Burnout ervaringen

Ja dat heb ik ook helaas…
Ik begin te denken dat het bij mij door verkeerd ademhalen komt waardoor ik zo duizelig en raar in mijn hoofd ben, ga nu volgende week eens naar een ademcoach gaan om te kijken of die me nog kan verder helpen. Ik zit thuis sinds september 2025

Hoi hier ook is echt je zenuwstelsel die ontregeld is, een lange adem veel yoga nidra doen en rusten

Ik herken het zeker, het is hersenmist, een beschermingsmechanisme van de zenuwstelsel.
Ik loop ook de hele dag in een droom rond. Gewoon niet aanwezig en staren met 350.000 gedachten in 10min

Herkenbaar. Mijn concentratie is ook heel slecht. Ik kan naar de tv staren en toch niks opnemen qua informatie.

Ook hier heel herkenbaar, duizelig, wazig zicht, heel leeg gevoel in hoofd/lichaam, heb er net ook een post over gemaakt. Het is een heel eng gevoel. Denk altijd, komt dit nog wel goed…

Ook ik kan helaas alles beamen wat hiervoor is omschreven.

Ja brainfog. Is gewoon echt een klote

Ik kan ook alles beamen van hierboven, precies hiervoor ging ik naar deze website. Ik heb ook hevige dissociatie klachten gehad en soms twijfel ik dus daaraan of ik er nou in zit nog of niet, het is echt eng en soms heb ik ook het gevoel dat niemand om mij heen me begrijpt als ik zeg dat mn wereld soms zo anders voelt

Ja leven in een droomwereld, alsof je een zombie hoofd hebt. 24/7 automatische gedachten die niet uit gaan, de 1 achter de andere. Ik krijg mijn hoofd niet uitgezet ofzo, ik kan het niet anders omschrijven

Alle klachten zijn heel herkenbaar. Ik had in het begin heel veel last van derealisatie. De wereld om mij heen voelde nep, alsof ik in een droom zat. Als ik ergens liep vroeg ik me soms af of ik er echt wel liep of niet, zo naar voelde ik me. Ik dacht dat ik gek werd of dat ik de grip op de realiteit begon te verliezen. Ik werd daar heel erg angstig door. De praktijkondersteuner GGZ heeft mij heel goed geholpen. Ze heeft toen uitgelegd wat het was en dat het een beschermingsmechanisme is. Ik moest veel rusten en ontspannen en dingen doen die ik leuk vond om mijn zenuwstelsel te kalmeren. Dit was niet altijd makkelijk maar het werkte wel. Ik heb er al een heel stuk minder last van. Het komt uiteindelijk echt weer goed, het heeft alleen tijd en geduld nodig. En vooral heel erg lief zijn voor jezelf <3

Goed uitgelegd 👍

Hoi M.,

Wat een ellende. Het klinkt alsof je er nog midden in zit. Heb jij zelf het idee dat je alweer kan reïntegreren? want het lijkt een beetje alsof je het doet omdat het weer moet van bedrijfsarts/werkgever.
Terwijl het zo belangrijk is dat je dat pas gaat doen als je voelt dat je daar zelf weer aan toe bent. Eerder ben je namelijk nog niet belastbaar.
Ze kunnen veel druk uitoefenen. Zij zitten ook met druk vanuit het uwv namelijk. Maar dat is niet jouw probleem! Jij bent bezig met je herstel en dat is jouw enige verantwoordelijkheid (ook juridisch) niet om zo snel mogelijk weer een vinkje te kunnen zetten bij 'ja reintegreert weer'.
Datzelfde geldt voor spoor 2. Ik heb zelf heel veel moeite moeten doen om nog niet te hoeven reïntegreren of spoor 2 te beginnen. Wat erg hielp was dat mijn psycholoog mij ondersteunde en zelfs een verklaring opstelde dat het mijn herstel zou tegenwerken als ik weer met werken zou beginnen omdat ik daar nog niet was qua belastbaarheid.
Ook ik kom uit het basisonderwijs. Na 1.5 jaar burn out kon ik weer aan werken denken en ben vrijwilligerswerk gestart op kinder boerderij. (Bedrijfsarts helemaal blij want dat telde blijkbaar als spoor 2. Ze waren echt alleen maar bezig met dat vinkje voor uwv).
Een jaar later dacht ik: 'hee ik kan wel weer voorzichtig begonnen met iets op een school doen'. Dat gevoel kwam echt helemaal vanzelf omdat ik genoeg hersteld was. Bedrijfsarts was inmiddels afgekoeld want het was al voorbij de 2 jaar dus voor het uwv hoefden ze dat vinkje niet meer te zetten. En ik kon zonder enige druk weer beginnen op school.
Dus, voel echt waar jij zelf aan toe bent. Ook al lijkt het of dat niet kan. Jouw herstel is het allerbelangrijkste en het klinkt alsof jouw omstandigheden dat herstel behoorlijk kunnen vertragen. Je kan je psycholoog ook om een brief vragen of vragen om te bellen met de bedrijfsarts. Dat heeft mij toen erg geholpen.

Heel veel sterkte!!
Sophie

@Sophie, dank voor je uitgebreide reactie. Ik was zelf in eerste instantie ook bang om te laat weer te starten. Dat 2e spoor hing als zwaard van Damocles boven mijn hoofd. Nu heb ik dat minder en denk ik: laat alles maar gebeuren. Maar tegelijk de onrust van het onwetend zijn óf en wanneer ik herstel. En: kom ik weer voor de klas en wíl ik weer voor de klas... ik vind het bemoedigend om ervaringsverhalen te lezen en te horen...❤️

@Sophie, dank voor je uitgebreide reactie. Ik was zelf in eerste instantie ook bang om te laat weer te starten. Dat 2e spoor hing als zwaard van Damocles boven mijn hoofd. Nu heb ik dat minder en denk ik: laat alles maar gebeuren. Maar tegelijk de onrust van het onwetend zijn óf en wanneer ik herstel. En: kom ik weer voor de klas en wíl ik weer voor de klas... ik vind het bemoedigend om ervaringsverhalen te lezen en te horen...❤️

Hoi M.

O wat fijn dat je dat gevoel zelf hebt. Excuus had je situatie niet helemaal goed ingeschat.
Ja die onwetendheid is heel vervelend. Maar wat ik zelf heb gemerkt is dat ik echt op mijn gevoel kan vertrouwen en dat dat gevoel dus vanzelf komt (dat ik met spoor 2 kon starten, dat ik weer kon gaan hardlopen, afbouwen met medicatie, dat ik weer meer sociale activiteiten kon ondernemen en dat ik weer op school kon starten) dat gaf mij zoveel vertrouwen dat dat gevoel klopte want ik voelde me alleen maar beter daarna. Dus ik hoop jou hiermee een beetje van dat vertrouwen te geven. Je gaat het echt merken! Veel sterkte!

@sophie: ben je op je 'oude' werkplek teruggekeerd of andere werkgever binnen het onderwijs?

Andere werkgever binnen het onderwijs. Oude werkplek bracht te veel spanning mee.

Hi Sophie, hoe zat dat financieel gezien toen je vrijwilligerswerk begon te doen? Kreeg je toen wel nog uitbetaald van je vorige werkgever of had je dan ontslag genomen? En als je wel nog in dienst was van je werkgever, hoe werd er besloten dat het gerechtvaardigd was dat je vrijwilligerswerk ging doen en niet ging reintegreren bij je baan? Ben hier heel benieuwd naar.

Hoi Lotte,
Ik heb even de site doorgezocht, omdat ik het onderwerp wel vaker voorbij heb zien komen. Ik vond een bericht met wat reacties die je wellicht wat helpen / meer een beeld geven van wat je kunt verwachten. Ik heb destijds als MN gereageerd.
Succes alvast met het onderzoek!

O, en wel handig om erbij te zeggen: het is verhaal 2611, ik heb 'm net even omhoog gegooid ;)

Dag Lotte,

Zelf twee weken geleden gehad, waar ik best tegenop zag, met als gevolg stress met allerlei klachten en letterlijk slapeloze nachten.
Maar, in mijn geval telefonisch, is het redelijk meegevallen. Er worden, als ik het goed heb, profielen door de arts opgesteld waarin vermeld wordt wat er wel en niet mogelijk is a.d.h.v. de door jou opgegeven klachten.

Door iemand uit mijn kring met veel ervaring hierin heb ik de opdracht gekregen om zo goed en duidelijk mogelijk alles te noteren wat er ‘mis’ is.

Alles heb ik op tafel gegooid. Daaruit kwam dat ik nog niet aan het werk kan, hoe graag ik zelf ook zou willen, maar dat zou nog niet goed zijn.

Bewaar de rust voor jezelf en bereid je er goed op voor. Succes!

Is er al een FML opgesteld door de bedrijfsarts? Of gaat de arbeidsdeskundige dit doen (zoals ergatis)?

FML is al ingevuld door de bedrijfsarts. Hierin is dan aangegeven dat ik 5x 2uur zou kunnen werken, volgens de bedrijfsarts is dat het minimale wat er in een FML ingevuld kan worden. Terwijl dan in het advies aan mijn werk nog steeds staat focus op behandeling en herstel en hij daarbij dus niet adviseert om te reintegreren. Dit vind ik al verwarrend...

En ik dacht dat het ADO was om te kijken naar wat voor werkzaamheden je uiteindelijk moet gaan doen? Of dit bij je huidige werkgever kan of dat er een tweede spoor ingezet moet worden. Maar is het dus toch weer een extra beoordeling of je 'geoorloofd' thuis zit?

5x 2h is inderdaad het minimum. Maar dit betekend niet dat dit je echte belastbaarheid is. Dit is je maximale belastbaarheid (medische beperking). Ook is dit theoretisch en dient een arbeidsdeskundige te kijken of dit in de praktijk ook kan.
Heel klinkt misschien heel crue maar het feit dat je hier berichten kan typen is voor een arbeidsdeskundige reden genoeg om geen arbeidsongeschiktheid te geven. Die eisen zijn gigantisch streng en aangezien een burn out niet medisch te bewijzen is, zal dit in je eerste twee jaar ook nooit gebeuren helaas

5x 2h is inderdaad het minimum. Maar dit betekend niet dat dit je echte belastbaarheid is. Dit is je maximale belastbaarheid (medische beperking). Ook is dit theoretisch en dient een arbeidsdeskundige te kijken of dit in de praktijk ook kan.
Heel klinkt misschien heel crue maar het feit dat je hier berichten kan typen is voor een arbeidsdeskundige reden genoeg om geen arbeidsongeschiktheid te geven. Die eisen zijn gigantisch streng en aangezien een burn out niet medisch te bewijzen is, zal dit in je eerste twee jaar ook nooit gebeuren helaas

Een verzekeringarts heeft uitgelegd dat als je zelf je boterham kan smeren dat ze al 5x2 uur moeten invullen. Als de bedrijfsarts invult dat je de tijd moet gebruiken voor herstel dan is dat echt een geschenk uit de hemel. Je kan dan in alle rust en wanneer jij denkt klaar te zijn starten met reïntegratie. Ik kreeg het advies spoor 1 en spoor 2 wat me finaal de nek om heeft gedraaid. Het is echt goed zo, pak je rust en heel veel beterschap!

Oxazepam remt de stressreactie in je hersenen dus je ontspant ervan.

Hoi Anoniem

Dank Voor je reactie….idd. Ontspand het .maar neem ze alleen als het echt moet🤔

Ha Marie, Ten eerste het is logisch da je het lastig vindt, omdat dit een proces is van vallen en opstaan. Ten tweede: herstel gaat voor iedereen in golfbewegingen. Je moet het zo zien: je lichaam zoekt weer naar balans en daar het soms iets minder goed voelen bij. Dus: je valt echt niet terug! Je hebt zoveel geleerd!

Extra lief voor je zelf zijn in deze tijd

Hier 3 jaar onderweg, ook man en 2 kindjes en geen werk. Het gaat inderdaad met ups en downs. Ik ben fysiek ook enorm achteruit gegaan in die 3 jaar, dat helpt niet mee voor de belastbaarheid in het algemeen (fysiek en mentaal). Ik herken wat je zegt; slaap is zó belangrijk! Je gaat je zorgen maken om de achteruitgang, frustratie etc. Maar het heeft ook absoluut een negatief effect op je lijf zelf, dat zit niet alleen tussen je oren. Inderdaad lief zijn voor jezelf, op tijd rust nemen. Wat mij erg helpt maar wat ik heel moeilijk vind; overdag even een half uurtje gaan liggen, zonder prikkels, ogen dicht. Dan kan ik daarna de drukte van kinderen die uit school komen, eten koken en het hele avondritueel stukken beter aan.

Heel herkenbaar, ga het 3e jaar in, 3 jonge kinderen. Een paar nachten slecht en ik merk meteen een "terugval". En we zitten al 3 jaar in gebroken nachten, en niet zo zeer alleen door de klachten ;). 2 kleine monsters doen daar ook hun best voor.

Maar ik merk wel dat ik meer veerkracht heb.

Zet m op.

Bedankt voor jullie reacties! Denk toch dat ik een tijdelijke terugval heb. Ben weer extreem gevoelig voor prikkels en geluiden, kan eigenlijk niks hebben van de kinderen. Daarnaast angstig slecht slapen en onrustig. Herken dit wel van eerder (vrij lang geleden gelukkig) dus heb m’n moeder gevraagd m’n man te ondersteunen met de kids zodat ik weer even in m’n bubbel kan/moet. Wellicht mezelf toch wat overvraagd de afgelopen tijd, + wia en ontslag werk en een naderend sterfgeval in de familie. Toch even m’n grenzen overschreden denk ik. Weet dat het wel weer goed komt maar wel erg overweldigend weer helaas

@ Gert. Respect hoor 3 kleine kids erbij. Hoe oud zijn je kids? Doet je vrouw dan veel (‘s nachts) of kun jij toch ondersteunen? Zou dat momenteel niet trekken snachts erbij.. mijn man doet veel met de kids, dus schuldgevoel overheerst ook al langere tijd bij me

Ik herken het ook. Ik dacht dat het de laatste maanden wat beter ging, maar nu lijk ik weer op mn slechtste punt te zijn. Er gebeuren dan wat emotionele zaken die me heel erg raken (ik merk ook dat ik erg labiel ben) en ik zit nu echt weer in een terugval. Ben zelf bijna 2 jaar onderweg.

Ik kan prikkels ook heel slecht verdragen. M'n lijf staat continu 'aan'. Probleem is: ik leef als 20-er in een gezin van 8. Gewoon super druk. Ik zit de laatste tijd echt te denken of ik tijdelijk uit huis kan maar vind dat ook weer heel heftig ofzo. Plus: waar moet ik dan heen? Heb geen inkomen (ben tijdens studie uitgevallen), dus financieel kan ik niks. En ik moet me daar ook veilig voelen, wil mn lichaam goed tot rust komen.

Over een jaar ofzo zullen we in het gezin van 8 naar 5 personen gaan (ivm kinderen die uit huis gaan), maar ja dan moet ik nog een jaar wachten. Vind het wel heel lastig zo.

Hoi mg. Ik herken me erg in jouw verhaal. Ook 20er en tijdens studie uitgevallen… ik vind het ook heel moeilijk om zo veel met mn ouders opnde lip te zitten. Wil indd ook uit huis maar hoe dan? Straks voel ik me indd niet veilig

Hoi Marie,

Ook respect voor jou hoor, je doet het goed. Ik heb 3 dochters, een dochter van 10 en een tweeling van net 3, dat is vrij pittig.

We doen veel samen, ik overdag meer omdat ze dan zelf aan het werk is. In de nacht vaak mijn partner, maar ik wordt dan ook wakker en moet vaak ook helpen omdat het dusdanig lastig is en lang duurt. We hebben er ook avonden bij dat we van 20.00 tot 0.00 bezig zijn ze rustig te krijgen, wat het is, Joost mag het weten. Maar helpen doet het niet.

Het zit mijn herstel ook in de weg, maar ik heb geen keus en neem het de kinderen natuurlijk niet kwalijk, al voel ik me vaak ook, net als jij, erg schuldig. Maar als ik mijn partner alles moet laten doen dan dondert zij straks ook om. Het is heel lastig.

Zet m op.

Hoi Winky,

Hier zelfde probleem gehad 2 jaar geleden. Werd door mijn huisarts na alle specialisten die er in een ziekenhuis zijn gestuurd. Ben overal geweest en na 1,5 verder stond ik nog op het punt wat nu.
Niemand die mijn klachten konden verklaren en werd ook door iedereen niet geloofd en vreemd aangekeken. (Familie en Partner).
Door veel kijken op Google ben ik op deze site terecht gekomen en hier herkende ik dat er meer mensen met dezelfde klachten waren. Ook voelde ik me hier gehoord en kon met anderen mijn klachten bespreken.
Nu 2 jaar verder word ik nog niet serieus genomen door de meesten bekenden.
Zou als ik jou was een andere huisarts gaan voldoen zoeken, een waar je wel serieus en gehoord wordt.
Want als je steeds met klachten naar de huisarts gaat en met een rot gevoel weer naar huis moet is een niet fijn. En hierdoor krijg je nog meer stress en dat is iets wat je juist niet wil.

Succes en sterkte.

Groet Aswin

Mijn ervaring was heel anders, maar ik barstte ook in huilen uit tijdens het gesprek toen ik stamelde dat ik bang was dat ik dat ik misschien een burnout zou krijgen. De arts nam het direct serieus, gaf me aan me ziek te melden en niet te gaan werken tot ik net de arboarts had gesproken.

Het specifiekere advies wat ze meegaf (goed slapen, goed eten en iedere dag minstens iets leuks doen) was iets minder geschikt aangezien leuke dingen ook energie kosten en de leuke dingen die ik toen gepland had staan veel te lang en intens waren.

Gedurende het hele afgelopen jaar ben ik door mijn hele hulpteam serieus genomen. Alleen mijn familie lijkt het niet te begrijpen, wat waarschijnlijk ook weer onderdeel is van waarom ik uiteindelijk in een burnout ben beland.

Sterkte in ieder geval Winky. Het is al rot genoeg als mensen je wel helpen.

Hallo Winky, als je je zo moe voelt is de eerste optie om je te blijven ziek melden. Jij weet wat je in je lijf voelt, en je lijf geeft aan wat je nodig bent. Soms hebben andere mensen (zoals bedrijfsartsen) het nodig dat je meerdere keren hetzelfde verteld, voor jezelf opkomt en zegt waar voor jou de grens ligt. Ik vond dat ook lastig, hield me groot en bagatelliseerde onbewust mijn eigen klachten. Ik denk dat de bedrijfsarts destijds daardoor niet een heel duidelijk beeld heeft gekregen van hoe zwaar ik eigenlijk in de burnout zat (hij vond het herstel wel lang duren maar dat kwam op mij eerder over als een verwijt; waarom duurt het zo lang?). Ik heb in de afgelopen 3 jaar steeds meer geleerd om bewust te worden van mijn eigen grenzen en daar ook duidelijk in te zijn naar anderen, maar het is niet makkelijk.
Ik ben zelf uiteindelijk buiten huisarts en bedrijfsarts om een tijd naar een haptonoom gegaan en naar een osteopaat. En veel lezen op internet; over voeding, slaap etc. Dat heeft mij veel meer geholpen dan de arts of psycholoog.
Maar als jij denkt dat er behalve stress nog een andere oorzaak kan zijn voor je vermoeidheid zul je dat toch via de huisarts moeten overleggen. Je kunt altijd op je strepen gaan staan om een verwijzing naar een specialist te vragen, ook als de huisarts zelf geen idee heeft. Geef aan dat je het wellicht moeilijk vind uit te leggen maar dat je toch echt denkt dat verder onderzoek nodig is.

Hoi Jutte, wat goed! Daar mag je zeker trots op zijn! Fijn om te lezen dat het uiteindelijk ook beter gaat, dat geeft hoop.

Wat knap van jou!!! Mag ik vragen wat jouw klachten waren?

Super!

Goed om te horen! Hoe lang zit je al in je BO?

Alweer 2 jaar. Nog wel last van klachten maar ga nu proberen op deze manier wat stoppen vooruit te komen

Hoi jutte wat goed en fijn om te horen. Wat waren jouw klachten??

Je kan beter vragen wat niet.. ik had het eerst lichamelijk heel zwaar en daarna vooral mentaal. Het is echt een staat waar je doorheen moet.

Hoi anoniem, zeker gehad! Ik vond het ook zo vreemd. Hiervoor nooit overnagedacht. Maar dit gaat verdwijnen!

Ik heb dat ook, maar hoe voel je je dan voor de rest van de dag? Welke klachten ervaar jij?

@anoniem Fijn om te lezen dat het overgaat en dat ik niet de enige ben die er soms last van heeft (gehad).

@C Ik heb, ondanks dat ik er van schok, geprobeerd de gedachte naast me neer te leggen en er niet in te blijven hangen. Ik ben, zo te lezen, niet de enige die dit ervaart. Het hoort er kennelijk allemaal bij, hoe bizar het soms ook is. Daarnaast wil ik helemaal niet dood dus die gedachte slaat nergens op. Door afleiding te zoeken probeer ik niet in te gaan op die gedachte.

Hoi, Ik heb dit ook gehad aan het begin van mijn burn out. Eerst dacht ik dat ik een angst stoornis had.
Ik had gedachten dat ik mensen op straat of zelfs mijn eigen kinderen iets ergs aan wou doen. Eng en helemaal niet de werkelijkheid.
Op een gegeven moment vraag je je echt af of je het daadwerkelijk wil, wat natuurlijk niet zo is.
Bedenk altijd dat het de stress is die dit indirect veroorzaakt.
Wat averechts werkt is je er tegen verzetten; ik mag dit niet denken.
Wat mij hielp is; ik mag dit denken maar het heeft geen zin om dit te denken. Probeer er juist luchtig over te doen.
Het wordt in de periode van een paar weken beter en verdwijnt weer.

Heel herkenbaar.

Komt en gaat, erg vervelend en Heel naar.

Maar gaat over! Zet m op!

Hey!

Ik vind dit ook heel herkenbaar! Als ik weer even een tijdje teveel van mijn lichaam vraag gebeurd dit ook en af en toe nog steeds.

Mijn psycholoog stelde me gerust door me duidelijk te maken dat gedachten vaak niet eens waar zijn en ook niet aan hoeven te zetten tot actie :)

Ik erken de gedachte die komt en ga verder met waar ik mee bezig was.

Dankjewel voor jullie reacties allemaal. Fijn om te lezen dat het iets is wat er bij hoort en dat het niet blijvend is maar ook weer verdwijnt.

Bij mij komt en gaat het ook Gert!
Net zoals de angst en de depresieve klachten

Defusie! Is echt de manier om afstand te nemen van de inhoud van je gedachten. Want die gedachten zijn zelden de waarheid - zeker als jij aan zelfdoding denkt terwijl je helemaal niet dood wil. En het helpt ook als je je eens bewust probeert te zijn van alle gedachten die je hebt die eigenlijk enorme onzin zijn. Ik werd me bijvoorbeeld eens bewust van de gedachte om mijn voet in de toiletpot te stoppen. Normaliter zou ik die gewoonlaten gaan en 'm direct weer vergeten, maar dat soort gedachten gaan óók gewoon door je hoofd. En die neem je ook niet serieus, toch?

Je kunt online defusieoefeningen vinden.

Dag anoniem,
Ik heb dat soort gedachten ook gehad. Ik beschrijf ze zelf als "passieve" zelfdodingen gedachten. Niet actief zoals een stuk touw, een doos pillen, maar passief zoals een diep donker water in lopen.

Net als jij wil(de) ik ook echt niet écht dood. Ik kon deze gedachten uiteindelijk herkennen als een signaal van mijn lichaam voor nog veel meer rust. Want als ik het me indacht was dat het resultaat. Dan lag ik heerlijk verborgen en alleen in het donkere koude water naar boven te staren waar de wereld was. Of vanuit de grond tussen het gras en de bloemen door.

Oftewel, ik bestond nog, kreeg de wereld nog mee. Maar van een veilige, diepe en beschermende afstand.

Het hielp voor mij om een beetje lol te hebben met dit verdrietige, overweldigde deel van mij wat zoveel bescherming en veiligheid zocht. "Samen" lollige gedichtjes bedenken. En "samen" kijken wat we dus echt nodig hebben: telefoon uit, in bad/douchen met veel minder licht of zelfs het donker, stilte in huis, een plek in huis om naar buiten te kunnen kijken.

Dus ja, het klinkt misschien raar, maar zie ook dit als een liefdevol signaal vanuit je lichaam voor nog meer rust.

Hoi Esther, dank je wel voor je reactie. Wat heb je een mooie benadering van zo'n gedachte opgeschreven. Als je het zo bekijkt hoef je er niet angstig door te worden maar krijg je er eerder begrip voor. Fijn dat je dit hebt willen delen.

Hoi, vreemde Gedachten krijg ik in m n hoofd als soort signaal van overprikkeling
Dan ben ik moe in m n hoofd zogenaamd.
Dan heb ik te veel ondernomen.
Maar ja als je goede perioden hebt dan doe je weer teveel hè. En dan heb ik ook enge Gedachten.
Niet over zelfmoord ofzo gelukkig, maar eerder angst Gedachten dat ik gek word , het gaat gelukkig ook weer over.

Ik lees wel vaker op internet dat het helpt. Zou het je ook lukken zonder? Misschien net slaapmeditatie? Of Magnesium?

Dag Anoniem
Ik heb Trazodone voorgeschreven gekregen, het werkt niet onmiddellijk omdat het geen slaapmiddel is maar een middel om je slaap te herstellen (volgens mijn HA) Het is daardoor ook niet verslavend. Ik moet zeggen dat het me wel helpt, begint wel pas echt goed te werken na 6 weken inname maar dan slaap je tenminste en je slaapt redelijk door (althans ivm hoe het was)
Dus mij helpt het wel....

Dank u Kat,mag ik vragen hoelang jij het al neemt en hoeveel mg

Ik neem 100 mg 's avonds voor het slapen gaan, nu reeds 6 maanden.

Dank u voor jullie reacties

Graag gedaan, hopelijk heb je er wat aan en werkt het voor je 🙏

Hi, een stijging is heel normaal. Dat hij nu sneller stijgt en langzamer daalt dan voor de burn-out is ook logisch.

Ik ben net ook bij kleine inspanningen, maar ook bij maaltijden/spijsvertering, hitte en concentreren. Mijn hartslag reageert simpelweg veel sterker, sneller en extremer dan voorheen. In rust is mijn hartslag ook hoog, terwijl ik al een jaar rustig aan doe, waarvan het laatste half jaar helemaal niks. Hoort erbij, ga ik maar vanuit :)

Hoi Eli, ik heb het inderdaad ook bij hitte, maar ook na avondeten vaak inderdaad meerlast van. In rust heb ik soms wat aanvallen. Ik merk vooral bij inspanningen zoals staan en lopen. Ergens kan ik dit ook verklaren door angst. Doordat ik allemaal ging lezen over pots etc etc. Daarna heb ik de klachten ontwikkeld. Ik denk dat mijn lichaam dus in een chronische stress daardoor is geraakt en juist die onbewuste angst dat mijn lichaam dat over heeft genomen. Wanneer ik er niet mee bezig ben betrap ik mijzelf er ineens op dat ik het “minder “ voel. Ook kan ik indd slecht tegen warme momenteel

Fijn om te horen dat ik niet alleen ben (alhoewel ik het natuurlijk wel vervelend voor jou vindt)

Ja ik heb zijn video’s beluistert op you tube.
Speciale gast is dat. Alleen voor mij zijn meditaties moeilijk door de aanhoudende gedachten. Mijn hoofd blijft aan staan of te wel de zenuwstelsel. Ik kalmeer er wel van. Is wel een aanrader!

Het is echt een gloeiend gezicht zo kan ik het beste omschrijven

Ja, had ik eerder in m’n burn-out heel vaak. ‘s nachts ook vaak zweet aanvallen en bij mij kan het de overgang ook niet zijn. ;)

Hoi anoniem? Bij mij is het de ene dag bijna haal de dag… sta even op en jahoo daar is het weer, ik zit, daar is het weer. Bij mij is het wel vaak gewoon overdag

Hi Dana, herken ik. Ik heb ook warme en koude momenten en rillingen. Ik heb zelf de indruk dat dit mijn zenuwstelsel is dat zich probeert te resetten.

Hoi Marieke, voelt het dan ook als opvliegers en ineens een gloeiend gezicht. Echt wel meerdere keren per dag?

Hi Dana,

Ik heb dat een tijdje ook heel vaak gehad! Als ik moe werd kreeg ik een heel warm, “gloeiend” gezicht. Volgens mijn therapeut was dat een van de zovele ontregelingen van mijn zenuwstelsel, niks om je zorgen om te maken.
Dit is bij mij na een tijd ook vanzelf over gegaan, heb het nu nooit meer. Ik ben ook 28 trouwens!

Hoi Eva, fijn om te horen dat jij dit ook hebt gehad en er weer van af bent gekomen. Kwam het bij jou ook heel vaak op een dag?

Hey Dana, ja het ging eigenlijk de hele dag door, een beetje op en af. Toen ik wist dat het niks ernstigs was probeerde ik het gewoon een beetje te negeren, of soms met een ijsblokje op mn wangen haha.
& na een tijdje was het van de een op de andere dag weg! Zo raar dat verloop van symptomen, lijkt wel of er elke week weer iets nieuws bij komt.

Hoop hier ook dat het snel zal wegtrekken pff moet er nog even vertrouwen in krijgen. Goed om te horen dat jij wel een succesverhaal daarbij hebt

Hoihoi, daar heb ik ook af en toe last van. Vooral in de ochtend, inderdaad warm en een gezicht wat helemaal gloeit. Ik heb me wel afgevraagd of het met hormonen te maken heeft, aangezien die ook flink ontregelt raken bij een burnout. Volgens mij is je cortisol-spiegel in de ochtend het hoogst, en cortisol is weer direct gelinkt aan progestreon en oestrogeen... En verder weet ik er ook niet zoveel van haha. Maar de laatste tijd zijn de 'opvliegers' bij mij ook weer minder dus het zal er wel gewoon bij horen :)

Hoi K.,

Wat vervelend dat je je weer zo slecht voelt, dat kan echt onzeker maken.

Wat ik zelf heb gemerkt (en ook vaker hoor) is dat dit soort klachten door meerdere dingen kunnen komen, en niet per se alleen door de medicatie. Je zit ook nog midden in een herstelproces, en dat kan best schommelen. Daarnaast heeft medicatie vaak ook gewoon tijd nodig om echt stabiel te gaan werken.

Twijfels over dosering of stoppen zijn heel begrijpelijk, maar dat zijn wel dingen om echt samen met je arts te bekijken.

Misschien helpt het voor nu om het even wat rustiger aan te doen en extra lief voor jezelf te zijn in deze periode. Je lichaam geeft duidelijk aan dat het het zwaar heeft.

Sterkte, en hopelijk brengt je afspraak volgende week wat meer duidelijkheid 🫶

Dankje Kamillethee voor je lief berichtje!
Ik zit op een punt dat ik denk ‘alle rotzooi eruit’, dan weet ik tenminste waar men klachten van komen en kan ik alleen maar luisteren naar men lichaam🙃

Goed om te onthouden dan AD geen wondermiddel is, na 2-3 maanden zal je merken wat beter in je vel te zitten maar het helpt je niet uit de burn out. Het maakt het herstel iets dragelijker

Hey Olive,
Super herkenbaar, ik heb er de laatste twee weken ook last van. Als ik lig, voel ik pas hoe gespannen alles staat en lig ik precies niet door ofzo. Ik probeer soms een oefening rond progressieve spierontspanning of echt bewust ff aan men houding te denken maar ik zit snel terug in spierspanning. Dus denk vooral terug wat rusten om men gehele stresssysteem wat kalmte te geven.
Zijn er dingen die jou helpen?

Bedankt voor je reactie K.
Ik heb dit pas sinds kort dus ben nog niet actief opzoek naar oplossingen hiervoor. Was eigelijk een beetje bang dat ik misschien terug zou vallen en me lichaam me aan het waarschuwen is? Die angst blijft toch maar opduiken elke keer hè.
Ik ga vanavond even zoeken op progressieve ontspannings oefeningen. Hopelijk houdt dat getik in m’n benen dan een keer op😅

Bedankt voor je reactie K.
Ik heb dit pas sinds kort dus ben nog niet actief opzoek naar oplossingen hiervoor. Was eigelijk een beetje bang dat ik misschien terug zou vallen en me lichaam me aan het waarschuwen is? Die angst blijft toch maar opduiken elke keer hè.
Ik ga vanavond even zoeken op progressieve ontspannings oefeningen. Hopelijk houdt dat getik in m’n benen dan een keer op😅

Doe het heeeel langzaam. Bij elke stap 4 tot 6 weken aanhouden en kijken wat het doet. Pas als je je weer beter voelt de volgende stap doen.

Doe het heeeel langzaam. Bij elke stap 4 tot 6 weken aanhouden en kijken wat het doet. Pas als je je weer beter voelt de volgende stap doen.

Hallo bij de regenboog apotheek. Hebben ze daar afbouw strips voor kijk even op Google of wel hun even mvg anoniem

Ik heb afgebouwd met druppels, per 1 mg afbouwen (ik had wel escitalopram)

Hoi M.,

Goed dat je dit in overleg met je huisarts doet. Dat afbouwen kan best spannend zijn, zeker als je bij het opbouwen veel klachten hebt gehad.

Wat ik zelf merk (en ook vaak hoor) is dat het lichaam best gevoelig kan reageren op veranderingen in medicatie. Soms gaat het heel geleidelijk en soms komen er toch weer wat klachten terug, al is dat niet altijd zo heftig als bij het opbouwen.

Wat mij helpt is om het echt stap voor stap te doen en goed te blijven voelen wat mijn lichaam aangeeft, in plaats van alleen naar een schema te kijken. Ik ben nu even blijven hangen op 5mg. De laatste 5 ga ik met druppels doen. Als ik bijvoorbeeld naar 4 druppels ga blijf ik daar een week of zes. De laatste 5mg is namelijk het zwaarst en moeilijkst.

Fijn om te lezen dat je je al wat beter voelt trouwens, dat is echt waardevol in dit proces.

Ben benieuwd hoe anderen dit hebben ervaren.

Sterkte en succes met het afbouwen

Ik wil mijn escitalopram ook afbouwen met kleine stapjes. Ook mijn Mirtazapine trouwens. Succes je kunt het. En inderdaad zoals Kamillethee zegt. Kleine stapjes en luisteren naar je lichaam.

Vandaag dag 2 met 10 mg minder. Ik voel me alsof ik dronken ben

Hai M ,10 mg is een veel te grote stap. Zoek op internet op hoe je moet afbouwen. Dokters hebben soms geen idee.

Ik zit nu op dag 2 en het dronken gevoel is weg. Ben alleen zwaaaaaar overprikkeld en geïrriteerd 😂

Ik heb het boek. Mocht je in de buurt van Enschede wonen, dan mag je hem wel lenen.

Boek over de kop van Brankele Frank

Hoi er zijn meerdere goede boeken over burn-out. Ik zelf heb ze geluisterd via storytel. (Je kunt ze daar ook lezen). Je kunt daar een abonnement nemen en maandelijks opzeggen. Wat ik er makkelijk aan vind is als een boek me niet boeit kan ik makkelijk voor een ander kijken. En bij een boek met een fijne voorlees stem is het heerlijk om hem te luisteren.

Veel succes ermee

Groet Aswin

The Burn-out reset en over de kop idd. Maar in het begin van je burn-out vooral die eerste..

Bedankt iedereen, @Suus wat ontzettend lief! Helaas woon ik niet in de buurt van Enschede. Wel heel erg bedankt voor het aanbod!

Ja burnout reset gelezen. Veel herkenbaarheid en volg hun methode met veel rusten en dat helpt wel. Fijn boek, je leert het veel meer te zien als lichamelijke ziekte en niet dat je gek wordt ofzo.

Burn Out Reset is een heel fijne basis en aanrader omdat het de ziekte als iets lichamelijks ziet. Ik vind de beperking wel zitten in beperkte focus op de rol van veiligheid - maar goed, een compleet boek bestaat er nog niet. En probeer het als handleiding te zien en niet als regels, want dan kom je juist weer in een neerwaartse spiraal. Het zijn tips. Je doet hoe dan ook je best en dat is belangrijker dan alles precies "volgens het boekje" doen.

Goed boek!
Voor later in je herstel,
Andere goede zijn:
Over de kop
De andere weg - peck
Patronen doorbreken
The let them theory
The subtle art of not giving a fuck
Atomic habits

Hoi

Boeken waar ik veel uitgehaald heb zijn.

Naar omstandigheden nog al slecht ( inger boxsem)
Je partner heeft een burn-out ( Jolanda Bouman)
Hersenschorsing ( Margot ros)

Boeken hoe ze zelf hun burn-out beleefd hebben en tegen welke muren ze aanliepen. Ik heb er veel steun aan gehad.

Groet Aswin

Lieve Suus, wat vreselijk.
Ik zou je zooo dolgraag willen adviseren te stoppen met alle medicatie en gewoon te zijn met alles wat er is. Voel je ongemak en je emoties en je lichamelijke klachten. Neem veel rust en zo min mogelijk prikkels. Het wordt dan beter, het wordt beter, geloof daar in.
Als je geïnteresseerd bent in wat medicatie met je doet, zou ik graag het boek “verbinding verbroken” willen adviseren van Johann Hari. Echt fantastisch en een super eye opener.
Hou je taai en vertrouw er op dat je lichaam weet wat je nodig heeft. Luister er maar naar.
Alle liefs en sterkte

Dankjewel lieve Pien, ik wou de medicatie ook eigenlijk niet. Heb me laten overtuigen in opname. Wil ze allebei gaan afbouwen. Maar ben erg bang voor de ontrekkingsverschijnselen. Maar moet er toch doorheen. Bedankt voor de boektip.

Dankjewel lieve Pien, ik wou de medicatie ook eigenlijk niet. Heb me laten overtuigen in opname. Wil ze allebei gaan afbouwen. Maar ben erg bang voor de ontrekkingsverschijnselen. Maar moet er toch doorheen. Bedankt voor de boektip.

Hey Suus,

Wat rot dat je zo slecht voorgelicht bent. Ik ben vanuit wanhoop gestart met medicatie en slik inmiddels iets meer dan 2 jaar escitalopram. Ik ben nooit hoger gegaan dan 10 mg. Inmiddels ben ik sinds een half jaar aan het afbouwen en zit nu op 3,8 mg. Op Facebook is een groep voor veilig afbouwen voor AD. Ik doe het echt in stapjes van 10% of zelfs minder eraf. Zelfs dan is het een crime! Deze week ook een dag doodziek en al dagen moe na de laatste afbouwstap 2 weken terug. Hoop dat je er op een zo’n zacht mogelijke manier doorheen komt.

Dankjewel Z! Ik hoop het ook voor jou. Gelukkig zit ik maar op 5 mg escitalopram. En op 3.75 Mirtazapine. Maar zal ze één voor één af moeten bouwen. Zal nog wel tijdje duren.

Hoi hoi
Het heeft bij mij echt maanden geduurt voor dat ik leerde hoe ik rust kon krijgen in me lichaam, na jaren 24/7 aanstaan. Dat is iets wat je opnieuw moet leren, ik deed dit door langzaam oefeningen te doen, in een donkere kamer liggen en niks doen, boeken lezen en wandelen. Is echt heel moeilijk als je dat nooit hebt gedaan. De klachten worden eerst ook erger voor dat het na 12 tot 15 maanden langzaam aan wat beter ging. In het begin van mijn burn out kon ik geen lichten en geluid verdragen en nu loop en af en toe lekker in het centrum of ga ik ergens wat eten. Het herstel gaat heeeeeel trash maar met de just tools kom je er zeker

Wat mij heel erg hiel en dat is ook het advies wat ik kreeg van de ergotherapeut..
- Elke middag 2 uur rusten op bed van 1 tot 3. Met een boekje, muziekje of wat dan ook of slapen als dat lukte (maar dat ging niet)
- schermtijd minimaliseren

En toen na 8 weken was de ergste adrenaline uit mijn lijf. Natuurlijk kwam dit ook weer wat terug na een aantal maanden, maar dan gaf ik mijn lichaam noodgedwongen rust (wat soms ontzettend moeilijk was) maar het hielp wel

Hoihoi Anoniem en M,

Wat fijn dat jullie reageren. En wat een verschil 12-15 maanden en 8 weken. Zo zie je maar dat het bij iedereen anders is

Ik vind die adrenaline maar verschrikkelijk. Ik wil zo graag slapen maar al bijna 3 jaar lig ik uren lang wakker in de nacht. Word er moedeloos van. Ik merk laatste tijd dat de adrenaline wel wat daalt, maar het wordt ook giga snel weer getriggerd. Dat maakt me gespannen

Hoihoi Anoniem en M,

Wat fijn dat jullie reageren. En wat een verschil 12-15 maanden en 8 weken. Zo zie je maar dat het bij iedereen anders is

Ik vind die adrenaline maar verschrikkelijk. Ik wil zo graag slapen maar al bijna 3 jaar lig ik uren lang wakker in de nacht. Word er moedeloos van. Ik merk laatste tijd dat de adrenaline wel wat daalt, maar het wordt ook giga snel weer getriggerd. Dat maakt me gespannen

Hi Anoniem,

Ik vind het wat lastig om een goed advies te geven, er mist namelijk wel wat info om te zien wat je rechten/plichten zijn.

Het belangrijkste wat ik je kan meegeven is allereerst dat je voor jezelf de balans op mag maken. Is het je het waard om deze stress en ellende te ervaren, of ga je net zo lief elders aan de slag?

Voor hoeveel uur is je contract? Staat er iets in vermeldt over dagdiensten/nachtdiensten?
Pas met die info kan ik een goed advies geven.

Ben je lid van de vakbond of rechtsbijstand met module werk en inkomen? Deze twee partijen kunnen je juridisch bijstaan en kunnen zelfs mee naar gesprekken met je werkgever of een geschil aangaan. Al is de eerste stap je leidinggevende en anders HR. Dat zet de boel minder op scherp.

Hallo Robin,

Ik werk 4-5de sinds twee jaar, al voor mijn burnout... daarvoor altijd fulltime gewerkt.
In principe heb ik hetzelfde contract als alle collega's , met vroege en late shiften, en nachtshiften, maar toen ze mee aanworven, zochten ze wel specifiek iemand voor die dagshiften ( dit zijn ook geen vroeges of lates) , omdat dat een specifieker profiel vereist die functie, maar daar maakt men echter geen verschil in in het contract zelf. Er zijn maar enkele collega's die bijna continu nachtshiften doen omdat ze daar zelf naar gevraagd hebben, dus die krijgen wel hun eigen voorkeur in hun planning. Ik heb nu plaats moeten maken voor een andere collega enkel en alleen omdat die ziek werd en dus die stabiliteit van die dagshiften nodig heeft, en het ziet er naar uit dat dit nog een tijd zo gaat zijn, maar daardoor ben ik dus zelf ziek geworden. Het voelt allemaal wat onrechtvaardig, en dit zijn beslissingen van de leidinggevende. HR is daar niet echt van op de hoogte, maar moest ik een gesprek aanvragen, dan zou dat wel mijn eerste stap zijn... de leidinggevend daar probeerde ik al mee te praten voor mijn burnout... zonder succes.
Ik kan nu afwachten wat ze me gaan geven, wanneer ik zelf terug meer dan die twee dagen wil gaan werken, en hoe ze het dan gaan oplossen voor mij. Ofwel leg ik me dan gewoon neer bij eventueel andere shiften, zolang het geen nachtshiften meer zijn, of anders voelt het nog steeds te onrechtvaardig aan na al die jaren en kan ik het misschien toch eens aankaarten bij HR.... en dan weer verder zien, en dan sluit ik een heel andere richting niet uit hoor, maar ik vind het zo'n zonde dat dit alles toch nog een bron van stress is... ik hoop daarmee beter om te kunnen gaan deze keer.

Hey Anoniem,

Je geeft in je 1e bericht aan nu 2 diensten te draaien per week, en in je 2e bericht 4/5 te werken en voorheen altijd fulltime. Werk je nu 2 of 4 diensten per week?

Betreft de shiften. Zelfs als er contractueel niks is afgesproken qua uren. Als je 3 maanden lang bijvoorbeeld standaard dakshiften krijgt voor hetzelfde aantal uur, dan kun je spreken van een rechtsvermoeden van arbeidsomvang. Als jouw werkgever dan ineens minder uren gaat geven heb je juridisch gezien enige basis om op terug te vallen. Aangezien jij een hele tijd ziek bent geweest en nu dus weer vanaf 0 af aan start, kun je daar helaas niet op terug vallen.

Ook geef je aan dat er contractueel niks is vastgelegd over de frequentie dag of nachtshifts. Dit zou dan aankomen op goed werkgeversschap.

Wat ik je kan aanraden, kijk naar een vakbond (cnv of fnv) of naar een rechtsbijstandverzekering met module werk en inkomen.

De vakbond is aanzienlijk duurder maar die kun je zo bellen en allerlei vragen stellen. Laatst genoemde is goedkoper maar die staan je vaak bij met een dossier en die kun je vaak niet voor iedere vraag bellen, al zijn zij juridisch wel beter onderlegd.

In beide gevallen moet je vooraf wel even je situatie uitleggen, vragen of ze wat kunnen betekenen maar vooral, of zij die casus nog in behandeling kunnen nemen omdat de situatie al speelde voordat je hen benaderde.

Succes!

Voel je nog stress? Of ben je vooral heel erg moe? Er zijn namelijk 2 type burn-outs. Type 1 blijft heel erg aan staan, alles voelt spannend en overal krijg je stress van. Type 2 staat vooral uit en is vooral verschrikkelijk moe.

Bij type 2 is er dan ook noodzaak om jezelf weer een beetje te pushen om weer een ritme te krijgen. Om je stress systeem weer aan te krijgen.

Ik kan je het boek "de burnout-reset" aanbevelen

Ik herken het, nog meer dan dat zelfs…

Hoi Lies,

Dit herken ik zeker! Ik zit nu in maand 8. Ik heb sommige momenten wel meer energie, maar ook veel momenten nog niet of zeer weinig.
Ik volg nu ademhalingstherapie en daar werd mij uitgelegd dat door verkeerd ademen er minder zuurstof naar de spieren gaat. Dit geeft o.a. de zwaar vermoeide en verzuurde benen. Ik ging dit nog even opzoeken en een burn-out gaat vaak samen met hyperventilatie. Dit komt door de stress wat een oppervlakkige borstademhaling kan geven. Dit geeft mij een vorm van geruststelling waardoor ik al wat minder last heb van verzuuring. Ik heb veel aan de therapie ik leer nu pas goed ademen en ook oefeningen om mijzelf weer rustiger te krijgen en te ontspannen.

Hoi Kamillethee,

Ik zit in precies hetzelfde proces, heb nu een voorschot gekregen, wordt pas over 48 tot 52 weken voor het eerst gezien.

Inderdaad heel rauw, naar en zwaar, ik herken het.

Zet m.op

Hoi Kamillethee,

Begrijpelijk, je gevoelens en dat dit je allemaal bezighoudt. Wat betreft je vraag over het UWV en de bedrijfsarts: bij de WIA-aanvraag worden alle rapporten van de bedrijfsarts meegestuurd naar het UWV en daar houden ze inderdaad rekening mee. Ik heb een paar weken geleden mijn gesprek met de verzekeringsarts gehad, en zij had zich al wel goed ingelezen en het was duidelijk dat ze de documenten van de bedrijfsarts ook doorgelezen had.
Wie weet stelt dat je vast wat gerust.

En @Gert is dat nu de wachttijd, wow, dat is wel erg lang.. Bij mij was het 26 weken en dat bleek uiteindelijk iets minder te zijn.
Succes voor jullie beiden!

Sterkte. Moest zelf 6 maanden wachten. Nu wel wia 80/100. Dus komt ook weer goed uiteindelijk. Zelf al 2.5 jaar bezig zucht, ook geen zich nog op kunnen werken

Hoi Kamillethee,

Begrijp heel goed wat je bedoeld, ik heb dit vorig jaar juni ook meegemaakt. Gesprek gehad bij een Wia arts en dat ging heel gemakkelijk werd meteen voor 100% afgekeurd. En krijg nu iedere maand een Wia uitkering. Is geen vetpot want ík werkte ook deels voor mezelf en daar heb ik nu geen inkomsten meer van.
Dus de bijstand en dat is geen echte luxe. Had geluk nog wat centjes liggen maar die raken ook op.

Ik wil graag dit jaar weer aan het werk maar me lichaam laat het gewoon nog niet toe en dat is echt frustrerend. Doe iedere dag stukje lopen en thuis oefeningen maar ben zo snel buiten adem dat ik het niet lang vol hou.
Sta iedere ochtend op en wil ik van alles doen en dan na puur uurtjes zit ik weer vermoeid op de bank.
En dit iedere dag weer en dan hoor je van anderen je moet er meer uit gaan lopen, fietsen ergens gezellig heen. Maar daar heb je wel energie voor nodig en die krijg ik maar niet terug nog.

Maak je maar niet bang voor het UWV want met een burn-out kan je niet zeggen hoe en wanneer je hersteld bent.

Maar weer gewoon in de maatschappij staan is echt een gemis. Vooral nu word het beter weer je ziet overal mensen naar hun werk gaan of gezinnen die gezellig weg gaan en jij bent tegen jezelf en de wereld aan het vechten.

Hoop dat je beetje bij beetje je conditie en kracht weer terug krijgt en dat af en toe de zon weer in je hoofd gaat schijnen.

Groetjes Aswin

Hi kamillethee,
I feel you. Ik ben ook nog ver verwijderd van weer aan het werk kunnen gaan. Misschien helpt het om te weten dat mijn ervarinren met het UWV tot nu toe echt heel goed zijn. Ik krijg een ziektewet uitkering en mijn re-integratie begeleider is super aardig, heeft zelf ook het eea meegemaakt en is daar heel open over. En tot nu toe monitoren ze me echt minimaal, dus ik heb er weinig 'last' van. Dat wordt misschien anders als ik richting WIA ga, want dan zullen ze me wel weer even willen zien, maar tot nu toe vind ik ze in het contact echt enorm menselijk. Het kan dus ook gewoon goed gaan.

Wat verdrietig lieve Kamillethee! En ook hierin veel herkenning. Het is super frustrerend dat je je mentaal weer sterk begint te voelen en je levenslust terug krijgt, maar dat het lichaam nog niet zo ver is.

Het is ook precies hoe ik alles op dit moment ervaar. Zo graag weer willen leven, meedoen, genieten van alles. Maar helaas neemt het lichaam alle tijd dat het nodig heeft. Ik snap dat het voor je voelt dat je in een nieuwe realiteit terecht komt. Maar ik ben ervan overtuigd dat er uiteindelijk iets veel mooiers op je pad gaat komen. Je werkt zo hard aan je herstel, het kan niet anders dan dat het uiteindelijk allemaal goed komt met je!

Weet dat je niet alleen bent! Ik denk aan je! 🫶🏼

Wat verdrietig lieve Kamillethee! En ook hierin veel herkenning. Het is super frustrerend dat je je mentaal weer sterk begint te voelen en je levenslust terug krijgt, maar dat het lichaam nog niet zo ver is.

Het is ook precies hoe ik alles op dit moment ervaar. Zo graag weer willen leven, meedoen, genieten van alles. Maar helaas neemt het lichaam alle tijd dat het nodig heeft. Ik snap dat het voor je voelt dat je in een nieuwe realiteit terecht komt. Maar ik ben ervan overtuigd dat er uiteindelijk iets veel mooiers op je pad gaat komen. Je werkt zo hard aan je herstel, het kan niet anders dan dat het uiteindelijk allemaal goed komt met je!

Weet dat je niet alleen bent! Ik denk aan je! 🫶🏼

Wat verdrietig lieve Kamillethee! En ook hierin veel herkenning. Het is super frustrerend dat je je mentaal weer sterk begint te voelen en je levenslust terug krijgt, maar dat het lichaam nog niet zo ver is.

Het is ook precies hoe ik alles op dit moment ervaar. Zo graag weer willen leven, meedoen, genieten van alles. Maar helaas neemt het lichaam alle tijd dat het nodig heeft. Ik snap dat het voor je voelt dat je in een nieuwe realiteit terecht komt. Maar ik ben ervan overtuigd dat er uiteindelijk iets veel mooiers op je pad gaat komen. Je werkt zo hard aan je herstel, het kan niet anders dan dat het uiteindelijk allemaal goed komt met je!

Weet dat je niet alleen bent! Ik denk aan je! 🫶🏼

Het kromme aan deze wet is dus dat mensen die een hoog loon hadden, zzpers of een piloot bijv, vrijwel altijd op 80/100% komen omdat ze met magazijnwerk (bijv) veel minder verdienen dan wat ze als piloot of zzp systeembeheerder verdiende. Maar als jij 40 uur achter de kassa zat bij Albert Heijn dan kun je met bloemschikken of vuilnisman prima hetzelfde verdienen en kom je dus vrijwel zeker op een heel laag percentage.

Er zijn maar heel heel weinig verzekeringsartsen, die door middel van medeleven meer beperkingen aan klikken zodat je percentage hoger wordt. Lang verhaal kort draait het dus om je arbeidsbeperkingen, en hoe goed je salaris was.

Dit zeg ik niet om je een vervelend gevoel te geven maar wil je wel de realiteit schetsen. Ik gun je van harte een hoger percentage om in alle rust te kunnen herstellen!

Mocht je nog vragen hebben rondom het uwv dan beantwoordt ik ze graag. Veel sterkte!

Hey Kamille,

Ik had al een bericht geschreven, er stond "deze wordt straks geplaatst" maar volgens mij is die verdwenen dus hierbij nog eens;

Ik herken wat je zegt qua hoofd en lijf, super frustrerend, maar ooit komt het goed!

Het uwv neemt inderdaad ook de stukken door van de bedrijfsarts. Wat Aswin zegt zal ongetwijfeld heel goed bedoeld zijn maar wil ik graag nuanceren om je niet op een roze wolk te zetten.

"Maak je maar niet bang voor het UWV want met een burn-out kan je niet zeggen hoe en wanneer je hersteld bent."

Dit is dus niet hoe het werkt. Bij de bedrijfsarts  is dit inderdaad toepasselijk. Bij het UWV daarentegen niet. Daar werken ze met platgeslagen regels zodat iedereen er mee kan werken, ruimte voor interpretatie is er niet.

Op basis daarvan gaat de arbeidsdeskundige na dat gesprek zoeken naar functies die je nog wél kunt waarbij je geen hinder hebt van je arbeidsbeperkingen.

Het salaris van mogelijke functies wordt dan vergeleken met het salaris die je had in het jaar voordat je ziek werd. Daar komt een percentage uit aan loonverlies. Dit percentage is dus je arbeidsongeschiktheidspercentage.

Op basis daarvan gaat de arbeidsdeskundige na dat gesprek zoeken naar functies die je nog wél kunt waarbij je geen hinder hebt van je arbeidsbeperkingen.

Het salaris van mogelijke functies wordt dan vergeleken met het salaris die je had in het jaar voordat je ziek werd. Daar komt een percentage uit aan loonverlies. Dit percentage is dus je arbeidsongeschiktheidspercentage.

Het uwv werkt als jaren middels een rekenformule gebaseerd op loonverlies.
De verzekeringsarts gaat kijken naar wat jij nu niet meer kunt door je gezondheid. Bijvoorbeeld; zwaar tillen, deadlines, lang staan, hoge verantwoordelijkheid etc etc.

Sorry voor de vele berichten. Ik probeer je heel de dag al te antwoorden maar krijg alleen maar foutmeldingen. Heb het in stukjes opgeknipt en nu ging het wel. Ik hoop dat je de volgorde snapt want het staat door elkaar!

Ik had nog een stukje over urenbeperking geschreven maar die krijg ik er niet op. Dus even kort. Je krijgt niet zomaar een urenbeperking als je nog niet in staat bent om te werken. Een van de weinige redenen voor een urenbeperking, wat dus leidt tot een hoger percentage, is als je reguliere therapie krijgt tijdens een dagdeel.

Hopelijk begrijp je de wirwar aan berichten!

Hoi Robin en Kamillethee,

Ik snap je dat je zegt op een roze wolk zitten maar denk dat het belangrijk is welke arts van het UWV je moet beoordelen. En hoe je zelf aangeeft wat je wel en niet kunt. In mijn geval ging heel gemakkelijk omdat ik binnen 5 minuten al aangegeven had dat ik voorlopig niet ging werken of solliciteren. Gaf duidelijk aan dat ik op was zowel lichamelijk als geestelijk. En dat ík het komende jaar aan mezelf ga werken.
Ik ben best dominant in dit soort gesprekken en heb hier ook niet voor gekozen. Als ik had geweten wat een burn-out was dan had ik eerder een stapje terug gedaan want het is een ware hel.

Wat wel verstandig is om eventueel iemand mee te nemen naar een gesprek. En neem het gesprek op kun je het altijd nog een keer luisteren thuis.

Groet Aswin

Hoi Aswin, Geef je dan ook aan dat je het gesprek opneemt om het later terug te luisteren of neem je gewoon op zonder wat te zeggen?

Hoi Anoniem,

Ja geef altijd aan dat ik het gesprek op neem om het eventueel later nog een keer te kunnen luisteren. Maar als je een conflict met je bedrijfsarts of een andere instantie zullen ze het niet fijn vinden als je het opneemt. Dan vertel ik niet dat ik het opneem en leg mijn telefoon met scherm naar beneden op tafel.

Neem tegenwoordig ook telefoon gesprekken op met instanties. Het is niet fijn dat het zo moet maar is helaas nodig.

Groet Aswin

Lieve allemaal,

Dankjewel voor jullie reacties en het delen van jullie ervaringen. Het helpt echt om te lezen dat ik hier niet alleen in sta, ook al is het soms een pittig en rauw proces.

Ik heb de afgelopen dagen ook even flink gehuild. Het voelde echt als een soort rouwproces waar ik doorheen moest.

Ik merk dat alle informatie (vooral over het UWV) me ook een beetje kan overweldigen en soms spanning geeft. Ik probeer het daarom voor nu stap voor stap te nemen en niet te ver vooruit te kijken.

Wat me vooral raakt in jullie berichten is de herkenning. Dat stukje van wel willen, maar dat je lichaam nog niet kan… dat blijft gewoon lastig.

Fijn om te lezen dat sommigen het contact met het UWV als menselijk hebben ervaren. Dat stelt ergens toch een beetje gerust.

Voor nu probeer ik vooral dicht bij mezelf te blijven en mijn eigen tempo te volgen, hoe moeilijk dat soms ook is.

Dankjewel voor het meedenken en meeleven 🫶

Hoi Tom,

Fijn om te lezen dat je zenuwstelsel weer wat begint te reageren. Dat lijkt me echt een opluchting na zo’n diepe periode.

Ik herken wel iets van wat je schrijft. Bij mij is de belastbaarheid voor werk en “alles tegelijk” eerlijk gezegd nog steeds vrij minimaal. Dat blijft soms confronterend. Tegelijk merk ik wel dat ik me in mijn lijf langzaam wat sterker begin te voelen. Alsof mijn systeem stap voor stap weer iets meer aankan.

Dat stuk over 6 tot 18 maanden herken ik ook wel. Aan de ene kant kan dat even schrikken, maar aan de andere kant helpt het mij soms ook om te beseffen dat dit proces gewoon tijd nodig heeft.

Je bent in elk geval niet de enige die hier middenin zit

Ik ben vooral benieuwd hoe je ervoor hebt gezorgd dat je zenuwstelsel weer ging werken. Wat deed je wel, en wat deed je niet? Wil je daar wat over delen?

Ik ben al 5.5 jaar bezig en ik sta nog altijd aan. Ben wel blij voor je dat die van jou weer reguleert!

Zwaar robin.. ik zit met hetzelfde.

Hallo Tom,

Voor mij is het 3 jaar geleden dat ik mij ziekmeldde op mijn werk. Het eerste half jaar heb ik nagenoeg alleen maar op de bank gehangen en series gekeken (dat was puur ontwijkingsgedrag omdat ik te moe was om iets anders te doen, maar ook niet wilde toegeven aan de moeheid door naar bed te gaan). Pas na dat half jaar lukte het mij om af en toe wat rust te nemen, even op een stoel voor je uit te kijken en af en toe overdag te gaan slapen. Een jaar na mijn uitval heb ik mijn werk opgezegd omdat ik niet het gedoe van een fase2 reintregratietraject met de nodige druk die daarbij hoort, aan wilde gaan. Ik wilde ruimte om op mijn eigen manier en tempo te herstellen. Een jaar na mijn uitval was eigenlijk ook de eerste keer dat ik weer kon genieten van mijn kinderen die samen aan het geinen waren; daarvoor was alles teveel, voelde ik mij continu boos/depressief, schrok ik van elk geluid, etc. Het tweede jaar van mijn burnout stond vooral in het teken van herstel en leren: leren mij bewust te worden van mijn eigen behoeften, grenzen en hoe daarmee om te gaan naar mijzelf, mijn kinderen en anderen. In het derde jaar had ik weer voldoende energie en mentale ruimte om iets op te pakken wat mij leuk leuk, en ben ik gaan schilderen. Dat was voor mij echt een eye-opener, ik vind het fantastisch om te doen. Nu is net het 4e jaar ingegaan en heb ik mij aangemeld voor vrijwilligerswerk voor 2 uurtjes in de week om weer een beetje sociale activiteit op te bouwen en te kijken hoe dat gaat. Volgende stap voor dit jaar is om ook fysiek weer aan te sterken.

Wat voor klachten ervaar jij dan nog Bert? Wel weer aan het genieten van dingen?

Klachten zijn soms nog gespannen gevoel en veel spierspanning nek/hoofd en soms wazig in hoofd.
Ik geniet wel weer van de dingen.
Moet opletten om niet teveel te gaan doen.
Achteraf snap je ook niet waarom je je zo raar, gespannen en angstig hebt kunnen voelen.
Uiteindelijk gaat de ' zon ' wel weer schijnen.
Wel is mijn bloeddruk de afgelopen 2 jaar veel te hoog en probeer het natuurlijk op te lossen maar is
niet makkelijk

Hopelijk komt het met mij ook goed🍀

Vertrouwen hebben. Ik dacht ook dat het zo bleef maar wordt lamgzamerhand beter. Accepteren is grote stap.

Hoi Ash,

Uit je berichtje maak ik op dat het even zwaar nieuws is en dat dit niet fijn is. Wat rot voor je. Echt. Heel veel sterkte.

Om heel eerlijk te zijn weet ik nooit zo goed wat deze dingen inhouden. Dus wat is 40% afgekeurd en wat verwacht het UWV dan van jou?

Hi Ash,

Ik zit op 38%. Had recht op 13 maanden WIA (door dienstjaren). Toevallig zit precies deze maand de 13e maand er op.

Ik val nu dus terug naar de vervolguitkering (omdat ik nog niet werk). Weet dat je vanuit de vervolguitkering alsnog een aanvulling krijgt, dit wordt niet altijkd verteld. Die aanvulling komt vanuit de toeslagenwet. Is alsnog mager maar met jouw 40% val je na je wia maanden dus terug naar 28% van het sociaal minimum, dat wordt met de toeslagenwet dus aangevuld tot 100% sociaal minimum. Ongeveer 1600 euro bruto totaal.

Alsnog een hongerloontje, maar met zorgtoeslag erbij is het voor mij net voldoende om mijn huis niet kwijt te raken en kan ik focussen op herstel.

Sterkte!

Hi Ash,

Ik zit op 38%. Had recht op 13 maanden WIA (door dienstjaren). Toevallig zit precies deze maand de 13e maand er op.

Ik val nu dus terug naar de vervolguitkering (omdat ik nog niet werk). Weet dat je vanuit de vervolguitkering alsnog een aanvulling krijgt, dit wordt niet altijkd verteld. Die aanvulling komt vanuit de toeslagenwet. Is alsnog mager maar met jouw 40% val je na je wia maanden dus terug naar 28% van het sociaal minimum, dat wordt met de toeslagenwet dus aangevuld tot 100% sociaal minimum. Ongeveer 1600 euro bruto totaal.

Alsnog een hongerloontje, maar met zorgtoeslag erbij is het voor mij net voldoende om mijn huis niet kwijt te raken en kan ik focussen op herstel.

Sterkte!

Wat een ellende he robin. Voor jou wel zwaar. Woon je alleen? Of samen.
Sterkte man. Ik woon samen dus misschien dan anders. Hoe lang ben jij bezig? Klachten?

Hey Ash, sorry ben meer afwezig hier. Merk dat ik dit blog ook gebruik als afleiding om bezig te blijven. Ik mag meer stilstaan maar heb er echt moeite mee.

Ik woon alleen, gelukkig heb ik ouders die financieel soms bijspringen. Maar na dit jaar wordt het wel spannend voor mij zonder inkomen. Ben inmiddels al 5.5 jaar bezig.

Uitgevallen Juli "20, met vallen en opstaan na 2 jaar weer volledig aan t werk, 9 maanden weer fulltime. Daarna weer uitgevallen en kwam niet meer boven de 20 uur uit met reïntegratie. Toen de reïntegratie gestopt. Zit nu sinds november 23 volledig thuis.

Mijn klachten momenteel zijn vooral snel overprikkeld, hele dag onrust voelen, brein wat niet echt meewerkt, buikklachten, soms angst, intrusieve gedachten etc.

Zwaar. Gelukkig heb je je ouders nog.
Ik zit in hetzelfde schuitje. Verkeerde baan, dochter weg uit mn leven alcohol ontwenning alles tegelijk. Ik ben bang nooit meer de oude te worden. Ben gek geworden bijna. Mn leven is eem hel geworden. Het leek allemaal zo mooi.

Ben jij het niet zat na zo lang? Gebruik je medicijnen? Heb je ook brainfog?

Nee, ik geniet nog iedere dag van dezs burnout:p Haha tuurlijk ben ik het spuugzat. Al zoveel geprobeerd, al mijn spaargeld op, en zit nog altijd muurvast.

Op het moment van schrijven lig ik duizelig en met hoofdpijn in bad omdat ik te lang serie heb gekeken. Alles is te veel en het wordt alleen maar erger lijkt het.

Brainfog is er zeker. Ik denk dat ik gerust 50% van mijn hersen capaciteit kwijt ben. Vergeet alles, hoofdpijn, duizelig, niet op woorden komen.

Ik heb een aantal jaar terug, 6 maanden fluoxetine en 1.5 jaar sertraline gebruikt. Beide voor de angst wat echt heftig werd. Helaas hielp het amper en had ik vooral veel bijwerkingen bij laatstgenoemde. Dus mee gestopt en mezelf middels exposure weer op de rit gekregen. Soms oxazepam voor de heftige momenten. Ik overweeg wel escitalopram een kans te geven om toch een duwtje in de rug te hebben, maar twijfel. Wil eigenlijk niks meer tot me nemen.

En jij? Medicatie? Wat maakt dat je je leven een hel vindt? (Obviously je burnout, maar specifiek?) Hoelang zit je al in deze nachtmerrie?

Ah ok heftig allemaal. Ik heb anti dep en adhd medicatie geprobeerd maar hielp niks werd er nog zieker van. Escitopalam geprobeerd en nog een andere beiden een ramp. Leven een hel met die brainfog en die bo idd. Het houd niet op. Elke dag is een herhaling van de vorige dag. Het is hewokn kapot in mn hoofd. Heb ook verwardheid gehad zonder hallucinaties.na stoppen alcohol..dronk 3 a 4 bier pwr avond en dat ging cold turkye goed mis..

Jeetje wat heftig man. Wat je nog zou kunnen overwegen, heb in toen met de neuroloog besproken. Nortriptyline, is officieel volgens mij een TCA (ouderwetse anti dep) maar in lage dosering kan het het zenuwstelsel rust geven. Wellicht heb je er wat aan?

Qua brainfog moet je hoe moeilijk ook denk proberen te accepteren dat dit het nu is. In de hoop dat dit weer beter wordt als je burnout afneemt.

Veel sterkte!

Wat jij schrijft herken ik. Het gaat in golven hè.
Wanneer ik jouw verhaal lees dan komt in m n gedachten naar boven dat je je schuldig voelt voor deze situatie. En dat je mensen om je heen hebt die dit absoluut niet begrijpen. Dat is heel jammer.
Heb je iemand die jouw ondersteunt en advies geeft. Een HAO bevoordeeld. Ik heb daar veel aan gehad. Herhaal telkens weer: niets moet maar mag.als het niet gaat zoals het moet, dan moet het maar zoals het gaat!
Geduld, geduld en je mag boos zijn of verdrietig zijn.accepteer dat. Vertrouwen in jezelf komt wanneer de balans weer terugkomt.
De andere kant is dat ieder een eigen weg gaat,wel met veel overeenkomsten. Sterkte

Hoi Blue,

Wat je schrijft vind ik heel herkenbaar en ook heel eerlijk verwoord.

Dat stukje over leren kiezen voor jezelf… dat is voor mij ook één van de grootste lessen van deze hele periode. Dat je langzaam ontdekt dat je dingen op jouw manier mag doen, zonder je daar steeds voor te hoeven verantwoorden. Op de goede dagen voelt dat inderdaad krachtig en geeft het vertrouwen.

Maar ik herken ook heel erg die andere dagen. Dat opmerkingen van anderen of een gevoel van kritiek ineens iets ouds kunnen raken. Dan kan mijn systeem ook meteen in de verdediging schieten of ga ik in mijn hoofd weer van alles analyseren en zoeken: doe ik het wel goed, moet ik iets anders proberen, zie ik iets over het hoofd?

Wat mij helpt is soms even teruggaan naar het simpele: rust, ademhalen, wandelen, of even afstand nemen van alle informatie en adviezen. En mezelf eraan herinneren dat herstel geen rechte lijn is en dat twijfelen ook gewoon onderdeel is van het proces.

En wat je ook zo mooi zegt: nieuwe patronen leren kost echt tijd en oefening. Soms gaat dat vanzelf en soms voelt het alsof je weer even terug bij af bent. Maar uiteindelijk leer je jezelf wel steeds een beetje beter kennen.

Je bent hier in elk geval niet de enige die hiermee worstelt 🫶

Hoi Jacoba en Kamillethee, bedankt voor jullie reacties en jullie herkenning 🫶🏼. Het helpt echt om te weten dat er meer zijn die hier mee worstelen en dat het in golven beweegt. Zo ervaar ik het namelijk ook echt.

@Jacoba, ik heb in het begin van mij Bo wel met de hao, een psycholoog en een psychosomatisch therapeut gesproken. Maar op dit punt in mijn proces kosten zulke gesprekken mij te veel energie en levert het te weinig op. Het dan hier even kwijt kunnen en herkenning vinden helpt! Dankjewel voor jouw eerlijkheid ook!

@Kamillethee, bedankt voor je tips en openheid! Zo probeer ik het zelf vaak ook aan te pakken, maar soms voelt de trigger zo urgent dat die dingen niet echt lijken te helpen. Ik weet nu uit ervaring wel dat dat urgente gevoel ook even tijd nodig heeft om weer te zakken, maar soms blijft het ingewikkeld. Wandelen is iets wat ik sinds een aantal weken weer probeer op te pakken, maar dat gaat nog niet zo vanzelf dat ik het kan gebruiken om even terug te komen naar het nu. Heb jij door je bo periode heen altijd kunnen wandelen?

Hey,

Van autisme heb ik geen verstand, maar het valt onder dezelfde werkwijze.
Je krijgt 1 of meerdere gesprekken met een psycholoog (regiebehandelaar) of psychiater. Daar zullen verschillende vragen worden gesteld over je persoonlijkheid, je jeugd etc etc. Daaruit vloeit dan een diagnose. Adhd, autisme, persoonlijkheidsstoornis (bestaande uit vermijdend, dwangmatig, afhankelijk, narcistisch, borderline) of eventueel ocd.

Voor de meest bovengenoemde is schematherapie dan de juiste keuze.
Schematherapie brengt 2 dingen aan het licht.

Je schema's (hardnekkige patronen ontstaan door je levenservaring. Bijvoorbeeld, je bent vroeger altijd afgewezen waardoor je nu constant erkenning zoekt). Zo zijn er nog veel meer schema's. Die komen aan het licht middels vragenlijsten.

En als 2e, je modi's (dit is waar je mee werkt tijdens de therapie). Modi's zijn copingmechanismen die je onbewust inzet om de pijn/ongemak van de schema's niet te voelen. Bijvoorbeeld, als jouw schema erkenning zoeken is, dan is de kans groot dat jij anderen pleased zodat je niet wordt afgewezen. Deze modi heet willoze inschikkelijke. Er zijn dus verschillende modi's die ook weer aan het licht komen middels vragenlijsten.

Tijdens schematherapie ga je aan de slag met jouw modi, en leer je middels oefeningen gezondere/betere modi in te zetten. De gedachte er achter is dat je zo naderhand aan je schema's kunt gaan werken. Op zich een hele fijne therapie, hard werken.

Let wel, mocht jij in een burnout zitten (recent pas) dan is het af te raden in therapie te gaan op dit moment. Waarom? Bij burn-out wil je eerst je systeem (lijf) tot rust krijgen. Ook je prefontale cortex (denkvermogen brein) staat niet goed aan nu. Therapie komt dan simpelweg niet goed binnen waardoor je er niet de resultaten mee haalt die je wenst.

Ik heb zelf die fout gemaakt en velen met mij. Dit komt omdat psychologen en therapeuten burn-out nog altijd zien als een mentale ziekte.

Behandeling voor autisme heb ik geen verstand van, adhd is vaak educatie en medicatie. OCD zijn meerdere therapievormen voor maar vanuit de schematherapie wordt dit gezien als een copingmechanisme om je bij je gevoel weg te houden.

Hoop dat je zo voldoende weet.

Succes!

Ja klopt eerst rustig worden👍

Dag Thee,

Ondergetekende heeft helaas het zelfde meegemaakt. Gecondoleerd.

Voor zover mijn kennis reikt, is het alsof je niet goed in de rust stand komt (parasympatisch gedeelte zenuwstelsel - als ik het goed omschrijf;))

Gelukkig gaat het bij mij nu beter, maar nam zelf met regelmaat Rennies, of moest overgeven.
Nu na zoveel tijd verder heb ik daar geen last meer van. Ook dit gaat voorbij. Houdt moed.

Dag Thee,

Ondergetekende heeft helaas het zelfde meegemaakt. Gecondoleerd.

Voor zover mijn kennis reikt, is het alsof je niet goed in de rust stand komt (parasympatisch gedeelte zenuwstelsel - als ik het goed omschrijf;))

Gelukkig gaat het bij mij nu beter, maar nam zelf met regelmaat Rennies, of moest overgeven.
Nu na zoveel tijd verder heb ik daar geen last meer van. Ook dit gaat voorbij. Houdt moed.

Jij ook Gecondoleerd HJ. Het is zo vermoeiend dat je er niks aan kunt doen he... Rust pakken lukt gewoon nauwelijks door al dat verdriet. Fijn dat het wel beter wordt. Ik hoop dat het niet zo lang hoeft te duren allemaal voordat er weer wat vooruitgang in zit...

Dankjewel Thee.
Nu 14 maanden verder en begin nu vooruitgang te merken. Nog echt laag in energie en hoofd snel vol, met concentratieproblemen. Maar…goed luisteren naar je lichaam. Dat doffe gevoel met hersenmist ook bijna weg.

Bij was het bij teveel stress en vermoeidheid heb ik gewoon weer oprispingen. Dat is dan een teken aan de wand.
Het komt goed ;)

Herkenbaar maar het hoort erbij. Slaat echt werkelijk nergens op wat er voorbij komt in je hoofd. En dan inderdaad zo'n klote liedje, dat dagen lang in je hoofd zit en vooral als je in bed ligt. Juist in de fase dat je net een beetje aan het dommelen bent is het het ergst. Je bent niet helemaal wakker maar echt slapen doe je ook niet. Het gaat vanzelf, je kan het ook niet tegenhouden of stoppen. Ik heb om die reden medicatie om te slapen. Omdat goede slaap heel belangrijk is voor je herstel en het verwerken van informatie, prikkels e.d. Ik merk nu ik een tijdje goed slaap dat het drukke in mijn hoofd zodra ik in bed ligt echt af begint te nemen.

Oké dan ben ik niet de enige! Welke medicatie neem je dan om te slapen? En heb je dan ook overdag een denkend brein die ja niet kan stoppen?

Ik neem 12,5 mg Quetiapine. Dit is eigenlijk een middel voor mensen met psychoses. Maar in deze lage dosering werkt het vooral door het kalmerend effect. Het maakt je suf en slaperig, waardoor het makkelijker is om in te slapen en rustiger te worden. In hele hoge doseringen dempt het de hersenactiviteit door in te werken op neurotransmitters, met name dopamine en serotonine. De huisarts heeft mij verteld dat 12,5 mg in echt hele lichte mate de gedachtenstroom wat tegenhoudt. Ik ben eerst begonnen met 6mg maar op aanraden van mijn POH-GGZ ben ik naar 12,5 mg gegaan omdat ik dan haast de hele nacht doorslaap. En dit werkt bij mij heel goed, ik slaap er erg goed door. Het maakt je wel wat suffig, zeker in de ochtend. Dit verschilt echter per dag, ik heb ook wel eens een dag dat ik gewoon helder wakker wordt. Maar dat suffige neem ik graag voor lief.

Ik heb overdags soms nog wel eens een druk hoofd. Als ik een wat mindere dag heb of als ik gewoon moe ben. De dagen dat ik een goede dag heb is het een stuk minder druk in mijn hoofd. Soms komt er wel eens een gedachte maar die laat ik voor wat het is. Ik probeer er niet teveel aandacht aan te besteden. Ik probeer ook afleiding te zoeken, ik brei en haak graag en daar moet je veel bij tellen. Of ik kijk een luchtige serie en als het mooi weer is ga ik een rondje lopen. Ik merk echt wel nu ik beter slaap dat mijn gedachten overdags ook rustiger worden. Dit komt dus haast niet door de Quetiapine maar voornamelijk door de betere kwaliteit van slaap.

Zelf neem ik oxazepam om te slapen, maar ben daar heel voorzichtig mee. Ik verhoog mijn dosis niet. Soms een kwartje bij en dan weer een kwartje eraf.
Ik wil ook graag en beter Quatepine nemen maar ik ben elke dag al 3 maanden oververmoeid, met die sufheid nog erbovenop is het hel. Soms zijn er dagen tussen dat ik genoeg uren slaap, maar die zijn heel weinig. Het blijft een struggle… vermoeide geest, vermoeid lichaam, en hoofd die niet uit gaat. Elke morgen is het een verassing!
Bedankt voor jou reactie Gemini!
Jij doet het goed!

Ik hoop dat ik het goed doe, het is voor mij ook allemaal nieuw. Ik heb dit nog nooit eerder gehad. Ik merk dat het me helpt om dit forum te lezen. Het voelt niet zo alleen als je leest dat er meer mensen dit hebben en er mee worstelen en je niet de enige bent. Dat je niet gek aan het worden bent maar dat het allemaal bij de burn-out hoort. Vooral het grillige verloop vindt ik lastig. Op een goede dag denk ik dat het ergste achter de rug is maar dan komen er altijd weer mindere dagen. Dat maakt het voor mij wel zwaar. Maar uiteindelijk komt het een keer goed.

Die quitiapine helpt heel goed.maakt je hoofd wat leeg.

Ik ben zo oververmoeid.. die quatepine maakt het gewoon extreem erger voor mij. Spijtig!
@Gemini Jij bent goed op weg!

Hoi D

Ja je brein kun je helaas niet even uitzetten voor een paar uurtjes. Ik heb ook veel gebruikt en mijn ervaring is ook Quatepine 25 mg, wel een verdelende bijwerking en dat is je krijgt er honger van in de nacht.
Maar je kunt tenminste wel een paar uurtjes slapen.

Ik ben al 30 jaar op zoek naar een medicijn wat mijn brein een beetje tot rust kan brengen. Ik ben 24/7 over alles bijna wel na aan het denken. Over de vreemdste en gekste gedachten kan ik nadenken en gaat soms helemaal nergens over maar mijn brein blijft maar gaan. Ook mijn geheugen zit zoveel informatie dat ik van sommige personen meer over hun verleden weet dan dat ze het zelf weten.
Dus als iemand weet hoe je een brein kunt resetten dan hoor ik dat graag want die put je echt uit.

Groet Aswin

Klinkt als spanningshoofdpijn. Span je onbewust teveel je nek en schouderspieren aan misschien?

Hoi M, heel erg herkenbaar. Zelf zit ik nu 15 maanden thuis waarvan minstens 1 jaar met dezelfde klacht. Volgens mij is er helaas weinig aan te doen. Op dagen met meer spanning neemt het toe, soms neemt het een beetje af. Maar het is nooit helemaal weg. Het heeft te maken met het vastzitten in de overlevingsstand waardoor het lichaam de spanning niet voldoende kan loslaten. Naarmate je meer gaat ontspannen en dus herstellen zou het beter moeten worden. (Is mij verteld)

Heel herkenbaar! Spanningshoofdpijn.. je moet naar een goede fysiotherapeut die je nek kan kraken en masseren ik garandeer je dat je dr van af komt ik heb maanden rondgelopen met hoofdpijn zo heftig dat pijnstillers niet meer helpen dit is echt mijn redding geweest.

Dank voor jullie reactie. Ik ga opzoek naar een goede therapeut.

Hey M,

Mede M hier. Ook veel last van. Mij helpt een warme douche, kruik in mn nek/voorhoofd, buiten wandelen, gezicht en hoofdhuid masseren en geen scherm gebruik.

Er kunnen ook triggerpoints in je kaken zijn, dat heb ik. Die geven me hoofdpijn. Samen met triggerpoints bij nek en schedelrand. Een fysio kan triggerpoints behandelen 🤍

Nog een M hier. Bij mij kwam het erg uit m’n nek en schouders en heeft zo’n nek massage apparaat geholpen.

Hoi M

Hier ook al jaren last van spanningshoofdpijn, het is een tijd minder geweest maar op dit moment weer iedere avond/nacht weer die klote hoofdpijn.
Van alles al geprobeerd maar niet iets wat werkt. Het komt bij mij voornamelijk van de stress af. Hoe meer stress hoe heftiger de hoofdpijn. Begint bij mijn schouders en zo via nek naar mijn hoofd.
Stress maakt je lichaam helemaal kapot!

Sterkte Aswin

Hier ook zo iemand eng krijg daar paniek van🥲

Ik heb lang ondergewicht gehad, toen had ik dit ook. Ik kreeg ook daarbij nog moeite met praten met koude of hete temperaturen. Je lichaam moet dan extra hard werken!

Momenteel heb ik andere klachten, geen vermoeidheid dromerigheid of hersenmist. Bij koude temperaturen enorm zweten en bij hete temperaturen hoge rusthartslag (kan wel 140 in rust zijn). Die klachten nemen af nu ik langer thuis zit en tot rust kom

Kan zeker een vorm van dysautonomie zijn maar hoeft niet schadelijk te zijn ❤️ geef je lichaam tijd en die klachten kunnen herstellen

Hallo ja hier wel .alles wat je aangeeft het zelvende

Hoe slaap je dan? En hoe ga je er mee om?

Reactie staat bij je verhaal 3117 van mij als goed is

Hoi ikke,

Ik ben net een maandje verder als jij, ik ben nu 4 maanden thuis. Heb je kunnen accepteren dat je in een burn-out zit? Ik weet dat dat een lastige vraag is, sorry.
Elke burn-out is natuurlijk anders dus het is lastig zeggen hoe het voor jou zal lopen.
Toen ik de eerste week thuis zat, deed ik ongeveer hetzelfde als wat ik bij jou lees. Regelmaat, iets doen, proberen rust te houden, weer iets doen ter ontspanning etc. Echter na die eerste week stortte ik helemaal in. Het lukte me niet meer om ook maar iets anders te doen dan huilen, slapen en piekeren. Dit duurde zo’n 2,5 maand en daarna werd het beter. Ik kan nu weer kleine huishoudelijke klusjes doen, met voldoende rust tussendoor. Ik vind weer een balans in mijn (minimale) belastbaarheid.

Ik begrijp dat mindfullness etc niet voor iedereen is weggelegd. Voor mij ook niet echt. Maar op aanraden van een vriendin die ook een burn-out had gehad ben ik toch naar de haptotherapeut (bij de fysiotherapeut) gegaan. Of het echt helpt weet ik nog steeds niet goed maar mijn lijf komt wel meer uit z’n spanning. Ook kan ik daar prima mijn ‘praat’ kwijt, misschien nog wel beter of heb ik daar meer aan dan de praktijkondersteuner van de huisarts.

Kortom; ik heb mijn hulp gezocht bij de POH GGZ en de haptotherapeut en dat lijkt mij te helpen.

Het is vooral belangrijk je eigen gevoel te volgen. Als je denkt dat een sauna bezoek, massage of wat ook helpt dan zou ik dat zeker proberen.

Heb je thuis ook mensen om je heen? Wat zien zij aan/bij jou of wat zouden zij je adviseren? Zij kennen je natuurlijk ook goed.

Heel veel sterkte!

Ho Ikke, dat erger voelen is echt wat veel voorkomt bij burn out’ers. Door die methode te volgen raakt je zenuwstelsel eerst in de war, want je bent al zo’n 3 jaar ‘aan’ aan het staan, en vervolgens ga je er gewend aanraken en ga je merken dat je zenuwstelsel steeds meer ‘uit’ gaat.

Een alternatief is nog: de methode van het boek ‘de burn out reset’. Ik lag tussen 13-15 altijd op bed in het donker. Daarna altijd wel eind ochtend even buiten zijn, al is het maar een paar minuten. Die 2 dingen hielpen mij erg!

Als aanvulling op mijn bericht heb ik het idee dat de enige manier voor mij is om weer naar de “uit” / herstel modus te gaan, is door zoveel mogelijk prikkels weg te halen. Dus prikkelarm, rustig en sloom leven. Het is mij een hele duidelijke oorzaak door veels te hard werken en woonsituatie en het enige wat mij soms wat rust geeft is zo rustig mogelijk doen. Alle afspreken / therapien etc maken me juist “aan” en zorgen ervoor dat bv spanningen toenemen. Zien jullie dit ook zo? Zeker aan het begin, heb ik het idee dat je in soort cocoon moet leven om weer naar 0 te gaan en rust te vonden

*correctie: bij mij is de burn heel duidelijk ontstaan door werk en woonsituatie

Zo te lezen weet je precies wat je moet doen en klopt helemaal. Zo veel mogelijk prikkels en energiezuigers vermijden en dan zorgen dat je binnen je grens blijft. Raak je overprikkeld ga even liggen of doe een ademhalingsoefening. Mocht je te moe zijn en de dag niet doorkomen ga 's middags liggen en slapen. Dit kan je ook doen om uit de aanstand te komen.

Hey. Een en al herkenning. Echter ben ik al ruim 5.5 jaar bezig en sta ik nog steeds aan. Moet wel eerlijk zeggen dat ik al die jaren niet heb toegepast wat jij zegt, dat prikkelarm in je cocon zitten. Dat is iets wat ik pas de laatste weken probeer maar heb het oprecht moeilijk met "niks" doen.

Mijn burnout kwam ook door combi thuis en werk. Wil je me op de hoogte houden via hier qua escitalopram? Die heb ik in mijn hoofd als backup. Mocht het niet lukken via de natuurlijke weg dan kan ik dat nog doen.
Heb wel al sertraline en fluoxetine gehad en dat deed niet veel bij mij.

Voor mij nu eerst proberen dat dagritme/niks doen onder de knie krijgen

Sterkte

De crux is dat je met jezelf aan de slag moet gaan, doe je dat niet dan is je 'vooruitgang' maar tijdelijk of schijnlijk. Je kan je beter voelen maar de échte verandering komt door dieper werk: emotionele heling, aanpassen patronen, aanpassen overtuigingen. Mindbody is één, dus je emoties en trauma's zitten in je lichaam en uiten zich via je geest. De cursus jeugdtrauma van Jan Bommerez leert je verbinding met je lichaam te maken en je emoties te laten stromen. Dan krijg je échte vooruitgang. Niet met die 'je moet rusten en overgeven' onzin.

Ik ben ook gewoon bezig met mijn therapien maar ik merk wel dat als ik ieder geval weer mezelf wil voelen, met name lichamelijk, ik weer naar de rustsstand moet en dat doe ik wel echt door te ontprikkelen. Zelf is mijn situatie heel duidelijk ontstaan door veels te lang 2 jaar lang keihard werken tot laat en meerdere verhuizingen in korte tijd. Ik heb niet diepere trauma’s vanuit mijn jeugd. Uiteraard wel goed om patronen te herkennen waarom ik mezelf in zo’n extreme baan heb gestopt. Maar ik heb verder altijd erg genoten van het leven en geen problemen of trauma’s ervaren. Het is bij mij ook ieder geval een lichamelijke overbelasting geweest (met een duidelijke oorzaak) ontstaan in een extreme periode met continue “aan” staan en daar moet ik ook gewoon weer uitstappen en me lichaam en geest die rust geven. Zo zie ik het en tuurlijk moet je ook aan de tools werken om het in de toekomst te voorkomen, maar eerst even die cocon ook in :)

@robin, zal ik doorgeven. Wat betreft de escitalopram!

@taco. Kun je wat concrete voorbeelden geven hoe dat in de praktijk bij jou er uit zag? Ik vind het altijd lastig om bij de dingen die je noemt echt concrete voorbeelden te vinden. Daardoor blijft het wat vaag voor mezelf. De patronen snap ik, maar kun je eens vertellen hoe je overtuigingen verandert; hoe je emotioneel heelt, etc etc. Dank

Hoi Tygo,
Het ziet er inderdaad voor iedereen weer anders uit. Ook wel logisch als je denkt aan verschillen in leeftijd, hormonen (bijv. de overgang) en hoeveel jaar je al over grenzen gaat, om maar een paar factoren te noemen.

We lopen een beetje gelijk op denk ik, ik ben in december 2023 uitgevallen dus ook ruim 2 jaar onderweg. Meerdere grote terugvallen gehad en had tijdenlang het gevoel dat mijn herstel stilstond. Nu sinds een paar maanden lijkt het alsof ik fysiek voorzichtig iets meer kan dan de 2 jaar hiervoor zonder heel snel uitgeput of ziek te raken. Dat is fijn om te merken. Ik heb ook nog heel vaak last van overprikkeling, onrust en angst en piekeren.
Probeer geduld te blijven houden, en te vertrouwen op de (soms kleine) signalen dat herstel echt bezig is en te accepteren dat het tijd kost.

Daar ben ik ook erg benieuwd naar. Ik ben nu iets minder dan 2 jaar aan mijn herstel aan het werken. Het blijft een lang proces….

Hier 2.5 jaar. Nu weer een grote terugval terwijl het hier voor qua energie en slapen vrij goed ging. Angst is er nu weer; was een hele tijd weg. Wel ook overprikkeling die ook soms wat minder werd. Maar zit nu weer beetje in de put. Rationeel weet ik dat ik er weer uit klim maar m’n lijf zegt wat totaal anders nu

Ik ben ook twee jaar onderweg. Angst gaat bij vlagen beter maar qua prikkels lukt eigenlijk nog niets; ik sta overprikkeld op en alles wat ik overdag doe is te veel helaas

Ik zit nu een maand of 4 in mijn herstel en heb nog heel veel klachten. De ene week gaat beter dan de andere weeek. Ik probeer de situatie te accepteren , maar vind ik vaak erg moeilijk. Ik houd vertrouwen dat het over de tijd steeds beter zal gaan en heb veel steun aan iedereen hier op het forum.

Ik ben 1,5 jaar onderweg

Vergelijk jezelf nooit met een ander. Eigenlijk is het dus niet “verstandig” (is dat het goede woord?) om te kijken hoe lang iedereen nodig heeft om te herstellen. Jouw weg, jouw pad, jouw herstel!

Bij mij duurt het lang. Ik zit sinds 2019 thuis.
Op dit moment durf ik te zeggen dat ik wat opknap en meer energie heb, iets meer kan en voel dat ik hier uit kom. Ik ben er nog niet, maar ik voel een stijgende lijn.
En bij mij duurde dat erg lang omdat ik steeds weer iets mee “mocht” maken wat er even flink inhakte en mijn herstel belemmerde.

Voor mij dus al 6 jaar.. bezig met de burn-out.

Maar nogmaals, laat het niets triggeren bij jezelf! Dit was waar ik doorheen mocht gaan. Bij jou gaat het uiteraard heel anders. Ieder zijn pad.

2,5 jaar. Ups en downs. Geen lineair proces.

7 maanden nu

5jaar

Toevoeging van chatgpt: forum geeft een vertekend beeld omdat hier de mensen zullen blijven hangen die het langste herstellen, terwijl degenen die eerder opknappen alweer met hun leven bezig zijn.

Dat hoeft niet te kloppen, anoniem. Ik zelf ben pas sinds een half jaar hier op dit forum, terwijl ik al een paar jaar thuis zit.

3 maanden nu en het gaat lang duren ben ik bang

7 jaar hierzo (depressie, ptbs, neurodivergenties), en nu in opleiding tot herstelwerker.
Paar stevige downs tijdens mijn recovery en langzaam stijgende lijn.
Recovery ging duidelijk sneller toen ik besloot het niet meer "weg te willen hebben", het niet meer te hoeven oplossen, er niet meer met druk aan te werken.
Dat was na 4 jaar.
Vorig jaar een echte terugval in depressie, maar vooral door samenloop van klappen van het lot. Die hadden iedereen een depressie in gejaagd, denk ik.
Sinds een jaar meer gewerkt met het ontwikkelen van zelfliefde en vertrouwen in het leven, en geloof in mezelf, en werken met mijn sterke punten.
O, en een avondritueel van mij: dankbaarheid oefenen voor wat me gelukt is, en gaan slapen met een fijne gedachte over de volgende dag.
En muziek om mijn mood in te bedden, of juist te veranderen, helpt mij ook.
Samenvatting: geduld, acceptatie, zelfliefde, vertrouwen, dankbaarheid, muziek... en de dag plukken zoals-ie komt!
Suc6 en luister goed naar wat bevorderlijk is of zou zijn voor je herstel.

Dit is naar CD , misschien naar de HA een poosje rustgevende medicijnen innemen om je brein wat rustig te laten worden.
Die dromen heb ik ook. Niet teveel aandacht aan besteden, heeft ook te maken met verwerken en omdat je brein op t ogenblik niet gezond is, krijg je d ie rare dromen.

Het is ontzettend vervelend, eng en akelig. Maar geloof me, het wordt beter!
Ik zou geen medicijnen nemen (vaak heb je daar toch ook weer bijwerkingen/klachten van) maar juist toegeven aan niets doen, rusten, slapen (al lig je maar gewoon), voor je uit staren, in de tuin/natuur zitten, thee drinken, zacht muziekje misschien, klein stukje wandelen. Iets wat voor jou oke is op dit moment. En geloof me, dan gaat dit akelige gevoelen zakken. Geef het tijd. Probeer je geen zorgen te maken, laat het er zijn.
Het komt goed.

Dank je wel Pien.

Hoi CD,

Wat een ontzettend klote gevoel hè? Heel herkenbaar. Wat je beschrijft is ook mijn allerdiepste punt geweest… je schrijft dat je veel onrust in je lijf ervaart. En dat je niet weet welke houding, staan, zitten, lopen moet geven. Ook dat herken ik. Ik probeerde het eerst met rustige jungle/regen geluiden en een warm bad bijvoorbeeld maar niets hielp. Van de huisarts heb ik oxazepam zo nodig gekregen en dat heeft mij enorm geholpen. Het heeft mij echt die eerste, donkerste, diepste en onrustige periode door geholpen. Het haalde de scherpe randjes eraf en ik vond even rust. Gemiddeld genomen heb ik ze over de eerste 2,5 maand om de dag ééntje gebruikt. En nu heb ik ze al ruim 1 maand helemaal niet meer gebruikt. Mijn hoofd heeft meer rust en ook mijn lijf. Mijn huisarts had prima ingeschat dat dit was wat ik op dat moment nodig had om die hele donkere lastige periode van de burn-out door te komen. En daar ben ik heel blij om, zeker omdat ik zelf toch altijd huiverig was voor medicijnen.
Je schrijft ook dat je maar naar de tv zit te staren, maar in stilte en rust (naar buiten) staren? Zonder prikkels van tv?
Ik vond stilte vroeger vreselijk! Altijd iets van radio of zo aan, maar sinds de burn out vind ik het heerlijk en kan ik uren op de bank liggen en gewoon naar buiten staren. Mensen die voorbij komen, vogels, wolken, wind…

Kortom: misschien helpt een bezoekje aan de huisarts om eens te bekijken bespreken wat hij/zij vind en mogelijk wel iets om tijdelijk de scherpe kantjes eraf te krijgen.

Ik wens je veel sterkte toe en hopelijk ga je ook snel weer iets van een zonnetje zien.

Het Mirjam, dank je wel voor jou reactie.
Idd prikkels van de tv kan nog wel, maar alles wat ik op zet lijkt gewoon niet echt, en verder ben ik gewoon in mijn gedachten. Mijn gedachten die blijven stromen zonder enige stop. Over de situatie waar ik in zit, dat ik ook zo moe ben dat ik niet kan slapen, enorme onrust krijg ik ervan. Ik gebruik nu ook 2,5 maand oxazepam.
Ik zit nu op 1 en een kwart elke avond. Ik val in slaap rond 21:30 en ben dan wakker om 3u. Niet genoeg slaap voor mij. Dan zit ik de hele dag in mijn vermoeide geest zorgen te maken hoe ik dan ooit in slaap zal vallen. Ik probeer daarna gewoon terug in slaap te vallen in de nacht maar het lukt me niet om in slaap te komen. Ik zit precies in 2 werelden van slaap en wakker zijn. Met rustige muziek in de oren. En ja dat vind ik natuurlijk eng en maak mij ontzettend veel zorgen dat het nooit meer lukt. Ben dan ook heel verward door de hersenmist, en mentaal uitgeput.
Hoe ben jij dan gestopt met die oxazepam? Ineens? Of geleidelijk? En hoe heb jij geleerd van jezelf terug in slaap te vallen? Ervaarde jij ook een oververmoeidheid en nam je dat ook voor het slapen gaan dan?

Hallo ik heb de reacties hier boven nog niet gelezen. Maar het kan zo mijn eigen verhaal zijn.mischien wel het volgende .
Uitgeput
Kapot moe en niet bij komen
De hele dag gaan je gedachten mee ,welke dan ook
Staren van vermoehijd.
Het gevoel te hebben idd niet in hier en nu te zitten.
Geen energie tot niks komen.
Als je bezoek krijg is al te veel.
Verwardheid
Duizelig
En meer slapen dan ergens toe komen
Gewoon weg kompleet Uitgeput op welk vlak dan ook .bij mij is het nog zo dat ik hier door het niet meer trek ,en regelmatig liever niet meer wakker wordt dan wel.tis een grote hel je denk op een gegeven moment dat je gek aan het worden bent.
Herkenbaar mvg anoniem

Jij kan dus wel aan het slapen komen?
Ja wat erg, vooral die verwardheid is vreemd. Ik weet soms niet wat ik moet voelen, is het mijn hoofd die aan staat of is het mijn lichaam.. zo in de war zijn is gewoon niet te doen. Ja hoofd vind geen rust.
Wat heb je al geprobeerd om hier iets aan te doen?

Bv medicatie?

Helaas wel herkenbaar, voor mij is de dag doorkomen ook een struggle. Ik ben héél moe en moet veel huilen. Ik droom ook regelmatig intens of verwarrend. Ik denk dat dat inderdaad is wat Jacoba zegt, verwerking.

Ja het zijn juist psychotisch achtige dromen, vind het maar eng, hopelijk word het beter!

Hallo cd ik heb escitaloprám nu .maar dat werkt niet. Zit op dit moment in een hulpverleners traject. Maar ook dat is niet veel helpende. Ik slaap meer als ik leef .of beter gezegd overleef.hoofd staat steeds op aan .dromen,tis overdag of ik niet meer in het hier en nu zit.vergeet alles, krijg de dagen niet meer mee, en heb behoorlijk veel last van het er niet meer willen zijn .kort londje en eigenlijk alles wat je beschrijft in je verhaal. Eigenlijk totaal de weg kwijt en nergens meer zin in.weet niet wat ik verder nog aan toevoegen moet. Maar tis wel zwaar kl....
Denk ik vd 24 uur 18 uur slaap. Want als ik slaap merk ik niks.maar als ik wakker wordt binnen 1 uur is het weer feest in mijn hoofd. Als of je er kompleet gek v wordt.
Je kan wel als je niet slapen kan idd eens temazepam proberen heb ik zelf ook.maar deze niet te lang gebuiken .mvg anoniem

Oké bedankt voor je reactie.
Ik gebruik nu zelf ook oxazepam om te slapen en dan heb ik nog 6 uurtjes slaap ofzo. Jij zit nu in een verschrikkelijke situatie, ik ken het. Bij mij is erbovenop nog eens geen slaap. Mijn gedachten gaan alle kanten op. En idd je lijkt gewoon gek te worden. Angst, onrust en paniek heb ik er ook bij. Helemaal niet aanwezig zijn, heel verward en noem maar op.

Hallo cd hier boven nog 1 ding vergeten.
Bij de regenboog apotheek even opzoeken Google hebben ze voor medicatie ook afbouw strips. Even bellen naar hun ter informatie. Mischien ook een tip voor andere mensen mvg anoniem

Hoi CD,

Ik heb de oxazepam niet specifiek voor de nacht gebruikt. Alleen op momenten (meestal overdag, maar soms ook ‘s nachts) dat ik zoveel onrust ervaarde (zowel in mijn lijf als in mijn hoofd) dat ik er zelf niets meer mee kon. Ik kon dan dus zelf de rust niet meer vinden, ik weet niet zo goed hoe ik dat anders uit moet leggen… dat waren de momenten dat ik oxazepam nam. Meestal waren die momenten overdag maar soms ook ‘s nachts. Ik gebruikte ze dus niet specifiek om te slapen. Ook al lukte slapen me ook niet… mijn huisarts zei: waarom is het zo erg als je ‘s nachts een paar uur wakker ligt? Als je rustig ligt, of bijv mediteert of muziek of luisterboek luistert rust je ook. Dat vond ik heel moeilijk op het begin maar heb dat toch leren accepteren. Slapen ‘s nachts gaat nu nog wisselend maar wel beter. Ik had ook van die onlogische en gekke dromen en sliep heel oppervlakkig voor mijn gevoel. Dit wordt echt beter uiteindelijk.

De oxazepam had ik op gegeven moment gewoon niet meer nodig. Ik heb dus niet afgebouwd of dergelijke. Ik nam ze ook alleen als ik het echt nodig had ( en dat was uiteindelijk als ik terug kijk nog best vaak -vond ik- gemiddeld 1 elke 2 dagen).
Ik was in ieder geval blij dat ik ze had toen ik ze nodig had en merkte vanzelf dat ik ze niet meer gebruikte/nodig had.

Hopelijk vind je snel acceptatie en gevoel dat het langzaam iets beter gaat hoewel dat echt z’n tijd nodig heeft. Het dal is helaas diep 😔 maar je komt er weer uit écht waar!

Hey Mirjam,
Oké je hebt het mooi uitgelegd, bedankt hiervoor.
Het is echt goed gedaan dat je die oxazepam gewoon gelaten hebt. En je met een verstand-gevoel gebruikt hebt. Ik probeer nu af te bouwen. Want ik merk al dat ik midden in de nacht om 3u wakker word. Vandaag na 3u probeerde ik in slaap te vallen met valeriaan maar het is zo vreemd dat ik niet echt slaap val maar wel droom. Mijn brein vind rust maar niet de echte slaap, maar toch droom ik onwerkelijke dingen. Ja ik vind het zo moeilijk om uit te leggen uiteindelijk. Soms wil je echt begrepen worden omdat je echt bang bent dat er iets vreemd met jou staat te gebeuren. Ik wil het echt accepteren maar het is zo vreemd, ook dat je precies er zelf niet meer bent alleen jou denkende zorgmakende brein. Je doet nog dingen thuis enzo maar gewoon zonder gevoel, je doet het niet met liefde of met moed. Maar gewoon dat je bent aan het overleven. Een zombie toestand ofzo miss.. in ieder geval, ik ben blij dat je er stuk voorruit bent gegaan met jezelf. Wat de dokter zegt accepteer dat je gewoon uren wakker ligt.. daar heeft hij gelijk in. Het is alleen als je mentaal uitgeput bent wil je gewoon slapen.
Hopelijk vind ik een weg om hier mee om te gaan!
Groetjes

Hoi CD,

Ik heb de oxazepam niet specifiek voor de nacht gebruikt. Alleen op momenten (meestal overdag, maar soms ook ‘s nachts) dat ik zoveel onrust ervaarde (zowel in mijn lijf als in mijn hoofd) dat ik er zelf niets meer mee kon. Ik kon dan dus zelf de rust niet meer vinden, ik weet niet zo goed hoe ik dat anders uit moet leggen… dat waren de momenten dat ik oxazepam nam. Meestal waren die momenten overdag maar soms ook ‘s nachts. Ik gebruikte ze dus niet specifiek om te slapen. Ook al lukte slapen me ook niet… mijn huisarts zei: waarom is het zo erg als je ‘s nachts een paar uur wakker ligt? Als je rustig ligt, of bijv mediteert of muziek of luisterboek luistert rust je ook. Dat vond ik heel moeilijk op het begin maar heb dat toch leren accepteren. Slapen ‘s nachts gaat nu nog wisselend maar wel beter. Ik had ook van die onlogische en gekke dromen en sliep heel oppervlakkig voor mijn gevoel. Dit wordt echt beter uiteindelijk.

De oxazepam had ik op gegeven moment gewoon niet meer nodig. Ik heb dus niet afgebouwd of dergelijke. Ik nam ze ook alleen als ik het echt nodig had ( en dat was uiteindelijk als ik terug kijk nog best vaak -vond ik- gemiddeld 1 elke 2 dagen).
Ik was in ieder geval blij dat ik ze had toen ik ze nodig had en merkte vanzelf dat ik ze niet meer gebruikte/nodig had.

Hopelijk vind je snel acceptatie en gevoel dat het langzaam iets beter gaat hoewel dat echt z’n tijd nodig heeft. Het dal is helaas diep 😔 maar je komt er weer uit écht waar!

Dank je wel voor de uitleg Mirjam!
Ik probeer nu ook af te bouwen met die oxazepam.
Ik was deze nacht om 3u wakker, nadien heb ik een valeriaan genomen en ik vind het toch vreemd dat ik niet volledig in een slaap ben maar wel droom. Juist de laatste stapje dat je lichaam of geest de stapje niet zet om echt te slapen, maar wel dromen hebt. Ik vind het een raar fenomeen. Ik weet soms zelf niet hoe ik dat moet uitleggen, ingewikkeld. Ik probeer begrepen te worden om dat ik zo bang ben dat er iets raars aan de hand is. Je bent zo mentaal moe en je wilt echt gewoon dat je de uren neemt die je nodig hebt. Jou dokter heeft ook gelijk. Want maakt het uit als je een paar uur wakker bent… maar ik ben zo in de war met mijn brein, overdag probeer ik maar er niet aan te denken maar ik ben zo vermoeid dat mij gedachten alleen nog bestaan.
Ik doe dingen thuis maar zonder moed of liefde, je voelt dat je niet aangesloten bent. En dat vind ik zo eng.
Ik ben blij dat jij goed bezig bent Mirjam. En dat je goed bent aan het voelen wat jou gelukkig maakt in dit proces.

Mijn verhaal is 2x erop gekomen, de eerste keer was het mislukt, ik zag het niet staan. Toen heb ik het nog eens geschreven.

Hoi CD,
Ik zag dat mijn verhaal ook 2x erop kwam 😂
Maar om op je slaap verhaal terug te komen, misschien helpt het ook te weten dat je nachtrust ook altijd uit cyclussen bestaat van hele diepe slaap maar vooral ook minder diepe, lichte slaap tot soms zelf ‘wakkere’ staat. Je slaapt nooit een hele nacht alleen maar diep. Zo werkt je lichaam, brein en je slaap niet zeg maar. Het feit nog eens te horen/lezen dat dit is hoe slaap werkt gaf mij ook nog enige extra rust als ik voor mijn gevoel weer eens een ‘slechte’ nacht heb gehad…

Maar je hebt helemaal gelijk hoor, je wordt gewoon écht moedeloos ervan als je voor je gevoel zo slecht slaapt… dat herken ik echt! Ik heb het nu nog wel maar ik kan het beter accepteren en vooral ook relativeren.
Maar nogmaals het is doodvermoeiend als je je zo moe voelt en niet kan slapen 😔

Ik hoop voor je dat je je snel wat beter voelt!!

Hallo cd het is idd zeeeer uitputtend om elke dag de weg kwijt te zijn teminste dat lees ik in je verhaal. Ik mag het mischien niet zeggen, maar heb nu wel het ide in jou goed uitgelegd verhaal, ik niet de enige bent. Voel me er wel in gehoord. Ik ben de schrijver van je eerste reactie .zelf ga ik binnenkort voor een opname, waar ik zwaar tegen op zie.maar heb geen keuze, om je iedere dag zo te voelen als jij beschrijft is een zware hel .zou je de gedachten die een achtbaan lijken eens wat beter kunnen omschrijven, als je dat lukt ? Of beter gezegd je staren hoe je dit ervaart. En hoe lang het duurt voordat dit voor jou weg trek .bij mij is het zo onderhand zo ik alles vergeet, en er gewoon niet bij ben.eer ik eigenlijk een beetje bij ben id de dag om .in de morgen als ik al slaap, begint het hele ritueel weer opnieuw. Voel me hier eigenlijk niet in begrepen tenminste bij de hulpverlening. Ze begrijpen blijkbaar niet een mens ,niet gewoon moe is ,maar kompleet kapot om eigenlijk wat te doen. En je dus in mijn geval na een uurtje weer omkiepen doet ok al zal ik willen, te Extreeme vermoehijd .loop jij als ik het goed begrijp ook in een soort auto piloot tunnel visie daar de dag heen .mvg anoniem

Ja ik ken dat allemaal wat jij vertelt. Je blijft in de stress omdat je hier in zit. Het is een loep. Bij mij gaan de automatische gedachten/autopiloot,gesprekken en analysaties wat er met mij is aan gebeuren.over de situatie waarbij ik zit. Ik kan geen slaap vatten namiddag ofzo en ik kan alleen liggen met ogen toe, die hersenmist zorgt voor vergeetachtigheid wat jij beschrijft. Alles is heel intens in het hoofd met angst en paniek. Ik kom niet op gang en geen energie. Traumatisch is dit wel voor mij.
Elke dag is een overleven. Dat hoort bij CVS/ME.
Bij mij weten ze ook niet wat ze moeten doen.
Op you tube heb je Daniel CFS als je Engels kunt.
Hij legt dat allemaal uit. Er zijn verhalen van mensen die dat ook allemaal hebben. Miss heb je er iets aan?

En nog wat… heel verward, dromen en gedachten die gewoon aan blijven staan. Ik ben totaal niet aanwezig.
Heel gespannen, mentaal uitgeput, hoofd zit vol. Ik weet niet als ik iets positiefs kan zeggen eigenlijk. Alles is doomcenario. De levensenergie is volledig weg. Ik weet niet hoe ik dit kan aanvaarden want het is strijden om de dag door te komen. Elke dag ga ik een stukje wandelen of bellen. En meestal gaan de gesprekken dan over mezelf hoe verschrikkelijk ik mij voel. Tja het is iets verschrikkelijks. Maar we hopen op het beste. En dat er een dag komt dat er iets van verlichting komt.
Wanneer word jij opgenomen?

En nog wat… heel verward, dromen en gedachten die gewoon aan blijven staan. Ik ben totaal niet aanwezig.
Heel gespannen, mentaal uitgeput, hoofd zit vol. Ik weet niet als ik iets positiefs kan zeggen eigenlijk. Alles is doomcenario. De levensenergie is volledig weg. Ik weet niet hoe ik dit kan aanvaarden want het is strijden om de dag door te komen. Elke dag ga ik een stukje wandelen of bellen. En meestal gaan de gesprekken dan over mezelf hoe verschrikkelijk ik mij voel. Tja het is iets verschrikkelijks. Maar we hopen op het beste. En dat er een dag komt dat er iets van verlichting komt.
Wanneer word jij opgenomen?

Hallo cd je beschrijft het echt prima, geheel zo het hier is.de opname weet ik niet geheel .er moeten nog gesprekken volgen .denk nog zeker 2 maanden wachten .dat vind ik maar zeer beangstigend .daar ik s'morgens totaal de weg kwijt ben .in idd leegte,depressie,verwardheid ja en ga zo maar door .je ziet het gewoon niet meer zitten laat ik maar zeggen .en dat is natuurlijk angst je zelf wat aan te doen, die gedachten gieren dan door je hoofd .je gedachten zijn nergens anders meer mee bezig als negatief, en overleven .het voelt kl... als een tijdbom. Bij de opname denk ik dat je dus een regelmaat, rust enz krijg geleerd ,maar vraag me af ,hoe dat te doen. Verder heb ik nog artrose, dus ook dat komp er nog eens bij .pijn klachten die je rust nog eens behoorlijk verstoord. Medicatie hier voor, plus nog eens escitaloprám, dus kan mijn lol wel op.7dagen in de week maar in de verwardheid. Zo jij hier boven beschrijft. Eerder deet ik nog eens wat ,hobby of iets anders nu dus niks meer.bezoek is me nog te veel .maar vind jou verhaal wel helemaal geweldig. Om dat ik me hier zeer in herken. Blijkbaar weten veel mensen niet wat het met je doet of inhoud,om niet of wel te kunnen slapen,en in deze door jouw beschreven situatie te zitten. Mvg anoniem o mag ik vragen welke omgeving je kompt mischien kan ik je nog wat advies geven waar ik zelf bij de hulpverlening loop

Ja ik herken dat volledig, het is alsof je dement bent.
Elke gedachte is doomcenario of negatief. Het is alsof iemand anders jou denken heeft overgenomen. Traumatisch vind ik dit. Ik ben soms zelfs bang om te gaan zitten want wie weet welke doomcenario er langskomt en dan word je mee gezogen in die gedachte.
Dat is echt die hersenmist wat dat veroorzaakt.
Ik heb vanalles al opgezocht, dokters, specialisten noem maar op. Elke dag is het zombie modus. Ik was een sporter en fitness. Hard werkende tuinman. Nu doe ik wat een beetje buiten in de tuin en dan moet ik gaan liggen en ogen toe doen gewoon.
Je hebt nog artrose erop? Wat klote. Heb je al eens een nicotine pleister geprobeerd van 7mg? Want er zijn een paar dokters die artrose en reuma ermee behandelen. Probeer het..ik kom uit België maar verblijf in Nederland bij mijn vriendin. Van waar ben jij?
Ik weet het, het is een heel rare ziekte. Er is geen knopje om je piekergedachten uit te zetten. Het is elke dag een verassing van hoeveel slaap en wat voor dromen ik krijg.
Mijn hoofd blijft super alert, terwijl ik eigenlijk mentaal uitgeput ben. Heel gevoelig voor alles. Heb je als wat opgezocht van CVS/ME op you tube ofzo?

Hallo cd ja ik heb het hele internet al door gezocht. Het komp meer op een ding neer ,rust, regelmaat en structuur. Maar tel dat eens op bij onze klanten dan ben je al klaar met de dag die komen moet .kom zelf uit Limburg. De een doet geen oog dicht de ander slaap meer als hij leeft. Slapen om aan klote gedachten te ontkomen ja je bent zeer goed in je alende te beschrijven, een goede uitleg, deze ga ik zeker eens mee nemen naar de hulpverlening, zo ze eens wat meer inzicht krijgen daar. Maar ik weet ook niet meer waar ik het zoeken moet
Burn out, cvs,depressie maar wat het ook is je beschrijving van je hoofd, het gemaal enz enz ik kort het maar even in klop geheel je denk op een gegeven moment dat er een 2de ik zet of dat je gek aan het worden bent .waar in België omgeving woon je ? Hoef geen adres hoor maar ter informatie. Mischien weet ik wel iets hier in Limburg voor je.mvg anoniem (m)

Hi, ook hier veel herkenning helaas CD. Deze fase is het allerergst!!!
Wat bij mij uiteindelijk hielp was niet meer op de klok kijken en denken van “het maakt niks uit of ik slaap - ik hoef morgen toch niks te doen”. De gedachte dat ik de hele dag op apengapen op de bank kon liggen maakte de slapeloosheid wel draaglijk.
Ik werd gedurende een lange periode elke ochtend om 4 uur wakker. Ik wist dat het dan vaak niet meer ging lukken en en begon mn dag gewoon. Soms zat ik dan huilend aan het ontbijt van de moeheid - “wat moet ik nu weer een hele dag doen, een dag die zoveel langer duurt dan als ik gewoon had geslapen.”
MAAR ik probeerde te doen of dat allemaal normaal was en geleidelijk aan werd ik steeds later wakker. Eerst 4, toen 5, half 6 … etc. Nu slaap ik elke avond van 11 tot 8 vaak ononderbroken.
Het wordt echt beter !!!!

Hou vol 💪🏻💪🏻💪🏻

Ik kom uit Limburg België Genk. Mijn zorgverlener is nu mijn vriendin:-) waar kom jij vandaan uit Limburg?ik heb een psycholoog en heb verschillende therapieën gehad. Maar deze weten ook geen raad meer. Voor medicatie ben ik veel te gevoelig, en ik zou niet weten wat me beter zou maken. Mediteren en veel janken om stress vrij te maken helpt soms.

Hoi CD,

Snap heel goed wat je bedoeld heb ik ook in het eerste jaar van mijn burn-out gehad. Gelukkig is het nu wat beter omdat je slaap echt nodig hebt voor je herstel.
Als je nachten naar het plafond loop te staren en de hele tijd loop te mailen over van alles dan ben je in de ochtend nog moeër als voor je naar bed ging.
Als je dat weken/maanden last van hebt dan word je helemaal uitgeput.

Ik lees hier vaak dat veel lotgenoten niet van de medicijnen zijn, maar het kan je op dit moment wel door de nacht heen brengen. Sinds ik slaapmedicatie heb gaat me herstel langzaam een beetje vooruit omdat ik meer energie begin te krijgen.
Ik heb als slaapmedicatie nu Quetiapine 25 mg. Heeft mij geen bijwerkingen en werkt heel goed want je hoofd komt tot rust.

Maar het zal jou keus zijn en denk dat iedereen hier wel een eigen mening over zal hebben. Maar hoe dan ook je moet slapen voor je herstel.

Succes en sterkte ermee.
Groet Aswin

Hallo cd goedemorge. Hier weer een berichtje uit Limburg, zet het er even bij zo je de berichtjes uit elkaar kan houden. Ik begin even met de opmerking, ik het wel een goede vind,je hulpverlening als je vriendin, beter kan niet toch. Kan hier niet alles vermelden, maar kom zelf over de grens bij maaseik 5 km.ik wil even trug komen op hier boven al beschreven door lotgenoten. Medicatie. Ik heb er zelf meer als 1. 5 jaar over gedaan om er aan te beginnen .veel angst over de bij werkingen. Uiteindelijk niks te kiezen, en maar begonnen. Zo als al aangegeven, merk ik er niks van.sta Uiteindelijk dadelijk voor een opname, je moet op een gegeven iets, ook niks te willen. Je kompt hier op een gegeven moment, niet meer zelf uit ,en zak steeds verder weg.ik denk wel je blij mag zijn ,dat je het zo goed kan vermelden, en beschrijven wat je voelt, echt geweldig. Ooit heb ik een gesprek gehad met een hulpverlening en ze dacht een angststoornis, piekerstoornis. Als bij elkaar opgeteld, denk ik zelf aan een ,uitputting en combinatie hier van.wat ik wel merk beetje dan ,is dat met vallen en opstaan, aflijding werk. Maar het zwaar heel zwaar.en het is niet anders als jij in je heel verhaal al beschrijven doet. Veel mensen begrijpen je waarschijnlijk niet .dan zak je nog verder weg en voelt je niet begrepen. Ik heb alles maar dan ook alles na gezien, om maar een handvat te vinden om beetje verder te komen. Tot ik jouw verhaal tegen kwam. Toen voelde ik gelijkheid, en me begrepen. Dus daarvoor echt mijn dank. Tis lastig om via deze site contact te leggen, er mogen geen gegeven uitgewisseld worden, anders was ik wel te vinden voor beter contact .ivm elkaar ondersteunen natuurlijk, dit kan ook wel eens helpen om er een beetje door heen te komen. Mag ik vragen als laatste ,of je nog hobby. S hebt. Die je nog wel of niet meer kan doen? Of wat nog wel enigszins kan doen mvg anoniem

Mijn hobby’s waren sporten en gezond leven, in de weekend lekker flesje wijn open doen, dat kan ik nu niet meer. Met een glaasje wijn worden mijn gedachten nog erger en dan krijg ik nog meer donkere gedachten.
Ik ben wel blij voor u dat je kan slapen. Bij mij is het een schepje erboven op. Ik neem een oxazepam voor ‘s avonds en dan ben ik even zo blij dat mijn hoofd even stopt met automatisch denken. En dan slaap ik nog maar 6u met een raar gevoel alsof je in een andere wereld zit of miss beter gezegt in een trip zit. Dan sta ik op en je weet al hoe je dat gaat zijn. Sleur, angst, en paniek van je eigen hoofd. Je wilt niet meer denken maar je bent zo oververmoeid en mentaal uitgeput dat je niet meer weet wat je moet doen. Verwardheid van wat nog kan en niet kan. Ik heb bv gisteren afleiding gezocht met in de tuin bezig te zijn in de zon. Dat hielp wel even om met iets anders bezig te zijn terwijl je toch nog negatieve gedachten krijgt. In de avond was ik nog meer uitgeput natuurlijk wat leek dat ik op een andere planeet was, heel gespannen en een akelig gevoel.
Ik doe nog dingen zoals auto rijden en naar de winkel gaan of ouders bezoeken. Maar je bent niet in het hier en nu aanwezig. Het is die depressie wat zo hard is. Een depressie die zwaar is en lijkt niet over te gaan terwijl je echt alles probeert. Meditatie, therapie, wandelen in de bos. Het is gewoon om even uit je hoofd te vluchten.
In de zon bezig zijn krijg ik ook wat een koortsachtig gevoel, wat ook weer raar is. Maarja ik weet het niet.
Soms krijg ik een moment van dankbaarheid voor alles en iedereen wat die voor mij doet. En voel ik mij een uurtje even terug goed en aanwezig. Die neem ik dan extra voor lief.
Maar die spiraal van negatieve gedachten in mijn hoofd die blijven gewoon aanwezig. Ik probeer heel hard om ze te negeren, maar dan ben je weer aan het vechten en dat maakt nog meer vermoeid. Het is een cirkel die gewoon elke uur van de dag aan blijft houden.
Het is op zich een trauma wat hier afspeelt zo voelt het voor mij.
Is het miss niet beter voor jou om met andere medicatie op te starten bv fluoxine? Die maakt wat actiever..
Alhoewel weet ik een beetje van horen dat voor CVS/ME niet veel aan te doen is. Maar ieder mens is anders. Want sommige gaan naar een NNRI in plaats van SSRI.
Ik hoop ook voor u een oplossing.
Maar ik kan echt wel begrijpen waar jij in zit. En dat is een verschrikkelijke weg. Hoe gaan we die knopje uitzetten in ons hoofd?:-)

Hallo cd goedemorge. Ja het is lastig en zwaar heel zwaar hier weer een berichtje uit Limburg .ik zie het geheel eigenlijk als een lichamelijke geestelijke uitputting, met een angst piekerstoornis combinatie. Ik probeer er alles aan te doen, net als jij natuurlijk. Als ik weer eens er diep in zit ,spring ik 7 dagen in de week onder de douche, zet mijn rolluiken maar weer eens open licht binnen, muziek op enz .maar tussen het opstaan en het ontwaken zitten zeker 2 a 3 uur tussen. We moeten toch in beweging komen zeggen ze.al ik naar de winkel moet, wat al zwaar is ,mensen om me heen zet ik maar mijn zonnebril op,en natuurlijk ze snel mogelijk weer naar huis. Buiten dat ,ga ik 1x in de week zwemmen uurtje,blij als ik trug ben natuurlijk, maar ook op de automatische piloot. Je verhalen konden echt niet beter omschreven worden, helemaal top.natuurlijk wel kl.... voor ons bijden. Ik ben geen pillen mensen, dus andere medicatie, nee nee dan maar zo in de alende. Ik word binnen denk ik 2 maanden opgenomen. Bha bha ,maar niks te kiezen, niks voor mij.ander bed ,vroeg opstaan, met of zonder slapen met of zonder artrose en ga zo maar door. Maar het is op eigen kracht, dus als ik weg wil kan ik gaan.ik probeer ook s'morgens aflijding te zoeken op internet om even afleiding te zoeken, even bij komen van de uitwerking temazepam. 5 sigaretten en 2 koffie verder, sta ik dan maar weer eens op ,om ....ja ja om maar weer eens aan een loodzware dag te beginnen.,dus ik verzin maar weer ëens wat om te gaan doen. Al is het maar 1 uurtje. Het is eigenlijk net een trap 5 stappen voor uit 3 trug. En zo moet je er maar zien te komen. Weet je eigenlijk moet je iemand om je heen hebben die je begrijpt en waar je op zijn tijd, een goed gesprek mee kan hebben, om elkaar in mijn geval, en mischien ook in jouw geval even uit de sleur te trekken. Stapje v Stapje is beter dan niks probeer er met je vrouwtje even op uit te gaan, maak niet uit wat je doet en hoe lang. Maar doe iets. Ik heb weer een klote dag nu .maar ga dadelijk dan maar naar de winkel, natuurlijk over 2 uurtjes, weer even opstaan, en dat duurt weer halve dag .maar ik ga,ik moet hier uit .dan maar naar de winkel. Hoe lang zit je al in deze situatie? Mag ik er overheen gelezen hebben mvg anoniem

Ik kan niets anders dan dingen doen, liggen doe ik paar keer per dag om toch wat rust te nemen, maar blijven liggen gaat niet dan zit ik in mijn gedachten en die gaan diep, over alles en nog wat en het stopt absoluut niet, ik kan mij niet meer concentreren op een “het is maar een gedachte” mijn hoofd is uitgeput. Als ik ergens naar een object kijk dan is er geen gevoel bij. Ik ga naar de winkel, wandelen, met muziek in de oren. Ik maak mij enorm veel zorgen dat ik mijn hersenmist en droomwereld nooit terug op een menselijke basis krijg. Die zorgen bezorgen mij stress en uitputting. Er gaat totaal niets meer bij in m’n hoofd. Alles is te veel en ik lijk wel dement te worden ofzo. Ik doe hard mijn best om dit over te laten..laat het maar gebeuren allemaal, maar toch wel onbewust heel erg eng waar we inzitten.
Die moeheid, die depressie die droomwereld en staren als een zombie met oneindige diepe gedachten vind ik toch maar heel verontrustend. Maar elke dag is weer een verassing, hopelijk ben ik morgen iets beter ofzo.
Ik weet het ook niet. Ik zit hier nu echt 3 maanden in. Daarvoor ging het nog maar ik was al wat raar.
Jij doet zwemmen dat is goed! Ik kan niet tegen warmte en koude enzo. Dan gaat mijn hartslag hoog en krijg ik nog meer klachten van vermoeidheid. Ik heb altijd koud.
Heb jij ook wat fysieke klachten? Darmen bijvoorbeeld?

En hoe ervaar jij jou gedachten? Waar gaan ze over?

Hoi,

De eerste maanden zijn verschrikkelijk... ik herken je verhaal helemaal. Hou vol! Ik zit nu op maand 8 en kan al weer echt een stukje meer. De huilbuien zijn heel erg afgenomen en het zombie gevoel en alleen maar op de bank zitten is ook al niet meer zo sterk aanwezig. Ik dacht ook de eerste maanden dat het nooit meer goed ging komen. Het was echt een vreselijke tijd met veel paniek , angst en onwerkelijk gevoel.

Ik geloofde ook niet dat het beter zou worden. Maar op dit forum geven mensen ook aan het blijft niet zo je komt straks in een andere fase. Ik heb al veel meer rust in de kop, voel mijn grenzen al wat beter en probeer echt meer rust te pakken.

Voor nu geef er aan toe. Als je de mogelijkheid hebt geef alles uit handen om echt bij te komen. En huil alles er uit. Ik liet dit vaak ook gewoon maar gaan.

Verder kan ik je zeker adviseren om naar een psycholoog te gaan , een psychomatische fysio en je te verdiepen in ademhalingsoefeningen en meditatie. Ik was hier ook sceptisch over maar het werkt. En verder minder op de telefoon.

Helaas geen tips voor beeldschermen. Ik heb dan het geluk dat ik daar geen last van heb.... maar in het begin kon ik ook vaak alleen maar apatisch staren.

Hey @A. Leuk en positief verhaal van jou, fijn om te horen dat het wat beter gaat met jou!
Ik mediteer zo wat dagelijks.Het is alleen dat mijn denken of eerder dromen niet uitgaat, en dan valt het wat moeilijk om te mediteren. Ik wandel veel en huil dan al mijn emoties uit. Verder heb ik een psycholoog, maar ze weten niet echt raad om die autopilot droomdenkende brein uit te zetten, waarvoor begrip natuurlijk. Het ligt natuurlijk aan mezelf, ik denk dat er wat trauma inzit, deze situatie..de oxazepam wat ik voor het slapen inneem, de slapen op zich. En de hersenmist/depersonalisatie wat het zo verwarrend maakt. Geheugen/concentratie is ook echt moeilijk. Soms als er goede momenten zijn, ben ik ze vergeten hoe ze waren. Ik heb veel werk aan mezelf, is wel goed dat jij even een positief bericht achterlaat, iedereen heeft natuurlijk een ander proces.
Groetjes veel liefs.

Goedemorge cd hier weer berichtje uit Limburg .mijn gedachten zijn net een achtbaan, er is geen pijl op te trekken .het een veroorzaakt het andere. Dromen waar je in blijft hangen enz .ik probeer elke dag iets te doen, althans dat probeer ik.maar dit gaat vaak met een opgejaagd stress gevoel. Na mijn terapie 3x per week ben ik er weer klaar mee.en weer plat op de bank, kom er dus niet uit.achter paar weken zal de opname wel zijn ,maar of dat gaat helpen,denk het niet .er mee om leren gaan vind ik al een heel iets .hoe is het nu met jou, heb je nog wat lueke dingen kunnen doen .of iets waar je afleiding in vind?

Goedemorgen, ja ik ken het..een achtbaan. Ja blijft bij een gedachte gewoon hangen en zelf weet je niet meer hoe je hier om moet gaan. Het zit bij mij zelf zo dat als ik wil gaan slapen dat ik die gedachten niet uit krijg, ik moet er iets voor nemen. Gesprekken in mijn hoofd en momenten van het verleden komen naar boven, analyseren, en angst dat het nooit over gaat, een onrust gevoel hele dag door. Echt moe, niet meer weten of durven iets te ondernemen. Ik ben veel gaan wandelen, hier in de buurt, gewoon wandelen om de tijd te doven.
Want genieten van dingen is moeilijk als je gedachten blijven hangen. Hoe ervaar jij jou slaap of dromen?
Wat heb jij nog gedaan?

En die opgejaagd heb ik ook een beetje, dat houd de stress in stand, en stress zorgt weer dat je in die loep blijft. Die hersenmist is gewoon echt klote.
Die opname kan miss wel iets betekenen voor jou.
Hopelijk gaat het je iets doen!

Goedemorge cd ja het is zwaar binnenkort over paar weken wordt ik opgenomen. Maar ik ga het doen, en kijken wat het me brengen doet .verder gaan de dromen over vanalles en nog wat ,tus mooi klote ,maar wat doe je er aan.we moeten stapje voor stapje kijken waar we komen .laatste tijd heb ik erg kort londje, ook daar maar weer mee zien de dag door te komen. Maar de opname, ik kijk wel wat het brengen gaat .gaat het niet, ben ik zo weer thuis. Merk wel ik nu vroeger wakker ben, zal wel aan de zomer tijd liggen. Tis nu 6 uur, maar kan zo zijn ik achter uur weer slaap. Maar ik heb me voorgenomen 1 ding per dag te doen. Zal je wel eens op de hoogte houden vd opname. Al ben ik van mening het niet gaat helpen .maar doen we niks komen we nergens. Mvg anoniem

Hallo cd hoe is het ondertussen met je ?

Heel zwaar, weinig slaap. Nog meer in de war en krijg daardoor weinig verwerkt. Het is alsof mijn brein vanzelf gaat en ik geen bestaan meer heb😅
Wat wel positief is, is dat ik bijna van de oxazepam af ben. Nog een kwartje te gaan. Voor de rest is het overleven van uur tot uur. Wandelen..terug liggen, wandelen terug liggen, en hopen dat ik dan geen rare gedachten krijg waar ik volledig word in meegezogen.
Want door die concentratie problemen heb ik nog geen vat meer welke gedachten nog oké zijn en welke niet.
Ik blijf staande en hopend op wat lichtpunten.
Maar het blijft een rare en verschrikkelijke ziekte. Het lijkt alsof je hersenen worden opgegeten door een of andere virus. Enigste is elke dag blijven hopen op genezing, energie, kracht, vitaliteit.
En eens hopen op een heel lange nachtrust!

Hoe gaat het met jou?

Hoi CD,

Ik heb ook heel erg last gehad van extreem veel denken en analyseren. Dat wordt minder naarmate van tijd. Wat mij een beetje hielp:

- Je hoeft je gedachtes niet te stoppen. Dat is onmogelijk en dat levert alleen maar meer frustratie op. Ik dacht weleens als mijn hoofd alle kanten opging: oke dan maar even zo of oke dan maar wat chaotisch. Vaak als je het toe laat dan ebt het ook wat makkelijker weg. Ik noemde het altijd de hamster in het wiel als mij hersenen overuren maakten.

- Dromen zijn nou eenmaal een manier om dingen te verwerken. Laat het gebeuren want ergens moet je het blijkbaar toch een plek geven. Het wordt vanzelf langzaam weer rustiger

- Het overanalyseren komt voort uit angst en bescherming voor jezelf. Je gaat hier sowieso uitkomen maar het duurt lang en is heel grillig. Zelf had ik ook echt sombere weken er tussen zitten. Vooral meer aan het begin. Als ik opmerkte dat ik mezelf heel erg aan het monitoren was dan bedankte ik mijn hersenen en zei ik het is oke stop het vergrootglas maar weg. Sommige mensen geven die gedachtes een naam. Dat kan ook. Het ligt er maar aan wat je fijn vindt.

- Iets wat ik ook erg prettig vind is het afschrijven van hoe ik me voel voor het slapen gaan voor wat meer rust. Dat is jouw moment om echt even flink los te gaan. Daarna mag je rusten en slapen. Sommige mensen vinden het fijn voor het slapen. Anderen willen dit liever eerder op de dag doen omdat ze anders juist onrustig slapen. Iets om misschien uit te proberen.

- Je zou eens kunnen kijken of meditiatie iets voor je is. Of juist beginnen met een geleide bodyscan om meer uit je hoofd te komen.

- Als ik te veel in mijn hoofd zat zei ik weleens hardop: stop en dan benoemde ik drie dingen die ik zag. Juist om meer in het moment te zijn en mijn hoofd aan te leren dat het niet continue als een gek moet nadenken.

- Belangrijke tip nog als laatste: elke avond voor het slapen gaan benoem ik 1 ding waar ik trots op was diezelfde dag. Ookal heb je alleen maar in bed gelegen en 1 teen op de grond weten te zetten. Ik benoem 1 ding waar ik dankbaar voor ben. En soms neem ik mezelf terug naar een fijn moment van vroeger. Om zo je lichaam en hoofd te laten voelen hoe het is om in een fijn moment te zijn. Aangezien het al zolang zich focust op wat niet goed gaat.

Heel wat tips maar misschien heb je er wel wat aan. Alles wordt beter, alleen extreem traag en daar mag je rouwerig om zijn. Dat is heel logisch. Dat ben ik ook geweest en soms schiet dat weer omhoog. Stop met jezelf de vraag te stellen wanneer je beter wordt. En vraag jezelf af wat je nu wil, voelt en nodig hebt. Focus per dag.

Heel veel succes, you got this!
X

Hey S. Wat lief van jou berichtje en een hele bladzijde😃 echt lief.

Ja het zit namelijk zo, ik analyseer constant dat klopt..
Maar ik heb het zelf helemaal niet door.
Ik ben zo vermoeid en dromerig dat ik niet door heb aan wat ik ben aan het denken. Het is analyseren, maar op een manier dat je er precies zelf niet meer bent. Dat maakt het zo eng!

Ik heb een dagboek waar dat ik elke dag in schrijf voordat ik ga slapen, daar schrijf ik meestal allemaal neer wat ik voel en beleef. Negatief en positief.
Maar ik ben ermee gestopt omdat het zover is gekomen dat ik dan denk van .. ja wat moet ik schrijven, want het is een beetje zover gekomen dat ik bang ben dat als ik te veel schrijf over wat ik voel(wat verschrikkelijk is) dat mijn onderbewust zijn dat opneemt en dat ik dan in een negatieve spiraal blijf.
Dus ook als ik naar bed ga ben ik al heel zenuwachtig voor de nacht. Het lijkt wel een trauma..bang dat ik niet veel slaap ga hebben om de dag erna in een sleur te zitten.

Ik heb een hele kast vol verschillende AD’s, nooit iets van durven nemen. Ik ben zo gevoelig voor medicatie!
Ik kan alleen om met oxazepam of xanax, oxazepam heb ik dan 5 maanden genomen voor het slapen.
Ik dacht van ik ga dit een tijdje doen dan krijg ik rust en herstel ik. Maar nee helemaal niet.. het maakt het juist erger. Geheugen gaat achteruit.. terwijl ik hersenmist heb en je geheugen is zo al kort dus die oxazepam maakt het nog erger.
Nu ben ik afgebouwd en zit nog aan een kwartje.
Er zijn een paar weken geweest dat ik 2 tabletten nam voor het slapen.

Ik ben dus alle wegen aan het bewandelen.
Onderzoeken en noem maar op..
Ik probeer het alle dagen te accepteren maar het blijft zeer moeilijk. Ik denk dat het fases zijn, althans dat hoop ik. In ieder geval hou ik mij staande en blijf ik niet in mijn bed liggen.
Hopend op een dag dat ik kan huilen van blijdschap 😃🙏

@S nog even dit erbij.

Meditatie: heb ik maanden gedaan elke dag een uur, van Joe dispenza. Maar het is een marteling met die gedachten die niet stoppen. Het lijkt wel ocd..

Ik heb trauma therapie gedaan, hypnose therapie, reiki..
Noem maar op..
In de hypnose ben ik niet kunnen gaan, hetzelfde verhaal als die meditatie.

Ik heb ooit eens ayuasca sessies gedaan. Daar heb ik een doods ervaring gehad en is een traumatische gebeurtenis geweest. Dus ik denk dat ik dit nu moet verwerken want het is nu allemaal op lichaam opgeslaan.
Een hele gedoe hè.

Groetjes

Bij sommige mensen werkt mediteren juist niet goed. Als in het kan averechts werken. Misschien behoor jij wel tot die groep. Ik zelf vind bijvoorbeeld mediteren maar heel af en toe fijn. Hoeft ook niet allemaal in 1x goed te gaan. Zolang je maar lief voor jezelf bent. Vooral lekker doen waar je zin in hebt. Dus niet jezelf opleggen dat je elke dag moet schrijven.

Misschien juist even niet alle wegen willen bewandelen? Even helemaal er aan overgeven. Is extreem moeilijk want ik heb ook 1000 dingen geprobeerd. Maar gewoon door deze hele shitzooi heen gaan. Ookal is dat heftig maar nu lijkt het alsof je continue iets zoekt om jezelf in no time te verbeteren. Ik bedoel dit allesbehalve onaardig maar zo heb ik het ervaren. Het heeft heel veel tijd nodig. Meer dan je denkt.

Zelf ben ik heel snel bij een psycholoog gestart nadat ik uitviel maar achteraf gezien had ik eigenlijk even helemaal niks moeten doen. Want het is fijn om dingen aan te pakken maar soms is heel veel rusten eerst wel belangrijk. Tenzij je jezelf echt pijn doet dan natuurlijk niet. Hopelijk heb je iemand of een paar mensen om je heen die je kunnen helpen.

Sterkte!

Hey S,

Ik ben heel lief voor mezelf, ik heb ook een heel lieve vriendin die voor mij zorgt en het begrijpt, ze wilt mij echt op alle manier ondersteunen. Daar ben ik blij mee.
Ik vind het echt goed dat jij zo goed vooruit bent gegaan.
Echt goed bezig! Ook bedankt om je gevoel en ideeen neer te zetten.
Wat betreft even niets meer doen en naar oplossingen zoeken, dat klopt. Maar het is zo heftig bij mij dat ik het niet meer trek. Ik durf bijna niet meer te gaan liggen of rusten omdat mijn brein mij precies in de steek laat.
Het is echt moeilijk om te beschrijven. Ik voel me soms dement, op de manier van ik heb altijd met mijn angsten kunnen omgaan of kunnen zeggen van dit is maar een gedachte, maar nu die hersenmist zorgt ervoor dat je geen informatie verwerking hebt ofzo.
Maar in ieder geval. We hopen dat de tijd wat heling brengt. En wie weet is het een bijwerking van de oxazepam, althans dat hoop ik!😃

Hallo cd het is weer even geleden ( geen energie, geen puf) maar dit berichtje komp weer uit Limburg. Wat ik zo even lees ,kan het dromen, onderandere van de pammetjes komen, heb ik ook gehad .maar ook zonder deze pillen komp het natuurlijk voor, nog maar niet te spreken dat het evt ook de hele dag in je hoofd blijft hangen. Hier is het ondertussen zwaar k ...de opname staat bijna voor de deur. Maar gezien mijn dagelijkse overleven heb ik geen andere keus meer.
Slapen
Doemdenken
Ziekgevoel
Geen energie ja en je kent het wel totaal opgebrand. Kompleet niet in het hier en nu .heb jij nog verder iets kunnen doen of wat hulp kunnen vinden of mischien zelf na gedacht over een opname???.hoe gaat het nu met je .jullie daar samen mvg anoniem

Dag Limburger,

Ja die oxazepam was er ook een onderdeel van. Maar nu ik 10
Dagen gestopt ben heb ik nog steeds heel levendige dromen en ik slaap nooit lang. Ik moet altijd mezelf in slaap vechten want anders slaap ik niet.
Bij mij is het nu heel heftig, ik heb de hele dag angst, angst van mij eigen gedachten want die hersenen die doen gewoon wat die willen, ik heb er geen vat op omdat mijn geest zo moe is dat ik het zelf niet meer begrijpen kan. Mij laten opnemen weet ik niet als het veel gaat uithalen. Ze kunnen daar mijn geest niet repareren. Dus het gewoon elke dag overleven thuis.
Heb jij ook last van onrust en angst? Bij mij is het de vermoeidheid en hersenmist die mij geen moed geven om te genezen. Ik durf zelfs niet meer op de bank te liggen, bang dat er van die gekke gedachten komen.

Goedemorge ja die heb ik ook .dromen dromen en nog eens dromen. Hoop ik dadelijk er wat aan heb met de opname, maar idd denk niet het helpen gaat.maar het konstand aanstaan wordt ik ook gek van,tis of je grijze massa met je op de loop gaat.maar ik moet toch wat he .gezien de artrose klachten en de rest jij in je berichten beschrijf, zal het wel een lange tocht wordt .maar het is vrijwillig en of ik daar iemand voor ben ,we gaan het zien. De medicatie escitaloprám willen ze daar afbouwen, 3 weken observatie, dus weg uit mijn veilige omgeving, er na elk weekend naar huis. Ik ga het maar proberen .voor de rest is het veel slapen, en overleven. 11 uur bed in 2 a3 keer wakker worden per nacht dus ,het ritme is hier ook kompleet weg .mvg anoniem

Hey kameraad Limburg,

Het was weer een hel van de nacht, heel psychotisch met vol beelden en objecten juist als ik in slaap wil vallen. Ik vind het eng wat er gebeurt met de hersenen.
Voor jou gaat het afbouwen van de escitolapram heel goed zijn, dat gaat jou genezing of verlichting geven.
Want daardoor denk ik dat je blijft slapen zo veel.
Er zijn veel medicaties die jou wel verder kunne helpen,
Bv abilify lichte dosis, dan heb je minder prikkels en ben je meer actiever overdag. Natuurlijk is het beter niets nemen, maar bij ons is het wat extreem dus soms denk ik dat het wel nodig is maar wel de juiste medicatie. Maar dat is moeilijk te vinden. Jij gaat het daar goed doen.. dan heb je ook wat bezigheid, en je gaat blij zijn dat je van de escitolapram af bent daarna!

Hallo cd vraag me af of dat wel aan de escitaloprám ligt maar goed. As maand beginnen aan de opname pffff.elke dag nu al bij wakker worden, binnen 3 tot 5 min na plafond kijken slaap ik weer uren. Weer wakker worden binnen paar minuten weer om kiepen .en zo gaat het de hele dag door .verwardheid, verdwaald, ver de weg kwijt verzonken in eigen depr gedachten met een stemmetje in je hoofd die zecht, maak er maar een einde aan .angst voor eigen gedachten en een brainstorm. Al bij wakker worden bha bha hoe moet je dat iemand daar uitleggen .overleven, uitstel ,angst gek worden in je hoofd, hoe lang gaat dit nog duren, voor het fout gaat.niet meer helder kunnen na denken. Wordt er gek van.je kan gwoon niks meer .alleen hopen je je niet zelf wat aan doet,om dat je constant met het idee in je hoofd zit er klaar mee te zijn .ik weet ook niet hoe ik dit uit moetleggen . Maar heb de handen vol aan me zelf en het gevoel ik me zelf niet meer vertrouw in die hersenpan hier boven .hoe is het verder met jou daar .heb je nog wat vorderingen kunnen maken? .hoe ga je verder om met je klachten, ? En ik las ergens de site er mee gaat stoppen? Heb jij daar meer informatie over mvg anoniem ( Limburg)

Dag Limburger,

Volgens mij ligt het miss bij de escitalopram bij jou, maar je kan het alleen maar weten als je gaat afbouwen.
Miss maakt het jou heel suf ofzo ik weet het niet.
Maar ik kan jou vooral heel goed begrijpen met die gedachten allemaal. Het zijn een beetje OCD gedachten die steeds opnieuw terug komen, altijd over hetzelfde. Om idd gek van te worden! Ik ben het ook echt beu allemaal, slapen is gewoon echt een gevecht om wat slaap te vatten. Mijn hoofd blijft maar analyseren..
Ik ken dat allemaal wat jij vertelt. Maar het gaat met jou wel stappen beter, ze gaan jou daar helpen. Maar je moet wel aangeven dat je CVS hebt en dat medicatie heel gevoelig is voor ons. Er zijn echt medicatie’s die een beetje symptoom gericht zijn. Bv voor jou is abilify om iets over na te denken omdat het activerend is en jou beetje terug wakker maakt. Lage dosis! Dat is echt zoeken. Bij mij is het ook echt een hel hoor, ik probeer mij overdag echt de hele tijd afgeleid te houden want die overdenken en analyseren ocd gedachten maken mij letterlijk gek! Bij mij is het elke dag een verassing hoe ik slaap en of niet, en hoe mijn dag eruit ziet. Soms ga ik gewoon wandelen om uit mijn hoofd weg te lopen.

De site gaat verder op burnoutinsight.nl
Is ook veel gemakkelijker daar, tik het gewoon in op google en dan kom je er gewoon op uit.
Om even terug te komen op je verhaal.
Ik heb medeleven met jou, ik voel met je mee, ik heb hetzelfde aan de hand vooral die stemmetje en die hersenpan die niet mee wilt. Ik heb ook die gedachten van maak er maar een eind aan, maar ik blijf toch vechten er tegen, hoe lang maakt niet uit.. er moet een weg zijn.. jij slaapt alleen maar en ik kan niet slapen door die doomcenarios en ocd gedachten. Ik heb geen focus meer op normaal denken en leven, het is alsof mijn hersenen alles zelf doen en ik heb zelf niets te zeggen. Het is voor mij traumatisch geworden, diepgeworteld en alsof er een fout is gebeurt waardoor mijn onderbewustzijn is beschadigd, het is alsof ik elke dag droom. Ik wil lekker slapen, maar ik kan zelfs de geklop van mijn hart voelen waar ik zot van word omdat ik mijn aandacht niet meer kan verplaatsen. Miss iets met een dopamine probleem.. ik weet het zelf ook niet meer hoor, ik heb echt echt echt vanalles geprobeerd. Ademhaling, voeding, yoga, suplimenten noem maar op.
Echte pure acceptatie moet ik nog ondekken. Maar het begint heel zwaar te wegen. Mijn geduld geraakt ook op.
Toch blijf ik gaan, het gaat niet anders.
Ik jou geval weet ik dat het goed komt. Ik heb heel veel verhalen gezien op you tube waar mensen dezelfde verhaal hadden als jou. Jij hebt emoties die opgeslaan zijn op jou lichaam die eruit moeten.
Kan jij huilen met de escitalopram ?
Want jij hebt echt trauma’s die zijn opgeslaan op jou bewustzijn.
Ik probeer er ook iets aan te doen. Maar het is een slagveld, ik kan niet gaan werken want ik heb geen nachtrusten. Dat is zo verschrikkelijk, ik wil mijn hersenen terug!

Mijn vorige bericht was van mij CD

Wat voor wia krijgt u. Hoe lang

Misschien toch over uw grens gegaan afgelopen tijd? Ookal kan ik me voorstellen dat de stress van de onzekerheid van de wia ook zo zijn impact heeft.

Hoi Corne,
Het is heel vervelend om dit te moeten meemaken. Ik hoop voor je dat er een moment komt dat het weer beter met je gaat.
Van harte beterschap gewenst!

Hoi Corne, Ondanks je blij bent dat je weg gaat bij je werk wil niet zeggen dat vso en alles eromheen niets met iemand doet. Heel normaal dat je ligt te stuiteren ‘s nachts, heb dit ook nog lang na ontslag gehad. Als alles is afgesloten dan zal je stapje voor stapje weer naar een beter slaappatroon gaan. Heb geduld, komt echt goed en sterkte!

Dank voor jullie reacties!

Herkenbaar. Een zonnebril scheelde bij mij wel echt. En veel naar de grond kijken met wandelen. Nu ik steeds meer hersteld ben is het gelukkig niet vaak meer. Bij mij ging het toen ik me beter ging voelen vanzelf over (net als heel veel rare klachten)!

Naar de grond ook last van. Steentjes, grind, bladeren. Te druk:(

Ik vind dit echt de meest nare klacht. Al die andere spanningsklachten overleef ik wel. Zelfs hartkloppingen kan ik me niet druk om maken. Gespannen spieren, etc. Maar dat visuele en drukke gewoon niet te doen :(

Idd een zonnebril en voor mij hebben LOOPS oordoppen (bol.com) me enorm geholpen. Deze draag ik altijd tegen harde geluiden. Het filtert een hoop prikkels.

Je brein kan bijzaak nog niet filteren van hoofdzaak waardoor alles even hard binnenkomt. Zoals hierboven al is aangegeven zal een zonnebril en oordopjes een hoop prikkels schelen.

Dank jullie wel! Ga ik dat proberen!

Dank jullie wel! Ga ik dat proberen!

Been there..betekend echt dat je moet gronden en nog steeds heel veel rust moment en moet inplannen

Bedankt voor de tip! Heb heel veel rust. Ben inmiddels moe van het rusten en verveel me stierlijk.

Hoi Lavender,
Ik ben ongeveer 1,5 maand thuis nu. Ik heb een burn out met derealisatie verschijnselen. Door de derealisatie heb ik een angststoornis ontwikkeld. Naast de vermoeidheid heb ik last van hartkloppingen, brainfog, ik kan heel slecht tegen prikkels, vooral geluid, en ik zie soms heel wazig. Met mijn angst gaat het gelukkig wat beter, maar weg is het nog niet.
Ik probeer wel een normaal dagritme aan te houden. Ik sta rond half 7 op en eet op vaste tijden. In de ochtend doe ik wat licht huishoudelijk werk, soms ook een rondje wandelen, boodschapje doen. In de middag ga ik meestal even een uurtje op de bank liggen. En ik heb wat hobby´s waar ik me een beetje mee bezig kan houden, zoals breien. Ik zet ook wel eens een luchtige serie op om te kijken of ik doe een spelletje op de pc. Ik probeer mijn schermtijd wel te beperken want ook dat zijn prikkels. Ik ga ook op een vaste tijd naar bed.

Beste Lavender,

Wanneer je alles doorleest, zie je dat er voldoende tips tussenstaan. Het punt is, dat je aan het begin nog niet/nauwelijks kunt lezen.

Wat mij goed heeft geholpen en nog steeds helpt, is het boek De burn-out reset, praten met een behandelaar die er echt verstand van heeft: therapie. Indien nodig medicatie (die heb ik niet gehad). Er is niet een standaardoplossing. Dat maakt het ook zo lastig.

De mensen die ooit de diagnose burn-out hebben gehad en die ik gesproken heb, geven allemaal aan dat ze nooit meer dezelfde persoon zijn geworden. Zij hebben nog steeds in meer of mindere mate restverschijnselen.
Het is de kunst hiermee om te gaan.

Hoi lavender,

Hè bah, verschrikkelijk hè? Zo ineens in een burn-out… ik ben ondertussen 4 maanden onderweg en wat ik bij jou lees herken ik van mezelf. Ik wilde het goed doen, alles goed doen om snel weer een ritme en op de been te zijn. Na 2 weken kwam ik (oa door acceptatie) in een nog dieper dal. Mijn lijf protesteerde gewoon. Alleen nog slapen en huilen was wat er op het programma stond. Lezen lukte me niet meer, tv/radio/geluid was gewoon te veel. Rust en stilte om me heen was wat ik wilde én voorspelbaarheid! Ik voelde (en zo voel ik me soms nog) een ontzettende autist (nee, ik heb geen aandoeningen op het autisme spectrum en nee ik heb ook zeker niet tegen mensen met autisme! Ik heb er in deze periode zelfs alleen maar meer begrip voor gekregen!). Als iets anders ging dan gepland kreeg ik direct een error. Ik had perse behoefte aan één en dezelfde beker om uit te drinken etc. Dit waren de eerste 2,5 maand van mijn burn-out… zoals gezegd zit ik nu op 4 maanden en ik merk dat ik niet meer zoveel slaap, niet meer zoveel huil, dat er meer betere dan mindere dagen zijn en dat ik zelfs weer iets kleins kan doen zonder direct dagen hiervoor te moeten ‘boeten’.
Kortom; ik denk dat accepteren dat je een burn-out hebt (en ja dat vind ik ook het aller lastigste), het laten (be)gaan, zorgen voor structuur in je dag (die heb je zag ik) en met lieve mensen om je heen, dan komt het echt goed. Ik ben er ook nog niet maar ik zie wel weer het zonnetje!


Heel veel sterkte en je kunt het!

Hoi Lavander, ik heb bericht naar boven toe gebracht van mij: die je misschien wat kan helpen.

Eerst beginnen met iets rustigers dan hardlopen. Wandelen, stevig interval wandelen of fietsen.

Eerst beginnen met iets rustigers dan hardlopen. Wandelen, stevig interval wandelen of fietsen.

Die wispelturigheid van klachten herken ik wel. In principe zou ik het rustig aan doen en het nog een stapje kleiner maken omdat die vluchtigheid die je voelt een soort teken is dat je wat lager in je energie zit. Als je dus weer iets doet wat je over grens brengt dan ben je nog verder van huis. Maar je kan ook proberen om gewoon door te gaan en kijken wat er gebeurd. Ligt er een beetje aan of er ruimte is voor een potentieel wat grotere terugval.

Heel mooi Eric ❤️❤️

Mooi Eric. Wil je wat delen over de stappen die jij hebt gezet die je echt geholpen hebben? Zeker als ik begrijp dat jij niet vanuit die "accepteer dat je niet meer beter wordt" mindset hebt geleefd.
Ben benieuwd wat je gedaan hebt!

Wauw Eric. Wat een pakkende woorden, ZO waar!
Je mag heel trots op jezelf zijn.
En ik ben dankbaar dat je hier nog af en toe kijkt en leest, een berichtje plaatst.. voor iedereen hier.

Mooi hoe je het verwoordt. Je wordt inderdaad een betere versie van jezelf. Een mooiere ik. Anders dan je oude versie. Beter!

Dankjewel, dat heb je heel mooi geschreven! Soms kan ik zoveel opluchting voelen om het feit dat het leven dat ik kende, niet is zoals het leven is bedoeld. Dat ik hierdoor een kans krijg om te leven in verbinding met mezelf. Hoe ver weg dat soms ook lijkt. Jouw bericht is hier het bewijs van!

Hoi Eric,

Wat een krachtig en hoopvol bericht. Dankjewel dat je dit zo eerlijk deelt.

Ik herken ook wel wat je schrijft over dat woord “beter”. Dat is eigenlijk zo’n lastig begrip. Want vaak denken we bij beter worden dat we weer precies ons oude leven en oude zelf terug moeten krijgen (alsjeblieft niet!). Maar soms was dat leven misschien juist helemaal niet zo houdbaar…

Voor mij is acceptatie vooral dat je erkent hoe het nú is, zonder dat je al weet hoe de toekomst eruit gaat zien. Dat vond ik zelf ook een moeilijke stap. Het kost flink wat oefening, energie en tijd, maar het is zo rustgevend om steeds weer terug te keren naar het NU.

Wat jij schrijft over het lichaam dat aan de rem trekt: daar ben ik het helemaal mee eens. Hoe zwaar en beangstigend die symptomen soms ook zijn, ergens probeert het lichaam inderdaad iets duidelijk te maken. En dat uit zich natuurlijk bij iedereen weer anders.

Herstel kan inderdaad soms ongelooflijk langzaam gaan. Maar als ik terugkijk, zie ik toch dat er van binnen wel degelijk dingen veranderen. Niet altijd zichtbaar voor de buitenwereld, maar wel voelbaar voor mij.

En wat jij ook zo mooi zegt: iedereen loopt echt zijn eigen weg hierin. Er is niet één route en ook niet één tempo.

Fijn dat je hier nog steeds meeleest en je ervaring deelt. Voor veel mensen kan dat echt hoop geven.

Dankjewel.

Eric,

Prachtig omschreven weer, je bent een topper!

Dit geeft iedereen hoop.

Ik zie dat het bij mij ook vooruit gaat. Maar ik begin echt moeite te krijgen met het tempo. M'n hoofd is er wel weer, maar m'n lijf werkt totaal niet mee. Kan niet eens lekker in het bos lopen of in het park zitten. Veel te prikkelend. Visueel waarneem ik ook te veel. Te veel detail. Gek word ik daarvan. De natuur geeft mn lijf normaliter rust. Nu totaal niet.

Ik zie dat het bij mij ook vooruit gaat. Maar ik begin echt moeite te krijgen met het tempo. M'n hoofd is er wel weer, maar m'n lijf werkt totaal niet mee. Kan niet eens lekker in het bos lopen of in het park zitten. Veel te prikkelend. Visueel waarneem ik ook te veel. Te veel detail. Gek word ik daarvan. De natuur geeft mn lijf normaliter rust. Nu totaal niet.

Eric, wat word ik blij van jouw omschrijving!

Had dit berichtje echt even nodig vandaag Eric wat een topper ben jij!! Dankjewel!!!

Tsja Robin, zoals zovelen hier heb ik verschrikkelijk veel geprobeerd. Van psycholoog tot mijn chakra's laten opschonen. Van medicatie tot slaaptherapie, haptonomie en psychosomatische fysio. Nog veel meer... Honderden euro's aan cursussen, boeken.

Allemaal, voor mij persoonlijk, nodig geweest om erachter te komen dat alles in mij zit. De angst, controle en onveiligheid zit allemaal in mij. Ik ben degene die het moet voelen, er door heen moet. Ik bén genoeg en ik mag er echt zijn. Wat er ook gebeurt. Ik heb dit leven gekregen en mag daar van maken wat ik wil !

Ik ben vrij ! Mijn god wat een verrukking.. en het wordt nog lente ook ! Daar had je twee jaar geleden echt niet mee aan moeten komen bij mij. Lag ik met de gordijnen dicht te trillen op de bank.

Voor de duidelijkheid, ik ben meerdere malen door een arts bekeken. Heb tot twee maal toe de ambulance voor laten rijden omdat ik dacht dat dit het was... Ik ben verder gezond, is meerdere keren vast gesteld.

Lieve mensen, komt goed. Zit jezelf niet teveel in de weg...

Liefs,

Wat is dit fijn om te lezen Eric!
Fijn dat het zo goed met je gaat en bedankt dat je dit ook weer deelt.......zelfs ik pink een traantje weg, gewoon nu niet uit medelijden maar medeLEVEN.
Je bent een topper! ❤️

Liefs een Medelotgenoot

Hoi Raoul,

Ik kan niet zo lang lezen/typen dus het wordt een kort berichtje. Maar ik wil je zeggen dat ik je verhaal herken. In de eerste/ ergste fase had ik dit ook. Het is vreselijk zwaar en vreselijk moeilijk.
Probeer er alsjeblieft rustig onder te blijven. Accepteer dat dit er even is, dat het van de stress komt, dat je heeeeel veel rust nodig hebt (lees: GEEN prikkels!) en voel goed wat je lichaam nodig heeft. Doe alleen wat voor jou goed voelt en wat je aan kan. Het wordt langzaam beter. Langzaam! Accepteer dat. Het wordt beter.
Hou je taai!

Dankjewel, Pien. Vervelend om te lezen dat je nog steeds last hebt van klachten.

In de afgelopen maanden heb ik gemerkt dat het erg onvoorspelbaar kan zijn. Het ene moment zijn de klachten behoorlijk aanwezig, terwijl ze op een ander moment weer sterk verminderen. Kleine toevoeging: ik heb zelf ook veel last van floaters (mouches volantes). Is dat voor jou ook herkenbaar?

Hallo Raoul,
Van wat je benoemd herken ik vooral het oorsuizen en druk in mijn hoofd; ik had dit met name af en toe als ik midden in de nacht wakker werd (ik denk dat ik door de druk in mijn hoofd wakker werd). Als ik dan overeind ging zitten werd het langzaam wat minder. Maar voelde erg vervelend, alsof mijn bloeddruk flink met me aan de haal ging ofzo.
Prikkelgevoeligheid en spierspanning in nek en schouders herken ik ook, misschien iets minder heftig dan jij. Of ik heb dat makkelijker aangenomen als 'het hoort erbij'. Vooral het oorsuizen + druk in het hoofd hoorde/las ik nooit terug van andere mensen of internet, je bent de eerste die ik dat ook hoor benoemen. Het is bij mij inmiddels wel veel minder, ik wordt er niet meer wakker van.

Wat een heftig verhaal Raoul! Ik hoop dat je nog wel even onder controle blijft bij een cardioloog, (misschien nog voor een CT calciumscore). Het is niet om bang te maken, alles past wel bij een zware burnout. Bij mij bleek het en zware burnout en hart. Herken alles, ik ben alleen niet afgevoerd met een ambulance. Die trillingen komen door ontregelde adrenaline, soms uit het niets. Komt goed! Het zal steeds minder heftig zijn als je rust krijgt en steeds meer leert om alleen te doen wat goed voelt voor jou

-Hoofd, het zit bij mij aan de linkerkant (toen ik een tekening van de nervus vagus zag snapte ik ook de pijn/gevoeligheid in mijn hoofd). Daarnaast vaak duizelingen, deining in mijn hoofd, oorsuizen (had dit al maar in lichtere vorm).
-Veel floaters, alleen nog te zien als ik thuis ben. Buiten draag ik nu standaard een zonnebril of bril met meekleurende glazen.
-Erg lichtgevoelig, wordt daarnaast onpasselijk van strepen/printjes felle kleuren.
-Nek en onderrug zitten vast.
-Het is lastig te zeggen wanneer precies het heftige er vanaf ging. Je leert steeds meer jezelf en je valkuilen kennen. Na 3 jaar alle adviezen opgevolgd te hebben doe ik sinds een half jaar alleen nog maar wat mijn gevoel aangeeft. Dit geeft niet alleen meer innerlijke rust, ik slaap eindelijk langer dan 3-4 uur. Ik wens je veel sterkte en beterschap en wees lief voor jezelf : ).

Jeetje wat rot om te lezen dat je dat allemaam hebt door moeten maken Raoul. Zelf heb ik vooral rond maand 4 t/m 8 denk ik wel last gehad van pijn in mijn nek en schouders. Echt een stress reactie om al je spieren aan te spannen. Ik kocht voor de zekerheid een zijslaperskussen voor wat extra ondersteuning in de nacht. Naarmate van tijd gaat dit echt wegtrekken! Inmiddels heb ik deze klacht niet meer.

Ook de tintelingen in armen en vingers heb ik een maandje gehad. Ging bij mij gepaard met intense hartkloppingen en het gevoel dat je vlinders in je borst hebt zitten. Vond ik zelf een van de naarste klachten van allemaal. Bij mij is dit ook allemaal weggetrokken. Heel soms nog een kleine tinteling in mijn voeten.

Als ik me heb ingespannen dan voel ik soms tintelingen in mijn voorhoofd. Maar dan weet ik dat veel heb gedaan. Vaak heb ik ook dat sommige delen van mijn gezicht wat gespannen aanvoelen. Rond de neus bijvoorbeeld.

Ik zit nu rond 10 maanden hestel en lichamelijk gaat het echt beter! Maar daarbij moet ik wel zeggen dat ik echt probeer los te laten wanneer ik beter ga zijn. Het komt goed maar kijk vooral per dag wat je wil en nodig hebt. Dat heeft mij heel veel rust gegeven.

Voor mij is het voornamelijk de mentale kant die in de weg zit op dit moment. Maar stapje voor stapje komt dat ook goed. Duurt alleen even.

Hopelijk geven de verhalen van andere je wat rust en blijf er met iemand over praten. Hopelijk heb je fijne mensen om je heen die je kunnen steunen.

Hallo Raoul,

Ik heb het zelfde als jou meegemaakt. Uit het niets een trillend lichaam en heel veel spanning dat zich op kropte. Na die tril aanval viel ik ook langzaam uit, kon niks meer verdragen, had ineens allerlei angsten, geen eetlust, me lichaam was dood en dood op en ik was bang om weer zo’n aanval te krijgen. Ik ben daar zo door geschrokken en de huisarts zei dat het een paniekaanval was en ik een burn out had.

Ik denk dat het een signaal is geweest van het lichaam, alle spanning en stress van afgelopen tijd en dat je lichaam daar op reageerd door een soort van aanval te krijgen omdat je zoveel spanning in je lichaam hebt en die nergens naartoe kan omdat je door blijft gaan.

Hoi Raoul, jouw verhaal lijkt bizar veel op dat van mij. Ik heb lang getwijfeld of ik wel een burn out heb zo erg was het. Mijn grote instort moment begon met enorm trillen, vooral handen maar ook mijn hele lijf, bewegingsdrang, tinnitus, enorm prikkel gevoelig (geluid kon ik zelfs het licht knopje aan en uit zetten niet verdragen), fel licht en flikkerende lichtjes. Ik ben ook heel depressief geweest, maar niet altijd soms een dag diep depressief. Bij mij ging het na 4 maanden beter en kon ik geluiden steeds beter verdragen. Nu 13 maanden verder heb ik nog steeds tinnitus maar milder, prikkelgevoelig voor geluid (maar niet zo erg als het was, maar drukke verjaardagen of het schoolplein is nog steeds lastig), gevoelig voor visuele prikkels (auto ruitenwissers en knipperende lichtjes, of felle lichten in een winkel).

Voor de persoon met ook veel overprikkelingsklachten, merk je dat het nog steeds verbeterd? Ik heb zelf het idee al even op een plateau te zitten. Maar als ik zie waar ik vandaan kom gaat het echt een stuk beter!

Heftig hè, wat het lichaam onder extreme stress met je kan doen?

Ik had trouwens ook last van een extreem hoge bloeddruk in het begin, en hart problemen. Ik ben ook een keer op de SEH beland omdat ik letterlijk dacht dood te gaan. Maar dit bleek een paniekaanval te zijn. Dit alles heb ik niet meer gelukkig.
Wat betreft de tintelingen, die herken ik ook. En dan met name aan 1 zijde van mijn lichaam. Ik heb nog steeds wel eens dat mijn benen/voeten tintelen maar absoluut niet hoe het was aan het begin. Het wordt beter, echt!

Ik heb me hart ook laten checken en deze was prima in orde, bloeddruk wat aan de hoge kant maar niets schrikbarends gelukkig.
Hoevaak hebben jullie last gehad van zo’n aanval en hoe komt het volgens jullie?

De eerste periode is ontzettend zwaar en vreselijk.... Ik vind je verhaal klinken als zware paniek en of angstaanvallen / hyperventilatie aanval. Daarvan kan je lichaam echt heel vreemd gaan doen. Denk aan tintelingen ( vaak een teken van hyperventilatie). Een hyperventilatie aanval is ook heel heftig en kan het gevoel geven of je hart ermee stopt. Het is gelukkig geen ernstig iets, maar wel heel vervelend en zeer beangstigend! Je kan je dan ook nog een flinke tijd heel naar voelen.

Het trillen en shaken is bij mij echt een teken van een paniekaanval. Als ik ze nu krijg weet ik dat ik direct in moet grijpen. Als ik ga wachten gaat het van kwaad tot erger. Een paar maanden geleden konden deze aanvallen ook uren duren. Daarna was ik compleet uitgeput.

Ook heb ik oorsuizen. Maar deze heb ik eigenlijk al bijna mijn hele leven. Het werd wat erger, maar doordat ik gewend ben om mij daar voor af te sluiten was ik hier niet zo mee bezig. Wel kon mijn hartslag echt door bonzen tot overal in mijn lijf en ook mijn oren.

Ik had vooral erge angst dat mijn hart niet goed was. Heel vaak op de spoed en bij de huisarts gezeten. Bloeddruk was eigenlijk goed of te laag. Na lang aankijken kreeg ik uiteindelijk toch een kastje om 24 uur de hartoverslagen te meten. Ik heb hartoverslagen maar niet vanuit een medisch probleem dus echt onschuldig. Dit heeft wel geholpen. Het is al een stuk verminderd, maar ik blijf er nog steeds wat twijfelachtig over. Ik gebruik nu bètablokkers dus een hoge hartslag heb ik minder.

Na 6 maanden ongeveer merk ik toch dat ik wat herstel. Zo kan ik weer slapen zonder oxazepam en heb ik weer wat meer energie. Bij angst kan ik toch wat beter relativeren en afleiding zoeken. Ik ben ook weer begonnen met werken en heb ook weer meer zin om dingen te doen. De lichamelijke klachten zijn er vaak nog wel maar ik kan er iets beter mee omgaan waardoor die ook afnemen. Ook zijn veel klachten al verdwenen.

Hoi Raoul,

Ja ik heb ook veel last van floaters. Zou dat burn-out gerelateerd zijn?

Ik ben benieuwd hoe het nu met je gaat. Kalmeert alles iets?

Een normaal brein filtert floaters weg zodat ze minder of haast niet opvallen. Een overbelast zenuwstelsel/brein filtert dit minder goed weg vermoed ik, daarom vallen ze zo erg op tijdens je burn-out. Ik heb ze ook, en ik weet dat ik ze al langer heb dan mijn burnout. Het valt me nu ik in mijn burnout zit op dat ze veel duidelijker aanwezig zijn dan normaal.

Wat zijn floaters ?

Hoi Gemini, dat is fijn te horen. Bedankt voor je uitleg. Dat betekent dus dat ze tzt minder “aanwezig” zullen zijn. Stelt gerust.

Hallo.
Mag ik vragen hoevaaak jullie last hebben van zo een tril aanval? Ik heb dit ook gehad en zo is mijn burn out begonnen denk ik zelf daarna namen alle klachten toe en lig er inmiddels al 13 maanden uit

Groet niesa

Hoi Raoul,

ik herken het allemaal, zit momenteel in een soortgelijke situatie.
Om wanhopig van te worden.

In het begin wel veel last gehad van tintelingen en brandende sensaties. Nu ik een stuk verder ben, heb ik vooral nog last regelmatig gespannen kaken, gespannen middenrif en gespannen bekkenbodem.
Vooral op dagen als ik slecht geslapen heb of als ik wat stress van buitenaf ervaren heb.

Yule wat verschrikkelijk naar en herkenbaar :( Je omgeving snapt het niet. Het probleem is - herstellen is een optelsom van vele dingen, een combinatie van factoren, en bovenal een heel tijdrovend proces. Met vallen en opstaan. Je bent hartstikke goed bezig, wat je zelf ook zegt, maar dat soort opmerkingen gaan aan je vreten. Want ook jij weet niet zeker of je het juiste doet. Ook jij twijfelt of het wel beter wordt, en dan krijg je dat ook nog van je omgeving te horen.

De simpelste manier om beter te worden, is dit: accepteren dat je niet beter wordt. Dat klinkt heel vreemd, maar échte acceptatie - dus niet acceptatie óm het accepteren, maar acceptatie omdat je je er écht bij neerlegt - haalt je uit de vecht/vlucht-modus. En al die dingen die je daaromheen doet, zijn belangrijk - maar alleen als die basis van de acceptatie goed is.

Het draait allemaal om veiligheid. Je zenuwstelsel moet zich weer leren veilig voelen en dat lukt alleen d.m.v. ervaringen, niet door woorden. En dat betekent dat ongemak toelaten - in elke vorm, van kleine ongemakken tot grote pijnen - ook essentieel is. Je bent daar met innerlijk kindwerk goed mee bezig, maar het is ook het dagelijks leven. Leren kiezen voor jezelf, zonder daarbij constant rekening te houden met anderen, wat extra uitdagend is als de mensen om je heen je niet de steun geven die je hoopt te krijgen. Het gevoel van eenzaamheid ook toelaten, de rouw die je voelt doordat je dit levensjaar verliest - en ook de rouw omdat je een versie van jezelf bent die je helemaal niet wilt zijn. Want een burn-out verandert je prioriteiten compleet, in plaats van met leuke dingen in het leven bezig te zijn (zoals de mensen om je heen dat doen), houd jij je bezig met genieten van de kleine dingen, leren toelaten van emoties, de werking van je zenuwstelsel. En dat is een heel eenzaam proces.

Ik wens je heel veel sterkte. <3

Hoi Yule, wat een nare tijd voor je.
Vooral al de adviezen van je omgeving.
Geeft alleen maar meer stress.
De beste raad is wat Ax zegt: accepteer dat je nooit meer helemaal beter wordt.
Klinkt heel hard en dat wil je niet.
Maar als je hier vanuit gaat, komt je brein zachtjes aan tot rust. Ik spreek uit ervaring.
En heeeeel veeel geduld.

Wow .. accepteren dat je nooit meer beter wordt??

Totaal oneens, lieve mensen.

Definieer beter eens, wat is dat dan beter ? Is dat dat je oude zelf weer wordt, je leven weer terug krijgt, weer zoals je vrienden je kennen? Je hebt mogelijk een leven geleid dat niet houdbaar is, niet vol te houden. Terug dat leven leiden, is dat dan beter worden?

Accepteren dat het NU zo is. Je kunt niet in de toekomst kijken.

Je lichaam heeft KEIHARD aan de rem getrokken om je te dwingen iets anders te gaan doen. Alle symptomen, hoe vreselijk ook zijn herstelsignalen van je lichaam. Je lichaam schreeuwt hiermee : HO EENS EVEN, HET IS GENOEG !!

Je gedachten gaan enorm met je aan de haal, vreselijk. Echt vreselijk. Ik heb een paar momenten gehad waarin ik dacht niet meer te willen leven. Direct hulp ingeschakeld, doe dat ook. Praat daarover !!

Ik ben beter nu, véél beter dan ik OOIT ben geweest. Ik ben de beste... ik krijg tranen in mijn ogen als ik dit zo opschrijf !! Vier jaar hiermee geworsteld, zoveel rijker geworden !!!

Waarom lees ik nog regelmatig deze groep, omdat het mij veel steun heeft gebracht !! Herkenning EN tegelijk langzaam aan bewustwording dat ieder zijn uniek weg zal lopen.

Je wordt niet meer beter, JE WORDT VEEL BETER !!!

Hou vol, zoek en vind je eigen weg.

Liefs

Hee Yule,

Super herkenbaar! Naarmate mijn burn-out langer duurt heb ik leren loslaten dat het over X maanden over moet zijn. Dat geeft rust! Het duurt zolang het duurt. Ook heb ik sinds ik er zo naar kijk meer vooruitgang gezien.

Mijn therapeut zegt wanneer ik me weer eens afvraag of ik wel vooruitkom (wat toch af en toe nog gebeurt na ruim 2 jaar) het volgende:
- je ziet misschien (nog) weinig vooruitgang (of minder dan je zou willen) in wat je aan de buitenkant kan zien: belastbaarheid en energie voor activiteiten, emotionele stabiliteit. Maar aan de binnenkant gebeurt heel veel en dat kost ook bakken met energie. Daar gaat jouw energie naartoe. naar inzicht krijgen in wat er eigenlijk speelt bij jou (jeugdtrauma dingen, niet helpende patronen), in het omhoog laten komen en verwerken van wat je misschien jaren onbewust hebt weggedrukt, in het leren anders in je lichaam te zijn, in patronen ombuigen etc.

Het feit dat mijn therapeut na 2 jaar ook nog niet moedeloos is geworden geeft mij ook veel vertrouwen. Er is geen deadline! Wat een opluchting! Burnout + trauma is ingewikkeld en mag een tijdje duren! Jippie!

Als jij al 20, 30 of nog meer jaren rondloopt met al deze ballast, ga je niet in een jaartje het ff kunnen oplossen. Dat vraagt tijd, vertrouwen, geduld, vertraging, vallen en opstaan, begrip voor jezelf.

Je hierin gehaast voelen, denken dat je het niet goed doet, werkt averechts. En dat zou ik proberen te communiceren aan je omgeving. Dat eraan trekken, suggereren dat je iets anders moet proberen, of zelfs dat je niet goed bezig bent, werkt echt averechts.

Ook zij moeten leren de situatie te accepteren. Zij kunnen jou niet beter maken. Voor hen is het ook een hele moeilijke situatie, ook zij worden uitgedaagd in leren accepteren, vertrouwen. En dat is ook voor hen heel lastig. Het is potentieel een hele mooie uitnodiging voor verdieping van je relatie met mensen (maar niet iedereen kan het aan, zeker omdat het voor hen toch meer een keuze is en voor ons niet. Wij moeten transformeren om hier uit te komen). Zorg jij in ieder geval dat je dicht bij jezelf blijft en in jezelf blijft geloven.

Blijf op jouw golven surfen! Er bestaat niet zoiets als de verkeerde zee.

X

@Eric misschien heb ik dat even verkeerd gezegd, inderdaad. Ik bedoel natuurlijk accepteren dat je geen controle hebt over je herstel. Dat is wat genuanceerder. Accepteren dat het nu is zoals het is.

Yule, ik herken mij verschrikkelijk veel in je verhaal! Weet dat je niet alleen bent. Je doet je best en dat is genoeg, ongeacht wat je omgeving daar van vindt. Je mag leren vertrouwen op jezelf.

En I know, makkelijker gezegd dan gedaan. Zelf ben ik ook al ruim 15 maanden onderweg zonder duidelijke voortgang en zit in precies hetzelfde schuitje dat mijn omgeving begint te pushen. Ik weet hoe verdrietig het kan voelen dat je jezelf steeds weer moet verdedigen of uitleggen. Maar je mag het echt op de manier doen die goed voelt voor jou.

@Eric, dankjewel dat heb je heel mooi geschreven! Soms kan ik zoveel opluchting voelen om het feit dat het leven dat ik kende, niet is zoals het leven is bedoeld. Dat ik hierdoor een kans krijg om te leven in verbinding met mezelf. Hoe ver weg dat soms ook lijkt. Jouw bericht is hier het bewijs van!

@Jacoba, ik ben even benieuwd: hoe lang ben jij al onderweg in de burn-out? Wat gaat inmiddels beter en wat nog niet?

Hoi Yule

Bij mij werd het ook eerst slechter voor het beter werd.. na anderhalf jaar merkte ik ineens dat klachten afnamen

Hoi Yule,

Wat je schrijft raakt me. Dat moment waarop je beseft dat een jaar voorbij is en dat je nog steeds zo diep in het proces zit… dat kan echt ontmoedigend voelen. Alsof de horizon ineens heel ver weg ligt.

Het eerste jaar van mijn burn-out snapte ik er ook helemaal niets van dat dit zo langzaam ging. Hallo… bij andere mensen leek het soms een stuk sneller te gaan. Ons systeem en eigenlijk ook de maatschappij zijn niet echt gemaakt voor langzaam herstellen, zal ik maar zeggen. Laat staan dat proces uitleggen aan de mensen om je heen.

Ik herken ook wat je schrijft over de omgeving. Mensen bedoelen het vaak goed, maar opmerkingen als “misschien moet je iets anders proberen” of “je wordt niet beter” kunnen zo binnenkomen. Bij mij werkten dat soort opmerkingen echt als triggers en soms zelfs averechts.

Tegelijk denk ik dat mensen vaak ook ongemakkelijk worden en niet goed weten hoe ze ermee om moeten gaan. En dan komen de ongevraagde adviezen, tips en ideeën. Terwijl jij zelf wéét hoeveel je al doet en hoe hard je werkt aan herstel. Dat kan heel pijnlijk zijn en het kan ook eenzaam voelen. Dat herken ik helaas ook.

Maar wat ik eigenlijk vooral in jouw verhaal lees, is dat je ontzettend bewust bezig bent: veiligheid creëren, het leven klein houden, prettige momenten zoeken, therapie, voelen, huilen, innerlijk werk doen. Dat zijn geen kleine dingen, lieve Yule. Dat is juist het soort werk dat vaak heel langzaam gaat, maar wel diep.

Herstel is geen rechte lijn en ook niet in hokjes te plaatsen.

Ik zit zelf inmiddels ongeveer anderhalf jaar in een burn-out met onverwerkt trauma. Ik heb gelukkig wel wat betere dagen inmiddels, maar het blijft wisselvallig en ik moet ook erg oppassen met triggers. Lange tijd leek het van buitenaf alsof er niets veranderde, terwijl er van binnen toch van alles in beweging was.

Die metafoor van de golven vind ik trouwens heel mooi. Soms voelt het inderdaad alsof je ze alleen maar moet leren surfen, ook als ze hoog en intens zijn. En misschien ziet de buitenwereld vooral de storm, terwijl jij ondertussen wel degelijk aan het leren bent hoe je erop blijft staan.

Je staat hier in elk geval niet alleen in.

Knuffel

@Marieke, ik ben nu bijna 2 jaar bezig met herstellen. Ik gebruik wel medicijnen, sinds januari merk ik dat ik stabieler wordt. Kan meer prikkels aan. K moet m n werk nog wel doceren.
Maar de onrust en angst is al een poos weg.
Sinds de huisartsondersteuner heeft gezegd dat ik nooit meer psychisch zo sterk wordt als ik was heb ik me niet meer gefocust op wat ik was en wil zijn, en nu ervaar ikmeer rust. Meer stabiliteit.
Het is goed zo.

Voor alle duidelijkheid ik ben inmiddels 60.
Dus mijn psyche is geen 20 meer.
Dat zal zeker een groot verschil maken hoe oud je bent. Maar accepteren dat je niet meer met alles mee kan doen geeft je brein rust.

Dankjewel voor het delen Jacoba! (ik ben zelf 38).

💗💗💗💗💗💗💗💗💗💗💗

Hoi Yule, ik heb ook heel diep gezeten, niet meer kunnen lopen, paniekaanvalken, niet meer staand douchen, niet meer zittend eten, 6 maanden alleen stil zitten/liggen op bed. Nauwelijks kunnen praten, gern schermen, geen drukte, herrie. Alles was te veel. maar je lijf zoekt altijd zijn weg naar herstel en zeker als je zoals jij t al doet rust geeft, helpt dat echt mee. Eerst moet echter je batterij en achterstallig onderhoud. Je roodstaan op de energierekening op de achtergrond worden ingelost. En dan heb je dat nog niet door ..want dat gebeurt op de achtergrond. En je hebt dus ook niet ineens weer reserve. Want die batterij vullen gast anders dan n flexibele, nog niet leggetrokken batterij. Het gaat heel langzaam en ook ik zag t moedeloos in. Dat hielp niet...wat wel hielp is samen met mijn partner de goede dingen van n week of dag opschrijven en samen doornemen. Kat geaaid. Genoten van t avondeten. 50 meter op galkerij in eentje gelopen.Geslapen met maar 2x wakker worden etc. Dan maak je t tastbaar. Als ik dan na wat langere tijd teruglas... zag ik toch lichtpuntjes. Vooruitgang. En van puntjes werden t lampjes. Het komt echt goed... je worft beter... dan voorheen. Wellicht anders... want dan val je niet nogmaals maar t wordt beter. Hou hoop. Het gaat wellicht met nog geen % per week. Ik ben er ook nog niet... maar kan wel weer genieten en bouw rustig verder. Niets duurt voor altijd... ook deze situstie niet. Hoop dat dit je helpt. Bernadette

Ik ben nu 2 jaar verder en kan weer lopen, douchen, eten, fietsen, n winkel in, uit eten in rustige plek... nog niet alles maar t komt langzaam goed. Berusting in jouw tempo helpt.

Oeefff lieve allemaal, ik heb nog niet alles helemaal kunnen lezen maar ben super geraakt door jullie berichten. Zowel de herkenning als de verschillende tijdslijnen en de aanmoediging om op mijn eigen koers te vertrouwen <3.

Het lukt me nog niet om uitgebreider te reageren maar dat doe ik binnenkort.

7 jaar onderweg geweest... 4 jaar waarvan ik het "weg wilde hebben", het wilde oplossen, eraan wilde ontsnappen.
4 jaar waarin ik mezelf, met hulp van zowel traumatherapie alsook wekelijkse reguliere therapie, diep in mijn biografie heb leren kennen.
Want ik lag voor pampus, en daar waren redenen voor. Zelfonderzoek heeft mij geholpen de mechanismen achter mijn symptomen...
...toegegeven, geen burnout maar depressie met ptbs, hechtingsstoring, neurodivergenties... te leren kennen en herkennen.
Mezelf rigoureus heb leren zien en doorzien, en hoe dat verleden heel praktisch in het hier en nu onvolwassen en niet-helpend doorwerkte.
Therapeuten die me er geduldig aan bleven herinneren wat ik te leren had, wat ik in het verleden kon laten, en hoe ik hier en nu kan zijn.
Eindeloos geoefend met mezelf aankijken, patronen herkennen, triggers voelen, uit de projectie leren gaan, mezelf terug de wereld in wensen.

Maar op de achtergrond steeds de intentie om "beter te worden": vrij van symptomen te zijn, herstellen zoals van een griep zeg maar.
Ik wilde doorstarten, en toen werd het me duidelijk that I was pushing too hard. Of aan het verkeerde touw trok. In de verkeerde zee zwom?
Toen tot Ax EN Erics conclusie gekomen: diepe acceptatie van waar ik NU zit. Jullie spreken elkaar niet tegen voor mijn gevoel.
Toen opeens ging mijn herstel een stuk sneller. Paradoxaal, maar waar. Misschien "was de tijd rijp", ik weet het niet.

Ik ben verder gegaan met hetzelfde harde innerlijk werk, maar met een andere intentie, vanuit een andere bedding ("zee"?).
Niet paradoxaal: hard werken maar het doel heb ik veranderd - ik wilde vrijer zijn in mezelf.
Ook niet meer om iemand te mogen zijn - in een maatschappij, waar ik het idee had slechts dan weer bij te horen, wanneer ik weer zou werken.
Toen kwam ik met peers in contact, verdiepte mijn spirituele bedding, en vond mijn weg naar de aarde, mijn lichaam, en mijn kern terug.
In mijn geval ging het inderdaad heel, heeeel langzaam. Andere symptomatiek, zelfde frustratie en angst-vragen die ik op dit forum teruglees.

Nu waag ik een experiment: ik laat me opleiden tot herstelwerker. 2e poging, na mijn terugval van vorig jaar.
Weet ik veel of ik een voltijd job aankan, maar ik heb goede moed, en dit is een calling die ik voel, en ik ga ermee werken. Hoe dan ook.
Het ontvouwt zich wel.
Dus lieve Yule, hoe lang het ook duurt: "just keep swimming, just keep swimming, just keep swimming..." Keep believing, trust the process.
Je vindt je modus wel. Het is zoeken. Heb jezelf lief.
Plaats jezelf in de context van waar je vandaan komt, en transformeer 'm. Wanneer je daaraan toe bent.

Mijn begrip van hersteld-zijn (Eric: "beter"), heeft vooral te maken met: een zelfbeschikt, tevreden, actief en hoopvol leven te leiden...
...in de kennis en acceptatie van wat je wel en niet kunt. Met dien verstande dat dit in beweging is: zowel "niet meer", als "wel weer"...
...en ook met dien verstande dat "hersteld" niet hoeft te betekenen dat je geen hulp meer nodig hebt (medicijnen/ begeleid wonen/ therapie).

Zo van:
Ik voel me okee
In mijn eigen zee en dat rijmt ;)

Herman.

Ik kan em niet vinden! Wat is de titel?

ww w.r eddit. co m /r/ Dysregu latedANS/

Hoe is jouw ademhaling als je die dingen doet? Ik merk zelf als er veel prikkels zijn of als ik iets spannend/eng vind dat ik onbewust heel oppervlakkig en hoog ga ademhalen. Hierdoor verkrampen mijn schouders, bovenrug en krijg ik druk op mijn borstbeen. En soms zelfs hartoverslagen.

Helaas ervaar ik hetzelfde. Je zenuwstelsel is gevoelig geraakt voor alle vormen van prikkels. Die dien je dus te hertrainen. Ik gok dat 90% op dit forum hier tegenaan loopt.

Het is zoeken naar een balans. Wel weer dingen ondernemen binnen je window of tolerance en hem een beetje oprekken zonder te veel in het rood te staan. Je dient je zenuwstelsel weer te leren dat het veilig is.

Maar daar zit ook de crux. Het kan ook zijn dat je lichaam nog verder moet ontprikkelen en je nog niet dient op te bouwen. Het is een proces van vallen en opstaan helaas.

Mijn window of tolerance lijkt maar 20 minuten. Ik merk dat na elke 20 minuten 10 minuten pauzeren het beste aanvoelt. ik doe dan eventjes men ogen dicht en/of wat ademhalingsoefeningen. Maar op die manier kan ik natuurlijk nog niet veel doen. Gewoon door het raam staren dus...?

Kijk eens op de blog van ernst ellis over burnout. Die heeft een heel mooi stuk geschreven wanneer je kan opbouwen en wanneer je moet ontprikkelen. Kort gezegd wanneer je weer goed slaapt, je normale slaapduur terug is en je ongeveer 2 uur iets kan doen zonder te ontprikkelen ben je klaar voor reintegratie en opbouwen. Daarvoor moet je focussen op je slaaptekort inlassen en desnoods een middagslaap toevoegen. Zijn zienswijze is dat je concentratie hersteld door niet over je window of tolerance te gaan en vooral je slaaptekort in te lassen.

Bedankt voor je tip. Ernst Ellis en zijn 4 fasen plan lijkt mij echt iets voor mij. Als ik ontprikkel, geen electronica en leef als een koe in de weide dan heb ik veel minder klachten. Ik heb zijn boek aangeschaft en zal het stukje per stukje uitlezen.

Hi Tina, ooit schreef ik zoiets:

Ik zie vaak de uitspraak dat een burn-out een “cadeautje” zou zijn. Daar heb ik lange tijd echt een hekel aan gehad. Voor mijn gevoel kan alleen iemand die dit zelf niet heeft meegemaakt dat zeggen.

Voor mij was het namelijk de zwaarste periode van mijn leven. Je verliest veel en het duurt ontzettend lang.

Tegelijk merk ik nu, terwijl ik er nog middenin zit, dat deze periode me ook dingen heeft laten zien over mezelf.

Voor mijn burn-out was ik misschien gelukkiger, maar ik liep ook constant op mijn tandvlees. Ik was bang om fouten te maken, kwam niet goed voor mezelf op en was vaak bang om mensen kwijt te raken.

In de afgelopen twee jaar ben ik mezelf behoorlijk tegengekomen. Maar ik heb mezelf ook beter leren kennen. Zo ontdekte ik dat ik ADHD heb en dat sommige dingen voor mij moeilijker zijn dan voor anderen.

Ik dacht vroeger dat ik liefde moest verdienen en dat er altijd iets tegenover moest staan. Daardoor zette ik mezelf vaak op de tweede plek.

Achteraf zie ik dat er veel angst in mijn leven zat: angst om te falen, om afgewezen te worden, om pijn te voelen.

Nu leer ik dat pijn ook bij het leven hoort. De afgelopen jaren waren zwaar, maar ik leef nog, ik heb nog fijne mensen om me heen en ik kan soms zelfs weer lachen.

Voor mij is een burn-out dus geen “cadeautje”. Maar het heeft me wel gedwongen om anders naar mezelf en mijn leven te kijken. Het is wel een les.

Eerlijk gezegd ben ik het er niet mee eens. Een echte burnout is heel ingrijpend. Je ligt er vaak maanden of jaren vanaf. Grote kans dat je in die periode vrienden verliest, de band minder wordt, je baan kwijt raakt, misschien zelfs relatie en dan nog niet te spreken over mogelijke blijvende concentratie en geheugen klachten. Kortom, de kans dat je waardevolle zaken verliest is groot in die periode.

Tuurlijk je komt erna wel wat gebalanceerde in het leven en leert jezelf beter kennen maar was daar zo'n extreme burnout nou echt voor nodig? Het had ook prima bij overblasting of overspanning kunnen blijven.

Ha Tina, ik denk dat je de podcast van Michael Pilarczyk met Bram Bakker bedoelt. De uitspraak 'burn-out is een cadeau, verpakt in prikkeldraad' is idd van Bram Bakker (ik heb 'm zelf in een lijstje op m'n kamer staan haha). Zolang je zelf nog middenin de BO zit, is het moeilijk om het een cadeau te noemen. Misschien zit je dan nog te veel met je handen in het 'prikkeldraad'. Het woord 'les' is dan misschien beter, zie reactie Ax. Maar ik geloof wel dat er een moment gaat komen - als alles een beetje op z'n plek valt/omstandigheden beter worden/je echt herstel merkt/je leven anders leeft - dat je deze uitspraak van Bram Bakker kunt gaan nazeggen. Ik heb dus hoop (maar ben daar zelf ook nog lang niet).

Hi Martijn, ik begrijp je reactie omdat een cadeau een leuk iets is. Misschien inderdaad is cadeau niet de juiste benaming maar snap wel de gedachte erachter. En wat je zegt over, moet het nou zo heftig? Ja blijkbaar wel, als ik het op mezelf betrek heb ik zo vaak alle signalen genegeerd. Mee eens dat het het pittig is en mentaal voor mij iig verwarrend, mentaal wil ik nog steeds een snelle fix en vanalles weer doen, alleen me lichaam wil niet.

Ik heb aan den lijve ondervonden hoe het gaat als het NIET zo heftig is. Mijn partner had een vermijdende hechtingsstijl en kon daardoor niet mijn pijn (en dus zijn eigen pijn) van de ziekte toelaten - dat leverde hem stress op. Zijn lichaam begon ook steeds meer stresssignalen af te geven en ik heb hem zo vaak gezegd dat ja, mijn ziekte is de katalysator, maar nee, het is niet de enige oorzaak van zijn stress - dat is het feit dat hij alle emoties die mijn ziekte bij hem oproep binnen in zichzelf hield. Ik heb hem allerlei voorstellen aangereikt: een keertje naar een POH, relatietherapie, met zijn of mijn ouders bespreken, of een body stress release programma (van 1 dag). Alles om die emoties er gewoon een keer uit te gooien.
Maar dat kon hij letterlijk niet, zijn zenuwstelsel blokkeerde dat, en het gevolg is dat we nu uit elkaar zijn. Dus zelfs het beëindigen van onze relatie was voor hem (en zijn zenuwstelsel) niet heftig genoeg om werkelijk iets te veranderen. Ik denk dat dat een zeer duidelijk voorbeeld is van hoe echte verandering pas plaatsvindt wanneer je in je diepste dal zit. En blijkbaar was dit dal voor hem niet diep genoeg.
Maar voor mij is dat het wel en ik ga zorgen dat ik hier sterker uitkom. Niet als een cadeautje - want het is keihard werken. Maar wel als een eye-opener, een les, een motivatie om mezelf en mijn lichaam nooit weer zó hard te laten stikken.

Hoi S, herkenbaar ik denk voor iedereen op dit forum. Ik weet niet hoe lang je in burnout zit. Maar ik denk eerlijk gezegd dat die einddatum er niet is. Het is meer zo dat je soms na een paar dagen denkt he ik heb de afgelopen tijd eigenlijk heel weinig klachten. Uiteindelijk zullen we er zeker njet dagelijks last van hebben maar ik denk op stressmomenten wel. En dat we naast herstellen daar ook mee om moeten leren gaan.

Hier het zelvende sabine mvg anoniem

Ook een hele dag door anoniem??

K heb het 1x gehad. Ik ga iedere dag lopen, toen ging ik 1x een andere kant lopen en leek het net of ik tegengehouden werd, zo van : omkeren je loopt verkeerd. Een hele rare gewaarwording. K ben toch gewoon door blijven lopen. De andere dag was t weg. Ik slik wel medicijnen tegen de angst.

Hoi Jacoba

Wilde nog vragen of jij ook de huilbuien hebt, zomaar ineens? Angstig of onrust,druk hoofd, slik al 20 mg paroxetine, en toch die huilbui, en overal wel tegenop zien. Hoort dat ? Heb jij dat ook nog ?
Ik lees je !

Oh ja…nog vergeten….het duizelige ….herken je dat ook? Soms is het echt of ik dronken heb🤷‍♀️

Ik zit al 3 maanden in derealisatie, het is alsof ik elke dag in een droom/nachtmerrie zit. Ik heb de hele tijd gesprekken in mijn hoofd en analysaties. Geen connectie met mijn eigen hoofd. Stikkapot door dat mijn hoofd gewoon blijft malen op automatische piloot. Slapen is gewoon echt een ramp. Mijn hoofd krijg ik niet moe om in slaap te vallen. Chronisch vermoeid, hersenmist. Het is eng, maar we zitten hier nu eenmaal in. En dat is aanvaarden, meer kunnen we niet doen. Van elke lichtpunt dat krijgen is ervan genieten. Taken blijven doen, en gewoon door. Elke dag het beste van jezelf proberen te geven.

@An, ik heb geen duizelingen gehad tot noch toe en huilbuien alleen als uitlaatklep na een poos spanning op m n borst. Het gaat op het ogenblik best goed. Ik denk dat de paroxitine m n brein weer wat in balans heeft gemaakt. Wel moet ik oppassen met teveel prikkels. Daar gebruik ik oordopjes voor.reuze! En nog mooi nieuws k ben weer oma geworden van een prachtige kleindochter.

Hoi Jacoba…gefeliciteerd met je kleindochter dan ❤️🥰 genieten dan !

Bedankt voor je bericht,jij heb 40 mg toch? Ik wil eigenlijk niet hoger gaan dan 20 mg, maar soms weet ik het niet🤷‍♀️🤔

Dank je wel voor jullie reacties. Ik heb geen huilbuien, heel in het begin wel wat last van gehad maar nu niet meer. Ik ben af en toe wel wat licht in mijn hoofd maar dat zou ook door de Quetiapine kunnen komen.
@C Heb jij al 3 maanden aan één stuk derealisatie? Ik heb het niet continue maar met periodes. Als ik moe ben of ik krijg teveel prikkels dan begint het weer wat te komen, maar niet meer zo erg als in het begin. Ik herken het wel dat je in zo'n gedachtenloop terecht komt. Ik kon ook heel de dag in mijn hoofd zitten, en ik kon het ook niet stoppen. Het ging inderdaad automatisch.
Ik krijg nu nog Quetiapine om te slapen, dat helpt bij mij goed. Ook worden je gedachten er wat rustiger door. Mijn angst is gelukkig wel minder geworden maar ik wil gewoon dat het weg blijft. Telkens overvalt het me weer dat het nog niet weg is.
Die hersenmist heb ik wel heel erg last van, geen idee hoe lang het duurt voordat je daar vanaf komt. Ik hoop , omdat ik verder wel goed slaap, dat dit op den duur minder wordt. Ook lig ik in de middag nog een uurtje op de bank om te rusten.
@Jacoba, van harte gefeliciteerd met de geboorte van je kleindochter!

Ja Gemini, ik heb erg last van derealisatie, ook kan ik niet tegen de warmte of koude. Mijn huid voelt dan ook wat koortsig aan. Heb jij ook last van lichamelijke klachten? Ja vooral mijn gedachten die eigenlijk hele tijd aanwezig blijven in die hersenmist. Verschrikkelijk gewoon! Ik ben ook echt depressief ervan, ik slaap weinig omdat mijn hoofd gewoon heel alert blijft. Heb jij geen last van die quatepine dat je suf bent in de morgen? Want ik ben echt supergevoelig voor medicatie. Ik kan eigenlijk alleen maar liggen, maar toch verzet ik mij en ga ik wandelen ofzo, maar ik voel me totaal niet aanwezig, geen moed ook. Tv kijken is voor mij gewoon er tegenaan staren alsof ik een zombie ben. Een gesprek voeren is moeilijk dan ben ik erna uitgeput.
Bang om te gaan slapen en noem maar op…een hele lijst. Gisteren en eergisteren had ik meer controle, daar heb ik dus extra van genoten.

@C ,wat vervelend dat je er continue zoveel last van hebt. Ik kan me voorstellen dat je er doodmoe van wordt. Je rust ook niet uit op die manier en blijft maar in de stress modus zitten. En door de stress blijft die derealisatie zo aanwezig.

Mijn lichamelijke klachten zijn momenteel echt wel het vermoeid zijn, hersenmist, ik kan heel slecht tegen prikkels, vooral geluid, en ik heb periodes dat ik heel wazig zie. Iets lezen is dan haast niet te doen, na 15 minuten moet ik dan stoppen. Meestal als ik erg moe ben heb ik daar last van. Sociale contacten staan bij mij op een heel laag pitje. Ik spreek het liefst nog niet af maar ik bel wel met vriendinnen en goede collega's. Maar na zo'n gesprek ben ik ook wel moe hoor.

Ik ben in de ochtend wel suf van de quetiapine. Ik slik 12,5 mg, dat is niet heel veel maar toch ervaar ik daar wel sufheid door. Ik heb die bijwerking maar voor lief genomen. Zonder had ik hetzelfde als jij, een hoofd wat ik niet uit kreeg en als ik mijn ogen dichtdeed dan leek het alsof ik een hele diavoorstelling aan het bekijken was. Hierdoor viel ik heel slecht in slaap en werd ik na een paar uur weer wakker om vervolgens niet meer te slapen omdat mijn hoofd zo druk was. Ook neem ik voor het slapengaan magnesium Bisglycinaat. Dit werkt ontspannend en bevorderd een betere slaap. In de ochtend neem ik een multivitamine, extra vitamine C en Omega 3. Hier neem ik soms ook nog een halve tablet magnesium bij, als ik me gespannen voel. Goede slaap is echt heel belangrijk voor je herstel dus misschien moet je het toch maar eens proberen om een extra steuntje in de rug te nemen in de vorm van medicatie.

Ik zette in het begin als ik op de bank ging liggen mijn koptelefoon op met hele rustgevende zen muziek. Hierdoor werd het ook wel wat rustiger in mijn hoofd.
Probeer het gevoel van een betere dag een beetje vast te houden, wetende dat het niet iets blijvends is maar uiteindelijk een keer over gaat. Maar het is helaas niet makkelijk.

Dank je wel voor de reactie..
Ik herken het heel erg wat je vertelt vooral die diavoorstelling voordat je juist in slaap wilt vallen.
Dat is volgens mij namelijk die hersenmist die er voor zorgt, je voelt je gewoon heel verward. Het zijn voor mij wel traumatische ervaringen waar ik in zit. Ik gebruik oxazepam om toch in slaap te komen.daar slaap ik dan een paar uurtjes mee, ik heb nu wat afgebouwd, Maar dat is helaas niet goed! En dat weet ik en daar zit ik dan de hele dag over te denken ook, het zijn constante zorgen hele dag over alles en nog wat. Ik gebruik ze niet overdag, al zou ik het graag als snoepjes willen eten!:-)
Heel angstige gevoel als ik wakker word en heel oppervlakkig slapen.
Wat ik herken zijn ook prikkels, en ook mediteer ik maar kort, want tussen de meditatie door krijg ik gewoon acute gedachten waar ik dan stress van krijg, mijn hoofd staat gewoon op scherp. En dan ben ik weer teleurgesteld en mijn dag is dan weer heel angstig en neerslachtig omdat het niet lukt. Ik ben gewoon een heel gevoelig persoon, ik hoop ook dat ik ooit terug de oude word. Alleen voelt het nu helemaal niet zo. Elke dag is het echt overleven. Ik was een intensieve tuinman, sporter gym, hardlopen. En nu helemaal niets meer. Ik neem ook supplementen, vooral ook veel magnesium en zink.

Die flitsende beelden komt omdat je zenuwstelsel helemaal overbelast of overprikkeld is. De hersenmist is inderdaad heel vervelend. Het is heel verwarrend en beangstigend allemaal. Het is heel lastig om niet in je hoofd te gaan zitten, zeker als je heel moe bent. Waarom ben je de oxazepam gaan afbouwen? Heb je ook hulp ingeschakeld? Ik loop momenteel bij de POH-GGZ en ik heb er baat bij. Maar het is een grillig traject, de ene dag voel ik me goed en de andere dag is weer gewoon %$%. Maar er zit wel een licht stijgende lijn in. Ook het lezen van ervaringen op dit forum helpt mij. Het gevoel dat je niet de enige bent en niet gek aan het worden bent en dat het echt wel weer goed kan komen. Het is alleen een lang traject.

Hey Gemini,
Ik ben nu aan 18,5 mg, ik zat eerst aan 25mg voor het slapen gaan. Ik heb nu een volledige doosje bijna uit op 3 maanden. Op het begin nam ik 3,5mg en soms 2 dagen niets. Ik ben aan het afbouwen omdat ik bang ben anders nooit in slaap te kunnen vallen op mezelf. Of als ik het eens echt nodig heb dat ik soms eentje kan nemen. Ik word nu wel wakker om 04:30u. Dus ik slaap 6u, daarna probeer ik terug te slapen maar het lukt me juist niet om die echte slaap te vatten. Het is heel raar, alsof je slaapt maar toch nog wakker bent. Ik heb hulp van psychologen, de crisis dienst is al eens langsgeweest, daar heb ik een psychiater van gekregen en een psycholoog. Psychiater heeft mij fluoxetine en quatepine voorgeschreven, maar ik durf het niet te nemen, ben echt heel gevoelig voor bijwerkingen enzo.
Voor mij lijkt het dat ik CVS/ME heb, die overlappen een burn out, maar op het laatste weet je het zelf niet meer en ben je jezelf beetje gek aan het maken omdat je verward bent. Die oververmoeidheid is gewoon alleen niet te doen! Ik hoop hieruit te komen!

Hey Gemini,
Ik ben nu aan 18,5 mg, ik zat eerst aan 25mg voor het slapen gaan. Ik heb nu een volledige doosje bijna uit op 3 maanden. Op het begin nam ik 3,5mg en soms 2 dagen niets. Ik ben aan het afbouwen omdat ik bang ben anders nooit in slaap te kunnen vallen op mezelf. Of als ik het eens echt nodig heb dat ik soms eentje kan nemen. Ik word nu wel wakker om 04:30u. Dus ik slaap 6u, daarna probeer ik terug te slapen maar het lukt me juist niet om die echte slaap te vatten. Het is heel raar, alsof je slaapt maar toch nog wakker bent. Ik heb hulp van psychologen, de crisis dienst is al eens langsgeweest, daar heb ik een psychiater van gekregen en een psycholoog. Psychiater heeft mij fluoxetine en quatepine voorgeschreven, maar ik durf het niet te nemen, ben echt heel gevoelig voor bijwerkingen enzo.
Voor mij lijkt het dat ik CVS/ME heb, die overlappen een burn out, maar op het laatste weet je het zelf niet meer en ben je jezelf beetje gek aan het maken omdat je verward bent. Die oververmoeidheid is gewoon alleen niet te doen! Ik hoop hieruit te komen!

@ gemini, hoe lang neem jij die quatepine en paroxine al? Heb je enige bijwerkingen gehad?

Hallo lotgenoten,

Ik zit 2 jaar thuis en dit waren ook mijn hoofdklachten. Na 1,5 jaar merkte ik dat het minder werd zonder medicatie. Ik geloof dat je zenuwstelsel moet herstellen en medicatie zal dat niet versnellen.
Je moet er doorheen, hoe vervelend ook. Ik dacht dat het nooit meer goed zou komen en dat ik altijd last zou blijven houden van die hoofdklachten maar ik meek dat er steeds meer better dagen tussen zitten.

Knuffel van lies

Hoi C,
Ik slaap ook zo'n 6,5 a 7 uur per nacht. Meestal aan een stuk door. Als ik wakker wordt om een uur of 5 lukt het mij ook niet meer om in slaap te vallen. De meeste slaap heb ik dan namelijk al gehad. Dat gevoel dat je slaapt maar toch wakker bent herken ik wel, dat heb ik in de ochtend nog regelmatig. Er gaan dan allerlei willekeurige beelden en gedachten voorbij, die vaak echt nergens op slaan. Ik vond dat in het begin ook heel eng, ik dacht dat ik gek aan het worden was. Nu zie ik het meer dat mijn harde schijf nog even bezig is met defragmenteren en probeer ik er geen aandacht aan te besteden. Als ik het zat ben sta ik gewoon op.

Ik snap dat je huiverig bent om de medicijnen in te nemen, ik had dat ook. Ik ben begonnen met 6,25 mg quetiapine omdat ik ook bang was voor de bijwerkingen. Uiteindelijk heb ik dit verhoogd naar 12,5 mg op aanraden van mijn POH-GGZ. Dit omdat ik dan beter door kon slapen ipv midden in de nacht wakker worden. Ik neem het nu zo'n 5 weken in. De enige bijwerking die ik ervaar is de dufheid in de ochtend, maar dit verschilt ook per dag. Soms ben ik een beetje duf en soms ook behoorlijk. Maar dit kan ook goed van de burn-out zijn denk ik. Wat was de diagnose van jouw huisarts?

Weet je de oorzaak van jouw klachten? Hoe ben je op dit punt beland?
Bij mij komt het door de afgelopen 3 jaar heel veel stress te ervaren door voornamelijk werk gerelateerde zaken en in mindere mate privé.

Hallo lotgenoten,

Ik zit 2 jaar thuis en dit waren ook mijn hoofdklachten. Na 1,5 jaar merkte ik dat het minder werd zonder medicatie. Ik geloof dat je zenuwstelsel moet herstellen en medicatie zal dat niet versnellen.
Je moet er doorheen, hoe vervelend ook. Ik dacht dat het nooit meer goed zou komen en dat ik altijd last zou blijven houden van die hoofdklachten maar ik meek dat er steeds meer better dagen tussen zitten.

Knuffel van lies

Hoi Lies,

Je hebt helemaal gelijk dat je zenuwstelsel moet herstellen en medicatie versnelt dat proces niet, maar het kan wel ondersteunen. Zeker als je niet goed of onvoldoende slaapt om te herstellen. Maar je moet er inderdaad doorheen, en dat is niet makkelijk. Fijn om te lezen dat je inmiddels betere dagen ervaart, dat geeft hoop. Uiteindelijk komt het wel goed, maar daar is heel veel geduld voor nodig. Dat besef ik inmiddels wel.

@Gemini
Mijn huisarts is een platte kaas. Hij zei het is psychisch..
En gaf mij meteen escitolapram. Het is zeker psychisch maar hij verwees mij niet door ofzo, ik moest alles zelf vragen. Bv neuroloog, darmspecialist, etc.
Mijn klachten zijn begonnen toen ik hevige diarree had gekregen in juni 3 weken aan stuk, sindsdien is een beetje de lichamelijke klachten gekomen zoals niet tegen koud of warm kunnen, heel koude voeten en handen. Heb tal van onderzoeken gehad maar er is niets te zien. Nu zijn er nog lopende bv bij de orthomoluculaire arts. Die gaat mijn neurotransmitters meten en laagdradige ontstekingen. MRI heb ik gehad. Nu vrijdag EEG, vorige week heb ik QEEG gehad.
Dus ja ik wil graag nog wat dingen uitsluiten.
Ik ben blij dat jij wat voorruit gaat, en dat je positief tegen die beelden aankijkt als je verder wilt slapen:-)

@lies
Ja ik weet het is ook zo, we moeten er zo dooruit.
Maar ik denk dat het proces en klachten bij iedereen verschilt. Het kan ook soms zijn dat er trauma’s naar boven komen en dan kan je wel een duwtje in de rug gebruiken. Maar ik begrijp zeker wat jij bedoelt.

@Gemini
Mijn huisarts is een platte kaas. Hij zei het is psychisch..
En gaf mij meteen escitolapram. Het is zeker psychisch maar hij verwees mij niet door ofzo, ik moest alles zelf vragen. Bv neuroloog, darmspecialist, etc.
Mijn klachten zijn begonnen toen ik hevige diarree had gekregen in juni 3 weken aan stuk, sindsdien is een beetje de lichamelijke klachten gekomen zoals niet tegen koud of warm kunnen, heel koude voeten en handen. Heb tal van onderzoeken gehad maar er is niets te zien. Nu zijn er nog lopende bv bij de orthomoluculaire arts. Die gaat mijn neurotransmitters meten en laagdradige ontstekingen. MRI heb ik gehad. Nu vrijdag EEG, vorige week heb ik QEEG gehad.
Dus ja ik wil graag nog wat dingen uitsluiten.
Ik ben blij dat jij wat voorruit gaat, en dat je positief tegen die beelden aankijkt als je verder wilt slapen:-)

@lies
Ja ik weet het is ook zo, we moeten er zo dooruit.
Maar ik denk dat het proces en klachten bij iedereen verschilt. Het kan ook soms zijn dat er trauma’s naar boven komen en dan kan je wel een duwtje in de rug gebruiken. Maar ik begrijp zeker wat jij bedoelt.

Hoe is het bij jou begonnen @Gemini?

Hoe is het bij jou begonnen @Gemini?

Hoe is het bij jou begonnen?

Ik denk dat het gekomen is door de afgelopen 3 jaar maar het exacte begin is altijd lastig te bepalen. Gedurende die periode heeft zich steeds meer spanning opgebouwd. Beroerte van mijn partner, nieuwe baan en hieraan gekoppelde 2 jarige opleiding, mijn perfectionisme en hoge werkdruk. Ik heb vorig jaar al signalen gehad maar ik heb die afgedaan op de overgang, ik dacht namelijk dat het daar aan lag. Maar dat bleek achteraf dus niet zo te zijn.

Dat zijn een hoop onderzoeken, als je daarmee dingen uit kan sluiten geeft dat ook meer rust. Ik ben benieuwd wat er uitkomt bij de orthomoleculair arts. Ik hoor daar in mijn vriendenkring positieve geluiden over.

Derealisatie is een bescherming waarschuwing doe rustig aan! Zelf ook gehad en soms nog!
Als je weet hoe het komt is het minder eng!
Sterkte 🙂🍀

Ook erg last van gehad en inderdaad af en toe nog licht last van. Het is een beschermingsmechanisme van je brein dat het zich niet veilig voelt. Kan geen kwaad! Maar wel rustig aan dus

Ook erg last van gehad en inderdaad af en toe nog licht last van. Het is een beschermingsmechanisme van je brein dat het zich niet veilig voelt. Kan geen kwaad! Maar wel rustig aan dus

Rare vraag misschien, maar hadden jullie ook last van dejavu achtige sensaties/gevoel tijdens je derealisatie? Ik had dat vooral in het begin heel erg, nu begint het wel af te nemen maar weg is het nog niet. Ik vind dat ook heel eng. Soms denk ik dat ik gek aan het worden ben. Ik heb gelezen dat het vaker voor komt bij mensen met derealisatie/depersonalisatie maar dat maakt het voor mij niet minder eng. Een brein kan rare dingen doen met een mens ben ik inmiddels wel achter.

Komt voort uit paniek heb er ook last van heel eng!

@anoniem Hoe ga jij daar mee om? Ik kan er echt angstig van worden.

Beste Privatex,

Vooropgesteld, je gezondheid moet bovenaan staan.
Kijken waar je grenzen liggen is goed.
Maar er zo overheen laten walsen is verre van oké.
Bij jouw werkgever staat het economisch belang (lees ‘geld’) dus voorop en niet jouw gezondheid.

Ga in overleg met je HA. Meld je officieel ziek dat het niet meer gaat. Maar denk aan je eigen gezondheid en belang en heb er echt schijt aan. De details die je schrijft duiden op een sfeer en omgangsvormen die niet oké zijn. Het werk zal allicht leuk zijn, maar niet het milieu waarin je werkt.

Veel sterkte en succes.

Ik kan je aanraden per direct rechtsbijstand te nemen met de module werk & inkomen alvorens je je eigen ziek meldt.

Zodra die module aan staat (even goed kijken of er wachttijd is, ik zit bij FBTO), meld je je ziek. Ga idd naar de huisarts zoals HJ zegt.

Vraag een gesprek aan met de bedrijfsarts, mocht dit bij jullie de arbo arts zijn (is iets anders) en die werkt niet mee, dan heb je het recht een second opinion aan te vragen bij het UWV. Maar de juristen van een rechtsbijstandverzekering kunnen jou hier heel goed bij ondersteunen.

Ik ben uitgevallen in Juli 2020, zonder goede begeleiding en met enigsinds gepush zat ik in December 2020 weer op 32 uur (van de 40) en klapte er weer uit. Als je echt in een BO zit ben je niet na 2-3 maanden hersteld.

En mind you, hoe langer jij doorgaat en je lijf negeert, hoe dieper je in de shit gaat komen. Ik spreek uit ervaring.

Sterkte

Waarom durf je ziekmelden niet? Heb je ren psycholoog? Je moet je er eerlijk gezegd overheen zetten en gewoon ziekmelden helaas.

Yess, mijn advies ook: ziekmelden!

Sterkte en zet jezelf op nr 1!

Wat verveld dat je dit meemaakt !! Ben je aangesloten bij een vakbond? Die kunnen je helpen. Veel succes! Jouw gezondheid is het belangrijkst!

Gesprekken vastleggen, persoon die je vertrouwt meenemen naar gesprek. Dossier opbouwen. Ik weet niet of rechtsbijstand in de zin van verzekering gaat helpen omdat de situatie al speelt. NIETS ondertekenen !!!

En denk alsjeblieft aan jezelf, het is maar werk. Echt waar, het is maar werk...

Komt allemaal goed,