Burnout ervaringen

Ach arme jij, wat zwaar om dit te hebben met zo’n kleintje thuis. Een baby is sowieso al zo zwaar, ik was de eerste maanden ook zonder burn-out doodop en regelmatig aan het huilen…

Probeer heel veel hulp in te laten vliegen zodat je goed kunt slapen en veel rust kunt nemen op een dag. En verder zoveel mogelijk knuffelen met je zoontje en kleine ommetjes buiten. Sta jezelf vooral toe om thuis te zitten als dat het beste voelt. De rest van de wereld komt wel weer.

Ik heb geen burn-out gehad in combinatie met een baby maar trillen op je benen, huilen, mist en heel snel paniek is allemaal heel normaal bij een burn-out. (En dat je je daar dan weer zorgen overmaakt is ook normaal)

Heel heel lief voor jezelf zijn. Het kost tijd maar wordt echt beter. Hopelijk kun je wel genieten van je zoontje en kan je partner of familie dingen als de was, koken en ander huishoudelijks grotendeels voor je uit handen nemen. Sterkte!

Eerst gefeliciteerd met de kleine na dit loodzware traject. Wat heb je een hoop gegeven om moeder te kunnen worden. Klinkt zeker als een burnout, al noemde een vriendin van mij die ongeveer hetzelfde als jij heeft meegemaakt de term maternal depletion. Borstvoeding ontregelt soms ook, doe je dat nog? Ik heb ook een hele nare bevalling gehad, dat hakte er mentaal ook in en ik ben toen veel te streng op mezelf geweest in het herstel. Probeer een beetje lief voor jezelf te zijn als het lukt. Met een baby is het lastig, maar maak het jezelf zo makkelijk mogelijk: koop nog een omkleedkussen en verschoon de baby zittend, ga iedere keer liggen als de kleine slaapt, geef de fles of borstvoeding op bed... 'ontzwangeren' duurt ook zo'n 9 maanden, dus laat je ook niet gek maken dat de wereld doet alsof je na 3 mnd weer oké moet zijn. Het hele traject dat je al hebt meegemaakt, een miskraam, een zware bevalling en moeder worden is zoveel dat de meeste mensen ervan om zouden vallen. Ik wens je heeeel veel sterkte!!

Herkenbaar neem je rust! Accepteer zoals het nu is! Maak lekker veel foto’s van je kindje!
Sterkte

Lieve anoniem, wat naar voor je! Ik herken zo erg wat je beschrijft, en ik kan alleen maar zeggen dat het bij mij verdwenen is na een tijdje. Ik heb verschillende varianten van dit probleem gehad en het heeft idd alles met stress/burnout te maken en kan weer verdwijnen! Ik had een tijdje “ik wil dood” die continu bleef hangen. Enige tip die ik heb is probeer het te accepteren, er zelfs aan te denken van haha daar is die naam weer. Super irritant of zelfs eng, maar het wegduwen werkt niet.. zoals je zelf al zegt gaat het weg wanneer je je beter voelt, en je zult je steeds vaker beter voelen ❤️ houd vertrouwen!

Zooo herkenbaar! Ik heb het ook met de woorden zelfmoord, depressie en psychose!

Zooo herkenbaar! Ik heb het ook met de woorden zelfmoord, depressie en psychose!

Hoi Anoniem,

Erg herkenbaar. Bij mij gaat het langzaam allemaal weg. Ook wat anoniem hierboven zegt. Alles wat ermee te maken had in films of zelfs reclames kwam dat gevoel weer. Het wordt minder!!

Lieve Anoniem,

Bedankt voor je reactie ❤️ Fijn om te weten dat ik niet de enige ben. Je berichtje geeft mij vertrouwen! Zou ik misschien met je in contact mogen komen? Of als er iemand anders is die zich in mijn verhaal herkent, zich alleen voelt hierin en erover wil praten met mij? Laat maar weten!

Hoi lieve anoniem, ik ben de eerste anoniem die reageerde en ik wil wel met je in contact komen. Heb alleen komende 2 weken even geen ruimte door omstandigheden. Daarna wel. (Als het goed is) Als je discord hebt kun je die misschien delen hier? Of iets anders? Liefs!

Ik kom die woorden ook echt overal tegen. Op tv, de radio in boeken😅

Ik kom die woorden ook echt overal tegen. Op tv, de radio in boeken😅

Ik kom die woorden ook echt overal tegen. Op tv, de radio in boeken😅

Intrusies heet dat... en inderdaad, hoe meer je er niet aan probeert te denken hoe erger het wordt. Als je jezelf juist eens toelaat er wel aan te denken, er naar te kijken (o een naam, gekke naam, letters spellen e.d.) kan je soms de lading er wat afhalen. Je kan zoeken op defusie oefeningen als je concrete oefeningen zoekt.
Gelukkig heeft iedereen intrusies, en betekenen ze idd niet dat je zelfmoord wil plegen omdat je aan de woord denkt. Van depressies is wel bekend dat je negatieve woorden beter onthoudt dan positieve.

Bedankt voor je reactie Av. Intrusies ben ik mee bekend. Alleen twijfel of het in mijn geval ook een intrusie is, omdat ik het eigenlijk zelf heb bedacht om die willekeurige naam in mijn hoofd te hebben.

Je hersenen hebben het verzonnen door stress. Maak jezelf er ajb niet verantwoordelijk voor.

We hebben geen controle over onze gedachten. Dus nee, je hebt het niet zelf bedacht. Wat er gebeurt is dat je hoofd heel veel random gedachten door je brein schiet, zo ook het woord zelfmoord, alleen omdat je eigenlijk doodsbang bent om dood te gaan, schiet je lichaam daar juist op aan. En nu is het dus een enorme angst voor je geworden. Want doodgaan is immers letterlijk levensgevaarlijk, dus wil je brein je daarvoor beschermen - maar het idiote is dat je er daardoor juist extra aandacht aan geeft. En hoe meer jij die gedachten probeert weg te drukken, hoe meer je je brein het signaal geeft dat het inderdaad iets gevaarlijks is, en dus blijft het juist versterken.
Defusie is echt the way to go. Bijvoorbeeld: herhaal het woord eens twee minuten lang achter elkaar de hele tijd hardop. Daarmee haal je de lading eraf.

Het is prima om te onderzoeken of het hardop zeggen etc werkt om te lading eraf te halen, zoals wat Ax zegt, maar ik kan me zelf herinneren van mijn diepste dal dat dat allemaal ook gewoon teveel was. Dus je kan ook gewoon niks doen en het proberen te accepteren, wetende dat hoe beter je je zult voelen, hoe minder je dit probleem zult hebben. Doe wat goed (of het minst slecht) en haalbaar voelt!

Je hoeft niet altijd iets actief te “doen” om het “op te lossen”.

Hey anoniem,

Je hersens zijn nu gewoon overbelast dus doen rare dingen. Dat heeft verder niks te maken met wie je bent.
Ik heb dit zelf ook een tijdje gehad met een zinnetje. Ging ik nachtenlang herhalen. Voelde me totaal gestoord maar ik vond het ergens ook wel een heel klein beetje grappig als ik van een afstandje naar mezelf keek en zag hoe raar ik deed.
Inmiddels is t allang over en het ging inderdaad vanzelf weg toen ik steeds meer tot rust kwam.
Ik ben het dan ook eens met je POH en met de anoniem hierboven.
Lekker laten. Dan denk je maar de hele tijd aan die naam, boeien. (Is het wel een leuke naam? ;)) Lief voor jezelf zijn, het gaat vanzelf weer over. Hoe meer je er tegen vecht hoe groter het wordt (precies als die roze olifant).
Heel veel veiligheid om je heen creëren waardoor je lichaam tot rust komt en dan worden al dit soort rare klachten vanzelf minder. En lach er vooral maar om tot die tijd. Het komt echt goed

Bedankt voor jullie reacties! En idd M wat je zegt, ik voel mij soms ook totaal gestoord. Wel mooi dat je de humor ervan kon inzien. Dat heb ik dan weer niet. Voel mij soms echt moedeloos. Wil er zo graag vanaf. Accepteren is dus best lastig! Maar ik doe mijn best. Hoelang heeft het ongeveer bij jullie geduurd? Ik weet haast niet meer hoe het is om er niet aan te denken, dus hoe een gezond brein zou moeten werken zeg maar 😅

@Anoniem accepteren is een doorgaand proces helaas :') Ik accepteer het soms periodes best goed en dan ineens weer niet. Het blijft lastig!

Zelfde hier, de dagen voor de menstruatie en menstruatie zelf veel stressgevoeliger en op dat moment steeds terug meer symptomen. Als ik het aanhaal bij huisarts, zegt hij er niet veel op.

Ik heb een ding geleerd, neem niet zoveel aan van je huisarts want die hebben zelfde goede tips voor als je burn out bent
De meeste zeggen dat je juist moet bewegen

Hoe oud ben je Lies? Kan je in de perimenopauze zitten (vanaf 35 kun je daar al wel een beetje aan denken en vanaf 40 helemaal)?
Ik ben zelf 44 en heb ruim een half jaar geleden bio-identieke hormonen gekregen op aanraden van de huisarts. Heb zeker ook een burn-out maar de hormonen hebben veel goeds gedaan. Minder moe, stabieler en minder angstig.

Overigens is het niet goed te onderzoeken. Maar je merkt wel of hormonen helpen of niet. :)

Ik herken het! De eerste menstruatie verliep normaal, wel had ik een paar maand geleden dat ik later was als normaal. De tweede keer was ik heel slap op de benen, pijnlijke benen en een zwak duizelig gevoel. Nu dacht ik dat ik door de stress niet meer ongesteld zou worden. Vandaag toch wel en ik heb mij nog nooit zo vreselijk gevoeld! De afgelopen dagen was ik al zeer chagrijnig, angstig , slapeloosheid en de paniek aanvallen kwamen weer terug. Daarnaast veel lichamelijke klachten die ik ook wel herken van voor mijn klachten. De hartoverslagen zijn alleen wel veel meer aanwezig door de onzekerheid die de klachten geven. Dit keer had ik gruwelijke pijn in mijn onderbuik wat ik nog nooit zo erg gehad heb. Ik lag te rollen in bed van de pijn en werd er emotioneel van en raakte in paniek. Daarnaast erg misselijk en vermoeid. Normale klachten zou je zeggen, maar jeetje ik ben al de hele dag van de leg en nog meer bewust van mijn lichaam en de hartoverslagen. Daarnaast zit mijn nek veel meer vast en ben ik duizelig met in of uitademen maar niet als ik bezig ben. Ik kijk nog even aan of het de volgende keer weer zo verloopt. Ik ga binnenkort naar iemand toe voor triggerpoint massage, maar zij deed ook wat met hormoonhuishouding. Dan wil ik mij daar wel in gaan verdiepen.

Wat heftig zeg A! Heb je hier sinds je burn out last van? Gebruik jij medicatie of de pil?

Wat heftig zeg A! Heb je hier sinds je burn out last van? Gebruik jij medicatie of de pil?

Ik gebruik de pil niet.
Ik heb nu betablokkers en een antidepressiva. Maar dat is meer om de angst wat te onderdrukken. Ik ben met de antidepressiva net begonnen dus vooral bijwerkingen en nog weinig effect.

Klinkt beetje overspannenheid

Nou, het voelt toch echt verschrikkelijk, was het maar een overspannenheid.

Je doet echt te veel als die klachten steeds komen na het intensief storten en joggen. Ik ben ook altijd heel intensief naar de sport school geweest maar durf het niet meer op te pakken om dit soort situaties te voorkomen

Je doet echt te veel als die klachten steeds komen na het intensief storten en joggen. Ik ben ook altijd heel intensief naar de sport school geweest maar durf het niet meer op te pakken om dit soort situaties te voorkomen

Je doet echt te veel als die klachten steeds komen na het intensief storten en joggen. Ik ben ook altijd heel intensief naar de sport school geweest maar durf het niet meer op te pakken om dit soort situaties te voorkomen

Je stressysteem is overbelast door langdurig teveel cortisol (en adrenaline). Door te sporten maak je je systeem alleen maar meer van slag, waardoor je zieker wordt en je je herstel tegenwerkt. Het wordt bij mensen met een burn-out afgeraden om te gaan sporten. Als je herstel voldoende gevorderd is kun je rustig aan weer bewegen oppakken (zoals wandelen, rustig fietsen of zwemmen). Boeken die aan te raden zijn: de burn-out reset of over de kop.
En voor nu: toegeven aan rust, rust en nog eens rust, zodat je lichaam uit de overdrive komt en kan gaan herstellen. Sterkte!

Kan inderdaad ook dat je overspannen bent ipv burn-out. Ik denk dat niemand met een burn-out nog in staat is om überhaupt een paar kilometer hard te lopen.
Dat zou het goede nieuws zijn: bij een burn-out is alles nog meer 'kapot', van overspannenheid kun je beter en sneller herstellen. Maar ook daarbij geldt: een stap terug, luisteren naar je lijf en rust.

Bedankt voor je reactie!
Als ik dieper ga graven in mijn onderzoek naar mijn symptomen. Is het waarschijnlijk de PEM klachten wat ik ervaar, fybro/cvs/pem.
Alhoewel ik geen COVID heb gehad of ziek ben geworden.
Enigste wat ik heb gehad zijn maag en darmklachten en daarna zijn deze symptomen allemaal begonnen.
Ik ga bv een uur joggen met extreem zweten en daarna koude tolerantie met angst en cognitieve problemen.

Oe, klinkt als burn out hoor! Ik zou even stoppen joggen! Gewoon wandelen of fietsen

Ik heb ook een fase gehad, duurde ongeveer 3 maanden, dat ik lichamelijk nog best wat kon, maar meestal dag erna werd het erger. Daarna echt mega last van spierspanningen en kon ik erg weinig. Had graag het advies gehad dat ik gewoon moest gaan rusten. Alle professionals zeiden: blijf ik beweging! Maar na die 3 maanden ging pas echt herstellen.

Het ding is dat ik geen last heb van spieren spanning na het sporten, het doet mijn hoofd goed.
Het is alleen dat ik grieperige symptomen krijg.
Zonder verkoudheid of koorts. Gewoon erg koud, al is het warm. Lichaam voelt gevoelig

Dat is je immuunsysteem die aanslaat. Betekent alsnog dat het te veel voor je lichaam is op dat moment.

Lijkt op hyperventilatie. Heb je wel eens geprobeerd om ademhalingsoefeningen te doen voor 10 minuten ofzo? Misschien helpt dat. Of even afleiding zoeken. Tintelingen kunnen voorkomen als je teveel zuurstof inademt.

Hii, ik weet wel zeker dat t niet komt door hyperventilatie, maar dankje voor t meedenken

Die speldenprikjes/tintelingen komen mij bekend voor, vooral nadat het lichaam warm wordt bij wandelen of wat intensievere huishoudelijke klusjes.
Van november '24 tot eind augustus had ik hier geen last van. Dit is iets van de laatste maanden; waarschijnlijk omdat ik aan het reïntegreren ben.

Hoi Wieneke, ik ben ook aan reintegreren. Hoe gaat het bij jou? Groetjes

Dit kan ook B12 tekort zijn! Heb je geprikt?

Beste Anoniem en Eli,

Voorheen stond ik een uur eerder op en begon ik rond acht uur, nu om negen uur. Ik ben blij dat ik weer naar mijn werk kan.

Tot vorige week vrijdag werkte ik vier keer 2,5 uur per week. Deze week vier keer 3 uur per week. Rond half één ben ik thuis, dan eet ik en ga ik naar bed, want dan ben ik moe, ook van het autorijden: ongeveer 30- 45 minuten heen en 30 minuten terug. Meestal rust ik een kleine 1,5 tot 2 uur of val ik in slaap. Ik heb dit moment nodig om bij te trekken. Vooral wanneer ik me heb moeten concentreren, want dan ben ik moe.

In april jl. is mijn bloed geprikt, maar de invaller vond het alleen nodig mijn bloed te laten controleren op vitamines (behalve vitamine D3), wanneer de bloedwaarden buiten de marges vielen. En je raadt het al: mcv vielen er net binnen, die was 98. (De bovengrens is 100.) Ik had een maand of vier de eetmeter ingevuld en daaruit bleek dat ik te weinig vitamine A en B12 binnenkreeg uit voeding. Nu slik ik vitamine B12 en de ene dag vitamine D3 en de andere dag levertraan. Ik voel me nu een stuk beter dan eerst. Wanneer de prikkelingen blijven, wil ik mijn bloed toch laten controleren op B12.

Na elf maanden ben ik eindelijk bij de bedrijfsarts gekomen en die heeft er voor gezorgd dat ik de rust krijg, die ik nodig heb. De details laat ik achterwege, maar de bedrijfsarts is diverse keren voor mij opgekomen. De FML geeft duidelijkheid voor mijn werkgever en mij. Ik voel dus geen druk meer van de arbodienst. Totdat ik bij de bedrijfsarts kwam, was dat wel het geval.

Een deel van mijn werk heb ik weer opgepakt. In het begin viel dat tegen, maar na 2,5 maand merk ik dat het steeds beter gaat. Ik vind het ook fijn om weer op mijn werk te zijn. Dat was tijdens de verplichte koffiemomenten wel anders hoor!
Voor mij is het belangrijk, dat ik voor mezelf opkom en mijn grens bewaak wanneer de werkgever te snel iets wil, want dan krijg ik weer lichte klachten. Ik denk dat iedereen daar mee te maken krijgt bij reïntegratie.

Anoniem, hoe verloopt bij jou de reïntegratie?

Ha Wieneke,

Bericht hieronder van mij. Ik zit zelf officieel op 20 uur. Maar dus voor het eerst 6 uur gewerkt en wat klachten in nacht. Morgen weer 6 uurtjes proberen. Ik werk de andere 2 dagen thuis, maar ben dan niet zo productief. Gelukkig nu wat opdrachten erbij. Ik heb dus niet meer dat ik moe ben na een werkdag; alleen bij blijf het slapen soms nog wat lastig en dus hartkloppingen. Ik slaap gemiddeld wel 9 uur, dus niks te klagen. Maar toch 1 x per week een mindere nacht van 5-6 uur. Ik denk soms ook: ja, is dat niet normaal? Behalve die hartkloppingen dan.

Ik verlies helaas wel mijn baan, dus dat is echt de enige hobbel die ik ervaar. Ik wil ook weg, maar liefst had ik gewoon gereïntegreerd en daarna mijn spullen gepakt.

Ben je pas na 11 maanden bij een bedrijfsarts langs geweest?? Dat klinkt heel vreemd. Ik ga daar 1 x in de 6 weken heen.

Ik ben overigens 17 maanden onderweg.

Succes Wieneke!

Dag SA,

Dankjewel!

20 uur is al heel wat, maar hopen dat het fysiek vanlieverlee beter gaat en dat je een andere baan kunt vinden. Je baan verliezen, is niet niks. Ik leef met je mee.

Er blijken te weinig bedrijfsartsen te zijn. Daarom heb ik tot aan het einde van het proces te maken met een adviseur van de arbodienst waarbij mijn werkgever is aangesloten.

Houd moed SA!

Dit kan echt lang duren hoor. Misschien beter om je sociale prikkels aan te passen op wat wel kan? Spreek 1 op 1 af met mensen en ga lekker wandelen in het bos. Spreek af met mensen waar je sociale batterij niet meteen van leeg loopt.

Het duurde bij mij zeker 1 jaar voordat drukke plekken weer aan kon maar wel met mate. Dus denk aan een dagje de stad in of heel kort de kroeg in. Tot die tijd is het toch echt aanpassen aan wat jouw mogelijkheden zijn

Inderdaad wat anoniem hier boven zegt: gewoon 1 op 1 op een rustige plek (thuis of klein koffietentje). Soms exposure is goed, maar let op je grenzen!

Bedankt voor jullie reacties! Ja het lastige vind ik dan, wanneer weet ik wanneer ik kan opbouwen? Want soms denk ik dat dat gaat en meestal is het dan toch weer teveel. 1 op 1 lukt bijna altijd wel, alleen de volgende stap zetten lukt mij nog niet.

Hoi PG, je gaat het vanzelf merken. Ik was ook ooit op jouw niveau. Nu kan naar ene restaurant met 3 vrienden of familie. Sterkte!

Hoi Samantha,

Dat komt volgens mij best vaak voor, juist omdat de stresshormonen al je klachten onderdrukken. Je racet maar door en voelt je lichaam eigenlijk niet. Als je dan instort voel je in één keer alles en nemen je klachten ineens enorm toe.
Ik had zelf wel wat klachten zoals moe, hoofdpijn en benauwd maar totaal niet te vergelijken met hoe slecht ik me voelde toen ik eenmaal echt burn-out was en thuis zat. Het werd toen eerst een heel stuk erger voor het beter ging.

Waren er duidelijke aanleidingen om een burn-out te krijgen? Had je heel veel stress? Werkte je bv. veel te hard? Korte nachten? Heftige gebeurtenissen in je privé leven?

Ik had zelf bv vrij ‘logische’ aanleidingen.
En daarnaast merkte ik na een paar maanden veel rust en veiligheid creëren dat ik me heeel langzaam wat beter ging voelen. Ik zag vanaf toen steeds verbetering als ik naar de grote lijn keek. En dan niet naar weken maar naar maanden en ook echt met ups en downs. Maar ik was (en ben) duidelijk nog steeds beter aan het worden als ik goed op m’n grenzen let (en nog veel meer dingen doe die helpen bij een burn-out).

Als je geen duidelijke aanleiding hebt gehad en/of helemaal geen verbetering ziet terwijl je de dingen doet die helpen om beter te worden bij een burn-out zou ik je twijfel zeker met de huisarts bespreken. En anders voorlopig dapper doorgaan met je burn-out herstel. Het duurt nou eenmaal heeel lang. Sterkte!

He samantha: het opeens helemaal instorten is een bekend fenomeen bij burn out.

Goedemorgen M,

Bedankt voor je reactie. Ah fijn om te horen dat het dus bij meerdere mensen een klap in een keer kregen. Nouja niet fijn maar fijn voor de herkenning :).

Ik heb inderdaad altijd snel geleefd en nooit echt kunnen rusten en ontspannen. Daarnaast ook ook privé situaties inderdaad waar een trauma achter hangt.

Je spreekt hier over maanden en dat het eerst slechter ging voor het de goede kant op ging, dat herken ik ook enorm. Ik ben nu naar gevoel uit de ‘diepe dal’ en aan het opklimmen naar boven maar zeker niet zonder slag of stoot. Net wanneer ik denk dat het goed gaat, lig ik weer voor weken energieloos en met paniek op bed

Derealisatie?

Ik heb hier een periode ook erg last van gehad. Wellicht is het brain fog dat je beschrijft? Moet je maar eens opzoeken. Bij mij hielp het om rust te houden (prikkels te vermijden) en proberen om af en toe te wandelen.

Ik heb ook af en toe last van prikkende ogen en pijn achter de ogen. Bij mij is het een teken dat mijn oogspieren vermoeid zijn en dat ik te veel uren achter elkaar gelezen heb van beeldscherm. Als alternatief dwing ik mezelf af te wisselen tussen huishoudelijk werk (staand) en zuivere ontspanning (zittend). Dat is het enige dat bij mij helpt, beter dan oogdruppels of slapen.

Ik heb dit ook! Mijn gouden tip: draag vast een blauw licht bril. Niet enkel achter een scherm, maar de hele dag. Dat helpt mij. Sterkte ❤️‍🩹

Hoi Colin, het lijkt wel of ik m’n eigen verhaal lees. Begin 2024 ook uitgevallen en een jaar lang gedacht dat het een burn-out was. Begin 2025 is de diagnose door de huisarts veranderd in longcovid omdat de klachten meer overeenkwamen met longcovid. Heel verwarrend allemaal, vooral ook omdat er veel overeenkomsten zijn, maar bv grote verschillen hoe ermee om te gaan. Met een burn-out is het raadzaam zodra dit mogelijk is uiteraard te gaan bewegen/te sporten, terwijl dit bij longcovid juist ervoor kan zorgen dat de klachten juist toenemen. Misschien kun je zelf nog nagaan of je eind 2023 griep/longcovid hebt gehad. Je hoefde toen niet meer te testen, maar dat heb ik toen zelf wel gedaan. Dus zelf eind 2023 covid gehad. Helaas is het voor een burn-out en longcovid onmogelijk te achterhalen welke van de twee je hebt. Daar is geen test voor. Buiten dat komen de klachten behoorlijk overeen. Blijft dus lastig allemaal om te bepalen welke van de twee je hebt. Probeer bij jezelf na te gaan of je ziek bent geweest eind 2023. Misschien dat dan eea duidelijk wordt voor je.

Wens je sterkte en beterschap toe.

Hi, bedankt voor je reactie en vervelend dat je in dezelfde situatie zit.. sterkte ook.
Heb jij met sporten dezelfde problemen? Dat dat zodanig een reactie geeft dat het niet kan?
En hoe kom jij verder je dag door?

Zeker weten Colin. Tm vorig jaar juli nog gesport. Nu alleen wandelen (daar soms ook klachten door achteraf), of/en fietsen. Allebei niet langer dan een half uurtje. Sinds 2 weken bij de fysio begonnen om wat oefeningen te doen. En dan praat je over 2x een minuut roeien lichtste stand. Daar dus al klachten van gekregen en enorme last van spieren rondom mn knieën in de nacht. Het is bizar omdat ik mn hele leven al sportte. Van hardlopen tot klimmen tot langeafstand wandelingen tot sportschool tot Zumba en nu nog alleen dit. Dus helaas krijg ik ook heftige reacties en het komt onverwachts. Soms heb ik van wandelen geen last en soms weer wel. Het blijft ontzettend moeilijk om iets te ondernemen. Maar ik wil toch het minimale blijven doen, dus half uurtje wandelen en/of half uurtje fietsen. En nu een superlangzame opbouw bij de fysio. En verder verdeel ik m’n dag in stukken. Dus regelmaat is belangrijk en lichte beweging, daartegenover rust. Zelf lig ik dan half uur in bed, zonder mobiel. Verder doe ik niet veel, huishouden, puzzelen, tv/serie kijken (kan ik gelukkig wel). Soms even rondje centrum dorp om mezelf te wennen aan prikkels. Boodschapje doen, maar ook dat plan ik.

Hopelijk kun je met deze info iets. Het is een weg met hobbels en onzekerheden iig.

Klinkt erg vervelend allemaal, maar ook heel herkenbaar. Ik hoop dat je snel opkrabbelt en duidelijkheid hebt.. om weer te herstellen.
Laatste vraag: heb jij ook periodes last van hoofdpijn? Bij mij is dit een beetje om de maand, het komt en gaat. Dan heb weken mega last van en soms is het ineens weer weg.

Heb vanaf het begin hoofdpijn. Is sinds kort soms iets minder aanwezig (of misschien begin ik er aan te wennen 😉), maar eigenlijk is het nooit echt weggeweest.

Misschien eens kijken bij klachten longcovid pem (post exertionele malaise) Daar zul je vast meer kunnen lezen over jouw klachten die je al beschreef. Pacing is ook zo’n kreet bij behandeling longcovid. Wie weet vind je daar ook nog het eea aan informatie.

Ik denk dat je voor jezelf moet nagaan hoe je leven was voor je uitviel. Liep je al langere tijd met klachten die achteraf gezien veroorzaakt werden door stress? Zat je op je werk op je plek? Voelde je je op je gemak op je werk en met collega’s? Was je tevreden met jezelf of was je heel erg aan het compenseren op allerlei gebieden? Zei je vaak ja als je nee bedoelde etc etc. Burn-Out en long COVID geven welliswaar misschien dezelfde klachten maar de wijze waarop het ontstaat is natuurlijk geheel anders

Ik liep al lang met klachten die veroorzaakt werden door stress. Ik wist dit op het moment zelf ook. Ik werkte in een high-performance job waar veel werd verwacht, dit heeft zeker niet bijgedragen. Ik ging dagelijks zenuwachtig naar werk, maar sliep bijvoorbeeld wel goed en de 40 uur (meestal 50) lukte wel, vraag me ook niet hoe. Tijdens het reïntegreren ben ik nooit meer 2 weken op rij steady geweest, waarschijnlijk omdat ik veel te kort heb vrijgenomen en de problemen niet echt goed heb aangepakt.
Echter zijn de fysieke klachten van echt extreme uitputting en hoofdpijn pas gekomen nadat ik ziek werd. Tijdens mijn burnout toen ik uitviel en tijdelijk niet werkte ging ik alsnog 1/2x per week naar de sportschool - dit lukt niet echt niet meer. Dat maakt de situatie lastig.

Ik liep al lang met klachten die veroorzaakt werden door stress. Ik wist dit op het moment zelf ook. Ik werkte in een high-performance job waar veel werd verwacht, dit heeft zeker niet bijgedragen. Ik ging dagelijks zenuwachtig naar werk, maar sliep bijvoorbeeld wel goed en de 40 uur (meestal 50) lukte wel, vraag me ook niet hoe. Tijdens het reïntegreren ben ik nooit meer 2 weken op rij steady geweest, waarschijnlijk omdat ik veel te kort heb vrijgenomen en de problemen niet echt goed heb aangepakt.
Echter zijn de fysieke klachten van echt extreme uitputting en hoofdpijn pas gekomen nadat ik ziek werd. Tijdens mijn burnout toen ik uitviel en tijdelijk niet werkte ging ik alsnog 1/2x per week naar de sportschool - dit lukt niet echt niet meer. Dat maakt de situatie lastig.

Hier hetzelfde.. ook al zo lang onderweg en nog steeds dagelijks last van. Kan hierdoor ook nog niet werken

Ook ik heb hier last van en kan na 2,5 jaar ook nog steeds niet werken. Ik merk wel dat als ik voldoende rust neem, deze klacht minder aanwezig is.

Hier ook last van ook na 2,5 jaar nog steeds. Maar niet altijd heb er het meeste last van als ik ongesteld ben.

Heel vervelend ja. Ik heb tijdens m'n burn-out ook een paar keer (buik)griep gehad en krijg daar iedere keer weer een terugval van. De ene keer duurt dat langer dan de andere keer.
Je vraag lijkt naar een oplossing te zoeken, maar de oplossing is vooral: eerst weer beter worden, accepteren dat er sprake is van een terugval en op geleide van je energie weer kijken wat lukt. Ax heeft een tijdje geleden een heel verhaal over terugvallen geschreven. Misschien heb je er wat aan.
Beterschap en sterkte!

Heeel herkenbaar heb dit ook echt heel vaak

Heeel herkenbaar heb dit ook echt heel vaak

Heeel herkenbaar heb dit ook echt heel vaak

Dat heb ik inderdaad ook, dat is wel erger geworden na start sertraline. Gek genoeg heb ik ook dat er mensen in voorkomen die ik al jaren niet meer gezien heb. Ik voel me dan soms wel matig uitgerust omdat de dromen zo intens zijn. Hebben jullie dat ook?

Hoi Elise,

Dat is voor mij ook herkenbaar. Iedere nacht intense dromen die soms haast nog te lijken doorgaan als ik wakker word. Ik ben iemand die altijd al wel veel droomde, maar sinds m'n burn-out is het nog vaker zo.

Herkenning! Bizar he!

Wow, ook voor mij super herkenbaar. Loop hier de laatste weken erg tegen aan! Super realistische dromen, mensen die ik al in geen jaren meer gezien heb en vaak wel dezelfde themas een beetje terugkerend. Geen idee wat het is... Misschien zijn onze hersenen weer nieuwe verbindingen aan het aanleggen? Ben ookal een tijd onderweg.

Ik droom ook heel vreemd,maar gebruik nog wel oxazepam ( aan het afbouwen).

Ik droom ook veel maar gebruik mirtazipine, daar ga je extra van dromen. Belangrijk om te weten wellicht: je droomt het meest in je diepe slaap, dus het betekent wel degelijk dat je rust

Ik slaap vaak redelijk diep van 10 tot 3/4 uur snachts. Daarna heb ik dit dus ook, ik word dan om de 20 minuten wakker met super realistische dromen. Het voelt ook als heel licht slapen en ergens voelt het licht uitputtend.

Volgens mij heeft dit met je zenuwstelsel te maken die nog niet helemaal hersteld is.

En @ anoniem. Je droomt juist het meest bewust in je lichte slaap(REM). Dus je slaapt juist niet diep tijdens die dromen..

Wel of niet ?

Niet

Ik heb dit vaak als ik weer een stap omhoog ga met werken. Het versterkt zichzelf ook, omdat als ik moe word/gestresst raak er ook gelijk angst voor terugval de kop op steekt.
Ik zit nu op 60%, dus ben nog niet waar jij bent. Mijn reïntegratiecoach is erg streng op ieder uur 5 min prikkelpauze (=pauze voor je brein) en iedereen 2 uur 20 minuten naar buiten (=pauze voor je lijf en voelen hoe het echt gaat). Ze gaf ook aan dat je anders in het staartje van de opbouw alsnog tegen de muur op loopt omdat je dan overdag te weinig echte rust hebt op je werk. Zou zoiets bij jou kunnen spelen?
Die pauzes lukken mij eerlijk gezegd ook niet altijd, maar als het me wel lukt zijn de dagen echt beter vol te houden.

Hoi Bert, Is het stressgevoel, onrustig en
licht in hoofd dus een tijd weggeweest? Het lijkt erop dat je op dit moment over je grenzen gaat.

Ik heb dit ook!

Hoge rusthartslag, al hele lange tijd. Ik heb soms ook dagen lang boven de 100 gehad. Ik heb ECG, holter en inspanningstest gehad en daaruit kwam dat het hart zelf gezond lijkt (ik heb geen specifieke klachten gehad tijdens de testen behalve hoge rusthartslag).

Ik heb ook een paar keer gehad dat mijn hart op hol sloeg als een soort schakelaar van het ene op andere moment. Het ziekenhuis denkt dat dat wellicht een vorm van een goedaardige ritmestoornis is, maar dat weten ze niet zeker. Ik weet niet of het door de burn-out komt of toch een hartritmestoornis kan zijn. Het maakt me angstig.

Een hoge rusthartslag schijnt in ieder geval normaal te zijn bij een burn-out. Die staat denk ik helemaal los van dat mijn hart een paar keer “op hol sloeg” . Ook direct omhoog schieten bij minimale beweging en langzame daling na inspanning hoort bij een burn-out/chronische stress zei de cardioloog. Dat heeft allemaal te maken met je zenuwstelsel. Hartoverslagen kunnen erbij horen. Ik heb soms ook periodes van onregelmatigheid en die maken me erg bang.

Ik zou niet direct bang zijn voor pots als ik jou was! Het zijn hele normale, maar beangstigende, klachten bij een burn-out

Hartjes!

Ik hen ook hartklachten en ben daardoor zeer angstig.
Mijn hartslag was ook hoog, ik heb een betablokker voorgeschreven gekregen (hele kleine dosering) en geen hoge hartslag meer. Helaas nog wel het overslaan.
Ik krijg over 2 weken een kastje, huisarts denkt niet dat ik wat heb, aangezien ik al door 4 verschillende artsen ben gezien en een ecg heb gehad. Alle 4 de artsen verklaarden mij gezond.

Ik heb behoorlijke ziektevrees omtrent het hart dat helpt ook niet mee.

Blijf het aangeven bij je huisarts. Ik ben best wel blij met een betablokker want ik durfde de trap niet meer op. Dat kan ik nu wel weer.

Ik hen ook hartklachten en ben daardoor zeer angstig.
Mijn hartslag was ook hoog, ik heb een betablokker voorgeschreven gekregen (hele kleine dosering) en geen hoge hartslag meer. Helaas nog wel het overslaan.
Ik krijg over 2 weken een kastje, huisarts denkt niet dat ik wat heb, aangezien ik al door 4 verschillende artsen ben gezien en een ecg heb gehad. Alle 4 de artsen verklaarden mij gezond.

Ik heb behoorlijke ziektevrees omtrent het hart dat helpt ook niet mee.

Blijf het aangeven bij je huisarts. Ik ben best wel blij met een betablokker want ik durfde de trap niet meer op. Dat kan ik nu wel weer.

@A

Wat fijn dat dat je helpt! Wat bedoel je met kastje?

En holter voor een X aantal dagen? Of krijg je een ander soort meting?

En wat voor soort hartklachten heb je?

Hoi Sara, ik heb dit exact hetzelfde gehad. En net als jij was ik bang voor pots. Ik kon niet lamg staan want dan klopte mijn hart mijn keel uit. In de ochtend was het het ergst. Ook had ik erge last van hartoverslagen. Ik heb alle onderzoeken gehad bij de cardioloog. Ecg, hartecho, fietstest. Alles was goed. Het was een gevolg van de totale uitputting van mijn lichaam door de burnout. Het gaat echt over!

Nu ben ik natuurlijk geen arts dus als je je er toch niet fijn bij voelt dan kun je je laten onderzoeken voor de zekerheid.

ik heb hier momenteel ook last van. Vooral in de ochtend onder een warme douche, maar vaak ook na maaltijden. Ik raak er ook van in paniek als de hartslag zo snel stijgt. Als ik lang sta stijgt hij snel tot meer dan 120/min. Ik lees hier dat het wel bij BO kan passen maar blijf me zorgen maken om een ziekte. Wanneer mag je verwachten dat deze klachten wegtrekken? Het speelt al 4 maanden bij mij..

Ik had ook aldoor last van een hoge hartslag, overslagen en hartkloppingen. Daarbij paniek en angstaanvallen en heb ik regelmatig bij de huisarts gezeten en ook een paar keer bij de spoed. Ik kwam hier op het forum verhalen tegen die ik herkende wat wel wat geruststelling gaf. Ik ben heel vaak gecontroleerd, maar 4 verschillende artsen gaven aan ' je bent gezond'. Ik heb een ECG gehad , en een bloedonderzoek. Volgende week krijg ik nog een kastje voor 24 uur. Het is meer om mij gerust te stellen en dat de oorzaak burn-out of angst is en niet iets lichamelijks. Ik durfde de trap op den duur eigenlijk niet meer op en een activiteit gaf ook stress omdat ik alleen maar bezig ben met mijn hart. Ik heb al lapmiddel bètablokkers gekregen en sindsdien gaat het een stuk beter! Wel de allerlaagste dosering die er is omdat ik ook te bang was dat mijn bloeddruk te laag zou worden ( ik heb van mijzelf een lage bloeddruk). Maar het haalt de scherpe randjes eraf. Mijn hartslag voelt en is een stuk rustiger. Ik heb dit wel 3 maanden non stop gehad.

Een aantal jaar terug had ik ook een slechte periode, en daarbij ook veel klachten als overslagen en een verhoogde hartslag. Eigenlijk krijg ik bij stress altijd een verhoogde hartslag.

Ik heb een zeer goede huisarts en ben op verschillende momenten gezien en gemeten en er kon al een boel uitgesloten worden zoals hartfalen , hartritmestoornis en een infarct of aanval ben ik simpelweg eigenlijk nog te jong voor en is zeer zeldzaam. Maar het is lastig te geloven, iedereen kan het mij 10 keer vertellen maar de paniek blijft wel en ik ben er hyperalert op als ik wat voel. Ik ga in therapie om mijn ziektevrees hopelijk wat te verminderen. Het is daarom ook nog wel wat twijfel met name bij mijzelf of ik nu te maken heb met een burn-out of een angststoornis of een combinatie van beide.

Een burn-out is een autonoom zenuwstelsel-probleem - die is ontregeld. POTS ontstaat doordat het autonoom zenuwstelsel niet meer lekker werkt. Veel mensen met POTS-klachten zijn hersteld toen hun autonome zenuwstelsel gereguleerd werd. Niet te druk maken om het label dus; een (bizar) hoge hartslag hoort er helaas bij.

Ja is enorm herkenbaar hoor, en biologisch ook te verklaren. Stress zorgt voor meer behoefte aan zoet en vet voedsel. Is niet zo erg om af en toe jezelf wat lekkers te gunnen toch? Hou het wel bij kleinere porties, want een grote insuline piek zorgt ook weer voor meer stresshormonen, dus dan werk je jezelf tegen. Zelf zorg ik ook dat ik gezonde snacks in huis heb: appels (lekker met pindakaas), wortels met hummus, snack tomaten/paprika's, etc.

Herkenbaar. Heb er zelf ook veel last van. Grijp al snel naar bewerkt voedsel, koekjes en ijs bijvoorbeeld. Heb ook meer last van vreet buien vooral door de onrust en bij overprikkeling. Soms negeer ik het en soms geef ik me eraan toe. Je voelt je er niet echt beter door dat soort voedsel te eten maar het is een uitweg

He, behoefte aan suiker is vaak een teken dat je lichaam niet genoeg mineralen binnenkrijgt. Kijk of je, ipv meteen te stoppen met snoepen, kan zorgen dat je dagelijkse voeding zo voedzaam mogelijk is. Grote porties goed gekookte groentes. Zo VEEL mogelijk bonen en peulvruchten. Af en toe vlees en vis. Zorg dat je lichaam uitstekend gevoed is en je cravings zullen langzaam minder worden.

Hoi R, gek he dat dat opeens gebeurd. Ik heb precies hetzelfde dat veel klachten langzaam we ggaan en t slapen minder was EN dat ik niet echt iets anders deed dan daarvoor: alleen het steeds meer dingen doen. Maar sinds 3 maanden heb ik steeds vaker een periode waar ik soms maar 1-2 x kort wakker wordt. Godsgeschenk! Maar soms ook nog wel vaak wakker, dus ben er nog niet. Geniet ervan: het leven wordt weer mooi!!

Nou R. bij mij ook ineens sinds jaren. Zie het ook als een godsgeschenk : ) Tussendoor ook zoals bij VK maar weet niet wat ik meemaak, zo dankbaar!

Hier is het weer voorbij… het waren een aantal leuke nachten maar de afgelopen 2 nachten lig ik als vanouds weer wakker tussen 4-6…

Ups en downs zullen we maar zeggen.

R

Hoi R, zie het echt als een goed teken! Je lichaam leert weer wat normaal is: je gaat de komende tijd vaker dit soort weken hebben. Maar dit heftig proces loop helaas niet lineair. Sterkte!

Hoi R, zie het echt als een goed teken! Je lichaam leert weer wat normaal is: je gaat de komende tijd vaker dit soort weken hebben. Maar dit heftig proces loop helaas niet lineair. Sterkte!

Dank jullie voor je reacties! Heel fijn dat mensen het herkennen! Goh wat is slaap belangrijk hè?

Het doet mij goed om te lezen dat het weer gaat komen, juist die nachten vind ik het moeilijkste om te accepteren. Wakker zijn, en maar denken ‘ komt die slaap nog’ Het stelt mij gerust dat het weer gaat komen, want juist ik was goed in ‘slapen’ ik zei altijd gekscherend; slapen is mijn hobby.

Bah, het slapen is weer helemaal weg. Weer telkens wakker worden en weer wakker liggenin de nacht… herkent iemand dit? Twee stappen vooruit en een stap terug? Ik slaap nu al weer twee weken slecht en merk dat ik dus een terugval heb ik veel dingen. Het benauwt me..

/R

Bah, het slapen is weer helemaal weg. Weer telkens wakker worden en weer wakker liggenin de nacht… herkent iemand dit? Twee stappen vooruit en een stap terug? Ik slaap nu al weer twee weken slecht en merk dat ik dus een terugval heb ik veel dingen. Het benauwt me..

/R

Hi R,

Heel erg herkenbaar! Ik ben inmiddels al behoorlijk hersteld, maar er zitten alsnog slechte nachten tussen. De afgelopen 2 weken waren weer fantastisch, maar de week ervoor weer minder. Wat mij helpt, is minder schermtijd. Ik merk echt dat als ik druk ben geweest en ook nog veel op mijn telefoon/tv kijk, ik meteen slechter slaap. 2 uur voor het slapen lekker lezen, yoga, rustige muziek luisteren. Wie weet kan het jou ook helpen.

Hoi R, herkenbaar. Al ruim 2 jaar aan het herstellen en had laatst 4 weken ongeveer dat ik vrij goed sliep. 7/9 uur, wel keer wakker snachts maar meteen weer in slaap vallen. Nu weer een week drama( ook terugval. Lig snachts weer 2/3 uur wakker met hartkloppingen. Bent niet de enige dus..

Hoi P en Anoniem,

Hebben jullie - naast slecht slapen- dat jullie ook gewoon weer makkelijk prikkels kunnen verdragen? Maar dat - als je te veel doet - het toch je slaap kan hinderen? Vind dat zo raar, eerste voelde ik het als ik overprikkeld was, maar nu dus heel zelden. Maar raakt soms dus wel mijn slaap!

Het wisselt hier een beetje. Waar ik eerst heel vaak overprikkeld raakte van de kleinste dingen en dat dus direct voelde, heb ik nu ook dagen dat ik het amper of niet voel. Wellicht dat ik dus wel overprikkeld raak maar het niet merk en daardoor ook snachts slecht slaap ofzo. Weet het soms ook niet meer haha, ben al zo lang onderweg

Hey @Sa ik heb dus precies het zelfde. Slaap weer wat beter en voel me rustig in mijn hoofd, voorheen kon echt letterlijk niks door dat ik snel overprikkeld was. En als ik idd nu net wat te veel doe slaap ik weer wat slechter. Vind het een beetje een gekke fase. Probeer gewoon rustig aan dingen op te bouwen en af en toe mijn grenzen op te zoeken wat met vlagen steeds wle iets beter lijkt te lukken

Hoi Anoniem, vind toch altijd fijn die herkenning! Zei dit precies vandaag: zit nu in een gekke fase. Grappig. Hoelang ben jij onderweg? En werk je alweer?

Hoi P, bizar he hoelang dit proces duurt. Echt. Te. Bizar. Hopelijk dit nooit meer :-)

@Sa nu 18 maanden onderweg, ben nog niet aan het werk zou dat wel weer aandurven. Denk alleen ergens dat het verstandig is om dit nog even af te wachten en verder te herstellen. Voor het eerst sinds lange tijd dat ik me mentaal ook weer sterk en lekker voel dus dit koester ik liever nog eventjes. Werk jij al wel weer? En wat is ongeveer je grens wat je aan kan?

Hoi Tom, ik zit op 17 maanden! Helemaal logisch! Loop je dan niet tegen een wia aanvraag aan? Of had je een jaarcontract? Sterkte!

Ja, ik zit op 18 uur werk. Ja, mijn grens verschuift elke week. Doe denk circa 2 sociale dingen per week en ga 2 x naar werk. Gaat redelijk tot goed! Met name moeheid is niet meer extreem aanwezig: alleen wat fysieke ongemakken. We komen er wel!

Gebruiken jullie slaapmedicati? Hier ook enkele nachten slapen en dan weer dagen niet.

Heb ik een goede macht van 7 tot 9 uren,is mijn energie er.
Niet slapen,geen energie en emotioneel.

Hoi Trees, Ja ik slik wel mirtazipine 7,5mg. Heel af en toe een pammetje. Wees gerust: had k ooit ook! Ik slaap nu bijna elke dag 8 tot 10 uur. Wel altijd 1-3x wakker, maar is meestal kort. Dus het komt!

Hoi Trees, Ja ik slik wel mirtazipine 7,5mg. Heel af en toe een pammetje. Wees gerust: had k ooit ook! Ik slaap nu bijna elke dag 8 tot 10 uur. Wel altijd 1-3x wakker, maar is meestal kort. Dus het komt!

@Sa heb je geen bijwerkingen van de Mirtazapine?

Hoi anonoeim, de eerste week was ik wat duf. Verder niet echt iets. Succes!

Sa hoe lang slik je de mirtazapine al? Ik nu 2 maanden. Slaap wel goed. Maar in de ochtend altijd wel een dip.

Bijna een jaar! Dat kan ook je burn out zijn he! Ik had dat ook maar dan in de middag. Wordt minder en minder!

Beste R,

Je schrijft dat je vaker medicatie gebruikte, is dat minder nu of ben je ermee gestopt?
Zelf zat ik een half jaar aan een ‘pammetje’, daarmee eenmaal gestopt (gestaag afgebouwd), sliep ik echt veel beter!

Hoop voor je dat het doorzet op deze wijze.

Ps: Overigens gebruikte ik dat pammetje om in slaap te komen. Maar dat resulteerde in vaak halve nachten/hele nachten wakker liggen.

Ik zit nog in het begin maar moet ook vaak huilen. Vaak als ik mij slecht voel zoals nu. Het is dan een fijne stress releaser

Ik zit nog in het begin maar moet ook vaak huilen. Vaak als ik mij slecht voel zoals nu. Het is dan een fijne stress releaser

Ik zit nog in het begin maar moet ook vaak huilen. Vaak als ik mij slecht voel zoals nu. Het is dan een fijne stress releaser

Hoi Petra, Tijdens he reïntegreren een stapje terugdoen hoort erbij. Heb ik zelf ook gedaan. Misschien na 4 x 5 uurtjes gaan en kijken of het wat verbeterd? Sterkte

Tranen zijn juist helend, dat is precies wat er moet gebeuren. Je werk is waarschijnlijk iets waar je je niet fijn voelt. Je doet niet teveel, maar waarschijnlijk wel werk wat niet in lijn is met jezelf.

Tranen zijn juist helend, dat is precies wat er moet gebeuren. Je werk is waarschijnlijk iets waar je je niet fijn voelt. Je doet niet teveel, maar waarschijnlijk wel werk wat niet in lijn is met jezelf.

Ziekte wet maar wel aan het werk???? Het is toch of het een of het ander?

Je verhaal voelt voor mij aan alsof het toch teveel is voor je. Ik zou een stapje terug doen als ik jou was. Hou je goed

@ChronischVrij dat is wel heel kort door d bocht, niet iedereen is uitgevallen met werk wat niet bij hem past, en die tranen kunnen ook komen door verwerking van dingen van vroeger

Tranen zijn een vorm van ontlading.juist goed! Hoe meer, hoe beter!
Ik vermoed ook dat je teveel werkt.
Kun je niet minderen met werk, dan "moet" er niet zoveel. In een burn-out moet je barmhartig zijn voor jezelf.

Ik ken je leeftijd niet, maar boven de 40 jaar kan de perimenopauze een rol spelen. Schommelende hormonen kunnen veel diverse klachten geven.

Elk lichaam reageert anders.
Zelf heb ik ook een zware burnout, maar geen hartkloppingen.
Klachten verschijnen bij iedereen anders.

Wat zijn jou voornamelijkste klachten S

Dat heb ik ook en geen idee waarom dit minder of zelfs weg is als je horizontaal ligt. Je zou er bijna voor kiezen om het om te draaien, dus de hele dag plat en af en toe rechtop zitten om te eten en om even te wandelen. Of dat verstandig is weet ik niet.

Anoniem waar heb jij last van? je klachten? En hoelang al

Anoniem waar heb jij last van? je klachten? En hoelang al

Geen idee of je dit aan mij vraagt, of aan anoniem van het bericht. Maar ik heb last van hersenmist, hoofdpijn, duizeligheid, zwaar hoofd, bonkend hoofd. Heb geen last meer van mn te hoge hartslag. Had ik wel, maar gek genoeg had ik dat toen ook als ik ging liggen. Of juist soms erger als ik ging liggen. Daar nagenoeg geen last meer van, dus dat gaat over gelukkig.

Sorry ik had het inderdaad tegen jou haha. Ja ik heb het wel ook als ik lig, maar vooral als ik sta dat het hoger wordt (nog hoger) verdwijnt jou hersenmist ook bij liggen?

Ja die verdwijnt dan ook. Helaas als ik weer opsta komt het langzaam weer terug. Daarom dat ik al schreef dat ik misschien beter horizontaal door het leven kan gaan hihihi

Ja, heb je het vaker gehoord/gelezen over dat het liggend afneemt ? Hoelang heb je al last anoniem?

Hi Sanne! Eng zijn sommige klachten ineens he. Ja deze herken ik van het begin van mijn burnout! Ik had eerst heel erg een brandende nek en hoofdhuid.

Naarmate we verder komen zit het af en toe wel eens op andere plekken (borst, schouders, rug, armen). Vooral de plekken waar ik mijn spieren ‘verkramp’ bij stress. Het wordt gelukkig minder.

Ik had het 7 weken geleden daar begon het mee, maar nu komt het ineens terug samen met spelden prikjes door mijn gezicht. Hele rare gewaarwordingen en tintelingen in gezicht herken je dit ook?

Af en toe. De helft van mijn gezicht is soms verdoofd als ik de andere signalen negeer🥴.

En het brandende gevoel in nek? Niet op je kussen kunnen liggen omdat het apart voelt? Ik vind alles zo eng en kom bij de meest heftigste ziektes uit.

Hallo Sanne......heel herkenbaar hoor.....het hoort er helaas allemaal bij. Het is bij mij een hele poos bijna over geweest maar nu weer in volle sterkte aanwezig omdat ik even flink wat stress ervaar. Wat betreft het ziektes aanpraten dat had.....en heb ik ook nog wel last van. Misschien een tip wat mij helpt. Ik heb op internet lijsten met symptomen bij stress en burnout gekopieerd op mijn telefoon. Elke keer als ik merk dat ik weer richting angst voor ziektes ga dan kijk ik op deze lijst. Dat stelt mij dan gerust omdat ik daar dezelfde symptomen zie staan die ik ervaar. Op deze manier schiet ik 9 van de 10 keer niet meer door in een paniek aanval.
Heel veel sterkte met je herstel.
Groetjes Bea K.

Hoi bea,

Heb jij toevallig de lijst die je kan delen? Ik ben zo onzeke

Hoi bea,

Heb jij toevallig de lijst die je kan delen? Ik ben zo onzeke

Op dokter.nl googelen langdurige chronische hyperventilatie en stress. De moderator van dat forum deelt daar een hele lange lijst met symptomen. Maar betekent niet dat je bij echte serieuze klachten niet naar een dokter moet gaan hoor. Altijd het zekere voor het onzekere nemen. Dat doe ik ook als ik echt ergens over twijfel.

Ik herken dit ook! Branderige gevoel aan de huid.
Maar vooral heel koud hebben altijd!

Ja en deze zone voelt dan zelfs volledig verdoofd na een tijdje! komt door spanning

Heb dit ook. En wat ik geleidelijk merk is dat m'n spieren hierdoor steeds meer ontspannen raken. Opgehoopte afvalstoffen door jaren of maandenlange verkramping moeten er eens een keer uit, he.

Heel herkenbaar, schiet in een keer warm gevoel vanuitje nek naar je hoofd bah wat een naar gevoel zeg.. t verminderd pas als je accepteert dat het er bij hoort. Tintelingen aan ene kant van mn gezicht ook heel lang last gehad oorsuizen alles, je lichaam begint zulke rare dingen te doen dat je blijft hangen in dat je een ernstig ziekte hebt, trap er niet in!!

Voor lezen geldt voor mij hetzelfde maar voor tv-kijken niet. Heb je al luisterboeken geprobeerd? Op storytel staan er heel veel.

Voor lezen geldt voor mij hetzelfde maar voor tv-kijken niet. Heb je al luisterboeken geprobeerd? Op storytel staan er heel veel.

Wat gebeurt er als je tv kijkt? Heb je dat bv ook bij rustige programma’s? Zoals bv bij rail away? Misschien een natuurprogramma mee beginnen. Tv kijken lukt mij wel, maar hou bv niet van drukke programma’s of reclames. Lezen blijft bij mij ook lastig. Soms lukt het om een boek uit te lezen, maar daar doe ik wel lang over. En dan duurt het soms weer lang voordat ik weer een nieuw boek pak. Het blijft gewoon heel wisselend. Dus misschien een luisterboek een idee voor je. Ik vind dat zelf niet prettig. Of begin met een eenvoudig boek en lees bv 2 blz. Misschien kijken naar wat wel lukt, misschien iets creatiefs doen, puzzelen, muziek luisteren, misschien zelf muziek maken, wandelen, fotograferen, dansen in je huiskamer.

Luisterboeken lukt ook niet. Ik denk dat het om de verwerking van de informatie gaat? Dat niemand anders dit lijkt te hebben maakt me erg onrustig.

Ik zit met hetzelfde... ook met luisterboeken. Maar eigenlijk geldt het momenteel voor alles wat ik ook maar wil gaan doen. Maar ik houd maar hoop dat dit straks met stapjes beter zal worden.

Het lukt me wel om te puzzelen en te wandelen etc. Muziek of podcast luisteren of tv kijken lukt alleen niet.

Van het weekend nog geprobeerd om 5 minuten naar een natuurfilm te kijken. Maar ik word er direct naar van. Kan het moeilijk omschrijven. Naar gevoel in mijn hoofd maar ook in mijn lijf.

Lezen lukt inderdaad hele kleine stukjes. Maar ook dat is niet ontspannend maar veroorzaakt hoofdpijn of een naar gevoel in mijn hoofd (wel minder als bij tv kijken). Dat neem ik af en toe op de koop toe.

Ik had het redelijk geaccepteerd maar zit even “vast” in de angst dat het nooit meer ontspannend gaat zijn. Ik mis het lezen van een mooi boek en tv kijken met mijn mannen 😢

Probeer die angst echt los te laten en vertrouwen te houden! Heel veel mensen hebben dezelfde klachten gehad als jij – of zelfs erger. Ik heb zelf maandenlang in bed gelegen en kon helemaal niks. Zelfs niet 10 seconden op mijn telefoon kijken. Maar het is langzaamaan beter geworden.

Dat het pittig en kl*te is, dat mag je ook zeker voelen, want dat is het ook gewoon. Maar probeer vertrouwen te houden. Vele anderen met jou zijn hier ook uitgekomen.

Natuurfilms zijn voor mij ook te heftig, dus ik zoek het meer in leuke, maar laagdrempelige programma’s. Bijvoorbeeld friends, expeditie robinson of casa di beau. Kopen zonder kijken vind ik ook rustig. Ik heb alle seizoenen teruggekeken, elke avond een half uurtje.Luisterboeken vind ik te intens, en podcasts al helemaal. Maar het luisterboek van puk van de petteflet gaat me goed af. Nu lees ik The Pumpkin Spice Café van Lauren Gilmore. 1 hoofdstuk per dag. Lekker lowkey en ontspannen. Oja en schilderen op nummer lukt regelmatig. Naar natuurfilmpjes luisteren of meditaties uit de (betaalde) House of Deep Relax-app helpen mij ook.

Probeer verder te kijken naar wat je wél kunt. Dat is lastig, maar het helpt echt. Zoom niet te veel in op wat er niet lukt — wat je aandacht geeft, groeit. En weet ook, niemand is perfect. We doen het allemaal met vallen en opstaan. Ook ik heb met dit advies geworsteld, dus voel je vooral niet alleen. ❤️

Ik heb hetzelfde. Tv, podcast, luisterboek, muziek, telefoon het is allemaal te veel. Ik word er in mijn hoofd en lichaam niet goed van en mijn voeten gaan er pijn van doen en branden. Nu 19 maanden en nog steeds weinig verbetering.

Hier 28 maanden onderweg en soms lukt het me 20/30 min klachtenvrij tv te kijken. Heb ook maanden gehad dat het helemaal niet ging. Nu soms nog dagen dat het niet echt lukt, mis het ook niet per se maar het feit dat je zo snel overprikkeld raakt dat frustreert me enorm.

Ter aanvulling: het is zo erg dat ik momenteel niet eens met mijn dochtertje kan spelen, bang dat ik nooit meer met haar kan fietsen, niks met haar kan doen. De angst vreet mij op… ik lig vooral op de bank. Ik heb ondertussen voor mijn gevoel alle ziektes gehad

Bij liggen kan ik wel meer aan, maar tegelijkertijd hoef ik maar mijn hoofd te draaien en hartslag schiet omhoog.

Klinkt voor mij als flink overspannen :) Het verschil in de literatuur is echt matig, maar het zit m in of je fysiek ook helemaal "gebroken" bent en totaal niet tot rust kunt komen. Je merkt het verschil met name als je wel dingen kunt blijven doen die je leuk vindt, die geen stress opleveren. Zelfs al word je er wel moe van - iemand met een stevige Burn-Out kan dat simpelweg niet meer zonder allerlei vage en nare fysieke klachten (meer dan alleen "overprikkeld" zijn, ik heb het dan over hersenmist, trillen, duizelig, brainzaps, geluid doet pijn, etc.).

Op mijn instagram @ont.regeld heb ik recent een korte tekst hierover geschreven. Ik ben van plan hier later nog meer verschillen over duidelijk te maken.

Dank Ax! Kan burn-out echt zoveel fysieke klachten geven? Wat jij noemt klinkt bijna als een ME/post-covidachtig beeld :)

Jup, burn-out kan dat echt. Enorm onbekend en daardoor vaak ook niet serieus genomen door zorgverleners of naasten - heel naar. Maar Brankele Frank legt in haar boek Over de kop heel mooi uit hoe lichamelijk een burn-out eigenlijk is.

Bij ME/post-covid speelt vaak het zenuwstelsel ook een rol, vandaar ook de overlap. Een virus kan je zenuwstelsel ook ontregelen, maar chronische stress kan dat dus ook.

Je kan nog alles hebben en een te hoge basisspanning hebben! Wat die je aan ontspanning en beweging? Sport je, wandel je, doe je ademhalingsoefeningen? Kom je veel in de natuur, hoe is je sociaal contact?

Ik sport/beweeg ruim voldoende. Ik probeer dagelijks te mediteren en let vaak op mijn ademhaling. Rust zit er op geen enkele manier in voor me.

@JJ ratio zegt helemaal niks. Sporten kan ook juist je stresssysteem meer activeren, als die al te ver ontregeld is. Aan je verhaal te lezen ben je dus nooit echt hersteld van je burn-out.

Je zegt dat je veel therapie hebt gehad, maar misschien kan het je helpen om zenuwstelsel-gerichte therapie te volgen? Lichaamsgerichte therapie, stressortherapie, dat soort dingen denk ik dan aan. Daarbij leer je om minder vanuit je ratio leven en meer vanuit je lijf en signalen die je lijf afgeeft. Daarnaast leer je vastzittende emoties en triggers die je zenuwstelsel in de greep houden te verminderen. Want je kunt wel met je verstand denken dat je een mooi leven hebt; je zenuwstelsel moet ook mee!

Hey Ly,

Ik heb even geen energie om een heel verhaal te typen 😅 maar mijn cognitieve problemen kwamen pas na een paar maanden stil staan. Tot die tijd heb ik alleen echt fysieke pijntjes en vermoeidheid gehad. Mijn hoofd deed het nog prima qua concentratie en dingen onthouden, maar ik had wel paniekaanvallen en angst. Een teken dat het cognitief functioneren toch niet helemaal was zoals het moest zijn. Dus hoeft niet gek te zijn dat je dat nu niet ervaart.

@M, bedankt voor je reactie! hoe koppel je paniekaanvallen en angst aan cognitief functioneren dan? Ik kan namelijk ook prima dingen onthouden en best oké concentreren. Dat maakt dat ik twijfel!

Ben je een dame en boven de 40 jaar? Verdiep je in de perimenopauze en overgang. Misschien herken je daar veel in. Er ging voor mij een wereld open. Ook geen makkelijke weg. Heel veel sterkte in deze moeilijke tijd.

@Anoniem, nee. Ik ben 32, dus dat lijkt me niet aan de orde! Wel een dame overigens;)

@Ly, ik koppel cognitief functioneren aan hoe mentaal belastbaar je bent. Ben je mentaal helemaal op, dan onstaan hier problemen. Het feit dat ik niet meer in staat was om angst gedachten te onderscheiden van normale gedachten, te rationaliseren of even uit te zetten was voor mij een teken dat ik (mentaal) helemaal op was. Ik herken ook van mijzelf nu dat als ik weer wat oplaad, ik hier ook helemaal geen last van heb (de angsten en paniek). Doe ik weer iets te veel, komt het weer terug.

Ik herken me erg in jou verhaal @M. Wanneer ik inderdaad teveel doe komen de klachten weer terug en als ik meer rust neem verminderen ze

Hey M,

Mede M hier. Ik herken al je klachten en het klinkt als een burn out. Helaas is daar geen snelle oplossing voor en duurt het herstel heel lang. Het beste en moeilijkste wat je kan doen is het accepteren... Accepteren dat je nu even niets kan en niets hoeft en dat dat oke is. Accepteren dat dit nog maanden gaat duren en je echt mag rusten nu! Dat is iets verschrikkelijk moeilijks maar uiteindelijk door het te accepteren vind je rust. Ik sta natuurlijk niet in jouw schoenen maar als ik dit zo lees zou ik niet gaan solliciteren, je lijf geeft heel duidelijk aan dat je op bent.

Ik ben zelf ook nog maanden door geholt omdat ik door wilde. Ik wilde weer genieten en plezier hebben. Weer gelukkig zijn in mn leven. Maar door door te gaan ben ik alleen maar verder het ravijn ingelopen.

Wat mij helpt/heeft geholpen:
-Psychosomatische fysiotherapeut om te leren voelen
-Yoga nidra, warme douche of bad en ademhalingsoefeningen om te ontspannen
-Kopje thee en kleedje op de bank en tegen mezelf zeggen: ik ben veilig. Dit om mijn lijf uit de overlevingsmodus te krijgen.
-Tekenen, lego, knutselen, somnox om uit mn hoofd te komen.
-Iemand vragen om met mijn planning mee te kijken (ik had nul overzicht meer van wat reëel was om te doen op een dag)
-Psycholoog voor therapie en patronen doorbreken (CGT, EMDR, ACT)
-Zo min mogelijk schermtijd.

Ik heb wel direct zoveel mogelijk aangepakt wat achteraf ook geen goede aanpak was. Dat was namelijk te veel. Nu de hoeveelheid afspraken omlaag is, naar max 2 in de week (2x 1h), voel ik me een stuk beter en slaap ik weer goed.

Je zenuwstelsel is helemaal in de war en het heeft tijd nodig om te herstellen.

Heel veel succes en sterkte ❤️

Je hebt veel meegemaakt, lees ik! Heel vervelend voor je.. Maar heel veel herkenning. Ook in het eenzaam voelen. Je bent niet alleen!

M geeft hele goede tips!

Wat Aanvullingen op M: inderdaad yoga nidra, meditaties, ademhalingsoefeningen en shake it’s. Ik raad de house of deeprelax app aan. Echt life changing voor mij.

- acupunctuur: begin van mijn burn out deed ik dat elke week. Iets met energiestromen en uit balans. Ik doe het nog steeds: ook als moment om even helemaal te rusten.
- makkelijke series.
- wandelen zonder telefoon en alles echt ervaren

Sterkte

Heel herkenbaar. Op het diepste punt van mijn burnout kon ik geen tv kijken, niet op de computer, geen telefoon gebruiken, geen gesprekken voeren etc door overprikkeling. Hoe ging ik hier mee om? Echt accepteren en een dagstructuur gebruiken waarin die overprikkeling niet voorkomt of meteen wordt gevolgd door rust. De overprikkeling zorgt er namelijk ook voor dat je minder goed slaapt waarin uiteindelijk veel herstel plaats vindt.

@ Anoniem, ik zit daar denk ik nu wat jij beschrijft als je diepste punt. Hoe kwam je de dagen door? En hoe wist je dat je het echt niet kon? Ik vind momenteel alles te veel, maar voel dat ik dan ongeveer niks meer kan. Ik heb nog lange tijd steeds wel dingetjes geprobeerd, maar steeds minder lukt. Misschien is dat ook wel eerst toegeven aan wat niet lukt om überhaupt te herstellen? Maar vind het lastig om te voelen wat echt niet meer gaat.

Hi T,

Heel herkenbaar. Ik heb de eerste 4 maanden geen tv kunnen kijken. Een stofzuiger horen was nog te veel. Daarna 4 wkn holistische therapie gehad intern. In week 3 kon ik wel weer gewoon tv kijken. Inmiddels ook wel weer een kleine terugval gehad in overprikkeling. Wandelen in het bos of activiteiten zoals zwemmen en yoga ipv achter het scherm zitten doen dan goed. Maar ik moet zeggen: ben ondanks de klachten van overprikkeling niet meer zoveel bezig ermee. Ik voel de overprikkeling wel, maar het is niet dat ik er nog veel rekening mee houd. Ik merk hoe meer ik mijn normale leven probeer te leiden (natuurlijk wel met nieuw gedrag en beperkt schermgebruik ;)), hoe meer klachten naar de achtergrond verdwijnen en hoe meer ik aankan. Als ik iets heb geleerd en ervaren tijdens die 4 wkn therapie, is het wel dat je brein je echt ziek kan houden. We zijn echt tot zoveel meer in staat dan ons brein ons doet geloven (:

hi J, wat voor therapie heb je gevolgd? ik ben erg benieuwd

Hi Agnes,

Een combinatie van lichaamsgerichte therapie, psycholoog, wandelcoaching, yoga/pilates, hypnotherapie, osteopathie en ontspanning. Bij REAKIRA.

Hi J,
Dankjewel! Hoe heb je die therapie ervaren (als je dat wil delen)? En heb je het vergoed gekregen door je werkgever? Fijne avond!

Hi Agnes,

De 4 weken waren intens. Ik ben er wel van overtuigd dat een gecombineerde aanpak zoals ik deze heb gehad heel effectief is. Ik ben in 4 wkn enorm veel vooruit gegaan. Dat had ik zelf niet kunnen bereiken in zo’n korte tijd. Wel nu nog aan het worstelen met het mentale gedeelte doordat alle inzichten indalen. Dat is wel moeilijk en confronterend. Mijn werkgever heeft dit inderdaad vergoed.

Mij was het niet waard. Vertelde mij niet veel meer dan ik zelf al toepaste

Voor mij hetzelfde. Had weinig toegevoegde waarde

Ik zou me eens verdiepen in de herstelmethode van Ernst Ellis/CSR methode of de paper van Sonja van Zweden "waarom duurt burnout zo lang". Kortom je bouwt belastbaarheid op bij ernstige vermoeidheid/burnout door niet of je grens te gaan en je compensatoire stressreactie niet te activeren. Dit kan je voorkomen door voortijdig te rusten of een extra middagslaap toe te voegen totdat het niet meer nodig is. Zo los je je slaaptekort in welke een grote oorzaak is van je vermoeidheid en bouw je meer energie op. Ergotherapie doet een beetje hetzelfde. Kijken hoeveel energie je hebt en hoe je die kan verdelen.

Volgensmij staat energie los van je zenuwstelsel herstel

Lijkt erop dat je basisspanning nog te hoog is. Dus dat je eigenlijk nog niet helemaal hersteld bent

Ik heb dit ook alleen nog enorm wazig in m’n hoofd

Ik heb precies hetzelfde maar dan ben je dus niet hersteld. Je zenuwstelsel kan alle prikkels nog niet zo goed aan en daardoor slaap je slechter. Ik zit op precies hetzelfde niveau. Ik kan de hele dag door (en dat kon ik eerst absoluut niet) maar dan in de nacht denkt mijn lichaam toch “AAAAAAN”. Energie en zenuwstelsel zijn twee aparte dingen die moeten helen.

Thanks allen, blijft zo lastig dit proces, want heb zoveel zin om leuke dingen te doen. Zoveel gerust en op mijn leven gereflecteerd.

@ laatste anoniem: wat doe jij gemiddeld op een week? Werk je alweer?

Hoi Sa,

Ik werk nu 50%, maar vind dat nog wel pittig. Ik slaap in de weekenden ok, maar door de week een stuk slechter. Ik heb ook een klein kindje en dat geeft veel prikkels. Ik heb van therapieën geleerd dat je alles tegelijk (maar heeel voorzichtig) moet opbouwen. Dus het is niet alleen werk dat in opbouw, maar ook leuke dingen/gezin/familie. Waar ik eerst de hele dag out zou zijn van een middagje lunchen met een vriendin, kan ik dat nu prima zonder dat het mijn slaap/dag beïnvloedt. Maar niet als ik daarnaast ook nog 5 uur werk.

Leuke dingen doe ik dus voornamelijk overdag en dan wel nog met rust ervoor en rust erna. Yoga nidra meestal. In de avond dingen doen heeft nog te veel invloed op mijn slaap. Weet niet of het verstandig is, maar ik probeer zelf de grens wel op te zoeken (af en toe). Want ik merk wel dat m’n lichaam ook weer moet wennen aan prikkels. Alle prikkels vermijden lost niks op. Dus ik leg elke week een bouwsteentje. Vaak in werk en privé. Mij slaap is mijn absolute graadmeter voor of het te veel was.

Waar zit jij in het traject?

/R

Nog een aanvulling op hierboven. Ja het is vervelend. Want behalve slaap lukt het me prima om de hele dag door te gaan. Aan energie ligt het niet (meer)… dus heel vervelend, maar als ik dan in bed lig met een verhoogde hartslag dan is het toch duidelijk: dit was te veel.

Ik baal er ook van, maar mijn zenuwstelsel heeft dan te lang weer aan gestaan.

Hoi R,

Heel veel herkenning. Ik zit nu ook op 50% van mijn uren (toevallig). Heb zelf geen kinderen, dus dat is het verschil, doe twee avonden in de week iets met familie/vrienden. Soms zelf op een dag dat ik - ook toevallig - 5 uur werk. Ook nog steeds veel rust. Heel gek: bij mij ging het maand ‘goed’ met slapen ook met afspraken en nu een week opeens 2 a 3 keer in de nacht klaarwakker met hartkloppingen. Gelukkig weet ik dan wat ik moet doen en ben er minder bang voor. Nu ook al weer wat beter.

Het bijzondere vind ik: ik voel overprikkeling bijna tot nooit meer. Maar toch heeft het invloed op mijn slaap en soms de dag erna. Zo bizar proces dit.

Dank voor het delen en de herkenning!

Wat heb je gedaan tegens overprikkeling mag ik je vragen? Ik zit al 3m thuis, ik voel dat ik in de goede richting ga maar blijf geirriteerd door prikkels, vooraal geluid, berichten/oproepen die binnekomen van mensen die met mij willen afspreken/bellen die niet gepland zijn in mijn agenda/ of dingen die anderen aan mij vragen om te doen die niet gepland is in mijn agenda (bv van mijn ouders of schoonouders)- ik heb nog moeite mee om grenzen te stellen en wordt heel snel geirriteerd- in word rood en kreeg hyperventilatie. Merci voor jouw tips! P.s- ik werk met een psychoterapeut en een arbeidspsycholoog?loopbaancoach.

Hoi Anoniem, Rusten, rusten en nog eens rusten. Ik heb de methode van het boek de burn out reset gelezen. Tussen 13-15 lag ik in het donker te rusten/slapen. Vaak nog wel meer. Tegen al mijn contacten gezegd; in de toekomst spreek ik weer met je af, behalve dan mijn ouders en aantal goede vrienden. Maar die zag ik ook niet vaak en als ik dan toch zag dan vooral kort.

Ik heb zelf ook geen kinderen (ben 30) en kon dus veel rusten.

Nu zit in in de fase dat ik alles weer opbouw en dat is soms ook durven! Soms ga je ergens nerveus heen, maar het valt altijd mee (en je kan altijd eerder weg). Maar dat ga je uiteindelijk wel aanvoelen!

Sterkte

Hi Sa,

Wat grappig dat je ook precies op 50% zit! Het klinkt alsof we redelijk hetzelfde hebben, maar wat ik dan aan prikkels besteed aan mijn kindje doe jij dat aan familie/vrienden. Ik heb soms nog wel last van overprikkeling, al ik echt veel doe, maar vooral ook angst voor overprikkeling. Rust jij ook nog? Want ik probeer toch nog 2 keer per dag een yoga nidra ofzo te doen. “Just in case”. Maar het leven lijkt wel weer mooier te worden…😊

Hoi Anoniem, Hoelang ben jij onderweg? ja die ansgt begrijp ik; ik heb dat met het niet kunnen slapen.ik rust zeker nog. Doe ook 1 a 2 meditatie/yoga nidra/ademhalingsoefenening per dag. Het leven wordt inderdaad met de dag mooier. Ik raak alleen helaas mijn baan kwijt, of naja helaas wilde al weg, dus ben wel begonnen met om me heen kijken. Gelukkig heb ik nog 8 maanden. Ben zelf 16 maanden aan het herstellen. Groetjes!

Heel herkenbaar allemaal! Mijn energie is wel nog beperkt deels, ik werk nu zo'n 60%. Ik doe wel/niet nog een middagdutje. Het slechte slapen wat ik eerder had is wat minder geworden. Maar de balans is kwetsbaar, ik heb nu een oorontsteking en ga dan best onderuit. Maar wat werken en de kinderen gaat redelijk bij elkaar. Bij veel prikkels of spannende dingen krijg ik weer de 'gekke' klachten die ik ken: misselijk, slap, paniekerig. Alsof de herinnering aan dat het snel mis kan gaan sinds de start van de burnout, nu op zichzelf een trigger is geworden. Ergens hoort dat denk ik ook bij opbouwen, jezelf weer leren dat meer dingen doen of meer prikkels ondervinden niet altijd meer eng is. Al kan je er natuurlijk wel nog een terugslag van krijgen. Denk dat die andere klachten misschien nog langer blijven als een signaaltje dat je even teveel hebt gedaan.

Hoi sa,

De opmerking over 50%, angst en rusten dat was ik ook (R). Ik zit sinds juli thuis maar heb al wel wat langer last. Ik doe ook nog steeds rusten. Ook na een werkdag even zeker een half uur “plat”.

En wat vervelend dat je je baan kwijt raakt. Als je al weg wilde misschien minder erg maar helemaal beter zijn we natuurlijk nog niet… sterkte!

R

Succes R! En blij voor je dat het zo snel de goede kant op gaat!

Pfff jeetje zeg wat bizar dat je bedrijfsarts nog niet naar je wilt luisteren. Echt heel pittig dat je hierdoorheen moet terwijl je juist meer rust kan gebruiken en dit alleen maar energie kost. Second Opinion is echt de beste stap. Dan kijkt er een andere bedrijfsarts mee en kan je ook een nieuwe bedrijfsarts krijgen. Geef het daarnaast ook aan bij je werk. Zij zijn diegene die de bedrijfsarts inhuren en bepalen wat ze doen met het advies, dat wordt zo goed als altijd opgevolgd, maar uiteindelijk moeten jij en je werkgever eruit komen en bepalen jullie samen de koers. Dus geef dit echt aan met ook het advies van je psycholoog (of alleen bij HR als je de informatie privé wilt houden). De allerlaatste stap is een jurist inschakelen maar dat is wel echt next level. Sowieso voet bij stuk houden, alleen jij kan aanvoelen wat het beste is. Mocht je de wia ingaan dan gaat het uwv bepalen of beide partijen (jij & werk) genoeg hebben gedaan. Als jij goed kan onderbouwen waarom je niet verder bent gaan opbouwen zit je goed. Misschien kan je het UWV bellen voor advies? Of dat het in ieder geval staat gedocumenteerd? Succes en sterkte!!

Dus dan krijg je nóg meer cortisol? Klinkt niet als wat je nodig hebt en heb er nog nooit van gehoord. Maar hey, ik ben geen dokter. Al heb ik zelf niet het idee dat de meeste huisartsen weten wat te doen met een burn-out

Omdat ik overdag te weinig cortisol heb en dat dat extreme vermoeidheid veroorzaakt. Ik ben bij een orthomoleculaire arts geweest.

Doctoren zijn echt nutteloos bij een BO. Niet doen, luister maar eens naar Gabor Mate, alleen doctoren geven cortisol bij autoimmuun ziektes en soortgelijk, omdat het een basis heeft in het zenuwstelsel, stress, emoties, trauma etc.

Ik ben zelf arts en dit schrijf je alleen voor bij mensen die echte duidelijke ziektes hebben zoals de ziekte van addison, of om hele nare ontstekingen te onderdrukken zoals bij reuma e.d. . Zomaar cortisol geven kan schadelijk zijn, zeker als je het langer gebruikt. Misschien is dit een heel homeopathische dosering, maar het is zeker niet normaal om dit voor een burnout voor te schrijven. Het zal je zeker oppeppen, want het is activerend, maar daarna stort je weer in.

Zelf ook voor m’n BO werkzaam in de gezondheidszorg en sluit me helemaal aan bij de anoniem van hierboven

Pff jouw hele cortisol-huishouding is in de war (überhaupt je hormoonhuishouding) en daar moet je niet extra cortisol voor slikken, maar aan de moeheid toegeven... Hier gaat het echt mis in de gezondheidszorg, dat er weer eens symptoombestrijding wordt gedaan ipv gekeken wordt naar het hele plaatje. Jouw cortisolhuishouding IS in de war, maar de enige oplossing is het reguleren van het zenuwstelsel...

Ik ga het niet nemen, die cortisol. Vond het zelf ook al een vreemde gedachtegang om nog bij te slikken als mijn piek smorgens al te hoog is...
Sinds deze week weer een terugval😕 Zo angstig overdag en pas in de namiddag ebt dat angstige gevoel weg. Gelukkig ook wel al goeie periodes dus probeer me daar aan op te trekken dat er wel al beterschap is.

Geeft me dan normaal geen supplementen om de bijnieren te ondersteunen ? Dat kreeg ik ooit wel... omdat voortdurende stress de bijnieren uitput en je daarom in een toestand komt geen stress meer aan te kunnen door gebrek aan cortisol? Anneke

Waarom ben je met u medicatie gestopt?

@anoniem, ik ben met sertraline gestopt omdat ik er daar nog slechter van ging slapen en omdat ik ging inzien dat pillen me niet van de burnout afhelpen. Ik slik voor t slapen nog wel 7.5 mg mirtazapine

Hoelang hebt u dat gebruikt?

Ik gebruikte eerst 50 mg sertraline, dat denk ik een half jaar. Maar dat deed eigenlijk vrijwel niks. Toen in september voor 3 weken opgehoogd naar 200 mg (vooral vanwege suïcidale uitspraken) Maar toen ging ik nog slechter slapen, dus mee gestopt.
Wat maakt dat je het vraagt?

Probeer de goede dingen (oefeningen, yoga, meditatie, rust, wandelen) echt in te plannen in je routine zodat het niet meer de vraag is of je het gaat doen. Het is gewoon de norm dat je bijvoorbeeld elke ochtend X min wandelt en elke avond X min yin yoga doet.

Wellicht helpt het om het op te schrijven wanneer je je beter voelt nadat je het “goede” gedaan hebt. Om jezelf er ook aan te herinneren dat het goed voor je is en het je juist ook een beetje uit een slechte dag kan trekken.

Ik herken de verslavende werking van je telefoon, en slecht eten, lekker afleiding, lekker niet voelen. Soms is het oke maar probeer het af te bakenen. Als dat niet lukt kan je misschien een tijdje proberen om alle apps van je telefoon te gooien en er helemaal mee kappen. Ik werd door mn BO (overprikkeling) op een gegeven moment gedwongen geen schermen meer te gebruiken. Eerst miste ik het heel erg maar er gingen maanden overheen en nu zit tv kijken gewoon helemaal niet meer in mijn routine, dat is voor nu prima ook al zou ik het nu wel weer een beetje kunnen.

Hopelijk heb je hier wat aan. Het is sowieso heel herkenbaar en lastig wat je omschrijft!

Ik heb ook Sertraline genomen...50 mg en dan na 2 weken 100 mg....serieuze nevenwerkingen. Angstiger, depressieve gedachten naar het suicidale toe... mee gestopt..Mirtazapine nam ik 30 mg nu nog 15 mg. Ik slaap wel beter

Ik heb ook Sertraline genomen...50 mg en dan na 2 weken 100 mg....serieuze nevenwerkingen. Angstiger, depressieve gedachten naar het suicidale toe... mee gestopt..Mirtazapine nam ik 30 mg nu nog 15 mg. Ik slaap wel beter

Hey Ly,

Ten eerste, wat ontzettend naar voor je zeg :(
Het is heel logisch dat je neigt naar de dingen waar je snel dopamine van krijgt, omdat je je zo slecht voelt.

Voor dat slecht slapen, wat mij helpt is de focus leggen op mijzelf veilig proberen te voelen (hoe moeilijk dat ook is) in plaats van steeds te denken 'oh nee ik kan weer niet slapen, ik MOET slapen'. Dus misschien luisteren naar een langzame audioboek, een fijn muziekje waar je als kind naar luisterde of een yoga nidra bijvoorbeeld.

Op slechte dagen is het moeilijk om jezelf te dwingen om een boek te lezen bijvoorbeeld, dus je kunt ook proberen om iets makkelijkers te doen zoals een audioboek of een podcast. En hoe moeilijk het ook maar is, is jezelf constant afleiden van de vervelende gevoelens die je fysiek en mentaal voelt niet zo goed, en het beste is om die gevoelens toe te laten (I know, heel vervelend).

Wat sowieso bij mij hielp met schermtijd verlagen, is een app gebruiken die ScreenZen heet. Het is echt mega handig omdat je voor die app een passcode kan zetten zodat je de schermtijd die je in hebt gesteld voor apps niet kunt veranderen zonder die code eerst in te vullen. Aan een ander vragen of diegene een code kan instellen helpt dan enorm. Mijn telefoon leg ik tegenwoordig ook in een mandje in de woonkamer ver van de bank waar ik normaal op zit.

Met dat slecht eten, kun je ook op de wat betere dagen wat extra voorbereiden om in te vriezen bijvoorbeeld zodat je op de slechte dagen dat kunt eten en alleen het hoeft op te warmen:)

Echt heel veel sterkte. Je kunt hier doorheen komen en dit is tijdelijk. Het gaat echt beter worden.

Dit is precies hoe het herstel van een burn-out is. Je ziet alleen verschil als je vergelijkt met maanden geleden; maar omdat het zo op en neer gaat, voel je dat nauwelijks. Soms goed om dus inderdaad even terug te kijken voor het vertrouwen en verder is het weer eens acceptatie, want versnellen kun je het niet.

Hahaha, dit omschrijft exact wat ik vaak tegen mezelf zeg. Wat duurt het allemaal veelste lang.
Maarja, hoort erbij en hoe langer het duurt, hoe beter je over het algemeen wordt om dit te accepteren.

Het feit dat je ergens wel kan zien dat dingen beter gaan is een teken dat je herstelt. Je bent hier niet alleen in!

Ja heel herkenbaar hoor. Zelf al 28 maanden onderweg.. wel een tweede burn-out, die schijnen langer te duren. Merk dat mijn goede dagen wel steeds beter zijn maar dat merk je vaak pas na maanden. En merk vaak subtiele dingen dat ik denk hee dit geeft me veel minder spanning nu of dit gaat ineens wat beter. Maar als er dan na die redelijke dagen weer slechte dagen zijn denk ik ook weer dit komt nooit meer goed. Maargoed ik heb er nog steeds vertrouwen in, je zal ook wel moeten

Heel herkenbaar... ik denk voor de meeste hier. Zit in mn soort van 3e burn out (na eindelijk een beetje opknappen van de 2e burn out kreeg ik de griep en daf zorgde ervoor dat ik nog verder crashte dan tijdens beide burn-outs) en ben langzaamaan weer aan het herstellen. Mn hoofd speelt af en toe ook spelletjes door te zeggen dat het niet beter gaat maar dat is ook gewoon een symptoom en overbescherming. Ik denk dan van, ik hoef het niet gelijk te zien maar ik wéét ergens dat ik vooruit ga. Ik vraag het de mensen dichtbij me ook. Kan je eens opnoemen waar je verbetering inziet. En ik heb een instgram account waar ik elke dag een foto post van een lichtpuntje. Gewoon voor mezelf. En als ik dan een maand terugscrol denk ik oja wow het is klein maar ik ga wel echt vooruit. We got this!! Houd moed zegt mijn csr coach altijd :)

Hoi Anneke!

Ik heb zelf sinds ruim twee jaar te maken met een gegeneraliseerde angststoornis. En zit sinds anderhalf jaar met een burn-out thuis. Ik ervaar dat het de situatie moeilijker maakt omdat er sprake is van co-morbiditeit. Ik heb zowel een angststoornis als een burn-out en die twee dingen vragen om een andere/tegenovergestelde aanpak. Bij een angststoornis wil je ondanks de angst wel dingen doen(exposure). Maar bij een burn-out wil je juist niet over de grens van je lichaam gaan. Dus bij de een ga je ondanks de signalen van je lichaam toch door en bij de andere moet je juist stoppen. Ik heb zelf het gevoel dat de meeste sensaties die ik op een dagelijkse basis voel door de burn-out komen. Wel worden die regelmatig versterkt door mijn angststoornis. Dit zal misschien niet voor iedereen zo zijn die een angststoornis en een burn-out heeft, maar zo ervaar ik het wel.

Liefs,

Ik sluit mij aan bij Devin zijn reactie.

Ik denk dat het vooral gaat om welke behandeling bij jou aansluit en voor jou werkt. Labels zijn maar labels.

Hi Anneke, een gegeneraliseerde angststoornis is maar een ‘term’ die je geeft aan iemand die last heeft van angsten maar niet op een specifiek onderwerp. Ik heb daardoor een gegeneraliseerde angststoornis en een sociale angststoornis in mijn dossier staan, terwijl ze beide voortkomen uit hetzelfde probleem.
Het punt is: angst is een emotie, die opkomt wanneer het zenuwstelsel getriggerd wordt door iets wat het het zenuwstelsel als potentieel gevaarlijk ziet. Wij hebben vervolgens aangeleerd om altijd in die angst mee te gaan: om hem serieus te nemen, om naar onze gedachten te luisteren en om onszelf voor dat gevaar te behoeden. Maar vaak komt die angst op in situaties dat je niet werkelijk in gevaar bent, zoals bij het geven van een presentatie, het toewerken naar een deadline, wanneer je een belangrijke keuze moet maken. Dus eigenlijk zouden we die angst moeten toelaten - en verdergaan met ons leven. Maar omdat we dat niet doen, raak je erin verstrikt.
Wij burnies hebben een ontregeld zenuwstelsel. Dat betekent dat ons zenuwstelsel bij het minste of geringste al getriggerd wordt naar die angst. Sterker nog, je zenuwstelsel weet niet meer hoe die úít de angstmodus moet komen. Geen wonder dus dat je een gegeneraliseerde angststoornis hebt - je lichaam ziet letterlijk overal gevaar! Alsof je door een woud loopt en tegelijk een tijger, een leeuw, een beer, en een slang tegenkomt, omringd door giftige planten en je enige uitweg is een bulderende rivier. Dát is hoe je zenuwstelsel de wereld nu ziet: door een soort bril van gevaren.
Dus ja, dan heb je wel een gegeneraliseerde angststoornis, ja. Dat geldt voor iedereen met een ‘echte’ burn-out.

Wat je vraagt is het verschil - want je kunt wel een angststoornis hebben zónder burn-out. Maar die angsten worden altijd getriggerd door een interne factor (gedachten, gevoelens, etc) of een externe situatie (sociale druk, deadlines, maar ook het verkeer bijvoorbeeld). En door die trigger gaat ALTIJD je zenuwstelsel aan, waardoor angst “gemaakt” wordt. Emoties zijn namelijk ook gewoon stofjes die door je lichaam razen. Het punt is, als we die emoties zouden toelaten zonder erdoor opgeslokt te worden, dan zou het geen macht over ons hebben en zou het niet tot een stoornis leiden. Maar wat wij doen, is die emoties wegdrukken: angst (en verdriet en boosheid en teleurstelling etc) voelt naar, en het is eng, dus gaat je zenuwstelsel z’n uiterste best doen om jou in de actie te brengen om die angst weg te nemen. Terecht ook a,s het gevaar echt is: als je een leeuw tegenkomt, moet je in de actie, vechten of vluchten, om niet langer in gevaar te zijn. Als je blijft staan, ga je sowieso dood.
Maar als de angst onterecht is, is dat niet nodig. Toch wil je zenuwstelsel wel dat jij alsnog gaat vechten of vluchten. Door bijvoorbeeld die enge situatie te vermijden (vluchten) of door eeuwig te piekeren in de hoop tot een oplossing te komen. Beter is het om de gedachten en gevoelens allemaal toe te laten, ze niet langer weg te drukken, want daarmee leer je je zenuwstelsel dat je het kunt dragen - en dus niet in gevaar bent.

Ja ik snap dat allemaal wel. Maar ik zit met angstgevoelens ten gevolge van trauma's in eerdere relaties die te lang aansleepten , dus gevolg burn)out door zolang stress te ervaren en met nog steeds veel spanningen die idd op angstreacties lijken, maar het gaat dus om een PTSD reactie in mijn geval... dus vraag ik mij af of trauma-stress ook met een angstremmer kan behandeld worden, want ik ben dat gevoel zo beu intussen... het lijkt soms of ik er een hartaanval van ga krijgen. Anneke

Traumastress moet behandeld worden met traumatherapie, voor zover ik weet. EMDR is daar heel goed voor. Trauma komt wanneer een situatie zo emotioneel overweldigend is dat je lichaam dat niet aan kan. Verder werkt het vergelijkbaar met onderdrukte angsten, voor zover ik weet, ja. Maar dit is zeker niet mijn expertise en hiervoor is therapie nodig.

Ja... ik heb enkele gesprekken bij de psychologe achter de rug... maar het blijft daar bij gewoon praten tothiertoe.... ik weet niet of dat zin heeft , maar ik snap natuurlijk wel dat er enkele gesprekken nodig zijn om te kunnen weten wat er verder kan gedaan worden met welke therapie... hoeveel gesprekken verder zouden we dan moeten zijn? Ik heb er nu 4 achter de rug.... Anneke

Niks van te zeggen. Afhankelijk van hoe vermoeid je bent en hoe goed jij je grenzen blijft aangeven. Je zal op den duur mee energie krijgen en dan wil je ook meer. Dan kan je nogal wel eens te veel doen en je grens over gaan. Dan krijg je een kleine terugval, leer je van en ga je weer door. Bind je niet te veel vast aan een tijdsperiode. Je gaat meer energie krijgen vanaf nu en je gaat meer kunnen. Geniet er gewoon van als je weer wat meer kan dadelijk

Hoi B,

Ben hier ook erg benieuwd naar. Zelf zit ik nu 7 maanden in een BO en ben alleen de eerste twee weken erg vermoeid geweest. Daarna continu in de aan-stand.
Momenteel kan ik alweer hele dagen op pad zonder terugval, de lichamelijke klachten zijn veel minder en ik slaap weer zo’n 6 uur per nacht. Alleen ontspannen lukt nog niet goed door het vele gepieker. Ik overweeg nu medicatie voor deze laatste hobbel, omdat ik dit ook al ruim voor de BO had.
Maar ook ik ben erg benieuwd hoe lang zo’n vermoeidheidsfase aanhoudt en of deze überhaupt bij iedereen in het herstelproces aan de orde komt, of dat er ook mensen zijn die deze fase helemaal overslaan.

Veel sterkte!

Hier ook ongeveer maand of 15 in die spanning onrust fase. Nu 25 maanden onderweg en merk dat die vermoeidheid sinds een aantal weken er bijna nooit meer is. Vooral nog last van overprikkeling en brainfog waardoor ik alsnog beperkt ben helaas.. maar goed iedereen is anders

Hoi J, ik heb zelf een keer een fase van 3 a 4 maanden erge vermoeidheid gehad. Bij iedereen loopt het echt anders, dus nog worries

Hoi, ja dit heb ik ook gehad. Is een goed teken! Het was voor mij niet de langste fase. Maar dit verschilt ook vast weer per persoon. Ik merkte ook dat ik soms nog terugvallen had maar die zijn minder heftig en duren minder lang.
Blijf wel jezelf op nr 1 zetten.

Klinkt wel heel positief dat je goed slaapt! Bij mij duurde de vermoeidheidsfase eindeloos omdat ik slecht sliep. Maar dit klinkt alsof je echt aan het bijkomen bent. Fijn! (En niet nadenken over hoelang het duurt, weet je toch niet. Gewoon je dagen met moeheid en al zo fijn mogelijk maken)

Hoi, als je het af en toe gebruikt, dan is het prima. Je zegt het al zelf: wil het niet te veel gebruiken, dus je let er al op. Gewoon af en toe doen!

K ben richting genezing van mijn burn out en heb t ook af en toe gebruikt! Sterkte

Ik zou het proberen zonder.. het is juist de bedoeling dat je lichaam leert herstellen niet te onderdrukken ( wat medicatie doet )

Ik heb het de eerste maand gebruikt en wat heeft het me geholpen om de eerste stappen naar herstel te zetten.

Benzodiazepines zijn voor eenmalig gebruik in nood. Zeker niet te veel. Mag eigenlijk maximaal 3 weken gebruikt worden

Ik heb dit helaas zelf eens gekregen en 2 jaar gebruikt zonder beter weten. De arts gaf het me. Hierdoor kon ik verder doen met m'n werk en leven... Tot de totale instorting. Kan dus zeggen dat het veel maskeerd. En daar zit het gevaar. Ook heel verslavend.

Ik heb Xanax retard voorgeschreven gekregen bij ophoging AD. Eigenlijk wat spijt van. WEER iets waar ik aan"verslaafd" ben geraakt. Il heb eigenlijk een afkeer gekregen van al die pillen maar zomaar stoppen is ook niet ditect een optie

Beste Jes,

Soms zijn hulpmiddelen er niet voor niets.
Waarschijnlijk weet je dit zelf ook wel, maar alleen in geval van nood gebruiken. Externe hulp om de oorzaak aan te pakken is beter.

De pammetjes kunnen ook zeer verslavend werken. Zelf een half jaar elke dag gebruikt en voel nu echt wat mijn lijf aangeeft. Sterkte!

Komt me herkenbaar voor. Het is zo moeilijk om je te ontspannen. Je lichaam geeft continue aan dat er gevaar is. En dan gaan je gedachten ook die kant op. Ik weet momenteel ook niet goed waar de oplossing ligt. Volgens mijn huisarts doe ik alles volgens het boekje maar niets lijkt effectief te helpen. Ik ben ergens ook bang dat ik er niet ga uit geraken al mogen we het geloof niet opgeven. Ik probeer nu wat meer ademhalingsoefeningen te doen. Heb me een "Moonbird" aangeschaft. Hartcoërentieoefeningen aan het doen.
Ik ben ook het boek "verbinding verbroken" van Johann Hari aan het lezen. Het geeft wel een heel andere kijk op depressie en BO. Niet dat ik er al iets verder mee ben maar ik ben momenteel op advies wel wat medicatie waaronder AD aan het innemen maar mijn geloof hierin is wel wat gedaald. Oa door het boek. Maar echte antwoorden heb ik nog niet.

Ik heb dit ook!

Ik ben nu bezig met het boek “herprogrammeer je pijn en heel je brein”

Ik voel dit ook al maanden lang, mss al jaren, de spanning blijf in mijn lijf, heel onaangenaam... heel af en toe gaat het weg, maar komt telkens toch weer terug. Mag ik vragen of je ook in menopauze bent of niet ? Ik wel maar ik ben niet zeker of het daar mee te maken heeft ( naast jaren van trauma-actige ervaringen in relaties). Ik zit me nu af te vragen of cbd-olie rustiger kan maken ? Ik weet het ook niet meer. Ik ga nog naar een andere arts binnenkort, ik voel me niet geholpen, medicatie neem ik tot hiertoe nog niet.

Hoi Anoniem, ik herken dit heel erg! Bij mij was dit ook heel erg en het ging maar niet weg. Ik ben sinds februari uitgevallen. Ik ben begin september gestart met Citalopram en mij heeft dit enorm geholpen. De constante angst, voor niet iets specifieks, maar gewoon de angst voor dreigend gevaar is helemaal weg. Ook de brainfog is helemaal verdwenen. Sterkte! Liefs

Hi Anoniem,

Heel herkenbaar! Ik zit sinds februari ziek thuis en ervaar precies hetzelfde. Het is een tijdje weggeweest, maar is nu ook weer helemaal terug. Ontspannen lukt mij ook nog niet heel goed. Wat ik heb geleerd, is de angst er ‘gewoon’ te laten zijn. Hoe meer je het weg wilt krijgen en je je erop focust, hoe erger het wordt. Je voedt je angst dan met je gedachten.
Je angst verwelkomen en omarmen (het mag er zijn), en er vervolgens niet teveel mee doen. Ik weet dat dit niet makkelijk is, maar volgens mij is het wel de enige weg.

Ik ervaar dit net zo. Heel akelig gevoel. Probeer ook ademhalingsoefeningen en yoga nidra te doen, maar ontspannen is heel moeilijk. En ik herken ook de nare gedachtes die hierdoor ontstaan.

Waar voel je precies de spanning? Ik heb dit ook maanden gehad, maar heb er nu bijna geen last van. Bij mij hielp manuele therapie maar vooral het express aanspannen van spieren en ontspannen. Ik had erg last van een gespannen middenrif. Ik deed bijvoorbeeld een oefening waarbij ik veel spanning zette op mijn benen en daarna ontspanning. Dit hielp meestal wel. En vooral afleiding zoeken zoals wandelen en tekenen om niet met de spanning bezig te zijn.

Heel herkenbaar. Nu ruim 1.5 uur verder en de klachten worden steeds "milder" en duren minder lang.
Bij mij heeft ergotherapie echt heel veel gedaan. En daarnaast cognitieve gedragstherapie.

Dank jullie voor de reacties. Ik ervaar het als constant aangespannen spieren, heel druk in mijn hoofd alsof ik overspoeld wordt door vanalles. Rusten voelt als onrust, ik blijf nog hangen in mijn oude patronen van piekeren, willen zorgen, angst dat er iets ergs gebeurt wanneer ik de controle loslaat. Het voelt vaak alsof ik ieder moment helemaal kan doordraaien en er niets meer is wat me er even uit haalt, zoals voorheen mijn copingmechanismen. Alles voelt zwaar en ik vind het moeilijk om een balans te vinden. Omdat ik 24/7 die extreme spanning/angst ervaar, vind ik het moeilijk om te voelen iets te doen of juist niets te doen…

@Pien, hee ik weet niet of je dit leest maar ik heb een vraag. Ik zit nu op 20mg citalopram en ben aan het afbouwen met oxazepam (mijn opbouwfase duurde 3 maanden en was heel heftig dus had oxazepam nodig), maar ik was even benieuwd op hoeveel mg jij zit? Ik weet dat het voor iedereen anders is, maar met het afbouwen van de oxazepam merk ik toch weer zoveel spanning dat ik misschien toch weer omhoog wil. Thanks alvast :)

Hey, ik denk er soms ook over na om medicatie te vragen... maar ik vraag me af, kan dit helpen om je zenuwstelsel te resetten als het ware ? Ik bedoel zou je je daarna weer terug 'normaal ' rustig voelen als je stopt na het een tijd te nemen, en zo je lichaam een tijd de rust te gunnen ? Of werkt dat zo niet ? Anneke

Hoi Anneke,
AD helpt je zenuwstelsel niet te resetten. Het maskeert eerder je klachten, waardoor je je wat beter kunt voelen. Je moet echter wel de onderliggende oorzaken aanpakken en zelf aan de slag, anders komen de klachten weer terug zodra je stopt

Beste anoniem,

Hetgeen je allemaal beschrijft aan activiteiten die je nu doet (schematherapie, wandelen, fietsen, zwemmen) is ontzettend veel. Ik had zelf een periode waarin ik onbewust tijdens mijn burnout veel te veel van mijn lichaam gevraagd heb. Hierdoor werd de onrust alleen maar groter en kreeg ik hele nare gedachten. Ik ging toen echt door een donkere periode heen. Tot dat iemand mij de tip gaf dat mijn lichaam al die signalen geeft omdat het schreeuwt om rust. Dus ik zou je als tip willen geven om je activiteiten iets terug te schalen. Houdt je activiteiten klein en vraag niet teveel van jezelf. En dat is een proces met ontzettend vaak vallen en nog vaker weer opstaan. Maar mij heeft dat heel erg geholpen.

Liefs

Hoi Leonie, ik ben nu aan het opbouwen van 10 naar 20 mg. Ik doe dit allen echt heel rustig aan met druppels. Elke week 1 druppel erbij. Daardoor heb ik veel minder last van bijwerkingen. Het duurt ook langer voordat je er baat bij hebt, maar dat heb ik liever dan al die nare bijwerkingen. De bijwerkingen die ik nu heb zijn vooral onrustig hoofd, hoofdpijn en slechter slapen. Maar toch voel ik me al zoveel beter dan zonder de Citalopram. En iemand vroeg hier ook of het zenuwstelsel kan resetten. Ik heb veel gelezen van Carla Rus die antidepressiva voorschrijft met mensen met vermoeidheidssyndroom en longcovod. Zij schrijft over dat er een aantal systemen ontregeld zijn. Hier herken ik mijzelf enorm in. Zij schrijft over ontregeling van adrealine en cortisol niveaus en dat ssri hier heel erg op kan inspelen. Zij geeft aan de systemen zijn niet kapot maar ontregeld en dat antidepressiva daar dus wel degelijk invloed op kan hebben omdat weer in de goede stand te krijgen. Ik merk dat ook echt bij mijzelf. Was in september echt nog een schim van mijzelf en zat als sinds februari thuis. Ik kan nu weer veel meer sociale activiteiten en lach en klets meer. Ik was echt een dood vogeltje

Hey Pientje,

Fijn te lezen dat je je wat beter voelt met medicatie. Vanaf welke dosis ben je begonnen met druppels? Ik ga ook starten ivm het vele piekeren. Begin met 2 mg. Hoop dat het wat verlichting gaat brengen en dat de bijwerkingen meevallen.

Ik zou escitalopram aanraken als je bang bent voor bijwerkingen. Had er weinig last van en geen druppels nodig. Weekje 5mg en toen direct 10mg.

Hoe simpel het misschien ook klinkt, zo moeilijk is het om daadwerkelijk toe te passen:

'Gedachten zijn net als wolken'.

Je gedachten komen en gaan en je hoeft niet met ze mee te gaan. Je gedachten zijn niet de waarheid. Als je gedachten in een andere taal waren dan wat jij verstond, zou je namelijk nergens last van hebben. Pas toen ik op die manier naar mijn gedachten ging kijken werden de angsten veel minder. En tuurlijk komt de angst nog wel eens terug, maar dan schrijf ik het heel uitgebreid van mij af en maak ik een lijstje met feiten. Dat lees ik dan nogmaals en dan wordt mijn hoofd rustiger. Ook probeer ik bij de emotie te blijven zonder met de gedachte mee te gaan of hem weg te beredenen of te begrijpen. Gewoon te focussen op wat ik voel. Bij de gedachten; 'ik doe iets fout want ik herstel niet', 'ik kom nooit uit de burn-out', 'ik ben kapot', 'ik faal' etc., kon ik mijzelf helemaal gek maken en in paniek raken. Nu ga ik zitten, voel ik wat ik voel, huil ik er om, schrijf ik het van mij af en verdwijnt het weer. Dit heeft wel een jaar geduurd voordat ik dit goed door had. Misschien kan het je helpen.

Hee Pien,

Thanks voor je reactie! Ik was inderdaad ook aan het druppelen. 1 per week. Maar bij mij was het echt een hel. Heb er heel veel bijwerkingen van gehad. Zit nu ondertussen op 20mg citalopram tabletvorm. En dat geeft al heel veel verlichting. Maar dat randje van angst wil ik er toch nog graag afhebben. Ik ga vandaag toch nog weer opbouwen naar 25 milligram. En Carla Rus heb ik ook heel veel van gelezen. Zij was voor mij echt licht in de duisternis!

1 druppel is 2,5 milligram trouwens voor de mensen die dat niet wisten. Mijn huisarts wist dit ook niet, maar ben bij een crisisteam beland, omdat het voor de medicijnen al zo slecht ging, met psychiaters en kwam er daar achter dat 4 druppels dus gelijk staat aan 10mg tabletvorm.

Wat ik zelf nog heb gedaan is een DNA test. Heel simpel gezegd meet je daarmee hoeveel last je krijgt van bijwerkingen. Het zegt niks over de echte werking maar wel over de bijwerkingen. Hierdoor kwam ik er ook achter dat ik iets als fluvoxamine niet moet nemen want daar krijg ik erge bijwerkingen van. Maar dat is dus per persoon verschillend. Het werd door mijn verzekeraar (de Friesland) vergoed, maar duurde wel 6 weken. Je kan het aanvragen bij de huisarts/apotheek.

Hey Leonie,
Wat apart te lezen dat 1 druppel 2,5 mg is. Via mijn apotheker heb ik ook escilatopram voorgeschreven gekregen en bij mij staat dat 1 druppel gelijk staat aan 1 mg.

Hoi Leonie en J,

Het klopt idd dat 2 mg hetzelfde is als 2,5 mg pilvorm. Wat ik begrijp is het wel 2 mg Citalopram, maar omdat het beter opgenomen wordt door je lichaam heeft het dezelfde werking als 2,5 mg pil. @J ik ben gewoon begonnen met 1 druppel en dit zo elke week opgebouwd tot 4 druppels is, wat dus gelijk staan aan 10 mg pilvorm. Daar 4 weken op gebleven, hielp zeker wel wat, maar nog niet genoeg. Dus ik zit nu op 7 druppels wat ongeveer 17,5 mg pil zou zijn. Ik ga opbouwen tot 8. Wat vervelend Leonie dat je dan alsnog zulke heftige bijwerkingen hebt. Waar heb jij last van? Doe jij ook 1 druppel per week? Dikke kus en succes!! ♥️

@J je kan trouwens over de werkzaamheid van de druppels dit teruglezen op farmacotheraupetischkompas. Over Citalopram staat het volgende: Bij de keuze van de dosering dient men rekening te houden met een circa 25% hogere biologische beschikbaarheid van de druppelvloeistof vergeleken met de tablet. Begindosering: 10 mg (of 4 druppels (= 8 mg)

Ik weet niet of dit ook geld voor escitalopram, maar dat kan je daar wel teruglezen.

Ah ja 2 letters verschil, dat is het ;-) thanks. Veel sterkte en beterschap allemaal

@J en altijd met de huisarts/psychiater overleggen. Nooit advies aannemen van vreemden online haha 😜

@Pien
Ja druppel per week inderdaad! Maar gelijk doorgegaan naar de 20mg en toen over op tablet want werd gek van het druppelen. Ik had de eerste keer van de huisarts 10mg gekregen en dat ging helemaal mis dus toen gezworen het nooit meer te nemen, maar door omstandigheden ging ik mentaal zo erg achteruit dat ik het toen met druppels ben gaan proberen. En dat ging wel beter maar baal ontzettend ik er op die manier niet eerder mee ben gestart. Daardoor ben ik namelijk behoorlijk depressies en extreem angstig geworden en dat werd met de medicatie alleen maar erger. En veel trillen, duizeligheid en eigenlijk het hele lijstje van de bijsluiter haha. Dat is nu gelukkig stabiel maar sinds vandaag ophogen naar de 25! Deze keer met kwartjes pillen omdat ik er al bijna ben. En omdat het percentage van de ophoging steeds kleiner is gelukkig steeds minder last van. Succes inderdaad. Fijn om er zo toch met zn alle een beetje doorheen te gaan 🥰

Hé Leonie hoe gaat het met ophogen?? Bij mij valt het even tegen! Ik kan gewoon bijna niet slapen. Killing en daardoor voel ik ook meer onrust en angst. X

Hee Pien, ah jeetje zeg dat is echt heel naar :( snap de onrust en angst als je slecht slaapt. Ik heb oxazepam voor de mindere nachten, wellicht iets om met je behandelaar te bespreken? Ik heb toevallig ook weer wat mindere dagen. Weer ontzettend moe en dan met die ophoging erbij idd ook meer onrust en verdriet/angst. En gigantische opvliegers. Zit vaak met een hempje in de woonkamer met dit weer 😅. Ik zegt steeds tegen mezelf dat het tijdelijk is, dat helpt. Hoop dat je vandaag een iets betere dag hebt. ☺️

Ja vandaag een betere dag! Idd een oxa genomen en gelukkig lang geslapen! Misschien ook afgelopen dagen teveel gedaan! Ben er zo klaaaaaar mee haha

Goed om te horen!! Ja menn de weg is lang! Vandaag gaan we er weer voor 💪🏻

Hé Leonie, mag ik je nog vragen hoe het voor je was om over stappen van druppels naar pillen? Ik ben bijna op die acht druppels, maar ik word gek van dat druppelen. Ene keer komt er niks uit, andere keer teveel waardoor ik het weer moet weggooien 😂 heb jij lichamelijk last gehad van de overstap? Dikke x

Hee! Pfoe ik weet niet of je helemaal met mij moet vergelijken omdat ik zoveel klachten al had dat we niet goed wisten waar wat vandaan kwam. Maar ik heb het wel in 2 fases gedaan. Eerst 4 druppels en 10mg tablet en na 1 week 20mg tablet. Gewoon om het rustiger aan te doen. 1e week merkte ik weinig maar 2e week opeens veel angst en onrust. Maarja of dat aan de tabletten lag? Mijn begeleider zei dat de druppels bij mij wat sterker konden werken dan de tabletten maar dat kan bij jou natuurlijk heel anders zijn. Ik ben inderdaad wel heel blij dat ik over ben. Dat gedoe met die druppels omg. En dat dan 8 weken lang en die gore smaak 😂. Ik ben nu op 25 mg en heb met een hele goede pillensnijder de 10mg tabletten gewoon in kwartjes kunnen verdelen. De apotheker legde mij uit dat citalopram een halfwaardetijd (tijd die het duurt om de helft van het tablet te verwerken) heeft van 1,5 dag. Dus al zou de ene helft iets groter zijn dan de andere dat maakt dus niet uit omdat je lichaam die eerdere nog aan het verwerken is. Misschien is dit nog handig om te weten haha. Maar de overstap is zeker de moeite waard! Ben er ook veel minder mee bezig omdat het gewoon een tabletje is en geen heel ochtendritueel. Dus het is persoonlijk maar ik zou het zeker doen! Nog 1,5 jaar druppelen zag ik echt niet zitten 😱

Hee! Pfoe ik weet niet of je helemaal met mij moet vergelijken omdat ik zoveel klachten al had dat we niet goed wisten waar wat vandaan kwam. Maar ik heb het wel in 2 fases gedaan. Eerst 4 druppels en 10mg tablet en na 1 week 20mg tablet. Gewoon om het rustiger aan te doen. 1e week merkte ik weinig maar 2e week opeens veel angst en onrust. Maarja of dat aan de tabletten lag? Mijn begeleider zei dat de druppels bij mij wat sterker konden werken dan de tabletten maar dat kan bij jou natuurlijk heel anders zijn. Ik ben inderdaad wel heel blij dat ik over ben. Dat gedoe met die druppels omg. En dat dan 8 weken lang en die gore smaak 😂. Ik ben nu op 25 mg en heb met een hele goede pillensnijder de 10mg tabletten gewoon in kwartjes kunnen verdelen. De apotheker legde mij uit dat citalopram een halfwaardetijd (tijd die het duurt om de helft van het tablet te verwerken) heeft van 1,5 dag. Dus al zou de ene helft iets groter zijn dan de andere dat maakt dus niet uit omdat je lichaam die eerdere nog aan het verwerken is. Misschien is dit nog handig om te weten haha. Maar de overstap is zeker de moeite waard! Ben er ook veel minder mee bezig omdat het gewoon een tabletje is en geen heel ochtendritueel. Dus het is persoonlijk maar ik zou het zeker doen! Nog 1,5 jaar druppelen zag ik echt niet zitten 😱

Oh een link van de pillensnijder mag ik niet sturen. Weet niet of je hem zou willen, maar dan weet je in ieder geval voor de toekomst dat het er is. Hij heet GEASY pillensnijder op bol. com en is zwart en kost een tientje.

Hoe gaat het met je Pien? :)

Ja wel redelijk goed denk ik. Ik heb sinds zaterdag de laatste druppel erbij gedaan dus nu op 8 druppels. Merk nu wel weer iets onrust, maar ga er vanuit dat dit werk zakt met een week. Hoe voel jij je met de ophoging? Liefs

Wat goed!! Knap dat je hebt doorgezet. Ja goed, ben nu stabiel op 25mg en nu aan het afbouwen met oxazepam. Ben blij als ik van al het op & afbouwen af ben haha. Helaas wel griep gehad paar dagen terug dus lig weer voornamelijk op bed dus dat helpt niet 😅. Maar goed, the only way is up! Sterkte nog met die laatste ophoging 🥰

@T er is geen grens, het is vooral de intentie die ertoe doet. Als je het doet om zo snel mogelijk beter te worden en om die onrust weg te nemen en dus vanuit het “moeten” en vanuit angst, dan heeft het niet zoveel zin. Sowieso is het niet goed voor je om alleen maar met je ziekte bezig te zijn en is het juist nodig om af en toe van de kleine dingen te genieten, want wat je aandacht geeft groeit. Het is een balans en daar is geen getalletje aan te hangen.

Klopt @ ax en doe het ook niet uit angst hoor. Het ontspant me bijna altijd en weer dat dit goed voor je is

Het is mij ook gebeurd. In mijn geval was een een geval van mijn nieuwe gedrag dat nog niet goed genoeg ingesleten was. Dus het hele proces weer opnieuwe van opladen, oorzaak aanpakken en opnieuw reintegreren. Maar wat voelde ik me lullig

Ben je daarvoor dan weer in therapie geweest? En weer wel hetzelfde werk gaan doen?

Ik ben uiteindelijk ziek uit dienst gegaan. Ik had ook geen plezier in het werk wat ik deed maar dat was niet de echte oorzaak. Ik heb verschillende burnout coaches en psychologen gezien maar de echte oorzaak is daar niet aangepakt. Alsin ik ben me bewust van mijn valkuilen maar trap er iedere keer weer in. Uiteindelijk opzoek gegaan naar een psychotherapeut met heel veel ervaring. Ik was het vetrouwen in de gemiddelde coach en psycholoog een beetje kwijt want buiten dat het me veel geld kost leverde het niks op. Nu 2 intake gesprekken gehad bij een psychotherapeut en de kern ligt bijna boven tafel. Zal nog 1 a 2 intake gesprekken hebben voordat we de daadwerkelijke behandeling gaan starten.

Ik hoop voor je dat het je goed gaat helpen.
Ben zelf weer gestart met cognitieve gedragstherapie. Ik weet dat ik te weinig rust neem, dat gaat dan een tijd goed en daarna ren ik weer door. Ontzettend lastig en brengt ook wel angst mee om blijvend terug te vallen.

Lijkt erop dat de kern van je burnout ook nog niet op tafel ligt zo te lezen. Heel herkenbaar hoor. Sukkel zelf al lang door en het herstellen en reintegreren lukt wel aardig doordat ik me dan intens focus op uitrusten, niksen en niet te veel inplannen. Maar de laatste stap lijkt te ontbreken.

Ben je ondertussen weer ergens anders begonnen? En ben je dan "ziek" in dienst gegaan?

Poe, wat naar, veel sterkte! Ik heb er geen ervaring mee, maar het is wel een angst. Je kan veel therapie doen, maar die valkuilen écht voelen komt vaak toch ook pas als je weer meer op je af krijgt, zoals veel werk. Ik zit nu op 18 uur, maar moet naar 32 u en diensten ernaast en een gezin. Misschien ben je ook heel normaal dat een zware baan en een gezin soms veel is ;)

Ik ben 2,5 jaar geleden bijna in een BO geraakt. Toen alleen door de ergotherapeut geholpen met opbouwen. Ik dacht dit heb ik even lekker overwonnen en gebeurt mij nooit meer… nou niet dus. Vorig jaar nov uitgevallen met een flinke BO omdat achterliggend problemen/ stressoren/ gedragspatronen niet zijn aangepakt toen.

Hi anoniem, welke psychotherapeut helpt jou nu? Ik heb namelijk precies hetzelfde probleem. Ik kan maar geen goede hulpverlener vinden

Als reactie op "ziek in dienst". Ik ben nu via een reintegratie bureau aan het kijken om verder te reintegreren. Als ik jou was zou ik zorgen dat je daar niet terecht komt. Reintegreren via een werkgever is vele malen makkelijker.

En als reactie op welke psychotherapeut. Ik heb een psychotherapeut in omgeving Eindhoven gevonden. De man is zelf al met pensioen maar heeft nog zijn eigen praktijk waar hij mensen helpt. Ik denk zelf zolang je de basis psychologen links laat liggen je wel iemand moet vinden. Een psychotherapeut heeft nog 4/5 jaar langer door gestudeerd en heeft dus meer kennis in huis.

Ik heb zelf cognitieve gedragstherapie dit geeft echt veel inzichten. Maar zij geeft aan dat gedragsverandering jaren kan duren. Merk zelf ook dat ik mijn "overbelaste" gedrag eerder opmerk en steeds eerder kan bijsturen. Maar ben er nog zeker niet.

Lastig hè. Je ziet jezelf dan weer in dezelfde valkuilen trappen. Ben nu weer een beetje aan het werk en de balans is zo ingewikkeld. Het is echt leren met vallen en opstaan. Vast heel nuttig denk ik op positieve momenten. Maar leuk is anders…

Buteyko ademhaling heeft dit bij mij opgelost

Restklacht! Je zenuwstelsel is nog steeds niet volledig ontspannen. En ja, de cyclus heeft hier ook veel invloed op (die jammerlijke hormonen ook...) Het wordt beter. Acceptatie blijft de sleutel 😘

Dank Ax! Jij hebt altijd zulke goede tips en veel kennis in huis. Mijn slaappatroon is al heel erg verbeterd idd en heb ook weer meer energie, dus waarschijnlijk nog een restklacht wat jij ook aangeeft. Hopelijk wordt het steeds minder met de tijd. Dank 🙏

Dat is heel logisch - je kunt eindelijk écht volledig aan je klachten toegeven. Dat je beter slaapt, zegt genoeg. Er zit minder spanning in je lichaam, en daardoor minder cortisol en adrenaline: stresshormonen die je wakkerder en alerter maken, maar achter de schermen meer uitputten. Kortom, een schijnenergie. Lekker aan de moeheid toegeven dus, dit gaat echt helpen om vooruit te komen.

Dankjewel Ax voor je opbeurende reactie. Stelt me gerust.

Vergeet ook niet dat re-integratie en zo’n WIA aanvraag ook veel stress met zich meenemen. En inderdaad je kunt nu eindelijk aan de klachten toegeven.

Flow, je hebt helemaal gelijk en dank voor je reactie. Als ik nu terug kijk was het re-integratietraject slopend en heeft mij vaak tot wanhoop gedreven van vermoeidheid. 6 maanden wachten op de WIA keuring en het aangaan van het geprek met de verzekeringsarts heeft tevens zoveel energie gekost. Ik voel mij momenteel net zo uitgeput als 2,5 jaar geleden maar houd de moed erin er zijn nu geen bliksemafleiders meer dus ik ga voor herstel.

@Anoniem, die moeheid is echt een stap vooruit, ook al voelt het niet zo. Je lichaam durft weer rust te pakken en dat is supergoed!

Dank Ax, kan ik dan ook al mijn ongemakken zoals in mijn eerdere post hierboven vermeld onder deze noemer scharen en dan hopen dat ook deze in de loop van de tijd minder worden?

Absoluut. Dat werkt zo: je lichaam is gesloopt. Helemaal op. Om jou aan het rusten te krijgen, gaat het pijn opwekken. Pijn is namelijk een signaal om rust te pakken. Dat kan van alles zijn, van hoofdpijn tot spierpijn tot rusteloze benen. Alles wat maar zorgt dat jij naar die signalen gaat luisteren.
Maar als je stressniveaus hoog zijn, dan voel je die pijn veel minder. Je lichaam onderdrukt het. Ten slotte is het niet echt handig als jij je enkel verstuikt terwijl je wegrent voor een leeuw, dat je dan niet door kunt rennen. Dus komt die pijn pas als je in de rust komt. Want nu geeft je lichaam het signaal af: we zijn veilig, kun je me nu dan EINDELIJK laten uitrusten?!!

Ax, dankjewel voor je uitgebreide antwoord, dit stelt mij enorm gerust en opgelucht.

Ik neem nu 1j trazodone om te kunnen inslapen/doorslapen. Na piek in burn out bijna 6weken maar 1u per nacht geslapen en dan toch gestart met trazodone. Eigenlijk heel tevreden van..eerste 3dagen hakt het wel even in..coma slaap en dan heel groggy wakker worden. Maar is bij mij wel gebetert. Neem lichte dosis 25mg (1/4de), laatste tijd soms 1/8ste om te proberen stoppen maar dan slaap ik weer niet. Dus blijf het wel nog even nemen! SUCCES daar!

Hoeveel nam jij in het begin,inslapen is geen probleem,na 3 uurtjes klaar wakker.
Moest met 50 mg beginnen,zei arts.
Dank voor u antwoord,geeft me wat moed!!

Hey, Ik heb altijd aan 25mg genoeg gehad, ook bij de start, vooral om pieker gedachten rustig te krijgen en in slaap te vallen en door te slapen. Heb ook wel cursus gevolgd rond slaap ed. Altijd goed voor wat tips! Ik reageer nogal fel op medicatie..je kan altijd 25mg proberen en opbouwen naar 50mg als het niet voldoende is. Eerste 3dagen had ik wel als bijwerking, constipatie en verstopte neus..maar is wel gaan liggen..hopelijk heb je er iets aan!

Heb er zeker iets aan,ben niet echt een medicatie madame.
Arts vroeg me pieker je veel,en nu met jou reactie ben ik al wat gerust gesteld,want pieker inderdaad heeeeel veel.
Dank en hopelijk hebben we een goede nachtrust!!

Luister eens naar life.coach.aan.zee op spotify. Is gratis.
Mij helpt het, al is het niet makkelijk

Luister eens naar life.coach.aan.zee op spotify. Is gratis.
Mij helpt het, al is het niet makkelijk

Heel heel heel erg herkenbaar!! Mij helpt antidepressiva om het wat te minderen

Deze antidepressiva heb ik ook maar helaas geen verschil. Mag ik vragen wat er voor de rest voor een klachten zijn mvg anoniem

Rusten helpt hier echt tegen als je in een burn out zit. Je hersenen zijn zo door de war en kunnen niet helder na denken waardoor je allerlei nare gedachtes krijgt

HET KOMT ALLEMAAL GOED !!!

Hoe vreselijk moeilijk het nu is, het komt goed.

Ik heb de hele rit in de rollercoaster uitgezeten, ruim drie jaar. Vele klachten gekend. Je bent niet je gedachte, hou vol..

Rust, Rust, Rust is het adagium in deze.

Vele therapieën gevolgd, cursussen gedaan. Alle puzzelstukjes vallen nu in elkaar. Echt, hou vol.. Observeer je gedachten en probeer er afstand van te nemen. Liggen op de bank en doorvoel die emotie in je lijf, adem erheen. Je zult merken dat de gedachte de emotie voedt. Observeer dit en probeer ermee te "spelen". Niet de hele tijd, de hele dag maar regelmatig. Probeer een patroon in je gedachte te herkennen, deze door te krijgen en er van een afstand naar te kijken. Ook naar je patronen, erg interessant. Zeker als t langzaam beter gaat... je denkt jezelf gek. Probeer daar grip op te krijgen, prachtige uitdaging. En o zo nodig !!!

Was het niet Descartes die zei, Ik denk dus ik besta... ? Wat een pannenkoek !! Kan er nu om lachen en dat gaat jou/ jullie ook weer lukken.

DAT IS ZEKER!! HOU VOL... XXX

Oja, heb ook gedachte gehad er niet meer te willen zij. DEEL DEZE GEDACHTE MET HUISARTS, VRIENDEN, FAMILIE, THERAPEUT..ALSJEBLIEFT.

Heel herkenbaar,maaaar je moet er door.
Probeer er met iemand die je vertrouwt te babbelen,ik denk dat we deze fase allemaal doormaken.
Ik zei dikwijls tegen mijn man,voor mij hoeft dit echt niet meer.
En nu stap voor stap ga ik vooruit,ook nog dipjes maar al minder,jij kan dit ook.
We dragen allemaal een rugzak mee,jeugdtrauma,werkgerelateerd,gezinsleven.
Laat het los,niet meer vechten maar accepteren dat je hier door moet,ook voor jou komt er beterschap.
En heb je weer nare gedachten,gooi het hier in de groep,wij helpen jou er door.
Veel liefs en een dikke knuffel,begrijp je ‘100%

Hallo mag ik jullie allemaal danken voor jullie reacties mag er iemand zijn voor contact via deze site graag welkom??? Mvg anoniem

Dag Herman,

Dit is heel herkenbaar. Het enige wat hierbij helpt is naar mijn mening het aangaan van de angsten. Dit noemen ze exposure. Door goede ervaringen zal de angst afnemen. Het is vaak de angst voor de angst die het zo groot maakt. Dus vooral niet teveel naar deze gedachten luisteren/handelen. Zelf heb ik een angststoornis gehad en ben ik er zo vanaf gekomen. Als je gaat vermijden zal de angst verder toenemen. Veel succes!

Eens met anoniem

Dank jullie wel. Ja ik vrees (letterlijk en figuurlijk...) dat dat inderdaad de enige oplossing is. Ik heb de angst niet bewust vermeden maar dit ging vanzelf door de aangepaste lifestyle met burnout.

We gaan dus nog maar even door met mentale problemen oplossen... Goede nieuws is wel dat ze steeds minder impactvol zijn van elke dag paniek zonder aanleiding naar specifieke fobieën. Maar toch nog wel een flinke stap te nemen om het leven weer helemaal op te pakken.

Ja het is deels nog je burnout, die zorgt er sluimerend voor dat je teveel de omgeving registreert/ iets mee doet. En deels gewenning door het zo lang niet gedaan te hebben zonder negatieve gevolgen. Je kan met deze angstklachten prima naar een psycholoog/poh en dan helpen ze je met ideeen en wat oefeningen. Na enkele sessies was ik zelf al goed opweg om het probleem aan te pakken. Het duurt wel lang echter, je hebt wel geduld nodig.

Verhaal 2486 op de volgende pagina kan je helpen

Ligt eraan wat je klachten zijn, wat je al kan en wat je van plan om te gaan doen. Als je op een dag nog geen 15 minuten kan wandelen dan zou ik toch zeker niet gaan sporten maar focussen op uitrusten. Kan je al wat meer en fysiek wat meer aan dan zou je kunnen kijken of je een rustige opbouw in een sport kan doen. En let er dan op dat je niet prestatiegericht gaat sporten maar iets wat je leuk vind.

Las van iemand anders hier dat krachttraining wel werkte en cardio weer niet. Persoonlijk lukt rustige cardio mij wel en legt krachttraining me helemaal plat. Waarschijnlijk ook omdat ik de grens moeilijker te bepalen vind bij krachttraining.

Als je echt denkt dat sporten je goed kan doen nu in deze fase, zou dat weleens zo kunnen zijn! Ga dit eerlijk na bij jezelf. Ik kan niet oordelen in welke fase je zit, maar starten met 30 min klinkt als veel (al voelt dat misschien niet zo als je kijkt naar wat je hiervoor wellicht deed). Begin extreem laag, eigenlijk onder de drempel dat je spieren moe worden en je hartslag omhoog gaat. Bij het revalidatiecentrum waar ik liep kreeg ik een cardioschema toen ik wilde sporten. Daar werd ik in eerste instantie verdrietig van: 6x 30 seconden joggen. Maar het mooie is, het lukt tenminste! Je laat je lichaam weten dat dit een veilige activiteit is. En zo bouw je het langzaam op...

Ik zit met hetzelfde probleem. Als ik een klein beetje oplaad word ik ook direct hyperactief, of zoals mijn vriend zegt: een stuiterbal. Ga ook weer veel en snel praten. Erg lastig om controle over te krijgen en daardoor trek ik mezelf ook weer sneller leeg nu. Ben benieuwd naar de reacties van anderen.

Heel herkenbaar! Ik probeer veel te trainen in mezelf begrenzen en op de rem trappen. Ik ben niet alleen in deze BO omdat ik grenzen naar anderen lastig vind, maar ook vooral naar mezelf. Dus sinds ik dat weet probeer ik deze skill van mezelf te begrenzen steeds weer te oefenen. Maar natuuuuurlijk heel moeilijk!

Herken me helemaal in je! Heb ook ADHD en ik kan mezelf niet dwingen om klusjes te doen. Mijn vriend doet klusjes wanneer hij daar tijd voor heeft. Ik doe klusjes wanneer de nood hoog is of wanneer ik ineens de drang heb. Ik maak lijstjes, maar puur en alleen om dingen te onthouden want ik doe dingen vooral als de deadline nadert.
Zeker in deze tijden van een burnout moet je jezelf niet forceren. Dat helpt helemaal niet. En het is ook oke om hulp te vragen. Wij adhd'ers hebben de neiging om alles te willen doen zoals neurotypische mensen dat kunnen, maar dat zit er nu eenmaal niet in. Als we dat leren loslaten, wordt het leven een stuk mooier.

Hey An, ik leef nog hoor 😂 en heel af en toe reageer ik nog wel op dit forum. Het gaat nog steeds z’n gangetje (oh dit zeg ik dus tegen iedereen 🫣). Er zijn wat redelijke dagen, of liever redelijke momenten en prutdagen. Van mij mag het wel stoppen nu, heb er genoeg van. Maar dat helpt uiteraard geen snars natuurlijk. Dus het gaat nog steeds met ups and downs An. Gelukkig met jou een stukje beter en ben ik blij om. Hopelijk gaat het met je concentratie ook steeds beter. Heb ik ook last van hoor. We komen er wel An daar ben ik van overtuigd. Lief dat je zo op deze manier even van je laat horen. Weet dat ik regelmatig wel lees op dit forum, maar niet regelmatig reageer.

Zet hem op An, je bent goed bezig. Wees ook een beetje trots op jezelf hè ? Dikke knuffel van me.

Hoi Burnie

Nou…het houd niet over….begrijp ik eruit! 🤔

Laat je niet “kisten….” Zoals ze zeggen💪🏼
Ik hoop je weer te lezen 🥰.

Bij mij gaat het ook niet altijd goed 🤷‍♀️

Liefs An.

Heel normaal in een burn out. Je bent aan het overleven en je lijf geeft hier dus geen energie aan. Als je rust neemt komt de emotie vanzelf weer. Maar dat betekend wel echt even helemaal stil staan.

Doen,heb het enkele jaren geleden gedaan,3 maanden,na een lichte beroerte wat alles te maken had met een trauma.
Door de vele therapieën is mijn trauma naar boven gekomen,nadat ik het jaren had weggedrukt (coping mechanisme).

Hi Steven, heb hier zelf geen ervaring mee en in Nederland gebeurt dit ook eigenlijk nooit. Ik heb het idee dat je misschien niet intensiever dingen moet gaan doen, maar gerichter dat moet gaan doen wat je echt helpt. Je doet namelijk echt al heel veel en ik vermoed dat je dat allemaal doet om zo snel mogelijk beter te worden. Het probleem is alleen dat acceptatie eigenlijk de enige weg is naar rust en herstel. Alles wat je aangrijpt om maar sneller weer gezond te zijn, brengt je zenuwstelsel alleen maar meer in de vecht/vlucht-modus, want je bent dan letterlijk aan het vechten (tegen je ziekte).
Leer je bij de psycholoog en/of psychiater ook om je angsten toe te laten ipv ertegen te vechten? Om afstand te nemen van je gedachten ipv ernaar te luisteren? Om dat rotte gevoel in je lichaam er te laten zijn, ipv deze zo snel mogelijk weg te willen hebben? Want dat is de kern naar herstel...

Wat Ax schrijft Steven, je doet echt heel veel. En ook zo herkenbaar voor velen denk ik. Het enige waar je aan denkt is zo snel mogelijk beter worden, ervan af zijn. Ik zou eerder een stapje terug doen en alleen dat doen waardoor je klachten wat draaglijker worden, zoals bv osteopathie/fysio. Ik denk dat je daardoor veel rustiger gaat worden. En geen idee waar jij woont, maar hier zijn wachttijden voor wat jij wilt. Hopelijk vind je je rust weer terug, dat zou fijn zijn.

Ben het er mee eens. Sta eens stil. Stop met een oplossing zoeken. De bo gaat niet snel opgelost zijn, het heeft tijd nodig. Heel veel tijd helaas. En zolang je dat niet accepteert kom je er ook niet uit. Je blijft vechten terwijl het tijd is om te rusten. Al die mensen gaan de bo niet voor je oplossen. Dit dien je echt zelf te doen.

Hi Ly,

Ik heb ook 2 maanden de CSR methode gevolgd. Ik was echter zo bezig met me te houden aan het aantal minuten dat ik me kon inspannen (en daarnaar te leven), dat ik onbewust super veel bezig was met mijn herstel. Hierdoor ging ik alleen maar achteruit. Mij heeft het dus niet geholpen. Mijn ervaring is dat je meer kunt dan je denkt.
Toen ik bezig was met de CSR methode kon ik nog maar 15 min wandelen. Eenmaal deze methode losgelaten liep ik binnen 4 weken weer 1,5 uur met wandelcoaching. Soms houdt je brein je ook voor de gek.

Rust regelmaat en ritme is zeker belangrijk, maar spanning is niet alleen extern ook intern. Als je helemaal gek word van je routine, is het misschien alleen meer tegenstrijdig. Ik probeer wel langzaam steeds meer routine in te bouwen, maar met wat flexibiliteit. Zie het meer als langer termijn iets dat je ook na je burn-out rust in bouwt in je routine, je hoeft het niet nu perfect te hebben al. Herstel is vooral met acceptatie, rust en tijd.

Ik ben ook best boos op de CSR methode, ze doen of ze het ‘geheim’ hebben voor herstel maar ze weten eigenlijk vrij weinig. Voor mij werkte mijn trauma’s verwerken veeeel beter. Uiteindelijk heb ik in 12 maanden herstel eigenlijk niet extra moeten rusten want symptomen verdwenen gewoon als ik een emotie doorvoelde. Stressortherapie kan je gebruiken. Pacing + extra rusten vond ik nutteloos, 1,5 jaar bedaan en uiteindelijk bracht het me niks, nada.

Het is ook allemaal maar ingewikkeld hè ,😅 En zo jammer dat er nergens het hele plaatje wordt weergegeven... De Burn-Out Reset en de CSR methode zijn enorm helpend voor de bewustwording dat een burn-out echt een fysieke ziekte is. Dat je zenuwstelsel helemaal ontregeld is en dat rust en pacing daarin hartstikke belangrijk zijn.
Het probleem aan dat boek is dat het stellige regels geeft: x aantal minuten wandelen, dan en dan slapen, etc. Het zit vrij dichtgespijkerd, zeker omdat het is opgedeeld in 3 fasen met hun eigen leefregels.
En daar gaat het precies mis: de leefREGELS. Want als er íets is wat je zenuwstelsel in de vecht/vlucht-modus houdt, is het wel: strenge regels waar je je aan moet houden. Dat geeft namelijk een vorm van schijncontrole, en daar houdt je zenuwstelsel van. Dus gaat je brein zich helemaal vastklampen aan die regels, zich er heel streng aan houden en je op je donder geven als je een keer iets anders doet. En dan kom je alleen maar vaster te zitten.

Ik ben ervan overtuigd dat een goede CSR coach hier al veel meer bij zou kunnen helpen, omdat die je bewust kan maken van het feit dat je je er zo streng aan houdt. Dus ik schrijf de CSR methode absoluut niet af, maar wel met een flinke kanttekening.
Want wat jij zegt klopt: uiteindelijk moet je leren je patronen doorbreken. De Burn-out Reset benoemt dat overigens ook, dat psychologische hulp of coaching belangrijk is, maar wel pas als je daar fysiek weer aan toe bent.
Emoties toelaten, afstand nemen van je gedachten, luisteren naar je lichaam en jezelf prioriteren. Dat is echt de kern van vooruitgang. De enige manier om dat zenuwstelsel weer duurzaam te reguleren. En dat is meteen ook het allermoeilijkste, want je moet daarbij echt heel oncomfortabele en nare periodes door waarin je je verschrikkelijk verloren voelt en waarin je zenuwstelsel je continu verleidt om weer terug naar je oude patronen te gaan.

En - een hele belangrijke, zeker op dagen als deze - leren om niet meer zo boos op jezelf te zijn. Vaak ben je boos op jezelf omdat je iets niet helemaal 100% perfect doet, en dan gaat die stem in je hoofd je daar helemaal voor kapot maken. Maar eigenlijk zit daar een angst onder. Want wat als jij het niet perfect doet en je daardoor terugvalt, of nog langer in deze ellende blijft hangen?
Het helpt mij heel erg om bewust aan mijn hoofd te vragen: waar ben je bang voor? Op momenten dat ik weer eens van mezelf baal. Er zit namelijk altijd een verborgen angst en pijn onder waar je zenuwstelsel je voor probeert te beschermen. Als je leert om die pijn en angst toe te laten, leert je zenuwstelsel dat je dat kunt dragen, dat je dus niet in gevaar bent, en durft het uiteindelijk tot rust te komen.

@Ly en lief je bedankje trouwens. 😘 Ben blij te horen dat het helpt. Ik sleep mezelf hier ook mee door slechte dagen 😅 Tegelijk kan ik me soms echt frustreren dat men deze informatie niet gewoon van de huisarts, bedrijfsarts of psycholoog krijgt. Het is natuurlijk te zot voor woorden dat een mede-burnie anderen van informatie moet voorzien omdat het gewoon niet zomaar voorhanden is...

@Hille, zo fijn om die herkenning te lezen! Ik ben ook helemaal er in mee gegaan met dat zij 'het geheim' weten en dat ook als enige weten, want anderen focussen allemaal niet op fysiek herstel. Maar ze vergeten dat ze zelf ook heeel veel vergeten. Ik deel helemaal je boosheid. Dankjewel voor het delen, geeft mezelf ook weer herkenning

@Ax, dankjewel voor je uitgebreide reactie! Heel fijn en helpend.

Jammer inderdaad dat er nergens het totale plaatje wordt aangereikt. Ik deel helemaal je frustratie dat het van de zotten is dat wij hier als zieke mensen het met elkaar een beetje moeten uitzoeken! Het kost ons zoveel tijd, energie, geploeter, verdriet. Terwijl je naar de hulpverleners gaat om hulp te krijgen.

Zo fijn wat je schrijft over die REGELS van CSR. Daar is het bij mij denk ik op mis gegaan. Ik ging dat strikt volgen, en als het niet beter ging, dacht ik dat ik nog strikter moest zijn. Terwijl, nu ik meer aan de slag ben met andere dingen, er veel meer rust ontstaat. Het klopt dat zij beschrijven dat je ook met je patronen aan de slag moet, maar het klopt gewoon niet dat dat pas later in je herstel moet. Ik merk bij mezelf nu ik met andere dingen dan die leefREGELS aan de slag ben gegaan, ik veel meer rust ervaar. Je hebt het echt nodig om met andere dingen dan die regels aan de slag te gaan, om überhaupt iets van herstel te kunnen ervaren, namelijk die veiligheid voor je zenuwstelsel. Dat is tot nu mijn eigen ervaring ook.

Ik ben bij een CSR burn-out coach geweest. Ik had CSR ongeveer als heilig verklaard, dus ging ik naar zo'n coach. Zij heeft me echt totaal niet verder kunnen helpen. Ze heeft alleen maar gezegd dat ik intensievere zorg nodig had en heel veel andere niet helpende dingen die anderen ook al heeeel vaak tegen mij gezegd hadden. Ja, ik wist wel dat het heel slecht met me ging en ik het loodzwaar heb, maar hierin was ze niet anders dan wat anderen tegen me zeiden en heeft ze dus die CSR methode helemaal niet op een helpende manier met me kunnen aanpakken.

Mooi wat je schrijft over angst. Ik ben veel en vaak bang voor nog een slechte dag omdat die zo hels zijn en me wanhopig maken. Ik probeer nu te oefenen met het idee dat ik het wel aan kan, hoe zwaar het ook is en ik daarom er minder bang voor hoef te zijn. Of heb je nog andere suggestie met deze angst te dealen?

@Ly pff nou dan had jij dus geen goede CSR coach. Mijns inziens zou zo'n coach je moeten begeleiden in het aanvoelen en stellen van je fysieke grenzen, en vooral ook je meenemen in de kennis omtrent een burn-out. Want ik ben dan weer wél heel blij dat zij proberen om de fysieke aspecten meer uit te lichten. Ten slotte is het ook doodvermoeiend dat je vaak gewoon niet geloofd wordt als je zegt dat je echt fysiek in de shit zit.

Rust en pacing zijn namelijk nog steeds essentieel. Als je namelijk eigenlijk geen energie meer hebt maar toch doorgaat, gaat je lichaam stresshormonen aanmaken. Want van stresshormonen word je weer scherp en alert. En daarmee komt je zenuwstelsel dus niet tot rust, maar wordt het juist nog strak-gespannener. Dus ja, pacing en rust pakken etc is allemaal heel essentieel voor herstel, en op z'n minst om verergering tegen te gaan. Maar daar paralel aan moet je ook op een andere manier met je angsten, emoties en gedachten om leren gaan.

Volgens mij doe je het heel goed. Ik noem defusie-oefeningen en mindfulness vaak, maar meer dan dat kun je ook niet doen. En de belangrijkste is: niet naar je angsten handelen. Dus als je bang bent dat er iets gebeurt, niet alles in je macht doen om dat te voorkomen, maar het "gewoon" laten gebeuren. Verschrikkelijk moeilijk, maar dát zijn de signalen die het zenuwstelsel uiteindelijk in de rust gaat brengen.

Interessant topic dit. Ik herken veel van wat hier wordt gezegd: de CSR presenteert zich als dé oplossing terwijl een one size fits all-methode zoals deze in de Burn Out Reset wordt voorgeschreven nooit voor iedereen werkt. Zeker bij een generiek probleem als een burn-out.

Zelf ben ik er een tijd terug ook vol enthousiasme aan begonnen, in de combinatie met de OR-methode van Fleming. Aanvankelijk leek het te helpen (en gaf het me, zoals Ax ook aangeeft, wellicht een een vals soort van houvast), maar gaandeweg bleef ik voor mijn gevoel hangen in een deken van moeheid en sufheid: het gevolg van al die korte rustmomenten.

Pas nadat ik mijn regime rigoureus omgooide naar nog maar een kort rustmomenten per dag, kwam de energie een beetje terug. Sterker:m’n lichaam kon veel meer aan dan ik dacht. Brankele Frank zegt het mooi in haar boek: op een gegeven moment moet je ook de wereld weer in, je grenzen verkennen. Anders blijf je jezelf kunstmatig ziek houden. Maar toegegeven: het blijft allemaal een wankel evenwicht.

@ Stephen, je kunt dit inderdaad rigoureus omgooien als je klachtenvrij bent denk ik. Jij hebt het over moeheid en sufheid als restklachten en dan is het misschien inderdaad tijd om je conditie te gaan verbeteren en kun je het daardoor ook wel zonder veel rustmomentjes. Maar met klachten zoals spierspanningen, hoofdpijn, duizeligheid of overprikkeling, dan is het volgens mij nog steeds fijn om even de rust in je lijf en hoofd terug te krijgen tijdens een rustmomentje. En verdwijnen deze klachten, dan is het tijd om eea anders te gaan doen. De wereld weer in en aanvoelen wat je grenzen zijn.

Fijn dat voor jou het moment is aangebroken om dit te onderzoeken.

@ Stephen, omdat dat te kunnen - weer de wereld in gaan - moet je inderdaad wel weer een stuk hersteld zijn en klachtenvrij. Anders ga je natuurlijk weer enorm over je grenzen heen. En aangezien ik daar nog lang niet ben, houd ik het wel bij heeel veel rust, maar daarnaast dus ook met emoties, gedachten en angsten anders omgaan.

@Ax, wederom schrijf je mooie/helpende dingen. En klopt zeker dat het fijn is dat CSR wèl die fysieke component beschrijft, maar dat totale plaatje hè, dat is steeds wat gemist wordt!
Wat ik me daarin nog afvraag: hoe maak je onderscheid tussen rusten/grenzen bewaken enerzijds en iets uitproberen en niet luisteren naar je angsten anderzijds? En hoe koppel je dat aan veiligheid voor je zenuwstelsel? Ik doe op het moment echt zeeeer weinig, dus veel rusten, ik denk dat dit nodig is omdat ik echt ernstig uitgeput ben, maar als ik iets probeer roept dit ook altijd veel angst op: ga ik niet over mijn grens? Kan ik dit aan? Ik ben bang dat het mis gaat, zulk soort gedachten. Is het dan even niet luisteren naar de angst en het toch proberen/oefenen, of ga je dan toch over een grens? Ik vind dat heel lastig te bepalen. Benieuwd wat je gedachten daarbij zijn.

@Ly ja die blijft lastig. Want je lichaam gaat soms ook klachten geven omdat het bang is om iets te doen, en dan moet je er juist even doorheen. Terwijl klachten ook serieus genomen moeten worden.

Ik heb hierin geleerd dat het vooral te maken heeft met het moment waarop de klachten opspelen. Spelen ze op vóór je iets gaat doen, dan heeft dat vaak met spanning te maken. Dan is ontladen en toch naar de activiteit gaan goed. Ontladen kan bijvoorbeeld via journallen (ik schrijf vaak even een kwartier van me af, moet dan vaak ook huilen, voor ik iets ga doen waar ik zenuwachtig voor ben, en na die tijd ook nog even).
Krijg je klachten tíjdens de activiteit, dan is dit het teken dat je je grenzen overgaat en dat je dus rust moet pakken. Daarbij is regelmatig korter rust beter dan de hele dag op bed liggen, want je wilt je zenuwstelsel juist trainen om weer af te wisselen tussen actie en rust. Een gezond zenuwstelsel kan namelijk de hele tijd switchen. Daarom is de OR methode zo mooi.

Belangrijk wat Stephen zegt is dat je niet niks meer doet. Natuurlijk wel met mate - dus alleen dingen doen die je niet helemaal overhoop halen. Maar als je niks meer doet uit angst, verkrampt je zenuwstelsel alleen nog maar meer.
Het kan heel helpend zijn om te proberen een roze bril op te zetten en naar dingen te kijken vanuit een positieve invalshoek. Dus niet: 'Oh shit, ik heb dat gedaan en het was veel te veel en nu voel ik me ellendig en wat ben ik ook stom', maar bewust de activiteit labelen als: 'Het was wat te veel maar wat heb ik ervan genoten!'
Want juist dat anders labelen zorgt ook dat je meer in de veilige modus komt. Niks meer doen uit angst doet het tegenovergestelde.