Burnout ervaringen

Hey Anoniem,

Ik heb dit exact zo gehad (eerste half jaar van mijn BO). Ben uiteindelijk voor het slapen gaan nog volkoren crackers met pindakaas en een banaan gaan eten. Dit heeft het na een tijdje verholpen. Vooral niet snachts gaan eten omdat je biologische klok er dan aan wendt aldus mijn psychosomatische fysiotherapeut.

Succes!

Ik heb een tijdje een zonnebril opgedaan vanaf 20:00 zodat ik geen enkele lichtprikkel kreeg. Leek wel te helpen. En verder acceptatie. Het boek van Guy Meadows 'Slaap als een roos' kalmeerde me een beetje. Sterkte!

Ik heb een tijdje een zonnebril opgedaan vanaf 20:00 zodat ik geen enkele lichtprikkel kreeg. Leek wel te helpen. En verder acceptatie. Het boek van Guy Meadows 'Slaap als een roos' kalmeerde me een beetje. Sterkte!

Ademhalings otter die je aan kan zetten snachts en kan je de ademhaling voelen en volgen.maakt mij heel rustig

Ik heb oordoppen op maat laten maken, dat hielp me met minder vaak wakker worden. En ik neem soms cinnarizine, wat je eigenlijk gebruikt tegen wagenziekte. Ik werd daar altijd heel slaperig van (heeft ook een slaapverwekkend effect) als ik wagenziek was, en het helpt me nu dus ook met slapen. Voordeel dat je er niet verslaafd aan raakt zoals bij de benzo's

@Anoniem, hier ook! Dus je bent niet alleen! Ik zit zo in een enorme adrenaline bubbel, voel me dan dus eigenlijk goed, maar dat is dikke schijn. Rusten lukt ook niet. Anderen ideeën hoe je daar uitkomt? Ik was gisteren even ergens heen gegaan, en dat was super fijn, voelde me weer even mn oude zelf, maar m'n lijf maakte vooral nood energie aan om dat aan te kunnen. Daar betaal ik nu de prijs voor. Dan moet ik ook zo weer vechten met acceptatie, ik wil er gewoon uit zijn en me voelen zoals ik me gisteren voelde!!

Besef dat "je grenzen overgaan" niet alleen voor een fysieke, maar ook een psychische reactie zorgt. Je zenuwstelsel krijgt weer even een opdoffer, omdat je lichaam weer even op adrenaline en cortisol heeft moeten leven (want dat maakt het aan als je eigenlijk te moe bent en toch doorgaat). Dus je angsten nemen ook weer toe.
Weet dat het tijdelijk is. Alles wat je geleerd hebt, is niet ineens weg. Toelaten dat het weer wat erger is en weten dat je met rust weer naar je oude niveau gaat, is het beste.

Ik was een weekje weg naar Frankrijk om de prikkels te vermijden, sinds 1 januari weer thuis en ben moe en heb weer last van allerlei vage klachten. Buikpijn, maagpijn, veel opboeren, duizelig en verdrietig. Pfffff leuk begin van het nieuwe jaar...en had goede voornemens hoor maar nu alweer ontmoedigd door dit vreselijke lichaam. 😥

Hoe pak je die rust als je t even helemaal kwijt ben? Ik heb in de paniekstand ook weer dingen gedaan die niet zo handig zijn, daar baal ik zo van. Een tijdje terug kon ik beter afstand nemen van die schreeuwstem dat ik NU actie moet ondernemen. Nu lukt dat niet en voel ik me weer zo verdwaald. De goede dingen oppakken lukt amper en de nachten zijn donker. Ik kom dan ook een beetje in een hulpeloze stand terecht, dat anderen me moeten helpen - want ik voel me zo ellendig - maar dat helpt me volgens mij op de lange termijn ook niet. Hoe kom je uit die hulpeloze stand?
Maar ik heb nog steeds to do dingen die geregeld moeten worden en daardoor schiet ik dus makkelijk de bocht uit.

@Ly lees mijn stuk weer even over een terugval. Het is essentieel voor het pad van je herstel en je komt ALTIJD in de drie fasen:
1: paniek
2: de juiste dingen doen met de verkeerde intentie
3: berusting/acceptatie

Deze fasen zijn niet over te slaan. Het komt en gaat in golfbewegingen.

Ja, herkenbaar. Ik werk al weer grotendeels maar in de week van kerst was ik vrij maar enorm beroerd. Oud en nieuw ging redelijk oké, maar nu voel ik me weer beroerd. Misselijk, flauw en darmen van de leg. Ik denk dat het in de prikkels en verstoring van ritme zit, maar baal enorm dat de tijd waarin ik zou moeten opladen, juist energie kost. Maakt me bang weer terug te vallen..

❤️ wat lief ❤️

❤️

Iedereen die dit leest : het allerbeste voor het nieuwe jaar.

♥️

En ik heb ook nog griep!

Hoi vera
Zo gaat het hier bij mij dag in dag uit.zware vermoehijd te zwaar ,tot niks meer komen.
Ziek gevoel de gehele dag door, op zien tegen de dagen die komen moeten.
Het niet meer zien zitten enz enz .
Zit nu in terapie, ook dat werk niet echt. Maar je moet er blijkbaar mee om leren gaan ,je energie, je emoties, enz hoe meer je er over blijft piekeren hoe erger het wordt. Ik zie dat ook allemaal niet zitten, ook de jaarwisseling niet, maar toch van hier uit een x en hopelijk toch een beetje goede jaarwisseling

Ha Vera, ik probeer het juist positief te zien. Nieuw jaar, nieuwe kansen. Alles komt weer in een normaler ritme, de dagen worden weer langer. Uiteindelijk is er voor ons allemaal licht aan het einde van de tunnel ;)

Dank voor jullie reacties. We zitten in hetzelfde schuitje geloof ik. En inderdaad, nieuwe ronde, nieuwe kansen. Mijn schoonmoeder zegt altijd: 1 januari begint de lente. ;)

Zit er precies in zoals Stephen, positief het nieuwe jaar in!! Probeer het per dag te zien, elke dag is er toch wel iets dat goed gaat, hoe klein ook?
Schrijf deze op en wees dan ook een beetje trots op de kleine overwinninkjes. het zijn er toch soms meer dan dat je denkt hoor.
Het lukt mij ook niet altijd maar blijf het toch proberen om uit die negatieve spiraal te blijven.

Fijne jaarwisseling voor jullie allemaal 🥂🍾✨😍!!

Ik bekijk het ook positief. Dit was mijn 3e kerst met burn-out en heb 3 dagen ongeveer elke x 1.5 uur kunnen dineren zonder echt veel klachten! Dit was voorgaande keren echt ondenkbaar. Merk nu wel weer wat slechtere dagen met vermoeidheid en veel brainfog maar er is progressie, hoelang het ook duurt!

Ik heb zin in 2026. Het kan niet erger zijn dan 2024 en 2025! Ik ben onderweg naar herstel en leuke dingen doen en mijn leven vanaf de grond aan weer opbouwen.

Ik gun jullie allemaal het beste en veel herstel in 2026 ✨

Ik zie wel wat 2026 me brengt. Ik zit momenteel in een stijgende lijn (een hele trage, maar er is vooruitgang) en ik ga de controle loslaten en kijken hoe dit doorgaat! Afgelopen jaar zijn er nare dingen gebeurd die ik niet had voorzien die maar weer laten zien hoe weinig controle je over je leven hebt. Ik ga er dus gewoon met mijn beste beentje voor tegenaan en het beste van mijn leven maken binnen mijn grenzen :)

Wat een fijn forum is dit trouwens. Zoveel positiviteit. Mooi om te lezen zo!

Ja we gaan het zien maar 2026 gaat sowieso weer stapjes brengen in herstel voor een ieder! Dag voor dag, moment voor moment, we gaan het zien. We gaan het doen.
En we zijn niet alleen.
Nieuw jaar nieuwe kansen in onze herstelprocessen♥️
En mijn voorgevoel is dat het hoe dan ook wat lichter zal zijn dan 2025.

Ja we gaan het zien maar 2026 gaat sowieso weer stapjes brengen in herstel voor een ieder! Dag voor dag, moment voor moment, we gaan het zien. We gaan het doen.
En we zijn niet alleen.
Nieuw jaar nieuwe kansen in onze herstelprocessen♥️
En mijn voorgevoel is dat het hoe dan ook wat lichter zal zijn dan 2025.

Na 9 maanden thuiszitten begint het bij mij eindelijk om te draaien. Ik kijk wel uit naar hoe dit jaar zich gaat voortzetten. Elke dag die je doorkomt is een dag dichterbij volledig herstel!

Kin omhoog❤️

Fijn om jullie positiviteit te lezen. Trek ik me een beetje aan op. Dankjewel. ❤️

Fijn om jullie positiviteit te lezen. Trek ik me een beetje aan op. Dankjewel. ❤️

Fijn om jullie positiviteit te lezen. Trek ik me een beetje aan op. Dankjewel. ❤️

Gitte, ik poste vandaag een gelijkaardig ietals. Ik ben nu ook 7 maanden thuis na jaren te blijven volhouden met klachten. Constant hyper, niet kunnen slapen, druk op de borstkast, stress/angst...
Zinds 2 weken lijken de klachten te veranderen. Ik slaap iets beter, kan overdag al eens in de zetel gaan liggen, constante druk op de borstkast heeft plaats gemaakt voor hartkloppingen. Constante stress/angst is nu met momenten (ik word door de domste dingen getriggerd).
Maar waar ik voordien in mijn hoofd vooral bezig was met mijn lichamelijke klachten ben ik nu bijna constant aan het piekeren...zin van het leven, wat wil ik nog, kan ik mijn job nog terug uitoefenen, en ga zo maar verder...

Ik denk dat dit een beetje in de lijn ligt als jou klachten Gitte. Hopelijk is dit een stap verder in het helingsproces.

Blij te horen dat nog iemand het zo beleeft... Ik hoop dat dit wel een fase is die niet te lang duurt. Ik voel me nu echt slechter dan in het begin.

Precies hetzelfde hier!!
Nu met winter en zo n weer alleen maar thuis depressief alle klachten komen naar boven.
Angst is t ergste bang voor alles voor de dood voor ernstig ziektes.. telkens paniekaanvallen gevoel alsof je nooit meer normaal gaat leven pff hoop dat t overgaat ben er echt klaar mee!

Jep hier ook héél veel angst. De winter helpt inderdaad niet mee, somberheid en een slaapstoornis drijven me tot wanhoop. Elke dag denk ik dat ik niet dieper kan zinken, dat ik nog een korte nacht en wanhopige dag niet zal overleven. Toch leef ik nog. Mijn burnout maakt langzaam al mijn beschermingsmechanismen onklaar en spiegelt me de diepe neiging tot controleren en begrijpen. Komt terecht in de diepste lagen van trauma. Er is ook potentieel voor heling hier, op de bodem.

Heel herkenbaar allemaal en ik haaat deze donkere tijd. Hopelijk is het snel wat beter weer, dan kunnen we in ieder geval van het zonnetje genieten. Het is echt een rotziekte. Ik wens het niemand toe. Ik ben nu drie maanden thuis. Veel sterkte.

Heel herkenbaar allemaal en ik haaat deze donkere tijd. Hopelijk is het snel wat beter weer, dan kunnen we in ieder geval van het zonnetje genieten. Het is echt een rotziekte. Ik wens het niemand toe. Ik ben nu drie maanden thuis. Veel sterkte.

Heel herkenbaar allemaal en ik haaat deze donkere tijd. Hopelijk is het snel wat beter weer, dan kunnen we in ieder geval van het zonnetje genieten. Het is echt een rotziekte. Ik wens het niemand toe. Ik ben nu drie maanden thuis. Veel sterkte.

Ik heb hier juist hetzelfde, gedachten blijven maar gewoon acuut komen, accepteren is zeer moeilijk.
Ik heb dit aantal weken geleden gehad, het was 2 weken terug goed geworden door rust en vertrouwen.
Nu ben ik met opjagen weer terug hervallen een week.
Het is heftig, vermoeidheid erbij met concentratie stoornis.
Ik probeer bezig te blijven en niet te zitten of liggen want dat is het de ergste met gedachten.
Tv kijken gaat ook niet.
Ik ben elke dag aan hopen dat het wat weg trekt.
Maar de vertrouwen moeten we gaan krijgen.
Veel beterschap!

Ik ervaarde dit vorig jaar ook zo met die donkere dagen en slecht weer de kou had zoveel slechte degen. Tot ik me bedacht ik kan er ook iets positiefs van maken en deze donkere maanden gebruiken om extra veel te rusten. Lekker vroeg me bed in rond half 8 podcasten luisteren of een boek lezen soms een filmpje. Op de dag beetje in huis bezig en proberen dagelijks te wandelen en wat te koken

Ik ervaarde dit vorig jaar ook zo met die donkere dagen en slecht weer de kou had zoveel slechte degen. Tot ik me bedacht ik kan er ook iets positiefs van maken en deze donkere maanden gebruiken om extra veel te rusten. Lekker vroeg me bed in rond half 8 podcasten luisteren of een boek lezen soms een filmpje. Op de dag beetje in huis bezig en proberen dagelijks te wandelen en wat te koken

Ik wil even terug komen op mijn vorige bericht.
Het is moeilijk om te geloven voor mij dat het een burn out is. Die gedachten die niet te stoppen zijn vind ik heel raar. Ik begin meer te denken dat het door de vaccinatie’s komen die de zenuwstelsel en imuumsysteem ontregeld. Er zijn zoveel mensen die klachten hebben…
Ik weet niet als ik juist ben. Maar heb heel grote twijfels!
Iemand nog gevaccineerd hier?

Corne, soms denk ik ook dat het er iets mee te maken heeft. Bij het uitbreken van Corone had ik net een zware scheiding te verwerken. Ik denk soms dat er een verband is met mijn mentale toestand toen en de inentingen erbij. Ik weet niet of ik corona heb gehad. Volgens mij niet.
Misschien heeft dit iets in mijn systeem veranderd.
Nu moeat dit zijn. Ze gaan het ons nooit komen vertellen.

Ja steven, ik heb corona gehad in 2021 maar ik was toen niet gevaccineerd en ik had dezelfde depressie als wat ik nu ervaar tijdens de virus. Maar die duurde maar voor even.
Maar dan dit, de ontzichtbare ziekte. Overleven…
Is al 3 maanden bij mij aan de gang. De raarste dingen die dan worden beschreven als een burn out.
Het heeft zoieso overlappingen met long COVID.
Maar hoe kan ik nu in geloven dat het vanzelfsprekend sprekend eindigt zoals een burn out. Ik kan nog niet meer nadenken dat is al te veel. Ik ben een sporter, altijd vitamine tabletten. Goede ritme.. en ineens is het daar. Ik heb alles wat ik wil, huisje, vrouwtje enzo. En toch kom ik er niet bovenop.
Dat vind ik vreemd!

Hallo Gitte. Angst is volkomen normaal, maar heel vervelend. Weet dat paniekaanvallen niet ernstig zijn, je kan er niets van krijgen. Het heeft te maken met het brein, dat geeft een alarmsignaal af. Zie mijn bericht van 31-12 voor meer informatie.

Die angsten zijn echt niet fijn en soms echt heel heftig. Ik voel me nu zoveel ellendiger en slechter dan een half jaar geleden.

Ik heb dat ook, wat helpt voor mij is de angst opschrijven en ontkrachten. Dus stel je denkt: ik stik —> oke waar baseer ik dat op? Is dat echt zo of krijg ik nog gewoon lucht. En zo ga je elke angst tegenschrijven en wegnemen. Dat helpt relativeren. Wat is t ergste wat er kan gebeuren? Dat je 10liter zweet verliest , oke en dan? Zo probeer ik tegen mijzelf te praten

Vaccinatieschade is een real thing!!!

Als je boven de 40 bent kunnen het schommelende hormonen zijn en de perimenopauze. Je kunt jezelf daardoor helemaal kwijt zijn met angsten en paniek. Daar is zeker iets aan te doen, verdiep jezelf daar goed in als het in die hoek kan zitten. Huisartsen herkennen het vaak niet.

Hoi Gitte,
Ik heb net mijn verhaal gepost. Ik heb exact hetzelfde ervaren.
Succes met herstel.
Groet,
Cees

Hoi Cees, ik las het net. Zoals jij het beschrijft, ervaar ik het momenteel ook. Echt enorm heftig.

Dit heb ik allemaal in juli meegemaakt en ik ben er bijna volledig van hersteld. Ik zat 3 dagen bijna continu in paniekaanvallen waardoor ik dacht dat ik in een psychose terecht kwam of dat ik m'n verstand verloor. Ik ben door m'n ouders opgehaald en ben daar meerdere weken verbleven (ik voelde mij niet op mijn plek in nieuwe woonomgeving omdat ik van het noorden naar het zuiden ben verhuisd). Ik heb contact met mijn huisarts gehad en die heeft voor de korte termijn oxazepam voorgeschreven en voor de lange termijn ben ik in therapie gegaan bij de GGZ.
Voor de korte termijn kan ik oxazepam zeker aanbevelen zolang je er gematigd en bewust mee omgaat, dit maskeert eigenlijk alleen de klachten zodat je wel je dagen doorkomt. De therapie bij de GGZ zorgt ervoor dat je het probleem daadwerkelijk oplost. Dit hele proces zal met vallen en opstaan gaan en helaas duurt het wel even. Echter gaat ook dit weer voorbij en kom je er echt wel weer. Zoals gezegd zat ik nog niet zo lang geleden precies op de plek waar jij nu zit en op het moment van schrijven ben ik voor 95% hersteld. Je komt er wel!

Busoni, hebben ze beaamd dat dit bij een burn out hoorde?

Dit is voorkomen normaal
Een burn out hersteld in lagen beter slik je daar niks voor het gaat op je gamba systeem zitten

Ik heb op dit moment ook denk loops continue piekeren over het zelfde dood moe wordt ik ervan
Ik kan me ook zo maar in eens hol voelen van binnen leeg is dat het systeem is dan gewoon leeg

Hebben jullie ook last van nare en gekke gedachten?

Ja, heel gek en eng soms. En als er dan weer zo'n episode gepasseerd is, is er angst om dat niet nog eens voor te hebben.

Ja mensen, hoe dieper ik in onderzoek ga, hoe meer ik te weten kom.
Soms is het totaal geen Burn out. Het is een onzichtbare ziekte. Ze kunnen maar niets vinden in het bloed. Symptomen die lijken op MS.
Oververmoeid, kortgeheugen,concentratie problemen en geen slaap, gedachten die lijken niet van jou te zijn, het hoofd die blijft aan staan in bed, en is geen paniek aanval. Het is eerder een onrust en een zorg dat je niet in slaap kunt vallen, en werkelijk gebeurt dat ook.
Je probeert je bezig te houden door de vermoeidheid heen en zit alleen maar te analyseren hoe en door wat het komt en dat het maar zo snel mogelijk over gaat want je bent bang voor de nacht en voor de morgen.
Elke dag lijkt wel de laatste te zijn.
Alles wat je probeert helpt niet. Meditatie, yoga, ademhaling, stappen tellen noem maar op…
Dan spreken we echt over een dysfunctie van de autonome zenuwstelsel. En hoe dat komt is niet zomaar uit het niets. Het komt door de virus of door vaccinatie ervan, mensen die in aanraking zijn gekomen en zich hebben laten vaccineren hebben vooral last van deze gekke onzichtbare dingen die niet te verklaren zijn.
Het brengt dus een ontregeling aan het zenuwstelsel.
Ik heb dus ook diaree uit het niets al ben ik niet opgejaagd. Altijd koud, klachten bij heel warm of heet douchen. Koude handen en voeten constant terwijl ik een sporter ben en daarvoor nooit had.

En dan zeggen ze burn out maar omdat de symptomen gewoon overlappen en ze niet weten meer waar te zoeken.
Ja nu is de vraag hoe lossen we dit verschrikkelijke gevoel op?
Dat weet ik dus ook niet.
Ik beweeg door de dagen heen en blijf ademen tot het niet meer kan. Ik schrijf brieven naar mensen van wie ik hou. Het is voor mij het gevoel hebben dat ik mezelf kwijt ga geraken. Maar ik wil dit niet geloven en geef natuurlijk niet op. Ik ben een avonturier geweest, overal op reis gegaan naar zuiden gedeeltes.
Gewoon geleefd, alle spirituele kanten opgezocht..
Ik heb een leuke vriendin en een gezellig huis. Alles is goed. Hoe kun je überhaupt een burn out krijgen denk ik dan.
Maar iedereen heeft zijn eigen ervaring en genezing om eruit te geraken. En daar hoort vertrouwen bij en wilskracht.

Ik wens iedereen veel kracht en genezing toe.

Ja, best veel mensen ontwikkelen een angststoornis als ze in een burnout zitten. Als je een paar paniekaanvallen achter elkaar hebt dan kan het heel snel gaan. Zo ging het bij mij wel en volgens de GGZ gebeurd dit veel vaker.

Ik heb ook lang in de angst gezeten, en voelde altijd spanning in me hoofd alsof die ging ontplooien door de onrust/drukte/gedachten dacht ik ook dat ik door zou draaien

Ik heb ook lang in de angst gezeten, en voelde altijd spanning in me hoofd alsof die ging ontplooien door de onrust/drukte/gedachten dacht ik ook dat ik door zou draaien

Ik heb ook lang in de angst gezeten, en voelde altijd spanning in me hoofd alsof die ging ontploppen

Heb ook veel paniekaanvallen angsten om niks!
Dat komt om dat je emmer vol is je kunt niet meer filteren

Ja je zenuwstelsel is overprikkeld je word al bang van een prulletje

Hi! Ik herken precies wat je hebt. Altijd maar doorgegaan schijnbaar op beschermingsmechanismes, wat ik niet doorhad. Ik dacht dat ik gewoon mn leven leidde en daar dan wel een angst en paniekstoornis bij had, opeens kwam ik in een burnout terecht. Ik werd overladen door hevige emoties en sensaties en dacht dat mn hele fundament van wie ik was onder me vandaan werd getrapt, omdat ik daar schijnbaar niet meer op kan bouwen want het had me in de burnout gebracht toch? Ik voel me dagelijks nog steeds heel gek en vrees soms dat ik een ander persoon wordt, maar dat vind ik eng. Ik heb zelf erg veel gehad aan het boek “onvoorwaardelijk voelen” van Lizette van Loenen, wat precies gaat over cptss door jeugd en wat je daardoor krijgt, in combinatie met het boek “over de kop” van Brankele Frank. Ik zit zelf 3 maanden ruim nu thuis, dus verder herstel durf ik nog niet te vertellen hoe dat gaat, ik ben ook nog erg zoekende. Een tip voor de wachtlijst: je kunt veel van dit soort fijne lichaamsgerichte psychologen vinden via bodymindopleidingen .nl/vind-een-therapeut/ met veel kortere wachttijden, of kijk eens naar een fijne coach! Daar kun je snel terecht in tussentijd biedt dat al veel verlichting

Gitte, hoe geraakt jij in slaap? Want bij mij is het werkelijk geen dutje kunnen doen overdag wegens die aanhoudende gedachten. En natuurlijk ook s’nachts niet. Ik word ook nog eens wakker met verschrikkelijke onrust en mijn gedachten springen weer meteen aan.

Ik ben met die klachten naar de huisarts gegaan. Ik schoot 's nachts ook na 2u slaap in paniek wakker en daarna kwam van slapen niets meer in huis. Ik heb toen Quetiapine gekregen. Ik neem daar nu 12,5mg van voor het slapengaan en meestal kan ik daar 7 à 8 uur van slapen.

Ik schoot snachts ook na 2u wakker in paniek (als ik al in slaap geraakte...) en ben daarmee naar de huisarts gestapt. Toen heb ik Quetiapine gekregen. Met 12,5mg kan ik meestal 7 à 8 uur slapen.

Oké dank je wel voor de reactie. Ik heb zoveel vragen omdat ik geen uitweg zie.. en valt dat mee met quatepine ? Ben je niet suf ofzo? Ben bang om het te nemen wegen ik echt oververmoeid ben al 2 maanden en elke kleine sufje maken mijn gedachte gekker. Of helpt het juist ook wat rustiger te zijn als je opstaat? Knap je er wat van op? Neem je nog andere medicatie overdag?

Eerste keer dat ik het nam had ik 's morgens een heel vreemd gevoel, maar toen nam ik 25mg. Ik heb dat gehalveerd en daar voel ik me veel beter bij overdag. Half uurtje na inname val ik als een blok in slaap. Het zet piekergedachten ook uit snachts. Overdag neem ik soms 0,25mg Alprazolam als ik echt niet gekalmeerd graak. Dat helpt ook goed. Ben nu in behandeling bij een psychiater en er gaat iets van medicatie opgestart worden antidepressiva/angstremmer (SSRI) omdat die angstige gedachten blijven duren en het eerder richting angststoornis gaat... Ik voel me soms echt niet meer mezelf, hyperalert voor alles, mijn brein scant voortdurend op gevaar. Straks moet ik er naar toe. Ben benieuwd.

Oké Gitte, ik heb ook volgende week een afspraak met de psychiater. Kijken wat hij gaat zeggen…
Veel succes!

En ja Gitte, ik ken het maar al te goed. Ik heb angst voor mijn eigen gedachten. Die blijven maar gewoon aan staan en nemen mijn hele leven over.

Oh zo'n opluchting om dat vaker te horen... maar echt niet fijn!

Laat je straks weten welke medicatie je krijgt?
Ik ben nieuwschierig. Vooral omdat je een beetje dezelfde symptomen hebt als mij.

Ik heb een angststoornis ontwikkelt naast mijn burn-out. Sertraline starten met 25mg en opbouwen tot eventueel 150mg.

Ja ik heb het al veel gehoord dat ze daarmee opstarten.
Het schijnt wel goed te helpen. Ik ken iemand die terug aan het werk is zelfs met sertraline.

Hey Gitte, hoe gaat het ondertussen?

Niet goed, heel de dag angstig en onrustig. Totaal geen eetlust en braakneigingen. Ik hoop dat het snel betert...

Helemaal geen vooruit gang? Of lichtelijk?

Het zal toch even duren denk ik met de bijwerkingen niet? Je moet er door.

Ik heb vorige week een webinar gevolgd van Nick de Waard en vond hier veel herkenning. Ben nu begonnen met zijn programma Stress en Angstvrij, hij legt alles heel duidelijk en begrijpelijk uit, ik hoop dat dit mij kan helpen.

Heb dit ook

Ik heb precies hetzelfde, dit forum is echt gek hoe Relaateerbaar hahaha

Ik ook!!! alles zo wazigggg

Denk dat het te maken heeft met de hersenen die alles niet zo snel en goed kunnen verwerken

@de rest

Is gewoon super vervelend. Hahaha. Raak er gelukkig niet meer gedesoriënteerd van of direct spierverkrampingen. Maar blijft super vervelend. Ook een raar gevoel in de buik krijg ik er van. Na, ja. Laat het zo. Zien wel weer. Haha.

Idem hier... lichamelijk alles ok behalve doodmoe nog. Maar mijn gedachten gaan alle kanten op... ik lijk wel gek te worden denk ik soms.

Dat blijft nog wel even. Wanneer de ontregeling klaar is ga je bewust alles merken in je lijf. Beetje bij beetje ook de uitputting. En die is ook niet geinig, haha.

Je lijf draait nu voornamelijk op adrenaline en spierspanning, en wat cortisol. Vandaar die angsten en razende gedachten nog.

Het somber zijn herken ik. Het is óf gespannen en nerveus óf somber en moe. De tijd van het jaar helpt ook niet mee vind ik. Rusten overdag lukt me maar moeilijk.

Misschien spierspanning? Bij mij is dit in de nacht het ergst waardoor ik gebroken wakker word en dus piijn heb in armen, handen, schouders enz. Inmiddels is de spanning gaan liggen en gaat het steeds beter.

Ik herken AL je klachten. Hoort bij een bo helaas..
Licht bewegen, rustig aan doen en veel ontspannen. Sterkte hoor!

Hoi Ano,

Bij mij is het ook begonnen met hartoverslagen. Deze heb ik van mijzelf al, maar het begon plots erger te worden. Ik heb vaak bij de huisarts gezeten omdat ik bang was, met name de angst herken ik ook. Angst is vreselijk! Ik heb er veel paniekaanvallen door gehad. Ik kon niet meer functioneren en durfde niks meer behalve apathisch op de bank. Ik kreeg ook steeds meer en meer klachten. Op den duur is er een betablokker bij mij opgestart (laagste dosering) en heb ik nog een holteronderzoek gehad. De uitslag was goed, wel overslagen maar niet vanuit een hartritmestoornis.

Nu na 4 maanden in de burnout merk ik sinds 3 weken dat de angst eindelijk minder is geworden. Ook de overslagen zijn veel minder aanwezig en ik kan het nu ook loslaten. Het gebeurd zeker nog wel dagelijks, maar ook door gedragstherapie kan ik er nu mee omgaan.

Zet door bij je huisarts als je verder onderzoek wil zoals een holteronderzoek. Daarmee kunnen ze bekijken of de overslagen onschuldig zijn (vaak wel, stress kan dit echt tijdelijk veroorzaken)! Dan kun je het daarna hopelijk ook wat beter loslaten.

Maar met een burnout is het lastig om zomaar even de angst te stoppen. Ik had veel aan dit forum. Het zou een fase zijn die op den duur minder wordt. En dat klopt! Maar het was inderdaad heel lastig om hier door heen te moeten.

Bekijk ook eens hoe je ademhaling is. Misschien hyperventileer je wel zonder dat je het doorhebt.

Het licht in het hoofd voelen en warm worden is ook een angst reactie. Je voelt een hartoverslag en je gedacht gaan naar er is iets aan de hand wat niet goed is. Je wordt dan ongerust en als reactie daarop kan je lichaam paniek klachten gaan ontwikkelen zoals licht in het hoofd en warm worden.

Hoelang heb je de klachten al?

Heb je je huisarts hier al over gesproken? Ik zou gerust een afspraak maken bij je klachten en met je angst en twijfel. Misschien kan er een deel geruststelling volgen of als er toch iets mis is, ben je op de goede plek. Veel klachten kunnen bij een burn-out horen, maar soms is er meer aan de hand. Daarvoor ben je het best op de plek bij een arts die even kan meedenken en onderzoeken.
Sterkte!

Wat onwijs naar voor je Arno. Misschien een idee om een week een dagboek bij te houden, of langer als er niets bijzonders gebeurd in die week. Dit heb ik zelf moeten doen van de huisarts en vond het best suf maar het heeft mij achteraf wel geholpen. Het geeft vaak een beter beeld en wat meer grip op de situatie. Vermeld de tijdstippen van de overslagen, beschrijf wat je voelt en wat je eromheen voelt, tijdstip wanneer/wat je gegeten/gedronken hebt en emotionele situaties. Soms herken je patronen en snap je ook beter waarom het gebeurd. En mocht het bv. niet BO gerelateerd zijn, ze kunnen tegenwoordig veel doen aan hartritmestoornissen dus geen zorgen.

Als je je hart al eens hebt laten onderzoeken zou ik me daar niet te veel zorgen omtrent maken. De overslagen kunnen een gevolg zijn van hyperventilatie. Dat je hart even moet bijtrekken.

Hey Ano,

Weet je zeker dat het overslagen zijn of denk je dat? Als je het denkt en je maakt je daar extra zorgen over, kan je angstig worden. Door angst kan je dan weer een zweverig gevoel krijgen o.a. (of spanning etc.).

Ik dacht ook dat ik vaak overslagen had. Ik heb destijds een holter test gedaan en die was gewoon goed. Een paar overslagen per dag is ook niet erg, zolang het niet een hele reeks achter elkaar is en je er erg last van hebt. Nu ik me een stuk beter voel heb ik dat gevoel niet meer dat ik hartoverslagen heb.

Als je je er alsnog zorgen overmaakt, zou ik een horloge met hartslagmeter aanschaffen om je hartslag een paar dagen te checken. Echter niet continu blijven checken voor lange tijd, want dat kan je weer angstig maken (vicieuze cirkel).

Succes

Als je je hart hebt laten onderzoeken zou ik me niet teveel zorgen maken.
De overslagen kunnen een gevolg zijn van hyperventilatie. Dat het hart een beetje moet bijtrekken...

Wauw, bedankt voor al jullie reacties

Ik ben dus al eerder getest, een half jaar geleden. Maar toen had ik geen overslagen. Ik had in die tijd dat mijn hart dat op hol sloeg bij sporten soms, maar ik sport nu even niet meer. Helaas hebben we zo’n aanval ook niet kunnen uitlokken dus er is niks gezien

Daarna begonnen de overslagen pas. Sinds een maand voel ik me soms dus ook licht worden. Ik had het wel aan de huisarts gezegd en die stelt opnieuw een holter voor. Alleen… op het moment dat ze dat voorstelde waren de overslagen alweer over, het is erg afhankelijk van de ene of de andere week. Deze week zijn ze weer terug, na twee weken niks…. En nu zijn het net de feestdagen weer waardoor er weinig tijd is bij de huisarts.. en dan zul je zien dat ik er volgende week weer geen last van heb

Ik denk dat het misschien met stress te maken heeft… want het gebeurt elke keer met weinig slaap en een soort hyperfocus op mijn hart. Ik haat die hyperfocus want ik ben zo bang. Voorheen voelde ik me bij overslagen nooit licht, maar nu wel dus. Gelukkig gaat dat licht voelen direct weg als de hartoverslagen ook over zijn. Dan heb ik er bijvoorbeeld 5 achter elkaar en daarna is het lichte gevoel ook weer weg. Chat GPT zegt dat gezonde harten dit ook kunnen hebben….

Ik ben zo bang steeds… dat had ik voor de burn-out nooit..

Bedankt voor al jullie tips. Mijn vriend heeft een hartslag meter op zijn smartwatch dus die kan ik misschien wel lenen als ik weer overslagen krijg. En ik kan de klachten in een boekje bijhouden!

Verder… ik ga proberen me minder druk te maken…. 😢❤️

Huisarts kan geen kwaad, altijd eerst uitsluiten!
In mijn praktijk spreken we over een limbische disfunctie in het brein.

Het limbische deel van het brein zorgt voor o.a. deze klachten: vermoeidheid, brain fog, pijn regulatie, motoriek, hartkloppingen, adem stoornissen, vergeetachtigheid. Door het alarmsysteem wat aanstaat. De oorzaak is sensitisatie: meerdere gebeurtenissen achter elkaar die onbewust een stressor zijn.voor je systeem. De oplossing ligt daar ook.

Huisarts kan geen kwaad, altijd eerst uitsluiten!
In mijn praktijk spreken we over een limbische disfunctie in het brein.

Het limbische deel van het brein zorgt voor o.a. deze klachten: vermoeidheid, brain fog, pijn regulatie, motoriek, hartkloppingen, adem stoornissen, vergeetachtigheid. Door het alarmsysteem wat aanstaat. De oorzaak is sensitisatie: meerdere gebeurtenissen achter elkaar die onbewust een stressor zijn.voor je systeem. De oplossing ligt daar ook.

Hoi annet
Hier is het niet veel anders
Overprikeling. Oorsuizen, zware vermoehijd, Afwezig, nergens meer aan toe komen, en altijd maar weer in slaap vallen. Het is of de wereld om je heen zo iets onder je weg zak.
Afspraken afzeggen enz .helpen kan ik je niet. Wel kan ik je zeggen je niet de enige bent. Mvg anoniem

Zeker herkenbaar ja.. als ik weer iets teveel gedaan heb (zoals de dagen hiervoor) pluk ik daar gelijk 1 of 2 dagen erna weer de vruchten van. Vandaag weer continu overprikkeld, moe, grieperig gevoel en hoofdpijn. We komen er wel, maar er is veel geduld voor nodig :’).
Sterkte beiden!

Wat goed zeg dat t voor jou heeft geholpen. Heb je geen last van vermoeidheid? En hoe zit het met je conditie. Ik zit al bijna twee jaar thuis en heb twee jaar niet actief bewogen maar wel de behoefte om te starten

Hoe ging dat de eerste keren dat je begon? Was je niet bang om terug te vallen of kreeg je tijdens of na de eerste keren hardlopen geen toename van klachten?

Ik vind het wonderbaarlijk dat het je zo helpt! Heb zelf niet dezelfde ervaring. Wandelen voelt wel goed.

Zeker, de eerste keren was ik enorm bang voor een terugval! Maar die bleef grotendeels uit. In m’n studententijd heb ik veel hardgelopen, maar de afgelopen jaren (ook voor m’n burn-out) nauwelijks. Dus ik begon voor mijn gevoel op nul. M’n eerste rondje was ook maar twee kilometer.

De positieve effecten voelde ik al snel, denk na een week ongeveer. De truc is om onder je max te blijven (want stress, meer cortisol) maar wel op een hoger tempo dan wandelen te lopen. Is veel onderzoek naar gedaan. Die sweet spot zorgt voor optimale afgifte van serotonine, endorfine etc.

Geen persoon is dezelfde, en dit zal ook zeker niet voor iedereen werken. Maar wellicht dat iemand hier er toch baat bij heeft.

En deed je dan interval of 2 km in een keer? En hoe hoog was je hartslag dan in het begin?

M’n eerste ronde was twee kilometer aan een stuk, dus geen interval. Maar dat lijkt me geen probleem. Ik heb m’n hartslag niet gecheckt, wel steeds geprobeerd onder mijn grens te blijven tijdens het lopen. Dus niet kortademig.

Juriena de Vries, onderzoekster aan de RU, heeft onderzoek gedaan naar de effecten van hardlopen op burn-out. Hoewel het een kleine studie betrof, waren de resultaten erg positief.

Ik deed het in één keer, maar ook daarbij denk ik dat het heel persoonsgebonden is. Juriena de Vries, onderzoekster bij het Radboud in Nijmegen, heeft onderzoek gedaan naar hardlopen bij burn-out. Hoop positieve resultaten. Als je op haar naam zoekt, vind je ongetwijfeld meer online.

@Stephen is het niet vooral dat je meer bent gaan accepteren? ;) Blij dat het voor je hielp! Ik heb zelf als ik te veel doe dat ik dan juist meer klachten krijg en weet dat dat voor velen geldt, maar ik denk dat het ook afhangt van hoe je burnout zich uit.

Ik doe hetzelfde! En merk ook vooruitgang qua brainfog. Bdnf speelt ook een belangrijke rol. Google maar eens. Ik jog een paar keer per week, wel vaak maar 5-10 minuten. Zou hier wel pas mee starten als je weer basis energie hebt.. ben zelf al ruim 2.5 jaar onderweg en begin me steeds meer mezelf te voelen

Ha P, ja dat van die brainfog herken ik heel erg. Alsof letterlijk een mist optrekt na het lopen. Interessant, die impact van bdnf ook. Verklaart het gevoel van mentale helderheid.

BDNF maak je aan bij een belaalde hartslagrange. Tip: het boek 'bewegen voor een beter brein'. Ik wissel daarom het fietsen af met wandelen. Fijn dat het je helpt! Ga er ook eens naar kijken.

Ik zie dat het onderzoek van Juriena gedaan is bij mensen met burn-out klachten. Dat is ook wel wat anders dan een burn-out.

Al kan iedereen op enig moment in zn burnout herstel natuurlijk weer gaan hardlopen en daar positieve effecten aan over houden. Ik ga het in het nieuwe jaar weer eens proberen, maar ben dan ook al 2,5 jaar bezig met deze burnout. In de eerste 1,5 jaar was hardlopen voor mij absoluut een no go.

Bedankt voor het delen Stephen!

Anekdotisch, maar sporten en hardlopen werkt voor mij ook heel goed om spanning en klachten te verlagen. Overigens wel pas in een later stadium in herstel. Zit je nog in de fase dat wandelen al te veel is, zou ik er niet aan beginnen. Er wel bij zeggende dat ik wel echt onder mijn grens moet blijven. Ga ik erover heen dan is het een slapeloze nacht en weinig energie die dagen erna. Het is van belang om aan te voelen waar je grens ligt. Is dat 30 min wandelen, 10 minuten hardlopen, 45 minuten krachttraining, ik noem maar iets maar blijf er net onder

13 maanden onderweg. Mij niet bellen om een rondje te wandelen. Laat staan hardlopen 😂

Ook ik heb jarenlang hardgelopen en minstens drie keer per jaar aan een hardloopevevement meegedaan, zoals de Marikenloop, de Dijkenloop, Zevenheuvelenloop, etc. Ik was toen 40+ en hardlopen naast een drukke baan, studie en een gezin ging prima.

De laatste maand heb ik overwogen het hardlopen weer op te pakken. Echter, zojuist heb ik gegoogled naar het onderzoek en ik heb gelezen dat hardlopen werkt wanneer het om beginnende burn-outklachten bij studenten gaat; jonge mensen dus!

Het lijkt me dus verstandig om goed naar je lichaam te kijken, want ieder lichaam is anders. Met mijn lichaam van 60+ durf ik hardlopen (nog) niet aan.
Hoe denken anderen, oudere lotgenoten, hierover?

@Wieneke, hetzelfde onderzoek is ook bij werkenden - dus verschillende leeftijden - uitgevoerd (met dezelfde resultaten)

@Wieneke, hetzelfde onderzoek is ook bij werkenden - dus verschillende leeftijden - uitgevoerd (met dezelfde resultaten)

Heeft iemand mijn bericht gewist?

Iemand is flauw bezig!

@Wieneke, hetzelfde onderzoek is ook bij werkenden - dus verschillende leeftijden - uitgevoerd (met dezelfde resultaten)

Dankjewel Anoniem

Ohja vergeten te zeggen, ik ben ook hoogsensitief. Sinds kinds af aan al erg gevoelig voor prikkels.

Hi Job. Herkenbare klachten, horen allemaal bij een overprikkeld zenuwstelsel. Ik heb ook veel last gehad van darmklachten, vermoeidheid en angst op borst. Het kan allemaal heel heftig kan voelen, weet dat de klachten kunnen afwisselen, opkomen en afnemen (dus de klacht zelf zegt niet zoveel). Het heeft te maken met het brein dat een alarmsignaal afgeeft. Puur met de sensaties zijn zonder ze te veroordelen of te veranderen gaat je helpen. Ook schrijven helpt, om emoties te verwerken. Maar misschien is het eerst nodig jouw zenuwstelsel te reguleren met oefeningen. Ik kan je wat tips geven als je wilt, meer info via mijn insta zichtbaer.praktijk.

Hi Job,
dit is zeker goed en moet je zien als een stap vooruit!! Je lichaam is uit de fight/flight modus gekomen waar het in vast was geraakt en durft zich nu te ontspannen. Hierdoor word je extreem moe, omdat je niet meer door adrenaline wordt aangejaagd. Ik heb dit zelf ook gehad, waar ik eerst nog wel energie had kon ik na een paar maanden bijna niet meer van de bank opstaan.
Wat bij mij hielp was gewoon eraan toegeven - ik vond het persoonlijk ook echt een verademing om eens MOE te zijn ipv op hoogspanning te zijn, veel relaxter gevoel. Zo veel mogelij slapen, liggen en niksen. Blijkbaar moest mn lichaam rust inhalen. Na een tijdje kreeg ik vanzelf weer meer energie. Geduld…..

Wat anoniem hierboven zegt is ook heel nuttig, het kan idd zo zijn dat je onbewust je zenuwstelsel steeds weer aanslingert door onverwerkte emoties of angstgedachten.

Succes!

Hoi Frans,
Wat vervelend! Herkenbaar.
Ik zit ook bijna 2 jaar thuis . Ik heb wel daarvan ongeveer een jaar opbouwend gewerkt, maar sinds vorige week weer volledig ziek gemeld.
Ik heb net als jij veel last van overprikkeling wat zich vervolgens uit in klachten zoals pijn op borst, verkeerde ademhaling, moe etc. Heb jij dat ook? Moet ook bijkomen v sociale contacten. Fysiek gaat het wel!
Het gaat behoorlijk up/down allemaal
Groeten,
Sabrina

Overprikkeling heb ik heel erg last van. Nog niet zo lang thuis als jullie, maar herken het heel erg. Kan daarom niet zoveel, zit veel binnen en daar word ik weer somber en eenzaam van. :(

Overprikkeling heb ik heel erg last van. Nog niet zo lang thuis als jullie, maar herken het heel erg. Kan daarom niet zoveel, zit veel binnen en daar word ik weer somber en eenzaam van. :(

Herkenbaar Frans.. ik zit sinds deze week 2 jaar thuis en heb ook veel last van overprikkeling. Ik re-integreer 2x per week op een tijdelijke plek (daarna weer zien wat ik voor werk moet doen, ik kan niet meer terug naar oude baan ). Op re-integratieplek kan ik het inmiddels wel aangeven als iets me teveel is of ik erg moe ben. Daar gaan ze ontspannen mee om. Ze weten dat ik er ben ivm een burn-out. Hopelijk lukt het bij jou ook om t toch aan te geven en hebben ze er begrip voor op je werk. Sterkte!

Hey Frans,

Heb hier ook heel lang last van gehad. Uiteindelijk hielp het mij om te accepteren dat overprikkeling een teken is dat je te veel doet en je minder moet gaan doen. En dan denk je misschien: nog minder?! Ik doe al zo weinig (dat dacht ik in ieder geval). Maar ja, nog minder. En als dat betekend niets doen, dan doe je niets (behalve eten en kort wandelen). Toen ik dit ben gaan doen is het steeds en steeds minder geworden en nu kom ik meerdere dagen achter elkaar door zonder overprikkeling totdat ik mezelf weer overbelast.

Succes!

Heel herkenbaar, ik ben ook bijna twee jaar onderweg en heb ook nog steeds last van overprikkeling. Tv kijken, op mn laptop of zelfs muziek of een podcast zijn te veel. Ik blijf mezelf maar zeggen dat het enige wat ik eraan kan doen is het zien als een teken dat ik toch te veel doe of heb gedaan, maar begrijp de frustratie erg goed! Ook mijn familie en vrienden begrijpen het niet, zij denken dat na twee jaar rust alles toch wel weer het oude zou moeten zijn, helaas niet dus.

Heel herkenbaar ik zit ruim 2.5 jaar met bunrout en heb hier ook nog last van. Ene dag meer dan de andere. Maar tis ook vooral m.n hoofd wat dan nog niet wil. En als het dan weer teveel is uit dat helaas ook nog wel eens in een paniekaanval meestal niet meer zo heel heftig als ze geweest zijn maar nog steeds niet fijn.
Vind het erg lastig wanneer dit echt minder wordt. Maar wat M hierboven ook zegt is wel zo proberen echt minder te doen als het niet wil. En ja soms is dat niks doen al is dat niet makkelijk.

Herkenbaar weet vaak ook niet hoe ik nog minder kan doen...dan denk ik weleens ik kan beter dood zijn...😔

Ik heb ook de erge overprikkeling, hersenmist, concentratie. 2 jaar bo.
Ik probeer ook maar iets om rustig te blijven. En geen angst te krijgen. Heb de Bach bloesem Walnut gekocht.
Ik voel hier wat zachtheid in mijn hoofd door. Waardoor ik minder snel in in de stress modus schiet lichaamelijk.

Hier hetzelfde na 2.5 jaar. Overprikkeling als hoofdklacht waardoor ik nog steeds weinig kan. Sommige dagen/ weken minder last maar soms nog extreem en kan ik eigenlijk alleen maar met m’n ogen dicht in bed liggen.

Veel herkenning hier ook helaas.

Heel herkenbaar, helaas

Hoi allen,

Helaas heel herkenbaar. Echt irritant. Door de overprikkeling heb ook meteen slechte ogen. Stom allemaal. De hersteltijd daarna is ook intens.
Ik moet wel eerlijk zeggen dat ik sneller overprikkeld was met de antidepressiva op 10mg dan nu met 5mg. Gek hè! Leek wel of mijn lijf het gewoon niet kon verwerken. Dat gaat nu iets beter alleen het is er helaas wel.

1,5 jaar onderweg en nog steeds ook overprikkeling. Krijg vooral stress op de borst erdoor. Niet fijn. Ook wel hoge rugpijn. Dat kan ik beter verdragen dan stress op de borst.

Met die stress op m n borst moet ik ook niet teveel aan m n hart denken. K ben nl ok hypochonder

Ik ben ook ontelbaar vaak teruggevallen, maar nu al een half jaar niet. Ik denk dat als je blijft terugvallen dat je jezelf dan kan afvragen wat de reden van je terugvallen is. Doe je teveel? Neem je niet genoeg rust na inspanning? Neem je teveel risico? Ken je je eigen grenzen nog niet? Als je geen idee hebt waarom je terugvalt zou ik echt proberen om een wat strakkere routine aan te houden, zodat je beter leert wat wel en niet kan. Je zenuwstelsel gaat lekker op voorspelbaarheid, om vaste tijden eten en slapen en rustmomenten nemen.

Mijn vermoeden ligt dat er onderdrukte spanning zit die steeds dezelfde klachten veroorzaakt. Rust nemen helpt je daar niet bij. Als het lichaam zich onveilig voelt dan helpt ALLEEN lichaamsgericht te werk te gaan. Dus uit het hoofd naar het lijf. Voelen van emoties. Sensaties accepteren en capaciteit opbouwen voor alles wat er in je lijf opgeslagen zit. Ik ben op deze manier hersteld. Sterkte.

Bedankt voor het antwoord. Wat moet ik me daar bij voorstellen, en waar Kanis daarvoor terecht?

Hoi Annemieke,
Ik ben geen therapeut maar het klinkt als Posttraumatische stress. Je verhaal is erg heftig. Ik vind het niet vreemd dat je lichaam reageert door je tot stilstand te roepen. Het klinkt alsof er veel te verwerken is.

Wat een ontzettend heftig verhaal Annemiek.
Logisch dat er van alles in je lichaam gebeurt en dat heeft lange tijd nodig. Blijf goed bij je gevoel en zoek veel rust.

Heel herkenbaar. Ik ben nu 3 maanden thuis. Ben je ook vrouw en 45+?

Ik ben wel een vrouw maar een stuk jonger. Ik ga richting de 30.

Ah, nog geen overgang dus. Ik ben puzzels aan het leggen. Vind ik redelijk leuk en leidt redelijk af. Het huilen herken ik ook, ik ben ook in traumatherapie en mijn moeder is dit jaar overleden. Genoeg om over te huilen.

Och S, wat vervelend. Huilen lekker laten komen, maar wat vermoeiend is dat hè.
Hou je taai!

Hoi S, ik ben ook al ruim ern ha.f haar aan het huilen. Therapeut zegt dat ik me niet te veel zorgen moet maken om die tranen, maar het is zo vermoeiend. Hoe gaat het nu met je?

Het huilen is erg vermoeiende wel goed om de spanning te ontladen.
Ik wilde dat ik meer huilen kon, k zit meer op slot.
Zo zie je maar dat toch iedereen verschillend kan reageren. En dat "riedeltje: is wel gezond.

Hoi Marieke,

Ik heb het de afgelopen dagen erg moeilijk gehad. Ergens komt die verdriet uit de angst dat het niet goed komt. De hele situatie geeft me een rot gevoel. Door het bang zijn dat het niet goed komt merk ik dat ik alles aan het controleren ben. Wat ik voel in mijn lichaam en wat ik aan het denken ben. Maar eigenlijk suggereer ik daarmee dat ik mezelf niet kan vertrouwen. Dat is iets waar ik tegen aan loop. Vooral als ik te veel heb gedaan en dus overprikkeld ben merk ik dat ik eerder huil.

Daarom probeer vanaf nu twee dingen te doen:
1. Mijn lichaam heeft in de afgelopen maanden rare signalen gegeven. Hartkloppingen, pijn in de buik, opgeblazen gevoel, slap gevoel en nog wat andere dingen. Maar tot nu toe ben ik er altijd uitgekomen. Dus mijn lichaam lost het op en pas als ik neerval dan weet ik dat het niet goed is. Ik hoef niet aan het kunnen van mijn lichaam te twijfelen. Dat zorgt voor rust. (Even los van hele heftige dingen natuurlijk, want je moet niet alles negeren.)
2. Ik voel me angstig maar het ergste wat er kan gebeuren is dat ik dood neerval. Als dat gebeurd dan voel ik toch niks meer want ik ben toch dood. (even heel plat gezegd) Daarbij wil ik angst niet meer wegduwen. Nieuwe aanpak: Erkennen, bedenken dit is er nu en het is een lichamelijke reactie, even goed ademhalen, lichaam verzachten en dan terug gaan naar wat je aan het doen was. (ik denk hoe vaker je dit doet dat je jezelf leert dat er op dit moment geen bedreiging is en dus dingen waar je normaal angst van kreeg dat dit minder wordt) + Ik heb gemerkt dat ik hoe meer ik het tegen hield hoe angstiger ik werd.

De stappen komen uit een video van Maggie Sterling. Ik kan geen linkje toevoegen in mijn reactie dus als je zoekt op de volgende titel dan kan je het wel op youtube vinden: How to Actually Calm Anxiety in the Moment

Hoi S,
Wat je schrijft is heel herkenbaar. Ik ben zelf al 1,5 jaar onderweg, maar pas vanaf afgelopen zomer begonnen de tranen te stromen. Ik heb wel het idee dat het huilen nu een fractie minder 'diep' wordt, maar het is alsnog heel frequent, de hele dag door meerdere momenten. Ik heb dan ook de angst dat het nooit meer beter wordt en van die gedachten word ik dan opnieuw verdrietig. Volgens mijn therapeut moet ik dat verdriet vooral niet wegduwen, dus ik probeer het maar te ondergaan en inderdaad te vertrouwen dat mijn lichaam weet wat het doet, dat uiteindelijk een nieuw evenwicht wordt bereikt en de tranen langzaam op zullen drogen. Er is een hele sterke relatie tussen het moe zijn en het verdriet, dus ik hoop maar dat ik uiteindelijk minder moe word en dus ook minder verdrietig (en andersom).

Ik zal Maggie Sterling eens googlen, thanks.

Zijn hier meer mensen die tijdens hun BO een lange huilfase hebben gehad? Ben wel benieuwd naar ervaringen...

Liefs,
Marieke

Nou, het was gisteren en eergisteren weer feest met héél veel vermoeidheid en gejank. Hoe kijken jullie naar die tranen?

Hoe gaat het nu met je S?

@Marieke , lekker laten gaan ,die tranen.
Geneer je vooral niet.!

💞

De illusie die jij omschrijft, over je hoop bij wakker worden, is ook zo herkenbaar.

Ik merk dat ik al iets minder emotioneel aan het worden ben. Minder lang huilen en soms zit er een dag bij dat ik het droog hou. Ben nog steeds snel moe en heb na een aantal 'oke' dagen ineens dat ik heel erg naar binnen ben gezogen. Alsof ik totaal geen gedachtes meer heb en moeilijk mijn geheugen kan gebruiken. Ik voel me heel erg leeg en ook moe. Gisteren voor het slapen gaan probeerde ik weer eens te mediteren. Op de dag zelf had ik al veel gedaan en ik denk dat het bij elkaar too much was. Alsof er nu iets in mijn hoofd blokkeert. Waarschijnlijk een reactie van mijn hoofd dat het overbelasting is geweest. Niet fijn maar het gaat weer voorbij.

Dankjewel Jacoba, ja ik laat ze maar gaan, maar het is wel heel vermoeiend. En fijn S, dat het ietsje beter gaat! Ik ken dat gevoel ook wel, dat je hoofd gewoon een soort uitgeblust is. Meestal heb ik dat savonds, dan kijk ik met een dof hoofd maar gewoon een beetje tv.

Kennelijk heb je veel moeten slikken waardoor t er nu uitkomt? Ik ben nu 3 maanden thuis en ik voel me ook moe van al t gehuil. Maar het lucht me ook echt ontzettend op. Ik probeer t gevoel juist te erkennen ipv me er tegen te verzetten, dat maakt t juist groter. Heb nu haptotherapie en dat helpt heel goed. Ook doe ik kleuren, wandelen, diamond painting, borduren, lezen of een huishoudelijke taak idd. Snap dat t begint te vervelen. Mijn hoofd zegt dat ook, maar mijn lijf niet. En bij een burn-out is t noodzakelijk dat we naar het lijf luisteren ipv het hoofd. Wat voel je nou echt?

gek he...ik ben totaal niet emotioneel, hoe vervelend het ook klinkt denk ik dat t wel een fijne ontlading kan zijn om de spanning en ellende eruit te huilen...ik heb een paar keer een behandeling voetreflexologie mogen ontvangen en verder probeer ik wat te lezen als de concentratie het toelaat, en dit forum te lezen voor herkenning

Hoi Ella, ik rust alleen overdag en dat komt vooral omdat er structuur is in mijn dagen. Dus op tijd opstaan, is voor mij 7 uur. Ontbijten, lunchen en uiteraard avondeten. En in de avond ga ik om 22:00 uur naar bed. Ik rust meestal om 10:00 uur, om 13:00 en om 17:00 uur. Zo verdeel ik m’n dagen en wijk er meestal niet van af. Dat zal ongetwijfeld bij anderen mogelijk anders zijn hoor. Ook zoveel mogelijk na 20:00 uur geen mobiel meer. Dit zorgt bij mij voor meer rust in m’n hoofd. Hopelijk kun je hier iets mee en wie weet heeft M een andere ritme en andere tips.

Sterkte en hopelijk lukt het jou ook om een ritme te vinden die voor jou werkt.

Hoi Ella,

Fijn dat je er wat aan hebt! ‘s Avonds ging ik na t eten meestal wel nog 1 keer ‘echt’ rusten en daarna gewoon bankhangen en rond half 10 richting m’n bed.
Hoop dat het blijft werken voor je en dat je de actieve periode dan op een gegeven moment wat kunt gaan uitbreiden.

Liefs!

Ik overweeg ook de OR-methode te gebruiken, maar ik merk dat deze mij tegenstaat. Het idee dat je de hele dag met wekkers werkt en activiteiten binnen vaste actieve periodes wil afronden, kan bij mij juist een gestrest en opgejaagd gevoel oproepen.

Zijn er mensen die met de OR-methode werken en dit ook zo ervaren?

Op dit moment probeer ik vooral vanuit mijn lichaam te werken: wanneer ik signalen krijg dat het te veel wordt, stop ik en neem ik rust. Dat voelt voor mij minder krampachtig dan werken met vaste tijden.

Hoi MG,

Dat tegenstaan had ik ook heel lang. Het leek me juist heel stressvol en benauwend. En ik pakte rust precies zo aan als jij maar op een gegeven moment bleef mijn herstel zo stilstaan dat ik dit toch ging proberen (ook omdat Brankele Frank er enthousiast over was in haar boek).
Op dat moment was ik zo gemotiveerd dat ik er juist rustig door werd en blij dat ik een nieuwe stap ging zetten die misschien weer tot verbetering zou gaan leiden. Maar ik wist toen al 5 mnd dat het bestond en moest er voor die tijd niet aan denken…

Ik denk dat je bij herstellen van een burn-out sowieso steeds goed moet kijken wat op dat moment past (en wat überhaupt bij jou past). Als de OR methode je nu in je hoofd al stress geeft is het waarschijnlijk nu niet het moment om dit te gaan doen. Of nooit. Of je probeert het een weekje en kijkt of het bevalt. Jij weet het beste hoe je je eigen rust en veiligheid creëert en wat goed voor je voelt..

Lieve Yule,

Mooi bericht.

En herkenbaar die golven van verdriet en wanhoop naar weer dankbaar kunnen zijn voor de kleine dingen.

Mijn vriend en twee dochters zijn nu kerst vieren met mijn hele familie van de kant van mijn moeder.

Ben alleen thuis.

Net even geschilderd, nu weer even rusten.
Dus ja, ook ik ben nu alleen.

Liefs

Verstandige keuze en geef dat verdriet de ruimte, Yule. Dit is rouw. En rouw verdient ruimte. Sterkte! 💫

Dikke knuffel, ook voor jou Liesie

Ik ben thuis met een burn-out en mijn vriend is bij zijn familie. Ben ook giga in de overgang en mijn moeder overleed dit jaar na jaren intensief mantelzorgen. Ook ben ik bezig met traumabehandeling, wat ook zwaar is.

Ik heb mezelf kunnen afleiden vanmiddag, maar nu komt het verdriet toch binnen. Ik kan normaal best goed alleen zijn, maar het valt me nu even zwaar.

Dank voor het delen van je bericht, we zijn niet alleen.

Heel veel sterkte Yule, wat naar allemaal!
Probeer even naar buiten te gaan de komende dagen, al is het maar voor even. Het is nu zo mooi.

Je mag ook verdriet hebben en toelaten. Huilen lucht soms op. En het verdriet dat de kerst zo anders is dan anders, zal herkenbaar zijn voor heel veel forumlezers. Ik denk dat je bij het lezen van sommige verhalen ook zult lezen hoe eenzaam deze dagen kunnen zijn voor heel veel lezers. Zelfs eenzaam ook al ben je onder mensen. Het is al moeilijk genoeg zonder die feestdagen. De beslissing om niet te gaan heb je waarschijnlijk ook met een goede reden gemaakt , probeer daar aan te denken. Hopelijk kun je het een beetje loslaten en vooruit kijken. Wie weet kun je morgen wel even naar buiten en genieten van het zonnetje. Sterkte Yule.

Wat een dappere keuze heb je gemaakt yule! Wat ontzettend dapper en goed dat je voor jezelf hebt gekozen!
Van huilen word je enorm moe.. en van al die emoties. Zwaar eventjes, dat snap ik. Ik denk aan je. Hou je taai.

Dit is juist heel goed! Je lichaam is alles eruit aan het gooie.. laat het gaan!

Hi Tom,

Ik heb pulserende tinnitus (in mijn geval een “Whoosh”) in mijn rechteroor, al 6-7 jaar. Al voor mijn burn-out, dus. Het is erg zeldzaam en omdat het bij mij niet aan de burn-out gerelateerd is wordt het onderzocht op vasculaire oorzaken. Dat maakt me ook super bang en ik heb veel angstaanvallen rondom dit thema.

Maar schrik niet meteen! Het is wel een symptoom dat kan voorkomen tijdens de burn-out. Met name als je echt bonzen voelt in je hoofd in plaats van enkel een geluid, dan lijkt het meer op spierspanning en wellicht een wat sterkere pompkracht van het hart. Ook dat is normaal tijdens een burn-out (je lichaam moet immers hard werken).

Het is logisch dat je er bang van wordt, maar gelukkig is het een normaal verschijnsel bij inspanning en stress. Heb je het unilateraal en is het altijd aanwezig (dat heb ik), dan kan je het laten checken via de KNO-arts.

Hi Tom,

Ik heb pulserende tinnitus (in mijn geval een “Whoosh”) in mijn rechteroor, al 6-7 jaar. Al voor mijn burn-out, dus. Het is een zeldzame vorm en omdat het bij mij niet aan de burn-out gerelateerd is wordt het onderzocht op vasculaire oorzaken. Dat maakt me ook super bang (ik ben nog jong) en ik heb veel angstaanvallen rondom dit thema.

Maar schrik niet meteen! Het is wel een symptoom dat kan voorkomen tijdens de burn-out. Met name als je echt bonzen voelt in je hoofd in plaats van enkel een geluid, dan lijkt het meer op spierspanning en wellicht een wat sterkere pompkracht van het hart. Ook dat is normaal tijdens een burn-out (je lichaam moet immers hard werken).

Het is logisch dat je er bang van wordt, maar gelukkig is het een normaal verschijnsel bij inspanning en stress. Heb je het unilateraal en is het altijd aanwezig (dat heb ik), dan kan je het laten checken via de KNO-arts.

Ja, vorig jaar heb ik van november tot juni dit jaar soortgelijke klachten gehad. Na een behandeling door een osteopaat die onder andere gespecialiseerd is in burn-out, werd het een stuk minder.

Goed gezegd / geschreven ❤️

🫶🏻 Je mag ook heel erg trots op jezelf zijn hoor en lief dat je dit schrijft. Het komt vast goed met de feestdagen joh en we kloppen het soms zelf op, vooral in ons hoofd. Dus af en toe ontspannen, soms een beetje voor je uitstaren en wat ik doe, even ontspannen op de wc. Lekker even rust. Al is het maar 5 minuten.

Afgesproken 👊❤️

Ah wat een mooie tekst! En ik voel me even verbonden zo. Dankjewel!! We doen dit maar wel op deze uitdagende dagen

💞

❤️

❤️❤️❤️

♥️♥️♥️💫💫💫

Mooi geschreven!!❤❤❤

Zo is het! ❤️

❤️

Hoi Gert, en allen

Wens jullie ook goede feestdagen…zover het kan🤷‍♀️ denk aan jezelf !

Alle goeds en we houden vol!!!

🎄❤️🥂🎅🏻 Dank je wel kanjer, jij ook.

Dank je Gert, voor jou (en natuurlijk alle burnies hier) hetzelfde gewenst! Wees lief voor jezelf en blijf vertrouwen dat we er weer ooit bovenop gaan komen. 💪🏼 ✨

Dankjewel, voor jou hetzelfde Gert! 💞

Ondanks alles wat moeilijk is, wens ik ieder een goede kerstdagen toe. Inderdaad niet te veel opkloppen in ons hoofd. Gewoon is ook goed.

Hetzelfde voor jou Gert en alle burnies!

Hele fijne relaxte dagen en vergeet niet als eerste goed voor jezelf te zorgen...

Dankjewel Gert ♥️! Wens jou en alle anderen hier ook fijne feestdagen. Opdat we het met de capaciteit die we hebben zo fijn mogelijk maken, en we ons niet gek laten maken door verwachtingen om super enthousiast te zijn.

Gert, wat ontzettend liefdevol dat je zo’n bericht hier plaatst. Ook jou, en alle anderen hier, wens ik hele fijne, zachte en rustige kerstdaagjes toe. Dat iedereen ze maar zo mag invullen dat passend is en goed voelt. Ook voor in 2026 wens ik jou en iedereen herstel, kleine stapjes grote stappen, maakt niet uit. Als we maar vooruitgaan en de moed er in houden. Als we dat samen doen, komen we er wel!
Hou je goed en blijf goed bij jezelf!

Fijne kerstdagen!

Ook voor jou Gert!

Dankjewel Gert, hetzelfde gewenst voor jou, en voor iedereen hier ♥️💫😘

Dank je wel Gert.
Ook voor jou en alle lotgenoten wil ik iedereen mooie kerstdagen wensen maar vooral een goed Nieuwjaar. Met hele kleine stapjes komen we er wel. Nooit snel genoeg wat iedereen graag wil. ( zoals ik) Maar drie stapjes vooruit en 2 achteruit.
Alles willen we snel want zo was ons leven.
Ons lichaam trapt ongenadig op de rem.
Maar...het komt goed.
Een mooi 2026!

Alleen al het feit dat je hier eindelijk erkenning en herkenning vindt is voor mij een zegen!

Alleen al het feit dat je hier eindelijk erkenning en herkenning vindt is voor mij een zegen!

Ja, als ik te snel draai kunnen mijn hersenen dat niet goed aan. Dat heb ik ook met te snel bewegende beelden op bijv een tv. Ik hoef er niet bij te zitten, maar moet vaak wel even stilstaan zodat ik mij weer stabiel voel op de benen.

Ik heb daar nu geen last meer van, maar dit is heel herkenbaar. Na een half uur op zijn, moest ik weer naar bed.

Yep, mega herkenbaar!! Bij Huishoudelijke taken, zelfs bij wandelen en verkeer dat langskomt, bij tv kijken. Alles lijkt wel te snel te gaan voor m’n ogen. Word er niet goed van hè..
het liefst de hele dag met de ogen dicht, hahahaha.
Hou je taai.

Heb ik ook. Niet te doen. Zelfs fietsers voor het huis. Maar is nu al wel heel stuk verbeterd. Komt druppeltje voor druppeltje weer terug!

Is heel herkenbaar hoor Lies!
Akelig hè

Dat is in feite onschuldig bij een bo. Manier van het lichaam om stress af fe laten vloeien. Laat het er gewoon zijn.

Angst voor lichamelijke signalen kan ervoor zorgen dat deze signalen blijven bestaan. Het helpt om te beseffen dat klachten — ook als ze vreemd of moeilijk te verklaren zijn — voortkomen uit processen in de hersenen. Ze ontstaan vaak wanneer iemand langere tijd over zijn of haar grenzen gaat, of wanneer het brein iets als bedreigend inschat.
Bij een lichamelijke blessure is dit goed te begrijpen. Als je bijvoorbeeld een been breekt, is rust nodig om te herstellen. Het lichaam geeft dan pijnsignalen af, zodat je het been niet belast en verdere schade voorkomt. In dat geval werkt het signaal beschermend.
Bij andere klachten werkt het mechanisme vergelijkbaar, maar is het waarschuwingssysteem te gevoelig afgesteld. Het brein detecteert mogelijk risico’s waar die feitelijk niet (meer) zijn, en probeert rust of vermijding af te dwingen door signalen te versterken. Daardoor kunnen klachten ontstaan of aanhouden.
Wanneer de aandacht vooral gericht blijft op het zo snel mogelijk laten verdwijnen van deze signalen, kan dit het proces onbedoeld in stand houden. De focus op de klachten zelf wordt dan onderdeel van het patroon. Het brein blijft zoeken naar manieren om aandacht te vragen, en signalen kunnen daardoor veranderen of verschuiven in de loop van de tijd.
Dit gebeurt niet uit tegenwerking, maar vanuit een beschermende functie. Alleen sluit die reactie niet altijd goed aan bij wat iemand op dat moment nodig heeft.

En dan bedoel ik “goed bezig” in de zin van accepteren dat het is wat het is. En zijn met mezelf en alles wat daar op het moment bij hoort.
Qua klachten is het nog steeds erg zwaar. Maar het innerlijke proces is in volle gang.
Maar deze klacht lukt me niet om mee “te zijn”. Het neemt letterlijk mijn hoofd over.

En juist daar ligt de groei... Als verder alle medische zaken uitgesloten zijn uiteraard! Echt ongelofelijk zwaar. Ik heb mijzelf, echt op de bodem van de put, gedwongen om het te doorstaan. Niet meer voor wegrennen, wegredeneren, proberen te begrijpen. Elke keer op de bank gaan zitten, liggen en voelen wat er met mij gebeurt. Welke gedachte lokt dit gevoel uit, wat voel ik en waar voel ik het. Dan gaan ademen richting dat gevoel, gewoon lekker ademen. Wat kan er gebeuren, je bent veilig. Klinkt allemaal heel makkelijk zo, maar is het zwaarste proces waar ik doorheen ben gegaan in mijn leven. De confrontatie met mijzelf.

Maar zo waardevol !!! Voel mij zo rijk op het moment. Alles zit in mij en dat maakt dat ik zelf de regie heb, autonoom.

Alles is goed..

Liefs,

Herkenbaar dat medicatie het alleen maar erger maakte en blij te zijn dat dat voorbij is. Dus in dit geval is het denk ik echt proberen uit te zitten. Heb je iets veranderd sinds je deze klacht ervaart? Opbouw in activiteiten? Misschien helpt het om (nog) meer rust te nemen? Heb je hulp/therapie van iemand?

Een tijd slecht slapen is echt vreselijk maar je lichaam kan het aan! Ik spreek uit ervaring.

Wat gebeurt er als je die gekke beelden als een vorm van verwerking ziet van je brein?

Als je verder 0 medicatie slikt kan je misschien CBD olie eens proberen. Ik heb dit genomen als vervanger voor alle shitmedicatie en het heeft me geholpen weer te kunnen slapen. Dikke aanrader.

Het is niet verslavend, het is goed voor je zenuwstelsel. Neem een dure, goede kwaliteit zoals van ncy essentials. Ik had die en die was top.

Is het niet een proces van vallen en opstaan? Je bent niet dezelfde als vorig jaar, maar het kan wel zijn dat je weer door een periode met meer klachten heen moet.

Lukt het je trots en blij te zijn met het innerlijke proces wat er wèl is?
Wat merk je dat er aan innerlijk proces wel gaande is? (Als je wilt delen natuurlijk)

Angst voor lichamelijke signalen kan ervoor zorgen dat deze signalen blijven bestaan. Het helpt om te beseffen dat klachten — ook als ze vreemd of moeilijk te verklaren zijn — voortkomen uit processen in de hersenen. Ze ontstaan vaak wanneer iemand langere tijd over zijn of haar grenzen gaat, of wanneer het brein iets als bedreigend inschat.
Bij een lichamelijke blessure is dit goed te begrijpen. Als je bijvoorbeeld een been breekt, is rust nodig om te herstellen. Het lichaam geeft dan pijnsignalen af, zodat je het been niet belast en verdere schade voorkomt. In dat geval werkt het signaal beschermend.
Bij andere klachten werkt het mechanisme vergelijkbaar, maar is het waarschuwingssysteem te gevoelig afgesteld. Het brein detecteert mogelijk risico’s waar die feitelijk niet (meer) zijn, en probeert rust of vermijding af te dwingen door signalen te versterken. Daardoor kunnen klachten ontstaan of aanhouden.
Wanneer de aandacht vooral gericht blijft op het zo snel mogelijk laten verdwijnen van deze signalen, kan dit het proces onbedoeld in stand houden. De focus op de klachten zelf wordt dan onderdeel van het patroon. Het brein blijft zoeken naar manieren om aandacht te vragen, en signalen kunnen daardoor veranderen of verschuiven in de loop van de tijd.
Dit gebeurt niet uit tegenwerking, maar vanuit een beschermende functie. Alleen sluit die reactie niet altijd goed aan bij wat iemand op dat moment nodig heeft.

💞

Dank jullie wel voor jullie reacties! Helpend!

Het lukt me niet om uitgebreid te reageren. Mijn hoofd staat in error stand. Mijn jongens hebben vakantie. Heel veel chaos en drukte om me heen. Funest voor mijn zenuwstelsel. Herstellen met een gezin lijkt soms echt onmogelijk. 😢

Maar ik bevind me af en toe in het oog van de tornado waar het stil is en ik alleen ben met mezelf en dan adem ik… net als jij Eric! Alles zit al in mij. Ik weet het en soms ben ik het even zó kwijt. dank voor de reminder 🙏🏻
De beelden bij het inslapen zijn niet elke avond meer aanwezig. Denk dat het opbouwende stress is nu in de vakantie.
Acceptatie, acceptatie…. en kan ik er mee zijn? Het blijft een oefening pffffff

Zó helpend dit forum. Jouw woorden resoneren vaak in mijn hoofd Ax 🤗
Ben heel dankbaar dat jullie er allemaal zijn 🙏🏻

Mooi Eric, RD. En zo herkenbaar.

Ook voor mij is dit het zwaarste én het meest transformatieve proces wat ik heb meegemaakt. En dat na jaren en jaren therapie, meditatie, en van álles en nog wat. Wie had dat gedacht?

Maar het is zo moeilijk. De angsten zijn écht en ze zijn zo groot, in onze verzwakte staat kunnen we ze niet wegduwen, geen enkele van onze oude coping strategiën werkt meer....

Ja kinderen, vakantie, logisch dat de stress oploopt. En daar dan maar weer mee zijn. Geduld, vertrouwen, ademen. Ik geef het je te doen... Maar jij doet het en je groeit en leert, ook en juist op de momenten dat je dat zelf helemaal niet doorhebt. Keep it up!

Mooie woorden zijn hierboven al beschreven.
Weet dat ik aan je denk, RD.

@Eric en RD, zo mooi wat jullie beschrijven!

Hoe deed je dat 'mezelf gedwongen het te doorstaan'?
Ik voel me vandaag echt compleet overweldigd, in paniek door dingen die me triggerden en ben daarbij weer terug gevallen op mn oude coping; gaan snaaien, veel scrollen. Ik voel.me soort te geblokkeerd om iets anders in te zetten, heb dan ook geen zin in goede dingen, voelt alsof het toch niet meer helpt en ik al te ver van mezelf af ben ook. Zelfkritiek helpt me natuurlijk niet verder, maar dit gedrag helpt dus ook niet en wil ik wel veranderen. Ik realiseer me ook dat niemand anders dit voor me gaat doen, en ik moet het zelf doen. Maar ooooo, het lijkt een te grote berg nu. Ik weet dan ook niet wat ik allemaal voel, dus daar naar toegaan lijkt me ook weinig op te leveren. Een k*dag dus. Soms lukt het al wat beter, om bijv te schrijven, maar nu totaal niet. Gisteren was ik ook getriggerd door een appje en toen kon ik uiteindelijk s avonds er uit halen dat ik rouw en verdriet gevoelens had.

Boekentip: the secret language of the body van jennifer mann en karden rabin

Super praktisch, genuanceerd, mooi boek over zenuwstelselregulatie en veiligheid.

Als je je op hun website inschrijft voor de nieuwsbrief of voor een gratis oefening, krijg je op termijn best vaak gratis live webinars en oefeningen en deel 1 van hun online cursus (die is heel duur, ik vind dat onnodig en neem genoege met het boek en de gratis dingen die ze via mail delen)

De website heet somia

Ik ben op aanraden van een reactie op mijn eigen bericht begonnen in "Verslaafd aan liefde". Ze noemen daarbij niet het zenuwstelsel, maar leggen wel uit hoe we onszelf klem zetten door de erkenning constant buiten onszelf te zoeken. En later gaan ze ook adviezen geven (daar ben ik nog niet). Dus wellicht is dat iets voor je? :)
Verder doe je dit indirect ook met ACT, door voor jezelf te kiezen. Het boek "Uit liefde voor jezelf" of "Voluit leven" gaan hierover.

Corrine…hou vol. Deze dagen gaan ook weer over !! Liefs

Het grote gemis in het boek van de burnout reset, als je t mij vraagt! Het staat er niet in. Daarom was ik allang bezig met het boek maar bereikte ik niks. Sinds ik zelf meer toepas over die veiligheid naast de richtlijnen van CSR snap ik beter hoe t herstellen werkt.
Je moet het dus er een beetje naast bij knutselen. Ik heb die theorie over veiligheid voor je zenuwstelsel op allerlei manieren bij elkaar gescharreld (podcast, instagram, hier dit forum enz)

Ik doel hier niet zozeer op veiligheid in de zin van erkenning zoeken bij anderen, maar veiligheid in de zin van het kalmeren van je zenuwstelsel. Ik merk bijvoorbeeld dat ik snel in de actiestand schiet bij sociale activiteiten of bij afspraken (zweten, hoge hartslag). En dan mag ik mezelf aanleren dat ik veilig ben, en dus in de ruststand mag blijven.
Oke, in 'De Burn-Out Reset' komt dit dus niet aan de orde. In 'Over de kop' wél of ook niet?

@MG Volgens mij niet. Het punt is dat er eigenlijk maar één manier is waarop je lichaam kan leren dat situaties oké zijn. Dat is door steeds opnieuw te ervaren dat er niets misgaat op het moment dat iets spannend lijkt. Dat leer je niet in één keer, dat kost tijd.

Daarom helpt het om sociale activiteiten en afspraken, binnen wat haalbaar is, wel te blijven doen. Ook als er spanning is. Juist door het te doen, leert je systeem dat het kan. Dat proces gaat langzaam, zeker als op dit moment veel dingen intens aanvoelen.

Wat ik zelf heb gemerkt, is dat de spanning vaak niet zozeer over de activiteit zelf gaat, maar over wat er vanbinnen geraakt kan worden. Als ik bijvoorbeeld mensen ontvang en ik merk onrust, neem ik vooraf ongeveer twintig minuten om te schrijven. Zonder nadenken, gewoon alles opschrijven wat opkomt. Vaak is er eerst veel weerstand en weinig zin, maar meestal is dat een signaal dat er iets vastzit wat aandacht nodig heeft. Dat komt er dan vaak vanzelf uit.

De spanning is daarna niet ineens weg. Ik merk nog steeds lichamelijke reacties, zoals een hogere hartslag of een warm gevoel, vooral als ik te lang doorga. Maar na het schrijven zakt het meestal iets. En dan doe ik de afspraak alsnog, zodat mijn lichaam kan ervaren dat het oké is.

Na afloop merk ik soms dat mijn hoofd alles wil terughalen en beoordelen, vooral mijn eigen gedrag. Dan schrijf ik nog een paar minuten, tien tot vijftien, of langer als dat nodig is. Vaak zijn er dan allerlei kleine prikkels geweest, zoals woorden, geluiden of de houding van de ander, die iets hebben losgemaakt. Door daar ruimte aan te geven, kan het weer wat tot rust komen.

Fysiek kun je jezelf ondersteunen door bijvoorbeeld jezelf even vast te houden, je armen tegen je lichaam aan te slaan, rustig te ademen met een langere uitademing, iets warms tegen je lichaam aan te houden of bewust je aandacht langs je lichaam te laten gaan om weer contact te maken.

@MG nog even een toevoeging hierop: het boek "De tijger ontwaakt" is heel sterk schijnt mbt trauma, stress, en de verschillende staten van het zenuwstelsel.

Lief geschreven. Dit had ik wel even nodig.
Vanmiddag het hele gezin in huis tot vanavond wel laat waarschijnlijk. Normaal was dit leuk en ik weet dat het goed komt maar de tijd ervoor is vreselijk. Het zit idd in je hoofd en daardoor laat je lichaam het helaas afweten. Bedankt voor je peptalk.
Fijne laatste kerstdag voor iedereen.
Burnie...goed idee om het toilet even op te zoeken.

@Ax, is dit ook toe te passen op bij een externe stressor die niet weg te nemen is, maar waardoor het voor je lichaam moeilijk is om te ontspannen?

Ik heb een stressor in mn woonsituatie, maar kan het niet verwijderen of ook niet weg uit m'n huis - nu. Ik zoek dan hoe ik desondanks kan herstellen. Het blijft voelen dat het niet oké is en ik schrijf erover maar tot nu toe blijft het stressvol. Toch blijven schrijven en fysieke ondersteuning zoeken en het vervolgens tijd geven?

@Ly lastig adviseren want het hangt van de stressor af. Maar juist daarom is veiligheid zoeken in jezelf zo belangrijk. En dat vind je niet zomaar. Maar ik heb ook een situatie gezeten waarvan ik niet wist hoe ik het moest oplossen - en toch gaat dat nu echt wat beter.

Bij mij is de doodsangst er om alleen over te blijven. Inmiddels herken ik dat elke keer als ik in paniek raak (door wat dan ook), dat betekent dat ik een emotie aan het wegdrukken ben. Bijvoorbeeld schuldgevoel, afwijzing, eenzaamheid, of boosheid. Zodra ik dat dan bewust de ruimte weet te geven, komt mijn systeem ook weer tot rust.

Voor wie goed Engels spreekt is de podcast van Holistic Life Navigation een aanrader. Ze hebben ook regelmatig gratis webinars. Ze werken met Somatic Experiencing, de methode van Peter Levine van de Tijger Ontwaakt. Een geweldige methode voor zenuwstelsel herstel, aanrader voor iedereen hier.

@Ly, wat betreft stressoren in je huis... Als het gaat om iets dat af en toe maar niet continue aanwezig is (bv langskomende treinen of auto's) kan het helpen om op het moment dat het er níét is af te stemmen op het feit dat het er nu niet is. Hoe voelt dat, precies? Stilte? Waar ervaar je die in je lijf? Kan je die sensatie wat meer ruimte geven? Idem met een vervelende huisgenoot. Maar inderdaad zou het helpen om te weten wat de stressor is.

Dank allen voor de reacties.

Ik wil nog even een praktijkvoorbeeld geven, en zou een uitleg daarbij erg op prijs stellen.

Afgelopen zaterdagavond had ik een verjaardag thuis van mijn moeder. Er kwam allerlei familie en daar had ik angst/schaamte voor. Ik las laatst dat een burn-out in 78% van de gevallen gepaard gaat met schuldgevoelens en schaamte. Dus op zich niet zo gek. Maar voor angst/schaamte is mijns inziens maar één remedie: er tegenin gaan, je er niet door laten leiden (lijden zou ik bijna zeggen). Dit had ik vooraf al bedacht en ik had mezelf toegesproken: “Ik mag er ook zijn” en “Ik heb wel een burn-out, maar daar hoef ik me niet voor te schamen. Ik ben een waardevol mens.” Dus, ik ben er toch even bij gaan zitten en heb zo’n 30 min. met mijn oom gepraat. Over koetjes en kalfjes, en ook over mijn burn-out (eng!). Na die 30 min. was het voor mij tijd om klaar te maken voor bed. Dus ik loop weg en wat merk ik: zeiknatte oksels ;(. Die nacht slaap ik amper.

Nu heb ik even uitleg nodig hoe dit nou precies zit, wat hiervan nou de oorzaak is. Komt het nou door die angst/schaamte (dus mentaal) of ligt het aan mijn ontregelde zenuwstelsel (dus lichamelijk)? Ik doel hier op het extreme zweten, dat ik die nacht amper slaap komt doordat ik laat die avond nog heel erg ‘aan’ heb gestaan en daardoor niet goed in de ruststand kom.

Ik ben het soms gewoon even kwijt.
Hoor graag <3

@MG dit komt door de combinatie! First of all, hoe vervelend ook: tegen jezelf zeggen dat je geen schaamte hoeft te voelen, helpt alleen als je het werkelijk gelooft (en meestal is dat niet zo). En zelfs dan helpt het zelfs alleen door de kracht van de herhaling, niet die ene keer.

Wat er gebeurt, is dat jouw zenuwstelsel veel te straks afgesteld staat. Daardoor zijn dingen die helemaal niet eng lijken, voor je zenuwstelsel ineens wel eng. Dat hoef je niet eens zelf bewust zo door te hebben; dat gebeurt allemaal onbewust.
Daarbij geldt ook nog dat alles wat momenteel niet standaard is, ook spannend wordt gevonden door je zenuwstelsel. Die houdt van het bekende en alles wat onbekend is, is spannend. En zo'n familiebezoekje is natuurlijk niet iets wat je dagelijks doet, en dus onbekend.

Dan speelt ten derde nog mee dat je in eerste instantie uit de running bent geraakt door uitputting van je zenuwstelsel. Alle lichamelijke klachten die je toen had, kwamen door dat fysiologische proces. Je bent sociale dingen gaan vermijden, logisch, want dat was te druk en dat kon jouw lichaam niet aan. Maar daardoor heeft je zenuwstelsel dat soort gebeurtenissen wel als "gevaarlijk" gelabeld.

Wat je nu gedaan hebt, is dan ook hartstikke goed: je hebt je zenuwstelsel het signaal gegeven dat het veilig is door toch te gaan, even met je oom gepraat (zelfs over het onderwerp dat je het engste vindt) en daarna rust gepakt. Maar voor jouw hele systeem voelde dit alsof je bewust oog in oog met een poema ging staan. Dus ja, die fysieke stressreactie is logisch.
Jij hebt echter laten zien dat het geen poema was, maar een lieve huiskat. Maar het zenuwstelsel heeft tijd nodig (en herhaling) om dat te gaan geloven.

Wat nog wel essentieel is in dit proces, is hoe je het achteraf labelt. Want als jij achteraf volle bak gaat analyseren en controle probeert te pakken, en je angsten hierover serieus neemt, geef je deze gebeurtenis als het ware weer het label "gevaarlijk". En dan blijf je erin hangen.
Daarom is het ook zo belangrijk om in het moment te leven. In het nu. Dus tijdens de activiteit gewoon je ding te doen (zoals je nu gedaan hebt), en na die tijd de gekke klachten en gevolgen aanvaarden als "dit is nu wat het is", zonder daar direct aan vast te plakken dat er weer iets mis is. Het kan ook nog helpen om gewoon tegen jezelf te zeggen: "Oh ja, mijn brein vond dit nog een beetje spannend." En meer niet. Want dat is wat het is.

@Ax dankjewel voor je uitleg, dat waardeer ik. Het is me nu een stuk duidelijker (al vind ik het soms nog steeds ingewikkeld).

Ik denk dat het thema veiligheid bij vrijwel iedereen met een burn-out een punt is waar men tegenaan loopt. Het lijkt me daarom een essentieel onderwerp en daarom vind ik het op zijn minst gezegd bijzonder dat dit dan niet terugkomt in de 2 ‘burn-out bijbels’ ‘De Burn-Out Reset’ en ‘Over de kop’.

Maar ik heb in jullie reacties ook boekentips gekregen waar dit wél aan de orde komt, dus ik kan ermee aan de slag ;).

Helemaal eens MG. Nu beweert Over de kop ook geen Bijbel te zijn, maar enkel uitleg. De Burn-Out Reset is echter wel echt beperkt. Die bespreekt vooral het lichamelijke aspect en negeert daarbij het belangrijkste, de veiligheid. Jammer dat er geen boek is die echt het complete plaatje toont. Heb het oprecht overwogen te gaan schrijven, maar daar ga ik zelf helaas aan onderdoor :')

Ik vond het boek 'the way out' erg helpend om mijn brein aan te leren dat ik veilig was. Ook heb ik veel gehad aan hun app 'Curable', deze bestaat uit theorie, schrijfopdrachten voor het verminderen van angsten, meditaties, ontspanningsoefeningen en succesverhalen.

Ik vond het boek 'the way out' erg helpend om mijn brein aan te leren dat ik veilig was. Ook heb ik veel gehad aan hun app 'Curable', deze bestaat uit theorie, schrijfopdrachten voor het verminderen van angsten, meditaties, ontspanningsoefeningen en succesverhalen.

Ik vond het boek 'the way out' erg helpend om mijn brein aan te leren dat ik veilig was. Ook heb ik veel gehad aan hun app 'Curable', deze bestaat uit theorie, schrijfopdrachten voor het verminderen van angsten, meditaties, ontspanningsoefeningen en succesverhalen.

Ik vond het boek 'the way out' erg helpend om mijn brein aan te leren dat ik veilig was. Ook heb ik veel gehad aan hun app 'Curable', deze bestaat uit theorie, schrijfopdrachten voor het verminderen van angsten, meditaties, ontspanningsoefeningen en succesverhalen.

Ik vond het boek 'the way out' erg helpend om mijn brein aan te leren dat ik veilig was. Ook heb ik veel gehad aan hun app 'Curable', deze bestaat uit theorie, schrijfopdrachten voor het verminderen van angsten, meditaties, ontspanningsoefeningen en succesverhalen.

@Anoniem dat is een mooie, dat is een soort mind-body zelfhulp dan lijkt me? :)

Klopt Ax, de app is mede gemaakt door de schrijvers van the way out en geeft een volledig beeld van de mind-body theorie. Ik vond het erg helpend bij pijn klachten en het veilig voelen. Mijn klachten heb ik sindsdien veel meer onder controle.

Ik heb inmiddels het boek ‘De Burn-Out Reset’ uit. Ik wilde nog even terugkomen op dat er gezegd werd dat het thema ‘veiligheid’ in dit boek niet voorkwam. Dat is namelijk niet zo; in H23 (Het autonome zenuwstelsel en de polyvagaaltheorie) komt dit aan bod. Het is echter wel beperkt (5 blz. t.o.v. 450 blz.) en het valt niet echt onder de hoofdtekst. Verder wordt het meer als een theorie genoemd, en vloeien er geen praktische adviezen uit voort.

Op de website leidenpsychologyblog, het artikel 'Stress? It's safety, silly!' wordt dit helder uitgelegd.

Zoals ik zei wil ik hier meer over weten. Ik heb zelf ook wat zitten zoeken en kwam uit bij de volgende 3 boeken:
1. Activeer je nervus vagus
2. Versterk je nervus vagus
3. De polyvagaaltheorie in therapie

Ik ben op zoek naar een duidelijk verhaal zonder al te veel theorie (daar kom ik moeilijk doorheen en bovendien vergeet ik het snel), maar met vooral veel praktische adviezen. Daarom dacht ik zelf aan het 2e boek, ‘Versterk je nervus vagus’.
Ben benieuwd of er mensen zijn die me hierbij kunnen helpen doordat ze één of meerdere van deze boeken gelezen hebben en daarom een review kunnen geven.

Hoor graag! <3

Nogmaals, ga voor het boek “the secret language of the body” !!!

Ik heb zelf polyvagaaltheorie gelezen en dat is heel klinisch, polyvagaaltheorie in therapie is al beter idd.

The secret language of the body van jeniffer mann en karden rabin is ook in het Nederlands verkrijgbaar en is precies wat jij wil volgens mij.

Voorwoord door bessel van der kolk, vooraanstaand trauma expert.

Ze maken de theorieen / frameworks zoals polyvagaaltheorie en inner child work, attachment theory (hechtingsproblematiek), veiligheid super helder en er staan juíst praktische oefeningen in zodat er ook echt een vertaalslag gemaakt wordt van theorie maar praktijk.

Daarnaast hebben ze dus soms gratis webinars die ik ook helpend vond, een gevoel van community geven, en de informatie weer op een andere manier tot je brengen :)

Ik stop voor 20:00 met tv kijken etc. Ik bouw dan een avond structuur in zoals lezen, in bad gaan, kleuren, podcast luisteren in bed etc. Dat werkt voor mij wel echt goed.

He, wat naar joh. Laat je ons even weten hoe het afloopt? Het klinkt wel als een signaal om heel serieus te nemen ja, het feit dat je juist nu in je vakantie weer heftigere symptomen krijgt. Kan me voorstellen dat de angst voor een terugval in jouw situatie heel groot is. Take good care!

Er zijn veel mensen die juist ziek worden en klachten tijdens vakantie. Omdat je dan echt kan rusten en op normale dagen maar gewoon doorgaat. Stress houdt je lichaam kunstmatig op scherp en wanneer je dan finally dat kan loslaten komt alles weer oppoppen.

Er zijn veel mensen die juist ziek worden en klachten tijdens vakantie. Omdat je dan echt kan rusten en op normale dagen maar gewoon doorgaat. Stress houdt je lichaam kunstmatig op scherp en wanneer je dan finally dat kan loslaten komt alles weer oppoppen.

Ik zie ook vaak tegen vakantie op. De kinderen thuis en minder structuur. Vooral nu zijn het rommelige weken. Maar een positief puntje ik kan er nu beter mee om gaan dan vorig jaar. Al ben ik nu al wel 3 dagen erg moe en wat meer klachten. Maar dat komt ook dat ik ongesteld moet worden. Die vervelende pms klachten. Dus ik vind het weer fijn als de school weer begint de structuur gaat bijmij beter.

Dankje! Hoe lang duurde het bij jou?

Dankje! Hoe lang duurde het bij jou?

Een jaar. Als ik het hier zo lees valt het nog mee, maar lag er goed af 😅

Dat is hoopvol!

Dat is hoopvol!

Dank voor het delen!!

Dank voor het delen! Hoe lang heeft de burn-out geduurd bij jou?

Wat fijn om te lezen. Bemoedigt mij wel wat. Over wat voor tijdblok hebben we het dan? Ikzelf zit nu half jaar thuis en voel verbetering met eerste maanden maar werknog niet. Ga in jan.beginnen.

Goed om te horen R! Hoelang heb je erover gedaan om weer 40 uur te kunnen werken?

Wat fijn dat het weer zo goed met je gaat!
Ik hoop dat iedereen er zo uitkomt.
Ik ben ook benieuwd naar jouw reactie op de vraag van PG. Wil je dat met ons delen? Zelf zit ik nu op circa 53% aanwezigheid.

Sterkte Corinne, wat een rotgevoel. Ik denk dat iedereen hier je toewenst dat je je weer wat beter mag gaan voelen en de juiste hulp kan krijgen. Dikke knuffel

Ik zat met 2 jaar ook met die klachten. Extreme moeheid uitputting en overprikkeling duizeligheid. Nu met 2 jaar en 6 maanden is mijn energie vrijwel normaal. Dus de basis energie om de normale dagelijkse dingen te doen. Overprikkeling en duizeligheid is er met momenten ook echt minder. Heb vorige week 1.5 uur een verjaardag nagenoeg klachten vrij kunnen bezoeken. Echt het wordt beter maar het duurt ontiegelijk lang, hou vol! Ik was een half jaar geleden ook moedeloos en nu is t echt een stuk beter te doen.

Had iets geplaatst maar zie het niet terug dus nogmaals. Ik zit in het zelfde schuitje met 2 jaar. Extreem moe uitgeput en duizelig overprikkeld. Nu met 2 jaar en 6 maanden heb ik mijn basis energie weer terug. Ik voel me niet meer zo extreem vermoeid. Vorige week zelfs 2 uur naar een verjaardag geweest en nagenoeg zonder klachten. De duizeligheid overprikkeling is nog mijn hoofdklacht maar ook dat wordt heel langzaam aan minder en minder extreem, maar verloopt ook niet lineair. Hou vol! Het wordt beter

Had iets geplaatst maar zie het niet terug dus nogmaals. Ik zat in het zelfde schuitje met 2 jaar. Extreem moe uitgeput en duizelig overprikkeld. Nu met 2 jaar en 6 maanden heb ik mijn basis energie weer terug. Ik voel me niet meer zo extreem vermoeid. Vorige week zelfs 2 uur naar een verjaardag geweest en nagenoeg zonder klachten. De duizeligheid overprikkeling is nog mijn hoofdklacht maar ook dat wordt heel langzaam aan minder en minder extreem, maar verloopt ook niet lineair. Hou vol! Het wordt beter

Jup, het is allemaal burnout. Sterker nog, dit is heel typisch. Het klinkt misschien hard als ik het zo zeg, maar probeer je mindset te veranderen. Je hebt gisteren genoten van een leuk uitje. Daar heb je nu een reactie op - dat is logisch, want je bent ziek. Maar je hebt wel genoten!
Ik zeg dit niet alleen om het draaglijker voor je te maken, maar ook echt omdat het bijdraagt aan jouw herstel. De focus op het negatieve zorgt ervoor dat je hersenen activiteiten als "gevaarlijk" blijven labelen. En daarmee komt je zenuwstelsel weer meer in de alerte staat - en blijf je dus vastzitten.
Als het je lukt om dat label eraf te halen, dan zorgt het dat je zenuwstelsel wat meer tot rust durft te komen. En zul je langzaam maar zeker (verwacht geen wonderen) je weer iets beter gaan voelen.

Hou vol Corrine, het komt heus goed, daar ben ik van overtuigd. We zitten allemaal in hetzelfde schuitje en soms zitten we in een hevige storm. Helaas zijn er weinig mensen die echt weten waar je in zit, zelfs de zorg schiet tekort. En wie weet heb je momentjes overdag dat het een beetje oké gaat en wie weet soms wel eens een dag, zie dat als vooruitgang. Probeer positief te blijven en vertrouwen te hebben dat het goedkomt.

Sterkte

Corrine hou vol, dikke knuffel.

Wat lief toch al die positieve opbeurende berichten...dank x

Het is overbelasting. Hoort erbij. Bij mij elke dag deze grapjes nog. Je leert er vanzelf mee leven. Vooral geen probleem van maken. Komt goed.

Ik wens jullie allemaal hele fijne relaxte dagen, pak je rust op tijd en voor 2026...dat we allemaal maar weer meer energie mogen krijgen

We gaan er komen, Corrine! 💞

Hi S, weet dat we in Nederland een opvangnet hebben als je je baan kwijt zou raken (ik weet niet hoe dat in België geregeld is, mocht je daar vandaan komen).
Je kunt jezelf niet dwingen om iets te geloven. Laat het verdriet en de pijn en de rouw toe die je voelt over het niet kunnen uitoefenen van je baan. Je systeem wil je namelijk voor die pijn beschermen, en dát is de reden dat je die gedachten constant hebt. Laat je die pijn en emotie toe, en stop je met vechten tegen de gedachten of erin meegaan, dan kom je uiteindelijk meer in de rust.
Je baan verliezen is een vorm van rouw. Je hoeft daar niet een positieve draai aan te geven - dat is gewoon zwaar en heftig en verdrietig.

Hi S, weet dat we in Nederland een opvangnet hebben als je je baan kwijt zou raken (ik weet niet hoe dat in België geregeld is, mocht je daar vandaan komen).
Je kunt jezelf niet dwingen om iets te geloven. Laat het verdriet en de pijn en de rouw toe die je voelt over het niet kunnen uitoefenen van je baan. Je systeem wil je namelijk voor die pijn beschermen, en dát is de reden dat je die gedachten constant hebt. Laat je die pijn en emotie toe, en stop je met vechten tegen de gedachten of erin meegaan, dan kom je uiteindelijk meer in de rust.
Je baan verliezen is een vorm van rouw. Je hoeft daar niet een positieve draai aan te geven - dat is gewoon zwaar en heftig en verdrietig.

Dit is heel herkenbaar en hebben we allemaal. Veel sterkte!

Ik herken dat S! Heel erg gehad ook. Je gaat er komen!

Hoi S,
Hier nog een alleenstaande en wat je beschrijft is herkenbaar. Ik raak mijn baan binnenkort kwijt en weet nog niet goed wat ik hierna moet (ik wil en kan niet meer terug naar m’n oude, nogal intensieve functie).
Er zijn gedurende mijn burn-out geregeld periodes waarop ik hierover veel pieker. De laatste tijd merk ik dat dat gelukkig niet meer continu is, en dat ik de situatie meer kan accepteren. Herstel staat voorop, daarna kun je pas weer actief stappen gaan ondernemen om ergens aan het werk te kunnen.
Ik probeer me te houden aan piekerkwartiertjes waarin ik al m’n gedachten en zorgen opschrijf, en verder probeer ik de moeilijke gevoelens (boosheid, verdriet , angst) er geregeld gewoon te laten zijn zonder ze weg te stoppen.
Het komt echt goed, daar heb ik wel vertrouwen in. Maar het is wel een soms moeilijke en spannende weg.
Sterkte met alles!

Ik krijg al stress als ik er alleen aan denk. Ik kan mentaal nog niet normaal functioneren dus het vooruitzicht naar werk maakt me beneauwd. Met deze klachten als ze niet veranderen ben ik nooit in staat om te werken

Er zijn oefeningen waarbij angst af kan nemen, dat je dat weet. Zoek op Somatic Tracking. Je kan mij altijd een bericht sturen.

Ik ook al ander half jaar last van

Ja, man. Is vermoeidheid. Maak je geen zorgen. Dofheid komt door aangespannen schedelspierem tot op het voorhoofd, jukbeenderen, oren, kaken. Daarom voelt het ook nog eens dof. Heb hetzelfde. Neemt wel af. Maar bij extra prikkels toe. Sowieso elke avond.

Komt goed. Niet tegen vechten. Je bent gewoon op.

Ja, man. Is vermoeidheid. Maak je geen zorgen. Dofheid komt door aangespannen schedelspierem tot op het voorhoofd, jukbeenderen, oren, kaken. Daarom voelt het ook nog eens dof. Heb hetzelfde. Neemt wel af. Maar bij extra prikkels toe. Sowieso elke avond.

Komt goed. Niet tegen vechten. Je bent gewoon op.

Ja, man. Is vermoeidheid. Maak je geen zorgen. Dofheid komt door aangespannen schedelspierem tot op het voorhoofd, jukbeenderen, oren, kaken. Heb hetzelfde. Neemt wel af. Maar bij extra prikkels toe.

Komt goed. Niet tegen vechten. Je bent gewoon op.

Ax,

Ik ben er stil van, écht het is alsof ik mezelf lees. Wat heb jij dit goed en knap omschreven.

En het is ook écht exact zo, zo enorm herkenbaar.

Dank voor je post, je bent een topper.

Lieve Ax,

Wat een goed geschreven en helder bericht. Ik ken mezelf hier volledig in alles wat je omschrijft. Ik zie de burn out ook echt ergens als een wedergeboorte van mezelf. De meesten die ik spreek die het zelfde hebben meegemaakt zeggen vaak het volgende: je komt er altijd sterker uit.

Zelf was ik altijd heel erg bang voor confrontatie. Ook bij de mensen die heel dichtbij me staan. Bang voor afwijzing te ontvangen. Nu probeer ik ook meer mijn grenzen aan te geven. Resultaat: het valt best mee hoe ze reageren. Soms lijden we meer onder het lijden dat we vrezen.

Stapje voor stapje komen we er wel

Hoi Ax

Ik had een reactie getypt, maar kennelijk niet doorgekomen. Je kunt het niet treffender omschrijven. Respect voor jou.

Wauw Ax wat mooi geschreven En eigenlijk ook heel herkenbaar. Wat supersterk dat je ermee aan het werk bent. Daar word je sterk van. Al zal het regelmatig niet zo voelen.

Dank voor het delen weer. Erg herkenbaar!

Mooi uitgelegd Ax en helemaal waar. Wat een proces en is ook niet in 1 dag te leren. Uitleggen ook geen zin meer in, heb ik ook opgegeven. Ook om voor vriendschappen alles te doen, of juist alles te laten. Meer nee zeggen. Mijn grenzen aangeven en aangeven wat voor mij werkt. En eerlijk gezegd werkt dat ook bevrijdend. Meer rust.

Dank je wel voor je mooie uitleg

Apart, ik had gereageerd en het leek erop dat het geplaatst was en toch niks te zien. Best vreemd en ik heb de energie niet om het nog een keer te doen. Waarschijnlijk wordt dit dan weer wel geplaatst 🙄

Weer een mooi verhaal Ax. Duidelijk uitgelegd en een aantal zaken zijn zo herkenbaar. Alleen van de schoenen. Als man zijnde hecht ik daar niet zo veel belang aan😉

Dank, allen voor jullie lieve reacties. Blij dat jullie er iets aan hebben. Veiligheid in jezelf vinden is echt essentieel voor een duurzaam herstel, want anders blijf je afhankelijk van anderen! En het mooiste is dat je er juist fijnere verbinding met anderen voor terugkrijgt. Want anderen leren de ware jij kennen en omarmen die, en jij voelt veel meer ruimte om jezelf te zijn - en daarmee dus in het moment te genieten. Bovendien verwacht je minder van anderen en neem jij hen óók meer zoals ze zijn, omdat je niet steeds weer iets van ze nodig hebt.

@Burnie: er zit een spamfilter op de site. Dan zeggen ze dat je reactie binnenkort geplaatst wordt, maar dat gebeurt dus niet. Ik kopieer en plak mijn verhaal nu altijd voor ik het plaats, en dan gooi ik de tekst soms even door chatGPT met de vraag of ie, zonder de inhoud te veranderen, de tekst ‘spam proof’ wil maken. Het gaat vaak om woorden als ‘gevaarlijk’, teveel therapeutische woorden, triggerende woorden, een dubbele spatie, dat soort dingen.

Echt heel mooi geschreven Ax, en ik werk echt precies hetzelfde.. beetje eng dat je in mijn hoofd hebt zitten kijken haha. Dit is zo belangrijk, jezelf erkennen en compassie geven. Niemand kan precies begrijpen wat je doormaakt, en dat hoeft ook niet. Uiteindelijk blijkt dat mensen je vaak toch wel steunen, en zo niet dan weet je ook weer wat je aan ze hebt. Wat je schrijft doet me trouwens enorm denken aan het boek "Verslaafd aan liefde" van Jan Geurtz, die ben ik nu zelf aan het lezen.

Hmm mijn verhaal is ook niet geplaatst. Wordt wel wat vervelend als je niet meer kunt zien of je bericht al dan niet geplaatst wordt...

In ieder geval dank voor jullie lieve reacties, allen, en blij te horen dat jullie er iets aan hebben. Het gaat echt om veiligheid bij jezelf leren vinden, en daardoor niet meer afhankelijk te zijn van anderen. En het mooie is dat je daardoor ook weer beter in verbinding met anderen kunt staan. Je raakt minder teleurgesteld als ze jou niet geven wat jij nodig hebt en neemt mensen daardoor ook meer zoals ze zijn - en doordat jij meer jezelf bent zónder je bezig te houden met de ander, nemen ze jou ook zoals jíj bent. ♥️

Nou zeg hij weigert mijn bericht te plaatsen :(

Heb wel 3x iets geplaatst, maar het verdween. Dus in het heel kort: heel erg bedankt Ax, ik herken alles wat je omschrijft.

Ax for president

Het is echt absurd, geen enkele reactie plaatst ie nog hier. Hij lijkt telkens geplaatst, maar vervolgens is hij bij verversen weer weg ...

Ook weer zo gigantisch herkenbaar Ax! ❤️

Mooi Ax!

En tegelijkertijd is het ook oke dat we anderen nodig hebben. Elkaar nodig mogen hebben.

Maar dan wel de goeie-diegene die echt om je geven en bij wie je jezelf kunt zijn, inderdaad.

En echt lekker jezelf zijn bij anderen ipv pleasen is zeker heel erg belangrijk!

Ik heb een aantal mensen echt los gelaten sinds kort (niet zonder slag of stoot-ben heel eerlijk door flinke rouwprocessen gegaan poe niet my cup of tea mensen loslaten-ben er zo een die veel te lang loyaal blijft en blijft hangen in 'vroeger hadden we het zo fijn' en dus ga-ja -pleasen)

Maar ik merk eindelijk echt-ik dacht dat het nooit zou komen- dat het minder rouw voelt en er is nu rust ontstaan.

Ik begon me meer uit te spreken over hoe ik me echt voelde en sommige mensen-de mensen die vooral hielden van de pleasende Liesie-daarmee werkte het niet meer. Au wat deed dat pijn.

Het verdriet heeft me losgelaten-eindelijk..
Ik kijk terug op mooie tijden met die mensen-vroeger-en in het hier en nu is het niet meer de bedoeling en ik kan het eindelijk loslaten, poe wat een les is dat, en ik ben trots dat het is gelukt!!

Een klein handjevol mensen blijft over, degenen bij wie ik al heel lang mn echte zelf kan zijn, inclusief alles. En nu nog meer, want moet nu net als ieder v ons zoveel meer grenzen stellen, hulp vragen, behoeften uitspreken.

Spannend allemaal is dat hè, poe!!!

Ik ben ook juist door mn burnout zoals iemand ook in de 'vriendenpost' zette-erachter gekomen wie mn echte vrienden zijn. Wie echt om míj geven, en wie het om iets anders te doen was.(al is dat ook nooit heel zwart wit)

En daar ben ik mn burnout dankbaar voor, want zonder was ik doorgegaan met dat please gedrag richting iedereen, en nu kon en kán in dat gewoon niet meer bij gebrek aan energie.

Dus prioriteiten zijn sneller gesteld.
En de voor mij goede mensen zijn overgebleven, en vooral: veel meer zelfliefde. En dat laatste is her belangrijkste inderdaad!

Maar wat een proces inderdaad, en veel herkinng dus weer bij velen 'burnies'!

En je eigen beste vriendin of vriend zijn💪🏼, daar doet je post me ook aan denken.

En dat is ook echt belangrijk en probeer ik mn dochters ook mee te geven en voor te leven.

Goed bezig zijn we!!! ♥️

Dank je ax. Zo herkenbaar.

@ Ax, dat bedoelde ik dus, je ziet dat je bericht geplaatst wordt en toch zag ik hem niet verschijnen. Er is of was iets mis met deze site. Hopelijk is dit inmiddels opgelost, ik ga dat zo zien 🤞🏻

En wat een mooie reacties allemaal en mooie toevoegingen op het verhaal van Ax.

We leren het wel en wat ik al schreef, het is tevens ook zo bevrijdend. Het durven loslaten van het vermoeiende please gedrag. Als ik eraan terugdenk, dan word ik er al moe van.

Wens ik jullie alvast fijne dagen toe met heel veel mooie genietmomentjes 🎄 ❤️

Nee nog steeds niet in orde dus. Je ziet in eerste instantie wel dat je bericht geplaatst wordt, maar wanneer je de site afsluit en opnieuw opstart, dan komt deze niet tevoorschijn. Hopelijk lossen ze dat op.

Wat mooi Liesie, echt goed bezig!! Knap dat je de mensen die niet meer bij je huidige zelf pasten hebt kunnen loslaten zeg.. dat vind ik nog steeds echt moeilijk. Maar wat fijn voor je dat je er nu rust in hebt gevonden, een verademing zeker 😁.

Sommige mensen zijn bij mij ook wel gewoon met de tijd verdwenen, ik stak er geen energie meer in, die had ik gewoon niet. En focuste op de mensen met wie ik het contact het fijnste vond.

Echt top post dit Ax, fijn om dit van iedereen zo te lezen ook.

Lieve allemaal, Misschien fijn voor jullie om te weten: ik zie jullie berichtjes wel allemaal. Een ander ziet ze dus wel of ze worden later ineens toch nog geplaatst? En precies wat jij schrijft, Ax, heel herkenbaar! Mooi hoe jij dit omschrijft en hier plaatst. 💞

Het allermoeilijkste blijf ik het aangeven van mijn grenzen vinden. Met de feestdagen voor de deur en het advies van mijn psycholoog geen uren bij ouders/schoonouders op bezoek te gaan, hoop ik dat ik de kracht vind om aan te geven wanneer ik naar huis wil. Wat een uitdaging en wat een trigger is dit voor mij hoofd en lichaam. Hele leven iedereen om me heen willen pleasen, nee zeggen voelde voor mij als niet veilig. Met alle gevolgen van dien: roofbouw gepleegd op mijn lichaam en al 9 maanden in een fikse burn-out.
Dankjewel Ax voor je altijd herkenbare verhalen. Ik heb hier heel erg veel aan. Ook voor jou en iedereen op dit forum fijne feestdagen en hopelijk een beter 2026.

@Liesie ja en nee. Het probleem is vaak dat we afhankelijk worden in ons gevoel van veiligheid van anderen. En dat is NIET goed. Maar dat is niet hetzelfde als anderen toelaten. Sterker nog, juist als je afhankelijk bent van anderen in je veiligheid, is het veel enger om iemand toe te laten. Immers: die persoon kan jou kwetsen, en dat geeft ons het gevoel dat we in levensgevaar zijn.
Door die veiligheid bij onszelf te zoeken en te vinden, kunnen we JUIST mensen in ons leven toelaten. Want als je dan in de steek gelaten wordt, doet dat nog steeds pijn - maar tegelijk weet je ook dat je het overleeft, want je bent veilig bij jezelf.
We hebben andere mensen nodig om een fijn leven te leiden, dat is zeker waar. Eenzaamheid doet heel veel pijn. Maar we hebben niet anderen nodig om veilig te zijn. We mogen onszelf leren erkennen, in onze vreugdes en in onze pijnen. En doordat we het niet meer van een ander nodig hebben, kunnen we van diens gezelschap genieten precies zoals die persoon is - zelfs als ze ons niet volledig begrijpen.

@ax, hoe zie je het dan met co regulatie? Dat wordt vaak aanbevolen voor herstel, maar als ik jou zo lees, haal ik daar vooral zelf-regulatie uit als belangrijkste. Maar wanneer kies je wel voor co regulatie?

Volgens mij is er inderdaad iets mis met de site.

@Liesie coregulatie wordt niet door angst ingegeven. Coregulatie is ook essentieel voor uiteindelijke zelfregulatie - het is een proces. Exposure is een mooi voorbeeld daarvan. Het visualiseren van je grootste angst en je zenuwstelsel laten zien dat je zelfs dan oké bent. Dat is je veiligheid in jezelf vinden, maar in je eentje kan dat heel overweldigend en eng zijn waardoor je hele systeem dichtklapt. Hier kan het enórm helpen om dit - dmv coregulatie - met een therapeut of naaste te doen. Het een sluit het ander dus niet uit. Maar coregulatie is iets anders dan ‘iemand anders nodig hebben’, waarmee ik bedoel dat je niet zonder die ander zou kunnen.
Ik ben bijvoorbeeld heel bang om mijn moeder te verliezen, doordat ik in mijn jeugd eigenlijk geen vrienden had, gepest werd en buitengesloten, en dus volledig op mijn familie (en met name mijn moeder) leunde. Maar mijn hele lijf kan in paniek schieten bij het idee dat ik haar ooit kwijt ga raken. Maar ik overleef het wel - en dat is iets wat ik mijn zenuwstelsel mag leren. Dat ik van haar verschrikkelijk zou gaan missen, dat ik verschrikkelijk verdrietig zou zijn, maar dat ik wél veilig ben.

@Ax, ik zoek co regulatie soms wel op vanuit angst. Dan ben ik bang dat ik mezelf niet rustig krijg. En het klopt ook wel dat het soms niet lukt mn eigen systeem te laten zakken, maar dat dat met een ander wel lukt.

Ik ben bijv heel bang dat ik niet herstel, dat ik weer nare nachten krijg. Dan heb ik soms wel een ander nodig, denk ik dan. Of het voelt niet alsof ik het kan overleven als het maar slecht blijft gaan.

@Ax, ik zoek wel soms vanuit angst de co regulatie op. Ik ben bang dat ik mezelf niet rustig krijg. Het lukt soms inderdaad niet mn eigen systeem te laten zakken en met een ander lukt dat wel.

Mijn grootste angst is dat ik niet herstel/niet red en dat het me ook niet alleen lukt. Dat ik weer een moeilijke nacht heb, enz. Hoe laat je daarin je zenuwstelsel dan bij jezelf veiligheid vinden?

@Ax, ik zoek wel soms vanuit angst de co regulatie op. Ik ben bang dat ik mezelf niet rustig krijg. Het lukt soms inderdaad niet mn eigen systeem te laten zakken en met een ander lukt dat wel.

Mijn grootste angst is dat ik niet herstel/niet red en dat het me ook niet alleen lukt. Dat ik weer een moeilijke nacht heb, enz. Hoe laat je daarin je zenuwstelsel dan bij jezelf veiligheid vinden

Hoi Corrine

Onkruid vergaat niet zei mijn moeder altijd…en volgens mij klopt dat ook. Het leven is best zwaar,maar soms kan dit ook een les zijn,waar je doorheen moet….jammer genoeg.
Hou vol ….stapje voor stapje 💪🏼en zoals Ax zegt….geduld…..zeg ik ook tegen mezelf,en de tranen lopen bij mij nu ook 🤷‍♀️🙄
Liefs

@Liesie het is ook een proces. Dit heb ik ook gehad, mijn moeder bellen in blinde paniek omdat ik niet in staat was het alleen te doen. Dat kon toen niet. Maar nu ben ik daar (meestal) mee gestopt, omdat dat een vorm van veiligheidsgedrag is. Maar eerder had ik dat niet gekund - toen was de angst te groot.

Moet wel zeggen dat het helpend is als je een paar keer echt in je eentje zoveel angst hebt overleefd. Het helpt met vertrouwen en het gevoel: ik kan dit aan. Het is verschrikkelijk, het is terror, het voelt alsof ik doodga, maar blijkbaar gebeurt dat niet. Dat leert je zenuwstelsel ook weer.

@Ax, hoe omschrijf je veiligheidsgedrag?
Bij een ander je veiligheid 'halen', helpt dus niet om je eigen systeem bij jezelf veilig te laten voelen, wat dus wel nodig is voor herstel, begrijp ik uit jouw verhaal. Je eigen systeem veiligheid laten ervaren kan je doen door mentaal (schrijven) en fysiek (fysieke zelfzorg) jezelf te ondersteunen. Ik probeer het even samen te vatten en te snappen;)
Maar hoe zie je dan dat je soms even opgepept moet worden door iemand? Of dat een ander je andere gedachten kan geven waar je zelf niet op komt en wat je verder kan helpen? Slapen lijkt bij mij soms beter te gaan als ik in de avond even lucht bij een ander (ik woon alleen), dan wanneer ik dat niet doe. Ik weet dan niet of dit me op lange termijn helpt om bij mezelf te herstellen, maar goede nachten hebben is ook erg fijn;)

En mooi wat je zegt hoe je zelf ervaringen hebt die enorme angsten aan te kunnen. Ik heb het ook een keer gehad, en was echt verbaasd dat dat kon ja!

@Ly besef ten eerste dat het niet erg is om af en toe wel veiligheidsgedrag toe te laten hè? Want als jij nu 100% alles stopt wat je voorheen een gevoel van veiligheid gaf, sla je in de overdrive en raakt je systeem juist volledig in paniek omdat het denkt in levensgevaar te zijn. Kleine stapjes is sws de sleutel.

En af en toe even spuwen is ook echt niet erg. En afhankelijk van waar je zit in het proces, is ontladen belangrijker dan waar of hóe je ontlaadt. Wat jij zegt, even bij iemand van je afpraten en misschien huilen, dat lucht op. En dit is ook hoe ik het twee jaar lang heb gedaan (en moest doen).

Maar inmiddels ben ik op het punt dat ik eerst probeer bij mezelf te blijven. Daarvoor moest ik wel ontdekken hoe ik in staat ben zelf te ontladen. Ik gebruik nu journallen en emotie-oefeningen als vervanger van het "van me af praten". En soms is het nog steeds fijn om dat wel te doen, ik heb laatst bij een vriendin uit gehuild en het was heerlijk.
Daarnaast heb ik mijn grootste angst in het kader van therapie doorlopen/gevisualiseerd. In mijn eentje lukte me dat niet, toen raakte ik helemaal in paniek, dus heb ik mijn moeder gebeld en hebben we het samen gedaan - dat is coregulatie en veiligheidsgedrag, maar alsnog helpend in het proces.

Het is eigenlijk te ingewikkeld om hier "even" uit te leggen, helaas :( maar ik hoop dat je me tot zover iig kunt volgen.

@Ax reageert een paar keer op mij, terwijl het niet aansluit op mijn post (behalve je eerste reactie op mij die sluit wel aan)
Zo te zien bedoelde bedoelde je Ly Dat lijkt erop. En kan gebeuren hoor!

En volgens mij bedoelen we hetzelfde hoor of we verschillen van mening (en dat is ook prima); te afhankelijk zijn van anderen is inderdaad zeker niet goed.
Maar voor een goede partnerrelatie bijvoorbeeld is in zekere zin elkaar 'nodig hebben' echt prima mijns insziens, juist om ervoor te zorgen dat je veilig bent voor elkaar en je aan elkaar hecht en elkaar kunt laten groeien. Zo ook met hele goede vrienden.

We zijn nu eenmaal sociale wezens.

Maar pleasen loslaten is sowieso no matter what altijd een goed idee want dat is een overlevingsmechanisme.

En ja idd Ly als je je heel rot voelt en er zelf niet uitkomt en een dierbare belt is dat juist goed dat is zelfzorg!

@Bart ja het is echt fijn heb echt veel verdriet gehad om een aantal vriendinnen van veoeger in 2025. En nu is de ladinf eraf als ik aan ze denk, het proces van rouw is doorlopen blijkbaar, duurde zolang als het duurde.

Niet dat mn sociale leven nu easy is hoor, wel
Wat overzichtelijker;) (en nog steeds bijna niet bestaand-heel summier;))

Fijne avond allemaal en

Liefs

En zoals ik al eerder poste: je eigen beste vriend(in) zijn is een goed idee idd, en is in stapjes te leren💪🏼

Afgaande op de vele reacties op deze post zo herkenbaar voor velen dat pleasen.

En goed bezig zijn we allemaal dat we ons er bewust van zijn alleen al! ♥️

@Liesie excuus, inderdaad even in de war haha!

Ja mensen zijn zeker sociale wezens en we zijn ook echt gelukkiger als we anderen in ons leven hebben :) Waar het om draait is ook niet dat je een leven zonder anderen wilt óf kunt leven. Het gaat erom dat je je veilig kunt voelen, ook zónder die ander.

Het boek 'Verslaafd aan liefde' was voor mij te spiritueel (vooral het tweede deel), maar ik heb er wel een heel belangrijke kern uitgehaald: dat we eigenlijk als mensen geleerd hebben heel erg afhankelijk te zijn van de erkenning van anderen in ons eigen gevoel van veiligheid, en dat we daar dan ook naar streven in al onze relaties. Werkelijk iedereen doet dat, want - wat ik eerder al uitlegde - evolutionair is dat logisch.
Maar het is direct ook waar relaties juist op stuklopen. Want als jij afhankelijk bent van de erkenning van de ander, ga je je gedrag aanpassen om die erkenning maar te ontvangen (pleasen). En daardoor mis je de échte verbinding met elkaar.
Bovendien heb je er nooit genoeg aan. Vaak geeft erkenning je een kort moment van blijdschap en veiligheid, maar dat zakt ook snel weer af en dan blijf je over met een soort gat in je hart en ga je weer op zoek naar vervulling daarvan. Het werkt echt hetzelfde als iedere andere verslaving en zo raak je steeds verder van jezelf verwijderd.
En als laatste is de afhankelijkheid van veiligheid bij een ander ook de oorzaak van je grootste angst. Immers: je hebt niet zelf in de hand of die ander bij je blijft. En dat is precies wat een burnout in stand houdt: angst.

Wat het boek ook beschreef en waar ik me ook in kan vinden, is dat er eigenlijk uiteindelijk overal hetzelfde achter zit: zelfafwijzing. Ze wijzen onszelf constant af en dus zoeken we die erkenning en liefde bij anderen. Die zelfafwijzing komt overal terug en daar komt nagenoeg al onze stress vandaan. Want als we onszelf niet zouden afwijzen, dan zouden we de afwijzing van een ander ook niet geloven. Ga maar na: als jij enorm zelfverzekerd bent over iets waar je goed in bent, en iemand probeert jou daarop te bekritiseren, dan raakt het je nauwelijks. Maar gaat het over iets waar je onzeker over bent, dan word je er heel verdrietig/boos/gestresst van.

Als je leert van jezelf te houden, inclusief de kanten van jezelf die je minder leuk vindt, dan durf je dus ook genadeloos jezelf te zijn. En als je volledig jezelf durft te zijn, en mensen blijven van je houden, dan is de verbinding die je met die mensen voelt ook veel sterker. Die is dan namelijk niet gebaseerd op angst voor verlating, maar op liefde en affectie voor elkaar.

Dus natuurlijk mag je elkaars veilige haven zijn. Maar tot op zekere hoogte. Want uiteindelijk wordt je relatie veel sterker als je je eigen veilige haven bent, als je je zelfverzekerd genoeg voelt om volledig jezelf te zijn en dingen voor elkaar doet uit liefde ipv uit angst voor verlating.

Geen probleem Ax!

Je laatste alinea vind ik een hele mooie samenvatting van hoe we het beide zien Ax!

Had bij mn eigen affirmaties afgelopen week ook toegevoegd:

sociaal contact niet vanuit
gewoonte, angst voor verlating, uit schuldgevoel of over- loyaliteit

Maar vanuit oprechtheid, intrinsieke zin en liefde

Mooi thema!

Hi Ax! Mooie inzichten!

Dank Anoniem. Moeilijk om me er soms aan te houden. Zou soms graag willen schreeuwen om erkenning - de momenten dat ik me het meest eenzaam voel. Ik weet dat ik het kan dragen maar soms wil ik het niet meer :(
Maar goed, ik kom deze momenten en gevoelens toch ook somehow altijd weer te boven.

Wauw, wat enorm herkenbaar! Dank voor je mooie woorden. 💖

Hee Ax, ben een lange periode niet op dit forum geweest omdat ik behoefte had aan rust en niet maar info, maar had toch weer even herkenning nodig en zag net dit berichtje. Jeetje wat schrijf je dit mooi op en wat ben je onwijs goed bezig. Je mag jezelf echt een complimentje geven want je kent jezelf zo goed en weet hoe je het anders aan wil gaan pakken. Dar is echt heel knap. Tegelijkertijd herken ik ook veel in jouw verhaal en raakt het me. Ik heb zelfs een screenshot gemaakt voor wanneer ik met de therapie start zodat ik dit met de therapeut kan delen. Herken jij alleen niet ook dat het leven zo zwaar aan voelt? Ik verlang soms naar de periode waarin alles nog koetjes en kalfjes was en ik niet zo vaak dacht aan hoe ongelooflijk ingewikkeld ik het leven soms vind. Ik zit in een leeftijd dat iedereen om mij heen kinderen heeft/krijgt en diep binnen in mij wil ik dit ook heel graag. Dat heb ik van jongsafaan al gezegd, maar door alles wat er is gebeurd denk ik soms dat ik geen kind op de wereld wil zetten omdat het leven soms gewoon zo zwaar is. Herken jij (of iemand anders?) dat van de zwaarte? En hoe ga je daar mee om? Ga zo door Ax! Je bent een topper :)

Hi Leonie, een beetje een late reactie en voor mijn eigen welzijn voorlopig ook even de laatste. Maar wil je in ieder geval enorm bedanken voor je lieve woorden, die doen me goed. Besef dat wat ik schrijf, ik op de goede momenten kan toepassen, maar op de mindere momenten ook écht nog niet - het is zo'n pittig proces! Voel me wel speciaal dat je deze tekst zelfs wilt meenemen naar therapie, hopelijk kan je therapeut er goed mee uit de voeten :)

Ik zit in dezelfde fase als jij - veel vrienden die trouwen en kinderen krijgen nu - en ik word zelf dit jaar 30 dus dat voelt ook als nogal een ding. En ook bij mij speelt regelmatig de angst dat ik het nooit aan ga kunnen, een kind. En ook: wat als dat kind net als ik zóveel stress te verdragen gaat hebben? Kan ik het wel goed doen als ouder? "Verpest" ik mijn kind niet net zoals mijn ouders mij "verpest" hebben (terwijl ik echt goede en lieve ouders heb - maar op slechte dagen voelt het wel zo, dat ik verpest ben)? Maar dit zijn de gedachten van mijn oerbrein die controle willen over mijn situatie. Dit is de paniekstem in mijn hoofd, en die paniekstem heeft zelden gelijk. Heel vaak zeg ik nu tegen mezelf: "ah daar is oerbrein wil, die heeft toch niet gelijk dus kan ik beter van het tegenovergestelde uitgaan!"

Wat betreft die zwaarte: dat heb ik ook in periodes. Afgelopen najaar had ik dat heel erg. Daar zijn meerdere oorzaken voor, in ieder geval bij mij (en ik vermoed dat jij je er voor een deel in zult herkennen). Allereerst: een burn-out is zwaar en zorgt ervoor dat het leven regelmatig lijkt alsof er geen positiviteit meer is. Dat komt doordat je lichaam in de sympatische overdrive zit: je bent alleen maar alert voor gevaar. Als het allemaal zo zwaar voelt, zit je vaak zelfs vast in de freeze-modus: die is bedoeld om te 'bevriezen' bij acuut levensgevaar, maar met chronische stress kun je erin blijven hangen. Daarin is het moeilijk om bij je gevoelens te komen en zit je op een soort vlakke standaard somberheid, die jij 'zwaarte' noemt. In die modus is het ook heel moeilijk om iets te doen - je hebt nergens zin in, alles lijkt zwaar, en vaak zit je periodes op je mobiel te scrollen of op de bank te hangen en tv te kijken of dat soort dingen. Typisch freeze-modus is dat. Om voorzichtig uit de freeze-modus te komen, focus je op kleine, bewuste bewegingen (rekken, wandelen), ademhalingsoefeningen (diep ademen), en zintuiglijke stimulatie (koude/warmte, aangename geuren/smaken) om je lichaam te resetten.

En daarnaast: emoties toelaten. Dat lukt pas als je een klein beetje uit de freeze bent, maar dat zat er bij mij dwars. Ik voelde me al maanden heel slecht en zwaarmoedig, maar dat zakte pas af toen ik ging toelaten dat ik me gewoon echt heel verdrietig voelde (ik rouwde) omdat ik niet het leven kan leiden dat ik wil. Dat hebben van kinderen is daar een onderdeel van; maar ook het missen van spelletjesavonden, feestjes, gezelligheid, en als ik er wel bij ben, altijd met aanpassing en maar heel kort. Dat doet gewoon heel veel verdriet, maar we hebben de neiging om dat verdriet weg te drukken. Dat zit dan ergens verstopt en houd je dus in die freeze stand, want dat verdriet is "gevaarlijk" volgens je zenuwstelsel. Als je het toelaat, gaat dat label eraf.

Ik heb dat toegelaten door te journallen. En dan bedoel ik echt: 20 minuten lang schrijven (al zou ik eerst opbouwen, in het begin is het al vrij snel heftig) en dan écht alles schrijven wat er in je opkomt. Niet nadenken over mooie zinnen of hoe je iets opbouwt; gewoon gaan. Je mag zo groot, klein, mooi of lelijk schrijven als jouw systeem op dat moment nodig heeft; en als je weerstand voelt om te starten of door te gaan, is dat alleen maar goed, want dat betekent dat er een emotie onder zit waar je zenuwstelsel je tegen wil beschermen. En als je na die tijd klachten hebt (bijvoorbeeld extreem stijve spieren), is dat een reactie van je lichaam die erbij hoort. Want die denkt dat je iets levensgevaarlijks doet (die emoties zijn immers als gevaarlijk gelabeld), dus reageert ie alsof je in levensgevaar bent. Maar dat zakt wel weer af. Wil je hier meer over weten, zoek dan even op 'journal speak' of lees het boek 'Mind your body'. Het is mijns inziens niet zo'n wondermiddel als dat Nichole Sachs doet dat het is, maar het is zeker wel helpend.

Ik hoop dat je hier iets aan hebt. En besef dat die zwaarte niet ineens verdwijnt. Ik heb 8 dagen achter elkaar echt heel erg veel gehuild, tijdens het journallen alleen maar opgeschreven 'Ik wil niet meer, ik kan niet meer' en mijn hele lichaam deed pijn. Maar daarna begon ik me langzaam lichter te voelen en kon ik me weer wat meer focussen op de positieve dingen. Want dat is nodig om te herstellen, die focus op de positieve dingen - maar dat kan alleen als je ook werkelijk ruimte geeft aan dat wat er allemaal wel niet onder zit. Ik zie het zelf altijd als de ruitenwissers van een auto. Als het keihard regent en je zit in de auto, heb je geen zicht - maar het toelaten van die emoties is alsof je de ruitenwissers aanzet. De regen is niet ineens voorbij, maar de ruitenwissers zorgen er wel voor dat je weer zicht hebt op waar je naartoe rijdt. En we rijden allemaal naar een fijner leven <3

@Ax Zo mooi verwoord en zo herkenbaar! Het stelt me gerust dat er niets abnormaal met me aan de hand is.

Ja dit had ik ook!! En af en toe nog steeds soms

Heel herkenbaar. Nu ik verder ben in herstel, kan ik soms weer een beetje sporten, zo'n 20 minuten, maar eerder lukte dat ook niet omdat mijn armen en benen zo zwaar waren dat ze soms pijn deden als ik te veel deed. Geduld...

Herkenbaar

Is het bij jullie alleen als je ze belast of ook al in rust? Ik kom m'n bed uit met al vermoeide armen. Zo'n leeg en zwaar gevoel, alsof alles moeite kost. Is een tijdje minder aanwezig geweest, nu weer heel heftig. Ga dan weer piekeren, of er toch niet iets anders aan de hand is...

Is het bij jullie alleen als je ze belast of ook al in rust? Ik kom m'n bed uit met al vermoeide armen. Zo'n leeg en zwaar gevoel, alsof alles moeite kost. Is een tijdje minder aanwezig geweest, nu weer heel heftig. Ga dan weer piekeren, of er toch niet iets anders aan de hand is...

Hebben jullie dit ook al in rust? Ik sta al op met zware armen, zo'n leeg/vermoeide gevoel. Na activiteit wordt dit erger, en even rusten geeft weer verlichting. Dit gevoel kan ik ook hebben in mijn benen. Alles voelt zo uitgeput.. Soms slaat de angst dan weer toe, dat er toch iets anders aan de hand is.

Bedankt voor jullie reactie! Fijn een stukje herkenning!

Ja dat heb ik ook

Ik werk zelf ook in de gehandicaptenzorg wel met een andere doelgroep ( ouderen en geen of hele lichte agressie) maar de cliënten merken het direct aan je als je niet goed in je vel zit. Mijn clienten met zelfs een laag niv. Werden wat zenuwachtig van mij omdat ik ook anders reageerde als normaal. Ik ben van mening dat je eerst goed voor jezelf moet kunnen zorgen voordat je voor anderen kunt zorgen. Hoe moeilijk ook maar het gaat je alleen maar tegenwerken als je nu weer volop aan de bak gaat. Het begeleiden zal moeilijker gaan wat ook niet fijn is voor je zelfvertrouwen. Mij lukte het begeleiden niet goed meer en cliënten gingen meer tegenwerken. Zij hadden allang door dat het niet goed met mij ging.

Heb je nog andere hobby's? Of mensen waarmee je contact hebt?

Bedankt voor de reactie .
Jaa die mening van je kan alleen zorgen voor andere, als het zelf ook goed met je gaat.
Ik merk dit ook op de werkvloer, aangezien ik gesprekken simpelweg niet bijhoud en op kan slaan.

Jaa ik heb wel twee goede vrienden en aan mijn broer heb ik ook veel.
Ik probeer mij zo min mogelijk te gaan isoleren op mijn appartement.

Misschien als je wat energie hebt laagdrempelig vrijwilligerswerk gaan doen bijvoorbeeld bij een zorgboerderij? Doe ik nu zelf ook en geeft me fijne contacten, kan niet komen als het niet lukt of eerder weg en geeft me een beetje houvast. Ik woon ook alleen en dit geeft me toch wat sociale momenten in de week maar er hoeft niks

Hi S. Even een korte reactie, maar: laat je emoties toe. De rouw en het verdriet van alles wat je moet missen is echt heftig en we hebben de neiging om dat niet te willen voelen, en gaan daarom in oplossingsmodus: hoe komen we hier zo snel mogelijk uit? Maar daarmee blijf je in vechtmodus - en dus in stressmodus.
Leren die pijn toe te laten en lief voor onszelf zijn, dat is essentieel. Ik gebruik journallen als methode om die emoties naar boven te halen, maar ook mindfulness oefeningen waarbij je heel bewust in je lijf gaat voelen waar het verdriet of de pijn of een ander ongemak zit (of ik combineer die twee).

Mocht je hier meer over willen lezen: ik heb het boek 'Mind your body' van Nichole Sachs gelezen. Die doet wel een beetje alsof haar methode de Holy grail is en daar ben ik het niet mee eens, maar heb er wel veel aan. Ook "Weg van pijn" is een fijn boek hierover. En inmiddels volg ik een 1 op 1 traject van iemand die me begeleidt bij dit proces.
Daarnaast is ACT mijn grote paradepaardje, omdat je bij deze therapie écht de basis leert in acceptatie. En acceptatie betekent dat je leert toestaan dat je je af en toe gewoon echt flink ruk voelt, zonder dat te willen oplossen.

Hi S. Even een korte reactie, maar: laat je emoties toe. De rouw en het verdriet van alles wat je moet missen is echt heftig en we hebben de neiging om dat niet te willen voelen, en gaan daarom in oplossingsmodus: hoe komen we hier zo snel mogelijk uit? Maar daarmee blijf je in vechtmodus - en dus in stressmodus.
Leren die pijn toe te laten en lief voor onszelf zijn, dat is essentieel. Ik gebruik journallen als methode om die emoties naar boven te halen, maar ook mindfulness oefeningen waarbij je heel bewust in je lijf gaat voelen waar het verdriet of de pijn of een ander ongemak zit (of ik combineer die twee).

Mocht je hier meer over willen lezen: ik heb het boek 'Mind your body' van Nichole Sachs gelezen. Die doet wel een beetje alsof haar methode de Holy grail is en daar ben ik het niet mee eens, maar heb er wel veel aan. Ook "Weg van pijn" is een fijn boek hierover. En inmiddels volg ik een 1 op 1 traject van iemand die me begeleidt bij dit proces.
Daarnaast is ACT mijn grote paradepaardje, omdat je bij deze therapie écht de basis leert in acceptatie. En acceptatie betekent dat je leert toestaan dat je je af en toe gewoon echt flink ruk voelt, zonder dat te willen oplossen.

Hoi S,

De klachten betreft spijsvertering herken ik! Ik krijg vaak hartoverslagen na het eten omdat de stress direct op de darmen slaat. Vergeet niet dat darmen en hersenen nauw samenwerken en op elkaar reageren. Heb je al een probiotica geprobeerd? Een burnout kan veel invloed hebben op het darmstelsel. Bij mij trekt het inderdaad ook wel eens door naar de rug. Maar het middenrif kan ook nog meespelen.

Heb je contact met collega's? Ik ben dan als ik naar mijn situatie kijk ben ik met een collega goede vriendinnen en zij betrekt mij er tot hoever ik wil en kan bij. Ook app ik regelmatig collega's. Als ze niks laten horen app ik ook wel eens zelf. Ook heb ik regelmatig contact met mijn manager en teamleidster. Ik regel bijv. voor een client nog wel zijn cadeautje wat ik normaal samen met client op zou halen.( mits dat lukt anders geef ik die vriendin geld en haalt zij het op) Allemaal kleine dingetjes maar het zorgt wel dat ik mij niet zo ver van de maatschappij voel. Wel neem ik meer afstand en kan ik het beter loslaten maar dat is ook wel nodig. Probeer dus ook zelf contact te zoeken met collega's. Merk ook dat sommige mensen het lastig vinden om in gesprek met mij te gaan. Vaak stap ik er dan zelf even op af om dat ijs te doorbreken, en hoe ze met mij om kunnen gaan. Ik benoem ook dat ik contact fijn en prettig vind en mensen mogen appen.

Bij een burnout wordt je vaak niet uitgerust wakker en ben je nog moe. Dit is passend voor een burnout. Tegen mij werd gezegd accepteer het slechtere slapen. Hoe meer druk je erop legt hoe moeilijker het wordt. Probeer te denken als je een keer te weinig slaapt dat het niet erg is en je die dag wat meer rust. Vaak slaap je de nacht erna wel beter vind ik.

En punt 4 zit ik zelf nog middenin. Ik vind het accepteren dat ik ziek ben ook moeilijk en heb geen geduld, maar geen geduld heb ik eigenlijk nooit gehad. Je leert het doormiddel van het hele proces wel omdat er helaas niks anders opzit dan veel geduld. Maar lastig is het zeker! Ik vind het vooral lastig omdat ik wel heel graag wil maar het niet lukt. En dat is nog best frusterend

Dank voor alle reacties. Zelf heb ik ook ACT gehad maar ben daar inmiddels mee gestopt. Voor mijn gevoel was ik uitgepraat en dan is het in mijn ogen ook tijd om rust meer de ruimte te geven. Gelukkig kan ik al mijn emoties toe laten. Eerder iets te veel dan te weinig zullen we maar zeggen. Dat is fijn maar voor mijn omgeving ook lastig. Het kan nog een beetje schommelen en ik snap dat dat moeilijk te volgen is.

Ik zit inderdaad te denken om te starten met vrijwilligerswerk. Zelf merk ik namelijk op sommige dagen dat ik al meer contact aan kan en hier ook van kan genieten. Van nature hou ik ook echt van praten en met weinig contactmomenten is dat soms eenzaam. Waar ik me voorheen een beetje paniekeriger voelde en soms wat afwezig (lees: in mezelf gekeerd). Is dat de laatste tijd een stuk minder.

Ik hoop vooral dat de klachten rondom mijn spijsvertering af gaan nemen. Wellicht gaat dat automatisch met het krijgen van meer invulling, energie en rust. Heel af en toe neem ik probiotica maar ik heb nou niet het idee dat dit enorm veel verschil maakt. Fingers crossed!

Mochten er mensen zijn met goede tips of herstel verhalen dan hoor ik die graag. Een beetje extra positiviteit is altijd welkom. Vooral op een moeilijke dag zoals vandaag.

❤️

Ik zou vooral posts van anderen gaan lezen.

Hoi Angelica,

Mijn ervaring is dat het erg verschilt. Ik heb een enorme terugval gehad toen ik na een aantal maanden burn-out vond dat ik wel weer beter was. Ik ging veel te snel weer ging werken en van alles doen. Toen begon ik inderdaad weer helemaal opnieuw (en was ik er nog een stuk slechter aan toe dan aan het begin van de burn-out)…

‘Gewone’ terugvallen duren bij mij nu een paar dagen of soms een paar weken afhankelijk waardoor het komt.
Ik raak van een terugval nog steeds wel eerst even in paniek (met precies wat jij schrijft ‘als ik maar niet weer helemaal opnieuw moet beginnen’) maar ik weet nu wel wat ik moet doen zodat na een tijdje weer beter zal gaan. Zodra ik merk dat m’n klachten verergeren neem ik meteen weer extra goed rust, vertraag ik in bewegingen en praten en doe ik zoveel mogelijk dingen waar ik me fijn en veilig door voel.
En mijn ervaring is dat ik me na een terugval vaak juist weer een stukje beter voel dan daarvoor. En dat die golvende lijn (hoe irritant en naar ook) dus uiteindelijk juist helpt met beter worden omdat je steeds als je lichaam signalen geeft ernaar luistert. In tegenstelling tot vroeger..
Hopelijk werkt dat bij jou ook zo, sterkte!

Hi Maartje,

Ik heb dit ook! Het is een uitwerking van adrenaline. Maak je je druk om iets? Daar zou het vandaan kunnen komen

Zoiets komt in golven, heb vertrouwen ❤️ Ik weet hoe moeilijk dat is want het is zo’n verschrikkelijk naar gevoel. Bij zo’n periode met een zo’n gek zenuwachtig gevoel probeer ik me voor te houden dat het echt weer overgaat

Hoi Maartje, ja dat is inderdaad zoals Elk al zei door adrenaline. Het zakt vanzelf weg naarmate je meer hersteld/rustiger wordt. Het is gewoon je zenuwstelsel die niet los wil laten omdat het nog gevaar/dreiging voelt. Maar het gaat weer over, en hoewel het echt heel erg vervelend is hoef je je er geen zorgen over te maken. Voor zover dat lukt haha.