Burnout ervaringen

Ja ik heb ook al heel lang veel last van mijn nek. Puur vastzittende spanning in mijn geval. Ik ben nu begonnen met transformational cupping, dat geeft wel wat verlichting. Ik hoorde van mijn therapeut dat zij ook cliënten heeft die baat hebben bij accupunctuur. Zelf heb ik daar geen ervaring mee. Sterkte!

Dankje Y voor je reactie ik krijg van de fisio therapeut dry needling dat helpt ook een beetje en jij ook sterkte 👍

Ja, schouders, nek en helaas ook kaken/hoofd. Heb heel hoge spierspanning in bovenlijf. Heb iedere dag hoofdpijn. Al 1,5 jaar in bo. Bepaald geen pretje. Ik wandel elke dag, 1x per 14 dagen massage. Volgens mijn psycholoog moet die spierspanning op n gegeven moment wel gaan zakken maar vooralsnog blijft mijn lijf in de stress stand staan. Heb ook 7 jr over gedaan om in die burnout te komen dus herstel gaat superlangzaam en gaat lang duren.

Dank je anoniem voor je reactie ik wandel ook veel met mijn hond en werk ook nog steeds dat lijd weer af en spreek mensen dan ja ben ook weduwe al 6 jaar lang en wil mijn kinderen er niet mee lastig vallen en krijg ook massage 1 keer per maand alternatief geneeskunde en bij de fysio therapeut dry needling duurt idd zo lang word er af en toe moedeloos van zo ben ik normaal niet pffff wil weer Lucy worden en jij ook sterkte 👍🍀

Absoluut! Ik heb door de therapeut geleerd dat dit meer de regel dan de uitzondering is. Dus probeer je er niet te druk over te maken. Wat ik doe ( door therapie) is de klachten in kaart brengen met daarna de hevigheid. Hierdoor zie je dat je wel slechter gaat dan je laagste hoogtepunt, maar zeker niet op je begin punt zit. Dat houdt de hoop erin. Desalniettemin vind ik het ook elke keer weer even slikken.

Volgens de TMS visie komen emoties omhoog, je brein reageert met fysieke klachten om je deze emoties niet te laten voelen (vaak oud zeer). Is dus niet raar dat als je meer gaat doen je weer klachten krijgt. Erover journalen of therapie doen helpt.

Hi Suus,

Het is niet gek dat je je compleet minder voelt bij ziekte, je lichaam heeft gewoon weer even een tik te pakken maar daar kom je wel weer overheen. Probeer mentaal er gewoon rustig onder te blijven en het niet te veel persoonlijk aan te trekken.

Het kan trouwens zelfs wel iets goeds zijn dat je ziek bent geworden! Als je heel hoog in je cortisol en adrenaline zit, zoals wij in een burnout over het algemeen zitten, word je niet zo snel ziek. Naarmate de cortisol en adrenaline afnemen en je lichaam herstelt wordt het ook vatbaarder voor ziektes en kwaaltjes. Daarom hoor je vaak dat mensen direct ziek worden als ze een vakantie hebben, puur omdat de stress van je lichaam glijdt.

Probeer het dus positief in te zien!

Groet,
Kees

Hi Kees, bedankt voor je bericht.

Ik heb in het begin van mijn burnout corona en een keelontsteking gehad, dus jouw theorie gaat mij voor mij helaas niet helemaal op.

Echter, dat deze verkoudheid weer een mentale uitdaging vormt, klopt helemaal.
Ik lijk wel een hypochonder sinds ik burnout ben geraakt. Hebben jullie dit ook? Elke keer die angst om weer helemaal terug te vallen naar dag 1. Die dag 1 kwam voor mij namelijk ook geheel onaangekondigd. Totaal de regie kwijtgeraakt en daardoor angstig geworden dat het opnieuw zal gebeuren ondanks dat ik veel beter voor mezelf zorg en grenzen stel.
Hoe doen jullie dit?

Gr. Suus

Dat hypochondrie herken ik maar al te goed, eerst had ik torenhoge stress dat aan bleef houden voor maanden, steeds meer en meer kwam er bovenop tot dat de emmer overliep en boem /hyperventilatie en zware paniek aanvallen (aantal maanden op en af) sinds dien ben ik bang voor elk klein pijntje of als ik ineens wazig zie.. dan ja.. Ik vind het lastig dat niemand het kan of wil begrijpen in mijn omgeving. “Elke dag ben ik bezig met sterven” 🤔😥 mensen zouden eens moeten weten hoe moeielijk het is om niet helemaal te kunnen genezen na een zware paniek aanval (psychisch) iets wat moeielijk te vergeten is.

Ook ik heb 2 weken geleden een keel onsteking gehad die ik gewoon uit moest zieken omdat me amandelen opgezet waren door een virus, was de eerste keer voor mij maar ja de virussen zijn nu veel heftiger dit jaar, werd vertelt door de arts. Ben in totaal nog net geen 5 weken verkouden geweest..maar hier en daar nog hoesten doe ik nog steeds en last van mijn oren die telkens dicht zitten. deze ronde had ik een aantal paracetamol nodig en strepsils) was niet uit te houden anders

Hoi Suus,
Ik herken jouw zorgen. Ik maakte vorig jaar stapjes vooruit tijdens mijn burn out en in december was ik twee weken ziek, waarschijnlijk corona. Ik dacht echt dat ik toen een totale burn out had en kon niet meer vertrouwen op mijn lichaam. Ik voelde me na twee weken weer iets beter, maar had echt een aantal stappen terug gedaan. En bij elke nieuwe klacht denk ik ook dat het iets ernstigs is. Dit is veel erger geworden sinds het ziek zijn van mijn ouders. En ik vraag mij regelmatig af hoeveel klachten er binnen een burn out kunnen onstaan en waarom het vaak verschillende klachten zijn.
Als ik kijk naar het begin van mijn burn out gaat het wel beter, ondanks dat ik nog steeds klachten heb. Dus hopelijk geldt dat ook voor jou. Soms vergeet je hoe het was. En een verkoudheid zou je ook gekregen hebben als je geen burn out hebt, alleen voelt het nu misschien angstiger en zwaarder omdat je lijf al uitgeput is.
Ik schrijf per week mijn goede momenten op zodat ik die regelmatig terug kan lezen.
Hopelijk ben je snel af van je verkoudheid en kan je weer stapjes vooruit maken.
Groetjes Kim

Hoi Suus,

Hoe gaat het momenteel? Ik heb halverwege april ook een flinke verkoudheid gepaard met koorts gehad, dit heeft voor mij gezorgd voor een hele flinke terugval waar ik op de dag van vandaag nog zoet mee ben. Vind het deze keer echt ontzettend zwaar om eruit te komen. Ziek zijn is toch een flinke klap voor het lichaam.

Ik ben eigenlijk nooit gestopt! Soms is het eigen slepen naar sportschool… maar het lukt en rustig aan , beetje per beetje , stilzitten is achteruitgaan!

Hi Marre,

Bedankt voor je reactie!

Heb jij niet als gevolg van het sporten paniekaanvallen ervaren? Ik heb het hier ook over gehad met de praktijkondersteuner en die zei dat sporten, zoals ik dat deed, te veel en te intensief was wat resulteerde in een paniekaanval als gevolg. Het zenuwstelsel is nog overbelast en kan de afbraak van gewichtstraining op dat moment niet gebruiken.

Dit klonk voor mij best logisch, maar aan de andere kant lees je online ook veel verhalen vanuit de andere kant en zou ik wel graag weer wat fitter willen worden.

Ter referentie, ik squatte voor mijn uitval 180 kg, deadliftte 220 en benchte 120. Dit was dus wel redelijk taxerend denk ik.

Hoi,

Ik sport momenteel ook niet, bijna wel mijn hele burnout gedaan (bijna 1 jaar in bo), maar ik merk dat sinds mijn laatst terugval mijn lichaam niet genoeg hersteld na krachttraining, herstel is nog altijd belangrijker dan het soorten zelf dus ikzelf neem dit als graadmeter. Ik ben bijna 30, heb voor mijn burnout een jaar strongman gedaan incl wedstrijd en daarvoor powerlifting, mijn nummers zijn gelijk aan die van jou. Als ik ga sporten zijn het lichte full body "trainingen" zegmaar 40kg squats licht. Als ik merk dat ik daarna vervolgens weer vermoeid ben, slechter slaap en 3 dagen ongekende spierpijn heb, is dit voor mij een signaal om het niet te doen. Merk ik dat het niet teveel energiekost en mijn spieren enigzins wel herstellen van een lichte training, dan is het voor mij een signaal om het wel te doen. Thuis blijven is voor mij moeilijker dan naar de gym gaan, ook mijn leven bestond voornamelijk uit sporten en ik vond het heerlijk.

Hoi Wouter,

Bedankt voor je reactie.

Ik denk dat ik het maar gewoon weer eens een poging moet geven en goed in de gaten houden wat het effect dan is.
Heb ook een racefiets gehaald en ben van plan om deze ook zo nu en dan in te zetten als manier om iets rustiger cardio te doen in de buitenlucht. Hoop dat dit gaat helpen.

Hi, i

Ik zit nu 8 maanden in mijn burn-out. De eerste maanden was sporten echt uit den boze, maar de laatste 10 weken ben ik het rustig aan weer wat aan het oppakken. Een niet onbelangrijke sidenote hierbij is dat ik absoluut niet klachtenvrij ben. Er is uiteraard wel verbetering sinds het begin.
Rustig aan oppakken betekent op dit moment voor mij:
1 keer per week krachttraining met licht gewicht. Ik train nu met een PT die erop toeziet dat ik niet toch stiekem zwaarder ga trainen (tempting)
1 tot 2 keer per week 20 minuten hardlopen.

Dit lijkt nu goed te gaan en ik knap er ook van op, maar het zorgt er ook voor dat ik weer meer in mijn heppie de peppie doorga-modus raak en buiten het sporten om weer te snel te veel wil gaan oppakken.

Heel frustrerend blijft het, dus mijn les is nu opnieuw: accepteren dat je een burn-out hebt en keuzes maken met je lijf en niet met je hoofd. Dus wat heb ik nodig ipv wat wil ik.

Sterkte!

Als je na 3 weken alweer kan proberen te sporten heb je echt de lichtste burnout ooit, zou het dan eerder overspanning noemen.

Hi, ik heb dit ook gehad, bij mij was het veel onverwerkt verdriet uit een relatie en soms ook van dingen die ik overdag had meegemaakt. Het werd minder toen ik begon te herstellen (maand 4-5), mediteer je voordat je gaat slapen? Dat heeft mij erg geholpen. Niet lang …10–15 min voor het slapen gaan.

Hi Suus,

Bedankt voor je reactie!
Ik mediteer niet, in het begin wel een paar keer geprobeerd maar ik werd er juist een beetje door getriggerd omdat ik zo erg op mijn ademhaling ging letten dat ik het niet echt meer kon loslaten. Toentertijd had ik ook veel last van hyperventilatie en dat is nu een stuk minder dus wellicht is het wel weer eens een poging waard.

Wat doen jullie verder zoal om een stabiele nachtrust te krijgen? Bij mij is dit nog steeds erg onregelmatig, zelfs als ik een relaxte/ontspannen dag had.

Ik herken de dromen wel, vaak gepaard met zweten en spanning op mijn kaken. Ik heb het een periode gehad, maar lijkt nu wat minder. Ik slaap wel onrustiger na een drukke dag met te veel prikkels.
Ik gebruik regelmatig bach bloesem druppels, gewoon te koop bij de drogist. Deze helpen om beter te ontspannen.
Ik ben ook begonnen met yoga en dat helpt mij om beter en langer te kunnen ontspannen. Eerst dacht ik altijd dat ik mijn spieren ontspande maar als ik bewust ging voelen bleek er toch spanning te zijn.
Door yoga heb ik ook geleerd om op mijn ademhaling te letten en informatie gekregen wat sommige klachten zeggen.

Sinds een paar maanden slik ik op advies vd huisarts melatonine om beter in te slapen. Dat helpt wel.
Ik merk ook dat als ik een hele onrustige nacht heb gehad ik bang ben dat dat de volgende nacht ook zo zal zijn. Maar zo geef je je lichaam verkeerde signalen af. Ik probeer dat om te buigen en soms helpt dat. Maar dat is een lastig proces, zeker als je zo hard je kaken op elkaar klemt dat je tand ervan afbreekt.
Heeft de tandarts niet evt een bidje zodat je tanden beschermd blijven?

En denk terug aan de momenten dat je betere dagen had en stapjes vooruit maakte. Deze dagen gaan weer komen, weet ik uit ervaring.
Succes.

Groetjes Kim

Ik heb dit zeker ook gehad en wil toch nog een keer benadrukken dat dit soort angstklachten een veroorzaker zijn van je burnout en niet andersom. Die angsten moeten verholpen worden anders gaat je zenuwstelsel zich echt niet herpakken..
Vaak is er sprake van onderliggend trauma waarbij je het beste goede hulp kan zoeken voor jezelf.
Sterkte

Helaas Herkenbaar.

Zoek anoniem contact met vertrouwenspersoon van uw bedrijf en doe Uw verhaal. Vraag daar naar verwijzing contactgegevens Bedrijfsmaatschappelijk Werk.
Bel om uw hart te verlichten en gehoord te voelen in de gevoelens die U beleeft de Luisterlijn. Zij geven ook gratis tips die ontzettend kunnen helpen in Uw situatie en zijn bekend met veel verschillende nationaliteiten, getrained in veiligheid.

Erkenning van uw perspectief door anderen helpt, vooral namelijk mbt opmerkingen jegens uw nationaliteit en beheersing nederlandse taal.
Uw vermogen u te verwoorden is ondanks de moeite die het misschien telkens kost, toch nauwgezet en uitmuntend.
Waarschijnlijk kost het dagelijks aanpassen in onveilige werjsfeer met grensoverschrijdende collega’s u veel energie. Vergeet dan niet dat grensoverschrijding zoals u omschrijft in de wet beschreven is als racisme, en er op het werk een nageleefd diversiteitsprincipe hoort te heersen waarin iedereen veilig is, indatviedereen zich ook veilig voelt.

Het gedrag van uw collega’s naar elkaar is onbeleefd, toxisch en onveilig, maar het gedrag naar U is grensoverschrijdend.
Werk daarom met Bedrijfsmaatschapoelijk werk de stappen uit om dit te adresseren, of als dat niet helpt; zoek bredere steun bij gelujkgestemden en werk een exitplan uit om het werk dat U nu doet voor uw inkomen en U duidelijk ziek maakt, achter U te kunnen laten voor U zich nog slechter voelt. U komt over als een persoon die het overal juist het goede zou doen. Uw nare collega’s zijn niet de norm, en zeker niet Uw norm.

Meld u evt ziek en u bent niet verplicht uw werkgever te zeggen waarom, tot Uw plan is uitgewerkt en een gesprek met werkgever in bijzijn van Bedrijfsmaatschappelijk Werker iver het onderwerp grensoverschrijdend gedrag en racisme op werkvloer aangaat.
Of kies de stille weg en zoek de nooduitgang.

Ik wens u heel veel sterkte en kracht om de moed en rust te nemen die u nu nodig heeft. Past U zich niet te lang te veel te ver aan grensoverschrijdend gedrag aan en zoek naar de kern van Uw eigen kracht. U klinkt weloverwogen, sterk observerend en met goed rechtvaardigheidsgevoel. Vertrouw daarop. En wanneer u zich kwetsbaar voelt;
Een gedicht van Henriette Roland Holst; ter inspiratie van uw moed en pad
“ De zachte krachten zullen zegen vieren,
ik hoor het fluisteren in mijn bloed, als schelpen in de zee”

U zult uw weg vinden, maar u staat op een splitsing….niet voor de eerste en niet voir de laatste keer. De wereld geeft helaas nog niet mee. Maar put uit uw kalme kracht en geviel voor eerlijkheid, organiseer uw rust en u vind zeker de zee.

Sterkte 🍀🙏

Hoe is het nu met de schokken?

Hoi,

Goed dat je dit op deze manier voelt. Het klopt ook, het emmertje van het zenuwstelsel dat vol zit met verdrongen emoties en (mini) traumas waar je beide niet bewust van bent omdat het verdrongen is. Het emmertje is te vol en is aan het drukken, het wilt eruit om doorvoelt worden. Het brein (reptielenbrein) signaleert deze emotionele pijn boven fysieke pijn en weet niet wat die er mee moet, hierdoor schiet het in overlevingsstand en komen alle klachten van dien tot stand (geblokkeerde energie, spanningen, slechte spijsvertering + last van maag en darmen etc) en dus ook slaapproblemen, doordat je in overlevingsstand verkeerd, voelt slapen als onveilig (het brein is op zijn hoede voor gevaar), om wakker te blijven geeft het adrenaline schokken zodat het alert op het zogenaamde gevaar kan blijven. Het emmertje moet leeg en alles wat erin zit moet ontladen/doorvoeld en geuit worden. Ik ben vorige maand met dit proces begonnen en ik ben sinds dien veel meer aan het leven ipv aan het overleven. Succes

@wouter
Hoe ben jij uit de fight flight gekomen?
Welke stappen genomen?
Kreeg je toen de vermoeidheid?

Hoi,

Momenteel zit ik in een flinke terugval en ervaar ik de schokken ook weer snachts waardoor ik hele slechte nachten heb (+-4 uur slapen max en de rest van de nacht volgas in de spanning). Ook zit ik overdag weer veel in de overleefstand en is mijn energie bijzonder laag.

Helaas valt het weer te verklaren gezien het om mij heen erg onrustig is en ik er enorm veel stress van ervaar (verhuizing, advocaat, werk dat pushed etc etc). Het advies aan mijzelf en aan de andere is naast mijn bovenstaande bericht, de klachten te accepteren en er niet teveel op te focussen. Het is wat het is en het hoort bij burnout, hoe intens en moeilijk het ook is. Daarnaast ook goed om wel op te merken wanneer er klachten ontstaan en of er eventuele stresssoren spelen die opgelost kunnen worden.

Heb ik ook. Sta op met hoofdpijn en ga er mee naar bed. Pcm neem ik alleen als t heel erg is. Ik heb n zware burnout met n lange aanloop (7 j) en heel hoge spierspanning in mn schouders, nek en hoofd (ook kaken). Dus ja, het is dus die spierspanning die zich via je hoofd uit. Ik heb er mee leren leven nu, maar het is wel zwaar. Maar die spierspanning moet ooit wel gaan zakken dus daar houd ik me aan vast. Ik heb sowieso al meer energie dan 1,5 jaar geleden.
C.

Ik heb ook die spierspanning en ben ook steeds aan het kaakklemmen. Wat ellendig dit. Mijn aanloop is ook ongeveer 7-8 jaar… bedankt voor je reactie.

Ik klem niet maar als mn schouderspieren en nekspieren hard zijn, dus aanspannen, doen mijn kaakspieren ook mee. Die spierspanning wisselt heel erg, kan opeens heel hoog worden zonder aanleiding, dat is dus die ontregeling. Ik heb er ook nog n spasme linker mondhoek bij door n overprikkelde facialis zenuw. Ellende dus. Maar ja, alles went.😫
C.

Ik heb ook heel vaak hoofdpijn. In periodes bijna dagelijks, soms ook periodes minder. Bij mij ook door spierspanning volgens mij, en overprikkeling, waar ik niet echt een pijl op kan trekken. Ik doe yoga speciaal voor nek/schouders, soms een massage, rek/strekoefeningen direct na het opstaan, laag kussen en het hangt bij bij ook wel af van de houding waarin ik zit. Veel met m'n hoofd voorover zitten, zoals bij bv lezen en tekenen, helpt zeker niet. Ik neem niet altijd pijnstilling want ben dan bang voor medicatie-afhankelijke hoofdpijn, maar als het heel erg is wel.

Ik laat me ook 1x per 2 weken masseren. Gewoon voor de ontspanning, en ik kom er al 5 jaar dus masseuse is bijna vriendin geworden😝 Als ik er heen ga met hoge spierspanning krijg ik juist weer extra hoofdpijn door de massage door stimulatie doorbloeding.
C.

Beste Sandra,
Dit had ik ook, bij mij bleek dat de spieren in mijn nek/schouders vast waren gaan zitten door de stress. Toen ik hiervoor naar de fysiotherapeut ging werd mijn hoofdpijn veel minder!

Ik heb dit ook 24_7
Hoe is het bij jullie? Ook hele dagen?
Ik word er wanhopig van.
Ik heb ook een zware burnout.
Denk wel eens definitief kapot
Aanlooptijd heb ik geen idee bij.
Dacht 1.5 jaar..maar dan ook hard gevallen
Groet s

Migraine komt ook mede door slaaptekort.
Misschien ook iets van slaapmiddelen bij de HA vragen, anders raak je hellemaal uitgeput.

Dag Karin, ik zou je graag willen meegeven dat zo'n hevige paniekaanval, waarbij je echt op de ha post komt omdat je denkt dat je echt doodgaat, niet in je eentje thuis denkt te verwerken.
Dit is een heel hevige angst die de juiste begeleiding mag krijgen. Ik heb dit namelijk precies zo gehad.

Een goede emdr behandeling kan hierin echt helpend zijn. De burnout is namelijk van de hevige angst en aanknop waar je lichaam in heeft gestaan voor een langere tijd en heel waarschijnlijk ben je onbewust nog steeds bang voor een volgende aanval.

Angst en paniek is echt een losstaand symptoom dus aub neem de juiste hulp.

Sterkte

Ik herken alle symptomen, waarmee je te maken hebt. Ook ik ga mijn vierde maand in wb een heftige burn-out. Behalve met de hond een stuk wandelen, kom ik nagenoeg niet buiten. Bang om een paniekstoornis te krijgen, wat heel eng aanvoelt. Heb enorm last van mijdgedrag.
‘s morgens word ik over het algemeen kotsmisselijk wakker, gepaard met een hyperventilatie aanval. Angst wat de dag gaat brengen. ‘s Avonds ben ik soms zelfs de oude; kan er niet meer zoveel gebeuren, vermoed ik.

Slaap soms maar twee/drie uur per nacht. Gekmakend, gelijk piekeren en AAN staan. Oxazepam gekregen van de huisarts, maar daar ben ik mee gestopt. Loop als een zombie rond.

Ik ben drie jaar geleden mijn moeder verloren na een heftig ziekbed en daarna direct mijn vader gaan betuttelen. Daarnaast heeft mijn zus een hersenbloeding gehad in april, waar ze nog niet echt van hersteld is. Zo ligt ze nu weer in het ziekenhuis, waar ze inmiddels weer een klein stukje aneurysma hebben gedicht.

Ik ben een vrouw van 60 jaar. Sta/stond volop in het leven. Tekort aan 24 uur in een dag en dan ineens zegt je lichaam: STOPPEN, het is genoeg geweest.

Praten, praten, praten met geliefden en een coach/psycholoog zijn de handvatten die ik nu aanneem.

De oorzaak proberen te achterhalen van je burn-out en daaraan gaan werken. Bij mij is het echt de angst voor verlies van dierbaren. Ik moet proberen als een helicopter boven mijn leven te gaan hangen. Iedere dag is er één en deze komt nooit meer terug. Het leven gaat nooit zoals je het denkt te plannen.

Ik weet heel goed hoe ik het allemaal moet verwoorden, maar het daadwerkelijk anders voelen is toch echt een opgave.

Ik houd ervan de controle overal op te houden en dat gaat gewoon niet in alle gevallen.

Een burn-out is heel eenzaam; je MOET zelf de stappen nemen eruit te komen en dat heeft tijd nodig. Iets wat je 60 jaar hebt ‘opgebouwd’ staat rotsvast! Helaas

Hi Karen, ik had ook een narcistische ex en ben ook burn-out geraakt, mede door hem. Hij heeft me helemaal leeggezogen op zowel emotioneel als financieel gebied. Hierdoor heb ik veel stress gehad, veel geldzorgen, veel verdriet. De beste remedie is je narcistische ex op afstand houden en als het kan helemaal no contact gaan. Dit is ontzettend moeilijk, maar het zal je echt helpen in je genezing. Door de narcist staat je lijf heel lang in vecht-/vluchtmodus met burn-out als gevolg.
Ik herken je klachten, maar houd moed, je lijf zal herstellen.

Psychische mishandeling is niet niks, probeer professionele hulp te zoeken. Je moet door de pijn heen om jezelf weer te resetten 😘

Hallo ik ben 53 jaar en herken me ook in jullie verhaal.
Agaat je legt het ook heel duidelijk uit en ik kan het ook goed verwoorden naar een ander. Maar mijn probleem is dat ik niemand kan vinden die mij begrijpt.
Ben al bij verschillende instanties geweest maar staan me vaak aan te kijken waar heb je het over en komen met vreemde ideeën waar ik weer niets mee kan.
Hoe doen jullie dat?
Groet Aswin

Ik denk dat je zoekende blijft naar de juiste manier wat bij jou persoonlijk past.

Zo hebben mijn familie, vrienden en kennissen
heel begripvol gereageerd en zag eigenlijk iedereen dit wel aankomen. Ik ben een pleaser en mensen-mens en dan is het een keer genoeg.

Lastigste vind ik de lichamelijke ongemakken, die hiermee gepaard gaan. En ook het slechte slapen. Alleen zolang ik niets doe aan datgene wat me teveel energie kost, zal er niets veranderen.

Ik doe iedere dag één ding. Vandaag krijg ik mijn coach op bezoek en mocht ik genoeg energie hebben ga ik naar de dierenarts, maar lukt het niet, dan laat ik mijn man alleen gaan met de hond. NIETS moet; accepteren dat je ziek bent en een lange weg te gaan hebt.

Iedereen adviseert natuurlijk iets anders. Ik heb mezelf voorgenomen niet langer te doen wat anderen van mij verwachten te doen, incl mijn narcistische vader. Hij verwacht dat zijn dochters voor hem zorgen. En dat gaat eenvoudig niet langer. Hiervoor hebben we nu thuiszorg ingeschakeld. Beetje bij beetje krijg is hierdoor mijn ‘leven’ hopelijk weer terug.

Voor een ieder geldt, wellicht, een andere weg. Zo persoonlijk

Ze kan dit niet snappen omdat zij nu alles moet doen en dat neemt ze je kwalijk en je daarom een slappe lul vindt.
Dus je gaat moeten stoppen je schuldig te voelen, jezelf willen uitleggen, een plek maken waar je alleen kan zijn en tot rust kan komen want, en haar negeren. Want het kan nog veel erger en dan bedoel ik paranoia verergeren. Ik zie aan je schrijfwijze dat je geheugen nog niet meewerkt en je moe bent na een kleine tekst te schrijven. Tijd om te rusten, ga wandelen, bedank haar met briefjes, dans met haar een liedje en ga hand in hand wandelen en dan kan ze misschien ervoor je zijn. Het is voor de partner ook niet gemakkelijk en zeker niet als je vent "het rustig aan moet doen". Wij zijn 27 jaar bij elkaar en dit is nog een van de grootste beproevingen. Wees lief maar zorg voor jezelf dan is het, het snelste over. Print dit uit en leg dit maar voor der neus en bedank er maar dat ze alles onder contole houdt.
Patrica 

Heel herkenbaar. Het is een vicieuze cirkel die je moet doorbreken. Je hebt niks ernstigs en je komt er echt wel bovenop. Ik heb de meest rare klachten gehad. Klachten waarvan ik niet kon voorstellen dat de oorzaak stress kon zijn. Maar het was het echt. Probeer vooral je klachten niet te googlen want dan word je gek. Het is een heel naar lang proces maar je komt er bovenop!

HOi ik herken dit zeker. Dit noemen ze hersenmist. Je wordt afwezig, krijg lichamelijk klachten, moeheid, en weet niet meer hoe je ergens doorheen kan zien.

Wie herkent dit ook?

@ anoniem, heel erg bedankt voor je reactie! Geeft me ergens weer een beetje hoop. Kon jij ook nergens naar uit zien en nergens van genieten?

Ik google inderdaad ook helaas. Hoe ging jij dan om met je klachten? en welke klachten had je allemaal?

Heel herkenbaar dit! Vooral ook nergens van kunnen genieten door al die angsten. Het is zwaar en doodvermoeiend, maar het komt goed.

Klopt helemaal ik heb vaak het idee dat ik helemaal gek wordt alsof mijn hoofd wordt gescheiden van mijn lichaam. Hebben jullie dat ook?

Ik kon inderdaad nergens van genieten. Het voelde alsof mijn gelukshormoon verdoofd was terwijl ik vroeger zelfs van een kopje koffie kon genieten. Gelukkig heb ik het deels terug. Ik ben er nog niet helemaal maar ik blijf erin geloven dat ik ooit weer de oude word. Ik heb verschillende klachten gehad zoals tintelingen in gezicht handen en voeten, gevoelloze vingertoppen en tenen, verdoofde wang, maagklachten, heftige oorpijn, zeer droge ogen, ontzettend veel boeren, hartkloppingen, verschrikkelijke spanningshoofdpijn, vergeetachtigheid, om alles kunnen huilen en ga zo maar verder. Ik heb er echt een heleboel gehad en door het googlen dacht ik alleen maar aan tumoren of verschrikkelijke enge ziektes totdat het weer verdween en er weer een andere klacht op kwam. Het googlen heeft me zoveel stress geleverd dat ik het iedereen afraad. Hoe meer vrede ik had met een klacht hoe sneller het weer verdween. Dat is een tip wat ik kan geven. Hoe moeilijk het is probeer het los te laten en je er niet te veel op te focussen, mooiere dagen staan op je te wachten. Geloof erin!

Dag Pien, ik heb dit ook, ook vaak misselijk in de ochtenden, geen koffie meer kunnen verdragen, snel diarree/buikkrampen. Voor mijn burnout had ik hier geen last van. Ik heb een scan gehad van mijn onderbuik, en later nog een echo, maar alles was goed. Ik zeg elke dag tegen mezelf: het is vanzelf gekomen bij de burnout, heb vertrouwen dat het weer weggaat als de burnout ook weg is. Misschien een beetje een dooddoener, maar positief denken lijkt het enige medicijn in deze rare fase van ons leven. Sterkte ermee 🩷

Dag Pien, ook ik heb 7 maanden last gehad van diarree. Ik ben Metarelax gaan slikken en na na ongeveer 2 maanden werd het beter en vaster. Vwb de vermoeidheid, hier heb ik na 11 maanden nog steeds last van. Ik sta dagelijks wankel op mijn benen. Een rondje lopen is al teveel. Ik heb me er net als Suus bij neergelegd en rust 2 maal daags een uur in bed.
Groet, Henriette

Je zit in fight or flight, dan is vertering niet belangrijk. Stop met zoeken naar oplossingen voor de symptomen van de chronische fight or flight, en probeer uit die fight or flight te komen :)

Je autonoom zenuwstelsel is ontregeld en een vd functies van aut zenuwstelsel is dus ook spijsvertering. Dat gaat idd op n laag pitje. Ik heb al jaren last van obstipatie. Ik wandel elke dag en eet veel vezels, drink veel.
Verder inderdaad loslaten. Het hoort er gewoon bij.
C.

Dit herken ik. Eng is het he ik durf niet eens te lopen buiten knap dat je het wel doet! Ik denk dat dit derealisatie is dit komt omdat ons brein en zenuwstelsel helemaal op is. Herkennen andere dit?

Ik herken het ik heb vooral een heel dof hoofd.. soort van derealisatie en overprikkeling.harry

ik voel met je mee

Ik heb dit zelf ook gehad, herken alles wat je schrijft.
Belangrijk is onder de mensen te blijven, en je angst te overwinnen.
Angst lijd tot al deze vreselijke klachten, wanneer je je angst de baas bent verdwijnen deze klachten ook langzaam weer.
Sterkte in je herstel.

Ik herken dit wel , maar by my wordt het erger als ik thuis zit.
Soms voelt alles dan zo onwerkelijk en van die gekke gedachtes . Vaak last om zelfde tijd uur of tien smorgens ineens dood moe en duizelig. Na een uurtje gaat het dan wel weer.
Denk uitzitten , veel sterkte

Of ik mijn eigen verhaal lees. Een ware hel en bij mij duurt het nu al 10 maanden. Duizelig, paniek, hartkloppingen/ritmestoornis en heel heel veel huilen.

Hoi Anoniempje,

De klachten die bij een burn-out horen zijn bijna niet te tellen. Al wat je daar noemt zijn dan ook de typische klachten.
In 2015 bij mijn eerste burn-out had ik enorme paniekaanvallen midden in de nacht. Een hartritme die ver over toeren ging bij zo’n aanval en dan ook nog eens draaierig worden. Ik vertrouwde het toen niet en ben dan naar de hartspecialist geweest. Alles bleek in orde en dit hoorde ook gewoon bij een van de vele kwalen bij een burn-out.
Ik heb ook al jaren last van hartoverslagen (extrasystolen). Stress is een extra trigger en dan kan dit enorm hevig zijn. Dit kan inderdaad akelig aanvoelen.

Groetjes,

Dag Patrick

Bedankt voor je reactie! Ergens een oplichting (hoe raar het ook is om te zeggen) dat de symptomen niet alleen bij mij voorkomen…

Hoe ga jij om met de hartoverslagen? Neem je medicatie? Krijg je er angst van? Dit maakt me zo bang…

Hoi Anoniempje,

Ik heb daar al twintig jaar last van en ben er nu 51. In perioden met stress heb ik daar veel last van en soms zijn er perioden dat ik er geen last van heb. Vooral niet panikeren als je dit voorhebt. Ik heb er leren mee leven. Zoek maar eens op ‘extrasystolen’. Heel veel mensen hebben daar soms last van en is eigenlijk onschuldig.


Groetjes,

Klinkt allemaal heel erg bekend. En typisch de klachten van een burn-out helaas.

Ik heb de diagnose gegeneraliseerde angst-, paniekstoornis. Daarbovenop een burnout. Irreëele angsten vooral bij lichamelijke klachten. Ben met schematherapie en medicatie al bijna anderhalf jaar bezig. Veel van de klachten die genoemd worden ondervind ik ook. Het slecht slapen is daarvan het meest ingrijpende. Veel onrust, uitputting en lusteloosheid.
Sinds kort ervaar ik soms enkele dagen van rust, helaas nu weer in een dal.
Acceptatie en volhouden. Je bent niet alleen denk ik altijd maar... sterkte allemaal. X

Wat ik herken is het mij niet kunnen concentreren op wat een arts allemaal zei. Ook bij andere instanties. En als ik dan thuis ben maal ik er dagen over door. Dat is echt ***. Hou er alstjeblieft een beetje vertrouwen in dat het wel goedkomt. Pak ook je rust momentjes. Niemand verdiend deze ellende. Jij ook niet.

Hé,

Ik herken het helemaal! Ik heb na 1,5 jaar burn-out ook nog problemen met prikkelverwerking, al is bij mij dan sinds kort ook vastgesteld dat ik hooggevoelig ben. Dus ja wat is “normaal”? Ieder persoon heeft zijn eigen proces. De een heeft dit, de ander dat. Ik ben ook nog herstellende van mijn burn-out nu dus 1,5 jaar geleden. En wat betreft of je ooit nog eens tegen prikkels gaat kunnen. Misschien wel, misschien niet. Misschien zul je dingen blijvend aanpassend en andere dingen ook weer niet. Maar dat is OK. Je merkt vanzelf wel wat goed voelt voor je. Maar denk vooral positief! Dat helpt vooral in de uitkomst.

Sterkte en succes!

Groetjes

@M, Ook hier heel herkenbaar. Intense gesprekken blijven maar malen in mijn hoofd, wel dagen lang. Ik kan niet meer relativeren en ben naar iedereen wantrouwend en wil controle houden. Door dit malen slaap ik ook enorm slecht en net als jij tot 03.30 - 04.00 uur. Ik ben ervan overtuigd dat het met veel rust goedkomt en dat ik moet proberen los te laten en negatief denken om te zetten in positief denken.

Zoek eens 'The Steady Coach' op op youtube. Gaat over het label PPPD. Soort duizeligheid (en lijst van andere klachten) door angst in het lichaam waar je aan moet werken. Onder de playlist 'specific symptoms' vind je wel soortgelijke klachten waar ik ook veel herkenning vond. Beelden die te snel gaan is echt een enorme klacht voor mij, gepaard met overprikkeld gevoel. Laat maar weten hoe het voor jullie klinkt.
Discord/insta: kelvinschouten

Herkenbaar. Overprikkeling speelt bij mij heel erg want zware burnout. Nu 1,5 jaar onderweg. Nog steeds moeite met sociale interactie (praten en luisteren), dat vergt heel veel van mij. Dus die contacten beperk ik. Harde geluiden kan ik ook slecht tegen. Met supermarkten, winkels ed heb ik dan weer geen moeite. Ook langer dan 1 uur lezen teveel. Volgens psycholoog gaat herstel wel 3 jaar duren....ze waarschuwde me ook dat er n kans is dat ik nooit meer helemaal zal herstellen (ook niet leuk om te horen). Maar ben al blij als ik voor 80% herstel! En weer parttime kan werken straks. Probeer ook positief te blijven, en blijf de kleine lichtpuntjes zien.
C.

Elke situatie is anders, maar om je een lichtpuntje te geven; vorig jaar november gecrasht. Vanuit daar kon ik de lampjes in m'n Kerstboom en het knisperen van een kaars niet meer handelen. Afgelopen weekend ben ik na een drukke karaokeavond met mensen muziek en lampen geweest en heb k de oordopjes in m'n tas kunnen laten. Dus ja, het kan zich echt herstellen!!
Kanttekeningen is dat het wel kan schommelen en het samenhangt met m'n algehele vermoeidheid

Hi Nora,

Je klinkt als een hele lieve zorgzame en begripvolle vrouw. Ik heb zelf nog geen kinderen, maar kan me erg in je herkennen. Het altijd maar zorgen voor mensen, willen dat ze het leuk hebben, alles doen voor iedereen, etc. Daar zit het 'm al in. Zelf zit ik nu 5 maanden in overspannenheid. Het was echt een hel en af en toe val ik nog steeds terug, maar het gaat echt al een stuk beter. Ook met jou komt het goed, maar het kost echt (veel) tijd en vertrouwen. Ik heb dan ook geleerd door therapie dat juist de mensen die het meest aardig zijn, people pleasers, hoog verantwoordelijkheidsgevoel, etc. vatbaar zijn voor een burn/out/overspannenheid. Eigenlijk erg jammer, maar blijkbaar mogen we vaker en meer voor onszelf kiezen. Ook hoeft een burn/out/overspannenheid echt niet alleen van werk te komen. Vaak is het een combinatie van verschillende factoren. Als ik jou zo lees heb je veel meegemaakt. Wellicht is het tijd voor je om aan de slag te gaan met eventuele opgelopen trauma's. Ik dacht ook dat ik geen trauma's had totdat ik aan therapie begon. Wat betreft de huisarts, die heeft mij wel erg geholpen en aangehoord, maar nooit een label om me geplakt. Daarnaast denk ik als jij er zeker van bent dat je echt teveel hooi op je vork hebt genomen dat therapie ook kan helpen. Denk dan aan therapie zoals emdr, hapnotherapie, meditatie/yoga, etc. Ik heb overigens veel geprobeerd en had een zwaar vitamine D te kort (kwam nav een uitgebreid bloedonderzoek naar voren), dus hiervoor heb ik hoog gedoseerde vitaminepillen gekregen. Wellicht heb je dat ook, want daar kun je je ook futloos door voelen en klachten krijgen. Tot slot, denk echt aan jezelf en neem je rust. Probeer ook je rust te pakken als de kids bijvoorbeeld op school zijn of in bed liggen. Vraag ook om hulp al is dat moeilijk. De mensen die echt om je geven begrijpen je wel en willen ook niks liever dan dat je je goed voelt.

Veel sterkte, het komt echt goed!

Dag Ellen, ik ben nog geen oma, maar wel een moeder wiens moeder dit is overkomen. De oma van mijn kind dus.
Ze is rondom dezelfde leeftijd als jij in een gelijke toestand terechtgekomen. Ze gaf ook aan dat wij allemaal als vreemde voor haar voelde. In dat heftige moment konden wij haar ook niet meer helpen en is ze even opgenomen geweest.
Vanuit dat herstel deden we korte bezoekjes, echt maar Max 30 minuten voor een knuffel. Later even samen wandelen. Buiten met de hond is minder prikkels dan in huis. Kunt ook simpel ergens lekker gaan zitten in een park waar de kindjes spelen. Je hoeft dan zelf niet al te veel, de buitenlucht filtert en je bent toch even samen.
Wellicht kun je ook een leuke video chat in de week doen. Dat kunnen de kinderen tegenwoordig al heel snel.
En vanuit daar kijk je verder. Je herstel staat voorop. En de liefde verdwijnt echt niet! Sterkte

Wat een lieve en helpende reactie Natasja. Dankjewel!

Graag gedaan Ellen,

Hoop dat je er iets aan hebt. En ook hier is de band tussen oma en kleinkind nog hartstikke goed hoor. Kindjes zijn heel flexibel. Dus geniet van ze , zoals jij het aankunt nu. En de rest komt daarna.

Hey ellen!!

Ik zit ook rond dezelfde periode als jou thuis , en wat kun je een paar hobbels op de weg tegen komen.. iedereen reageert anders op de burnout. Im zelf heb inplaats van vermoeidheid meer last van het aanstaan. Ik kan dat niet goed uit leggen maar dat je lichaam de hele dag paraat wil staan terwijl het niet hoeft. Als ik natuurlijk die dag weinig ga doen dan gaat mijn mind er op in zitten en wordt het soms erger.

Zelf had ik precies hetzelfde na 6/7 maanden voelde ik eindelijk een kleine stuk verbetering. Dat ik eindelijk dacht van omg , ik geniet nu van een stukje wandelen. Ik kon opeens blij dansen in de woonkamer, muziek keihard aan en schoonmaken. Maar als ik eenmaal de deur uit ga en ik ga met mijn vriend boodschappen doen of ik ga ergens naar toe, merk ik dat ik heel moeilijk in de snelheid van de wereld kom. Daardoor voel ik me onzeker om binnenkort een keer te gaan opbouwen.

Na nieuwjaar kreeg ik weer een kleine terugval. En blijkbaar is dat volkomen normaal. Laat ik het zo zeggen , jou lichaam is ook de oude patronen gewend , ik leer nu nieuwe patronen wat ook tijd nodig heeft om door te zetten. In plaats van tegen de vermoeidheid in te vechten , laat het er maar zijn. Het is oke. En onthoud, dat helpt mij , het is tijdelijk!! We weten niet hoe lang, maar dit zou nooit altijd blijven. Onthoud dat 👋

Iedergeval krijg je een dikke knuffel van mij, want soms is het echt hell en kan je vaak door mensen om je heen onbegrepen worden ❤️

Hoop dat je hier wat aan hebt .

Liefs kiaraah

Het systeem waar binnen je probeert te functioneren is kapot, niet jij.
Je bent niet lui, je lichaam zegt het is genoeg, stop met werken en durf te genieten. Je bent 58 jaar, je hebt je plicht gedaan.
Je mag lekker niks doen, genieten met plezier iets maken, spelen of kijken naar je klein kinderen.
Je bent niet lui of nutteloos, je wordt niet gek en hebt geen medicatie nodig. Je bent perfect in evenwicht alleen we luisteren niet naar ons lichaam. We hebben meer vertrouwen in dat we moeten werken tot we dood vallen.
Accepteer dat je genoeg doet al doe je niks en laat anderen je niet wijs maken dat het anders is. Zij weten niet beter want ook zij moeten functioneren binnen dit systeem.
Lekker niks doen en zeggen dat je geen prikkels meer kan verdragen, je hoeft er niet eens voor te liegen.
58 jaar pfff en je zo voelen, mijn oprecht excuus voor u dat u zo behandeld wordt.
Patricia

Ik heb ook wel eens benauwdheid maar geen idee van de hartslag .. daar let ik niet echt op. Wel heb ik tijdens rust momenten dat ik me meer bewust ben van mijn ademhaling waardoor het lijkt dat ik benauwd ben.
Wat bedoel je eigenlijk met moeite? Adem stops/verstoorde ademhaling? Voelt het zwaar? Gevoel van dichtgeknepen keel?

Niet volledig kunnen uitademen. Een verstoorde ademhaling idd.

Dat niet goed kunnen uitademen is heel herkenbaar. Ik had jaren terug de huisarts gebeld want het voelde toen niet goed. ik mocht dezelfde dag nog langskomen bij de doktor (zelf dacht ik dat er iets mis wat met mijn longen zoals luchtwegen infectie) en volgends haar had ik een te zware ademhaling en mijn middenrif was gespannen. Ik had toen een verwijzing gekregen voor een psychosomatische fysiotherapie (voor dyspnoe) en dat heeft me goed geholpen. Wel niet meteen, duurde zeker wel een paar maanden, En ze leren je dan ook om een aanval te voorkomen, maar kreeg vooral een doorverwijzing vanwege spierpijn en omdat ik vaak in een hyperventilatie belande doordat mijn middenrif zo aanspande, en mijn middenrif deed pijn met in en uitademen waardoor ik niet verder kon uitademen. (Maar ik blijk ook huisstofmijt allergie te hebben en hooikoorts) rechterkant van mijn neus zit vaak dicht vooral smorgens en slaat ook op de luchtwegen. Maar ja, geen idee als je hier iets aan hebt.

Het hoeft niets ernstigs te zijn. Maar ik zou hiermee even langs de huisarts gaan om te laten onderzoeken wat het is.
Er zijn meerdere oorzaken mogelijk.

Hallo iedereen bedankt voor de tips tot zover. Ik ga naar de osteopaat hopelijk heeft dit wat effect. @tim wat voor oorzaken zouden er nog meer kunnen zijn?

Mvg steve

Nou bv medicijnen (beta blokkers), stress of astma etc.

Gebruik geen medicijnen ook geen stress. Geen hyperventilatie gemeten met capnografie. Benauwdheid is er ook niet de hele dag ook heb ik gevoel dat er linksonder soms iets los schiet. Heel bizar.

Dat is heel normaal. Ik zie de burnout als periodes. Aan het begin had ik overal last van. ontzettende rot momenten, veel lichamelijke pijntjes die zich in periodes afwisselde enz.
Als dat minder wordt rol je op ten duur in de periode van af en toe down moment zoals jij het noemt. Dit hoort er echt bij. Dit is de weg naar herstel.
Heel veel sterkte!

Herkenbaar. Inderdaad erg wisselend gevoel en nu dat ik een beetje blijf hangen in een vaag gevoel, van het gaat wel oké, maar ik voel wel nog pijntjes en van alles. Het is een proces waarin je stappen vooruit maakt en weer stappen terug. Totdat op een gegeven moment die stappen terug steeds kleiner worden.

Heel veel sterkte!

K.

Hoi K.

Precies dat. Het ene moment denk je bijna van alles af te zijn terwijl je voor je gevoel het andere moment weer helemaal bij af bent. Ik heb dat dus vandaag. Heb betere dagen achter de rug en vandaag ineens weer zo'n down gevoel. De wereld is raar en er komen weer meer lichamelijke pijntjes: steken in hoofd, zere ogen, opgejaagd, zere benen, bang voor erge ziektes enz. Hierdoor komt je weer in die negatieve cirkel. Heb je tips om hier weer uit te komen?

Wat dit is is de Boven en onderkant van je trauma window( kan je googlen) zit je erboven dan ervaar je vaak angst, opgejaagd, pijnen ect. De tegenpool is het afsluiten van je lichaam. Verdoofd gevoel of neerslachtig. Beide uiterste is een teken dat je lichaam zegt tot hier en niet verder. Mijn advies is kijk er met liefde naar. Verzet je niet tegen het sombere gevoel. Kijk erna.. daar zit Je dan, maar het gaat voorbij. Je lichaam heeft rust op dat moment nodig dus ben lief voor jezelf

Dag A en Natasja,

Dank je wel Natasja voor je waardevolle tip over je trauma window,, dit ga ik zeker even googelen.

Ik maak gebruik van affirmaties. De mijne is al een lange tijd ik ben positief en optimistisch. Dit helpt mij wel ondanks dat ik me down voel en pijn heb, dat ik weet dat het voorbij gaat en ik probeer het steeds meer te laten zijn, zoals Natasja zegt. Ik probeer die dag me dan ook gewoon rust te gunnen en lekker met een dekentje op de bank te liggen en niks te doen, zonder daar iets van te vinden.

Daarbij bestempel ik mijn gedachtes als deze heel negatief zijn met een label: negatief . Verder denk ik dan niet meer na over deze gedachtes of ga het niet analyseren.

En daarnaast ben ik gestopt met Googlen van wat er allemaal in mijn lijf zou kunnen zijn. Dat geeft enorm veel rust. Alle pijntjes die ik heb en nooit eerder heb gehad, bestempel ik met burn out.

Het is vallen en opstaan. 2 stappen vooruit, 1 achteruit. Zo gaat eender welk proces.

Heel veel sterkte! The only way is up!

Dat is het beste wat je kan doen! Ik schrok enorm toen ik voor het eerst een emotieloos gevoel ervaarde. Alles wilde ertegen verzetten. Ik heb dit toen ook geleerd en dat hielp mij echt. Begrijpen dat het een stopsignaal is van m'n lichaam en niet mijn blijvende staat van zijn. Nu kan ik al beter zeggen tegen mezelf oké de koek is echt op vandaag. En rust inlassen.
En och symptomen googlen..herkenbaar en zo toxic.
Ik heb zelf ook weleens mantra's gevonden op specifieke kwalen. Destijds was dat voor mij hevige maagpijn dat trok tot op m'n borst. Ik vond dat ook ondersteunend.

Sterkte

Dag Natasja,

Hoe bedoel je een emotieloos gevoel? Knap dat je dat al kunt en mooi om te zien hoe je door je proces gaat en positief blijft!
Dank hiervoor!

Ik keek naar mensen en situaties die mij heel blij en gelukkig maken. Echter op dat moment ervaarde ik letterlijk niks. Geen emotie. Dat was voor mij het dieptepunt in somberheid. Nu heb ik geleerd en ervaren dat dit een shut down is en na de juiste rust weer voorbij gaat.
Jij ook hoor. Beetje bij beetje ga je inzien dat het echt een reset is met een betere versie van jezelf daarna!

Dag Natasja,

Dank je wel voor de verheldering. Ik ervaar al heel lang niet echt emotie. Juist door de burn-out ben ik weer dingen gaan voelen en ben ik uit aan het zoeken wel gevoel reëel is en welk niet of waar wat bij past.

Ik geloof inderdaad dat het een reset is en een betere versie van mezelf te worden en dat dat tijd nodig heeft.

Groet,

K.

Echt zo herkenbaar. Alsof ik mijn eigen verhaal leest. Alles maar dan ook alles klopt! Ik ben ook 21 en loop sinds hier sinds 5 maanden mee. Ook dat wazige gevoel, bang op gek te worden, wereld voelt nep, rare zere ogen enz enz. Echt alles is hetzelfde. Ook ik loop bij een psycholoog en zij zegt hetzelfde als wat de jouwe zegt: het hoort erbij. Ik heb ook momenten dat ik op de bank ligt en me gewoon doodziek voelt zo zo moe en raar. Maar als er dan bezoek komt zoals je zegt kan je doen alsof er niks is.

Klinkt raar maar is zo fijn om te lezen dan iemand exact dezelfde klachten meemaakt als ik.

Hey Iris,

Ik snap je volledig en voor mij klinkt het ook fijn dat iemand dezelfde klachten meemaakt.

Voel me namelijk constant onbegrepen en dan lijkt alsof ik de enige ben die zulke dingen meemaak.

Klopt mensen denken o je ziet niets aan hem het valt wel mee. Of komt op zet even door joh het is niet reëel wat je voelt of denkt. Dat zijn dingen die ik veel hoor van mensen. Ik dacht ook dat ik 1 van de weinige was met zulke heftige klachten, maar ik denk dat er meer mensen zijn die dit meemaken dan dat wij denken.

Hey , ik heb precies het zelfde het maakt je vooral angstig dat je denkt dat het nooit meer goed komt terwijl mijn omgeving zegt dat ik al beter ben dan aan het begin het is alleen dat hoofd dat me elke keer helemaal gek maakt. Groetjes s 27

Wat voor mij helpt maar dat kan voor iedereen anders zijn , is elke dag op het zelfde tijdstip opstaan en naar bed gaan . Ik moet me eigen dwingen om in de ochtend wat te eten en ik probeer rond 11 uur altijd een uur te gaan wandelen ( op het begin kon ik maar 5 meter wandelen dus bouw dit op je eigen tempo op ) en als ik dan terug thuis ben rust ik een uur slapen of op de bank liggen daarna merk ik dat ik weer ga piekeren dus pak ik een boek of een puzzel of ga even ontspannen in bad met een boek. Deze dingen helpen mij op het moment nu om de dag door te komen , op het begin kon ik niks van al die dingen hier boven en het is voor iedereen anders en elke dag is anders soms kan ik even genieten en soms ook helemaal niet en dat probeer ik dan maar te accepteren. Het is een lastige tijd maar heb er vertrouwen in dat uit eindelijk alles goed komt.

Ik herken het en dacht zelf dat het nooit over zou gaan. Wazig zien duizeligheid angsten trillingen in mijn lichaam.
Ik deed er alles aan, maar daardoor creëer je controle gedrag. het belangrijkste is het accepteren. En rust nemen Ik kan je zeggen dat ik heel veel baat heb gehad bij filmpjes van Nick de waard. Het is een tip.
Nu na 6 mnd gaat het al stukken beter. Sterkte !

Ik had precies hetzelfde maar dan pas na 3 maanden en al na 4 dagen storten dat helemaal weer in. Je denk weer wat langer te kunnen lopen of meer te doen maar ik zeg je soms deed ik niks en kreeg ik alsnog opeens veel spierpijn of trillend oog, hart kloppingen en nog veel meer. Ik wil je niet ontmoedigen maar vaak is het bij burnout 2 stappen vooruit en daarna weer een stap achteruit. Ik zou goed de tijd nemen en een denk wijze aannemen dat niets moet. Als het niet lukt een belletje of winkelbezoek dan de andere dag. Ik voel mij daardoor minder gestrest. Sterkte N.

Hoi X
Lees dat je nu 1,5 maand in je burn-out zit. En hoopt op snelle verbetering.
Ben geen ervaringsdeskundige maar ik zit nu 8 maanden in de burn-out of hoe sommige het ook noemen. Maar ik hoop ook dagelijks op een klein beetje verbetering. En soms denk ik yes nu voel ik me weer positief en hem dan meteen 1001 ideeën om te gaan doen.
Maar dan begin ik met mijn. eerste idee en dan na een half uur is alles weer weg.
Snap er soms helemaal niets van het ene moment denk je alles te kunnen en binnen het uur ben je weer een ellendig en somber persoon.
Dus ik wil je niet ontmoedigen maar heb begrepen dat dit proces om te herstellen een tijd gaat duren.
Ik dacht in het begin ook even tijdje rustig aan doen en dan kan ik er weer tegen aan. Maar dat is helaas voor mij niet de realiteit.
Maar als ik eerlijk naar mijn laatste jaren is het ook langzaam berg afwaarts gegaan. Alleen ik heb het nooit echt in de gaten gehad. Dacht altijd even dipje en weer verder.

Op het moment werk ik een klein beetje wat noodzakelijk is voor mij en probeer daarna zoveel mogelijk te rusten.
Maar wat ik iedere dag het allerergste vind dat ik vaak niet eens naar een winkel kan of uit eten. Al paar keer geprobeerd en begint goed en dan ineens de man met de hamer en ik sta weer zweten, stressen en voel me dan klote.
Kon eerst alles en nu helemaal niets meer.
Ben een man van 52 maar zo voel ik me dan niet.
En dit vind ik echt het aller moeilijkste om mensen om mij heen (ouders, kinderen, familie en vrienden) vaak te leur moet stellen om dat het me gewoon niet lukt. Ook vaak de simpele dingen niet.
Dan voel ik me een zielig klein mannetje en heb daar hekel aan. Maar kan er ook niets aan veranderen.
Dus nu heb ik soms in de ochtend een opleving en daar probeer ik van te genieten en geeft me een beetje hoop.

Wens je veel sterkte en beterschap in de achtbaan waarin we terecht zijn gekomen.

Groet Aswin

Bedankt voor jullie reacties, dit helpt me zeker. Ik heb alleen nog een vraag die ik ben vergeten te stellen. Hebben jullie ook last gehad van een enorm schuldgevoel/ gevoel dat je je aanstelt? Ik worstel er nog best mee dat ik denk, kom op, wat is er nou aan de hand, hoezo zit je nu weer te huilen en doe je niks. Ik probeer dat los te laten maar vind het onwijs moeilijk.

Vandaag gaat het helaas weer iets minder. Ga zo proberen de deur uit te gaan maar het kost me allemaal meer energie dan ik had gehoopt. Voel me gesloopt en opnieuw benauwd, het blijft heel verwarrend en ik word er eigenlijk weer boos/verdrietig van.

Succes vandaag, ik hoop dat jullie ondanks alles een goeie dag hebben.

Hoi x

Vandaag een goede dag zou fijn zijn maar helaas was alleen de ochtend fijn en nu weer zoveel prikkels dat ik thuis boven zit.
Als er voor mij veel prikkels geweest zijn wil ik daarna altijd graag alleen zijn en naar muziek luisteren. Hoop dat de rust in mijn hoofd weer een klein beetje hersteld.
Maar over je vraag ?
Schuld gevoel heb ik zeker gehad en als
soms nog even. Dit voornamelijk naar mijn ouders, partner en kinderen.
Maar ze weten dat ik ziek ben maar snappen het soms niet.

En dat je voelt/denkt dat je jezelf aanstelt Snap ik helemaal. Dat heb ik ook veel last van.
Dit komt denk dat de anderen niet weten wat er met jou gebeurd en het allemaal maar vreemd vinden.
Klinkt misschien raar, maar 3 jaar geleden zou ik ook vreemd naar niemand met een burn-out gekeken.
En heel sceptisch misschien gezegd hebben stel je niet zo aan als je ook een keertje hard moet werken.
De gevoelens en manier van denken die ik nu heb passen totaal niet bij met wie ik ben/ was.
Dus je stelt je niet aan het is gewoon bijna niet te begrijpen wat er allemaal met je lichaam en hersenen gebeurd.

Ik probeer veel positieve verhalen te lezen van mensen die hersteld zijn en dat geeft me hoop dat het goed gaat komen.

En belangrijk is dat lotgenoten elkaar kunnen steunen omdat elkaar beter begrijpen.

Fijne avond groetjes van mij Aswin

Herkenbaar! Ook ik zou graag tips horen. Of een hoopvol berichtje! 😊

Ik durf het bijna niet te zeggen, maar ik heb zojuist een 3 jaar lange traject met de psycholoog afgerond. “Ik ben beter” klinkt nog erg onwennig. Over een half jaar hoop ik het met zekerheid te kunnen zeggen. Ik heb in ieder geval vertrouwen in de toekomst.

Een standaard formule tot genezing bestaat (nog) niet. De meest betrouwbare tips die ik heb gekregen en wil doorgeven is:
- accepteer de situatie zoals het is.
Dat is heel lastig, maar het leren accepteren hoort bij het proces.
- trust the process.
Als je voor een behandeling of traject hebt gekozen, heb er maar vertrouwen in dat je er baat bij hebt. Mocht het niet helemaal helpen, dan heb je daar ook lessen uit geleerd. (Ik had bv een slechte re-integratie coach achteraf, maar daardoor heb ik veel over mezelf geleerd)
- luister naar je lichaam. Wat vertelt het jou? Welke emotie hoort erbij?
- een goede klik met je therapeut anders gaat het sowieso niet werken

Mijn behandelingen:
CGT, EMDR, rescripting, stembevrijding, EFT, schematherapie, mindfullness (meditatie), manuele fysiotherapie, YouTube Yoga with Adriene, zangles, vrijwilligerswerk, mijn kind als spiegel , rust

Het is geen perfect traject geweest, maar het doel is bereikt.

Hoi anoniem,
Ik snap je vraag helemaal want die heb ik elke dag. Volgens mij zijn er geen vaste dingen die je kunt doen om weer beter te worden. Ik denk dat ieder persoon anders om op de juiste manier te doen.
Maar waar ik veel aan heb is dit forum waar ik dagelijks kan lezen van anderen en mijn verhaal weer kwijt kan.
Weet niet hoe dat bij anderen is maar als ik over bepaalde klachten/problemen/gedachten waar ik mee worstel niemand mij begrijpt. En kun je dus nergens je verhaal goed kwijt.
Gelukkig zijn er hier ook lotgenoten die mij steun en tips geven om weer door te kunnen gaan.
Dat geeft mij heel veel energie, hoe raar het ook klinkt dan voel ik me niet zo alleen.
Had nooit verwacht dat ik op dit soort sites mijn emotie en gevoelens zou delen.
Was altijd een grote stoere man.

Maar de realiteit is nu dat ik het ene moment de wereld aan kan en uur later weer helemaal niets kan en wil.
Maar door er met lotgenoten te praten kun je steun vinden en zo weer de goede en positieve kant op te gaan.

Heb vandaag een spaarpot gekocht en bij ieder positief moment doe ik er een donatie in voor een feest als deze ellende achter de rug is.
Wens je veel strekte de komende tijd.
Groetjes Aswin

Hey, ik ben bijna hersteld (80%) en ik heb 1 jaar aangekloot met anti depressieva. Hielp wel met 'herstel' maar niet de achterliggende problemen. Ondertussen de mindbody methode omarmd en het verklaart een boel. Het best wat je kan doen is met je trauma's, negatieve gedachten/zelfbelld/waarden aan de slag en aan journalspeak van Nicole sachs doen. Klinkt wat wazig, maar onze interne stress is vaak veel groter dan de externe stress. Voor veel mensen zorgt dit voor duurzaam hersteld. Succes.

Dankjewel voor jullie reacties.

Aswin, her is zo herkenbaar om een feest te willen geven als dit voorbij is. Dat is omdat het zo´n gevangen gevoel geeft die situatie...

Taco, wat bedoel je met de mindbody methode? Kan zoveel betekenen:-)

Pearl, wat vond je van emdr ? Wist je wat je trauma was ?

Hoi Lenn,
Ik had geen angst en paniekklachten dus daar kan ik niks over zeggen. Wat betreft acceptatie: dat is een langzaam proces. Je zult je moeten gaan realiseren dat je nu echt tijd en ruimte moet geven aan jezelf. Doe nu de dingen die jou rust geven, al het andere is niet meer belangrijk. Het gaat nu om jou! Zo te horen ben je best al goed bezig met wandelen, mediteren, lezen etc. Voor mij was bv een lichtpuntje als ik kon merken dat ik meer energie kreeg. De eerste nacht dat ik weer wat beter sliep. Een uitje met vriendin dat ik goed had volgehouden etc. Weet dat deze toestand tijdelijk is en dat het steeds iets beter zal gaan. Maar het kost tijd! En die moet je jezelf gunnen. Mensen die burnout raken zijn over t algemeen enorme doorzetters. Deze eigenschap kun je nu inzetten door steeds op slechte dagen tegen jezelf te zeggen dat de volgende dag weer beter zal gaan en dat t goed komt.
Wat betreft paniek/angst: gebruik je ademhaling, dat is je anker. Bij onrust ga je even liggen en focus op n langzame en rustige ademhaling. Zo geef je je brein een seintje dat alles veilig is.
Sterkte

Alles is heel herkenbaar wat je schrijft. Die paniekklachten die zijn erg hé? en naast de paniekklachten de lichamelijke ongemakken en pijntjes vreselijk. Ik heb soms ook van die depri periodes. Ook ik leer van de psycholoog om de paniek/lichamelijke klachten te accepteren. Te denken oke ik voel me rot maar het kan geen kwaad. Door dit toe te passen kan ik inmiddels alweer stukjes autorijden alleen (ik reed in het begin helemaal geen auto meer). Dit lukt me niet altijd hoor maar het is wel het beste om het te accepteren. Verder is het belangrijk om je verdriet te uiten. Angst is een opstapeling van woede/verdriet zolang je dat blijft wegstoppen blijk de angst. Dus mijn tip accepteer je paniek en dat je je rot voelt hoe moeilijk het ook is.

Heel heel herkenbaar. Bij elke kleine beweging of handeling ook hoge hartslag en gevoel van flauwvallen, slappe.benen enz. Terwijl er gebeurd niks. Eerst raakte ik hierdoor ook in paniek tegenwoordig kan ik er met momenten beter mee omgaan door te accepteren. Ik had en heb dit gevoel bijvoorbeeld ook tijdens het autorijden. Nu gaat dat beter omdat ik weet ik voel het maar er gebeurd niks. Dit is toch al d'r eerste stap richting genezing

Hoi Lieke,

Vervelend he.. Inderdaad die acceptatie en er in kalmte mee omgaan is echt een hele belangrijke stap richting eruit komen volgens mij!

Ik heb het vooral ‘s ochtends, kan dan echt onwel worden terwijl ik langzaam aan het opstarten ben en rustig ontbijt probeer te maken. Soms is het bij mij wel dermate dat ik echt flauwval als ik niet optijd ga liggen. Ook in de douche heb ik het wat sneller.

Wordt het bij jou wel minder met de tijd ?

Hoi
Ja had ik ook vooral in begin inderdaad, ook snel duizelig. Je ligt op bed te rusten en opeens voel je je hart sneller gaan kloppen. Ook midden in de nacht of zo. Duurde meestal maar even. Niet druk om maken, het hoort er allemaal bij.

Hoi Lieke,

Vervelend he.. Inderdaad die acceptatie en er in kalmte mee omgaan is echt een hele belangrijke stap richting eruit komen volgens mij!

Ik heb het vooral ‘s ochtends, kan dan echt onwel worden terwijl ik langzaam aan het opstarten ben en rustig ontbijt probeer te maken. Soms is het bij mij wel dermate dat ik echt flauwval als ik niet optijd ga liggen. Ook in de douche heb ik het wat sneller.

Wordt het bij jou wel minder met de tijd ?

Ja topicstarter heel herkenbaar, soms beangstigend. Ik heb het weleens meerdere keren in het verkeer gehad, doodeng. Temperatuurverschil is meestal een snelle trigger, in dit geval de stoelverwarming bv.
Maar acceptatie en inderdaad rustig blijven hoe cliché misschien. Het wordt minder met de tijd. Ik heb het weleens dagelijks gehad, en tegenwoordig sporadisch.

Hoi an,

Met de tijd heb ik inderdaad met beter momenten. Momenteel weer een dipje. Heel de dag het gevoel of ik flauw ga vallen en of de wereld niet echt is. Ik krijg er tot op heden geen paniekaanval van maar moet zeggen dat het weinig scheelt. Ik probeer het te accepteren, maar mijn aard is juist vecht ertegen en dat is juist wat je bij dit niet moet doen. @hi dat in het verkeer heb ik dus ook. Eerst reed kk daardoor niet meer tegenwoordig lukt me kleine stukjes buiten de snelweg op weer. Ook puur door te accepteren en denken oke ik voelt het het voelt rot maar er gebeurd niets

Hoi Eliza,

Je verhaal is heel herkenbaar. Het feit dat mijn moeder ongeneeslijk ziek is was de druppel die de emmer deed overlopen. Totaal overspannen met regelmatig paniekaanvallen omdat ik denk ernstig ziek te zijn, ben ik afgelopen zomer gedeeltelijk in de ziektewet beland.
Tintelingen in mijn gezicht en benen waardoor ik denk ms te hebben. Hoofdpijn waardoor ik denk dat ik een hersentumor heb. Darmklachten is ook een erge ziekte en bij rugpijn ben ik bang dat het uitzaaiingen zijn. 's nachts heb ik hartkloppingen en gedurende de dag een onrustig gevoel in mijn lichaam. Ik heb gemerkt dat wanneer ik denk dat ik ziek ben mijn klachten verergeren waardoor ik bevestig krijg dat ik idd ziek ben, hierdoor wordt ik nog angstiger en krijg ik nog meer klachten. Echt een vicieuze cirkel waar je dan in beland. Twee maanden geleden ben ik doorverwezen door de huisarts naar een psycholoog en ik doe dagelijks ademhalingsoefeningen en meditaties. Door de ademhalingsoefeningen wordt je zenuwstelsel tot rust gebracht en het heeft mij heel erg geholpen om de tintelingen en onrustig gevoel in het lichaam te verminderen en uit je hoofd te gaan. Je lichaam bevind zich namelijk constant in de vecht-vlucht modus. Het is echt de moeite waard om je eens te verdiepen in hoe het zenuwstelsel werkt. Ik hoop dat je snel weer onbezorgd kunt genieten van je kindje en partner

Ook voor mij heel herkenbaar. Ook dat duizelige soms komt het uit het niets heb heb je het idee flauw te vallen, maar dat gebeurd niet. De wereld voelt ook alsof je bijna flauwvalt, lichte benen enz.
Ik ben ook constant bang voor ms en dan weer een hersentumor. Maar ik probeer dit van mij af te zetten wat wel erg moeilijk ik. Ik maak elke avond een lijstje met waar ik bang voor ben met de ontkrachtende gedachtes erbij dan zie je eigenlijk al snel dat het onzin in. Als je een hersentumor heb worden je klachten bijvoorbeeld steeds erger en wordt het niet minder als je afleiding heb enz. Dat help bij mij best wel (tip van de psycholoog) Inderdaad als je veel aan lichamelijke klachten denk wordt je banger en maak je steeds meer rampsenario's in je hoofd. Het is echt een vicieuze cirkel met tal val lichamelijke klachten die je moet proberen te doorbreken. Ook mij is dit nog niet gelukt hoor maar we kunnen dit!

Zoek professionele hulp (psycholoog). Een burnout geeft allerlei nare lichamelijke klachten, dat hoort erbij (heeft te maken met overbelast zenuwstelsel). Ga niet navelstaren en daar op focussen maar richt je blik naar buiten! Ga veel wandelen, evt yoga doen, door bewegen kom je uit je hoofd.

Lieve mensen, wat ontzettend fijn om te lezen dat er herkenning in zit en dat ik niet de enige ben. Hoe stom dat ook klinkt want het is allemaal verre van fijn..

Ondanks dat ik mij soms wat beter voel, komen er dan weer nieuwe klachten bij. Nu weer last van m’n linkerhand (vingers) en onderarm (lijkt overbelasting van met telefoon in m’n hand zitten + baby die over de 6 kilo is ondertussen). Maar grappig genoeg verdwijnen dan de klachten aan de rechterkant van m’n lichaam. Dan is nu de focus op links met de pijnscheuten en dan begint m’n linkervoet ook weer branderig te voelen, zelfde als m’n handen. Als je op internet zoekt zijn brandende handen en voeten symptomen van angst.

Vanmorgen uit bed kreeg ik een tril aanval met hartkloppingen. Geen idee of het kwam door de angst voor de pijn die ik weer had in m’n arm of dat het was dat ik sinds half 6 s’avonds niet meer had gegeten en gedronken en dat m’n suiker laag was. Toch weer angstig en de aanval hield lang aan.

Hoe dan ook probeer ik gewoon te denken dat als m’n rechterkant (arm en been) eerst raar voelde dat dat echt niet ineens over zou gaan en dan dat de linkerkant het weer overneemt. Volgens mij maak ik mijzelf gewoon ziek met denken. HOE KOM IK ERUIT?!

Psycholoog is begonnen sinds afgelopen dinsdag en een heel traject voor de boeg. Ben erg benieuwd wat dat gaat brengen. Ik wil gewoon niet meer zo bang zijn alleen op straat en weer echt genieten van dingen zonder er geen nut in te zien. Werken moet ook ooit weer maar als ik het er over heb krijg ik het al benauwd. Komt echt omdat het mijn eigen bedrijf is en er toch druk achter zit.

Soms weet ik het ook niet meer maar ik probeer zo sterk te zijn. Wat doen jullie allemaal nog meer om je angst tegen te gaan en nervous system te kalmeren?

Hey de duizeligheid of het onstabiele gevoel kan ook uit je ogen komen. Heb je ook last van wazig zien of vermoeide ogen. Dan zou ook hier nog een oorzaak in te vinden kunnen zijn.

Liefs

hoi marieke,
voor mij heel herkenbaar helaas. ik vanaf 1 maart dit jaar deels thuis.
ik heb een aantal maanden thuis gezeten en begon eind juni met reïntegratie. ging op zich goed en voor de zomervakantie zat ik op 3x3 uur. helaas ging het met mijn ineens niet zo goed, kreeg opnieuw na anderhalf jaar hartklachten..dus ik werd weer heel angstig en maakte me veel zorgen, ook ons jongste zoontje zou na de vakantie starten op het VO, hij heeft een lichte vorm van autisme en maakte voornamelijk zorgen om het fietsen naar school .
lang verhaal kort, in de vakantie kreeg ik een terugval, voelde me niet fit en had geregeld migraine. toch na de vakantie weer gaan werken..ik kon alleen maar huilen, dus naar huis en weer een afspraak gemaakt met de huisarts. weer volledig thuis en een verwijzing naar psycholoog. nu ben ik eind november weer begonnen met werken, echter vond mijn leidinggevende dat het een stuk sneller moest dan voor de vakantie..van niks naar meteen 3x3 uur, de week erop naar 4x3 en zo elke week omhoog zodat ik voor de vakantie al weer aan mijn volledige uren zou zitten, ik werk normaal 20uur in 4 dagen,meer kan ik niet omdat ik ook nog ziekte van crohn heb. nu moest ik vorige week 4 dagen, helaas merkte ik op maandag al dat het niet lekker ging, weer extreem moe, huilbuien en hoofdpijn. maar toch maar doorgewerkt, woensdag een uur eerder naar huis omdat ik hoofdpijn had en wazig begon te zien,trillend ooglid etc. donderdag ochtend stond ik weer met mega hoofdpijn op. ik heb me voor die dag afgemeld. ik heb de huisarts gebeld en kan gelukkig morgen terecht. mijn psycholoog gaf aan dat de opbouw veel te snel gaat. mijn leidinggevende belde die ochtend op..waarom ik er niet was?! en of ik wel echt een burnout heb..ik was volledig lam geslagen en kon eigenlijk niks meer zeggen. ipv een stapje terug moet ik deze week toch 14 uur komen, vandaag met veel pijn en moeite 4 uur gedaan, daarna 2 uur in m'n bed gelegen en nog niet uitgerust,morgen weer een nieuwe poging. ik vindt het vreselijk dat het me niet lukt en niet aan de verwachtingen kan voldoen. ik voel een enorme druk van mijn leidinggevende..krijg t al benauwd als ik zie dat ze me belt. ben 3 dagen van slag geweest van haar telefoontje..herken een hoop.
succes!

Ik lees graag jullie reacties, denk dat ik er veel kan uit leren.
Ik ben sinds april 23 thuis met BO. Morgen beslis ik samen met de huisarts of ik met 5u/week kan starten na de kerstvakantie. Soms ben ik hier trots op, eindelijk weer normaal leven! Maar heel vaak beneemt me die paniek. En denk ik hoe dit concreet zal verlopen op het werk, na zo lange tijd thuis. Alleen de geur van het gebouw, en de ergernissen die ik had en die tot de BO hebben geleid. Er is op zich niks veranderd aan de situatie op het werk. Alleen ik moet er op een andere manier tegenaan kijken. Ik voel me onzeker en weet niet of dit me lukt. Herkenbaar in jullie berichten: hoofdpijn, spanning fysiek voelen, last van mijn ogen. Ik kan op het werk ook bij niemand terecht om even te praten over mijn reintegratie. Mijn leidinggevende is iemand die hier geen oor naar heeft, en die ik ook niet vertrouw....

Hoi willemijn , ik ben zelf in 2019 in elkaar gestort en heb ook van alles gevoeld in lichaam en hoofd. Ook momenten dat erger werd en ik snap je bezorgdheid helemaal hoor. Maar hou vol er komen betere tijden. Sterkte

Ik ben een jaar geleden ingestort na 7 jr chronische pijn en heel veel fysio-/ massagetherapeuten, chiropractors, pijnpoli's verder. Pas bij psycholoog werd alles duidelijk: een zware burnout. Kern v burnout is dat je zenuwstelsel/hormoonstelsel ontregeld zijn door jarenlange chronische stress. En ja, dat gaat gepaard met heel veel klachten. De klachten die jij noemt passen allemaal bij burnout. Ga voor jezelf na hoe en wanneer de klachten ontstaan zijn. Stress die chronisch wordt (waardoor je lichaam letterlijk niet meer kan herstellen) ligt altijd ten grondslag aan een burnout. Ik had en heb nog steeds veel klachten maar inmiddels wel weer wat meer energie, beter slaappatroon. Dus er komen lichtpuntjes. Houd je daar aan vast! Maar herstel kan jaren duren (in mijn geval dus 2-3 jr): hoe langer de periode waarin je roofbouw hebt gepleegd op je lijf, hoe langer het herstel. En dat herstel verloopt grillig. Betere periodes en slechtere periodes met meer klachten wisselen elkaar af. Acceptatie is begin van het herstel...

Hallo Willemijn,

Wat voor speldenprikjes zijn dat die je ervaart?
Op borst, voeten, benen, handen ook?

B12 tekort is automatisch bij een burnout, slechte opname + veel gebruik. Daarom neem ik supplementen (al 1,5 jaar) van 4000% oid. Dat laat je beter voelen maar lost je burnout niet op.

Ik ben helaas ook bekend met de spelden prikjes ook in me gezicht de arts had er geen verklaring voor
Na zelf opzoeken blijkt het zenuwstelsel ernstig overprikkeld

Lieve Marieke, wat fijn dat je dit deelt. Begrijp je volkomen en dit is zo herkenbaar. Dankzij jouw bericht net mijn kaartjes verkocht voor een concert eind december. Terug naar niets, rust en geen prikkels. Komt het ooit nog goed...

Simpel antwoord: prikkels. Burnout is behalve een energietekort ook een opgeblazen zenuw systeem. Die moet zich heel traag weer herstellen en aanpassen. Ik heb in het eerste half jaar van die dempende dopjes gedragen omdat ik gek werd van luide geluiden. Aan het begin (toen ik nog niet volledig gecrashed was) had ik hetzelfde: kon 2 uur normaal functioneren en ineens 'bam'. Ik werk nu weer 26 uur maar durf ook nog niet echt naar concerten te gaan. Ben wel 2 maanden terug bij een musical geweest en de bios staat binnenkort ook op het programma. Concert is gewoon erg intensief, zeker als je pas 6 uur kan werken...

Hoi Marieke dat is normaal die prikkels met een burnout heb ik ook veel ik werk wel en wandel veel met de hond en zit niet meer op zoveel sites daar kan ik me aan ergen en laatst weer eens naar het theater gegaan met mijn kinderen en schoondochters was maar 2uurtjes dus voor mij vol te houden en zit bij een haptotherapeut zei helpt mij erg goed misschien iets voor jou succes 👍

Hoi Marieke,

Wat goed van je dat je de stap hebt genomen om naar een concert te gaan. Het is knap dat je dat weer aandurft. Zie dit dan ook zeker niet als falen, maar als een overwinning dat je dit weer durft. Dat betekent dat het op dat moment dus goed genoeg ging om de overweging te maken om naar dat concert te gaan.

Ik heb ook een burn-out gehad en ik heb ook zeker dit soort terugvallen gehad en gedacht; laat het ook allemaal maar zitten, ik wil me niet meer zo voelen. De tegenstrijdigheid hierin is: je gaat pas stappen maken als je dingen probeert. Je gaat een paar keer op je bek, dat is dan heel kut, maar je vindt uiteindelijk een balans met wat op dat moment te veel is, en welke stappen je wel kan zetten. Dat kan alleen als je dingen gaat proberen! Dus geef niet op daarin. Bovendien denkt je lichaam na een prikkelarme periode: wat is dit ineens voor geluid? Daar moet het heel erg aan wennen. Dat blijft zeker niet voor altijd zo, maar je lichaam en geest moet er heel erg aan wennen. Komt goed!!

Dankjewel voor jullie lieve reacties hierboven!
Soms ‘wil ik gewoon te snel weer dingen proberen zonder echt na te denken; ‘ is dit nu wel slim/heb ik er echt zin in op dit moment’. Maargoed dat is ook wel menselijk :)
Nu weer even uit het overprikkelde zien te komen.

Een concert is ook wel erg veel van het goede! Ook dit soort dingen moet je langzaam opbouwen. Probeer bv eerst eens een kort theateroptreden (in een klein theatertje), film (niet te lang) etc. Het komt allemaal wel...je lijf geeft dus duidelijk aan dat dit teveel is dus even een stapje terug.

Heel herkenbaar hoor . Ben zelf in 2019 in elkaar gestort . Kon geen prikkels meer hebben enz. Nu al 11 maanden angst voor de angst. Maar dus heel herkenbaar die overprikkeling . Sterkte en rustig aan

Ik zie net dat het eerdere bericht wat ik hierover heb gepost waarvan ik dacht dat het mis gegaan was, toch online staat. Excuus voor het dubbele verhaal! (Extra reacties zijn natuurlijk meer dan welkom)

Hoi!

Anderhalf jaar geleden zat ik wel eens op dit forum, omdat het zo slecht met me ging, maar sinds oktober 2022 niet meer. Dat was rond dat ik m'n eerste dosis citalopram nam, dat overigens pas na een paar weken echt goed werkte. Ik dacht: ik kijk eens op dit forum of ik mensen kan helpen, en ik zag jouw berichtje.

Ik was zólang zó huiverig voor medicatie, er heerste bij mij zo'n groot taboe. Volledig ten onrechte uiteindelijk. Het is dé reden en dé doorbraak geweest voor mijn herstel. Het middel zorgt ervoor dat je minder in je hoofd zit en dat je gewoon dingen doet zonder er al te veel bij na te denken. Ik pieker tegenwoordig echt nog wel eens, maar zonder dat ik het weet filtert m'n hoofd de negatieve gedachten en een half uur later denk ik: 'huh, ik was toch aan het piekeren?', maar dat is dan gewoon automatisch weggegaan. Heel bijzonder.

Heel geleidelijk zijn door deze afname van angstgedachtes mijn fysieke klachten ook wat naar de achtergrond gedreven. Ze zijn er nog wel, maar ik heb nagenoeg mijn leven weer opgepakt en werk 20 uur per week en doe weer de sociale dingen waarvan ik nooit had gedacht dat ik ze nog kon. De overprikkeling is er wel, maar op de achtergrond, evenals mijn hoge adem.

Bijwerkingen zijn er bij mij nauwelijks geweest, maar het werkt voor iedereen anders! En de eerste weken zijn misschien wat onwennig, je hoofd werkt ineens heel anders dan normaal. Je zult eventjes geduld moeten hebben met oordelen of het wat voor jou is. Ik hoop dat het voor jou helpt, en geloof mij: het komt ECHT goed. One way or another. Ook al denk je dat het nooit goedkomt, dat komt het ECHT.

Heel veel succes! :)

Bij mij werkt wandelen, minstens een half uurtje. Stilaan voel je de hoofdpijn een beetje wegtrekken. Als je beseft dat dit werkt moedigt het aan om meer en langer te wandelen en begin je je lichaam beter aan te voelen zodat je ook sneller weet waar je grens ligt om de spanningshoofdpijn uiteindelijk te vermijden. Ik heb er wel 4 weken over gedaan om van de spanningshoofdpijn grotendeels af te geraken.

Stemvork 174Hz. De Sonic Slider van Eileen Kusick werkt ook erg goed. Deze vorken kunnen bijna direct resultaat geven, zeker bij pijn.

(Kusick = McKusick)

Wat bij mij goed helpt is de Wim Hof Ademhaling. Probeer het eens 2-4 weken elke ochtend te doen. Het kan veel goeds doen voor het lichaam 🙌

Hey allen, dankjewel voor het reageren. Volgends mijn tandarts doe ik kaakklemmen met inspanning. vooral snachts, maar zodra ik stress heb en ook nog inspanning tegelijk doe krijg ik erge bonzende hoofdpijn. Migraine is al uitgesloten maar zo voelt het soms wel. Echt flinke bonzen en een druk in het hoofd. Nu ben ik 3 dagen lang gelegen, geen telefoon (maakt het erger) en tv maar voor korte tijd. Gelukkig gaat het al wat beter. Eerst dagelijks hoofdpijn . Smorgens al bij opstaan en nu met wat geluk 1 x in de 2 weken. Nu maar hopen dat het helemaal stopt. Trekt ook nogal maar mijn oren en neus (holte onsteking is uitgesloten) mijn ogen zijn ook niet meer zoals ze waren.. ik had altijd last van traan ogen. Nu zijn ze droog en kunnen maar weinig verdragen helaas. Het is me wat

Ja, jou licham stuurt de stress op bepaalde punten in jouw lichaam. Stress lokaliseert zich en versprijd zich. Jij kan zo ziek worden dat jij je zelf niet meer herkent. Na 2 jaar burnout, ziekteziektewet van hell,voel ik mij nu veel beter.
Ik heb de volgende gedaan om uit te komen: gestopt met werken, veel rust thuis zonder geluiden of mensen op bezoek, ik heb een infrarood sauna thuis gekocht. Holistisch coaching gevolgt, Bowen therapy gevolgt, drukte vermijd, fizioterapie, lopen in natuur, Lasea (lavendel olie) capsules genomen zijn in Duitsland te koop en Valeriaan capsules voor slapen . En steun van mij vriend gekrijgen!

En nu ben weer gezond en nieuwe baan en alles nu is veel beter. ik moet zorgen dat niet weer gebeurt!

Jou verhaal lijkt precies op die van mij. Die perfectionisme en altijd maar door gaan.. wat doen we onszelf aan he ? Pfffff. Maar het is zo'n gewoonte dat we het niet eens door hebben. Bij mij was het HEEEEL heftig. 3 weken lang 24/7 paniek, meerdere malen aan de tel gehangen met spoedpost, psychiater nood nummer noem maar op. Nu begonnen met lage dosis antidepressiva ( voor het slapen, mirtazapine 7.75 mg) dit helpt me om iets beter te slapen en overdag ben ik nu ook een stuk rustiger. De vermoeidheid is nu overdag ook weer voelbaar.. in de periode dat ik 24/7aan stond voelde ik niks van vermoeidheid ook al sliep ik helemaal niet. Puur door de adrenaline. Ben ook in 4 weken 13 kilo afgevallen. Nu langzaam aan komt er weer wat bij. Ontlasting gaat weer richting de normale kant...
Misschien is t ook een optie voor jou ?

fucking profiteur, je weet niet eens wat het is een burn out laat staan PTTS. Pfff geniet er maar van.

Excusde my French, maar dit soort mensen mogen van mij inderdaad ook oprotten. ''lekker gratis uitkering lang leve vakantie?!'', terwijl de mensen hier op dit forum komen voor herkenning en steun in de hel waar ze doorheen gaan en er alles aan doen om beter te worden, sommigen tot suïcidaal aan toe omdat het zo heftig is wat we / ze meemaken.. En jij komt hier vertellen dat je je prima vermaakt al terend op het geld van hardwerkende mensen. Schaam je diep.

Niet druk maken om dit figuur mensen, deze man is waarschijnlijk afgekeurd door een psychische stoornis. Welk figuur zou dit nou zomaar op internet zetten dat hij profiteerd. Je speelt dan met je eigen uitkering. Ook op dit forum kunnen de instanties er zo achter komen als er melding van word gemaakt.

Dag, held in de nacht

Als dit is wat jou gelukkig maakt blijf het dan vooral doen.
En toch..........ik hoop voor jou dat je dit voortaan overdag kunt doen en 's nachts lekker kunt slapen.
En geloof me, ieder die op dit forum is doet aan topsport!!

Veel geluk 🍀

Door wie heb je de neuroscan laten uitvoeren? Is dit met een doorverwijzing van de huisarts?

Goedemorgen Anna,

Ik heb hier ook heel veel last van. Dacht eerst dat het vanuit mijn nek kwam, maar dat lijkt niet zo te zijn. Ik heb het nu minder dan eerst maar het blijft wel eng. Is dit inmiddels bij jou verbeterd?

Yes, traag of zoals ik het noem, onwerkelijk. En ook ik denk vanuit mijn nek, maar het is waarschijnlijk meer dat de nekklachten komen door de spanning die je krijgt van dat gevoel.

He Renzo,

Heb jij hier ook veel last van? Hoe voelt het bij jou? Ik heb bij God geen idee meer wat ik er tegen kan doen.

Heb jij nog enige tips?

Groetjes ano

Hey Ano,

Het is lastig uitleggen hoe het voelt. Ene moment is het onwerkelijk als je bent er wel, maar het is een soort van vaag(gevoel dat je zo nog wakker gaat worden), soms is het weer net alsof je heel moe bent, dan krijg je alles ook traag mee(net alsof je al half in slaap bent gezakt).

Sowieso merk ik vooral dat ik mentaal erg moe ben aan mijn ogen, die voelen regelmatig erg zwaar.

Of ik tips heb.. Ik denk dat deze gevoelens komen omdat we gewoon heel erg moe zijn en daardoor veel verkeerde hormonen door het lichaam gaan. Als we gaan letten op wat we voelen(en dat doen we eigenlijk ook) dan wordt er ook weer vanalles aan verkeerde hormonen aangemaakt en daardoor blijft dit gevoel. Tip is dus eigenlijk om er geen aandacht aan te geven, maar dat kost heel veel tijd. Elke keer dat we het voelen en er negatieve aandacht aan geven helpt de verkeerde stoffen weer vrij spel te geven en we moeten juist opladen.

Groetjes

He Renzo,

Thanks voor je reactie.

Inderdaad veel rust nemen dat helpt wel en ook letten op je ademhaling. Bij mij werkt het om in te ademen via de neus uit te ademen via de neus en dan een pauze. Vervolgens weer hetzelfde te doen totdat je je rustiger voelt. De meeste klachten zullen dan wel verdwijnen.

Ik heb alleen dat trage zicht nog zelfs het gamen lukt niet meer. Als men ook tegen mij praat dan zie ik de lippen iets later bewegen dan dat de woorden hoor. Bizar. Herken je dit ook?

Probeer wat te ontspannen en te letten op je ademhaling. Ik hoor van je.

Groetjes

Ano

Wat je zegt over het vertraagde zien qua horen en bewegen van de lippen herken ik niet maar ik denk dat dit hetzelfde is als wat ik merk, iemand die tegen mij praat neem ik anders waar, soort vertraagd en waziger. Denk dat iedereen dit anders waarneemt.

Het is hoe dan ook erg lastig en ook lastig om er geen aandacht aan te geven, maar veel zit uiteindelijk in ademhalen, dat klopt ook.

He Renzo,

Dat denk ik ook idd dat iedereen het anders waarneemt. Hoelang kamp jij hier al mee?

Dit wordt denk ik mijn 5de maand.

Ben ook benieuwd of andere hier ook last van hebben gehad.. reageer gerust.

Mvg

Ik ben ook constant duizelig en misselijk.. Ik merk dat het erger wordt zodra ik er angstig voor begin te worden. Wat bij mij denk ik hielp is ook goed letten op het eetpatroon, ik ging vooral opzoek naar voeding die stress verlagend werkt, zoals vette vis, fruit, noten en andere dingen.

Ik ben ook de hele dag misselijk.. is dit bij jullie over gegaan?

Bij iedere huisartsenpost is er een vertrouwenspersoon cq praktijkondersteuner. Dit zijn psychologen waar je man mee ingesprek kan gaan en in vertrouwen kan vertellen waarmee hij worstelt. Zo iemand man hem dan ondersteunen en adviseren waarom en waar hij hulp kan zoeken. Zonder praten komt hij er niet uit en wordt een last voor zijn omgeving. Helaas was mijn vader ook zo, wat mij uiteindelijk in deze situatie heeft doen belanden. Hij moet beseffen dat zijn weerstand effect heeft op jou en anderen en hij daarmee alles op het spel zet.

hallo beste mensen,ik ben roelof laning en 48 jaar en woon tijdelijk wegens verbouwing in delfzijl en mijn locatie van de verbouwing is in Appingedam en dat ligt in de provencie groningen en ik ben een ptts patient door mijn jeugd probleem en die is nog aktief,wil wil mij leren kennen en ptss met mij delen?

Hi Romy, je hebt alle tekenen van een burn-out. Wacht er niet te lang mee. Trek de stekker uit alle verplichtingen, beperk alles tot het minimale, neem veel rust, vertel het aan de mensen waarmee je het meest te maken hebt en accepteer dat je de komende maanden alles, maar dan ook letterlijk alles, tot het minimale reduceert. Je lichaam liegt nooit, dus als men niets kan vinden, dan blijft er duidelijk een oorzaak over. Ga ook met een praktijkondersteuner praten van je huisartsenpraktijk en vertel alles wat op je hart ligt. Vaak is dat een goed begin.

Ik zit 2 jaar in mijn b.o.. heb ook alle klachten wat jij hebt . Nadat ik een mri scan had gedaan en ook daar niks was uitgekomen. Kon het niks anders dan een b.o zijn. Dus het lijkt wel dat je inderdaad al.in een b.o zit.. heb je ook angst aanvallen? Gevoeligheid voor licht en geluid?

Angstaanvallen af en toe. Heb dit zelf nooit echt gezien als een paniekaanval maar als ik er nu op terug krijg waren het wel degelijk momenten van veel angst met daarbij trillen en onregelmatig ademhalen. Geen gevoeligheid voor licht en geluid. Wel bij vermoeid zijn last van piep in oren.

Hé hier ook een jaar geleden bevallen daarna kreeg mijn 2ling zus borstkanker veel in haar gezin geholpen wat ik met heel veel liefde deed en toen alle behandelingen achter de rug waren en het weer de goede kant op ging werd ik zelf ziek erge rugpijn waardoor ik niet meer sliep spiertrekkingen allemaal vage klachten ook helemaal door de medische molen gegaan kwam niks uit achteraf ook paniekaanvallen en stress gaat nu redelijk
De ene week beter als de andere probeer me nu alleen te focussen op mijn gezin familie en paar vriendinnen grote groepen kan ik nog niet gr en sterkte

Ik heb precies hetzelfde. Ook vreselijke darmklachten waardoor ik nog meer in de stress schiet en vervolgens nog meer last krijg van mijn darmen. Zo zit ik in een visueuze cirkel waar ik niet uitkom.

Hi Marco, ik herken het (van een tijd geleden). De reden is dat je nog steeds onderliggende spanning hebt die zich onbewust op deze manier fysiek manifesteren. De ene krijgt enorme rug en nekklachten l, de andere slappe benen en jij (en met jou velen) krijgen darmklachten. Wat dit inhoud is dat je moet gaan zoeken wat er voor spanning bij je speelt. Vaak gaat dat terug naar je jeugd en/of traumatische ervaringen die je nog moet verwerken. Voor mij is het duidelijk en weet ik inmiddels waar ik aan moet werken. Hierdoor zijn mijn darmklachten over.

Gegroet & sterkte,
Franm

Ja heel herkenbaar ik heb heb precies het zelfde , heel frustrerend.
Ik ga soms dan toch iets ondernemen en gaat dan wel goed. Dennison’s ook dat het een deel mindset is.

Hoi Marco, ook ik herken je verhaal. Heb soms het gevoel dat mijn darmen uitgewrongen worden als een zeemleer. Soms helemaal nergens last van en dan weer vreselijke darmkrampen. Heb veel stress en psycholoog en huisarts zeggen dat dit de oorzaak is hoewel ik me vaak nauwelijks kan voorstellen dat stress dit met je kan doen.

Nauwelijks kunnen voorstellen? Ooit van PDS gehoord? Last van je darmen, galstenen, bloedverlies, etc. horen allemaal bij kenmerken van overmatige stress dat zich heeft opgehoopt in je darmsysteem. Ik kan het weten, want ik heb er 25 jaar mee rondgelopen en alles laten onderzoeken. Totdat de oorzaak (de stressbron overleed) weg was. Binnen 24 uur was ik van mijn klachten verlost. M.a.w. het is juist heel logisch dat je darmgestel op stress reageert.

Ik ervaar het zelfde darmproblemen ik heb ook burnout,en nu man met dementie thuis dus darmen gaan er niet beter van worden. S'morgens vaak diarree en krijg nu problemen met weg gaan want kan er niet meer op vertrouwen. Als ik goede dagen hen net als u dan zijn de darmen rustig. Ook helemaal onderzocht ook geen concrete aanwijzingen dat er iets mis is met de darmen. Fijn om te lezen dat ik niet de enige ben met dit probleem. Groetjes.

Goedenavond,

Ik heb lange tijd hetzelfde ervaren. Wat mij erg heeft geholpen is mijn metabolisme verhogen doormiddel van milde beweging. Voor mij hielp regelmatig fietsen. En dan een flink stuk op een rustig tempo (als dat lukt natuurlijk). Ik merkte dat tijdens het bewegen mijn klachten aanmerkelijk minder waren. En met een aantal dagen werd ook in rust mijn darmklachten stukken minder.
Misschien helpt het

Hoi David,

Ja dat is frustrerend , ik heb soms ook dagen dat ik me goed voel en dan van alles onderneem. En dan de volgende dag een teleurstelling is. Maar ik probeert die dag dan wat rustiger aan te doen. En dankbaar te zijn dat ik die ene dag dan wel van alles heb kunnen doen in de hoop niet in het negatieve blijft zitten en ga piekeren. Dat doet niemand iets goed.

Ook hier ben ik de ene dag positiever dan de andere, nu de vakantie dichterbij begin te komen ben ik meer aan het piekeren om van alles en nog wat , begin ik weer slechter te slapen heb ik veel buik klachten zenuwachtig ,angstig en opgejaagd gevoel hoge hartslag . Zo vermoeiend . Ik denk dat tja het is een mindset gewoon positief denken want anders blijf je in het negatieve en dan voel je je eigen niet lekker. Dat is ook met iets ondernemen alles zeg dat nee moet je niet doen je bent niet lekker enz. Maar nu ga ik dan toch en gaat het gewoon prima.

Leg jezelf voorlopig echt even geen druk op. Pas als er wat meer rust komt en er meer momenten gaan komen dat je kunt ontspannen, kan je lijf echt gaan herstellen. Zolang je druk voelt of er iets moet, slaat de paniek toe. Ik zat er een aantal maanden terug ook zo bij. Kon aanvankelijk niks (bijna alles gaf spanning), gaandeweg kon ik weer kleine dingen en inmiddels oan ik vrijwel alles weer en begin ik zelfs weer wat stress te verdragen. Het komt echt goed maar het kost tijd. Zorg voor goede herstelmogelijkheden (rust, geen moeten) en lees evt de blogs van Robbert Houtman eens, dat hielp mij echt.

Heel herkenbaar, ik was het vertrouwen in mijn lichaam ook helemaal kwijt.
Tijdens rondjes wandelen constant het idee dat ik het niet zou redden tot thuis.
Echt ontzettend rot, maar dit wordt echt minder! Vooral toch wel blijven bewegen, maakt niet uit als het heel mild of langzaam is.

Angst en paniek beheersten mijn leven, dat is nu heel anders. Het is naar de achtergrond “verdwenen”. Probeer je angst af en toe een beetje toe te laten, in feite treedt het op om je te beschermen. We zien het vaak als iets engs of slechts, maar je lichaam doet juist wat het biologisch gezien moet doen als je onder veel stress staat.

Sterkte, succes en probeer vooral zacht voor jezelf te zijn.

Geen ervaring mee dus daar kan ik je helaas niet mee helpen. Waar ik je hopelijk wél een beetje mee kan helpen, is je te laten weten dat ik begrijp hoe je je voelt, je kan je soms zo eenzaam voelen in een omgeving die het niet begrijpt.

Vervelend dat je wordt opgejaagd. Ik ben zelf bijna 13 maanden BO en ben ook echt nog lang niet helemaal de oude. Het heeft ontzettend veel tijd nodig, hoe hard je er ook je best voor doet. Veel sterkte gewenst.

Wat een rot gevoel, het idee dat niemand je begrijpt, zeer herkenbaar.
Zelf heb ik steeds de neiging om het te verklaren/uit te leggen, waar ik sta en waar ik doorheen ga/ben gegaan, maar aan reacties(van mensen die absoluut niet weten wat een burn-out en depressie is)merk ik vaak onbegrip. Alleen diegene die het zelf meemaken geven reacties die zeer herkenbaar zijn en hier put ik steun uit.
De symptomen die jij beschrijft heb ik erg lang gehad, geen zin in niks, niet naar buiten willen/kunnen, duizelig, hoofdpijn, misselijk en die giga vermoeidheid etc.
Ben nu 19 maanden onderweg(en wie weet hoe lang ervoor al). Eindelijk ben ik nu zover om te zeggen, ik leg het niet meer uit, het is wat het is. Ik heb er niet om gevraagd, het is mij(en zoveel anderen)helaas overkomen.
Klachten zijn nog aanwezig, minder heftig, maar het heeft echt heel veel tijd nodig.
Vertel ik nu heel 'stoer' maar ben pas sinds kort tot dit inzicht gekomen😊


Phi is een intensief traject, waar je op zowel mentaal als fysiek gebied ondersteuning krijgt. Je kan er je 'ei' kwijt en samen werk je aan doelen.
Ik wens je heel veel sterkte!

Hier hetzelfde vroeg wakker en ellendig voelen tot rond de middag....echt vervelend

Zit ook al maanden met BO. Vooral dat ellendige lamlendige gevoel. Onrustig word ik ervan. Je bent niet alleen.

Herken ik zeker. Ik kon ook maandenlang amper geloven dat het goed komt. Nog steeds als ik een dipje heb, verlies ik snel dat vertrouwen.

Ik zou zeggen, blijf proberen de mindfulness door te zetten. En neem het jezelf niet kwalijk als het niet goed lukt. Mij lukt het ook vaker niet goed, dan wel. Maar het blijven volhouden is wat je uiteindelijk toch kan gaan helpen.

Dingen googlen is ook heel erg herkenbaar. Wees niet te streng voor jezelf, het is logisch dat je verklaringen/uitleg zoekt. Maar bedenk wel: gaat het je helpen? Of is het googlen meer een manier om controle te behouden?
Zelf heb ik heel lang heel erg vastgeklampt aan controle, op allerlei manieren zoals ook googlen. Het heeft me niet geholpen. Juist in het accepteren en loslaten zit de groei. En die keren dat ik dan weer wel in die patronen “terugval”, neem ik het mezelf niet meer kwalijk of zie ik het niet als iets negatiefs.

Het feit dat jij besef hebt van wat je doet en dat sommige dingen je niet helpen, is echt al heel wat. Gun jezelf de tijd om steeds een klein beetje meer afstand te nemen van de dingen die je niet helpen. Het gaat helaas niet over één nacht ijs, maar heeft echt tijd nodig.
En ja het is een cliché en soms kan je het totaal niet accepteren of geloven, maar het wordt echt met de tijd beter.

Succes en sterkte!

Hi Marco, ik ben bijna 'blij' om jouw bericht te lezen. Ik heb exact hetzelfde. Te optimistisch, te graag willen,.etc. Als het een dag goed gaat begin ik al te juichen en denk dan vaak om de volgende dag exact hetzelfde te gaan doen 'want dat werkte toch zo goed?'...maar nee, dat werkt dus niet zo...dus ga je weer zoeken naar verklaringen, etc. En ja, continue spanningen, droge mond, paniekerig, etc. Toch is mindfulness de beste oplossing en ja, ook ik moet mij dan 'dwingen' om rustig te worden. Ik had eerst meditatie geprobeerd, maar moest telkens eventjes weg om te lopen....gewoon te a-relaxed en bang om niet de rust te vinden. Toch heb ik toen 2x ervaren wat écht rust in je hoofd is....man...ik voelde mij als herboren. Maar weer....te snel, te vlug, etc. Meditatie is zwaarder dan Mindfulness. Je zit dan veel meer in je hoofd Mindfulness is wat dat betreft milder. Mijn therapeut benadrukte vorige week weer dat ik dat echt moest gaan doen en ook mijn vriendin doet dit. Zij zweert erbij. Zij is volkomen in balans en was ooit ook burnout. Ik sta altijd in de actie stand en begin altijd met projectjes. Ik ben nu letterlijk verplicht door mijn reintegratiecoach om te stoppen met projectjes en toekomstdromen, maar puur de dingen te doen per dag. Dus wel iets van bewegen/sporten, klusjes in/om het huis en vrijwilligerswerk. Dat laatste wil ik ook graag, want het geeft een goede invulling en je kunt weg wanneer je wilt. Het gaat om de juiste balans, want nu heb ik vaak een doelloos gevoel, handel wat op marktplaats, rijd doelloos door de stad en blijf gespannen...want tsja, die overdrive zit er nog op. Ik zit er nu een 1/2 jaar in en snap nu dat mij oplossing niet de goede was. Ik loop bij een systeemtherapeut wat mij ongelooflijk veel nieuwe inzichten geeft. Ook schematherapie ga ik volgen vanaf augustus (die combinatie doen meer mensen, alleen de wachtlijsten zijn erg lang). Bij schematherapie ga je patronen doorbreken. Dus ik los spanning op door er spanning tegenover te zetten. Niet echt handig en werkt zeker niet. Loslaten, accepteren, omarmen, etc. Klinkt vaag, maar is toch echt de oplossing..anders blijf je maar bezig in je eigen gedachten.

Wat overigens het grootste probleem bij mij is, is dat ik vaak uit enthousiasme een afspraak maak als ik mij goed voel en denk dat ik de wereld weer aankan,.maar de volgende dag dan ineens maar op 1 been sta. Zo raar. Soms word ik zwaar depressief wakker, maar sluit ik de dag vrolijk fluitend af... Geen touw aan vast te knopen. Afijn, mindfullness is wat ik ga doen. En ja, het helpt echt.

Ik herken het ook wel ja.

Wat bij mij alleen verkeerd ging was dat in de goede dagen ik veel teveel deed. In mijn adrenaline zegmaar doorging.

Wat mij helpt is om in de goede dagen ook rust te pakken. Ademhaling omlaag, hartslag omlaag proberen te halen.

Op die manier heb ik minder heftige ups en downs en echt een stijgende lijn.
Sterkte!

Hi Gunther,

Ik volg sinds kort systeemtherapie. Dit is echt voor mij de uitkomst. Letterlijk alles gaat op de schop. Je krijgt heel veel inzicht, verandert ineens 180 graden qua visie en overtuiging en daardoor komen je gedachten 'los'. Ook jij zit compleet vast. Een andere therapievorm is schematherapie, waarbij je denkpatronen leert doorbreken.

Thuis zitten, medicijnen gebruiken, 'rusten' is niet de oplossing, maar dat wist je al.

Succes, komt goed.

Hi Gunther,

Zoek hulp en houd dit nooit voor jezelf. Spreek dit uit en houd geen masker op. Je zult verbaast staan hoeveel mensen je kunnen helpen en welke nieuwe dingen je zult ontdekken. Jij zit duidelijk in een cirkeltje en komt er zelf niet meer uit. Dat komt veel vaker voor dan je denkt. Sterker nog, daarom zijn de wachtrijen bij psychologen ook zo lang..

Je zegt dat je de perfecte vrouw hebt DUS een prachtig leven zou moeten hebben. Was het maar zo simpel ;-) Ik heb ook een pracht van een vrouw, maar wij zijn uit elkaar gegroeid door familie-omstandigheden. Dit hadden we niet eens door, maar is zo gegroeid. Therapie heeft daarbij (erg) veel geholpen. Ook andere zaken speelden een rol, zoals nooit écht gedaan wat ik wilde, nooit écht hardop gezegd dat ik iets anders wil (pleasen) en ga zo maar door.

Je komt er echt wel uit, maar hebt goede begeleiding nodig. Dit kost tijd, maar zal je heel veel gaan opleveren.

Ik heb hetzelfde gevoel, maar snap inmiddels dat het lusteloze, lege gevoel waarmee je iedere dag opstaat te maken heeft met het feit dat je niet de situatie hebt die je graag zou willen. Voor je gevoel heb je alles (ik ook), maar veel dingen waren zonder diepere emoties. Écht houden van, écht dingen doen die je leuk vindt, écht alleen met vrienden omgaan die je energie geven, écht je leven invullen zoals JIJ wilt en niet van je verwacht wordt.
Ik zat aan de kant waar jij nu ook zit. Je hebt iemand nodig die jou gaat laten inzien dat er meer is en dat het anders kan (en moet). Je zit vast in je eigen structuur en denkpatronen. Dit realiseer je niet van de ene op de andere dag, maar ik weet zeker dat je voor jezelf al een lijstje kunt opschrijven van wat je anders zou willen of die je nog moet verwerken van vroeger.

Je depressie geeft aan dat je stappen moet zetten, want alleen in het cirkeltje blijven rondlopen zal je niet helpen. Je moet echt je naasten hierover vertellen. Schaam je niet en het is duidelijk dat dit nu moet gebeuren.

Hi Gunther,

Net als wat hierboven staat. Mijn therapeut zegt (terecht) dat een burnout niets anders is dan een signaal dat je op het verkeerde pad zat. Als je niet gaat spitten en je hele levensloop niet grondig gaat onderzoeken, dan blijf je in zo'n burnout. Tevens zegt hij dat binnenzitten juist stressverhogend kan werken, naast vereenzaming. Dus dwing jezelf om naar buiten te gaan en niet in die neerwaartse spiraal te blijven zitten. Er is een reden (of meerdere redenen) waardoor je je zo down voelt. Jij komt er dus zelf niet uit, maar met de juiste therapie én vooral door er eerlijk en open over te praten, zal je de oorzaak/oorzaken vinden. Zodra je dat hebt opgelost, begint je nieuwe leven. Klinkt simpel en achteraf denk je...goh, wat logisch, maar nu voelt het als loodzwaar. Ik ken genoeg mensen die deze rit gemaakt hebben en er allemaal uitgekomen zijn. Allen zeggen ze dat ze zich als herboren voelen. En waarom? Omdat ze uit het oude systeem zijn gestapt.

Ja ik herken het zeker, mensen begrijpen het vaak niet (gelukkig maar voor hen).
Het gevoel van nutteloosheid heb ik ook veel moeite mee. Je moet rusten, maar dat rusten ben je op den duur ook wel zat. En altijd maar proberen positief te blijven, wat soms voor geen meter lukt. Het is echt een ontzettend moeilijk iets.
Het valt pas écht te begrijpen als je het zelf meemaakt helaas. In het begin deed ik erg mijn best om begrepen te worden, ik wilde het zo graag uitleggen aan anderen. Als mensen nu dingen zeggen waarvan ik denk: je begrijpt het totaal niet, dan denk ik: ‘laat maar’. Ik heb het druk genoeg met zelf accepteren wat er allemaal gebeurt. Mij geeft dat wel rust. Mensen die oprecht willen weten hoe het met je gaat, die vragen ernaar en oordelen niet zo gauw, is mijn ervaring.

Sterkte ermee! Hoop dat het je helpt om te weten dat je hier herkenning kan vinden.

Hi Klaraah,

Het kan aan mij liggen, maar ik geef daar absoluut niets om. Ik vind het een gebrek aan inlevingsvermogen als mensen daar niet doorheen kunnen prikken. Daarnaast kunnen ze ook vragen hoe het met je gaat. Vragen ze dit niet, dan weet je dat de interesse in jou vanuit hun kant oppervlakkig is. Dus waarom zou jij je druk maken om wat de ander vindt? Boeit mij werkelijk totaal niets.

Haal je schouders op en besef dat ze niet beter weten. Alleen degene die weten wat een burnout met je doet, zullen het begrijpen.

Allebei bedankt voor jullie reactie!

Het is ook waar wat jullie zeggen en het helpt mij wel even hierin :) dankjewel!

Ik lees inderdaad hier de forum wel eens door z en ik merk dat mensen in deze achtbaan bijna allemaal dezelfde reeks klachten hebben. Maar ook soms positief dat ze er goed uitkomen en minder last hebben van de klachten. En dat geeft me hoop.

Echt super bedankt voor de reacties :)

Er is veel onbegrip als het gaat over burnout, zowel bij werkgevers, collega's, vrienden, familie maar zelfs bij (Arbo)artsen. Je moet eruit van je psycholoog, en als je dan iemand tegenkomt zie je ze gewoon denken van "hij was toch ziek😳". Vreselijk is dat. Ze zeggen niet voor niks dat je beter een been kunt breken...Begrip krijg je alleen van mensen die het zelf meegemaakt hebben en die weten wat het inhoudt. Dat merk je ook meteen aan de gesprekken met die mensen, zijn hele andere gesprekken.

Zo onwijs vervelend dat anderen het nog altijd niet (willen) begrijpen. Ze moeten blij zijn dat ze er zelf niet voor komen te staan. Ik ben nu 10 maanden thuis en vrijwel geheel hersteld, op een aantal lichte restklachten na. Ik studeerde nog en moest noodgedwongen stoppen. In september wil ik weer gaan studeren. De laatste maanden rust heb ik gereserveerd voor leuke dingen doen nu het eindelijk weer kan. Daar komen niet altijd fijne reacties op. Ik zou lui zijn, tijd teveel hebben en het zou niet normaal zijn dat ik nu soms meerdere keren per week ga winkelen of op het terras zit. Lekker laten kletsen, er waren genoeg maanden waarin ik totaal niks kon en overal pijn had.
Vrienden en familie geven me groot gelijk, nu heb ik nog tijd genoeg en kan het weer.

Hi Y, jij maakt precies mee wat ik meemaak. Zingeving is het juiste woord.

Ik had eerst een zeer passieve houding en ging ervan uit dat ik weer in dezelfde soort functie zou belanden, maar begon toen op te schrijven wat mij nou echt gelukkig maakt en heb daardoor al verschillende afspraken gemaakt met bedrijven om 'even kennis te maken'. Dit werkt heeeeeel verhelderend en wil ik je ook met klem adviseren. Schrijf termen op die je te binnen schieten (in volgorde van belang) wat jij echt zou willen (doen). Ik kom steeds meer tot een slotconclusie en heb deze week een gesprek met een bedrijf dat exact datgene biedt waar ik naar zoek/verlang.

De kans is erg groot dat ik daar aan de slag ga en alhoewel ik mij compleet gesloopt voel, voel ik ook dat dit mij de energie boost zal gaan geven die ik zoek. Mijn vriendin was compleet op na een weekend met allemaal leuke dingen en vertrok vanochtend fluitend naar haar werk (een project in Groningen). 2 uur rijden, maar volmaakt gelukkig en vol energie. Waarom? Omdat ze doet wat ze leuk vindt.

Daarnaast onderhoud ze haar contacten met vrienden en haar familie erg goed, dus zij is volmaakt in balans.

Dus gebruik je BO als de time out die je nodig hebt om uit te vinden wat je wilt en wie je bent. Ik zat mijn levenlang in de commerciële hoek, verdiende veel, maar gelukkig was ik nooit. Dus volg je hart en ga in gesprek met partijen die gezamelijk de oplossing van je puzzel zullen gaan geven.

Succes!

Hoi Anoniem,

Dank voor je reactie en voor de tips!
Wat fijn dat je het zo positief hebt kunnen omdraaien. Hoop dat je in je nieuwe functie veel plezier en geluk zal vinden.

Ik werk in het basisonderwijs, dit heeft me altijd getrokken en ik heb me via zij-instroom een paar jaar geleden laten omscholen. Ik ben echt een juf in hart en nieren. Bij mij zit het “wie ben ik”-verhaal ‘m dan ook vooral in wie ik ben buitenom mijn werk. Ik werd altijd een beetje geleefd door een drukke sociale agenda, vaak ook met vrienden van mijn man die ik heus écht graag mag, maar toch waren dit vaak verplichtingen.

Als ik nu op mijn werk ben, vraagt het veel van me omdat kinderen nu eenmaa voor veel prikkels zorgen. Maar ik vind het contact met de kinderen en collega’s wel heerlijk. Denk dat als ik meer zou kunnen (fysiek gezien), en ik weer meer zou werken, ik vanzelf weer gelukkiger word.
Maarja, geduld he…. Zo moeilijk!

Ook nu weer herken ik veel. In de periode dat ik werkte (tot 5 maanden geleden) had ik jarenlang alleen 'vrienden' via mijn vriendin. Maw niet mijn eigen vriendenkring. Dit kwam weer omdat ik mijzelf steeds meer terugtrok door problemen in de familie en door mijn werk. En ja, naast het omturnen qua werk, weet ik ook dondersgoed dat ik mijn eigen vriendenkring weer moet opbouwen. Ik ben vrij toegankelijk en kan met veel mensen overweg, maar toch moet ik weer 'wennen' hieraan. Vorige week werd ik door een vriend opgehaald om te gaan sporten. Hoe stom het ook klinkt, mijn dag kon daarna niet meer stuk. Het gaf mij een enorme energieboost. Het is zo ongelooflijk belangrijk om je eigen vriendenkring te hebben.

Heel herkenbaar ja! Geldt voor mij ook, wel toegankelijk maar gewoonweg geen tijd om alle sociale contacten te onderhouden. Ook nog eens een grote schoonfamilie, dus regelmatig verjaardagen. Gelukkig ook nog wel mijn eigen kringetje, merk ook dat ik daar meer energie uithaal.
Blij om te horen dat zoiets “gewoons” (bij gebrek aan een beter passend woord) als sporten met een vriend je zoveel energie gaf! Dat zijn de mooie dingen.

Hi Y,

Het grootste probleem bij mij is dat ik mij leven heb moeten indelen naar de wil en wensen van een ander. Hierdoor is de koers van mijn leven totaal gaan afwijken van wat ik zelf wilde. Ook please-gedrag hoorde daarbij. Als ik het maar deed zoals geëist werd, dan was het goed. Er tegenin gaan had geen zin.

Nu jaren later zit ik in (hopelijk) mijn laatste burnout. Wat wel een enorme domper is, is dat letterlijk bij alles ik nu vraagtekens moet zetten en soms tot behoorlijk pijnlijke conclusies kom. Wilde ik wel samenwonen? Wonen waar ik nu woon? Wilde ik eigenlijk wel kinderen? Qua werk is het duidelijk..dat was zeker niet mijn keuze, maar het hele kaartenhuis is ingestort en moet ik weer opbouwen.

Ik krijg systeemtherapie die eigenlijk start met het laten inzien van hoe je gevormd bent en wie welke rol speelde. Ik krijg steeds meer inzicht in wie ik ben (en ja, ik begin steeds meer te herkennen), maar de consequenties voor mijn vriendin zullen niet fijn zijn. Ik pas perfect in haar kaartenhuis, maar in die van mij past zij niet. Echt vreselijk om te realiseren, maar ik ben bang dat dit toch echt het geval is. Ik heb haar al gevraagd om enkele maanden uit elkaar te gaan zodat ik kan gaan ervaren of ik meer lucht krijg en mij meer mijzelf ga terugvinden, maar helaas neemt zij dit niet serieus. Ik zou overspannen en in de war zijn...tsja, wat nu?

Heb ik ook veel last van. Alsof je niet “stevig” op je benen staat. Vaak als ik moe ben of heel veel stress heb ervaren de dag ervoor, dus laag in mijn energie zit. Heel vervelend maar probeer mezelf altijd te vertellen dat ik niet “zomaar” omval en is gelukkig nog nooit gebeurd.

Hallo,

Ik voel mij al een half jaar niet lekker. Het begon met veel buikpijn en misselijk zijn. Ik ben bij de huisarts geweest en hij gooide het op een prikkelbare darm. De klachten werden erger en hierna ben ik weer bij de huisarts geweest. Ik kreeg een urine, ontlasting, bloed en echo onderzoek. Er kwam niks uit en dus heb ik het maar zo gelaten. Inmiddels heb ik heel veel pijn in de boven en onder rug en uitstralend naar billen en benen, ik kan ook niet meer goed zitten van de pijn. Ook ben ik zo moe en emotioneel dat ik niet weet wat met mezelf aanmoet. Ik weet niet wat het is en is dit echt stress? Is dit herkenbaar?

Het enige wat ik zelf ben gaan realiseren is dat ieders leven gebasseerd is op dezelfde dingen. Familie, gezin, werk, fysieke gezondheid, vrienden, leefomgeving, etc. Als 1 onderdeel wankelt, dan beginnen lichte klachten. Stort een onderdeel in, dan ontstaat er (veel) stress wat kan leiden tot een burnout, maar heb je meerdere onderdelen die ingestort zijn, dan wordt het een zware klus, maar niet onmogelijk.

In mijn geval spelen familie, werk en vriendenkring een rol. Op al die vlakken ben ik gestart met het herstellen. Het sociale leven door af te spreken met vrienden, familie weer actief te benaderen en vooral ook achterhalen wat ik nou écht wilde met mijn leven. Zolang die onderdelen niet hersteld zijn, blijf ik depressief, maar snap nu ook waarom. Ook snapte ik nu (eindelijk) dat vereenzaming door BO een enorme extra belasting is die mensen snel onderschatten.

Deed ik vroeger veel dingen alleen uit noodzaak, nu doe ik bewust alleen nog maar dingen met anderen samen. Ongemerkt levert dit veel energie op, positieve ervaringen en inzicht. Ik merkte ook dat ik juist wilde ouwehoeren tijdens de yoga les en de les zelf mwah vond. Gewoon behoefte aan gesprekken, plezier en gezelligheid.

Maw jij hebt zelf de sleutel en als je die hebt dan moet je pas echt aan de slag. Dus als je weet dat je vereenzaamd, ga dan bewust een praatje aan met mensen. Niet appen, maar bellen, niet de zelfscan gebruiken, maar bij de kassa gaan staan, praatje met de buren (ook al ben je moe). Je bent niet ziek, je zit 'gewoon' niet op de juiste weg en bent nu de bocht.uit gevlogen. Wil je terug naar die weg of ga je door de wildernis naar een weg waarop je wel wilt rijden.

Succes

Hi Yoeri,

Wat voor mij geldt, hoeft uiteraard niet voor jou te gelden, maar aangezien ik je verhaal herken, toch even dit.

Mijn levensloop is (zeker) niet gelopen zoals ik zelf wilde. Ik kon hier zelf weinig verandering aan inbrengen en ben een carriere gaan volgen die niet voor mij bestemd was. Bij veel banen vroeg ik mij vaak af 'wat doe ik hier' en 'ik doe maar wat'. Je zit uiteindelijk gevangen in een systeem waar je ook zelf van denkt dat het nou eenmaal zo is. Ik heb sinds kort systeemtherapie en allerlei diepere oorzaken en verlangens komen nu naar boven. Wie ben ik nou echt? Wat wil ik nou echt zelf? Etc. Dit leidt niet tot veel inzichten, maar ook tot conflicten want je gezin maakt onderdeel uit van dat systeem. Was ik eerst de grote geldschieter, nu besef ik mij dat ik dat werk eigenlijk nooit wilde doen, maar totaal iets anders wil. Ook ben ik weer een selecte groep oude vrienden aan het opzoeken en ga ik voortaan niets meer alleen doen (voorheen deed ik alles alleen).

M.a.w. voor mij lag de oorzaak (veel) dieper dan 'eventjes wat problemen op werk'.

Dus wat ik je wil adviseren is om goed naar je huidige situatie te kijken. Is het wel hoe jij het zou willen? Sta je fluitend op en heb je zin in de dag? Waarom bijvoorbeeld niet? Wat irriteert je mateloos? Wat wilde je als kind/student? etc.

Voor mij betekent dit dat ik een enorme carriere-switch zal gaan maken. Gisteren een gesprek gehad met een bedrijf en het voelde direct erg goed. Ook de hernieuwde contacten met oude vrienden doet mij ook erg goed.

Succes

Herken het.
Veel klachten gehad.
Opgebouwd.
Steeds beter gevoeld.
Toch weer doorgaan op adrenaline.

En nu moet ik rusten. Ik wacht totdat de adrenaline uit m’n lijf gaat. En dan komt er intense vermoeidheid.

Ik heb geen pasklaar antwoord voor je. Ik ben ook zoekende. Wat is goed? Hoe zorg ik voor mezelf? Hoe zorg ik dat ik blijf in mijn normale energie, en niet op adrenaline ga? Het bovenstaande is ook maar theorieën op wat ik heb ervaren.

Maar ik voelde me dus ook steeds beter. Kon steeds meer. Alleen de afgelopen 4 weken was iets teveel, maar toch maar doorgegaan. Want ja, de therapie helpt me wel. Voelde me ook nog goed.
Achteraf zie ik in dat het adrenaline was, en nu pas voel ik hoe moe ik ben en weinig ik kan.
Misschien is dat bij jou ook?

Hi beiden,

Dank voor de feedback. Systeemtherapie zat ik ook al aan te denken. Bij mij is het sowieso onderliggend, niet werk gerelateerd.

Ik ga ermee aan de slag.

Ook heb ik steeds erger wordende obstipatie!!! ( vergeten te vermelden)

B.o ontregeld je hele systeem zo heb ik het ook ervaren. Enorme spierspanning angst duizeligheid weinig energie pijn in je spieren oorsuizen hartkloppingen en ga zo maar door. Zit er zelf 2 jaar in. Bij mij knapte er iets in een keer en ik kon niks meer. Het word normaal wel minder, al deze klachten. Waar ligt het aan dat het bij jou na 4,5 jaar erger is geworden?

Ik loop er ook al jaren mee. Iedere dag wordt ik in een zeiknat bed wakker. Toch zijn er verbeteringen, maar dat komt vooral doordat bij mij de oorzaak ligt in de prive-sfeer (vanaf kind af aan een groot probleem in de familie gehad).

als je 4,5 jaar deze klachten hebt, denk ik dat je wellicht weet wat er speelt. Iets houdt jouw spanning hoog, waardoor je deze klachten blijft houden. Dat 'iets' kan je wellicht gelijk noemen. Je bent tenslotte niet zomaar zo erg BO.

Je moet dus gaan werken aan dat 'iets' wat jou nog steeds zo gespannen maakt. Dit kan je relatie zijn, je familie, etc. Je hebt een 'ventieltje' waar al die spanning door kan wegvloeien, maar dan moet je die wel eerst zien te vinden.

Succes!

Stress.
Werken werken
Doorgaan tot snachts
Cafés alcohol en fastfood

Hey Dex,

ga voor die obstipatie naar de huisarts. Niet zeiken, gewoon doen en laten checken en doorvragen als het langer duurt.

Verder is dit 'normaal' in een burnout, maar meestal maar voor een paar maanden. Libido komt vanzelf weer (zeker op AD gaat dit vaak weg), overige klachten gaan ook vanzelf weg tijdens je herstel.

Ik heb zelf veel informatie gezocht de eerste maanden, ook al bevolen ze mij dit af. Uiteindelijk wel blij, want er is echt zeer matige begeleiding. Ik neem nu zeker 2-3x per zout himalyan seasalt in water (zeker met dit weer), magnesium carbonaat (van Calm) in de ochtend en magnesium tauraat in de avond (beide van iHerb). Verder heb ik veel gewandeld, veel ademoefeningen doen, gemediteerd, veel gegeten (ben ook enorm aangekomen). Was begin september net als jij, nu werk ik 20 uur en kan weer vrij veel sociale dingen normaal aan. Succes.

Bedankt lief mensje.
Dit betekend veel voor me
Ik had het over de vermoeidheid.
Maar had jij dit ook van de spier vermoeidheid? Dat je diep in de cellen geen energie voelt.
Wat een vies gevoel..
Terwijl ik kan wel kracht zetten...alleen ze voelen zo totaal uitgeblust.

Woensdag ga ik met het werk stoppen.
Waar ik mee bezig was.
Ik ga op vakantie.
Want ik ben al die tijd nog door gegaan...
Ik ben gewoon steeds door gegaan, en het rare is soms ging het iets beter terwijl ik niks anders deed.
Ma goed...
Bedankt voor deze tips.

Dex

Hey dex heb je ook last van spanningsaamvallen? Dat je systeem zich aanspant met name schouders nek en hoofd? Zelf ook 2 jaar verder. Je kan wel op vakantie zie ik. Dat gaat mij niet lukken dan raak ik denk ik overprikkeld en angstig

Ja zeker heb ik dat.
Ik heb alle klachten.
En ja ben nu op vakantie en lig de hele dag op bed.

Zit een beetje in zelfde schuitje. Ook een terugval na 11 maand.

Wat mij helpt is vertrouwen. Vertrouwen dat het weer goed komt, en dat je genoeg tools hebt geleerd de afgelopen maanden om hier snel bovenop te komen.
Daarnaast heb ik wel gemerkt dat na elke terugval het herstel wel steeds sneller gaat.

Hoe is het nu met je? Welke klachten heb jij allemaal?
Ik heb vooral last van m’n hartslag en ademhaling. & geen energie

Beste Madeliefje,

Ik ben wel weer even naar rock bottom gegaan. Voel mijn energiebalans heel snel kelderen. Ik weet dat het ook weer goed komt, alleen mijn relatie gaat minder goed. We hebben ook een dochter.

Mijn probleem is mijn energie. Cognitief gaat het niet slecht alleen mijn energiebalans is wel heel laag.

Weet niet of het verband met elkaar houdt, maar hebben jullie toevallig hooikoorts?
Ik wel, en ik zou kunnen zweren dat ik sinds een paar weken meer stress ervaar mogelijk hierdoor.
Ik merk ook bij t wandelen dat ik me licht in mijn hoofd voel, ik ben weer veel sneller moe, neerslachtiger en heb meer last van spierpijn. Allemaal symptomen die juist af aan het nemen waren. Verder niks veranderd qua routine o.i.d. Daarom denk ik dus aan een verband met de hooikoorts…

Wat je beschrijft doet me denken aan een autistische burn-out.
Het vastzitten voor lange tijd in BO, onverwachte/omgekeerde effecten van AD, het verlies van vaardigheden, sociale situaties niet aankunnen, ...

Misschien is het eens het interessant om eens deze optie te verkennen.
Ik vermoed dat je al "alles" geprobeerd hebt in een lang heftig pad zoals je beschrijft, dan lijkt het me dat er iets achterliggends moet zijn die nooit gevonden/aangepakt werd.

Hi Alan,

Ik heb precies hetzelfde meegemaakt als jij, zelfs nog langer dan dat. Ik heb heb letterlijk 25 jaar met darmklachten rondgelopen. Talloze onderzoeken gehad, waarbij er telkens niets gevonden werd. 25 jaar lang dus...en raad eens wat.. de dag nadat mijn vader was overleden, waren al mijn klachten verdwenen. Hij zorgde voor zo ontzettend veel stress in mijn leven, dat dit de oorzaak was.

Dit is inmiddels 3 jaar geleden en ik ben nog mijn eigen leven aan het opbouwen. In de tussentijd heb ik 3 banen gehad, maar telkens klapte ik weer in elkaar. Sinds 2 weken krijg ik systeemtherapie, waardoor ik steeds meer dingen ben gaan beseffen op welke vlakken ik totaal was afgedreven van mijzelf. Ik had een carriere die totaal afweek van wat ik zelfde ooit wilde doen (kon niet door de problemen die mijn vader had), maar ook het totale isolement waarin ik terecht was gekomen (parentificatie, symbiose). Mijn leven was dus totaal vervlochten en aangepast aan de wensen van iemand anders.

Ik weet niet of jij ook 'bent geleefd' of niet de dingen hebt kunnen doen in je leven die je wilde, maar dit kan een oorzaak zijn, waardoor je jezelf zo voelt.

Pas nu realiseer ik mij bijvoorbeeld dat ik al als student kantoorbanen vreselijk vond. Iedere dag op één plek met dezelfde collega's hetzelfde riedeltje en dat jarenlang. Ik zag dit zeker niet als toekomstdroom, maar had geen andere keuze door de issues met mijn vader en ik wilde natuurlijk wel carriere maken met mijn hbo diploma. Maar van alle opties, was een kantoorbaan de enige optie. Nooit voelde ik mij gelukkig, nooit was ik trots op mijzelf, altijd keek ik op de klok, en altijd baalde ik ervan dat gesprekken eindigde omdat je weer achter je schermpje moest kruipen. Dit gevoel had ik bij mijn laatste 3 banen dus ook. Ik keek alleen naar de branche en de functie, maar 'vergat' telkens dat ik helemaal niet een persoon ben die op een kantoor moet zitten, maar dit had ik mijn hele leven al zo gedaan, dus zag dat niet eens als oorzaak voor mijn depressieve gevoelens. Dit heb ik door systeemtherapie (al na 2 gesprekken) leren inzien. Ook werkte ik ver buiten mijn woongebied, dus collega's waarmee ik klikte woonde ver van mij vandaan, dus het opbouwen van een vriendenkring via werk zat er niet in. Eenzaamheid sluipte erin en ik deed steeds meer dingen alleen. Ook dit onderdeel ga ik nu per direct aanpakken. Sporten in groepslessen, vrijwilligerswerk (natuurbehoud..dus buiten), met 1 vriend iedere week 2 keer zwemmen, weer naar een borrel die iedere vrijdag wordt georganiseerd, etc.

Kortom, ik herken exact wat jij voelt. Ook ik lig s'nachts wakker van een 'drukke' dag, maar begin nu eindelijk in te zien wat daar allemaal achter verscholen zit.

Zoals een oud-collega die ooit zwaar burn-out was en er al jaren uit is tegen mij zei: Zoek jezelf en vind jezelf. Ook hij kreeg systeemtherapie.

Ik zeg niet dat dit ook voor jou geldt, maar wel denk ik dat je nog niet bij de laag/lagen bent gekomen waar de onrust allemaal echt zit.

Bedankt voor jullie reacties. Ik zal systeem therapie eens opperen bij de psycholoog.

Autistisch burnout ken ik als term niet. Maar lijkt me neer te komen op structureel autistische behoeften negeren en op die manier over grenzen heen gaan in het leven? :)

Bij mij zijn het ook mijn darmen die voor veel last zorgen. Denk vaker dat het niet door stress kan komen en dat ik een ernstige ziekte heb. Maar ik lees dus dat meerdere mensen zo'n last hebben van maag- en darmen. Dat stelt wel wat gerust..

Loop nu al meer dan 10 jaar met darmklachten waarvan officieel 2 jaar in burnout. Ben maar doorgegaan en doorgegaan totdat het echt niet meer ging en zelfs toen wilde ik nog doorgaan. Ik heb helaas ook geen oplossing, maar weet dat je niet alleen bent.

Wat vervelend wat er met je gebeurd is en ervaren hebt.

Ik zou mijzelf wel een aantal dingen afvragen.
1. Wil je eigenlijk wel terug?
2. Speelt er alleen op je werk iets of ook prive?
3. Wil je niet iets heel anders gaan doen in je leven? Ik sprak gisteren nog een zweminstructrice die jarenlang bij een bank werkte. Sinds haar overstap voelde zij zich beter dan ooit. Ik ga zelf ook zo'n overstap doen.

Succes!

Dank voor je reactie. Ik zou wel graag iets anders doen. Ik ben wel hoofdkostwinner en ben bang dat we de lasten dan niet meer kunnen dragen. Teruggaan zal zwaar zijn, maar om te reintegreren misschien wel verstandig. Iedereen raadt mij af om nu naar vacatures te kijken.

Geeft het spanning als je beIg bent net de toekomst en keuzes daarin? Het is wel riskant om op te zeggen wanneer je nog niet voldoende hersteld bent, het risico ligt dan immers volledig bij jou. Ik heb ervoor gekozen eerst te re-integreren (ben er weer bijna gelukkig, laatste atukje nog) en dan rustig rond te kijken. Een tijdje terug had ik heel erg het gevoel dat ik een keuze ‘moest’ maken en daarmee heb ik mezelf onnodig druk opgelegd. Mijn baas wilde ook liever van me af (niks persoonlijks maar een zieke werknemer is natuurlijk nooit fijn voor de cijfers, daar ging het haar enkel om). Ben nu blij dat ik toch gebleven ben en de rust heb teruggevonden. Ben wel elders in het bedrijf gaan reïntegreren overigens. Erg lastig dit soort vragen he… Succes!

De enige tip die misschien kan werken is dat je ervoor zorgt dat je vriendin ontlast wordt.

Je kunt kosteloos hulp vragen bij je gemeente. Zij kunnen ervoor zorgen dat je huishoudelijke hulp krijgt. Zo iemand helpt dan met de dagelijkse dingen, zodat de situatie weer dragelijk wordt. Kijk ook of je de boodschappen online kunt bestellen en laten bezorgen, ook dat scheelt een hoop extra werk voor je vriendin.

Kortom, maak een lijstje met wat ze teveel vindt en probeer daar oplossingen voor te vinden.

Alle beetjes helpen.

En nog even een ding.. Als een straatje uitwandelen no steeds pittig is, dan maak je duidelijk geen progressie. Je moet je grenzen proberen steeds iets verder te leggen. Pittig in het begin, maar je gaat merken dat je leefgebied steeds groter wordt. Ik ga altijd op de fiets en houdt hem dicht bij mij, zodat ik weet dat ik snel terug.kan als ik wil. Nu merk ik dat ik onbewust de fiets laat staan en ergens ga wandelen. Niet ver, maar wel weer een extra doorbraak. Dit sterkt je zelfvertrouwen. Ik was net naar een terrasje aan het water geweest met mijn vriendin. Ik weet inmiddels dat als ik zelf ga dat dit redelijk goed gaat, maar met haar samen is het pittiger. Waarom? Je kunt dan niet direct terug als je wilt. Volstrekt logisch en verklaarbaar, maar daar moet je niet naar luisteren.en zeker niet aan toegeven Kortom, exact dezelfde plek waar ik gisteren nog zelf was, was ineens veel pittiger met haar erbij. Zij deed een 1/2 uur over 1 biertje...tergend langzaam. Ik neem dan bewust mijn zwembroek mee om 'even te gaan zwemmen', terwijl het puur het afblazen van spanning is. Werkt voor mij prima. Beweging zet je lichaam in beweging en zorgt voor het wegvloeien van spanning. Zij vindt het geen probleem en vindt het leuk dat we er even uit zijn. Je moet echt gaan leren balanceren en uitrekken van je mogelijkheden en er zeker niet in blijven hangen. Nogmaals, het is allemaal logisch wat je voelt, maar het is onlogisch wat je denkt. Dit komt omdat je een flinke knauw hebt gehad. Dit zit ik je systeem en moet je afleren. Er is geen gevaar, je hoeft helemaal niet snel terug naar je grot. Je moet je systeem weer leren dat het allemaal goed en veilig is. Dat is precies waar je nou nog steeds mee knokt. Dus besef dat je dit zelf kunt oplossen door opnieuw te leren. Kleine stapjes, maar met groot resultaat. Ik ben er zeker nog niet, maar heb wel weer een voldaan gevoel. Zij blij, ik blij. Praten met een psycholoog helpt, maar zelf doen nog veel meer.

Hi Roger, wat ongelooflijk vervelend dat je zo'n terugval hebt gehad.

Ik weet niet of dit je helpt, maar voor mij geldt dat ik veel meer problemen uit het verleden moet resetten incl. mijn issues die ik had met mijn laatste banen.

M.a.w. bij mij komt het er op neer dat er meer speelt dan 'alleen maar' mijn werk. Doordat mijn leven min of meer bepaald was door een onoplosbaar probleem in de familie heb ik nagenoeg mijn hele leven moeten aanpassen. Dit leidt er nu toe dat ik op ieder vlak (relatie, gezin, wonen, carrière, vriendschappen, sport, etc. Het wiel opnieuw moet zien te vinden. Qua relatie, gezin en woning is nu alles 'verwerkt' en is het goed zo. Qua werk, ontstane eenzaamheid, etc. Ben ik nu alles aan het rechtzetten. Dus ik ga een (enorme) carrièreswitch maken die mijn vrouw niet begrijpt, maar waar ik nu al blij van wordt. Qua eenzaamheid ben ik nu druk aan de slag om dit weer op te bouwen. Wel met erg weinig energie, maar het moet om uit dit isolement te komen. Gedurende al die tijd voel ik ook de dingen die jij zegt, want ik ben nog niet klaar. Dus voor je gevoel was je 'er uit', maar is er een kans dat er nog meer dingen spelen die je eerst moet rechtzetten.

Mijn eye-opener qua werk was door mijn carrièrestappen volledig op papier te zetten en per functie, werkgever en situatie opschrijven hoe ik mij voelde, wat mij aansprak en wat niet. Hieruit volgde hele duidelijke patronen. Dit was/is ontzettend verhelderend, want ik snap nu waarom ik niet terug moet gaan in een functie die ik had. Vanochtend stonden de tranen ook weer in mijn ogen, omdat ik de eenzaamheid die ik ruim 20 jaar voelde nu steeds sterker naar boven komt. Tijd dus voor mij om actie te ondernemen wat ik dan ook vandaag gestart ben en een frisse duik in de rivier genomen. Even weer resetten en aan de slag. Als ik bij mijn emoties blijf stilstaan dan verdrink ik, dus schrijf op waar nog meer knelpunten/problemen zijn in je leven en wees eerlijk tegenover jezelf. Niet wat anderen verwachten, maar wat jij zelf wilt.

Heel veel sterkte en geef niet op

Gegroet,
Frank

Hi Frank,

Dank voor je reactie. Ik heb eigenlijk maar twee werkgevers gehad in mijn leven. Bij eentje 7 jaar gewerkt en bij de andere 24 jaar, beiden in commerciële functies. Die laatste heeft me nu laten vallen als een baksteen terwijl ik het hele bedrijf opgebouwd heb van 0 tot onbetwist marktleider. Was steeds de gevierde man en voorbeeld voor heel de wereld, maar nu het even niet gaat laten ze je vallen 🤬. Dat doet ook veel pijn, maar het is zoals het is en heeft me uiteraard aan het denken gezet. Jarenlang heb ik mijn gezin verwaarloosd door 60 tot 80 uur per week te werken als een debiel. Nu verschuilen ze zich steeds achter de wet, maar toen ik al die uren werkte met mijn 40 uur contact hoorde ik helemaal niemand over de wet !

Ik heb de beslissing genomen dat ik iets anders wil gaan doen, maar weet niet wat.

Lukt me op een of andere manier niet om uit het negatieve te komen met name door al die lichamelijke klachten. Had jij ook zoveel lichamelijke klachten ? Ik kijk de hele dag maar van die motivatie filmpjes maar blijf erin hangen. Soms lijkt het alsof het even opklaart maar is maar van korte duur terwijl ik weken geleden echt dacht eruit te zijn. Was weer positief en had allerlei plannen en nu is het als sneeuw voor de zon weer verdwenen en probeer ik te zoeken naar de oorzaak (waarvan ik weet dat ik het niet moet doen)

Never quite hou ik mezelf (was nooit een opgever maar een vechter) maar voor, maar wordt steeds moeilijker om zelf in te blijven geloven.

Groeten,
Roger

Ok, duidelijk. Ik kan mij eerlijk gezegd voorstellen dat jij in deze situatie zit. Als je zolang hebt geknokt, je focus volledig op iets hebt gelegd, knokte om het beter te maken en de trots was van het bedrijf, dan voelt dit als een doodsteek en een complete desillusie. Je hebt je hart & ziel gegeven en ziet nu ook de schade dat dit in je priveleven heeft opgeleverd. Volledig begrijpelijk dat je mentaal een enorme knauw hebt gekregen. Lijkt eerlijk gezegd sterk op mijn rol mbt mijn vader. Hart & ziel, volledig focus om hem te helpen, alles ervoor ingeleverd, vaak gehoord dat hij 'trots' was, maar uiteindelijk hielp het allemaal niet.. een complete desillusie. Was ik er maar nooit begonnen..dat gevoel, maar ook de energie die dat allemaal heeft gekost.

Maw ik zit nu in een vergelijkbare situatie. Wat wil ik nu eigenlijk zelf?
Pittig, maar niet onoplosbaar. Het is in feite op alle punten de teller weer op nul zetten en voor jezelf te bepalen wat waardevol is in je leven en carrière. Niets overhaast doen, maar bijvoorbeeld puur ter oriëntatie YouTube filmpjes kijken van beroepen die je enigzins aanspreken. Ik heb komende week 2 gesprekken, ook puur ter oriëntatie. Ik kijk gewoon eventje mee en zal dan ervaren of ik enthousiast thuis kom of niet. Daarna ga ik rustig de stappen nemen die nodig zijn, maar ook dat zal ik heel afgepast gaan doen en mij er niet hals over kop erin gooien. Enthousiasme en fanatisme zijn mijn valkuilen, dus rustig aan ;-)

Het lijkt me heel moeilijk om in tijden van ‘crisis’ de stap te moeten zetten naar iets anders. De onzekerheid, iets nieuws…. dat kan veel spanning geven. Ik kreeg ook te maken met een werkgever die plots liever van me af wilde terwijl ik altijd heel goed heb gefunctioneerd. Uiteindelijk toch hier gaan re-integreren, gevoel hier eecht op te hebben en het vertrouwde is nu ook prettig (wel andere locatie). Ben nu blij dat ik me niet heb laten wegjagen want ik ben inmiddels een heel eind en voel me weer vrij goed en bij a klachtvrij. Eerst volledig beter worden, weggaan kan altijd nog. En dan heb ik hopelijk alle rust om te kijken wat ik dan wil ipv ten tijde van stress onder druk weggaan met het risico in een nieuwe baan wederom uit te vallen en in het ergste geval met lege handen te staan. Laat je niet zomaar wegjagen (soms kun je niet anders of is het wellicht wel echt beter, die situaties zijn er uiteraard ook). Het doet wat met je als je zo opzij wordt gezet na eerser zo belangrijk te zijn geweest, dat vraagt ook een stukje verwerking.

Hi Karel, toevallig had ik net een gesprek met mijn vriendin erover. Bij mij speelt het ook al geruime tijd, andere oorzaak, maar wel dat ik momenteel zo'v 4 maanden burnout ben.

Schuldgevoel had ik eerst heel veel, maar dat heb ik van mij afgezet en relativeer heel veel. Het is voor jou/ons veel zwaarder, dan voor mensen die gewoon door kunnen gaan en vrolijk en energiek er op los leven. Ik heb net verteld dat mijn vriendin dit jaar voor het eerst alleen met de kinderen op zomervakantie zal moeten gaan. Ik vond dat vervelend om te zeggen, maar dacht ook direct, ik wil niet meer doen alsof het allemaal wel meevalt, want dat doet het zeker niet. De teleurstelling is groot bij mijn vriendin, maar ook op dit gebied moet je nou eenmaal je grenzen aangeven. Het gaat gewoon niet. En alhoewel een zomervakantie als rust klinkt, zal ik dat niet zo ervaren, want ik ben zo'n vader die altijd veel ondernam met het gezin.

Ook alle borrels van vrienden zeg ik al maanden af. Slechts 2 blijven interesse tonen in mij. Die waren en zijn ook het meest waardevol voor mij. De rest boeit mij werkelijk niets. Het is nou voorlopig eenmaal zo.

Dus hoe ga ik ermee om? Kiezen voor jezelf, hooguit jammer als anderen dat niet begrijpen en laten we wel zijn...een burnout is ook niet uit te leggen als je het zelf niet hebt meegemaakt. Dus begrip voor hun onbegrip heb ik wel, maar dat is dan ook alles

Maar nog even iets anders..

Je geeft aan dat je vaak terugvalt. Wat zijn jouw grootste fouten die je maakt, waarvan je achteraf denkt...tsja, was logisch.

Ik heb dat namelijk vaak. Nog steeds denk ik met mijn oude mindset, dat was...ach, waarom zou ik dat niet gewoon nog eventjes doen. Dit geldt voor alles. Van huishouden, sporten, even boodschappen doen, etc. Vanmiddag had ik bijvoorbeeld een afspraak om 16:30 terwijl ik er al een boswandeling op had zitten, wat huishoudelijke klussen en boodschappen doen.
Ik twijfelde eigenlijk om het af te bellen, totdat ik dacht...wat zou je nou eigenlijk écht willen? Ik belde direct af, sloot mijn ogen en viel als een blok ruim 1 uur in slaap. He-le-maal gesloopt. Normaal zou ik wel gegaan zijn, maar nu pas snap ik dat ik wéér in de verleiding kwam om 'eventjes' door te bijten.

Zo blij dat ik dit steeds meer ga leren, want dit is volgens mij het begin van het begrijpen van de balans.

Ik ben dan ook van plan (als test) om de dingen die ik wil gaan doen (sporten, boodschappen, iets) in de ochtend te doen en na mijn middagdutje totaal niets meer. Gewoon de activiteiten beperken tot die paar uurtjes voor de lunch en middagdutje. Gezonde mensen kunnen de hele dag door, dus waarom zou je niet die dag halveren? Je bent tenslotte ziek.

Heb jij bepaalde dingen die voor jou werken? Waar je vaker ingetrapt bent? s'avonds sporten betekende voor mij al ruim 1 jaar geleden dat ik dan s'nachts tot 03:00 wakker lag. Compleet hyper. Ik was eigenlijk toen al berg afwaarts aan het gaan. Veel te hoog in de cortisol/adrenaline.

Ja dat is herkenbaar. Je ziet er tenslotte gewoon normaal uit. Bij mij denken ze nog vaak dat ik depressief ben of dat ik bang ben om ergens heen te gaan ( angst voor de angst) Terwijl ik gewoon al aan mijn spierspanning voel wnr ik te veel doe en hoeveel prikkels ik aan kan.ik heb mijn spierspanning dan ook gelijk bij me nek hals ogen en duizeligheid. 22 maanden verder. Veel mensen waar ik niet meer mee om ga, omdat het me niet lukt om met iedereen maar af te spreken. Hulp krijg ik gelukkig wel nog. Ik hoop dat je wel tenmiste iemand heb die je kan steunen in dit, en diegene blijven uitleggen wat je voelt. Zodat ze je beter begrijpen.

Goedemorgen,

Dank voor de reacties. Omtrent de terugvallen, dit heeft zeker te maken nog met mijn oude mindset, ik ga het toch maar gewoon even doen. Ook omdat ik er dan klaar mee ben dat ik in een burn out zit. Ik heb niet veel terugvallen, maar toevallig laatst een flinke terugval. Achteraf gezien is het logisch dat het gebeurde want ik liet de grenzen een beetje vieren. Ik vind het erg lastig om een goede balans te vinden, ik heb namelijk een vriendin en een dochter, ik wil toch snel teveel en mijn vriendin is juist van het doorgaan.

Nu is het weer een kwestie van bijschakelen en rust nemen. Ik ga mijn weg er wel in vinden, maar het blijft lastig. Mijn omgeving heeft het steeds over ‘mindset’ maar dat is het niet alleen. De energietank is sneller leeg of nog niet vol genoeg of dergelijks. Met mijn hoofd is niks mis, tenminste geen klachten (behalve somberheid vanwege de situatie) het is op dit moment puur fysiek/energie. En dat lijkt niemand fatsoenlijk te begrijpen.

Ik ga het wel proberen van me af te zetten het schuldgevoel, want dat is bij mij wel groot. Ben nu met een ergotherapeut aan de gang voor energie balans & ga weer psycholoog inschakelen om verder de diepte in te gaan. Uiteindelijk kom ik waar ik hoor te zijn, maar de weg is lang en hobbelig.

Groeten Karel

Hi Karel, goed om je positieve inslag te horen. Daar draait het allemaal om. Ik ben nog aan het klimmen en op een dag als vandaag merk ik hoe lastig het is om keuzes te maken. Binnen zitten wil ik niet, maar wat dan? Fitnessen een 1/2 uurtje en daarna de sauna? Maar dan is het klaar voor vandaag. Buiten de heg gaan snoeien? Ergens gaan zwemmen? Toch iets afspreken met een vriend? Of weer somber voor mij uit zitten staren? Het probleem is dat ik energie voel, maar inmiddels best huiverig ben geworden voor de terugval. Wat nou als ik mij weer onbewust over een grens heen die? 'De straf' is dan nooit echt 'prettig'. Dat doseren is zo'n ding.. ik baal daar echt van. M.a.w. ik wil graag verder, maar waar ligt die grens. Veel roepen dat je die moet voelen, maar ja, dat voelen is juist het dingetje

Hangt van je fase af, in de beginfase was dit absurd veel. Vaak was mijn dagactiviteit 1/4e van wat jij nu omschrijft. En je geeft het al aan, je merkte dat het teveel was en toch ga je door. Dan is het tijd om te stoppen.

Hi Taco, bedankt voor je reactie. Hoeveel maanden duurde het totdat jij bovenstaande lijstje kon verrichten?

Bij mij 10 maanden. (Het bovenstaande lijstje)
Maar als je goed al vanaf het begin je grenzen kan voelen, en serieus kan nemen, je er sneller bent dan mij.
De eerste 4 maanden heb ik nodig gehad om mijn grenzen te leren kennen. Of te wel, ik ben na 4 maanden op m’n plaat gegaan,, omdat ik mezelf niet op 1 zette, maar de afspraken.
Succes.

En ja, in de beginfase was alleen de hond uitlaten en naar het bos gaan, voor 1 dag genoeg.
Oh, en ik slaap echt tot 11 uur.

OK, duidelijk. Ik ben (erg) slecht in het aanvoelen van mijn grenzen, alhoewel ik nu wel moet toegeven dat ik na het kletsen met de buren er eigenlijk wel klaar mee was voor die dag. M.a.w. ik voelde het dus eigenlijk wel goed aan, maar luisterde er niet naar. 'Even' de klus afmaken stond bij mij bovenaan. Beter kan ik dergelijke taken over 2 of 3 dagen verdelen. Weer wat geleerd.. en net weer wakker. Ik overigens nu ook 4 maanden bezig, dus ik ga je niet inhalen denk ik ;-)

Maar uitslapen tot 11:00...wow.. ik ben altijd om 05:00/06:00 wakker. Hoe laat ik ook naar bed ga.

Herkenbaar probleem. Ik moet ook gaan leren om te gaan denken in energieniveau ipv taak/doelniveau. Dus bijv. waarom zou je die tuindouche met spoed willen afmaken? Je hebt tenslotte alle tijd, de zomer moet nog beginnen en vandaag is het toch bewolkt. Mijn vrouw redeneert alles vanuit haar energieniveau. Ze gaat letterlijk nooit voor 1 ding veel moeite doen. M.a.w. één keer de boodschappen voor een week, één keer winkelen, maar dan wel uitgebreid incl. borrelen, etc. Dus clusters energie ipv continue energie verspillen aan 'losse dingetjes'. Ik ga bijv. juist vaak even naar de supermarkt voor 1 dingetje of ging vaak een stuk rijden alleen maar om een winkel te bezoeken (en niets te kopen). Echt energieverspillers, maar nooit zo over nagedacht. Zij zal ook nooit tot het uiterste gaan met sporten, terwijl ik dat juist wél altijd deed.

M.a.w. zij heeft 'voelen' van haar energieniveau tot een kunst verheven. Zodra het op is, dan maakt ze dat direct duidelijk en is ze met geen stok meer te verzetten. Andersom ben ik (nog steeds) zo iemand die dan denkt...ok, toch maar doen..

Zeker nu ik burnout ben, merk ik dat ik continue verkeerd denk. Die ene taak moet af en wel het liefst nu. Net weer. Dan schiet mij een idee te binnen, die ik dan blijkbaar direct moet gaan uitvoeren. Dit terwijl ik compleet gesloopt op de bank lag en ineens denk...leuk idee, laat ik even naar de stad rijden om te gaan praten... zo bizar allemaal.

Ben nu 8 maanden verder en zou je lijstje wel redelijk eenvoudig kunnen doen zonder gesloopt te zijn, maar dat was mij 4 maanden geleden echt niet gelukt. Maarja tijd zegt niet zoveel, de één zit na 2 maanden al op dit niveau en de ander pas na 2 jaar. Gewoon goed voor jezelf zorgen, beter dan voorheen. Goed eten, goed slapen, rustig de tijd nemen.

11 maanden ver hier, je lijstje zou mij KO op de bank gooien.
Maar net door dezelfde reden als jou ben ik nog steeds niet ver in mijn herstel. Ik blijf regelmatig mijn grenzen negeren en toch doorgaan ondanks dat ik tegenwoordig wel goed aanvoel wanneer het te veel is.
Geleidelijk aan ben ik wel de knop aan het omdraaien, alle familiefeestjes/afspraken zeg ik af, winkelen alleen het hoogst nodige, mijn tuin is net een oerwoud maar dat zal ik tenminste voor deze zomer toch gewoon moeten aanvaarden.
Luister naar je signalen en heb geduld.

Bedankt voor je reactie.

Het loop inderdaad precies tegen hetzelfde aan als jij. Ik had gisteren een hele drukke dag. Boodschappen doen (ging goed), telefonisch sollicitatiegesprek (ging goed) meehelpen met wat zware dozen tillen ivm verhuizing (ging goed), maar merkte wel dat ik intens vermoeid was. Toen kwam er een kennis spontaan langs, even mee gekletst (voelde mij nog erg goed), toen kwamen er nog 2 monteurs langs (tijdens gesprek voelde ik mij afgleiden en wilde het lange gesprek diverse keren al kappen), daarna wilde ik rust, maar mijn dochter moest nog thuiskomen op de fiets van ver, dus ik moest wel wakker blijven. Mijn vriendin was de stad in. Toen zij eenmaal thuis was, ging ik direct naar bed, maar was helemaal hyper, gespannen en vervolgens angstig. 2 slaaptabletten genomen en 6 uur geslapen.

Ik wist het eigenlijk al, want ik had mijn zoon nog gevraagd mensen te regelen voor de verhuizing wat uiteindelijk niet gelukt was. M.a.w. ik weet eigenlijk wel wat ik wel/niet moet doen en voelde goed aan wanneer ik mijn grens naderde (maar dat gesprek niet kon kappen).

Echt balen dit. Het doet zoveel met je gevoel van zelfvertrouwen en hoop dat het eindelijk ophoudt.

Mijn schoonvader komt nu en dan eens een handje helpen. Maar dan heb ik het enorm moeilijk om mijn trots opzij te zetten en ook niet de handen uit de mouwen te steken.
Ik heb dus de luxe van wat hulp om mij te ontlasten en dan ga ik mezelf belasten! Het is soms enorm frustrerend dat ik het maar niet kan laten terwijl ik me er wel bewust van ben.
Maar stapje per stapje word ik er wel beter in, die trots leren opzij zetten, beseffen dat ik ziek ben en me niet moet bewijzen. Geduld...

Mijn passie waar ik al van jongs af aan mee bezig was werd mijn beroep. Eens uitgevallen met BO ben ik de passie volledig kwijtgeraakt, van de ene op de andere dag.
Zit nu een jaar verder en vrees dat het misschien gewoon niet meer terugkomt. Het is moeilijk om me voor te stellen dat ik iets anders kan/moet vinden..

Hi Ethias,

In welke branche was je werkzaam?

Ik heb exact hetzelfde. Ik heb de afgelopen 4 jaar 3 banen gehad. Telkens hetzelfde verhaal. Binnen 1 maand (eigenlijk sneller) had ik het al gezien. Volstrekt geen zin meer. Het enige wat ik nog wilde was kletsen met collega's en gewoon plezier hebben. De drive om nog te scoren, mij in te zetten, etc. was volstrekt verdwenen. Ik ben mijn hobbies/passies nagegaan om te 'voelen' wat ik nou echt wil. Het antwoord kwam eigenlijk vrijwel direct. Het zal een ommezwaai zijn in mijn carriere, geen kantoorbaan meer (yes!) en vooral al die zinloze uren/weken/maanden vergaderen behoren dan tot de verleden tijd. Is op zich ook niet vreemd als je, zoals jij ook heb meegemaakt, veel hebt bereikt en voor je gevoel aan je max zat te werken. Op een gegeven moment is het klaar. Iedere dag kaviaar is ook niet alles.

Ik had mij opgewerkt van magazijnnier naar manager in 13 jaar tijd, verschillende tussenfuncties ook nog gehad..
Als ik mij zo nog 30 jaar naar het werk moet gaan slepen ga ik niet volhouden denk ik...

Zal de motivatie ooit nog terugkomen?

Of misschien is 8u achter een computer zitten niks voor mij, dat kan natuurlijk ook.

Hi Ethias, Ik denk dat je het zelf al duidelijk zegt. Je bent er klaar mee. Kan toch? Dat gebeurt toch ook in relaties? Eerst hevig verliefd, trouwen, etc. en dan alsnog gaan scheiden? Totaal niet vreemd.

Ik weet niet of je alleen daar hebt gewerkt in je leven, want het is heel normaal dat je van werkgever wisselt om zo ervaring op te doen wat wel/niet bij je past. Ik heb die ervaringen wel opgedaan en het luistert veel nauwer dan je denkt. Daarnaast heb ik jarenlang een eigen bedrijf gehad, waarbij ik ongelooflijk veel vrijheid had. Dit heeft ervoor gezorgd dat banen waarbij je van 9 to 5 op kantoor moet zitten, voor mij volstrekt onvoorstelbaar zijn. Ik vind dat pure zelfkwelling. Dus als jij 8 uur achter een computer zit, vind ik dat ronduit knap, maar zeker ook begrijpelijk dat je er op een gegeven moment klaar mee bent.

De kunst is dat je al je interesses, passie, sport, sociale contacten, etc, in een blender stopt en probeert te achterhalen in welke richting ze wijzen. Sommige mensen vinden onderwijs ineens interessant, of blijken altijd heel zorgzaam te zijn geweest of zoeken juist (veel) meer spanning, of willen meer buiten zijn? Of juist meer creatief, etc. etc.

Ik vind het juist onvoorstelbaar dat mensen hun levenlang bij één bedrijf kunnen werken. Hij hebt het over 13 jaar... mijn max bij een bedrijf was 8 jaar ;-)

Ik ben nu 1 week begonnen in een ander bedrijf (ook een kantoorbaan) maar dat lijkt me nu al nix, ik heb al met een loopbaancoach gepraat maar geen uitkomst. Ben een beetje radeloos. Het werk moet niet geweldig zijn maar het moet ook niet zijn dat je iedere dag met tegenzin gaat

Ook dat heb ik exact hetzelfde gehad. Ik liep de eerste dag het bedrijfsverzamelgebouw binnen in Amsterdam, voelde mij goed, sprak even met mijn nieuwe collega (nog steeds leuk), liep het kantoor binnen. klapte mijn laptop open en dacht....daar gaan we weer...ik wil dit helemaal niet...en boem...spanning, angst en vervolgens paniek. Ik wilde daar helemaal niet zijn, dacht direct gadverdamme...gaan we weer...afijn , de dagen daarna thuis gewerkt en er kwam helemaal niets uit mijn handen. Totaal geen zin meer in. Nog 3 keer op kantoor geweest en iedere keer hetzelfde...

M.a.w. voor mij duidelijk een teken dat ik absoluut iets anders moet gaan doen. Persoonlijk ga ik iets zoeken richting sport, buiten en coaching. Wat precies laat ik nog open. Het uwv betaald de omscholingskosten. Maar hele dagen achter mijn laptop en elke keer weer mensen bellen....nee, nooit meer.

Ja idem maar ik weet ook niet wat ik anders zou willen, terug in het magazijn werken voor een piep loon zou ik ook niet meer willen (denk ik). In mijn ogen gaat 80% van de bevolking met tegenzin werken :) misschien verwacht ik er teveel van.

Er zal absoluut een heel groot gedeelte met tegenzin gaan. Zonder twijfel. Kunst is om zo dicht mogelijk bij je eigen interesse en passie te blijven. Voor mij geldt dat ik veel watersporten erg leuk vindt, graag met mensen in contact sta, mensen graag enthousiasmeert en coach en houdt van sport/activiteit. Kinderen en scholieren vind ik leuker om mee te werken dan bejaarden en of hulpbehoevenden. Zo wordt mijn lijstje met mogelijke banen steeds iets groter. Zo ga ik mogelijk als vrijwilliger helpen bij een buitenzwembad om te ervaren of het sfeertje mij aanspreekt en het werkt. Qua loon ga ik naar de helft, maar dat maakt mij werkelijk niets uit.

Ps..een gebeurtenis wat compleet los staat van het werk kan ook je interesse in of visie op het werk ineens compleet veranderen. Het overlijden van iemand, iets wat je aan het denken heeft gezet, iets in je relatie, etc. Een vriend van mij moest van zijn vader perse een universitaire studie volgen en zo hoog mogelijke cijfers halen. Die jongen ging er dus voor, pa financierde alles, zodat hij zich kon focussen op z'n werk, slaagde met meerdere cum laudes, ging werken bij een universiteit als hoogleraar, schreef enkele boeken....afijn, zijn vader overleed, en die jongen (inmiddels vader) stortte volledig in. Compleet burnout, angstaanvallen, etc. Hij wilde niets meer met zijn werk te maken hebben en is nu al 8 jaar lang huisman Zijn vrouw verdient de kost en hij doet de kinderen en gaat vaak racefietsen. M.a.w. onderschat het verleden niet mbt wat er nu met he gebeurt. Bij mij speelt het verleden namelijk ook een zeer grote rol mbt mijn werk.

Tjah, buiten dat ik vader geworden ben is er niet veel gebeurd in mijn leven, huisman spelen en je vrouw voor alles laten opdraaien is ook niet bepaald netjes in mijn ogen... ik kan me gewoon niet voorstellen dat je tot 69 jaar iedere dag al zuchten, blazend, .. naar het werk zal moeten gaan.

Klopt, dat vond ik ook direct toen ik zijn verhaal hoorde. Maar zijn Pa was vermogend, dus zij teren op zijn erfenis. Dus van zeer ambitieus is hij compleet de andere kant opgegaan.

Ik denk persoonlijk dat je misschien juist doordat je vader bent geworden vraagtekens zet bij je werk. Je zult niet de eerste zijn die van ambitieus naar 'kan het wat minder' gaat. Sterker nog, sommige bedrijven nemen juist liever jonge honden aan, dat mannen/vrouwen die al in de volgende fase zitten (dus met kinderen). Simpelweg om zij hun prioriteiten dan anders hebben. Thuis gaat voor en werk komt op de 2e plaats.

Jij bent duidelijk klaar met je baan. Ben wel benieuwd of het aan het werk ligt of bijv. de bedrijfscultuur, je collega's, een nieuwe baas of richting, etc. Mijn buurman werd burnout toen zijn werkgever (overheidorgaan) werd overgenomen door een commerciële buitenlandse partij. De targets schoten omhoog en je werd op het matje geroepen als je die niet haalde. Kortom, stress... hij werkte er al 25 jaar en nu dus moest hij zich ineens aanpassen. Hij is 4 jaar daarna met vervroegd pensioen gegaan en lanterfantert nu de hele dag.

Wat je altijd kunt doen is overwegen om iets voor jezelf op te starten. Had ik ook gedaan van 2003 tot 2018. De voordelen is dat je vogelvrij bent. Tijden zelf indeelt en goed kan verdienen, mits je een baan hebt waar je als adviseur kan optreden. Als je bijv. koerier bent, dan moet je nog steeds hard werken. Of een baan waarvan je weet dat het zeer seizoensgebonden is. Een kennis van mij heeft een ijssalon, waar hij zijn eigen ijs maakt. In de zomermaanden werkt hij zich drie slagen in de rondte. Heeft 12 man (seizoens)personeel, verdient erg veel geld in die periode en daarna gaat hij 9 maanden rusten in zijn vakantiewoning in Italië. M.a.w. hij werkt maar 25% per jaar. Niet gek toch? T'is maar hoe je het indeelt.

Ik ben al van werk veranderd, maar na 1 week lijkt het mij weer niks, misschien verwacht ik gewoon te veel van het werkend leven... vroeger ging ik liever werker dan thuis zitten.. ik denk dat ik altijd in de omgekeerde wereld geleefd heb 😉 ik kan momenteel niks bedenken waar ik eventueel plezier uit zal gaan halen.

Ik ben geen psycholoog, maar wel ervaringsdeskundig, aangezien ik niet alleen zelf, maar genoeg mensen uit mijn omgeving zoiets dergelijks hebben meegemaakt. In alle gevallen zat er 'dieper' iets wat meespeelde. Twijfelen aan je werk is niet meer dan normaal, maar het helemaal wegvallen van überhaupt alles wat met werk te maken heeft, is wat anders. Vergeet niet dat sabbaticals niet voor niets bestaan. Mensen die 'even' afstand van hun dagelijkse leven willen nemen en eruit willen. Vaak leidt dit tot het definitief stoppen bij hun werkgever, omdat men dan lang de tijd heeft om na te denken wat men wil doen en op reis vaak nieuwe ervaringen opdoen. Ook worden de meeste overstaps gemaakt na de zomervakantie, omdat mensen dan ook langer de tijd hebben om na te denken over hun toekomst. M.a.w. het is is niet meer dan normaal dat je spirit weg is. Dit betekent zeker niet dat het voorgoed weg is. Daarnaast denk ik dat je in bovenstaande reactie eigenlijk al een belangrijk deel van de reden zelf geeft. Als je hart en ziel eerst bij je werk ligt, waardeerde je je priveleven minder. Wellicht hecht je nu, door je gezin, veel meer waarde aan thuis, waardoor alles waar je ooit waarde aan hechtte ineens veel minder waard is geworden. Eigenlijk maar een goed ding, want werk heeft zeker niet de waarde van je priveleven en gezin. Heb je al een beroepskeuzetest gedaan?

Ja ook al gedaan, maar kwam ook niks uit.. als ik goed nadenk zie ik mij momenteel geen werk doen maar helaas iedereen moet werken..

Vroeger zei ik tegen de mensen, ik snap niet dat jullie niet graag gaan werken, ik zou niet weten wat ik thuis moet doen en nu lig ik snachts wakker als ik moet gaan werken en waarom... geen idee. Zal zeker een fase in mijn leven zijn zeker 😀

@Annoniem is het bij jou terug gekomen de motivatie, zoja na hoelang en welke acties heb je ondernomen?

Ik zit nu midden in die fase. Letterlijk sinds vorige week zag ik 'het licht'. Dit komt omdat ik een opdracht meekreeg na mijn intake bij een therapeut (systeemtherapie). De vraag was.. schrijf op wat je vader je allemaal ontnomen heeft (dit geldt voor mijn geschiedenis uiteraard).

Al vrij snel begon ik mij te realiseren dat ik door zijn toedoen allemaal b-keuzes heb moeten maken in mijn leven qua beroep. Ik kwam in de sales terecht, wat nooit mijn droom was (daar werken overigens veel mensen die eigenlijk niet weten wat ze willen...) en bleek daar goed in te zijn. Juist omdat ik op sociaal vlak sterk ben of beter gezegd, gewoon geïnteresseerd in de mens (en mensen niet zie als 'klant'). Altijd ben ik in de sales gebleven en in verschillende branches (reclamewereld, IT wereld, VR/AR, overheid, etc). Het idiote was dat ik mij nu pas realiseer waarom ik mij eigenlijk nooit gelukkig voelde tijdens al die banen. Ook niet toen ik jarenlang een eigen bedrijf had, want het was nog steeds een afgeleide van mijn b-keuze. Het enige wat mij interesseerde was (en is) gezelligheid, een goed gesprek, humor, 'spelen', maar vooral niet achter je computer zitten en 'werken'. Ik had/heb daar totaal niets mee. Ik was ook nog gaan werken als sales manager in het buitenland, maar ervoer toen de eenzaamheid van het alleen op reis moeten gaan.

Kortom, ik heb veel vergelijkingsmateriaal. Ik kan dus nu heel eenvoudig opschrijven wat mij absoluut tegenstaat en waar ik wel energie van kreeg tijdens al die banen. Dus vooral beginnen met
het analyseren van jezelf. Wat staat je absoluut tegen. Werken is een algemeen begrip, dus naar mijn mening kan je niet zeggen dat je niet van werken houdt, maar van een (flink) aantal aspecten die je niet aanstaan. Ik kan erg slecht tegen regelmaat en voorspelbaarheid. Maar ook tegen alleen werken en binnen zitten. De lijst is wel wat langer dan dit, maar het gaat je inzicht geven.

Wat mij wél aanstaat is sociale interactie, afwisseling, creativiteit, buiten, natuur/water (ik word letterlijk depressief van industrieterreinen ;-)), mensen enthousiasmeren, etc.

Ik heb mij sinds kort aangemeld bij een lokaal natuurzwembad waar veel jonge gezinnen komen. Je bent dan de hele dag buiten, staat in contact met kinderen/jong volwassen, maar ook ouderen komen daar zwemmen. Je doet een beetje horeca, onderhoud, beveiliging, etc. en uiteindelijk zou ik (als ik merk dat dit het is) een cursus kunnen volgen als zweminstructeur ABC (en dit verder gaan uitbreiden). Mijn doel daarna zou zijn om zelf iets op te zetten hiermee (sporttraining, coaching etc. icm watersport).

Maar ik moet uiteraard eerst beleven of dit iets is waar ik direct een klik mee voel. Binnenkort ga ik langs voor een gesprek en vooralsnog wil ik dit als vrijwilligerswerk gaan doen. Mijn dagen kan ik dan zelf uitkiezen incl. duur en tijdstippen. Je bent tenslotte vrijwilliger.

Even verderop bij mij zoekt men mensen die mee willen helpen bij het verbouwen van gewassen in een niet commerciele setting. Ook dat sprak mij direct aan. Waarom? buiten, sociale interactie, natuur, etc. Ook weer vrijwillig, dus kan ik zelf bepalen wanneer ik (even) langskom om te helpen.

Ben benieuwd wat jou aanspreekt. Zie het niet gelijk als 'werken', maar gewoon 'wat vind je leuk?' Kan van voetbal tot kunst zijn of van kinderen tot bonsai boompjes ;-)

En nog iets. Ik ga bewust met een psycholoog praten, simpelweg omdat er dingen zijn uit het verleden die ik niet zelf kan oplossen. Ik was gewend dat ik dit allemaal zelf wel eventjes kon doen. Mocht je dat al doen, dan is dat goed. Mocht je het niet doen, dan kan je een gesprekje via je huisarts aanvragen voor een kosteloos gesprek met een praktijkondersteuner (zo noemen ze het bij ons). Dit is iemand die verhaal aanhoort, vaak algemeen psycholoog is en je direct kan helpen met je eerste vragen. Hij/zij kan je ook doorverwijzen, zodat je meer je leven weer op de rit kunt zetten. Het klinkt namelijk als een (milde) depressie...zo van, is dit het nou? Huisje, gezin en werk. Veel mensen kampen hiermee, zeker als zij voor hun gevoel alles hebben bereikt wat ze wilden, maar toch niet happy zijn met de situatie, maar niet snappen waarom. Jouw houding tov werk is overigens exact dezelfde als die van mij. Zodra het als werken aanvoelt, dan heb ik er geen zin meer in. Het moet wel leuk blijven en precies dat moet je dus gaan onderzoeken. Wanneer is iets leuk voor je. Gewoon plezier hebben in wat je doet. Mijn vriendin heeft zich net weer opgesloten op haar kantoortje thuis. Is eventmanager en vindt het organiseren van evenementen ontzettend leuk. Steeds iets nieuws, bijeenkomsten regelen en daarna het succes vieren. Zij komt af en toe even naar beneden, fietst een rondje of laat de hond uit en gaat weer verder. Altijd vrolijk en altijd zin in het volgende event. Die spirit is wat ik mis, maar nu dus ga zoeken door verschillende dingen uit te gaan proberen die compleet het tegenovergestelde zijn van wat ik ooit deed.

Hoe oud ben je als ik mag vragen?
Depressie zou kunnen maar haal wel nog plezier uit mijn hobby's en goed gaan uiteten etc... enkel het nut van werken gaan is mij wat ontnomen, heb al eens 4 gesprekken gehad met een psycholoog maar dat deed me nix.. jij zegt dat veel mensen hiermee kampen met het feit is dit het nou.. ik ken toch niemand van mijn vriendengroep die dit heeft hoor, gaat het überhaupt nog over?

Hi Ethias, ik ben 51 jaar en heb dus al een stapeltje vrienden en kennissen die tijdens of al ver voor hun midlife crises werden geconfronteerd met hun dromen vs de werkelijkheid.

Ik ken veel mensen die compleet geswitched zijn na een lange tijd uit de running te zijn geweest. Mijn overbuurman was IT'er en werd uiteindelijk fotograaf, een vriend van mij werkte bij Oracle (topsalaris), werd binnen een paar jaar burnout en is nu al jaren Yoga leraar, een andere buurman was jarenlang coach bij bedrijven en is nu al jaren fysiotherapeut, etc. etc. Allemaal op een punt belandt waarbij ze geen voldoening meer haalden uit hun (goedbetaalde) banen en een tijdje langs de zijlijn stonden. Bij een vriend (topbaan bij IBM) ging de knop om toen zijn jongere zus overleed. Hij klapte in elkaar en is volledig gestopt met werken. Zit nu bij diverse buurtclubjes als vrijwilliger en sport een beetje. Maar om te zeggen dat hij gelukkig is...nou nee.

Het is echt niet meer dan normaal, herscholing is erg populair bij het UWV omdat veel mensen die thuiszitten willen switchen van baan.

Ik denk dat je er gewoon klaar mee bent. Voor mij was het ook een eye-opener toen ik mijn 3de baan in 3 jaar tijd ging doen wat ik je al vertelde. We hadden een gesprek met een vrouw die mogelijk bij het bedrijf zou komen. Het boeide mij voor geen meter (kan je nagaan eerste week van mijn werk) en dacht de hele tijd 'wat doe ik hier'. Ik wilde de hele tijd weg, zat tegen het plafond aan, en toen ik eindelijk weg kon lopen, voelde ik mij echt 'verlost'. Maar ja, daarna weer achter mijn excel-sheet met honderden klanten die ik moest gaan benaderen...zo geen zin meer in.

Wat is jouw leeftijd overigens?

Ik ben 35, bij mij is het gevoel pas gekomen nadat ik 3 maanden uit de running van mij werk was. Eerlijk gezegd werd hoe langer ik thuis was hoe erger mijn "depressief" gevoel werd, nu ik bezig ben heb ik minder tijd om te malen.. nu thuis blijven is het dus ook niet, werken gaan is het ook niet.. werken gaan zal moeten.. maar ik praat nu veel op mijn werk met mensen hierover en geloof het of niet 80% zegt dat ze niet graag komen werken en de uren aftellen om naar huis te gaan.. dus ik denk persoonlijk dat dit normaal is en wij denken dat het abnormaal is 😀 dus jij wilt nu zeggen dat jij je al +- 30 jaar mild depressief voelt?

Mijn issue is net als iedereen op dit platform weer anders. Mijn vader was zwaar getraumatiseerd, eigenlijk psychiatrisch patiënt en moest geholpen worden. Dit durfde hij niet aan. Hij leunde volledig op mij. Ik was de krachtigste zoon en als je op je 14e 'eventjes' van je vader te horen krijgt dat hij een einde aan z'n leven wilt maken en ik dat niet tegen 'de rest' mocht zetten, dan staat je wereld op z'n kop. Ik werd vanaf dat moment 'de vader' en ondersteunde hem met alles.Ook probeerde ik hulp in te schakelen, maar hij haakte steeds af bij de eerste gesprekken, terwijl hij veel ellende had gezien in zijn jeugd. Door zijn trauma liet hij mij niet los en kon ik niet de dingen gaan doen die ik wilde met mijn leven en heb zodoende banen gezocht die eigenlijk totaal niets meer te maken hadden met mijn toekomstdromen. Kortom, als ik nu terugkijk op wat ik allemaal gedaan heb in mijn leven, dan is 'aanpassen' het juist woord. Hij is nu 3 jaar geleden overleden. Een rare gewaarwording want je kunt je voorstellen dat er talloze emoties naar boven kwamen van woede, blijdschap tot verdriet. Een hele pittige periode. Nu ik iets verder ben en hiervoor nu systeemtherapie ga volgen, waarbij ik de opdracht kreeg vorige week na mijn eerste gesprek om op te schrijven wat mij allemaal ontnomen is, kwam automatisch ook 'carriere' voorbij. Door hierop in te zoomen zag ik pas wat ik had gedaan (kon niet anders) en waardoor ik mij nooit gelukkig voelde tijdens mijn banen. Maw ik kom vanuit een andere invalshoek, maar qua werk kan ik mij goed voorstellen dat veel mensen door hun verleden of omstandigheden iets gaan doen waarvan ze achteraf denken....wat doe ik eigenlijk hier.

Ben ik mee eens, veel mensen hebben ook geen keuze, als je geen opleiding/diploma hebt heb je maar een beperkte keuze.. ik kan me niet voorstellen dat mensen vrolijk worden van achter de vuilkar te lopen of aan de band auto's staan te maken. This maar hoe je ermee omgaat.. echter ben ik 13 jaar zeer gelukkig geweest op mijn werk. Als inkoper,verkoper, team leader en als magazijnnier en nu plots niks meer.. this raar meer kan ik er niet van zeggen

Soms is het klaar. Kan ook in relaties gebeuren. Ineens is het vlammetje weg. Vaak logisch en soms onverklaarbaar.

Dan moor hopen dat het vlammetje ooit terug zal aanwakkeren 😉

Maar als ik je zo hoor ben je dus op je 22e begonnen bij je werkgever en daar dus 13 jaar gewerkt. Op mijn 22e was is net afgestudeerd en had tot mijn 35e al zo'n 4 werkgevers gehad. De langste duurde 6 jaar. Maar dat was dan ook een leuk bedrijf met leuke collega's. Maar sowieso dus meerdere werkgevers. Het kan misschien voelen als een echtscheiding van je werkgever. De liefde is voorbij ;-) Niet vreemd en eigenlijk doodnormaal dat je verder gaat zoeken. Even liefdesverdriet..

Ja klopt, en altijd graat gewerkt daar, tot het laatste jaar, dat ik angst en paniek aanvallen kreeg op het werk, tijdje uit geweest en terug gekomen maar het gevoel was nooit meer hetzelfde.. kan je je werkplezier ooit nog terugvinden denk je?

Jazeker, ik denk echt dat je er klaar mee bent. Je sleept je naar je werk toe, wat natuurlijk 'niet echt' een goed teken is.
Je bent zo te horen een harde werker, dus iemand die altijd maar door gaat en aangeeft dat hij liever voor zijn werk koos, dan zijn prive-leven. Ik denk dat dit gewoon een fase was in je leven. Carriere maken, hoog eindigen, kind krijgen en realiseren dat er meer is in het leven. Nogmaals, niets vreemd aan. Je hebt wellicht te lang doorgelopen daar, over je grenzen heen. Ik zou je tijd nemen, beseffen dat het een signaal was dat je klaar was en bewust gaan kiezen voor iets wat je ziet als hobby/vrije tijd. Je vergelijkt werken veel banen die inderdaad niet echt leuk zijn om te doen. Vuilnisman, lopende band, autowasserij, etc. zijn niet de banen waar veel mensen om staan te springen. Jij hebt in principe een interessante CV voor bedrijven, omdat je niet alleen toont dat je klom binnen het bedrijf, maar daar ook 13 jaar hebt gewerkt. Die loyaliteit vindt men altijd zeer interessant. Je redenatie van 'werken is per definitie waardeloos' is wel erg stellig. Ik kan meerdere beroepen voor mijzelf noemen die ik leuk vind. Feit is wel dat ik jarenlang voor mijzelf werkte als ZZP'er. De vrijheid die je daarmee kunt krijgen is enorm en daarom is voor mij een 9 to 5 baan echt geen optie meer. Ook het 'vast' zitten op een werkplek en dat nagenoeg dagelijks vind ik persoonlijk een vorm van moderne slavernij ;-)

Je kunt via je werkgever of het UWV kosteloos cursussen gaan volgen. Soms hoeft dit niets met je werk te maken te hebben, maar is het puur voor zelfontplooiing. Je zei dat je hobbies had, dus wellicht kan je kijken of er iets te verzinnen is waar je je geld mee kunt verdienen.

Een vriend van mijn zoon startte 6 jaar geleden een online webstore voor technisch lego onderdelen. Die vriend was daar gek op. Zijn bedrijfje draait ongelooflijk goed en hij krijgt wereldwijd bestellingen van andere hobbiesten. Die jongen heeft alles geautomatiseerd, waardoor het inpakken, versturen, retours, etc. allemaal door een derde partij wordt gedaan. Hij hoeft alleen maar zijn website bij te houden en zijn bankrekening te bekijken. Een sportmaatje van mij handelt online in 3 speciale producten. Heel simpel, via alibaba koopt hij in. Hij draait een omzet inmiddels van 130.000 Euro en maakt ieder kwartaal een grote reis. Net terug van skieën in Japan en 1 maand later alweer met z'n gezin naar Nepal. Egypte staat als volgende bestemming gepland. Zijn vrouw hoeft niet eens te werken..

Tis maar hoe je het zelf organiseert.

Je hebt gelijk, ik spreek er nu veel over met andere mensen en die switchen ook vaak van job, reden ik was het zo beu 😀

Dacht ik al. Er zijn zat mensen die dit overkomt. Ineens ben je er klaar mee. Minister Fred Teeven werd ineens buschauffeur...😁 Gewoon rustig laten bezinken en kijken wat je volgende stap wordt. Los van branche en inkomen. Gewoon wat leuk lijkt.

Hi Ethias, ik werd vanochtend wakker en bedacht mij, na een optelsom van afgelopen weken, waarbij ik mijn banen onder de loep nam, wat mij nou wel en geen energie geeft, wat de meest geschikte baan zou zijn voor mij. Net een bedrijf benaderd voor algemene info en direct werd ik uitgenodigd voor een gesprek morgen. De enrgiestoot die dat gaf is echt hetgeen wat voor mij aangeeft dat dit de oorzaak is van mijn burnout. Door overmacht in een functie en branche gerold omdat er immers geld verdiend moest worden. Nu kies ik niet voor het salaris, maar voor wat ik leuk vind. Mijn salaris zal nog naar de helft zijn, maar dat vul ik aan met een online shop die redelijk rendeert. Bij elkaar het salaris wat ik anders ook zou krijgen voor een 5 daagse kantoorbaan. Helemaal prima dit.