus ook één van de lastigste dingen… die onzekerheid en het zoeken naar houvast, terwijl je eigenlijk nog midden in het proces zit.

Fijn om dit zo verwoord te zien, geeft toch weer een beetje herkenning. Sterkte Ax 🫶

Hoi Ax,

Dankjewel voor je fijne antwoord mooi gezegd allemaal. Gelukkig heb ik op het moment geen last van een verslaving maar ik weet dat ik er gevoelig voor ben. Maar doordat je ouder word leer je voor problemen een soort seintje in je brein in te bouwen.
Maar moet eerlijk zeggen ik heb nu wel 1 verslaving en dat is chocola. Dat geeft mij echt een gevoel van voldoening maar je word er wel zwaarder door helaas.

De paniekaanvallen daar heb ik antidepressiva voor. Dit slik ik al ruim 25 jaar. Heb heel vaak geprobeerd af te bouwen maar nooit gelukt. En op dit moment de dosering verhoogd tot het beter met me gaat.
Ik heb me erbij neergelegd dat ik hier nooit meer af kom en zie het maar zo mij brein komt een stofje te kort en deze vult het aan.

Maar de toekomst kijken daar krijg je zeker angst aanvallen van. Zie ook van geen vooruitgang maar als ik dan een gesprek met mijn therapeut heb zegt hij kijk eens hoe het vorige maand ging en hoe het nu gaat. En maakt hij me er bewust van dat het toch stapje voor stapje vooruit gaat. En daar krijg ik dan toch weer een beetje hoop van.
Als je voor je gevoel nu het diepste punt bereikt heb dan dan iedere maand kijken of je een klein stapje beter gaat. Positiviteit hebben we zo hard nodig om hier uit te komen en anderen zien het niet dus geef je zelf af en toe maar een schouder klopje.

Is er iets wat je een afleiding geeft en wat je leuk vind ?
Je kunt je lichaam wel rust geven maar als dan je brein maar door gaat dan heb je geen rust wel veel onrust. Dit heb ik echt moeten leren want dit is een van de moeilijkste dingen die mij helpen herstellen.

Nou probeer er een mooie dag van te maken. Hoe moeilijk dit ook is maar je hebt echt positiviteit nodig.
Ook voor jou kamillethee 🙏

Groet Aswin

Wat een heftig, herkenbaar verhaal... Ik snap helemaal wat je doormaakt en heb dit met veel interesse gelezen en hoop dat het licht terug voor je mag gaan schijnen 🥰
Ik maak ook cummulatieve rouw door in combinatie met een burnout...
Onderliggende trauma's van vroeger, een ontzettende pleaser zijn, altijd alles voor iedereen (goed) willen doen (een nee zeggen tegen iemand kwam niet eens in me op), perfectionistisch, geen grenzen kunnen stellen....Ook mijn relatie kwijtgeraakt na 15 jaar, mijn huis, 2 keer verhuisd op een jaar tijd en dan door reorganisatie op mijn werk na 18 jaar mijn job kwijt geraakt (tijdens een heel stressvolle periode), mijn financiële zekerheid, mijn toekomst...en dus uiteindelijk ook mijn gezondheid...6 maanden geleden ging het licht letterlijk uit (ik kon niet meer stappen, geen zinnen meer maken, verstond de mensen rondom me niet meer en het leek alsof ik niet meer in deze wereld was, duizelig, niet tegen prikkels kunnen, hersenmist en een vol gespannen hoofd en ontelbare andere klachten) en ben ik moeten thuisblijven...Het is zo zwaar om alleen te wonen omdat alles zoveel moeite kost anderzijds kan je ook niemand rondom heen verdragen...ik maak me vooral zorgen omdat ik (en dat had ik zeker al 1,5 jaar in aanloop naar het moment dat het licht uitging) wakker word met een paniekgevoel gevolgd door de gedachten dat al het voorgaande niet is gebeurd en dat ik niet meer weet waar ik ben...ik vind dat zo beangstigend en ook dat dit gevoel al zo lang duurt, het lijkt wel alsof ik in een soort "shocktoestand" ben blijven hangen? Herken jij dit ook Ax? Of iemand anders? Het is allemaal zo beangstigend....

Hey Kat,

Ik kan er heel goed inkomen.
Alles wat jij beschrijft..dat niet meer aanwezig zijn en hersenmist zijn vooral mijn hoofdklachten.
Het lijkt wel een hersenfout. Je word nergens begrepen..
Het lijkt bij mij alsof ik geen weet meer heb welke gedachten opkomen, die zijn er al gewoon zonder dat je het weet, sterker nog, ik krijg bang van mijn eigen gedachten omdat ik niet kan volgen, heel verward en oververmoeid. Bij het slapen blijft mijn hoofd ook gewoon doorgaan, ik moet mij echt concentreren om in slaap te vallen terwijl dat vanzelfsprekend moet zijn.
En dan slaap ik maar een paar uurtjes terwijl ik echt slaap nodig heb en doodmoe ben.
Het is allemaal heel eng, en ik kan geen enkele tip geven om het beter te maken.
Ik ga elke dag in het bos wandelen, bomen knuffelen, schilderen.. vooral om afleiding te hebben.
Ik zou zeggen echt helemaal accepteren gelijk ze zeggen is de enige oplossing. Maar ik weet een beetje al te goed dat het accepteren heel moeilijk valt als je hoofd gewoon doet wat die wilt. In een zombie toestand is het niet echt relevant. Maar iedereen is anders en heeft zijn methode.

Ja ik herken dit wel. Dan heb ik het gevoel dat ik moet liggen. Maar op zich goed nieuws dat er ook dagen zijn dat het beter gaat toch?

Hoi Tessa

Duizelig zijn en wazig zien herken ik ook. Vooral als ik alleen ben🤔 onrust in me lijf,zenuwen etc. Vind het ook eng.
Ik leef alleen,maar bij duizeligheid vind ik het eng🤷‍♀️.van alles in je hoofd halen….
Ook veel huilen dan,en onrust, maar geen echte paniek….zo raar…
Wat markeer ik….denk ik dan!
Afleiding zoeken….maar hoe !?

Liefs

Al deze klachten horen bij de burn-out. Heel herkenbaar zijn ze. Probeer je geen zorgen te maken. Is echt van het piekeren en de stress. Dus probeer zo veel mogelijk te ontspannen. Ook mentaal ontspannen dus.
Vervelend is het, maar het komt goed.

Yess, heel herkenbaar. Is bij mij weer over gegaan. Dus geen zorgen. Tis even heel vervelend maar probeer je er niet teveel op te focussen. Ontspan!

Hi Anoniem,
Dit heet globusgevoel en hebben veel mensen tijdens een burnout. Bij mij is het na een aantal weken verdwenen gelukkig. Wel een heel naar gevoel, maar er niet over stressen helpt. :)

Komt door spierspanning in de keel. Heb ik ook een aantal weken gehad. Vervelend maar niets om zorgen over te maken!

Ik had het in het begin heel erg, kreeg geen hap meer door mijn keel. Als ik echt een slechte dag heb is het weer terug maar niet zo erg als in het begin

Ga het maar proberen de AD
Meestal krijg je tijdelijk wat rustgevende tabletten die de ergste onrust opvangen.
Vertel dit aan je HA
Mij heeft het veel geholpen.
Sterkte

Ik zat er 3 jaar geleden exact hetzelfde bij. Na jaar proberen weer zo'n slechte week en besloten toch te starten met AD (escitalopram). Nooit spijt van gehad. Vanaf toen geen hele zware dagen meer gehad en niet veel later ook weer rustig werk hervat en gaan opbouwen. Daarnagubg het vlot. Opstart viel me mee (ik was er heel angstig voor), had oxazepam achter de hand maar weinig ingenomen. Ik begon na week of 2,5 wat te merken en na 3mnd leek het effect optimaal. Terugkijkend was het combi beginnende overgang en burn-out waarbij grootse rol voor hormonen Maar toch was het een goede keuze voor dat moment. Pas weer even een hormonale crash gehad maar deze keer ging het na 6 weken gelukkig alweer beter (toch weer even twijfelen over burn-out), heb nu ook HST (hormonen, al 2,5 jr)

Zelf niet gedaan. Wil graag blijven voelen wat er gaande is en dit niet verdoven. Maar iedereen zijn eigen keus

Ha Ella,
Ik ben ook bijna een jaar onderweg. Het voelt wel echt als een kantelpunt voor mij; voorheen dacht ik steeds over mijn herstel in termen van maanden. Nu ik na een jaar nog nauwelijks ben opgeknapt, moet ik mijn langetermijn perspectief aanpassen.... Waarschijnlijk gaat dit nog wel een jaar duren. Even slikken, maar dat geeft ook ruimte.

Ik ben twee maanden geleden begonnen met escitalopram. Ik heb er ook geen spijt van, ben begonnen met lage dosis en de eerste weken vielen mee. Ik neem nog steeds een lage dosis. Ik slaap véél beter en ga door minder diepe dalen.
Goed dat je wat van je liet horen!
Ik wens je een jaar toe vol rust, herstel, zelfacceptatie, kleine liefdevolle stapjes.

Zelf gebruik ik geen AD. Ben het wel eens met Anoniem. Het is ook heel erg maatwerk geloof ik: welk soort precies, hoeveelheden etc. Ook is het effect vaak pas te merken na een paar weken. En het afbouwen is natuurlijk ook een ding. Maar er zijn ook zeker situaties waar het wel goed helpt (zoals ik op dit forum las).

Wat betreft de tijd van je herstel. Wij zijn geneigd te kijken naar hoe lang iets duurt. Ons verstand wil controle hebben over de situatie en als het herstel langer duurt dan we gepland hadden, schieten we in de stress. Heb hier zelf ook last van (gehad). Over een poosje zit ik op 2 jaar en ik ben er nog lang niet. Ik merk soms ook dat ik dan in de stress schiet: "Nu duurt het echt wel heel lang" of "Dit komt nooit meer goed" of "Wat moeten anderen wel niet denken", dat soort gedachten.

Maar ik las laatst: "Je zenuwstelsel kent geen kalender". Ons hoofd wil controle, maar je zenuwstelsel herstelt op zijn eigen tempo. Sterker nog, zulke gedachten werken het herstel tegen, want 1. daarmee wordt je ziekte een gevaar en 2. je schiet in de overlevingsstand terwijl je juist in de ruststand moet blijven. Op dit forum zei iemand laatst dat je er eigenlijk zo op moet instellen dat het nooit meer over gaat. Want dan kom je in de acceptatie, ga je er niet meer tegen vechten en juist daardoor word je beter (dat is het paradoxale). Maar ja, dat valt niet altijd mee...

Zelf gebruik ik geen AD. Ben het wel eens met Anoniem. Het is ook heel erg maatwerk geloof ik: welk soort precies, hoeveelheden etc. Ook is het effect vaak pas te merken na een paar weken. En het afbouwen is natuurlijk ook een ding. Maar er zijn ook zeker situaties waar het wel goed helpt (zoals ik op dit forum las).

Wat betreft de tijd van je herstel. Wij zijn geneigd te kijken naar hoe lang iets duurt. Ons verstand wil controle hebben over de situatie en als het herstel langer duurt dan we gepland hadden, schieten we in de stress. Heb hier zelf ook last van (gehad). Over een poosje zit ik op 2 jaar en ik ben er nog lang niet. Ik merk soms ook dat ik dan in de stress schiet: "Nu duurt het echt wel heel lang" of "Dit komt nooit meer goed" of "Wat moeten anderen wel niet denken", dat soort gedachten.

Maar ik las laatst: "Je zenuwstelsel kent geen kalender". Ons hoofd wil controle, maar je zenuwstelsel herstelt op zijn eigen tempo. Sterker nog, zulke gedachten werken het herstel tegen, want 1. daarmee wordt je ziekte een gevaar en 2. je schiet in de overlevingsstand terwijl je juist in de ruststand moet blijven. Op dit forum zei iemand laatst dat je er eigenlijk zo op moet instellen dat het nooit meer over gaat. Want dan kom je in de acceptatie, ga je er niet meer tegen vechten en juist daardoor word je beter (dat is het paradoxale). Maar ja, dat valt niet altijd mee...

Merk je verder al effect van de escitalopram of niet?

Ja ik merk vooral dat men gedachten minder dwingend worden, ik pieker minder. Men burn-out brein, zoals ik het noem, zwakte echt wel af. Het is daarmee dat ik het wat gek vind om nu terug bijwerkingen te hebben. Het is ook wel begin van mijn menstruatie en blijkbaar zou dat er wel mee te maken kunnen hebben. Ik probeer het maar even aan te zien en te laten voor wat het is, voor zoveel het me lukt. Ik vind angst echt niet comfortabel 🙃. Voorheen bij echte terugval lukte het me niet om te werken en dat kan ik nu wel nog blijven doen dus het voelt anders dan gewone terugvalletjes ofzo

Voor mij was het de eerste weken tot maanden ook één tranendal. Alles kwam los en ik triggerde steeds gemakkelijker. Het wisselde ook regelmatig met volledig emotioneel uit zijn. Echt van het ene extreem naar het andere.

Wat er ook gebeurt, het hoort er allemaal bij. Misschien helpt het voor je om het letterlijk te zien als het schoonspoelen van je lichaam en gedachten. Hoe meer tranen er uit komen, hoe schoner en frisser alles weer wordt en hoe meer ruimte er weer komt voor een gezonde, positieve balans.

Hoi Marieke,

Ik heb dit met momenten. Zoals Esther schrijft; laat ze eruit komen en laat ze stromen.

Ik denk ergens dat het een soort ontlading is.

Veel sterkte gewenst 🫶

Ik heb dat ook, ik huil alleen maar door angst dat het lijkt niet goed te komen, uit onmacht.

Het huilen hoort er inderdaad bij. Ik ben ook veel emotioneler dan voor mijn burnout. Ik hield mij dan altijd sterk. Voelt net alsof de tranen van de afgelopen jaren eruit komen. Ik laat het maar gewoon gebeuren. Vaak voel ik mij daarna wel iets beter en is de spanning wat minder. Ik moet vaak huilen als ik mij weer zorgen maak om mijn lichamelijke klachten.

Hoi Marieke

Voor mijn burn-out heb ik geloof ik 2 of 3 keer gehuild dat ik me kan herinneren.
Nu na 2 jaar met burn-out huil ik een paar keer week.
Heb er meestal last van als ik alleen thuis ben en zit te piekeren over de toekomst en hoe heeft dit allemaal kunnen gebeuren. Heb nog steeds een schuld gevoel dat ik niet eerder rust heb genomen en over alle grenzen ben heengegaan en toen ben uitgevallen.

Probeer zoveel mogelijk afleiding te zoeken zodat ik niet te veel ga piekeren en het leven heel somber ga zien. Is niet makkelijk maar is voor mij nu de beste oplossing.

Sterkte en beterschap met je herstel.

Groet Aswin

Hoi allen…

Ik heb hier ook veel last van, woon alleen,dus niet veel aanspraak.klein huis,dus zo klaar met huishouden.piekeren is er ook wel een dingetje. Heb 20 mg Ad. Paroxetine ongeveer twee jaar nu. Het is geen paniek,maar kan zomaar in huilen uitbarsten 🤔. Hoe dan?
Ik slaap redelijk, soms om half 11 naar bed,en soms om half 2 nog wakker. Hobby’s ook wel,maar niet 24 uur toch? Dan denk ik…ga maar vrijwilligerswerk zoeken…en die hobbel moet ik nog nemen 🙈🤷‍♀️ maar zodra ik anderen tegen kom,is het wazige en duizelig of zo …ook minder.kortom….ik vind het ook lastig,en vaak moeilijk. En zo is het weer enkele dagen wat minder. Pffff

Herkenbaar ja, ik ben in periodes echt heel emotioneel geweest. Iemand hoefde me maar aan te kijken of ik ging al huilen. En ook als ik alleen was steeds huilbuien.

Voor wie het interessant vindt een stukje achtergrond / uitleg waardoor het ook te verklaren is dat je zo vaak en snel emotioneel bent tijdens een burn-out:

“ Als je chronische stress ervaart, niet genoeg rust neemt en de stressoren maar blijven komen, dan gaan je regelmechanismen kuren vertonen. Je blijft maar stresshormonen produceren, die op den duur hele nadelige effecten hebben op je hersens. Dat kun je ook zien als je mensen met een burn-out onder een MRI-scanner legt. Dan zie je dat hun hersenvolume is afgenomen. Dat gebeurt in de prefrontale cortex en je hippocampus, de gebieden die verantwoordelijk zijn voor cognitieve vermogens als nadenken, concentreren en leren. Tegelijkertijd is er een gebied waar neuronen juist reactiever worden: in de amygdala, de hersengebieden verantwoordelijk voor emoties. Vandaar dat je hypersensitief en prikkelbaar wordt en je dingen niet meer goed in perspectief kunt zien.”

(Bron: site van Brainwash, een interview met neurobioloog Brankele Frank)

Hoi M

Ja …die huilbuien vaak om niks al.! Daarbij soort angst en beren op de weg.zoniet leuk. MRI hoofd was goed gelukkig,heb 20 mg Ad. Om het allen wat “luchtiger” te zien,de scherpe kantjes zijn er wel af..gelukkig. Maar soms zo’n douwn gevoel of zo. Afleiding zoeken,maar dat kan niet altijd. En de stel dat,…moet ik dat doen…, heb ik ook wel nog regelmatig. Soort duizelig,knikkende knieën. Maar als ik dan toevallig met meerden zit of klets, is het ineens minder ! Zo raar
en wat Esther zegt …schoonspoelen 😊😢 echt niet leuk,en je haalt je van alles in je hoofd.

Dankjewel voor jullie begripvolle reacties. 🙏

Het is gewoon zo zwaar omdat je niet weet of, hoe en wanneer het eindigt. Tegen de tranen vechten helpt inderdaad niet, dus ik laat het dan maar stromen, maar ik voel me er dan natuurlijk wel héél somber en verdrietig bij. Ik huil denk ik vooral omdat ik gewoon zo vreselijk moe ben.

@M, hoe lang heeft die huilperiode bij jou ongeveer geduurd? Werd dat wel wat beter op een gegeven moment?

Hoi Marieke,
Ik weet niet hoever je in je burn-out proces zit? Ik ben er nu 4 maanden zoet mee en de eerste 2,5 maand héél veel gehuild. Het was slapen en huilen heel veel meer deed ik niet. Nu kan ik nog soms in eens intens verdrietig zijn maar het is niet meer zo dat ik bij praktisch niets al in huilen uitbarst.
Zoals je beschrijft; wanneer iemand net verkeerd kijkt al kunnen huilen en het zó ontzettend vermoeiend vinden al dat gehuil is voor mij in ieder geval heel herkenbaar. Ik heb het zoals anderen al beschreven ook gezien als alle ingehouden tranen van de laatste jaren die er uit moeten.
Ik hoop dat het voor jou, net als bij mij, minder en beter wordt. Het kost heel veel energie maar het gaf uiteindelijk erna vaak ook opluchting!

Sterkte!

Hi Mirjam, thanks voor je bericht! Ik zit er al 1,5 jaar in, dus wel een beetje anders, maar ik heb in zeg maar de eerste 10 maanden nauwelijks kunnen huilen, zó moe was ik. En zó strak stond ik van alle spanning. Ik was gewoon out. Een beetje sinds de zomer begonnen de tranen te stromen en dat verdriet lijkt steeds meer los te komen. Het zal wel een doel dienen, maar soms word je er wel echt moedeloos van natuurlijk. Het is een heel zwaar proces, maar ik hoop toch inderdaad dat de tranen uiteindelijk langzaam op zullen drogen en ik weer meer energie zal krijgen. Ik huil vaak omdat ik zo moe ben en van het huilen word je dan weer moe. Pfff.

Wat fijn Sander dat het zo goed met je gaat en ook nog een nieuwe baan. Blijkbaar ook veel geleerd van je burn-out omdat je schrijft dat je eea anders gaat aanpakken. Wens je alle goeds toe en blijf vooral naar je lijf luisteren.

Fijn dat je dit ook deelt. Dat geeft veel lezers moed om het vol te houden en de hoop dat het goedkomt.

Wauw! Gefeliciteerd! Je mag trots op jezelf zijn!
Bedankt voor het delen. Zal velen hoop geven.

Gefeliciteerd en heel veel succes en plezier met je nieuwe baan! Is het iets heel anders geworden of zit je nog in dezelfde hoek qua werk?

Dank voor dit opbeurende bericht, dat had ik net nodig! Jij veel plezier!

Wat fijn dat het gelukt is je werkdagen anders in te richten. Heel veel succes Sander!

Mooi nieuws, gefeliciteerd Sander! Dank voor het delen van wat hoop 🙂

Ahh zo fijn om dit te lezen! Wat gaaf en fijn voor je🎂🎈

Fijn Sander! Nog een goedbedoelde tip van iemand die voor de tweede keer in een (heftigere) burn-out is geraakt. Probeer echt patronen te veranderen die je structureel in fight flight hebben doen belanden want dat had ik niet gedaan en voelde me na herstel van de eerste burn-out euforisch en dacht dit gaat me nooit meer gebeuren, toch wel. Minder werken is prima maar van veel en hard werken krijg je geen burn-out. Succes!

Wauw Sander Hoe is het nu met je vriendin?

Wauw Sander Hoe is het nu met je vriendin?

Hou van de positieve berichten gefeliciteerd
Tips voor mensen die nog niet zo ver zijn?

Wat fijn Sander. Ben ontzettend blij voor je! Hoe lang heb je in een burn out gezeten?

Fijn Sander! Ben je uiteindelijk eerlijk geweest over je burn out tegenover je nieuwe werkgever? En gaat het slapen nu goed?

Bedankt allemaal, ik weet hoeveel ik aan deze berichten had, dus ik kijk zelf soms nog even op deze site.

@esther Ja, in dezelfde hoek, maar toch weer wat anders
@A Oe, ik kreeg maart 2024 echt opeens heel veel klachten, viel in mei 2024 uit en voelde me sinds aug 2025 wel oke tot goed en sinds dec 2025 wel echt goed. Zo ongeveer.

@anoniem Welke patronen had jij niet aangepakt?

De patronen die ik heb aangepakt:
- Ik leefde een ‘extraverte levensstijl’ en kwam er door therapie en zelfonderzoek op uit dat ik veel meer tijd nodig heb om op te laden. Ik heb best veel vrienden die zo’n leefstijl hebben en automatisch deed ik toch mee. Heel gek. Ik deed naast fulltime werken vaak nog zo’n 4 a 5 avonden iets sociaals/teamsport etcetera. Veelste veel!
- ik stelde ontzettende hoge doelen; ben begin 30 en had al het idee dat ik een hoge positie moest hebben, in sport wilde ik altijd de beste zijn, ik moest altijd zoveel artikelen lezen per week, minstens zoveel boeken. Dit zat zo diep. Zit natuurlijk nog steeds ergens, maar ik heb het idee dat het veel minder is.
- Ik heb zelf last van een lichte trauma. Heb hier EMDR voor gehad. Hielp bij mij echt heel erg.
- Ik pak echt mijn rustmomenten en probeer zo nu en dan meditatie en yoga nidra. Voorheen dacht ik hier niet overna
- Slaap als veel belangrijker zien. Het liefst slaap ik 8-10 uur en ga vaak eerder naar bed om mijn lichaam het idee te geven dat ik ga slapen. Even lezen en dit helpt zo erg.
- Minder gebruikt sociale media. Dat maakt echt veel kapot. Ook onbewust.

Ik moet er wel bij zeggen dat ik echt een top vriendin en familie heb. Dat is bij veel wel anders!

De patronen die ik heb aangepakt:
- Ik leefde een ‘extraverte levensstijl’ en kwam er door therapie en zelfonderzoek op uit dat ik veel meer tijd nodig heb om op te laden. Ik heb best veel vrienden die zo’n leefstijl hebben en automatisch deed ik toch mee. Heel gek. Ik deed naast fulltime werken vaak nog zo’n 4 a 5 avonden iets sociaals/teamsport etcetera. Veelste veel!
- ik stelde ontzettende hoge doelen; ben begin 30 en had al het idee dat ik een hoge positie moest hebben, in sport wilde ik altijd de beste zijn, ik moest altijd zoveel artikelen lezen per week, minstens zoveel boeken. Dit zat zo diep. Zit natuurlijk nog steeds ergens, maar ik heb het idee dat het veel minder is.
- Ik heb zelf last van een lichte trauma. Heb hier EMDR voor gehad. Hielp bij mij echt heel erg.
- Ik pak echt mijn rustmomenten en probeer zo nu en dan meditatie en yoga nidra. Voorheen dacht ik hier niet overna
- Slaap als veel belangrijker zien. Het liefst slaap ik 8-10 uur en ga vaak eerder naar bed om mijn lichaam het idee te geven dat ik ga slapen. Even lezen en dit helpt zo erg.
- Minder gebruikt sociale media. Dat maakt echt veel kapot. Ook onbewust.

Ik moet er wel bij zeggen dat ik echt een top vriendin en familie heb. Dat is bij veel wel anders!

Dank voor je reactie sander. Ook alle overprikkeling compleet verdwenen?

Dank voor je reactie sander. Ook alle overprikkeling compleet verdwenen?

@anoniem Ik ben zelf niks gezegd over mijn burn out. Ik ben zelf dus nog een starter en merkte bij sollicitatiegesprekken, als ik het eerlijke verhaal vertelde, dat ik net nog geen streep door m’n naam kreeg. Maar ook omdat ik me echt al maanden gewoon goed voel!

@anoniem Ja, Bijna geen meer van! Af en toe natuurlijk wel even momentje.

@anoniem Ik ben zelf niks gezegd over mijn burn out. Ik ben zelf dus nog een starter en merkte bij sollicitatiegesprekken, als ik het eerlijke verhaal vertelde, dat ik net nog geen streep door m’n naam kreeg. Maar ook omdat ik me echt al maanden gewoon goed voel!

@anoniem Ja, Bijna geen meer van! Af en toe natuurlijk wel even momentje.

@anoniem Ik ben zelf niks gezegd over mijn burn out. Ik ben zelf dus nog een starter en merkte bij sollicitatiegesprekken, als ik het eerlijke verhaal vertelde, dat ik net nog geen streep door m’n naam kreeg. Maar ook omdat ik me echt al maanden gewoon goed voel!

@anoniem Ja, Bijna geen meer van! Af en toe natuurlijk wel even momentje.

@Sander, heb je qel iets van reintegratie gedaan voor deze nieuwe baan of direct gestart? En voor hoeveel uur is dit? Ben benieuwd. Ben zelf ook vrij jong en starter

Hoi Anoniem,

Ja, ik werk bij mijn bedrijf op een andere afdeling, alleen krijg allemaal kleine taakjes die ik zo af heb. Mijn oude afdeling had mijn reintegratie echt niet goed geregeld (of eigenlijk niks geregeld). Verveel me nu al zo 4 maanden, dus tijd voor de volgende stap! Ik ga 32 uur werken!

Wat lief... deze berichten geven vertrouwen ❤️

Nog wat aanvullingen:

- ook geleerd van dat je je lichaam echt goed moet onderhouden met rust, door bv. te lopen zonder telefoon en voor het slapen gaan een boek ipv telefoon/tv. Wist niks over de connectie tussen lichaam en geest.
- Heb oa weg van de pijn, burn out-reset en over de kop gelezen. Die hebben mij erg geholpen om mijn heftige fysieke klachten te begrijpen
- Ik drink ook bijna niet meer, niet dat ik alcoholist was, maar ik kon af en toe echt flink drinken. Ook de maand voordat alles begon was ik flink aan het feesten + veertig uur werk + drie x trainen + familie/vrienden bezoeken. Ik heb het niet meer nodig!
- Heb af en toe opeens nog wel klachtje, schrik dan wel even, maar zeg altijd tegen mezelf: je bent veilig. Dit helpt bij mij.

Kwam me te binnen schieten!

Hier

Hoi Sander, verdween de overprikkeling bij jou als laatste? Of hoe zag je klachten verloop eruit

Beste Sander,

Wat fijn voor je dat het veel beter met je gaat nu je goed voor jezelf zorgt en je meer in balans bent! Ik wens je veel succes toe.
Ook bedankt voor jouw tips, daar heb ik veel aan.

hoi anoniem,

Het begon bij mij met derealisatie en overprikkeling, vervolgens slecht slapen en vastzittende nek/schouders, zweten etc. Ik kan nog een moment herinneren dat mijn klachten helemaal draaide en kreeg toen last van flitsen ziek, hartkloppingen, hersenschokken etc. Was toen qua angst echt op de bottom. Langzaam gingen ze weg.

Nu nog af en toe hartkloppingen, iets slechter slapen en beetje waziggevoel. Weet dan gelijk dat ik afspraken moet afzeggen en dat is soms jammer, maar okë!

Welke klachten had je nog toen je bent begonnen met reïntegreren? Ik ga over een maand beginnen maar heb nog wel klachten, ben wel rustig.

Hoi anoniem, oe, is al jaar geleden, maar ik denk dat met name mijn slaap nog niet goed was, nachtzweten nog erg, snel moe en echt nog wisselende weken, maar angst en paniek wel heel erg gezakt. Ook nog wel derealisatie wat. Succes!!

Hoi anoniem, oe, is al jaar geleden, maar ik denk dat met name mijn slaap nog niet goed was, nachtzweten nog erg, snel moe en echt nog wisselende weken, maar angst en paniek wel heel erg gezakt. Ook nog wel derealisatie wat. Succes!!

Dank sander. Oef dat klinkt inderdaad nog wel als wat. Ik heb alleen nog maar overprikkeling leidend tot giga hoofdpijn, alle andere miljoen klachten zijn ondertussen weg. Ben benieuwd dan

Ow dan moet het goedkomen! Ik heb dus bijna nooit hoofdpijn gehad: ook zoiets raars. Uit zich zo verschillend

Bij mij begonnen de darmproblemen 2 jaar voor ik burnout raakte. Zit dus inmiddels al 7 jaar met darmissues.

Het belangrijkste om te weten is, dat je darmen/spijsvertering worden aangestuurd door het zenuwstelsel. Bij stress is dit een van de eerste dingen die ontregeld raakt. Als je zenuwstelsel zich echt weer veilig voelt komt dit weer goed.

Los daarvan, van alle dingen die ik heb gedaan is er 1 ding wat mij echt een deel geholpen heeft: Oligotherapie. Zijn druppels die je onder je tong moet houden en die worden dan in je cellen opgenomen. Die druppels krijg je voorgeschreven na het invullen van vragenlijsten en soms het doen van een vingerprikje. Ik vind het een aanrader!

Ik heb ook inderdaad vooral in de aanloop naar mijn burn-out heel veel darmklachten gehad. Nu zijn die darmen wel rustiger, maar nog wel gevoelig. Tip: probeer eens psylliumvezels. Een zakje per dag. Innemen met veel vocht. Kan je gewoon kopen, maar ook via recept krijgen van de huisarts.

Hoi Anoniem,

Dat herken ik helaas ook. Darmklachten waren bij mij één van de eerste signalen dat mijn systeem overbelast was. Niet fijn inderdaad.

Ik heb destijds verschillende onderzoeken gehad, maar daar kwam eerlijk gezegd weinig concreets uit. Wat mij nu helpt, is wat bewuster omgaan met voeding. Niet altijd automatisch veel vezels of volkoren (klinkt misschien tegenstrijdig), wat minder suiker en wat lichtere maaltijden.

Als ik merk dat ik gespannen ben, probeer ik mijn eten ook wat eenvoudiger te houden en dingen die extra gasvorming geven even te vermijden. Niet als oplossing voor alles, maar het scheelt soms net wat belasting voor mijn lijf.

Misschien heb je er iets aan. Sterkte in ieder geval, het is echt vervelend om erbij te hebben 🫶

Ik ben een tijdje geleden begonnen met probiotica en merk best veel verschil. Zonder voel ik mij slechter. Het is niet volledig over maar wel een stuk beter.

Beste Esther,

Eind 2024 raakte ik burnout en op dit moment ben ik aan het reïntegreren. Het werk wat ik deed, beviel me goed. Echter, de ontwikkelingen die de organisatie doormaakte - en mijn reactie daarop -, waren geen gelukkige combinatie voor mij.

Wat doe ik nu anders? Ik maak de uren die ik moet maken, ik neem letterlijk geen werk meer mee naar huis. En wanneer mij de vraag wordt gesteld een klus te doen, die niet (meer) bij me past, zeg ik nee. Ik laat problemen bij we ze thuishoren. Is dat gemakkelijk? Nee, natuurlijk niet. Het voelt soms egoïstisch, maar dat is het niet. Dit is puur zelfbehoud. Mijn werkgever accepteert het ook.

Dit alles zorgt ervoor dat ik uiteindelijk minder stress ervaar en dat ik mijn werk weer echt leuk begin te vinden.

Hoi Esther,

Ik zit zelf niet in dit proces maar heb het wel van dichtbij meegemaakt met een dierbare collega. Het is heel ingewikkeld en zoals Wieneke ook beschrijft moet je goed op je grenzen letten.

Ik zou dit persoonlijk wel rode vlaggen vinden en heel lastig vinden. Hopelijk ga jij je weg vinden en heb je een fijne en goede re-integratie.
Succes met jouw stappen 🫶

Bedankt beide!
@wieneke, de organisatorische veranderingen waren voor mij ook een groot onderdeel van mijn uitval. Het is mijn plan ook om veel voorzichtiger te zijn dan ik was, veel vaker de verantwoordelijkheid te laten voor wie hij eigenlijk is. Gaat wel lastig worden, maar ook een goede leerschool.

@Kamillethee, sowieso wil ik even zeggen dat je naam me erg bevalt haha. Alleen al het zien ervan geeft een beetje rust. Ik vind het zelf ook lastige rode vlaggen. Ben dan toch bang dat ik me vergis hoeveel het me weer gaat raken allemaal. Daar staat dus tegenover dat het werk voor een overgroot deel wel tof is.

Heel veel gezondheid, succes, geduld en wijsheid toegewenst Esther!

Mooi verwoord! En klopt mijn inziens helemaal. Al bijna 3 jaar onderweg en het blijft nog steeds zoeken. Gelukkig gaat het al veel beter maar het was en is soms nog steeds een lastige weg

Wow, mooi gezegd Kamillethee!

Ben het roerend met je eens, vooral ook op het punt van veiligheid. Je zenuwstelsel moet opnieuw veiligheid leren ervaren. Dat is een kwestie van training en tijd. En soms gaat dat goed, soms niet (gisteren ging het niet goed bij mij; ik ben 2 x volledig in de overlevingsstand geschoten).

Ik denk dat dat ook een groot verschil maakt in de duur van het herstel: is het alleen werkstress van een paar maanden of voelt je zenuwstelsel zich al jaren onveilig?
En ook de omstandigheden van je herstel: zijn de omstandigheden waar je tijdens je herstel in zit optimaal of zijn er nog steeds stressoren waardoor je herstel vertraagt (dit laatste is helaas bij mij het geval)?

't Beste!

@MG, ik herken dat: van nog aanwezige stressoren waardoor je herstel vertraagd. Hoe ga je ermee om? Ik vraag me bijv af of ergens anders wonen me meer plezier en rust (financieel: als ik ergens een kamer kan huren) gaat brengen en uiteindelijk gaat bijdragen aan m'n herstel. Benieuwd hoe en waar jij mee dealt!

Herkenbaar. Het hebben van 2 kleine kinderen is bij mij ook en extra stressor waardoor het voor mijn gevoel langer duurt

Mooi verwoord Kamillethee. Vooral lopen op een dunne draad, zo is het soms: zal ik wel of zal ik niet? Groetjes

Oe, Kamillethee, dankjewel voor je rustige en nuchtere verwoording van deze ingewikkelde dans. Ik herken hem heel goed... Geen wonder dat het zo lang duurt.

Je zin 'patronen die ooit hielpen om te overleven, helpen niet meer om te leven. Echt te leven,' voelt zo hoopvol! Op de betere dagen van mijn burnout voel ik me ook zo, alsof ik vanaf de grond opnieuw word opgebouwd en alsof alle gekte die ik mezelf jarenlang heb aangewend langzaam losweekt.

En vandaag is niet zo'n goede dag, dus dankjewel voor de gelegenheid om daar even op te reflecteren.

En is dit alles niet allemaal uitnodiging voor (zucht): geduld, geduld, ja, nog meer liefdevol geduld.

Oh lief lichaam, je bent niet stuk. Je bent niet te langzaam. Je bent gewoon aan het bijkomen van 34 jaar vasthouden.

Dat was van Yule

Zoveel herkenning hierin Kamille. Weet niet of ik daar blij mee ben haha!
Ik probeer nu zoveel mogelijk rust te pakken maar hoor inderdaad ook zoveel geluiden dat je weer een beetje in beweging dient te komen, zij het gedoseerd.

Het is en blijft koffiedik kijken, waar doe je goed aan? Die overlevingsstand blijft bij mij ook maar voortduren.

Toevallig vandaag bij een neuroloog geweest met dit verhaal. Als probeersel heb ik betablokkers voorgeschreven gekregen met als hoop dat mijn systeem er een reset van krijgt. Vanavond neem ik de 1e.

Sterkte en hou vol in je proces!

Prachtig omschreven en zooo herkenbaar. Ik ben weer even van de dunne lijn gevallen, flink ook. Even een korte reactie, maar dikke knuffel.

Hoi Kamillethee.

Ik las in een van je berichten dat je ook met je medicatie af aan het bouwen bent. Vind het knap van je als dat je gaat lukken. Want het blijkt heel lastig te zijn om met antidepressiva te stoppen.
Ik zelf 20 jaar geleden mee begonnen en meerdere keren geprobeerd te stoppen maar nooit gelukt. Op dit moment gebruik ik wel een lage dosis.

Ook begrijp ik uit jouw berichten dat het al een stuk beter met je gaat. Vind het mooi en fijn om dat te lezen. Dit geeft weer hoop voor anderen die nog niet zo ver in het proces zit.

Iemand die bijna hersteld is en dit hier het willen delen met anderen is zo belangrijk voor anderen lotgenoten omdat dat ze de motivatie en energie kan geven om door te gaan.

Ikzelf heb wisselende dagen nu. De ene dag kan ik weer de hele wereld aan en een dag later zie ik het weer somber in. Dan slaat mijn hoofd weer helemaal op hol. Maar belangrijkste is dat ik nu steeds vaker ook goede momenten heb. En dit geeft me dan weer de energie om het vol te houden.

Hoop dat je binnenkort weer lekker gaat voelen en weer kan genieten van het leven. Leuke dingen doen en genieten van de kleine dingetjes.
En zou ook fijn zijn dat je het met ons wil delen. Want dat geeft mij en vele anderen weer hoop en die hebben we zeker nodig.
Want hoop verloren is àlles verloren en dat wil niemand hier.

Wens je nog veel succes en sterkte om deze reis goed te kunnen afsluiten. En dank je voor alle leuke en lieve berichtjes.

Groet van mij Aswin
Aswin
01-03-2026

Het heeft inderdaad álles met veiligheid te maken. En dat geldt wél voor iedereen. Ik vind het triest dat dat niet breder bekend is.

Rust is essentieel omdat je lichaam uitgeput is - maar het is uitgeput doordat het steeds aan staat omdat het niet veilig is. Je zenuwstelsel blijft vastzitten in de staat van paraatheid, de sympatische modus, en die kost bergen energie.

Fysiek is het daarom belangrijk om af te wisselen tussen fysieke rust en fysieke (milde) activiteit, om je zenuwstelsel te trainen tot rust te komen.

Psychisch is het belangrijk om emotionele blokkades, die je in de alerte staat houden, te leren toelaten, zodat je zenuwstelsel leert dat het niet in gevaar is als je pijnlijke emoties voelt.

Dat is in twee alinea's de kern van herstellen van een ontregeld zenuwstelsel.

@robin interessant wat je schrijft over die reset met betablokkers proberen. Hoop zeker dat het je wat oplevert! Moet je deze nu dan 24/7 gaan slikken? En voor hoelang?
Ik dacht altijd geleerd te hebben dat ze daar niet voor bedoelt zijn dus ben benieuwd naar deze visie.

@Robin interessant wat je schrijft over die reset met betablokkers proberen. Hoop zeker dat het je wat oplevert! Moet je deze nu dan 24/7 gaan slikken? En voor hoelang?
Ik dacht altijd geleerd te hebben dat ze daar niet voor bedoelt zijn dus ben benieuwd naar deze visie.

@Aswin:

Hoi Aswin,

Wat een mooi en oprecht bericht van jou, dankjewel daarvoor. Het raakt me dat je er hoop uit haalt.

Tegelijk zit ik zelf nog echt midden in het proces. Gelukkig gaat het niet meer zo slecht als in het eerste driekwart jaar. Het gaat soms echt beter, maar ik heb ook dagen dat mijn systeem compleet overprikkeld is en ik weer aan alles twijfel. “Bijna hersteld” voelt daarom nog niet helemaal passend.

Wat je schrijft over wisselende dagen herken ik ook. Dat op en neer gaan kan zo verwarrend zijn. Fijn dat je merkt dat de goede momenten vaker terugkomen — dat zijn inderdaad de lichtpuntjes die helpen om vol te houden.

Wat betreft het afbouwen van de AD: ik doe het stap voor stap en zonder druk. Het ging even wat minder, maar het bleek gewoon niet het juiste moment om verder af te bouwen.

We zoeken hier allemaal onze weg. Ik ben dankbaar voor de steun, herkenning en openheid hier. Juist het delen van zowel de mooie als de moeilijke dagen geeft volgens mij echte hoop 🫶

@allemaal:

Wat bijzonder om te lezen hoeveel herkenning dit oproept bij jullie allemaal. En ook hoe verschillend ieders weg is. De een is 3 jaar onderweg, de ander een terugval, of zoeken naar doseren, nieuwe medicatie proberen, of omstandigheden die nog steeds stress geven… Het laat zien dat er echt geen vast schema is.

Wat me raakt is dat veiligheid steeds terugkomt. In je lijf. In je omgeving. In hoe je met jezelf omgaat. En dat dat niet iets is wat je “even regelt”, maar iets wat langzaam mag groeien.

En ja… soms val je van die dunne lijn. Soms schiet je weer in overleven. Maar dat maakt het niet mislukt. Absoluut niet. Het laat vooral zien hoe gevoelig en hardwerkend ons systeem is geweest.

Voor iedereen die nu een mindere dag heeft: het feit dat je dit proces überhaupt aangaat, zegt al iets over je veerkracht.

Dank voor het delen hier. Echt ♥️

❤️❤️❤️❤️❤️

@Ly mijn stressor betreft ook de woonsituatie. Gelukkig heb ik zicht op betere tijden: over ruim 3 maanden zal een stressor grotendeels verdwijnen. Ik merk dat ik daar nu eigenlijk veel te veel mee bezig ben, dat elke dag aftellen is. Dat is irritant want op deze manier duurt het erg lang en bovendien: "Wat je aandacht geeft, groeit". Dus ik probeer m'n zenuwstelsel nu steeds te leren dat ik veilig ben en me aandacht op andere dingen te richten, maar eerlijk gezegd lukt dat niet zo goed.

@Robin, ben jij degene die 5,5 jaar onderweg is en al die verschillende therapieën/oplossingen hebt geprobeerd? Zo ja, dan lijkt het proberen van betablokkers weer zo'n oplossing te zijn als je het mij vraagt... Ik heb er geen verstand van betablokkers (ik hoop voor je dat het werkt), maar op deze manier is het signaal weer: mijn burn-out is een gevaar waar ik tegen moet vechten. En blijf je dus in de actiestand. Ik zou zeggen, probeer meer vanuit acceptatie te leven.

Bedankt voor deze spiegel MG! De betablokkers zijn sowieso geen succes, ik heb er niet zelf om gevraagd trouwens. Kreeg ze op aanraden van een neuroloog waar al lang een afspraak stond. Maar je hebt 100% gelijk, het is weer iets om het te fixen.

Voor @anoniem, het idee was dat ik een paar maanden zon betablokker zou nemen, 1 per dag, in de hoop het zenuwstelsel te resetten om uit overleving te komen. De eerste 2x in de avond genomen en sliep ik amper, nu 2x overdag gepakt maar het doet voor mij niks. Dus ga er mee stoppen, onnodig om dan chemicaliën tot me te blijven nemen.

Bedankt allemaal voor jullie teksten. Ze bevestigen hoe ik burnout ervaar.

Dit lijkt afgeleid te zijn van TRE (trauma/tension release exercices). Er bestaan er 7 ofzo, ze staan ook op youtube.

Dank je

Ik heb het hele burnout programma gevolgd van Nick de Waard. Fantastisch.

Holy shit. Heftige oefening. M’n hele benen en heupen begon te trillen en te shaken als een gek. Moest er even van bijkomen daarna.. voelt wel heel lekker. Thanks voor het delen

Nou dat dus, ik vond het ook zo bizar de eerste keer! Gek hè hoe dat kan. Maar het voet wel goed en na paar keer ook echt als ontladen.

Dit doe ik elke avond voor t slapen. Alles trilt. Heerlijk om te weten dat het pure ontlading is.
Ook geleerd bij Nick de Waard. Heel waardevol.

Ik doe het ook. Werkt heel goed, eerst wel even oefenen. Maar nu standaard elke dag.

Ik vind 'm ook goed! Ik moet zelf wel mn onderbuik wat optillen om het bekkengebied te laten trillen. Als ik dat niet doe, trillen alleen mn benen.
En het is juist de bedoeling dat het bekkengebied trilt, want daar zit de psoas-spier (stress spier).
Het leuke is dat het me nu ook soms lukt om wat andere spiergroepen te laten meedoen in het trillen. Zodat het hele lichaam trilt en dus ontspant.

Ik wil je echt ontzettend bedanken voor dit berichtje, heb het meteen geprobeerd en naar veel mensen doorgestuurd haha. Zo interessant maar fijn zeg, ga het in mijn werk denk ik ook toepassen, dankjewel!!

Fluoxetine was overigens te activerend en verslechterde mijn slaap.
Ik heb overigens ook lichte sociale angst, dus wellicht dat paroxetine hierin ook een goede keus zou kunnen zijn??

Ik lees mee, wil hier mogelijk ook mee gaan starten….

Ik vond deze 15 jaar geleden heel fijn. Is alleen wel moeilijker om af te bouwen zeggen ze.

Hallo c, ik heb het gehad ook voor burnout, ik ging met deze medicatie erg ver van mezelf staan. Dood vogeltje. Ben met moeite ervanaf gekomen, ontwennings verschijnselen. Ik ook 2.5 jaar en mijn zenuwstels blijft ook aan staan. Ik neem nu magnesium , calcium en vitamine d en b12 pillen. En merk langzaam wat verandering. Misschien heb je wat aan deze info. Proberen waard. Sterkte voor jou

Bedankt voor je reactie, bracht het je wel wat meer rust in je hoofd en lichaam? En waren de bijwerkingen heftig of viel het mee?

Ik slik sinds 2015 paroxitine. Wel geprobeerd om te stoppen, helaas.....dat is heel moeilijk. Alle angst en spanning komt in hevigheid op je af....
Ik stop dus niet meer. Door al die nieuwe opstarten zit ik intussen wel op 40mg
Terwijl 10 mg ook goed ging. Maar ja aldoende leert men. Nu is de grootste angst weg en toch ben ik gewoon die ik ben. Ik ben er tevreden mee.

Hallo C, ik slik sinds een jaar Paroxetine 10 mg vanwege hevige angst icm burnout. Het heeft mij goed geholpen om de scherpe randjes eraf te krijgen. In de opstart werd de angst heviger, maar daar was ik voor gewaarschuwd en ik heb toen een week Lorazepam erbij gebruikt. Na een week of 6 was bij mij de werking optimaal en kreeg ik meer rust in hoofd en lichaam. Ik heb er verder geen bijwerkingen van en voor mij werkt het niet extra sederend. Zo’n 20 jaar geleden heb ik het ook gebruikt in een hogere dosering en toen voelde ik me afgevlakt, daar heb ik nu geen last van.
Succes met het nemen van je besluit.

Hoi c, het bracht eerst rust, maar voelde me naar door de pillen op den duur. Werd heel mat. En kreeg rare klachten door de pillen, en angsten.en werd dan gezegd om op te hogen. Ik wilde dit niet. Lange weg met afbouwen, en zenuwpijnen. Nu 8 mnd geen pardoxtine, voel me daardoor helder, en merk nu pas heel langzaam verandering. Burnout herstel gaat langzaam, energie is iets beter, concentratie is niet goed, hersenmist veel, en zenuwstels giert nog steeds, maar leer steeds beter grenzen stellen. Prikkelsverwerking gaat ook iets beter. Door de pillen was ik mezelf totaal kwijt, nu word ik weer vrolijk .
Dit is mijn ervaring. Ik ben er nog niet, maar ben positief.
Voor jou, heel veel sterkte met jou weg, en besluit of je het gaat nemen de paradoxtine. Laat je niks zo maar voorschrijven.

De bovenste reaktie is van linda

Helpt dit ook de scherpe randjes van de overprikkeling af te halen?

Weet je al wat je gaat doen? Ik wil ook de escitalopram switchen i.v.m cpy afwijking.

Weet je al wat je gaat doen? Ik wil ook de escitalopram switchen i.v.m cpy afwijking.

Hi,

Ik heb vanmiddag overleg met mijn psychiater, en ga dan inderdaad 10 mg paroxetine voorstellen, aangezien dit een van de weinig opties is die nog over is voor mij.

Heb jij ook een ultra snelle CYP2C19, waardoor Sertraline en Escitalopram minder goed of onvoorspelbaar werken?

En heb jij al andere medicatie geprobeerd?

Juist een trage verwerking. Wordt er druk en dwangmatig van.

Oké, dat is dan weer het tegenovergestelde van wat ik heb.

Ik heb zojuist overleg gehad en mijn psychiater is akkoord met 10 mg paroxetine, dus die ga ik over twee dagen starten…

Ik ben extreem gevoelig voor bijwerkingen, dus hopelijk gaat het enigszins meevallen…..

Weet jij al wat jij gaat doen?

Oké, dat is dan weer het tegenovergestelde van wat ik heb.

Ik heb zojuist overleg gehad en mijn psychiater is akkoord met 10 mg paroxetine, dus die ga ik over twee dagen starten…

Ik ben extreem gevoelig voor bijwerkingen, dus hopelijk gaat het enigszins meevallen…..

Weet jij al wat jij gaat doen?

Nou, Ik ben inmiddels 2,5 week onderweg met de opbouw van 10 mg Paroxetine, maar het valt me wel erg zwaar. Ik heb enorm veel last van dufheid, duizeligheid, onrust en mijn spieren die al extreem gespannen waren staan nu helemaal op knappen.
Voor degene die dit middel ook gebruiken, is dit normaal tijdens de opstart periode en verdwijnen bijwerkingen uiteindelijk grotendeels weer?

Ik zou wel wat geruststellende ervaringen willen horen… 🙏

Alvast heel erg bedankt voor jullie ervaringen en sterkte allemaal!

Oh ja, en nog vergeten te vermelden, ook enorm veel last van hoofdpijn en misselijkheid….

Hoi C.

Ik neem paroxetine 20 mg, helpt mij redelijk wel. Scherpe kanten zijn er wel wat af, heb nog wel spierpijnen in de benen, kuiten,net of ik teveel gesport heb.🤷‍♀️ ik wilde ook geen hoge dosis. Ik wil nog wel kunnen huilen / dus bij mij zijn er gelukkig nog wel emoties.
Verder duurt het zeker wel 6 tot 9 weken ,eer het echt werkt , ik ben er toch blij mee nu 🤔 ups en douwn dagen zijn er natuurlijk ook, maar ja….de angst voor….is veel minder ,!
Sterkte bij jou …..

Hi An,

Dank voor je reactie, maar de bijwerkingen die ik noemde heb jij ook grotendeels gehad?
En het meeste is dus weer weggegaan na verloop van tijd?

Ik ga het sowieso 8 weken de kans geven, en dan de balans maar eens opmaken…..

Voor degenen die dit al langere tijd gebruiken, verbetert het ook je slaap en kom je wat makkelijker in je rust stand?

Hoi ik slik 40 mg.maar ik heb ook alprazalam gebruikt om de bijwerkingen wat op te vangen.
Dat was idd wel nodig.
Maar ik ben er wel stabieler door geworden.

Dank je wel, dit geeft mij weer moed om door te gaan, want voel me verschrikkelijk nu tijdens de opstart fase….

Hopelijk gaat het het allemaal waard zijn… 🙏

Hoi C.
Ja..het meeste, al heb ik wel de spierpijnen in de kuiten,als ik met de hond loop. Maar ja,voor nu vind ik het goed zo. Is geen wondermiddel, 🤷‍♀️,maar ik voel me wat beter dan toen. Bijwerkingen kunnen heftig zijn,maar een leven met angst,onrust,huilen zomaar…is het ook niet 🤷‍♀️ ben begonnen met 10 mg,en nu al 1 jaar op 20 mg.en ga er ook niet vanaf ! Het is niet anders 🤔
Hou vol !

Dank je wel voor je reactie.

Ik heb ook de hele dag last van klamme zweet handjes, gaat dat hopelijk ook nog een beetje wegtrekken?

Hoi C, waarschijnlijk wel hoor, ik heb maanden heel erg gezweten, dat is nu ook veel minder
Dit is ook één v d bijwerkingen.

Hoi C.

Ja….soort opvliegers , ga ook niet echt meer in de zon zitten.
En nu weer even pudding benen🤔🤷‍♀️spierspanningen…
Volgens mij heb / had Jacoba dat ook….. als meeleest… laat je dat even weten ?vind herbestemming eng🙄
Lees je !

Jacoba
Oh ja….dat onrustige gevoel,net of er wat boven me hoofd hang, trillen van binnen
.ook zoiets bah…even van me af schrijven🤷‍♀️

Jep, dat gevoel van onrust of dat er iets ergs staat te gebeuren is juist een van de redenen waarom ik met deze medicatie ben begonnen, soort van onbestemd angstgevoel ofzo.

Ik slaap verder erg slecht, en veel last van droge mond, zweten, nog meer vermoeidheid, duizeligheid, etc.

Maar ik zit pas net over de 3 weken, dus ga hoe dan ook doorzetten tot ik de 8 weken gehaald heb, en dan maar eens zien hoe ik er voor sta..

Ohh ja, en last but not least, mijn spierspanning is verdrievoudigd, en ik had al erg veel last van pijnklachten hierdoor.
Mijn kaken staan ook zo verschrikkelijk strak, alsof ik zwaar aan de drugs zit ofzo… 🙈

Hoi C.

Hou vol….je moet het idd. Tijd ,en geduld geven🤔💪🏼🤷‍♀️

Dank je wel, ik probeer idd vol te houden, maar vind het erg zwaar en twijfel elke dag eerlijk gezegd.
Hoe lang duurde het bij jullie voordat je echt een positieve vooruitgang merkte?

Hoi C.

Toch wel zo’n drie maanden…ook zeker omdat iedereen anders reageert op de Ad.
Ik ben van 10 mg naar 20 mg gegaan ,omdat het net iets te weinig deed.( angst,en veel huilen )
Het is geen feest….maar ik kan me staande houden 🤷‍♀️ en soms nog een 😭,maar ik laat de tranen lopen dan, vind het niet leuk ,want het komt zomaar op..zeker als ik ergens heen moet vind ik het niet leuk! Maar zonder de ab. Zou het nog heftiger zijn,dus ja….
Hou vol !
Mijn huisarts zei dat 10 mg echt minimaal is…,dus daarom naar 20mg paroxetine!
Hou vol 💪🏼

Nou, ik zit inmiddels op bijna 4 weken, maar ervaar nog een erg loom, duf, zwaar gevoel de hele dag.
Was dit bij jullie ook, en is dit op den duur verbeterd?

Want op deze manier heb ik het gevoel dat mijn belastbaarheid alleen maar verminderd….

Hoi C.

De ad. Werkt niet ineens, eerst voelt het slechter,en dan na enkele maanden krabbel je op.
Spierspanningen ,hoofdpijn , angstig soms, het is bij jou pas 4 weken . Geef het de tijd !
Is moeilijk, maar hou vol.!

Bedankt voor je ondersteunende woorden!
Maar duurde het bij jou echt maanden voordat je de positieve effecten merkte?
Dit zou normaal gesproken toch na 6 tot 8 weken moeten zijn?

Hoi C.

Bij mij duurde het dus wat langer,ik voelde wel wat meer rust of zo,kan het niet omschrijven. Maar nu voel ik me wel wat stabieler.

Vraag het ook even aan JACOBA, die slikt ook paroxetine..weet alleen niet hoeveel..ik heb 20 mg. 🤔

Hi An,

Dank je wel, ik zit inmiddels op dag 30, maar ervaar alleen nog maar bijwerkingen, en nul positief effect.
Als er anderen zijn die nog weten vanaf wanneer zij daadwerkelijk verbetering merkten, ben ik daar erg benieuwd naar….

Hoi C
Als je begint met paroxitine dan duurt het minimAl 6 weken voor je verbetering merkt.
Kan eerder maar verwacht het niet
Ik slik 40 mg. Daar voel ik me goed bij.
Ik ben nu voor de 4e keer opnieuw opgestart nadat ik zelf had afgebouwd.
Deze 4e keer heeft 1jaar geduurd voor ik positief effect had.
Dus stop niet zomaar, altijd iom huisarts.
Sterkte hoor.

Hi Jacoba,

Dank je wel, ervaar jij op de lange termijn nog bijwerkingen?
Ik maak me vooral zorgen over die enorme sufheid die ik na ruim 4 weken nog ervaar, aangezien mijn doel natuurlijk is om mijn belastbaarheid iets te vergroten.

Of andere bijwerkingen welke zijn gebleven op de lange termijn?

@C nee de bijwerkingen zijn zowat verdwenen.
Wel wordt ik helaas zwaarder. De paroxitine stimuleert om te eten en houdt ook wat vocht vast. Ik drink veel water, dan verdwijnt het vocht meer.

Bedankt, ik was nog even benieuwd of jullie deze paroxetine in de ochtend of in de avond innemen?
Ik ben er overdags behoorlijk suf van, maar ergens ook weer onrustig, en neem het tot nu toe dus in de ochtend.

Alvast bedankt weer

En sorry voor mijn vele vragen, maar is het normaal dat ik me na 5 weken nog zo enorm onrustig, nerveus en angstig voel?
Werkte het bij jullie opeens, of ging dat heel geleidelijk?

Ik weet echt niet meer of ik moet stoppen of doorgaan, zo ellendig voel ik me…..

Hoi C.

Bij mij was het zeker 8 weken eer ik iets voelde. Idd. Ging het geleidelijk. Maar het heb wel de tijd nodig🤷‍♀️een ieder is natuurlijk anders .
En hier mag en kan je alles vragen/ zeggen. En geen sorry ….niet nodig !
Hou vol…en anders terug naar je huisarts!

Ik lees je !

Nou, gezien mijn overgevoeligheid voor medicatie en bijwerkingen ga ik vanaf morgen verlagen naar 5 mg, en eerst maar eens kijken of ik dat beter kan verdragen.

Ik ervaar de onderstaande bijwerkingen nog steeds na ruim 5 weken, dus denk dat mijn systeem dit niet aankan:

Enorm loom, duf, zwaar gevoel, lage energie
Ochtendangst, rusteloze benen
Onrust
Misselijkheid
Hoofdpijn, drukkend gevoel boven ogen
Brainfog
Droge mond
Zweethanden
Kaakklemmen

Hopelijk is dit de juiste keus, aangezien ik begreep dat zelfs 5 mg al een receptorbezetting van 65% haalt….

Nou, ik ben na bijna zeven weken inmiddels gestopt met dit middel, aangezien de bijwerkingen totaal niet verminderen en mijn belastbaarheid alleen maar slechter is geworden in plaats van beter.

Aangezien ik ook extreem veel pijnklachten door mijn hele lichaam heb, heb ik een overleg met mijn arts besloten om over te stappen op duloxetine (SNRI), hopelijk gaat dit me meer brengen? 🙏

Mond en tong branden, kan dat zijn. Google maar eens. Ik heb er wel een jaar last van gehad. Kwam van stress. Ben er zelfs voor in het ziekenhuis geweest.
Geef het tijd en vooral rust! Geen zorgen.

Heb ik ook, burning mouth noemt het, komt volledig van stress.

Bij mij hielp wat extra b12 nemen

Ik heb niet zo veel baat gehad met schema therapie.
Helaas.

Het kwam bij mij aan bod toen ik bij een psycholoog liep. Het hielp me wel om wat inzicht te krijgen in waarom ik sommige dingen doe of moeilijk vind, het nadeel vond ik dat het ook negatieve gevoelens oproept naar mensen die ook dingen zo goed mogelijk deden en echt geen hele rare dingen hebben gedaan (zoals mijn ouders). Het gaf dus inzicht, daarna heb ik met ACT meer geleerd dat dit gewoon zo is. Misschien is act ook meer voor je als je zo snel angstig bent, dat gaat er meer over dat je angst ervaart nu gewoon is en hoe je daar rust in gaat vinden.

Hey Eli,

Ik ben hier sinds kort mee begonnen en heb er zeker baad bij. Ik herken mijn patronen veel sneller. We hebben nog geen rescripting gedaan, maar door actief bezig te zijn met patronen/schemas herkennen ben ik zelf in staat om al veel wijzigingen/verbeteringen toe te passen. Het vergt echter wel veel inspanning en werk vanuit mijzelf. De psycholoog geeft alleen tips als ik zelf niet weet hoe ik het kan aanpakken.
Voor mij tot nu toe succes dus. In het kort heb ik al het volgende geleerd: emoties uitten, grenzen aangeven, mijn tempo niet aanpassen aan interne verwachtingen van een ander, hyperfocus voorkomen, minder zelfopoffering en meedogenloze normen.
Ik kan zeker nog veel leren maar vind het ook leuk om er mee bezig te zijn.
De psycholoog geeft mij veel invulblaadjes met opdrachten mee naar huis die ik dan zelf kan invullen als ik denk een schema toe te passen.

Waar heb jij tot nu toe op gefocust?
Succes!

@Av

Mij lijkt ACT ook heel fijn. Vooral omdat ik vanaf jongs af aan al een dwangmatig piekeraar ben, met veel frustratie (met name bij onrecht, haha). Ik heb soms het idee dat er bij schematherapie vanuit wordt gegaan dat je dit cognitief kan bijsturen, maar het voelt gewoon echt als een deel van mij. Alleen mijn psycholoog zegt dat schematherapie beter is als start.

@M

O wat fijn dat je er al baat bij hebt! Je klinkt echt positief en dat vind ik nice om te horen :) Tot nu toe zijn wij gestart met een overzicht maken van alle basisbehoeften, levensgebeurtenissen en schema’s/modi die bij mij van toepassing zijn. Nog niet echt eye-opening, haha, maar dat kan nog komen. Ik heb zelf een paar jaar geleden een vervelende ervaring gehad met een psycholoog. Het matcht gewoon niet, waardoor we in een soort welles-nietes dynamiek kwamen. Die ervaring maakt nu dat ik het moeilijk vind om open te zijn en om deze nieuwe psycholoog te vertrouwen. Ik denk ook dat we daardoor in een half jaar tijd niet echt verder zijn gekomen. Nog een hoop werk aan de winkel dus voor mij, haha

@Pien

Wat rot voor jou ook trouwens dat het niet echt iets heeft gedaan. Heb je nu ander soort therapie?

Ik heb er geen ervaring mee, maar ik denk dat dit midden in een burn-out niet het beste is. Uiteindelijk gaat het bij burn-out om het zenuwstelsel dat zich onveilig voelt, te veel in de 'aan'-stand staat. De ruststand moet de overhand gaan krijgen. Dat komt neer op nervus vagus oefeningen, veiligheid ervaren, rust, zenuwstelselregulatie.

Met schematherapie kun je goed inzicht krijgen in je leven, heftige gebeurtenissen, patronen e.d. Nodig om échte veranderingen in je leven te gaan doorvoeren (zoals je het eerder deed werkt blijkbaar niet, want burn-out). Maar dat is het lichamelijke herstel níet. Met schematherapie ga je meer in op de mentale zaken.

Het staat natuurlijk ook niet helemaal los van elkaar. Vandaar ook het woord 'biopsychosociaal'. Het een heeft met het ander te maken. Ik wil in de toekomst ook schematherapie gaan volgen, maar denk dat het voor mezelf nu niet de beste optie is. Ik heb een aantal slechte ervaringen met therapieën, dus ik herken heel erg wat je zegt Eli! Vooral omdat burn-out door therapeuten/psychologen als een mentale ziekte wordt gezien. Ik lees nu op aanraden van een Anoniem op dit forum 'De geheimtaal van je lichaam'. Dat hebben 2 mind-body therapeuten geschreven en vind ik een heel goed boek. 't Is een gids om weer beter te worden met allerlei oefeningen ook erbij. Dat houd ik nu aan. In mijn omgeving zijn geen mind-body therapeuten + het is echt duur als je een traject in gaat. Verder is herstellen iets wat je zelf moet doen, al zou je de beste therapeut hebben die er bestaat (hoewel het soms wel erg nuttig kan zijn).

Hoi Eli (en de rest),

Ik ga ook deze maand starten met schematherapie. Vind het best spannend, ook in hoeverre het m’n energie beïnvloedt. Heb bij de intake ook gevraagd of ACT ook deel kan zijn van de behandeling, en dat kon. De combinatie lijkt me wel prettig. Tot nu toe alleen wat ervaring met ACT en dat beviel destijds wel goed.
In de behandeling zit ook nog een deel aan zelfbeeld werken en mindfulness.

Ben benieuwd hoe het jou gaat bevallen. Succes alvast!

@ MG

Ik heb ook het idee dat schematherapie nu wellicht helemaal niet de juiste keuze is. Maar het is het enige wat ze willen aanbieden, omdat ik al zo’n 10 jaar tegen dezelfde patronen aanloop. Daarom wil ik het een kans geven…

Het is inderdaad heel moeilijk dat alles als mentaal wordt gezien! Nu pas, na een half jaar, “geloven” ze dat ook het gaat om fysieke overbelasting, niet enkel mentale toestanden. We betrekken daarom mijn slaap er nu bij, dat vind ik wel fijn

Thanks voor het boek, ik ga die ook lezen!

@ E

Wat fijn dat jij het parallel kan volgen! Bij wat voor soort instantie zit jij?

Herkenbaar!

De hartkloppingen kunnen zeker komen van een te hoge belasting.

Waarom vind je bewegen zo belangrijk? Je benoemt dat dat belangrijk is om conditie op te bouwen. Maar je doet al huishoudelijke taken. Ik denk dat je tussen die twee moet kiezen. Op een dag van huishoudelijke taken, dan geen wandeling. En als je elke dag huishoudelijke taken doet, dan überhaupt niet wandelen.

Luister naar je lichaam! Ik struggle hier ook mee, hoor. Het is niet makkelijk. Kan je mensen om hulp vragen? Zoals met het huishouden?

Sterkte ❤️

Het is duidelijk teveel voor je inderdaad. Minder doen lijkt me de oplossing. Dat wandelen komt later wel weer joh. Hou het klein voor je zelf allemaal.

Kijk even bij pots en pem klachten, misschien herken je er wat in.

Nee, ik kan je helaas niet helpen. Ik heb die cyp-testen ook gehad, maar waren bij mij normaal. Maar op zich handig om dit te weten toch? Dan kan je op zoek naar een middel dat wel past.

Wel handig inderdaad. Alleen balen dat mijn poging Mirtazapine af te bouwen tot nu toe mislukt is. Ik ga naar UMC voor afbouwen gelukkig. Ik kan er vreselijk druk over maken waardoor het nog erger wordt.

Ik ben ultrasnel voor 2C19, en anderhalf keer zo snel voor 2D6, wat het dus inderdaad helaas allemaal een stuk lastiger maakt om de meest gangbare medicatie te kunnen kiezen…

Via mijnmedicijn site kan je zo’n test doen (kost wel ruim 200 euro), voor degenen die geïnteresseerd zijn…..

Bij mij heeft vrijwilligerswerk heel erg geholpen in mijn herstel. Juist om inderdaad even onder de mensen te zijn, afleiding te hebben en je hebt altijd de vrijheid om te gaan als het teveel wordt. Ik doe dit nu maximaal 4 uurtjes per dag, 3 dagen per week. De rest van de dag pak in mijn rust om hiervan te herstellen. Het geeft veel voldoening. Ik zit nu 2 jaar in mijn herstel en bouw de uren heel langzaam op.

Hi Leo,

Wat voor vrijwilligerswerk doe je precies? Ik wil hier binnenkort ook mee starten maar weet nog niet goed wat.

Hoi An, gewoon uitproberen en wie weet vind je het heel leuk. Misschien even spannend de eerste keer. En vind je het uiteindelijk toch niks, dan kun je altijd stoppen toch. Waar zou je vrijwilligerswerk willen gaan doen? Mogelijkheden genoeg lijkt mij. Ben benieuwd. Sowieso dapper dat je erover nadenkt. Dat is al een stap hè.

Ik ben nu spoor 2 gestart en zit bijna 1.5 jaar in mijn herstel. Mijn reintegratie coach begon ook over vrijwilligerswerk om als opstapje te proberen. En ik vond het wel een goed idee. Het lijkt me heel spannend en het is al snel heel sociaal wat me teveel energie kost. Ik ben ook benieuwd wat je doet of naar eventueel andere ideeën van anderen.

Hoi Allemaal ,bedankt voor jullie bericht 👌🏻

Veel keuze,….maar ik weet nog niet WAT ik wil doen🤔 niet teveel prikkels,en dat niet iedereen tegelijk praat🤷‍♀️. Denk ik nu. Maar vind het best nog moeilijk !
Vrijwillig werk lijkt me wat..maar er moet geen MOETEN achter staan…lijkt me.
Burnie, wat doe jij zoal per dag qua invulling ? Als ik vragen mag🤷‍♀️🥰 ?
Liefs an.

Hoi An,

Wat een mooie stap van jou. En uhms proberen kan altijd en idd geen moeten. Misschien zijn er wel plekjes die dat snappen. Zet hem op topper en veel liefs

Hallo An,

Ik doe ook vrijwilligerswerk, en dat vind ik heel fijn.

Ik doe 2x per week een paar uurtjes. O.a in een verzorgingshuis fietsen op een duofiets. Lukt me dat niet gaan we koffie drinken of een spelletje doen.

Ik vind het fijn om er even uit te zijn en even wat anders.

Hoi An. en de rest,

Zo te horen weet je wel goed wat je wel en niet wilt, dat is al heel goed. Ik ben sinds een half jaar aan het re-integreren bij een zorgboerderij (ik deed hiervoor heel ander werk). Ik weet dat ze hier in de buurt ook geregeld op zorgboerderijen (en kinderboerderijen) wel wat vrijwilligers nodig hebben, bijvoorbeeld om de tuin bij te houden of dieren te verzorgen.
Mij helpt het wel in mijn herstel om iedere week 3x 2,5 uur naar de boerderij te gaan. Er is daar geen werkdruk, en ik ben veel buiten bezig. Sociaal bezig zijn hoeft niet, maar kan soms wel in de pauzes. Klusjes doe ik meestal zelfstandig. En als ik een slechte dag heb denken ze altijd mee, zodat ik iets kan doen wat niet te intensief is. Er wordt ook niet moeilijk gedaan als je een keer wat later komt omdat je slecht hebt geslapen bijvoorbeeld.

Verder hebben ze bij de bieb ook nog wel eens mensen nodig, en bij verzorgingshuizen zoals Gert al beschreef. Ik weet niet precies wat je leuk of fijn lijkt, maar wie weet kunnen we elkaar hier wat inspireren.

Succes voor iedereen!

Ik werk op een kantoor waar ik e-mails en telefoontjes beantwoord en verwerk. Ook omdat ik vanuit een kantoorbaan kom en hierin terug wil. Veel prikkels door beeldschermen, maar laagdrempelig en zonder enige druk. Een vrijwilligersbaan is juist geschikt omdat er geen ‘moeten’ bij komt kijken. Het is vrijwillig, je moet niks. Heb ik een slechte dag, dan kom ik niet. Gaat het wat minder, dan ga ik eerder naar huis. Gaat het goed, dan blijf ik het aantal uren werken dat ik voorogen had. Zo wil ik het aantal uren en de prikkels weer langzaam opbouwen. En uiteraard gaat het met vallen en opstaan, zeker als ik langer blijf dan eigenlijk goed voor me is. Maarja, dat is ook weer een leerproces.

Hoi An, omdat mn partner en ik allebei nog niet zo lang geleden met pensioen zijn, probeer ik, als ik me goed genoeg voel, iets met elkaar te ondernemen, zoals bv lunchen ergens, doordeweeks soms uit eten, samen naar stadje in de buurt. En verder schilder ik graag, hou ervan om creatief bezig te zijn. Legpuzzels, of puzzelboekje. Lezen. Tv kijken. Wandelen, fietsen. Huishouden. Soms met vriendin afspreken. Rusten 3 keer per dag. Soms met iemand kort wat afspreken. Dus hele gewone dingen An. En ik wilde graag na m’n pensioen vrijwilligerswerk doen en dat zou ik zelf bv in verzorgingshuis gedaan hebben. In ieder geval iets in de buurt. Dit zorgt ervoor dat je volgens mij sneller gaat. Hier in de buurt heb je bv een tehuis waar mensen inkomen voor een paar dagen om de mantelzorger even te ontzien. En die mensen willen ook weleens naar buiten, dus korte wandeling maken. Ook bv kinderboerderij kunnen altijd mensen gebruiken. Zo ook kringloopwinkels. Scholen om eea te doen. Ziekenhuizen om bv koffie thee of eten rond te brengen. Maatje voor iemand zijn die bv de deur niet uit kan door even samen koffie te drinken of om spelletje te doen. Er is echt zoveel, teveel om alles op te noemen. 1 keer per jaar kun je je bv aanmelden bij nldoet. Dan heb je volop keuze om iets uit te zoeken wat bij je past. En dat is 1 keer.

Dus zodra het bij mij fysiek mogelijk is ga ik zeker vrijwilligerswerk doen en dan in verzorgingstehuis. 1 keer gedaan door nldoet en goed bevallen. Heel gezellig.

Dus An, kijk wat bij jou past en probeer het gewoon een keertje uit. Zal zeker heel erg gewaardeerd worden.

Fijn ook om te lezen dat dit al vaak gebeurd

Hoi Allemaal

Ik ga eens kijken op internet….en bedankt Burnie voor je uitgebreide bericht. 😌
Het moet goed voelen, iets met dieren…denk ik 🤔
Ben nu bij de bingo geweest…was ook leuk ! Klein prijsje ook nog 🥰
Bedankt in ieder geval !

Hoi,

Als ik migraine niet kan verhelpen met rust neem ik een halve exedrin. Dan probeer ik het wel echt rustig aan te doen. Soms krijg ik er wat een gehaast gevoel van maar dat neem ik dan voor lief.

Groetjes,

Ik slik geregeld sumatriptan, door de huisarts voorgeschreven. Wat betreft bijwerkingen heb ik vaak wel even last van een soort doof gevoel en tintelingen op mijn borst, nek en hele gezicht. En een wat beklemmend gevoel. Ik vind het zelf niet heel naar (de migraine is veel erger) en de klachten nemen altijd weer af na ca. een uur.

Ik bedoel trouwens de klachten van de bijwerkingen. De sumatriptan maakt de pijn iets draaglijker en zorgt er vaak voor dat ik wat rustiger kan liggen en slapen. De migraine zelf houdt bijna altijd wel 2 dagen aan 🙃. Ik slik tijdens zo’n aanval niet meer dan 1x een triptaan, teveel is niet goed voor je. En soms neem ik dan Exedrin of naproxen. Heb niet altijd het idee dat het veel doet. Vooral veel rust, geduld.

Ik heb helaas veel spanningshoofdpijn. Super stom. Mijn aangezicht doet dan ook veel pijn. Stramme spieren en gespannen kaken. Ik neem hier eigenlijk alleen paracetamol voor in alle eerlijkheid. Soms periodes wel twee tot vier tabletten per dag.
Het is even niet anders. Veel sterkte 🫶

Mooi geschreven, Medelotgenoot!!
Ik sluit mij hier helemaal bij aan!.
Ook ik heb veel steun aan dit forum en ben oprecht blij met jullie 💞

Wat een lief bericht medelotgenoot en ook jij bedankt voor al je lieve een opbeurende berichtjes bij verschillende verhalen. En het is zeker waar dat je hier je verhaal kwijt kunt, maar ook troost en herkenning vindt. Zo belangrijk. Laten we hopen dat we er allemaal uitkomen en weer kunnen genieten van alles in ons leven. Soms zou ik wel in de toekomst willen kijken en dan hopen dat het met iedereen hier op dit forum goed gaat, dat zou toch geweldig zijn. Sowieso ben ik in ieder geval nog nooit iemand tegengekomen die zijn of haar hele leven in een burn out zijn blijven hangen. Dus hoe dan ook komen we hieruit 💪🏻

Dus ook voor jou medelotgenoot veel sterkte, liefde en kracht ❤️

Hoi allemaal..

hier kun je eerlijk zijn en je gevoel laten gaan,omdat iedereen je het beste gunt. Toppie!

Hoi Medelotgenoot.

Dankjewel voor je mooie en lieve berichtje dat geeft weer een gevoel dat we het allemaal niet voor niets doen. Wat het lastige van een burn-out is dat iedereen het net weer op een andere manier ervaart. En ook het herstel kan bij de een of de andere jaren schelen.
Wat ik ook heel lastig vind en vond is wat moet je doen om beter te kunnen herstellen. Hoor vaak dat rust belangrijk is en mediteren en yoga blijkt goed te werken maar dit is helaas niks voor mij. Heb het wel geprobeerd maar kon me er totaal niets mee helaas.

Als je door je partner, ouders, huisarts, vrienden niet begrepen wordt. Dan is dit forum een goede oplossing want hier wordt je door de meeste lotgenoten wel begrepen.
Jij krijgt verschillende ervaringen van andere lotgenoten die al wat verder in het proces zijn en die geven tips en ideeën waar je misschien iets aan hebt.

Ik wens je veel sterkte en doorzettingsvermogen in deze strijd die je moet aan gaan met jezelf.

En als je er even niet uit komt dan weet je ons te vinden.

Groetjes Aswin 🙏

Ik sluit me aan bij jullie reacties, heel fijn dit forum. Ik lees veel herkenning en tips.ook probeer ik tips door te geven die voor mij helend zijn.

Ik ben echt enorm dankbaar voor de superlieve reacties op mijn bericht. Wat een steun van onbekenden die toch allemaal een beetje een eigen gezicht hebben gekregen. Het verwarmt mijn hart, echt waar. En dat zegt iets, want op dit moment is mijn hart volledig gebroken en zit ik met behoorlijk heftige brokstukken.

Ik wil verder niet een negatieve draai hieraan geven, maar ik wil toch wel ook een kleine notitie hierbij plaatsen. Want elkaar steun geven is mega belangrijk en daarvoor is dit forum heel fijn. Tegelijk kun je er ook in verzanden. Bevestiging vragen is een vorm van controle zoeken. Constante steun en liefde aan anderen geven is een vorm van je eigen shit niet voelen. En te actief op dit forum zijn, is een manier om je hoofd alleen nog maar op je ziekte te laten focussen - en daarmee in de gevarenstand te houden.

Steun elkaar dus, maar doe het met mate. Je eigen gezondheid is het allerbelangrijkste, dat kunnen we hier met z'n allen volgens mij heel goed beamen (:

Hoi lieve Een Medelotgenoot,

Wat een mooie en lief berichtje. Heel lief.
Kwam op een goed momentje bij mij binnen.
Ik ben ook blij met de steun hier op de forum.
De herkenning maar ook de erkenning zijn ontzettend waardevol geweest voor mijn proces.
Ik wens jou ook veel liefde, steun en herstel toe. Net als de andere dierbare lotgenoten die ik hier heb mogen leren kennen. Het is toch wel het meest ingewikkelde proces van mijn leven waar ik in zit.

Veel liefs 🫶

Hoi Aswin,

Ik heb je berichtje gelezen op het verhaal van Ax maar reageer even hier op dit bericht. Wat ontzettend lief dat je aan mij dacht. Ik had je idd al een tijdje niet gelezen op het forum.

Tjemig wat een ingewikkeld proces waar je in zit. Heel veel respect voor jou. Sterke man ben je. Ik wens je heel veel liefs toe.

Fijn dat ik weer even heb mogen lezen over hoe het met je gaat 🫶

Hoi Kamillethee

Ik zag ook een paar reacties van jou en las net je eigen vraag ook. Ik ga hier morgen even op reageren.

Groet en fijn weekend Aswin 🙏

Hoi Kamillethee.

Ik las in een van je berichten dat je ook met je medicatie af aan het bouwen bent. Vind het knap van je als dat je gaat lukken. Want het blijkt heel lastig te zijn om met antidepressiva te stoppen.
Ik zelf 20 jaar geleden mee begonnen en meerdere keren geprobeerd te stoppen maar nooit gelukt. Op dit moment gebruik ik wel een lage dosis.

Ook begrijp ik uit jouw berichten dat het al een stuk beter met je gaat. Vind het mooi en fijn om dat te lezen. Dit geeft weer hoop voor anderen die nog niet zo ver in het proces zit.

Iemand die bijna hersteld is en dit hier het willen delen met anderen is zo belangrijk voor anderen lotgenoten omdat dat ze de motivatie en energie kan geven om door te gaan.

Ikzelf heb wisselende dagen nu. De ene dag kan ik weer de hele wereld aan en een dag later zie ik het weer somber in. Dan slaat mijn hoofd weer helemaal op hol. Maar belangrijkste is dat ik nu steeds vaker ook goede momenten heb. En dit geeft me dan weer de energie om het vol te houden.

Hoop dat je binnenkort weer lekker gaat voelen en weer kan genieten van het leven. Leuke dingen doen en genieten van de kleine dingetjes.
En zou ook fijn zijn dat je het met ons wil delen. Want dat geeft mij en vele anderen weer hoop en die hebben we zeker nodig.
Want hoop verloren is àlles verloren en dat wil niemand hier.

Wens je nog veel succes en sterkte om deze reis goed te kunnen afsluiten. En dank je voor alle leuke en lieve berichtjes.

Groet van mij Aswin

Bijna 3 jaar in burn-out en deze laatste klacht wordt nu steeds vaker minder. weg nog niet maar wel vaker echt veel minder.

Hoe ervaart u het als sensatie @anoniem?

Ja,ik ook met een depressie er bovenop en uitgeput. Ik kan mij niet concentreren erdoor en niet in slaap vallen. Elke dag is het overleven. Bij sommige is het alleen brainfog en bij anderen is het alleen vermoeidheid. Hangt een beetje er vanaf. Bij mij is het mijn hoofd die niet uitgaat door constante gepieker, mijn hoofd word daardoor niet moe. Terwijl ik eigenlijk gewoon doodmoe ben.

Extreme opgejaagdheid ging over in extreme uitputting. Sinds een aantal maanden is m’n energie weer redelijk normaal. Brainfog ervaar ik als een dof mistig gevoel in m’n hoofd en snel overprikkeld zijn. En dat is na bijna 3 jaar eindelijk een heel stuk minder vaak en minder intens. Soms nog wel eens even meer last maar over het algemeen echt een stuk normaler weer. Hierdoor kan je weer makkelijker nadenken en gewoon kort sociaal contact kan en thuis weer meer kunnen meedraaien in het gezin

Wat ik laatste tijd doe ie schermtijd echt minimaliseren. Max 30 min per dag telefoon. Luister ook 40hz tonen. Schijnt te helpen

Heel herkenbaar hoor! Ik ben nu 10 maanden onderweg. Wat ik zelf in de goede periodes zo lastig vind is bepalen waar de grenzen nou liggen. Het kan een tijdje goed gaan,en van de ene op de andere dag is het weer fout. Met alle ellende,teleurstelling en verdriet die daarbij hoort. Hoe ziet bij jou zo’n slechte periode eruit?

Heel herkenbaar hoor! Ik ben nu 10 maanden onderweg. Wat ik zelf in de goede periodes zo lastig vind is bepalen waar de grenzen nou liggen. Het kan een tijdje goed gaan,en van de ene op de andere dag is het weer fout. Met alle ellende,teleurstelling en verdriet die daarbij hoort. Hoe ziet bij jou zo’n slechte periode eruit?

Heel herkenbaar hoor! Ik ben nu 10 maanden onderweg. Wat ik zelf in de goede periodes zo lastig vind is bepalen waar de grenzen nou liggen. Het kan een tijdje goed gaan,en van de ene op de andere dag is het weer fout. Met alle ellende,teleurstelling en verdriet die daarbij hoort. Hoe ziet bij jou zo’n slechte periode eruit?

Sorry,kreeg een system error melding en nu staat de reactie er 3x op

Ja ik zit ook op 1.5 jaar ongeveer en dit is helaas de situatie waar ik ook in zit. Wat helpt is eerder stoppen dan je denkt dat je aankan. De makkelijkste manier om dit te doen is om een tijd in te stellen en je daar ook echt vrij star aan te houden, ook al is dit erg vervelend.

Dankje voor de reacties. Ik weet meestal wel ongeveer waar de grenzen liggen maar toch wint mijn enthousiasme/gevoel van vrijheid dan van het rationele. En dan is het weer spijt hebben, verdrietig zijn, angstig zijn, doodmoe, spanningen, hartkloppingen, heel veel onrust, gedachtes niet kunnen stoppen. Als ik echt over de grens ga zoals een avond uitgaan met drank of een vakantie/weekend weg dan heb ik zeker 2 weken nodig om hiervan weer bij te komen. Als ik te lang bezig ben met sociale contacten, te veel en te snel vrijwilligerswerk opbouwen, en dat soort overbelastingen dan heb ik meestal een dag of 2 á 3 nodig om hiervan te herstellen.

Hoi S.

Ja heb hier veel aan gehad! Er zijn op dit forum verschillende verhalen hierover, wel een tijdje geleden (mocht je ze willen terugzoeken).
Het herstel duurde (en duurt) alsnog lang bij mij hoor. Maar de ergste moeheid werd wel echt duidelijk minder sinds ik de OR methode ging toepassen en ik kon steeds meer in de ‘actieve’ momenten. En het gaf structuur aan m’n dag en voelde als ‘ik doe iets dat helpt om beter te worden’ wat ik ook fijn vond. Heb het een half jaar lang vrij trouw gedaan en werd in die periode duidelijk een stuk beter na een periode van ‘stilstand’ in m’n herstel.

Als ik jou was zou ik het gewoon proberen voor een paar weken. Dan merk je vanzelf of het iets voor je is

Dat is fijn om te horen. Kon zo snel geen oude topics vinden, dank in ieder geval!

Hoi S,

Heel herkenbaar wat jij benoemt. Ook met je cyclus 🔁

Ik herken dit ook. Bij mij vlakt de slaapmedicatie ook erg af..

Ook voor mij super herkenbaar met de cyclus. Soms voelt het bijna alsof ik mijzelf weer ben, en dan een week voor mn ongesteldheid ben ik weer een hoopje ellende...

Hoi X, dank voor het delen. Ik heb vandaag toevallig het gesprek met de arts van het UWV erop zitten. Ik was ook mega zenuwachtig maar had me goed voorbereid (op de site van het UWV kun je goed vinden wat het gesprek ongeveer inhoudt). Het gesprek was intensief maar niet onprettig.

De arts was vriendelijk en in geen enkel opzicht veroordelend. Vroeg soms door (‘hoe ziet somberheid eruit als je daar last van hebt?’ , ‘voel je je beter na het uur rusten en slapen overdag of meer vermoeid?’ ‘Hoe gaat de behandeling bij de nieuwe psycholoog eruit zien en hoe vaak moet je daar naartoe?’ Enz.)

Ik had een familielid mee en het was fijn dat hij mee kon luisteren en wat aanvullende vragen kon stellen.
Heb over 2 maanden een gesprek met de arbeidsdeskundige. Ben blij als ik de uitspraak heb. ;)

Hoe lang duurde het na het gesprek met de arbeidsdeskundige voordat je de uitspraak te horen kreeg?

Succes voor wie hier binnenkort nog mee aan de slag gaat of mee bezig is!

Hoi X,

Een fantastisch mooi bericht! Hier heb je echt wat aan. Veel dank dat je jouw ervaring hebt willen delen,

Liefs

Hoi Em,

Herkenbaar wat jij zegt! Super intens gesprek maar het ging wel fijn. Er werken gewoon begripvolle mensen! Hopelijk heb je gauw een positieve uitslag. Na het gesprek met de verzekeringsarts duurde het bij mij denk ik 5 weken tot het gesprek met de arbeidsdeskundige.

Ik kreeg binnen een week na het gesprek met de arbeidsdeskundige een belletje met de boodschap dat ik volledig afgekeurd werd en dat ik later de officiele brieven kreeg met het inkomen etc. Maar ze wou me alvast geruststellen en niet langer in spanning laten. (echt super fijn en bedachtzaam vond ik dat).

@kamillethee geen dank! ❤️

Hoi X,

Dank je voor je reactie.
Ja, heel fijn dat we beiden vriendelijke mensen troffen. En goed om te weten, ik hoop dat ik na de afspraak met de arbeidsdeskundige ook snel bericht krijg. 🤞🏼

Hier ook paar weken terug gehad. Zelfde ervaring. Ik werd na een paar weken gebeld door de arbeidsdeskundige en die gaf telefonisch al aan geen functies te vinden nu die ik zou kunnen doen. Dus ook wga 80-100

Ik ben maar 40 procent afgekeurd. Dus krijg nu maar 1.5 jaar wia. Dus als ik dan niet herstel. Financiele gevolgen.

Krijg je met 80 procent wga geld tot je pensioen of ook maar aantal maanden ?

Ligt eraan. Als je eenmaal een WIA (WGA) hebt heb je tot je pensioen recht erop, maar het idee bij een WGA is dat je zult herstellen dus bij een herkeuring kan je minder uitkering krijgen of helemaal niks meer. Ook is het zo dat je na een periode van 1-2 jaar loongerelateerde uitkering zult afzakken naar een vervolguitkering die veel lager uit kan vallen als je er niet voldoende bij werkt. Als je er eel voldoende bij werkt zak je minder af enckrijg je een loonaanvullingsuitkering. Als je een WIA IVA krijgt dan ben je duurzaam 80/100% afgekeurd en krijg je tot aan je pensioen je uitkering.

Wat “voldoende werken” is verschilt per in hoeverre je afgekeurd bent.

De regels zijn best ingewikkeld en onduidelijk. Iedere situatie is weer anders.

Hi An,

Heel herkenbaar allemaal. Wat rot voor je ❤️

Zo’n MRI en bezichtiging en alle andere drukte kunnen dan even veel zijn. Ik heb ook een hoofd-MRI gehad en ik vond dat heel heftig qua piekeren en kreeg er een enorm vol hoofd van met allemaal enge scenario’s. Uiteindelijk viel het mee!

Waar denk je dan zoal aan? Wat maakt je hoofd zo vol?

Hoi Eli

Nu 4 jaar geleden tumor van drie centimeter GEHAD,ben geopereerd nu nog steeds de controle hiervan.was telkens goed,maar toch…stress. Vol hoofd…over alles maak ik me druk🙈 stel dat,..bezichtiging huis..wel doen,of niet….pfff, word er gek van.huilen zomaar door angst of zo,
Als je alleen woont,geen opbeurende woorden….dus 🤷‍♀️ op en neer van emoties,terwijl ik wel Ad.20 mg paroxetine slik…maar ja,het helpt wel soort van.
Dank je wel voor je bericht !

Ach wat naar voor je! Ik kan me voorstellen dat dat stress oplevert. Ik herken je angst/stress wel erg. Vooral in eenzaamheid. Iets wat mij hielp (en helpt) is mijn warmteknuffel van warmies (ik heb die via bol.com gekocht). Die kan lekker mee in bed en op de bank ❤️

Los daarvan… er bestaan natuurlijk geen quick fixes en misschien is mijn tip ongevraagd. Wat fijn dat de medicatie in ieder geval een beetje helpt. En alles is een golf: ook deze gevoelens zullen straks minder zijn 🌊

Hoi Eli

Ik zal is kijken bij bol.👌🏻

Ben blij met elke tip…en ja,straks is de golf weer over ..hoop ik. Ook dat duizelige of mistige in me hoofd is raar. Dus gaat van alles door me hoofd …daarom ook de Ad. , maar neemt niet ALLES weg🤔als dat zou kunnen! 😬
Hoe gaat het met jouw? Wat doe jij zo per dag…als ik vragen mag?

Helaas kan de AD niet alles weghalen, dat was heerlijk geweest haha.

Mijn dagen gaan wisselend, ik heb steeds vaker goede dagen maar de mindere dagen zijn er ook nog veel. Ik vind het moeilijk om rust te nemen, ik ben een “sociaal dier” en zoek snel te veel activiteiten en te veel mensen op. Met als gevolg: ik kom thuis met non stop hartbonzen en innerlijke onrust. Dan belast ik mezelf weer over en heb ik weer “thuisblijfdagen”. Balans blijft moeilijk en werken kan ik helaas echt nog niet.

Twee weken terug had ik een CT scan van mijn hoofd en dat soort momenten roepen veel angsten op. Dat herken ik heel erg in jouw verhaal

Iets wat me erg helpt met angst verminderen is structuur. Dat geeft je lichaam en zenuwstelsel rust.

Ik doe dus elke dag hetzelfde, dat doet wel echt iets met me merk ik

Hoi Eli

Mooi dat de dagen beter worden 👌🏻ik doe ook vaak van hetzelfde,en hou niet echt van “ verandering “.dacht dat ik makkelijk alleen kan zijn…blijkbaar dus niet🤷‍♀️. Ik ben nu drie jaar alleen. Sommige mensen kunnen makkelijk alleen, en ik dacht dat het wel me zou vallen, het alleen zijn maar….niet dus. Heb wel hobby’s,tv, serie, lezen ,etc.
En ja MRI is vaak eng,maar ct san is ook niet prettig, ik hoop dat het niet al te erg was.!?
Teveel mensen kan ik ook niet echt leuk vinden, en echt vrienden en zo is er ook niet meer sinds mijn man overleden is. Door de operatie die ik had,vergeet ik ook sommige dingen,niet echt erg,maar kleine dingen. Nooit geweten dat het zoveel met je kan doen zo’n operatie. Maar rijd nog wel auto ,en kan me verplaatsen🤷‍♀️ het zal wel goed komen! Maar ja ..de angst voor…en soms is het een rotdag (en).
Heb jij ook Ad.dan? Of zo ?
Ik hoor je wel

Hoi An, we hebben wel meer "gepraat" geloof ik. Ik slik 40 mg paroxitine en idd het neemt niet alles weg. De scherpe randjes zeg maar. Als er wat bijzonders in t leven gebeurd , merk ik ook hoe kwetsbaar ik ben. Ik hoop voor je dat de MRI goed mag zijn. En dat je er rust over krijgt.

Hi aan,

Nee, ik slik zelf geen AD meer. Voorheen wel (sertraline geslikt van 2017 tot 2023/2024). Ik heb daar erg veel baat bij gehad! Dus ik herken zeker dat het de scherpe randjes wat kan minderen. Helaas, na mijn (relatief) langdurige gebruik heb ik nog steeds last van de effecten van de afbouw.

Wanneer is jouw MRI? Ik hoop dat het meevalt!

Het is heel normaal dat je nu extra wiebelt met alles wat gaande is. Hopelijk kom je de dagen een beetje door ❤️

Sterkte An 🌸
Hopelijk heb je snel de uitslag en is alles oké!
Goed dat je het dan van je afschrijft op het forum.
Weet dat daar heel veel mensen met jou meeleven ❤️

Sterkte An 🌸
Hopelijk heb je snel de uitslag en is alles oké!
Goed dat je het dan van je afschrijft op het forum.
Weet dat daar heel veel mensen met jou meeleven ❤️

Sterkte An en het komt vast goed. Natuurlijk maak je je zorgen, ik denk dat iedereen dat wel heeft in dezelfde situatie. Bezichtiging huisje is natuurlijk ook spannend en zorgt voor onrust in je hoofd. Ga gewoon kijken joh en zeg tegen jezelf dat het echt alleen kijken is. Wie weet ben je na bezichtiging helemaal om en wie weet is het weer een frisse nieuwe start.

Sterkte en een dikke knuffel

Hoi allemaal..
Dank voor jullie reacties,doet me goed.❤️
Heb er 2 dagen op moeten wachten…,maar heb een goede uitslag gehad .gelukkig maar!
Nu weer over 6 maanden.ben zo blij🥰
En ja de paroxetine helpt wel,maar bij zoveel spanning zeker niet! Soms vraag ik me af of ik toch van 20 naar 25 of 30 mg moet gaan🤔 heb je dan weer last van bijwerkingen?of teveel afflakking Ik weet het niet,dus tja…wat is wijsheid!
Het huis was niks,geen goed gevoel bij,en het was ‘uitgeleefd. Jammer dan.
En dat duizelige,huilen zomaar, mist in je hoofd,draaierige,zal door de stress zijn,nooit geweten dat het daardoor kan komen. Maar ben blij met jullie dat ik hier alles kwijt kan❤️
Liefs An.

Heel fijn An, goed bericht. Ben blij voor je.

Hoi kwam weer naar een jaar even kijken hier hoe gaat het met jullie ?
Groet Aswin 🙏

Ik herken dit sinds 1,5 week. Door teveel dingen die samenkwamen enorme terugval. En daarbij zo ongelofelijk misselijk. Daardoor moeite met eten, wat natuurlijk de misselijkheid ook in stand houdt. En natuurlijk mijn stress over de misselijkheid die het ook alleen maar erger maakt. Ik weet echt niet meer wat ik hiermee moet. Als iemand tips heeft hoor ik het graag!!!!

Oh ik voel je zoo erg, ik word hier moe van..
bij huisarts geweest die zegt dat ik gastritis kan hebben gebruik nu 2 x 40mg omeprazol nog niet rustig nog een week volhouden hopen dat t dan helpt:((

Ik had ook erg veel last van mijn maag. Ook tijdens het eten. Gebruik nu al geruime tijd Actizym. Misschien even googelen. Weet natuurlijk niet of dit voor jou geschikt is.
Ik heb daar erg veel baat bij.

Maagpijn hoort bij de stress. Ik heb het jaren gehad. Nu is dat weg. Grote kans dus dat er niks mis is met je maag. Probeer te stoppen met piekeren, daar heeft het namelijk mee te maken.

Herkenbaar hier nog 1 pfffff denk stress sterkte ook

Heel herkenbaar... volle maag, (kots)misselijk, diarree. Adviezen van de diëtiste hebben voor de darmklachten wel geholpen maar ik blijf vaak en lamg misselijk. Het gaat ondertussen een stuk beter qua energie, werk ook weer 28 uur, maar ben nog steeds soms hele dagen misselijk. De diëtiste gaf aan dat ik het als een soort signaal van vermoeidheid moet zien ipv als een 'klacht'. Ik denk dat ze een punt heeft, maar het blijft een enorm naar gevoel.

Ja, dat zijn je ademhalingsspieren met o.a. borstspieren, rug/schouderspieren. Ook rondom je borstbeen kan het erg pijnlijk voelen.

Dit betekent dat je gespannen bent. Je kan hiervoor naar de fysio. Let vooral op je houding (schouders naar achter in plaats van naar voren, en houd ze laag. Probeer je bewust te zijn dat je wellicht vaak je schouders/borst in een gespannen houding houdt).

Let erop dat je veel in beweging blijft. Te lang in 1 houding kan dit verergeren. Dus haal af en toe een kopje thee vanuit de keuken bijvoorbeeld, zodat je lichaam wat los komt. Of draai je hoofd af en toe. Het kan ook helpen om jezelf warm te houden met een kruik of elektrische deken.

Ik heb dit ook in liggende houding en ik kan er ‘s nachts ook van wakker worden. Ik moet dan ook rechtop zitten om lekker door te ademen… allemaal spanning. Ik heb nu oefeningen van de fysio om de kleine spieren wat sterker te maken, zodat de grote borstspieren en schouderspieren niet zo stijf blijven en kunnen samenwerken met de kleinere spieren

Herken ik ook. Spanning. Ik gebruik dan een elektrisch rugzakje, zo lekker warm en een pittenzak op m n borst om m n spieren te ontspannen. En elke avond TRE. Succes

Rugzakje ik bedoel rugmatje

Je zou eens Tietze syndroom kunnen googlen

Ontspannen is de oplossing Lina. Niet meer piekeren. Ik herken het. Het gaat over.

Heb je er altijd last van? Sinds de Bo

Ja, eigenlijk altijd. Sinds de burn-out & gedurende de periode daarvoor (toen ik nog veel werkte). En een exact startmoment weet ik niet, want aan het begin had ik het niet door

En niet écht altijd. In de nacht zakt hij wel gewoon. En soms, heel af en toe, heb ik wel dagen met een normale rusthartslag

Ik heb het bijvoorbeeld vaak bij opstaan etc etc, maar niet bij liggen op de bank. Dus herken het deels

Oja, ik heb juist dat het met of na wandelen bijvoorbeeld lager is en zodra ik ga zitten of liggen hoog. Als ik een middag dutje doe wordt mijn hartslag altijd hoog tijdens het dutje, maar ‘s nachts weer niet. Dus ik weet het soms ook niet meer haha

Ja ja zeker heel herkenbaar, heel verward! Mijn gedachten niet te controleren. Ik wil aan iets niet denken en ik denk er de hele dag aan, hoe meer ik gedachten niet wil hebben hoe erger ze worden. Bang om iets te denken wat je niet wilt denken, omdat je metaal moe bent en hersenmist hebt begrijp je het gewoon niet meer. Je denkt echt gek te worden. Ik weet het ook niet hoor, ik ben zo vermoeid en ik wil slapen en dat lukt gewoon niet want mijn hoofd blijft gewoon aan staan.
Ik heb ook geen goede remedie hiervoor. Het letterlijk echt gewoon overleven, miss zelfs een marteling.
Kom jij toe aan slaap?

Wanneer is het bij jou begonnen?

Hallo g denk zo een 4 jaar geleden. Het is net of je in eens uit valt in eens niet meer weet waar je bent .een soort van verwarring kompleet van het pat af .slapen geheel de dag door, en of je geen vat meer heb op de denken en doen kort londje en ga zo maar door .niet uit je woorden komen. En of je eigenlijk weg bent uit je hier en nu .met als gevolg je eerlijk gezegd klaar bent je dat k....leven want ik trek het ook nog op me zelf .dat houd in .het wekt ook nog agresie en frustratie op mvg anoniem

Ik ken het heel goed, ik heb dat ook die frustratie. Het is wel weer goed dat je kan slapen. Ik kan dat helemaal niet alleen met medicatie. Ik zit de hele dag in onrust door die gedachten die maar blijven gaan.
Ik weet het ook niet meer. Heb jij wat hulp van derden?

Hallo g ja hulp heb ik maar die werkt niet. Denk ik niet veel keuze meer heb ,als dadelijk een opname. zo als hier boven al vermeld wordt ik er hier gek van .het gevoel is niet te omschrijven. En jij ? Geen verdere hulp

Ja bij mij is de mobiele crisis dienst langs geweest. Maar ik was niet opnamen richtig, ik heb wel een psychiater gekregen waar ik naar toe moet. Ik heb een psycholoog maar dat klikt niet. Hele dag ben ik heel onrustig, alleen door de gedachten. Hou je sterk! Er moet een manier zijn om hieruit te komen! We moeten blijven geloven..

G welke omgeving ongeveer kom je ?

Hey beide. Hoe is jullie Engels?
Ik kan jullie een boek aanraden. "Hope and help for your nerves" van Dr. Claire Weekes.

En kijk zeker eens op YouTube maar de volgende 2;
Maggie Sterling
Shaan Kassam
Beide putten hun werk uit de kennis van mvr. Weekes. Weet zeker dat het nuttig zal zijn voor jullie.

Sterkte.

Ik heb de boek van Claire Weekes al 3x uitgelezen.
Facing, accepting, floating, let time pass. Pagina 98 van het boek is waar ik me in bevind. The thoughts becomes the mind. En toch lukt het mij niet, en dat frustreerd.
Maar we blijven hopen.
Dank je wel voor de reactie Robin

Ik ben uit België.

Ok neem toch aan daar ook gespecialiseerde hulp is .dacht even je mijn ervaringen door te geven mischien heb je er wat aan.maar van uit België is dat lastig

O nog eeb vraag welke medicijnen pak je er voor

@ Robin.
Ik heb een vriend die ik elke dag bel, hij heeft er zenuw aandoening gehad door een verkeerde drugs te nemen 8 jaar geleden. Hij heeft perongeluk een extreme dosis genomen ervan. Dus ziekenhuis enzo. Dus 3 weken later begon zijn zenuw aandoening. Dus hij heeft de boek van Claire Weekes voor zijn bijbel gehouden en is er na 5 jaar uit eindelijk uitgekomen. Ik heb aan hem veel, dus daarom dat ik die boek ook heb. Ik doe mijn best om bezig te blijven hoe het beschreven staat.
Maar ik geraak elke dag in twijfel wat juist niet de bedoeling is, en waarom ik in twijfel geraak is omdat ik wel andere dingen blijf zoeken omdat het lijkt dat mijn imuumsysteem zorgt dat mijn hersenen niet goed functioneren, mytochondria. Ik ervaar pem en CVS/ME.
Ik ben dus bij het boek terechtgekomen van Antony William. Die nu een besteller is in de VS Medical Medium (onzichtbare ziekten) namelijk heeft hij het over EBV virus. Iedereen heeft het ooit gehad dus we hebben antistoffen. Maar kan gereactiveerd worden door griep, covid of vaccinatie en stress. Dat kan dus brainfog, vermoeidheid, concentratie problemen en geheugen veroorzaken, burn outs etc. Je kan het niet genezen maar wel stabaliseren door supplementen en geen gluten, vetten en eiwitten te eten. Daarom is het soms verklaarbaar dat er mensen zijn waarbij de burn out echt jaren duren en vragen zich af vanwaar de symptomen vandaan komen. Sommige zoals mij weten ook totaal niet hoe ze erin terecht zijn gekomen. Door de ze virus word je imuumsysteem verzwakt en krijg je burn out symptomen. Dus al bij al, Claire Weekes is een heel mooie optie. Bij mij is alleen de twijfel omdat het gewoon heel heftig is met mijn vermoeidheid en mijn geheugen. Het is een beetje 2 kanten van een medaille.

Helaas hier geen Engels pfff

Ja! Al voel ik niet zozeer nekpijn , mijn nek staat wel vol met spanning door oa opgetrokken schouders. Ik heb ook een gek zweverig gevoel. Ik wou er vandaag toevallig ook een bericht over posten. Het is inderdaad niet draaiduizelig, maar wel licht in het hoofd. Zolang ik in beweging blijf wordt het minder, maar met name tijden stilstaan en praten met mensen wordt ik mij er erg bewust van waardoor ik het idee soms heb dat ik ga vallen ( is nog nooit gebeurd)

Precies dit heb ik ook. Alsof ik de nervus vagus voel en idd uit de nek komt het. Dit is mijn hoofdklacht, hebben jullie hier ook vermoeidheid naast? Ik niet. En in welke maand zitten jullie?

In vervolg van mijn reactie - kunnen jullie slapen? Sinds deze klacht hebben, kan ik ook niet meer echt (in)slapen en voel ik lichte onrust. Ik had die duizeligheid pas na 4 maanden in mn BO

In vervolg van mijn reactie - kunnen jullie slapen? Sinds deze klacht hebben, kan ik ook niet meer echt (in)slapen en voel ik lichte onrust. Ik had die duizeligheid pas na 4 maanden in mn BO

Ik zit nu in maand ( vanaf diagnose) 6. De vermoeidheid is in fasen maar niet mijn hoofdklacht. Het slecht slapen had ik vooral in het begin van de burn-out mede door angst. Ik heb medicatie gebruikt daarvoor ( nu bijna afgebouwd). Inmiddels duurt het inslapen wat langer, maar wordt ik niet meer steeds wakker met angst. Ik heb toevallig een schriftje bijgehouden met klachten en ik blijk het al langer te hebben. Ik dacht ook pas sinds kort , maar eigenlijk al vanaf het begin. Het varieert wel in fasen hoe erg het is.

Mijn klachten zijn hartoverslagen/ hoge hartslag, hevige spierspanning en daardoor pijn ( al mijn spieren doen mee) , angstklachten , onrustig gevoel, darmklachten , weinig energie, snel neiging tot huilen en stemmingswisselingen. Ik heb veel lichamelijke sensaties zoals tintelingen en gevoel dat er stroom door mijn lijf gaat. Over het algemeen voel ik mij niet lekker. Ook kan ik moeilijk ontspannen en ben ik veel bezig met de lichamelijke klachten door angst. Ik ben ook wel gevoelig voor angst voor ziekten wat ook niet echt mee helpt.

Ik moet zeggen bij mij neemt het licht in mijn hoofd/duizeligheid af wanneer ik ga liggen of zitten vaak. Voorderest heb ik het eigenlijk heel de dag door. Maar betrap mij zelf er heel soms op dat ik dan bijvoorbeeld aan het koken ben en het even “ vergeten” ben. Dan herken ik inderdaad wat je zegt.

Ik heb ook een intense spierspanning rondom mijn schouders ik trek mijn sxhouders onbewust denk ik continue op. Dit voel ik doordat als ik mijn schouders naar beneden probeer te doen het echt wel pijn doet. Mijn nek doet met vlagen pijn. Soms voelen die gewrichten pijnlijk, soms niet, maar toch lijkt het wel vanuit mijn nek te komen. Of ja misschien heb ik dat mijzelf aangepraat door angst voor een aandoening o.i.d.

Ik herken de tintelingen ook. Heeeel veel last van tintelingen gehad (ook ongeveer 6 maanden onderweg in de BO) nu komen ze soms een aantal keer opzetten. Vooral mijn kin, nek, keel en lippen.

Soms krijg ik een hoofdpijn in voorhoofd, of beide zijkanten van hoofd etc etc. Ook dat lijkt spierspanning te zijn.

Bij mij is echt mijn hoofdklasse intense licht in mijn hoofd letterlijk altijd behalve als ik ga rusten. Ook alleen al bij een hele kleine activiteit slaat mijn hart op hol een enorme harslG. In het begin was dit ook hartkloppingen in de zin van mijn hart overal voelen of soms overslaan, dit is wel weg. Ook de versnelde hartslag is vaak rustiger als ik gewoonweg even ga zitten of liggen.

Slapen was in het begin een groot probleem, het lukte me niet. Indd medicatie heeft dit bij mij geholpen ook. Ik moet zeggen ik slaap nu hee gemakkelijk wel in. Ik slik wel sertraline (geen idee of dit daar effect op heeft) de angst namelijk voor ziektes was bij mij zo groot dat ik niet helder kon nadenken en echt psychologisch werd. Dit in combinatie met een dochtertje van toen 7 maanden, was niet het beste.

Tintelingen herken ik ook. Dat krijg ik als ik het wat veel wordt en er dus sprake is van overprikkeling. Ik heb ook soort stroom in me lichaam / gevoel van veel spanning wat zich opbouwt over de dag. Dus die klachten in het hoofd en spierspanningsopbouw komt bij mij door de dag heen. Ik weet ook zeker dat het uit de nek komt want ik had eerst alleen hele hevige pijn aan nek en schouders en dat is nu omhoog getrokken naar mijn hoofd en speelt dus sterker op richting einde dag of (sociale) overprikkeling. Dit is volgens mij wel echt iets typisch voor een BO. Zou het zijn dat we dus nog in overlevingsmodus / stress stand zitten of wat denken jullie?

In vervolg trouwens; ik heb ook darmklachten zo nu en dan, onrustigheid / gejaagdheid die zich opbouw door de dag heen en oorpijn door spierspanning soms. Dus herken me in klachten die jullie ook noemen. Wat een gedoe allemaal… En wat zorgt er nou voor wat helpt? Ik doe juist heel rustig aan dus snap ook niet dat bijv die wazigheid in t hoofd na 4 maanden pas is gekomen want vind die klacht heel vervelend

Tevens paniek aanvallen gehad afgelopen jaar en vaak genoeg hartkloppingen etc. Vaak zonder gedachtes het overkomt me meer. Eerst dus bang voor zulke plekken dat is nu wel helemaal weg

Paniek aanvallen etc gehad ook toen. Dokter zeg centrale sensitatie. Hartkloppingen ook af en toe nog. Het is allemaal kuf

Goed dat je je volledig ziek hebt gemeld, er is maar een jij en gezondheid is nr.1. Eerst privé weer een tijd normaal zijn, daarna zie je wel weer. Zeker als je soms nog overvallen wordt door zo’n aanval zegt genoeg. Een kortsluiting zoals ik het noem is herkenbaar. Alleen tijdelijk floaters zien als ik in een winkel sta heb ik niet. Wel last van veel floaters maar deze zie ik alleen thuis met feller licht. Misschien goed om te weten, stress verwijd ongemerkt je pupillen en zo komt er ook meer licht binnen in je ogen. Ik ben een zonnebril gaan dragen en sinds kort meekleurende glazen, ideaal. Sterkte en beterschap : )

Hey Flow, Ik ben ook thuis sinds augustus en ben in oktober gestart met tennis -lessen en met mensen af te spreken om 1 uur te trainen. Van 1 keer per week ging ik heel snel naar 3 keer per week zonder voldoende pauzes tussen de sessies omdat ik te enthusiast was. Ik voelde na mijn sessies hoofdpijn en vermodiheid maar ik heb toen niet geluisterd, ik dacht dat het normaal was gezien dat ik geen sportieve mens ben. Mijn lichaam heeft in november duidelijker gesproken blessure in mijn kuit dus ik kon 6 weken niet meer tenissen. Ik ben terug aan het tenissen sinds januari maar met 2 a 3 dagen pauzes tussen de matches. Ik begin terug met vertrouwen te sporten en mentaal doe ik beter.

Ik lig er ook uit sinds september, de enige beweging wat ik had was zwemmen en wandelen, maar dat is eigenlijk niks voor mij. Daarvoor was ik zo’n vijf dagen per week te vinden in de sportschool. Nu had ik ook het idee dat het beter met mij ging, dus was ik weer naar de sportschool gegaan zo’n twee weken geleden. En niet een keer om op te bouwen, maar direct weer vijf keer. Daardoor had ik mijn middenrif weer extra vastgezet en kreeg ik weer een paniekaanval. Mijn fysio vertelde mij dat mijn lichaam ook helemaal nog niet klaar is voor zulke inspanning en gaf mij het advies om het voorlopig bij twee keer te houden op misschien 50% van mijn kunnen. Ik heb niet echt last van vermoeidheid, maar vooral van een vast middenrif en pijnlijk bekken op het moment, daar zit al mijn spanning. Toch maar weer beter luisteren naar mijn lichaam.

Hoi flow, Herkenning! Ik ging laatst best intens squashen. Niet heel slim. Heb er wel 3-4 dagen last van gehad; vermoeider en zwaar voelend lichaam. Ik houd het nu op wandelen en kort hardlopen.

En @anoniem Jij gaat naar de fysiotherapeut. Is dit een algemeen fysiotherapeut of gespecialiseerd in een richting? Zit er ook over na te denken om zo qua sport mijn belastbaarheid in stapjes te verhogen.

@VK Ik ga naar een psychosomatisch fysiotherapeut, aangezien al mijn fysieke klachten vanuit het mentale komen.

Lekker huilen, is goed voor je

Yep! Exact t zelfde van de een op andere dag

Ja heel de dag door die duizeligheid / maar niet echt draaierig. Vaak als ik lig gaat het wel wat beter bij jou ook?

Ik ook t zelfde ene op andere dag, komt uit pijn nek

Hoort allemaal bij burn-out.
Sterkte, het komt goed!

Hoi ,ik heb hetzelfde, maak me druk voor a,s, donderdag MRI hoofd, van alles door me hoofd,duizelig,loop ik wel recht,huilen, hersenmist ( als het dat is 🤷‍♀️,word er eng van. Weet niet of ik het zo moet noemen.
Maar het rare is,dat als ik 5 mg oxazepan neem,het minder is?! Druk hoofd,gaat maar door! Wazig…
Ben wel alleen,niemand die je opbeurt….soort van…..pfffff
Dus de opsomming van Paulien herken ik wel,maar toch pfff

Was het maar bij mij dat het gewoon vitamine D tekort was.

Hoe gaat het met jou slapen Stephen? Kan je goed uitrusten? Want dat is bij mij de grootste probleem. Slapen om aa rust en herstel te komen

Slapen gaat wisselend, maar dat komt vooral door externe factoren (twee kleine kinderen). Toen slapen echt een probleem was, afgelopen zomer, heb ik kortstondig melatonine geslikt. Dat heeft me enorm geholpen met inslapen.

Ja dat neem ik ook..5mg met valeriaan. Maar helaas korte nachten. Ik ben er zeker van dat door geen medicatie te gebruiken voor te slapen jou heeft geholpen hier door uit te komen. Want als die pammetjes gaat op je gaba zitten waardoor je gewoon vooruit komt. En andere dingen verstoren jou hersenen. Dus goed gedaan, jij bent op de heel goede weg!

Dankjewel, anoniem! Ik wens jou ook een goed herstel toe.

Hoi Stephen, het is goed dat je het aankaart want zelden zal een arts uit zichzelf op D3 laten prikken, idem voor B12. Bij mij was vitamine D <20, ik had amper nog kracht in mijn benen en was kortademig. Alleen dit is wel al 8 jaar geleden.
Nu 3 jaar BO, vitamine D blijft stabiel dus daar ligt het bij mij jammer genoeg niet aan. Hoop dat het voor jou helpt, beterschap en sterkte!

Dankjewel P! Ik heb het geluk dat ik een huisarts heb die het zelf ter sprake bracht, ik had er zelf ook niet aan gedacht.

Goed dat je dit deelt en vergeet ook B12, foliumzuur, ijzer en de schildklier niet! Vooral B12 tekort is zeer moeilijk vast te stellen. Goede serumwaarden sluiten een tekort niet persé uit.

Ja daar kan een heel verhaal overschrijven

Kan je mij dan even vertellen waar jij beterschap merkte of wat voor medicatie je ervoor nam of neemt. Of wat verlichting brengt?

Dat alles bij elkaar heet een burn-out.
We zullen dit dus allemaal herkennen.
Veel sterkte.

Nou, mijn cortisol is nooit hoog geweest. Ook niet deze maanden. Raar dat het bij een burn out hoort?

Hoi,

Ik heb dit ook gehad voor lange tijd. Helaas allemaal burn out klachten. Je hersenen en zenuwstelsel hebben over uren gemaakt en moeten tot rust komen. Mijn cortisol was ook laag in plaats van hoog dus dat zegt niks.

Rusten rusten en rusten. Prikkelvrije momenten in lassen en dan zal je merken dat je echt zal herstellen.

Succes, ik was ook ook ooit het punt dat ik dacht dat het nooit meer goed zou komen.

Hoi Anoniem,
Hoe lang heeft het bij jou geduurd voordat je je wat beter ging voelen?

Kon je slapen? Want dat lijkt mij de grootse boosdoener.
Ik wil graag slapen maar mijn hoofd en gedachten blijven aan staan. Dus slapen is een ramp. Hoe los jij dat op?

Nou hier dan mijn ervaring opsomming hier onder
Slecht tot niet slapen
Oververmoeid tot niks meer komen
Algehele Maleise als dat goed schrijf
Opgefokt
Dus eigenlijk kompleet opgebrand
Verwardheid, je en zo kan ik nog wel even door gaan .tot nu toe geen verbetering wel terapie. Maar ook dat kost te veel energie.
Het lijkt wel of er geen einde aan komp. De wereld om me heen lijkt wel een grote bubbel.
Niet echt, en gewoon te extreem kapot om überhaupt wat te doen of voorelkaar te krijgen. Ook hobby. S gaan niet lukken. Slapen, slapen en nog eens Slapen. Tis gewoon of je continu in een overleving.s fase zit ,waar je niet uitkomt..
Maar ik moet en dat vreet nog meer energie bha bha .heb nu escitaloprám maar ook dat werkt niet. Ik heb helaas geen oplossing voor je .alleen mijn ervaring. Bij mij is dit al 4 jaar, in de morgen bij opstaan zit ik eerst met zware vermoehijd uren voor me uit te kijken. Dan ben ik nog niet bij mijn positieve. Alles kost gewoon veeeeel energie buiten het mateloos piekeren. Het een roept het andere op.denk ze noemen dat een angststoornis. Piekerstoornis. Ik weet het niet meer .wel dat ik me afvraag hoe lang dit nog vol te houden. Hopelijk heb je nu een inkijkje in mijn beleving. Herkenbaar???? Ik hoor het graag van je mvg anoniem

Ja ik ken het! Gelukkig kan je wel lekker slapen!
Weet je ook hoe dat is gestart? Na een COVID infectie of vaccinatie? Hoe lang neem jij escitolapram?
Dank je voor de reactie!

Hallo geo de citalopram nu denk ik 1.5 jaar.
De covid spuit heb ik niet gehad. Wel covid 2x het begon bij mij naar mijn ide met een totale uitputting .dat houdt in me zelf voorbij gelopen. Er na een angststoornis piekerstoornis, althans dat denken ze bij de hulpverlening. Zit nog in terapie. Maar helaas geen baat bij. Mvg anoniem

Man man in kan je heel goed begrijpen, ik ben ook totaal uitgeput, malaise, dromen hele dag door. Ik kan nergens zitten want ben onrustig, in de nacht zeer onrustig. Ik ken het allemaal wat jij beschrijft. Ik heb geen COVID spuit gehad. Maar ook geen COVID zelf, dus dat begrijp ik niet zo goed. Ik heb wel koude handen en koude voeten altijd, mijn hoofd blijft maar aan staan. Slapen op pammetjes wat uit is aan werken. Dus weet ook geen raad meer. Heb jij ook lichamelijke klachten? Heb je tenminste het idee dat de escitolapram je wat rustig maakt ofzo? Dat de angst minder is?

Geo nee niet echt ik merk er niet veel van de escitaloprám .tis elke dag een verassing hoe ik wakker wordt, als ik al slaap, slaap zeer onregelmatig. Uitgeput .bezoek vd deur houden enz nergens geen energie voor. Te Uitgeput tis maar overleven he.daar bij eigenlijk een ja hoe moet ik het zeggen, tunnel vieze waar ik in zit de hele week.bij afspreken even het masker op ,om er na weer te gaan slapen of blij te zijn ik in bed lig.en een soort raar gevoel van depressie weet ik hoe ik het noemen moet, maar je bent gewoon leeg op geen intr meer geen emoties meer niks meer .met andere woorden ik lig hier nog daar is alles mee gezegd mvg anoniem

Heel herkenbaar

Voor mij ook heel herkenbaar..

Nou, zeker herkenbaar!!
Ik heb precies hetzelfde helaas. Ik begrijp ook niet waarom dat die afschuwelijke sensaties die je bij die overprikkeling ervaart maar niet minder worden.
Ik krijg dan inderdaad een verkrampte nek en schouders en voel een druk op mijn hoofd en mijn oren gaan dan suizen en miijn hart gaat sneller kloppen
Voornamelijk in winkels en bij gesprekken die langer duren dan 10 min. Typisch een flight reactie, maar na een jaar zou dat inderdaad toch wel minder moeten worden in plaats van erger?
Hoe voelt die overprikkeling bij jullie? En hoe gaan jullie hiermee om?
Ik probeer dan zoveel mogelijk op mijn ademhaling te letten en moet van mijzelf op die plek blijven tot de ergste prikkels weg zijn, maar het blijft elke keer een probleem, hoe vaak ik het ook oefen. Ik wil zoveel, maar kan nog maar tegen zo weinig hele normale, sociale en gezellige activiteiten, hoe klein ook. Echt frustrerend, maar voelt ook vaak erg eenzaam.
Heb dus ook de oplossing niet, pfff was het maar zo simpel, hè?

Ik wens iedereen een fijn prikkelvrij weekend!

Ja hier ook herkenbaar. Je wordt er moedeloos van.

Ik heb hier ook heel erg last van. Ik kan steeds minder in plaats van meer. Zijn er ook mensen waarbij het inmiddels ook weer in een stijgende lijn is gegaan?

Herkenbaar. Ik merkte na 2.5 jaar verbeteringen en voelde alles ietsje normaler. Nu paar maanden fikse terugval waarbij ik amper een gesprek kan voeren. Word er bang van. Maar weet ook dat het wel weer bij zal trekken dat extreme. Maarja of dat nog 2 weken duurt of 2 maanden. Heel erg moeilijk..

Heel herkenbaar! Ik ben nu 6,5 maand thuis waarvan sinds maand 5 last van brainfog, overprikkeling, geluiden komen super hard binnen, gespannen gezichtsspieren. Dit terwijl ik meer uitrust. 2 maanden geleden ging ik nog bijna dagelijks het dorp in, nu is een rondje wandelen van 500m al een uitdaging. Mijn psycholoog gaf aan dat de cognitie altijd de hardste klap heeft gehad en het langzaamst hersteld waarschijnlijk hebben deze klachten er altijd al gezeten maar komen ze naar boven door de rust die je neemt.

Heel herkenbaar! Ik ben nu 6,5 maand thuis waarvan sinds maand 5 last van brainfog, overprikkeling, geluiden komen super hard binnen, gespannen gezichtsspieren. Dit terwijl ik meer uitrust. 2 maanden geleden ging ik nog bijna dagelijks het dorp in, nu is een rondje wandelen van 500m al een uitdaging. Mijn psycholoog gaf aan dat de cognitie altijd de hardste klap heeft gehad en het langzaamst hersteld waarschijnlijk hebben deze klachten er altijd al gezeten maar komen ze naar boven door de rust die je neemt.

Heel herkenbaar! Ik ben nu 6,5 maand thuis waarvan sinds maand 5 last van brainfog, overprikkeling, geluiden komen super hard binnen, gespannen gezichtsspieren. Dit terwijl ik meer uitrust. 2 maanden geleden ging ik nog bijna dagelijks het dorp in, nu is een rondje wandelen van 500m al een uitdaging. Mijn psycholoog gaf aan dat de cognitie altijd de hardste klap heeft gehad en het langzaamst hersteld waarschijnlijk hebben deze klachten er altijd al gezeten maar komen ze naar boven door de rust die je neemt.

Ja, bij mij zijn de klachten nu ook op een hoogtepunt, na een jaar. En ik herken ook de onzekerheid en angst erover, dus het is wel soort van prettig om te lezen dat anderen hetzelfde hebben. Maar een positief herstelverhaal zou ook wel fijn zijn inderdaad... :)

Heel herkenbaar. In de wereld van neurodivergentie (bijv. adhd en autisme) bestaat de term maskeren. Dat is veelal onbewust je eigen gedrag, hoe klein dan ook, verstoppen of juist uit te vergroten zodat je niet opvalt als "anders" in de groep. Bijvoorbeeld wanneer iemand eigenlijk veel last heeft van overprikkeling door geur, aanraking, licht, geluid of sociaal contact.

Als burnies hebben wij constant onze eigen overprikkeling gemaskeerd, ook voor onszelf. We leren tijdens onze burnout steeds beter waar onze grenzen eigenlijk liggen: waar onze echte ik eindigt en ons masker begint.

Onlangs heb ik door mijn burnout ook geleerd dat ik zowel adhd als autisme heb: als je beide hebt verstoppen ze elkaar een beetje waardoor het niet snel opvalt. Maar ik heb ze wel en leer steeds beter wat ik eigenlijk maskeer. Zoals bijvoorbeeld felle of flitsende lichten, maar ook geluid in veel extremere mate dan ik altijd al dacht. Een hele aparte gewaarwording.

Hier ook heel veel last van. Hiervoor nooit last van gehad (heb geen autisme of adhd zover ik weet)

Vervelen hè Gert.. Ja ik herken het volledig.
Geen zorgen. Ook die gedachten gaan vast echt wel weer over, denk ik dan maar. Maar je kan er wel naar van zijn ja.
Kalm an maar. Je doet het goed.

Thanks Pien

Lieve Gert
Zeker herkenbaar die schuldgevoelens.
Bedenk maar: laat ze er zijn het heftige gevoel gaat ook altijd weer weg.
En: als jij even gaat liggen en goed voor jezelf zorgt kun je er juist beter zijn voor je kinderen.
Maar wat ja het moeilijk he? Ik snap je hlml.

1 ding weet en voel ik heel zeker; jij bent een ongelooflijk lieve en goede vader ♥️

Liefs

Lieve Liesie super bedankt doet me goed, dankjewel.

Dikke knuffel

Herkenbaar hoor, Gert! Deze dagen ken ik zeker. Inmiddels alle type dagen wel: alle emoties komen om de beurten gezellig langs en soms is het een cocktail aan emoties op één dag. En dan dus proberen om niet mee te gaan in de gedachten die je brein eraan koppelt. Het er dus te laten zijn, zonder oordeel. Het komt, maar gaat gelukkig ook weer weg. En uiteindelijk, wanneer ons systeem blijvend rustiger wordt, worden het weer de oude, vertrouwde, korte emoties. Daar vertrouwen in blijven houden, hoe lastig het ook is. Laat alle nare gevoelens er zijn, observeer je gedachten en probeer ze niet te geloven. Ze zijn inderdaad niet de waarheid. Veel sterkte, moed en kracht deze dagen! 💞

Lieve Gert,

Wat goed dat je zelf ook eens iets deelt. En wat naar zo’n schuld-dag… dat klinkt echt slopend.

Dat herkauwen van oude situaties herken ik minder, maar dat opgejaagde gevoel, die hoge ademhaling en jezelf helemaal opjagen als je al moe bent – dát herken ik wel heel erg. Bij mij is het ook vaak zo dat als mijn systeem overprikkeld is, alles zwaarder en groter voelt dan het eigenlijk is.

En eerlijk: even liggen als je doodop bent terwijl je kinderen veilig spelen klinkt voor mij juist als goed voor jezelf zorgen, niet als falen. Maar ik snap hoe je brein daar dan toch een verhaal van maakt.

Fijn dat je ook ziet dat het beter is dan in het begin. Dat is niet niks.

Veel liefs en een knuffel

Lieve Kamillethee,

Heel erg bedankt voor je reactie, ik moest het ook even kwijt..

Klopt, zo is het hier ook,.het is vaak en en, en dan is het inderdaad ook veel sneller veel en voelt het groter en machteloos.

Ja dat rare brein, hou maar op.

Ook jij bent goed bezig, en wat je zegt we doen het allemaal op onze eigen manier.

Dikke knuffel!

Hey M,

Ja het is een rollercoaster aan gedachten en emoties inderdaad, alles komt voorbij.

Klopt, defusie toepassen is het beste, hoe moeilijk soms ook. En inderdaad het zijn maar gedachten, maar zo voelt het niet ;).

Heel erg bedankt voor jouw bericht.

Dikke knuffel

Een dikke knuffel voor jou Gert. Ik hoop dat je een fijn en rustig weekend hebt.

Veel liefs

Bedankt Kamillethee,

Het is iets rustiger, maar flinke naweeën.

Ik wens jou hetzelfde natuurlijk, het was vandaag iig lekker zonnig.

Dikke knuffel en veel liefs terug.

Mijn reactie komt maar niet door. Zijn er meer hier die problemen ervaren?

Het kan dus zijn dat mijn reactie straks vier keer geplaatst wordt, Gert. Of dat dit bericht ook meerdere keren doorkomt.

In ieder geval een dikke knuffel terug en jij hebt al zoveel doorstaan, jij komt hier ook doorheen! We gaan ervoor!

Hij komt door M, dikke knuffel! We gaan er zeker voor.

Fijn! Probeer ik mijn andere bericht nog een keer te sturen. Hopelijk komt hij dit keer wel door.

Nee, dat bericht pakt hij nog niet. Om één of andere reden komt dat bericht niet door blijkbaar.

Er komt bij dat bericht steeds het volgende te staan:
"Bedankt voor je bericht!
Deze komt binnenkort online te staan."

We wachten het dus af!

Ho Gert, ik ken het heel goed! Ik heb hetzelfde gevoel. Het lijkt wel een bad trip van 2 maanden al

Helemaal mee eens hoor! Ik slik zelf sertraline door de extreme angsten door alles wat ik lichamelijk voelde. Hierdoor kom ik niet aan verwerken toe. Door de hoge pieken weg te halen en niet op zoek te gaan naar alles waar ik dood aan ga kan ik de oorzaak aanpakken

Hoi,

Ik begrijp je redenering! Ik zit zelf bijna 2 jaar in burn-out en heb al veel inzichten gekregen door te lezen, therapie,… ik ben op een punt waarvan ik weet hoe ik hier geraakt ben en hem mijn leven ook anders georganiseerd. Ik heb die twee jaar en alle ups and de vele downs nodig gehad om volledig tot acceptatie te komen. Ik bleef echter last hebben van kleine lichamelijke klachten, nu in combinatie met de premenopauze. Die klachten leken wat in stand te worden gehouden door de angst er voor. Ik heb na veel (echt veel en lang 🙃) nadenken en gesprekken met men huisarts toch besloten om te starten op 2,5 mg zonder dat dit meteen opgebouwd wordt. Dit wil zeker niet zeggen dat ik nu al het geleerde weggooi en vollenbak de wereld intrek en 40 uren ga werken maar het stelt me hopelijk wel in staat om mijn hoofd wat rust te geven en dus ook mijn lijf om nog verder en dieper te herstellen zonder die vicieuze cirkel. Ik zou zelf nooit bij begin van mijn burn out gestart zijn met medicatie omdat ik toen echt nog niet kon luisteren naar mijn lichaam , zelfzorg niet zo hoog in het vaandel droeg,… maar voor nu komt de medicatie op een punt dat ik het ‘logisch’ vind voor mezelf en ik ook kan loslaten wat het voor me gaat doen of niet. Stap voor stap… en met of zonder duwtje in de rug… we komen er allemaal en iedereen moet vooral doen waar hij’zij zich goed bij voelt!

Groetjes

Ik snap je idd! Ik heb zelf een sociale angststoornis, wat jaren geleden al is vastgesteld. Maar nu was het ook een grote oorzaak van mijn burn-out. Na een half jaar inneming burn-out werd citalopram voorgesteld en dat heeft me heel veel gebracht! Ik ben veel rustiger in mijn lichaam geworden en ervaar veel minder angst. Daardoor kan ik beter naar mijn lichaam luisteren en voel ik niet bij kleine onnodige situaties al angst. Ik ben er dus heel blij mee!

Ik heb zelf een hele sterke lichamelijke focus op klachten die ik momenteel niet wegkrijg. Met de sertaline probeer ik eerst met een rustiger hoofd te werken om weer veerkracht tegen de overprikkeling op te bouwen, weer te werken bij een nieuwe baan (uit de ziektewet) en daarna de sertraline langzaam afbouwen. Bij mij speelt wel wellicht autisme of ADD mee, wat nog onderzocht zal worden.

Daarnaast helpt citalopram trouwens ook om beter prikkels aan te kunnen. Dat is ook een veelvoorkomende reden om te starten met citalopram op lage dosering.

Helemaal eens met jouw verhaal, Suus.

Ik kies er ook voor om er door heen te gaan zonder medicatie. Ik heb Zovaak op het punt gestaan om ze gewoon te slikken maar dan realistisch bij mezelf na gaan.. ik moet het zelf doen, mijn lichaam hersteld zichzelf, die onderdrukkende gevoelens en emoties wil ik niet onderdrukken die moeten er uit.. vroeg of laat.. en nu na 2 jaar ben ik echt blij met de keuze dat ik het niet heb gedaan.

Ik kies er ook voor om er door heen te gaan zonder medicatie. Ik heb Zovaak op het punt gestaan om ze gewoon te slikken maar dan realistisch bij mezelf na gaan.. ik moet het zelf doen, mijn lichaam hersteld zichzelf, die onderdrukkende gevoelens en emoties wil ik niet onderdrukken die moeten er uit.. vroeg of laat.. en nu na 2 jaar ben ik echt blij met de keuze dat ik het niet heb gedaan.

Ik kies er ook voor om er door heen te gaan zonder medicatie. Ik heb Zovaak op het punt gestaan om ze gewoon te slikken maar dan realistisch bij mezelf na gaan.. ik moet het zelf doen, mijn lichaam hersteld zichzelf, die onderdrukkende gevoelens en emoties wil ik niet onderdrukken die moeten er uit.. vroeg of laat.. en nu na 2 jaar ben ik echt blij met de keuze dat ik het niet heb gedaan.

Ik kies er ook voor om er door heen te gaan zonder medicatie. Ik heb Zovaak op het punt gestaan om ze gewoon te slikken maar dan realistisch bij mezelf na gaan.. ik moet het zelf doen, mijn lichaam hersteld zichzelf, die onderdrukkende gevoelens en emoties wil ik niet onderdrukken die moeten er uit.. vroeg of laat.. en nu na 2 jaar ben ik echt blij met de keuze dat ik het niet heb gedaan.

Ik snap je vraag wel Suus. Ik probeer het ook allemaal bewust zonder medicatie. De psycholoog begon er al tijdens een eerste gesprek over of ik niet iets wilde slikken voor de angst en voor het slapen. Nu, een jaar later, ben ik nog steeds blij dat ik daar nee tegen heb gezegd. Ik kan me voorstellen dat het voor sommige mensen een (tijdelijk) steuntje in de rug kan zijn, maar vind wel dat er in onze maatschappij continu de focus ligt op het grijpen naar snelle oplossingen en pillen die lang niet altijd noodzakelijk zijn. Het is inderdaad geen oplossing voor een burn-out of sneller herstel.

Ik heb spijt dat ik aan medicatie ben begonnen. Huisarts gsf er geen enkele begeleiding in en ik ben 100 stappen dieper gezakt. Maar het kan wel heel erg helpend zijn.

Het kan met name in het begin de scherpe randjes eraf halen. Zonder medicatie zou ik een aantal maanden terug niet kunnen slapen. En niet slapen is echt funest voor je lichaam en geest. Ik heb bij een bekende van mij de gevolgen gezien van niet slapen en dat gaf voor mij wel de doorslag om toch te beginnen met medicatie. Ik heb overigens wel een hele goede huisarts en een afbouw schema. Ik ben inmiddels ook alweer bijna van de medicatie af. Bij mij zeiden ze ook het onderliggende probleem moet wel worden aangepakt. Maar met mijn ervaring met dit soort medicatie op mijn werk was ik mij daarvan bewust.

Toen ik de eerste afspraak had bij m’n huisarts,, wist niet eens dat ik een BO had. Maar had m’n eerste paniek aanval gekregen destijds. Enige wat de huisarts me vroeg of ik medicatie wou?
Ik schrok hier zo erg van.. het lijkt alsof ze het uitdelen als snoepjes zonder enige begeleiding.
Je kan niet na een consult van 5 minuten iemand meteen medicatie geven om te onderdrukken, zoek het probleem op, waar komt dit vandaan en ga daaraan werken

Hoi allemaal,

Ik lees de reacties over medicatie en ik snap de vragen en twijfels heel goed. Ik dacht er in het begin eerlijk gezegd ook zo over.

Voor mij is medicatie geen “oplossing” voor burn-out of trauma. Het pakt inderdaad niet automatisch het onderliggende stuk aan. Maar in mijn geval heeft het wel iets heel belangrijks gedaan: het heeft de scherpe randjes van de angst en de onrust afgehaald.

Mijn zenuwstelsel stond zó aan dat slapen niet meer lukte. Wandelen, yoga, ademhaling, het hielp niet meer. Mijn lijf kwam niet meer tot rust. En zonder slaap wordt alles erger. Voor mij was medicatie toen geen onderdrukken, maar stabiliseren. Even lucht krijgen.

Ik denk echt dat het maatwerk is. Er is geen one size fits all. Wat iemand nodig heeft hangt af van hoe ontregeld het systeem is, wat iemand heeft meegemaakt en hoeveel draagkracht er nog is. Voor de een kan het zonder, voor de ander is het tijdelijk helpend.

Afbouwen is ook niet niks want dat merk ik nu zelf. Maar ik geloof wel dat het kan, met zorg en in kleine stappen. En als het niet lukt, dan is het ook geen falen om weer even terug te gaan. Herstellen kan mét medicatie en zónder medicatie.

Het is allemaal niet zo zwart-wit. We doen allemaal wat op dat moment nodig is om overeind te blijven. Geloof me ♥️

Hey Kamillethee, ik heb hetzelfde aan de hand met slapen enzo. Had jij dan ook dat je gedachten constant aan stond hele dag door, en derealisatie had? Met een hersenmist enzo? Onrustig gevoel! Welke medicatie heeft bij jou geholpen?

Hey Co,

Ja… dat herken ik helaas heel erg. Mijn hoofd (en lijf) stond echt continu op stand aan. Alsof er geen uitknop meer was. Gedachten die maar doorgingen, geen rustmomenten. Daarbij ook hersenmist, een onwerkelijk gevoel soms en een constante innerlijke onrust. Mijn systeem was gewoon compleet overbelast.

Bij mij heeft escitalopram geholpen om die scherpe randjes eraf te halen. Niet dat alles ineens weg was hoor maar de constante piek ging eraf. Het heeft wel even geduurd voordat de medicatie echt ging werken. Vooral het niet kunnen slapen werd minder heftig en daardoor kreeg mijn lichaam weer iets meer kans om te herstellen. Niet slapen wordt onderschat. Dat is toch wel een bizar heftige klacht….

Maar ik wil er wel bij zeggen, het is echt maatwerk. Wat voor mij helpend was, hoeft dat voor een ander niet te zijn. En het is helaas geen oplossing voor de oorzaak. Het was/is voor mij meer een steun om wat stabiliteit te krijgen als je systeem totaal ontregeld is.
En eerlijk is eerlijk dat is wel gelukt door de medicatie.

Sterkte met alles. Ook voor iedereen hier,

Liefs

Ja hier ook met medicatie wat meer stabiliteit.
Ik heb paroxitine. Ik begreep vd dokter dat er nu citalopram wordt gegeven ipv paroxitine.
Maar dit gebruik ik al verschillende jaren.

Dank je wel voor de reactie Kamillethee.
Ik durf überhaupt geen medicatie in te nemen wegens de bijwerkingen. Elke kleine dingetje wat in mijn lichaam gebeurt sla ik in paniek. Het alsof mijn hersenen niet meer weten hoe er mee om te gaan. Ook mijn geheugen is zo waterig geworden. Ik doen yoga, meditatie, wandelen. Maar ik kan niet rustig blijven door die piekergedachten, ik krijg die niet uitgezet! Is om gek van te worden. En dan frustreer ik mij ook natuurlijk en krijg ik angst dat ik hier nooit uitkom. Mijn eigen gedachten maken mij gewoon bang voor alles en nog wat. Ik kan niets, ik kan nog niet eens rustig in de zetel zitten en een serie kijken. Dus ik weet ook niet hoe ik dat geregeld krijg met mijn zenuwstelsel. Dus dan denk ik van ik moet aan de medicatie en er is geen andere oplossing op dit moment. Maar ho daar moet je dan ook in vertrouwen. Van welke medicatie enzo. Maar ik krijg het zo niet echt opgelost. Ik heb ik weet niet hoeveel boeken gelezen, acceptatie, ademhalingstechnieken, bidden.
Dus ik moet gereset worden want dit is geen leven!
Ik ben altijd een sportman geweest, intensieve job tuinman. Dat was mijn uitlaat. En ineens kan ik niets meer, ik lijk mezelf volledig kwijt.
Dus ik hoop dat ik de juiste medicatie vind en dat het tenminste de juiste rust krijg en dat ik gewoon normaal ergens kan gaan zitten met geen onrust!

Ik was in de eerste maanden van mijn burnout in constante paniek en angst. Het was ondraagelijk, extreme angst om te slapen, heel de nacht angst en heel de dag angst reacties van elke prikkel. Ik ben toen citalopram gaan slikken. Eerst wad het een maand nog erger maar daarna werd die angst veel minder. Ik kon weer beter slapen en de angst werd beduidend minder. Het verdoofd niet en onderdrukt ook Lang niet alles, het haalt de piek eraf. Ik heb nu goed door kunnen krijgen wat mijn onderliggende uitdaging is en ik kan mijn lichaam de nodig rust en Veiligheid geven. Waardoor ik zo weer rustig kan gaan afbouwen. Ik had het liever niet geslikt maar ik ben blij dat ik het toen heb gedaan omdat het niet draagelijk was en me heeft geholpen.

Hey Co,

Wat je beschrijft klinkt echt ontzettend heftig en uitputtend. Dat constante “aan” staan en dan ook nog bang worden van je eigen gedachten… dat is slopend. Ik herken dat stuk van in paniek raken van lichamelijke signalen want als je zenuwstelsel zo scherp staat, voelt alles als gevaar.

Ik lees ook veel wanhoop in je bericht. Sta je hier alleen in of heb je begeleiding? Een huisarts, psycholoog of iemand die je vertrouwt? Dit hoef je echt niet alleen te dragen, zeker niet als de paniek zo hoog zit.

En je bent jezelf niet kwijt. Je systeem staat in overlevingsstand. Dat kan herstellen, ook al voelt het nu niet zo. Heel veel sterkte!

Hey Kamillethee,

Ik heb steun van alle kanten, ik sta nauw in contact met vrienden die ik bel, mijn vriendin die yoga lerares is. Alle tools heb ik in handen. Woensdag moet ik naar de psychiater de eerste keer. Ik voel me veilig hier thuis, alleen niet in mijn eigen lichaam/hoofd. Daarom lijkt het soms dat door iets mij zenuwstelsel heeft aangetast. Miss ontstekingsreacties of zo. EBV virus.. ik kan wel vanalles bedenken. Want ik zou niet weten hoe ik hierin ben terechtgekomen.
Hopelijk dat medicatie dan wel beetje helpt vooral om de onrust weg te halen!

Eventueel een goede vrij schadeloze eerste stap die je kan proberen is een beta blokker. Die werkt maar 4 tot 6 uur en echt half Nederland slikt die dingen voor hun bloeddruk. Ze werken door je minder gevoelig te maken voor adrenaline en zo kan je meer paniek/prikkels aan zonder dat het echt een paniekaanval wordt. Ik slik zelf af en aan 10mg propranolol 1x per dag en heb geen moeite met afkicken of extra verschijnselen.

In mijn optiek zou ik vooral naar zwaardere middelen grijpen als ze belangrijke pilaren van je herstel in de weg zitten, dus eigenlijk met name je slaap, die heb je gewoon echt nodig. Maar goed ze kunnen niet heel veel kwaad verwacht ik door de eenvoud waarmee ze gegeven worden dus weeg er ook niet te zwaar aan als je denkt dat het je tijdelijk kan helpen.

Dat heet POTS. Gaat weg nadat je een emotie op het hart doorvoelt 👌🏻

Dat heet POTS. Ik heb deze symptomen ook.
Heb je waarschijnlijk ook koude handen en koude voeten?

Maar is pots passend bij een burn-out als ik het zo lees? Gaat het dan weer weg op een gegeven moment? Want ik lees er alleen maar extreme dingen bij qua duizeligheid etc etc

Is dit altijd perse pots dit kan toch ook gewoon burn-out gerelateerd zijn?

Kan ook gewoon burn-out gerelateerd zijn..
Geen zorgen

Ik ben zelf nu 1,5 jaar onderweg en herken wel dat ik nu nog minder kan/doe dan aan het begin. Ik ging vorig voorjaar bijv nog wel eens naar het theater, maar merk dat dat nu te veel prikkels is en dat de tranen nu te hoog zitten. Ik denk dat je aan het begin ook nog veel doet op adrenaline.

Ik merk ook minder te doen (nu een jaar onderweg) dan een half jaar geleden. Bij mij komt dit ook wel doordat ik veel beter luister naar mijn lijf. waar ik een half jaar geleden meer dingen deed, maar ook elke dag wel een huilbui. Nu veel minder huilbuien, maar ook inderdaad minder doen... Maar toch zie ik het als winst dat ik me dus wel minder emotioneel voel, ookal doe ik minder.

Hoi Robin, ik kon in het begin van mijn burn-out ook meer dan later. Ik kon steeds minder en minder en minder tot ik helemaal niks meer kon. Wat mij nu erg helpt is rustig opbouwen. Klein beginnen met puzzelen, luisterboek en wandelen en als dat goed gaat even een paar weken volhouden. Dan uitbreiden met iets langer van iets bijv. Een psycholoog kan je hier vaak goed bij helpen, dat wordt vergoed!

Ik deed in het begin ook nog af en toe iets van een festival of carnaval of een volle dag shoppen met alle prikkels van lunchen etc etc. Dat heeft me absoluut niet geholpen. Daar ben ik alleen maar van terug gevallen en kon ik weer weken tot maanden van herstellen. Daarom is rustig opbouwen echt belangrijk. Luister naar je lichaam. Sterkte!

ChatGPT is voor mij trouwens ook een goede coach! Blijf wel kritisch maar hij heeft me al heel vaak gerustgesteld of inzichten gegeven die me gerust stelden. Gewoon de gratis versie! Ik bespreek echt álles met hem over m’n situatie :-)

Jaa, chat gpt is ongeveer ook helemaal mijn coach!;) geniaal!

Haha ja ik heb chatgpt ook gebruikt voor heel veel dingen..maar soms zit die ook maar wat met je mee te lullen. Ook precies deze kwestie heb ik voorgelegd aan chat.

De reactie was dat dit heel goed verklaarbaar is. Voorheen zat ik meer in de overlevingsmodus en nu ik meer stil val heb ik minder capaciteit om dingen te doen. In een notendop.

Maar dan denk ik ja, klopt dit wel? Ik twijfel dan aan de argumenten die die geeft.

Maar bovenal denk ik dan van ja. Doe ik iets verkeerd? Ik wil zo graag beter worden maar het voelt alsof ik alleen maar verder achteruit ga. Jaren geleden voelde ik stress maar kon ik nog wel eens stappen of een feestje pakken zonder issues. Nu kan zelfs dat niet meer. En dat zet mij dan aan het denken, had ik niet bezig moeten blijven? Omdat ik nu stil val, krimpt mijn capaciteit dan nog verder dat ik straks echt niks meer kan? Vind het zo beangstigend.

Er is een gevoel wat mij zegt, dit is niet mijn leven, ik ga hier uit komen. Maar ondertussen voelt het alsof het alleen maar verder afbrokkelt.

Soms wordt er ook gezegd dat je weer dingen moet ondernemen om je systeem te leren dat het veilig is. En juist dit doet mij dan twijfelen, doe ik er wel goed aan dat ik ben stilgevallen?

Maar goed. Er zijn er nog veel meer die met deze vraagstukken lopen. Zou zo graag eens horen van mensen die er al lang in zitten, dat die er ook nog uitgekomen zijn. De verhalen die ik lees zijn veelal (zonder verwijten) van mensen die een lichtere burnout schijnen te hebben en er binnen een jaar of 2 max wel weer bovenop zijn.

Dat verschilt denk ik ook per persoon want de eerste dag van mijn burn out kon ik heel lange tijd helemaal niks en ben vanaf daar gaan opbouwen

Haha ja ik heb chatgpt ook gebruikt voor heel veel dingen..maar soms zit die ook maar wat met je mee te lullen. Ook precies deze kwestie heb ik voorgelegd aan chat.

De reactie was dat dit heel goed verklaarbaar is. Voorheen zat ik meer in de overlevingsmodus en nu ik meer stil val heb ik minder capaciteit om dingen te doen. In een notendop.

Maar dan denk ik ja, klopt dit wel? Ik twijfel dan aan de argumenten die die geeft.

Maar bovenal denk ik dan van ja. Doe ik iets verkeerd? Ik wil zo graag beter worden maar het voelt alsof ik alleen maar verder achteruit ga. Jaren geleden voelde ik stress maar kon ik nog wel eens stappen of een feestje pakken zonder issues. Nu kan zelfs dat niet meer. En dat zet mij dan aan het denken, had ik niet bezig moeten blijven? Omdat ik nu stil val, krimpt mijn capaciteit dan nog verder dat ik straks echt niks meer kan? Vind het zo beangstigend.

Er is een gevoel wat mij zegt, dit is niet mijn leven, ik ga hier uit komen. Maar ondertussen voelt het alsof het alleen maar verder afbrokkelt.

Soms wordt er ook gezegd dat je weer dingen moet ondernemen om je systeem te leren dat het veilig is. En juist dit doet mij dan twijfelen, doe ik er wel goed aan dat ik ben stilgevallen?

Maar goed. Er zijn er nog veel meer die met deze vraagstukken lopen. Zou zo graag eens horen van mensen die er al lang in zitten, dat die er ook nog uitgekomen zijn. De verhalen die ik lees zijn veelal (zonder verwijten) van mensen die een lichtere burnout schijnen te hebben en er binnen een jaar of 2 max wel weer bovenop zijn.

Hoi Robin,
Ik ben nu 10 maanden thuis met BO. Ik herken je zoektocht. Ik geloof ook dat het belangrijk is om niet helemaal weg te zakken in alleen maar rusten. (Hoewel er ook dagen zijn dat dat gepast is).
De voorbeelden die jij noemt, naar een festival gaan, drugs, veel dansen, stappen, feestjes twee dagen achter elkaar, zijn allemaal voorbeelden van extreem prikkelrijke situaties. Ik vind het niet gek dat je systeem hier sterk op reageert.
Wat mij betreft is het herstel proces een steeds zoeken en luisteren naar het delicate evenwicht van wat wel gaat en wat niet. Even naar buiten gaan, desnoods alleen maar zitten. Om me heen kijken. Bewegen, bewegen is zo belangrijk, maar hoe beweeg ik op een manier die onderzoekend en zacht is en waarin ruimte is om mijn grenzen te blijven horen? Met mn tenen wiebelen, mn hoofd draaien om alle kanten op te kijken, al mn gewrichten heel langzaam openen en sluiten . Dat soort dingen. Somatics/feldenkrais zijn behulpzame tools of rustige yoga.
Vrienden zien, maar kort, met duidelijke grenzen. Soms alleen maar knuffelen en nauwelijks praten.
Een klein beetje gitaar spelen, kleine klusjes in huis. Zo blijf ik bezig, actief, levend, binnen mn grenzen, met respect voor de signalen van mnmijn lichaam.
Er is een enorm tussengebied tussen gaan stappen en helemaal niets meer doen. Ik gun het je om daar in te onderzoeken.

Hoi Robin,
Ik ben nu 10 maanden thuis met BO. Ik herken je zoektocht. Ik geloof ook dat het belangrijk is om niet helemaal weg te zakken in alleen maar rusten. (Hoewel er ook dagen zijn dat dat gepast is).
De voorbeelden die jij noemt, naar een festival gaan, drugs, veel dansen, stappen, feestjes twee dagen achter elkaar, zijn allemaal voorbeelden van extreem prikkelrijke situaties. Ik vind het niet gek dat je systeem hier sterk op reageert.
Wat mij betreft is het herstel proces een steeds zoeken en luisteren naar het delicate evenwicht van wat wel gaat en wat niet. Even naar buiten gaan, desnoods alleen maar zitten. Om me heen kijken. Bewegen, bewegen is zo belangrijk, maar hoe beweeg ik op een manier die onderzoekend en zacht is en waarin ruimte is om mijn grenzen te blijven horen? Met mn tenen wiebelen, mn hoofd draaien om alle kanten op te kijken, al mn gewrichten heel langzaam openen en sluiten . Dat soort dingen. Somatics/feldenkrais zijn behulpzame tools of rustige yoga.
Vrienden zien, maar kort, met duidelijke grenzen. Soms alleen maar knuffelen en nauwelijks praten.
Een klein beetje gitaar spelen, kleine klusjes in huis. Zo blijf ik bezig, actief, levend, binnen mn grenzen, met respect voor de signalen van mnmijn lichaam.
Er is een enorm tussengebied tussen gaan stappen en helemaal niets meer doen. Ik gun het je om daar in te onderzoeken.

Hoi Robin,
Ik ben nu 10 maanden thuis met BO. Ik herken je zoektocht. Ik geloof ook dat het belangrijk is om niet helemaal weg te zakken in alleen maar rusten. (Hoewel er ook dagen zijn dat dat gepast is).
De voorbeelden die jij noemt, naar een festival gaan, drugs, veel dansen, stappen, feestjes twee dagen achter elkaar, zijn allemaal voorbeelden van extreem prikkelrijke situaties. Ik vind het niet gek dat je systeem hier sterk op reageert.
Wat mij betreft is het herstel proces een steeds zoeken en luisteren naar het delicate evenwicht van wat wel gaat en wat niet. Even naar buiten gaan, desnoods alleen maar zitten. Om me heen kijken. Bewegen, bewegen is zo belangrijk, maar hoe beweeg ik op een manier die onderzoekend en zacht is en waarin ruimte is om mijn grenzen te blijven horen? Met mn tenen wiebelen, mn hoofd draaien om alle kanten op te kijken, al mn gewrichten heel langzaam openen en sluiten . Dat soort dingen. Somatics/feldenkrais zijn behulpzame tools of rustige yoga.
Vrienden zien, maar kort, met duidelijke grenzen. Soms alleen maar knuffelen en nauwelijks praten.
Een klein beetje gitaar spelen, kleine klusjes in huis. Zo blijf ik bezig, actief, levend, binnen mn grenzen, met respect voor de signalen van mnmijn lichaam.
Er is een enorm tussengebied tussen gaan stappen en helemaal niets meer doen. Ik gun het je om daar in te onderzoeken.

Volledig stilvallen is idd niet helpend, hoor ik van alle kanten. Denk dat het vooral gaat om rust vinden en kleine dingen ondernemen, wat Yule ook zegt. Dat je lichaam zo’n reactie geeft is vaak een teken dat het te veel is/was.

Ik denk dat je hier niet alleen uit gaat komen, maar dat je daar hulp bij nodig hebt. Ik zou echt op zoek gaan naar een psycholoog die ervaring heeft met burnouts!

Hoi Robin, ik ben 3 jaar onderweg en ongeveer een half jaar geleden besloten om tegen ieder zijn raad in eens helemaal niets meer te ondernemen. Helemaal terug naar de basis, de verbinding met lichaam en geest echt te gaan voelen. Ik dacht dat dit er altijd was maar blijkt toch niet echt zo te zijn. Ook toen ik kracht uit mijn tenen moest halen voor de simpelste dingen zoals eten maken forceerde ik alles omdat je nou eenmaal in beweging moet blijven. Uiteindelijk kwam ik geen stap verder. Vaste tijden opstaan, iedere dag naar buiten, blootstellen aan prikkels, lijf is gemaakt om actief te zijn ik ging steeds meer achteruit. Ik had ook het idee dat het nooit meer goed zou komen die uitputting en dat rotlijf, vreselijk. Door me nergens aan te houden en naar buiten te gaan alleen als het goed voelde heeft me stapje voor stapje dus wel vooruit geholpen. Zelfs af en toe weer een hele nacht doorslapen, het allermooiste geschenk sinds vele jaren. Ik ben er nog lang niet maar pleeg dan al zo’n 25 jaar roofbouw op mijn lijf. Lichtpuntjes komen er ook voor jou dat weet ik zeker! Sterkte en beterschap : )

Hoi Robin,

Ik denk dat het er wel bij kan horen. Wanneer je je lijf meer de ruimte geeft om de moeheid te voelen, ga je die ook meer voelen. Het is denk ik juist een teken dat je bezig bent met de tijd en ruimte gunnen voor je herstel. Een beetje wat P ook zegt; je kunt vaak stiekem nog door gaan met vanalles en de signalen van je lijf (onbewust) wegdrukken. Op het moment dat je dat niet meer doet, gaat je lijf ook extra hard roepen dat het de rust nodig heeft. Hetzelfde had ik ook met slapen; toen ik na jaren (kleine kinderen) weer een paar fatsoenlijke nachten had, voelde ik mij daarnaast ook juist extra moe. Geef er aan toe en geef het de tijd is mijn advies. En blijf wel in beweging voor zover dat bij je past (kleine stukjes wandelen), om je conditie niet onnodig te laten verslechteren. Blijf zoeken naar de juiste balans. Sterkte!

Als je niet actief aan je herstel werkt door mentale problemen op te lossen of via een mindbody methode kom je niet vooruit nee. Lange tijd ‘erin zitten’ is geen garantie dat je vooruit gaat. Veel rusten doet ook niks aan echt herstel. Je moet echt zelf gaan veranderen.

Ik slaap ook slecht ondanks dat ik Mirtazapine gebruik. Dit klinkt wel logisch. Maar zo vroeg uit bed. Wat doe je dan ? Ik begin me vreselijk te vervelen.

Ik slaap ook slecht ondanks dat ik Mirtazapine gebruik. Dit klinkt wel logisch. Maar zo vroeg uit bed. Wat doe je dan ? Ik begin me vreselijk te vervelen.

Het is een bewezen effectieve slaaptherapie voor mensen met slaapstoornissen (CBTi). Ik heb ook een periode heel slecht geslapen, meer aan het begin van de burnout toen ik ook op het werk op moest bouwen en dat voor geen meter ging. Ik denk dat het eraan ligt of je het mentaal aan kan, ik kon dat dus niet. Door alle die extra regels (je mag dan pas naar bed, moet er dan uit), kreeg ik alleen maar meer stress - en sliep ik dus nóg slechter. Wat me heeft geholpen was denk ik een combi van proberen naar buiten te gaan in de ochtend, bewust liggen aan het begin vd middag (yoga nidra oid, dan sliep ik ook niet), van je af schrijven voor het slapen gaan, evt lekker in bad, slaapmeditatie en dan accepteren dat in bed liggen ook rusten is. Maar nog steeds slaap ik slecht als ik stress voel of iets spannends voor de boeg heb op het werk.

Altijd interessant om te lezen wat voor therapieën er bestaan. Knap dat deze therapie ook bij mensen met burnout helpt. Zo’n korte slaapcyclus, meestal 3-4 uur, had ik zonder wekker. Als iemand had gezegd dat ik ook nog eens de wekker hiervoor zou moeten zetten dan had ik helemaal geen oog meer dicht gedaan. Juist het iets moeten maakt het erger bij mij. Nog nerveuzer en nog een drukker hoofd.

Zou het niet doen. Slecht slapen hoort nou eenmaal bij een burn out en het gaat ook weer over. Gewoon accepteren dat je wakker ligt, geen stress erom krijgen, niet piekeren, en eruit gaan als jij dat wil.
Ik zei altijd ter geruststelling tegen mijzelf: ik heb toch niets overdag dus als ik moe ben kan ik dan ook uitrusten.

Beste Lotte,

Ik vrees dat jouw therapeut veel te hard van stapel loopt. Als je twijfelt, geef je dan over aan je innerlijke stem.

Mijn ervaring: vanaf november 2024 ben ik burnout. Van mijn POH-GGZ kreeg ik een slaapadvies dat bestond uit om 8:00 opstaan, tussen de middag rusten op de bank en om 22:00 naar bed. Maar dat was veel te vermoeiend. Wanneer ik aan de keukentafel zat, viel ik letterlijk om! Ik was uitgeput en had rust nodig. Mijn brein maakte overuren.

Een goede kennis, met niet aangeboren hersenletsel, moest van haar behandelaar tussen de middag altijd naar bed: gordijnen en ramen dicht. Vanaf dat moment ben ik, voor zover ik het me kan herinneren (vanaf februari 2025) om 22:00 naar bed gegaan en om 9:30 opgestaan, soms later. Tussen de middag ging ik van 13:30 tot 15:00 naar bed. Overdag rustte ik na een klein huishoudelijk op de bank. Ik heb me helemaal overgegeven aan dit ritme. Wat heb ik geslapen! Vanaf mei 2025 ging het ietsjes beter en kon ik steeds iets eerder opstaan, 's middags ging ik naar bed. Dit heb ik tot december 2025 gedaan, want vanaf dat moment ging ik minder goed slapen door het rust/slaapmoment overdag.
Misschien heb je hier iets aan.

Nevermind. Heb hem..het is sofie onder mijn eigen post

Ik heb geen SSRI en ik voel mij zo al onrealistisch elke dag door. Zo een onrust die ik niet kan beschrijven. Oververmoeid en hersenmist. Ik neem oxazepam om te slapen en dan slaap ik nog maar 5 uurtjes ofzo. Ik heb de hele dag door cenarios in het hoofd.
Dus miss zullen het wel de bijwerkingen zijn van escitalopram en moet je even doorzetten? Ik wil liever de hele dag door benzo’s nemen als ik kon. Zo een angst heerst er om bang te hebben de realiteit te verliezen. Wat voel jij dan waarom je aan de ssri wilt beginnen?

Dat klinkt heel erg heftig! Neem jij door de dag heen dan geen oxazepam? Of andere medicatie? Hoe houd je jezelf ‘zoveel mogelijk’ rustig?

In het verleden heeft citalopram mij heel erg geholpen met mijn depressieve stemming en angst/piekeren. Ik hoop hierdoor dat dit weer beter wordt. Het zal de burnout niet gaan herstellen, maar ik kan mij als dit aanslaat hopelijk volledig gaan richtten op het herstel van de burnout.

Het zijn zeker weten de bijwerkingen, maar ik ervaar ze best hevig, en dat maakt mij dan weer angstig. Zonder oxazepam is het niet te verdragen, dat vind ik best heftig. Wat jij zegt met scenarios bedenken, dat heb ik ook. Je mentale gezondheid kan dan best eng zijn als het minder goed gaat..

Ik neem geen medicatie, elke kleine bijwerking is te veel voor mij. Ik wil zo weinig mogelijk benzo’s nemen om alles te beperken. Maar ik neem ze wel voor het slapen. Tenminste dat nog. Door de dag ben ik aan het overleven, ik kom vooral niet uit mijn hoofd. Angst voor de angst. Het is best wel heftig, benzo’s maakt mijn hoofd niet leeg, het kalmeert gewoon. Volgende week heb ik een afspraak bij een psychiater. Kijken wat we gaan doen. Ik hoop hier met heel mijn hart uit te geraken. Het is gewoon moeilijk om te beseffen dat er iets bestaat dat jou denken en cenarios doen stoppen.

Heel herkenbaar! Dat brandende gevoel nam bij mij na ongeveer 2 weken af. De overige bijwerkingen duurde 8 weken. Sterkte!

Goedemorgen, ik ben momenteel burn-out en helaas al jaren bekend met paniekaanvallen welke ik gelukkig niet meer heb. Hiervoor kreeg in 6 jaar geleden citalopram 30 mg welke ik inmiddels heb af kunnen bouwen naar 6 mg. Dit laat ik nu even zo. Ik ben er inmiddels achter dat deze medicatie enkel en alleen een pleister op de wond is en zeker bij ernstige depressies noodzakelijk is maar bij angsten en paniek betreft het alleen maar het denken wat ons in paniek brengt en allerlei overtuigingen die ons constant over onze grenzen laat gaan waardoor we volledig uitgeput raken. Maar om op jouw vraag terug te komen. Bij elke 2 mg afbouw of opbouw had ik bijwerkingen. Na starten werden de klachten de eerste 3 maanden veel erger en daarna verdwenen de scherpe kantjes van mijn klachten. Als ik afbouwde raakte ik in de put en bij weer opbouwen ook. Omdat ik hetzelfde bleven doen en vooral denken veranderde er eigenlijk niets en kwam ik telkens weer in een dal. Ik heb veel onderzoek gedaan naar de gevolgen van ons denken en dit is de grote oorzaak en kan ons veel leed bezorgen. Oxezepam gebruik ik heel af en toe als ik erg gejaagd ben om m’n systeem weer even tot bedaren te brengen omdat dit bij een burn-out helemaal op z’n gat ligt. Maar ook dat is geen tovermiddel. Het helpt maar even. Heb je wel hulp?

Hoi,

Ik ben 8 dagen geleden met escilatopram gestart, aan 2,5mg. Ik heb de eerste dagen vooral last gehad van misselijkheid en hoofdpijn. Op dag 5 had ik een toename van men angst/paniekgevoelens maar dit is ook plots weer verdwenen. Ik heb nu vooral last van zweten en ook wel warmtebuien maar hopelijk neemt dit nog verder af. Voor de rest voel ik ook wel wat de medicatie nu al doet met men gedachten. Een piekergedachte blijft veel minder hangen. Ik slaap ook veel beter in omdat men hoofd minder overuren meer draait. Dus na alle horrorverhalen die ik op voorhand gelezen had, ben ik wel blij dat ik het probeer en we zien wel waar we uitkomen. Ik merk wel dat 2,5mg al veel doet en men lichaam erg aan moet wennen. Ik vind de startdosissen precies altijd zo hoog bij anderen. Ik kan me inbeelden dat mocht ik 10mg nemen het echt heel heftig zou zijn.

Toi toi, het is ff doorzetten om je lichaam de kans te geven om zich aan te passen!

@C wel knap dat je zo min mogelijk gebruikt! Ik hoop ook voor je dat met behulp van de psychiater je weer beter gaat voelen. Veel sterkte!

Ik ben bang dat ik inderdaad echt even door deze bijwerkingen heen moet.. ik heb nu drie x daags oxazepam (zo nodig) en elke avond temazepam. Hopelijk zijn de bijwerkingen gauw weer weg en kan ik de benzo’s ook weer gaan afbouwen.

@C wel knap dat je zo min mogelijk gebruikt! Ik hoop ook voor je dat met behulp van de psychiater je weer beter gaat voelen. Veel sterkte!

Ik ben bang dat ik inderdaad echt even door deze bijwerkingen heen moet.. ik heb nu drie x daags oxazepam (zo nodig) en elke avond temazepam. Hopelijk zijn de bijwerkingen gauw weer weg en kan ik de benzo’s ook weer gaan afbouwen.

@Lou, klopt inderdaad wat je zegt. Ikzelf heb een positieve ervaring aan citalopram, maar de bijwerkingen nu bevallen gewoon pittig. Het haalt natuurlijk de oorzaak niet weg nee zeker niet! Specialistische hulp wachttijd is erg lang, het kan nog wel maanden duren voordat ik een intake krijg. Wel start ik met gesprekken bij de praktijkondersteuner ter overbrugging.

En @K wat fijn dat je al positieve verbetering ziet zeg! Vooral zo snel al na inname. Jij ook veel succes en inderdaad we moeten even volhouden..

Dit.. dit is dus precies waar ik nu tegenaan loop. Maar hoe ga je daar dan mee om. Want jij geeft aan "dan voel ik dit maar, en je ging gewoon weer wat doen". Ik voel nog altijd veel stress in mijn lijf, is dat dan een signaal van ga thuis zitten, rusten (wat ik al die jaren niet heb gedaan want wilde het idd zo snel mogelijk oplossen), of gewoon weer wat gaan doen mét je klachten. Dit laatste geeft mij dan het gevoel dat het dan weer op wilskracht zou gaan. Lijf negeren en go. En dat lijkt mij toch ook niet oke?

Hoi Robin,

Gewoon alles maar weer gaan doen klinkt voor mij ook als negeren van de signalen van je lijf. Dan kun je misschien wel weer even door op adrenaline maar ik geloof persoonlijk niet dat dat duurzaam herstellen is. Voor mij iig niet, ik heb dat geprobeerd en kreeg toen een terugval die nog veel heftiger was dan de start van m’n BO.
Ik ben nog niet beter (in mei twee jaar bezig) maar wel een heel stuk hersteld door activiteit heel goed af te wisselen met rust. Ik heb lang de OR methode gedaan en ga nog steeds 1-3x per dag 20min liggen zonder afleiding.
En ik ben nog steeds voorzichtig want ik voel dat m’n lijf nog niet alles kan (zoals bv sporten of lang in drukke ruimtes) maar ik ben wel weer bijna volledig aan het werk en herstel steeds sneller van terugvallen.

Los hiervan ben ik het wel met Anno eens dat de hele tijd met je klachten bezig zijn, ze snel willen oplossen en ze overanalyseren tegenwerkt bij je herstel. Dat geeft alleen maar stress en strijd terwijl je juist uit die vechtmodus wilt komen. Mijn psycholoog zegt altijd: je herstelt pas echt goed als je totaal accepteert dat het ook de rest van je leven zo zou kunnen blijven.
Makkelijker gezegd dan gedaan :)

@M. ik ben het eens met je. De waarheid ligt in het midden, denk ik. Ik heb wel een vraag voor je: je zegt weer bijna volledig aan het werk te zijn. Hoe bouw jij dan die rustpauzes van 20 min in? Heb je op je werk een plekje waar je kunt liggen ofzo? Ik denk ook na over re-integratie, maar ik heb dan wel echt een plekje met een bed nodig waar ik prikkelvrij kan rusten tussendoor. Maar ja, dat is bij veel organisaties niet gebruikelijk natuurlijk.

Hoe zit dat bij jou?

Hoi MG,

Ik heb een yogamatje op m’n werk liggen en dan zoek ik een rustige plek en gebruik ik m’n jas als dekentje. Vaak zet ik ook nog een noise cancelling koptelefoon op. Soms moet ik me er wel echt toe zetten hoor en het blijft een beetje raar voelen. Maar ik vind werken weer ontzettend fijn. Daar heb ik de ongemakkelijkheid wel voor over…

Hi M,

je herstelt pas echt goed als je totaal accepteert dat het ook de rest van je leven zo zou kunnen blijven.

Deze term ken ik en zit middenin dit vraagstuk. Maar hoe moet ik die term dan zien.
Is het accepteren dat je altijd zo zou kunnen blijven, dus dat je er bij neerlegt dat je voortaan niet meer naar feestjes kan, slecht slaapt, en constant 20 min moet liggen?

Of is het accepteren dat je altijd zo zou kunnen blijven dat je denkt nou, dit is het, schouders er onder en weer gaan leven mét je klachten?

Ik vind "acceptatie" bijzonder ingewikkeld

Ja dat eerste. Je accepteert dat je niet naar feestjes kunt, 20min moet liggen etc. en je richt je op de dingen die je wel kunt en probeert daar je geluk uit te halen.
Je weet namelijk niet of het ooit nog beter gaat worden. Je kunt er wel op hopen natuurlijk maar er niet vanuit gaan. Dus je richt je je leven zo in dat je je op dit moment zo goed mogelijk voelt met respect voor de grens die je lijf aangeeft. Zonder dat je te weinig gaat doen: de grens van wat je kunt probeer je wel steeds een beetje op te rekken met genoeg hersteltijd achteraf. Té voorzichtig zijn helpt ook niet met beter worden is mijn ervaring.

Nou heb ik makkelijk praten want voel ik me inmiddels ook een stuk beter. Nu kan ik denken ‘ik kan dan wel niet naar een feestje maar kijk mij eens ontspannen zonder koptelefoon en zonnebril door een supermarkt lopen’. En dat ik op een gegeven moment weer een klein beetje kon gaan werken hielp ook echt.
Maar het accepteren van oké zijn met hoe het is heb ik wel steeds geoefend ook toen ik maandenlang niet veel meer kon dan een klein rondje park.
En soms lukte het accepteren helemaal niet hoor en baalde ik enorm van m’n piepkleine wereld. En nog vind ik soms bv. m’n chronische hyperventilatie gewoon heel stom en irritant of dat ik nee moet zeggen tegen leuke dingen.
Maar ik geloof wel dat acceptatie kan leiden tot herstel. En zo niet dan zorgt het er in ieder geval voor dat je een fijn leven hebt met beperkingen en al want dan is het (over het algemeen) oké dat je minder kunt en haal je je geluk uit andere dingen dan vroeger.

Je kunt ook doen alsof er niks aan de hand is. Maar in mijn geval werd ik daar nog veel slechter van. En klachten negeren en schouders eronder heeft juist precies voor het krijgen van m’n burn-out gezorgd.

Nou las ik ergens anders dat jij al heel lang bezig bent dus ik kan me voorstellen dat je er soms heeeelemaal gek van wordt. Maar ik geloof wel dat een burn-out een soort heel hard roepen van je lijf is met ‘luister nou eens’. Dus dat probeer ik te doen (met wel kleine beetjes grenzen oprekken dus).
Het gaat met vallen en opstaan en is ook nog steeds spannend en ingewikkeld. Maar ergens ook oprecht echt oké, leerzaam en nuttig. Dat is voor mij acceptatie

Dankjewel M voor je uitgebreide reactie! Fijn dat jij al een stuk verder bent in dat proces.

De reden dat ik er ook zo mee struggle is dat ik dus ook mensen "ken" na een week retreatte waar ik nog altijd contact mee heb. En acceptatie/controle/vertrouwen is een groot thema bij hen/mij. Al zijn zij er veel verder in. Echter, zij melden mij dus (wel met andere dingen zoals long covid, angst etc) dat zij dus een modus hebben van acceptatie, ruimte geven aan de klachten, maar wél weer het leven oppakken, mét de klachten.

En daar ontstaat voor mij de verwarring. Want ook voor mij heeft dat schouders er onder juist gezorgd voor uitval.

Dus ik denk dat ik me ook meer kan vinden in jouw visie
Ik ga ermee aan de slag. Thanks!

Acceptatie is key inderdaad.

Het lijkt erop dat je iets anders hebt gehad dan een BO, Anno. Even je ergens overheen zetten is precies wat bij mij mijn crash en de daaropvolgende heeft veroorzaakt. Het stukje acceptatie kan ik wel volgen. Ik ben juist teruggegaan naar de basis van helemaal niets. 1x pw lichte training niet meer, alles thuis laten bezorgen en pas naar buiten als ik er behoefte aan heb. De enige regelmaat is de ggz.
Na een half jaar kan ik nu vaker naar buiten zonder compleet bekaf te zijn en het slapen is beetje bij beetje aan het verbeteren. Vooral doen wat goed voelt ook al is dit totaal tegen de stroom in wat anderen vinden of adviseren.

Precies.. ik wou wel maar ik kon niet!

Hoi Robin,

Klachten zitten natuurlijk ook wel op een spectrum, op een gegeven moment heb je via ervaren wel door welke klachten je waar van krijgt en dan kan je zelf de beslissing nemen of het het waard is. Om maar een paar voorbeelden te noemen, ik kan nu wel gamen voor een uur of 3 maar dan kan het zijn dat ik daar morgen licht geirriteerd van ben. Dit kan je accepteren en dus gewoon doen ook al is het 'slecht' voor je. Voor sporten geldt voor mij hetzelfde op het moment. Als ik dat te 'zwaar' doe (ook al stelt het niks voor vergeleken met vroeger) dan krijg ik zwaardere migraine voor een paar dagen door spanning in mijn nek. Die klachten zijn het mij niet waard en dat maakt dat ik nog voorzichtig ben met zwaarder sporten en het vooral bij wat yoga houd.

Door op deze manier naar al je klachten en beperkingen te kijken zie ik als acceptatie van wat je wel en niet kan en welke gevolgen het heeft.

Oh heel herkenbaar, al maanden last van helaas vooral pijn op borst..

herkenbaar, ik ook vooral pijn op de borst en pijn aan de latissimus dorsi spier. ik heb geen andere klachten meer

Heel herkenbaar! Ik heb ook erg veel nek, schouderpijn en pijn in mijn achterhoofd.Ik kwam erachter dat ik ook met mijn tanden, kiezen, kaken klem, dit kan er ook invloed op hebben. Krijg nu een speciaal bitje, hopelijk helpt het
Erg vervelend en pijnlijk is het!

Heel herkenbaar! Ik heb ook erg veel nek, schouderpijn en pijn in mijn achterhoofd.Ik kwam erachter dat ik ook met mijn tanden, kiezen, kaken klem, dit kan er ook invloed op hebben. Krijg nu een speciaal bitje, hopelijk helpt het
Erg vervelend en pijnlijk is het!

Heel herkenbaar, sterkte!

Controle loslaten is geen knop die ineens omgaat. Het is een proces (en volgens mij heb je ook fases dat je voor je gevoel weer van voor af aan moet beginnen). Je zenuwstelsel weet: controle = veiligheid --> ruststand. En dus ook: geen controle = onveiligheid --> actiestand.
Om goed te kunnen herstellen is het belangrijk dat je veel in de ruststand komt. Dat betekent niet dat je daarom zoveel mogelijk controle moet hebben. Juist niet. Je zenuwstelsel moet geherprogrammeerd worden, moet leren: geen controle = veiligheid --> ruststand. En dat is een kwestie van tijd en training. En het valt niet mee, kan ik je zeggen. Voor mij is het ook een grote uitdaging. In een burn-out verval je zo snel in piekeren over letterlijk alles. Maar dan probeer ik te denken: "Dit hoort bij burn-out, ik accepteer dit." En: "Goede training voor mij dit; geen controle = veiligheid --> ruststand". En: "Ik hoef niet alles precies te weten hoe het zit, ik hoef geen controle. Ik ben al veilig."

Succes!

@MG, dankjewel voor je uitgebreide reactie! Het “je bent al veilig/oke” is iets wat ik moeilijk vind om te voelen, want ik voel me dan echt vreselijk, dus hoe kan ik dan oke zijn.. snap je wat ik bedoel?

Ik ervaar het exact zo hoe jij het omschrijft, ondertussen 9 maanden uit.

Heel herkenbaar. Hier al 13 maanden last van:( het was even weg in de zomer maar nu weer terug. Soms ben ik ook bang nooit meer me “normaal” te voelen of zoals voor de burn-out. En dat maakt me dan ook heel angstig

@gitte en @isabel, wat rot he! Ik moet wel zeggen dat ik vandaag plotseling opeens een dag heb dat ik me weer even met beide benen op de grond voel (zoals vroeger) en dat dat me ook het bevestigende en fijne idee geeft van “als je het weet, weet je het, als je twijfelt of je weer oke bent, dan ben je dat nog niet”. Als jullie beide ook heel erg met bovenstaande over voelen zitten, ik heb ook veel gehad aan het boek “onvoorwaardelijk voelen” van Lizette van Loenen en aan het boek “over de kop” van Brankele Frank, die tweede gaf vooral heel goed inzicht in wat er nu met je lichaam (wetenschappelijk maar heel makkelijk uitgelegd) gebeurt en dat gaf me ook rust en begrip voor mn lichaam. Ik ben nu ook met lichaamsgerichte therapie begonnen (gesprek en haptonomie) en dat is ook fijn voor de herkenning. Maar ik weet ook zeker dat er weer dagen gaan komen dat dit gevoel weer weg is en ik me weer helemaal rot voel en dat alles vaag en rot voelt.. daar ben ik wel bang voor, maar ergens geeft het me ook hoop dat ik weet dat als ik de afgelopen maanden kon doorkomen/overleven, dat andere dagen me ook moeten lukken en jullie ook!!

@isabel, ik snap ook echt precies die angst die je voelt! Wat mij soms wel helpt om dan te denken is “ik hoor zoveel mensen die deze angsten hebben, maar ik heb nog nooit gehoord dat iemand zn hele leven in een burnout is blijven zitten. Wellicht wel wat jaar, maar nooit voor altijd” en dat zal een hele goeie reden hebben en ik denk dat die reden is, is dat je uiteindelijk dé manier vindt die bij jou past om eruit te komen, alleen welke is een enge en lange zoektocht vol angsten, paniekaanvallen en vooral enorm piekeren. Wat mij soms ook helpt is dat ik een naam heb gegeven aan mn piekerlus, dus als ik opmerk dat ik begin te denken aan hoe ik me voel/de wereld zie dan zeg ik hardop “Barbara” en dan onderbreek ik het patroon door mezelf er indirect met dat woord eraan te herinneren dat ik eraan denk. De tip “denk ‘ah daar is het weer, maar ik ben oke en ik hoef nu niet te piekeren” helpt niet bij mij, want dan ga ik weer voortborduren op die gedachte met dat het helemaal niet oke is en dan gaan de piekersluizen weer of nog meer open. Door de naam Barbara te zeggen is het kort, duidelijk en niet iets waar ik verder over hoef na te denken. Hopelijk vind jij ook zo’n weg voor jezelf of tips/trucjes 🫶🏻

Yess komt echt door stress en tandenknarsen!
Warmte aanvallen blijven ook heel lang aanhouden.

Ik heb dit al 2,5 jaar het is oprecht verschrikkelijk pff

Hallo a bedankt voor je reactie. Kan je dit wat meer omschrijven hoe je het dagelijks ervaart mvg anoniem