Burnout ervaringen

misschien helpt wat yoga, mindfulness en accepteren dat het zo is. Even wat aanpassen. naar huis kan dan altijd nog als het echt niet gaat. Even luisteren naar waar je behoefte aan hebt.

He anoniem, heb enorm getwijfeld om hierover te posten of niet, wat een toeval. We zijn sinds maandag op vakantie (maandag 7 uur in de auto) en het valt echt tegen. Misselijk, hoofdpijn, slecht slapen, weinig energie. Ik weet niet of het nou verandering van ritme, meer met de kinderen moeten doen, foute verwachtingen of loskomem van vermoeidheid is... ik had er ook zo'n zin in om even weg te zijn. Waarschijnlijk alles bij elkaar en door elkaar wat deze dip geeft.
Ik heb geen wijze raad, doe wat het beste voelt. Misschien kun je proberen je thuis ritme zoveel mogelijk door te zetten en niet te veel van jezelf verlangen qua uitstapjes of koken e.d. Veel sterkte, ik hoop dat je toch een beetje kan genieten!

Hoi anoniem en ook Av, ben ook begin juli een weekje weggeweest met de auto naar Duitsland. De eerste drie dagen waren indd niet fijn. Daarna ging het redelijk, maar dan wel mn rustmomentjes pakken en tussendoor (vooral in de middag) iets plannen voor ongeveer 2 hooguit 3 uurtjes. En alleen uitstapjes gedaan die nu bij me passen. Kleine stadjes waar je binnen een uur doorheen kon, op een rustig terrasje thee drinken en weer terug. Meestal was de autorit zelf al een uitje, zowel voor mezelf, maar ook voor mn man. En ik wilde al aan anoniem vragen of hij of zij kinderen heeft, want dan is het wel een beetje anders allemaal. Dat lees ik weer heel goed in de reactie van Av. @Av, misschien toch proberen om je rustmomentjes te pakken en daar een beetje omheen plannen. Blijft echt een uitdaging met kinderen hoor. Hoop dat jullie toch een klein beetje kunnen genieten en zo ook wat mooie herinneringen mee naar huis nemen. Zo belangrijk voor een volgende keer om een reis te maken.

Hey Anoniem,

Ik zit ook sinds februari thuis en ben in mrt/apr een maand op vakantie geweest. Dit was voor mij het aller slechtste idee ooit... Vooral door de stress die het van te voren met zich mee bracht. Ik zat toen in Amerika dus kon ook niet zomaar naar huis. Wat mij geholpen heeft is om iig de ochtenden alleen te zijn. Mijn vriend (ik heb nog geen kinderen) ging dan gewoon alleen op pad. Zo kon ik de dag rustig, zonder al te veel prikkels, beginnen. Mijn vriend kwam dan na de lunch terug en dan gingen we hooguit 2 uurtjes er samen op uit. Eigenlijk alleen maar om in de natuur te zijn/te wandelen. Avondeten deden we in stilte (dit is natuurlijk onmogelijk met kinderen) en we haalde altijd eten af, gingen nooit in een druk restaurant zitten. Savonds was ik degene die er even alleen op uit ging, klein stukje wandelen, gwn op een bankje zitten.

Proberen het ritme van thuis aan te houden en veel rust te nemen is wat voor mij de tweede helft van de vakantie dragelijk maakte. Naast het accepteren dat het nu inderdaad gewoon even heel pittig is...
Ik heb meedere malen overwogen om naar huis te vliegen maar wist (mezelf kennende) dat ik dan thuis somber ging zitten omdat ik niet daar was bij mn vriend...

Hopelijk lukt het toch om een klein beetje te genieten <3 Succes!

Herkenbaar hoor.. ik ben al 2 jaar aan het herstellen en ondanks dat m’n energie beter is, daar onwijs veel last van overprikkeling gehad en weer opgejaagd etc etc. Komt in mijn geval door veel meer met de kinderen te zijn in 1 ruimte (appartement) en me eigenlijk niet goed terug kunnen trekken. Ben blij dat ik weer thuis ben. Heb wel wat redelijke dagen gehad en de nachten gingen soms ook vrij aardig, paar keer vanaf 03.00 niet meer geslapen. Balen he dat zoiets waar je normaal zo van geniet (ik tenminste) nu eigenlijk niet leuk is

Hey Ma,

Ook ik doe (een variant op) de OR-methode sinds 6 weken. Hierbij ben ik 2h 'actief' en 1h lig ik prikkelvrij op bed. Vind het nog 'eng' om minder lang op bed te gaan liggen. Qua energie ga ik super goed, heb steeds weer meer energie en kan weer meer sociale prikkels verdragen (sinds ik dit ben gaan doen). Ben er dus super lovend over haha. Kan helaas nog weinig qua cognitieve inspanning... Ga denk ik vanaf volgende week proberen om maar 50min per rust sessie te liggen ipv 60, en dan proberen elke 2-3 weken er 10min af te snoepen totdat ik op 20-30min zit.

Confronterend is het zeker. Zelfs als ik denk: hé het gaat ineens beter kan het daarna ineens toch weer een paar dagen minder gaan. Dat cognitieve inspanning zo lang zo lastig blijft had ik niet verwacht. En had ook een beetje hoop op snel en linear herstel, maarja dat was natuurlijk naief ;)

Wat ontzettend knap dat je jezelf in de spiegel kan aankijken en het gewoon kan laten stromen, respect!! Ik heb dit op het begin gedaan maar vond het te confronterend. Helaas kon ik niet zoals jij de nadruk op het positieve leggen (voor wie ik het doe) maar confronteerde het mij er alleen maar mee dat ik mezelf niet meer herkende :(

Ik ben een andere M btw dan vermeld in je berichtje ;)

Lieve Ma wat ben je goed bezig. Ik ben er ook nog steeds mee bezig. Geef later nog meer een update, nu te moe voor.

Liefs

Ja het is echt taai. Je houdt het vol omdat het helpt, maar tegelijk is het ook doodvermoeiend. Omdat wij burnies nooit even een break krijgen :')

En het is fijn dat je het voor anderen doet, maar doe het vooral voor jezelf hè 😘 Jij verdient meer energie. Jij verdient een beter leven dan dit. ❤️

En laat die tranen maar stromen als ze komen. Alleen maar goed. Het is gewoon een verschrikkelijk zwaar traject.

Ben ik ongeduldig of zijn er gewoon nog maar 3 van 'ons' bezig met de Opbouw Reserve methode!?

Hahaha, ik denk dat er wel meer zijn maar die gewoon niet reageren 😉 Ben zelf ook benieuwd naar andere ervaringen!

Ja hè en 'we' zijn iig met z'n 4ren en niet 3en zoals ik zei....hihi

En M mijn kijken in de spiegel confronteert mij ook zo met wat er nog van mij over is....daarom intens verdriet...maar er is nog iets van mij over dat het de moeite waard maakt. En dat is er van jou ook vast!?

Wat voor mij een bijkomend voordeel is van de methode, is dat ik zo'n 12 keer per dag naar boven ga om de 20 minuten te rusten. Dat is toch 12 x de trap op en af en 1200 stappen erbij.

Wat voor mij een bijkomend voordeel is van de methode, is dat ik zo'n 12 keer per dag naar boven ga om de 20 minuten te rusten. Dat is toch 12 x de trap op en af en 1200 stappen erbij.

Hier nog een OR-er (in m’n hoofd klinkt dat als O-error). Ik kijk niet zo vaak op het forum maar lees ook af en toe mee.
Opbouwen gaat bij mij niet hard (ik zit in 2 maanden op 2,5u actief en daarna 20 min rust en startte op 2u actief). Tegelijk merk ik dat het rust moment vaak fijn is om weer even contact te maken met m’n lijf. Ik haal de avond makkelijker dan voorheen, toen was ik geregeld na het avondeten zo moe dat ik naar bed wilde.
Dus pluspunten zijn er gelukkig wel. Verder hoop ik dat ik over een tijdje weer wat kan uitbreiden. Succes allemaal!

Hoi Ma,

Ik ben de M. van de eerdere berichten over de OR-methode en nu op vakantie :)
Net klaar met m’n 20 min liggen want dat doe ik nog steeds om de 2u. En dat blijf ik voorlopig gewoon doen. Heb een week een iets langere actieve periode geprobeerd maar ik bouw liever de activiteiten ertussen op naar steeds ‘normalere’ dingen.
Het gaat eigenlijk best redelijk met me, ik ben dan ook minder op het forum. Ik moet zeker nog voorzichtig doen en heb dagen dat ik me weer terug naar af voel. Maar ik kan nu vaak meerdere dingen op een dag en raak ook veel minder snel in paniek of angstig.
En … ik ben helemaal zelf naar Frankrijk gereden en om de twee uur op een kleedje op het gras bij een tankstation gaan liggen :)

Voel je je in de actieve periode nog steeds heel moe of merk je daarin wel verbetering? Zodat je daarin wat meer kunt doen?
Ik hoop dat je je binnenkort ook wat beter gaat voelen! Maar ja, wat iedereen ook schrijft: het duurt gewoon heel lang… Maar het wordt echt beter! (En doe soms misschien ook kort niet te voorzichtig? Ik merk iig dat even over een grens en de dag daarna wel meteen terug in rust en regelmaat, m’n herstel juist vaak een sprongetje heeft gegeven) Sterkte!

Hoi Ma,

Het duurde even maar hierbij m'n reactie.
Dankje voor het openen van dit topic!

Ik zit nu twee maanden op 65 min iets, 50 min niets.

Ik heb daarvoor heel erg lang eigenlijk teveel gedaan, en te weinig echt rust gepakt/kon dit nog niet.
Wilde dat ik hier eerder mee was begonnen (zit nu 2 jaar in BO).

Dit geeft me houvast en zorgt ervoor dat ik de dagen beter doorkom.

Ook merk ik dat ik me er echt aan overgeef en me eraan houdt: en dat zorgt ervoor dat ik veel meer rust krijg dan voorheen op een dag.

Het is voor mij nu een pittige periode met de zomervakantie van m'n kinderen (veel meer onrust minder structuur)

Maar toch heb ik het idee dat ik doordat ik hierdoor genoeg rust krijg op een dag, minder hoofdpijn heb, en klachten wat sneller weer verminderen. (Heb nog dagelijks klachten hoor).

Snak enorm naar weer normale schoolweken, het huis voor mezelf en rust! Maar nog een dikke twee weken 'volhouden'.

Deze methode zorgt er wel voor dat ik deze fase wat beter doorkom. Alsof het een soort basis geeft. Het geeft mij echt richting en handvatten zo van: hier houd ik me aan vast, dat lukt me en dat doet me goed.

Ik heb het idee nog lang niet te kunnen opbouwen, zit juist in de fase van vermoeidheid denk ik.

Ben wel benieuwd of ik misschien over een half jaar ofzo een beetje kan gaan opbouwen/afbouwen.

Voorlopig blijf ik het zo doen.

Soms, zoals gister gooi ik het schema ivm een afspraak met mn zusje even om naar korter 'op' en korter 'liggen' zodat ik uit kom met de tijd.

Ik ben gister ook bij mn zusje een half uurtje gaan liggen.

Herkennen mensen dit dat ze bij anderen thuis ook even gaan liggen?

Ik heb nog een tip voor mensen die net als ik moeilijk hun rust vinden tijdrns de rustmomenten en de neiging hebben dan op hun telefoon te gaan zitten.

Ik zal daar even een los topic van maken later vandaag.

Ik vind het in ieder geval mega fijn te weten dat ik niet alleen sta in deze methode. En dat er meer mensen zijn die hun eigen tijden erop nahouden.

Fijn om deze ervaringen met elkaar te delen, laten we dat blijven doen en we zijn goed bezig🍀

Houd vol sterkte en liefs!💜

Ik heb een vraagje over de OR methode. Ik doe elke 2 uur 20 minuten rust sinds een paar dagen. Als ik nu door een afspraak later thuis ben, dan ga ik dan gelijk liggen. Hou ik dan voor het volgende ligmoment mijn “oude” tijd aan (dus dan zit er korter dan 2 uur tussen) of schuift alles dan op? Hoe doen jullie dat?

@R volgens mij maakt het niet uit, wat u jou uitkomt! Zelf zet ik gewoon elke keer een wekker als ik weer uit bed kom, dus niet per se een standaard tijdstip. Volgens mij is het vooral belangrijk dat je je tijd niet verlengt tussendoor :)

Ah Ok! Ik dacht dat het elke dag een beetje op dezelfde tijd “moest”.
Ik sta ook niet altijd precies op dezelfde tijd op dus voor mij zou ook handiger zijn om elke keer vanaf dan te rekenen ipv vaste tijdstippen. 🙏🏻

Wat Ax zegt.

En soms reken ik ‘s ochtends al een beetje de dag door en doe ik al een paar keer er wat minder tijd tussen, waardoor de rusttijd later op de dag precies voor en na een afspraak die veel energie gaat kosten uitkomt.

Volgens de dame die deze methode ontwikkeld heeft, is het vooral belangrijk om als rode draad dezelfde tijd te nemen voor de actieve perioden totdat je deze kunt verlengen met zo'n 5 of 10 minuten. En de rust perioden zijn altijd hetzelfde 15 of 20 minuten. Volgens haar is dat het beste voor je systeem. Als voorbeeld geef ik maar hoe ik het doe, eerst een lange tijd 45 iets en 20 niets en nu sinds 2 weken 50 iets en 20 niets. Volgende week hoop ik 55 iets en 20 niets.
Leuk om van jullie te lezen!
Hoe je het ook doet het is iig fijn om structuur te hebben denk ik.
En M. wat goed zeg op vakantie naar Frankrijk! Dat is heel fijn voor jou en hoopvol voor mij en misschien ook voor anderen.
Ik heb trouwens soms nog wel moeite met acceptatie. Bedankt Ax voor jouw tekst. Soms ben ik het zo zat allemaal dan voel ik vooral verzet. Maar ja daar help ik mezelf natuurlijk niet mee. Dus hup terug naar liefdevolle en positieve gedachten.
Succes en sterkte allemaal.

Volgens de dame die deze methode ontwikkeld heeft, is het vooral belangrijk om als rode draad dezelfde tijd te nemen voor de actieve perioden totdat je deze kunt verlengen met zo'n 5 of 10 minuten. En de rust perioden zijn altijd hetzelfde 15 of 20 minuten. Volgens haar is dat het beste voor je systeem. Als voorbeeld geef ik maar hoe ik het doe, eerst een lange tijd 45 iets en 20 niets en nu sinds 2 weken 50 iets en 20 niets. Volgende week hoop ik 55 iets en 20 niets.
Leuk om van jullie te lezen!
Hoe je het ook doet het is iig fijn om structuur te hebben denk ik.
En M. wat goed zeg op vakantie naar Frankrijk! Dat is heel fijn voor jou en hoopvol voor mij en misschien ook voor anderen.
Ik heb trouwens soms nog wel moeite met acceptatie. Bedankt Ax voor jouw tekst. Soms ben ik het zo zat allemaal dan voel ik vooral verzet. Maar ja daar help ik mezelf natuurlijk niet mee. Dus hup terug naar liefdevolle en positieve gedachten.
Succes en sterkte allemaal.

Volgens de dame die deze methode ontwikkeld heeft, is het vooral belangrijk om als rode draad dezelfde tijd te nemen voor de actieve perioden totdat je deze kunt verlengen met zo'n 5 of 10 minuten. En de rust perioden zijn altijd hetzelfde 15 of 20 minuten. Volgens haar is dat het beste voor je systeem. Als voorbeeld geef ik maar hoe ik het doe, eerst een lange tijd 45 iets en 20 niets en nu sinds 2 weken 50 iets en 20 niets. Volgende week hoop ik 55 iets en 20 niets.
Leuk om van jullie te lezen!
Hoe je het ook doet het is iig fijn om structuur te hebben denk ik.
En M. wat goed zeg op vakantie naar Frankrijk! Dat is heel fijn voor jou en hoopvol voor mij en misschien ook voor anderen.
Ik heb trouwens soms nog wel moeite met acceptatie. Bedankt Ax voor jouw tekst. Soms ben ik het zo zat allemaal dan voel ik vooral verzet. Maar ja daar help ik mezelf natuurlijk niet mee. Dus hup terug naar liefdevolle en positieve gedachten.
Succes en sterkte allemaal.

Volgens de dame die deze methode ontwikkeld heeft, is het vooral belangrijk om als rode draad dezelfde tijd te nemen voor de actieve perioden totdat je deze kunt verlengen met zo'n 5 of 10 minuten. En de rust perioden zijn altijd hetzelfde 15 of 20 minuten. Volgens haar is dat het beste voor je systeem. Als voorbeeld geef ik maar hoe ik het doe, eerst een lange tijd 45 iets en 20 niets en nu sinds 2 weken 50 iets en 20 niets. Volgende week hoop ik 55 iets en 20 niets.
Leuk om van jullie te lezen!
Hoe je het ook doet het is iig fijn om structuur te hebben denk ik.
En M. wat goed zeg op vakantie naar Frankrijk! Dat is heel fijn voor jou en hoopvol voor mij en misschien ook voor anderen.
Ik heb trouwens soms nog wel moeite met acceptatie. Bedankt Ax voor jouw tekst. Soms ben ik het zo zat allemaal dan voel ik vooral verzet. Maar ja daar help ik mezelf natuurlijk niet mee. Dus hup terug naar liefdevolle en positieve gedachten.
Succes en sterkte allemaal.

Denk dat het belangrijk is om aan te voelen wat voor jou werkt.

Ik kom bijv niet snel in echte diepe ontspanning en merk wel dat diepe ontspanning mij veel meer voldoening en energie geeft dan steeds korte periodes van 15 a 20 minuten.

In doe dus 3 x per dag een uur yoga nidra. Iedereen en ieders lichaam is en reageert weer anders. En doe om de ander half uur 20 minuutjes rust met gewoon mijn gedachten. Heb ook ADHD en kom iets minder snel tot rust dus ik denk echt dat je je niet perse strikt aan die 20 minuutjes hoeft te houden als iets langer of iets korter beter voor je werkt of voelt.

Ik merk dat ik de afgelopen maanden nu geleerd heb om meer te luisteren naar mijn lijf en gevoel in plaats van naar het hoofd. Dat gaat met vallen en opstaan.

Nu met deze methode merk ik dat mijn oude patroon het heel fijn vindt om vooral te doen zoals het hoort.

Ik wordt er een beetje onrustig van en ik vind het moeilijk om te balanceren tussen zoals het moet en zoals het prettig voelt voor mezelf. Als ik het niet doe zoals het hoort dan helpt het niet?! Dat is dan de overtuiging van mijn brein.
Deze methode legt wel mooi even mijn innerlijke struggle bloot. 🙏🏻

Afgelopen nacht een hele slecht nacht gehad. Ben dus erg moe. Hou ik nu de 2 uur “actief” aan of kort ik dit in?

eerste 9 maanden ook rond de 70% mentaal en 30% fysiek, nu voelt het 80% fysiek en 20% mentaal

Oeh ik snap de opdeling maar ik ben er ook tegen haha. Want het is nooit of/of, het is altijd en/en - het versterkt elkaar. In het begin van mijn burn-out was ik vooral heel snel overprikkeld (fysiek), maar het naarste vond ik de somberheid en de extreme angsten (mentaal). Maar inmiddels weet ik er mentaal steeds beter mee om te gaan, maar kan ik nog steeds/alweer heel weinig prikkels aan. En ik kan minder qua bewegen aan, maar dat is ook omdat ik mijn lichaam veel beter voel nu tov in het begin. Toen ging ik gewoon door op adrenaline.

Hey T,

Vind ik een lastige vraag! Liep bij mij erg in elkaar over.

Op het begin vooral veel paniek, angst (mentaal) maar vooral over al mn lichamelijke klachten (ahh ga ik dood?). Dus ik zou zeggen 50/50. Ondertussen zijn mijn lichamelijke klachten veel minder, maar omdat mijn hoofd qua cognitieve inspanning nog weinig aan kan (mentaal??), krijg ik snel hoofdpijn (fysiek). Voelt nu meer als 70 mentaal en 30 fysiek zoals bij jou, maar vind het lastig dus om er echt een getal aan te hangen. Vooral omdat ik mentaal nu geen angst of paniek meer heb en mn brein ook mn lichaam is?

Hoi T,

Poeh in fases hoor. Pre burnout 90% mentaal en 10% fysiek. Toen uitgevallen 50/50 en daarna verschuifte het constant. Nu is het bij mij echt fysiek

80 % fysiek, 20 % mentaal

Voor mij is mindbody 1 en is er geen verschil

Hey Private,

Pff wat ontzettend naar! Bizar wat stress met het lichaam en geest kan doen, ik heb ook echt alles voorbij zien komen qua klachten, je wordt niet gek ;) Maar je hoofd wil dat je graag laten denken.
Ben jij al bij de bedrijfsarts geweest? Hoe ging dit gesprek?

Als je nog niet bij de bedrijfsarts bent geweest, dan kan werk je sws niets verplichten. Jij meldt je ziek en ziek=ziek. Je bent wettelijk gezien niet eens vereist om je baas uberhaupt te laten weten waar je last van hebt. Ben je al wel bij de bedrijfsarts geweest, dan is dat alsnog een advies. Super belangrijk bij zo'n gesprek, en helaas jammer dat het nodig is, is dat je echt het achterste van je tong moet laten zien daar. Heb die paniekaanval daar, daar kunnen ze niet omheen. Geen enkele bedrijfsarts mag een positief werkadvies geven als jij daar een paniekaanval hebt en blijft volhouden het absoluut niet aan te kunnen omdat je in je dagelijks leven al niet kan functioneren.

Belangrijk om te onthouden is dat de bedrijfsarts er zit voor je baas en niet voor jou helaas. Ze zullen altijd de grenzen opzoeken bij jou, en laat mensen met een burn-out nou niet goed zijn in deze aan te geven...

Jij bent op dit moment het belangrijkst! Heel veel sterkte!

Liefs

Wat pittig, Anoniem. Ik heb dit zelf ook ervaren. De burnout was altijd al psychisch én fysiek, maar het was alsof het psychische overheersde. Relatief snel kon ik weer stukken fietsen en leek het de goede kant op te gaan. Maar op een gegeven moment kon ik dat ineens minder, terwijl ik het idee had dat het juist beter ging.

Je doet niet per definitie iets fout. Ik durf dit niet met zekerheid te zeggen, maar het kan best zijn dat je lichaam eindelijk wat uit de vecht/vlucht komt. Dat je adrenaline en cortisol eindelijk dalen en er meer rust in je lichaam komt. Dat is een goed teken, maar betekent tegelijk ook dat je lichaam eindelijk de ruimte krijgt om "te voelen". En dan voel je ineens hoe verschrikkelijk vermoeid je nog steeds bent.
Daarnaast kun je ook opdoffers krijgen die niet door jouw toedoen zijn. Bijvoorbeeld het warme weer of een griep- of verkoudheidsvirus.

Het herstel van een burnout is altijd met vallen en opstaan. En je kunt alles goed doen en toch weer in een dal belanden. Heel pittig, maar echt onderdeel van het traject. Probeer, als het je lukt, de acceptatie weer te hervinden. Je kunt het namelijk niet veranderen en je doet het hartstikke goed. Sterkte!

Hey Anoniem,

Ik weet niet of je een vrouw bent, maar bij mij hangt het slechte slapen samen met mijn cyclus. Heb nu regelmatig 2/3 weken prima slaap en dan gaat het langzaam weer slechter. Omdat mijn zenuwstelsel nog overgevoelig is, reageert het op hormonale veranderingen alsof er stress is. Ik ben nog niet aan het reïntegreren.

Hallo M

Bedankt voor je reactie :)
Ik ben wel een vrouw maar ik slik de pil en die slik ik altijd een tijdje door dus ik weet niet of dat hetzelfde effect heeft

Hoi Anoniem,

Ik voel jou zo erg en wilde bijna vandaag dezelfde post schrijven. Ik ben even benieuwd: heb je verder nog klachten (in de nacht)? En hoe doe je dat nu dan met 4 uur slaap en werk?

Ik zie ook niet de logica: ik dacht eerst ah vrijdagavond wat gegeten met vrienden en zondagavond sliep ik opeens weer slecht: dat moet het zijn, want had het die week ervoor ook na een sociale activiteit. Maar dan bedenk ik me dat ik een maand geleden 2 afspraken in het weekend had en nergens last van had.

Ik ben ook aan het re-integreren, maar heb zelf door de slaapproblemen een stap terug gedaan en werk 1 x thuis en 1 x kantoor. Ik heb zelf nog wel dat ik erg zweet, hartkloppingen heb en dat ik het soms koud heb in de nacht. Wellicht heb jij dat minder

Hallo M

Bedankt voor je reactie :)
Ik ben wel een vrouw maar ik slik de pil en die slik ik altijd een tijdje door dus ik weet niet of dat hetzelfde effect heeft

Hallo K

Ik heb weinig klachten snachts soms wat hartkloppingen, wel gepieker over het slapen zelf wat zeker niet zou helpen
Ik heb precies hetzelfde soms heb ik een hele drukke dag gehad en slaap ik prima en na een luie zondag doe ik geen oog dicht.
Als ik slecht slaap voordat ik moet werken ga ik wel gewoon naar mijn werk omdat ik bang ben dat ik anders de volgende keer dat ik moet werken er nog meer druk op het slapen komt te staan.
Als ik op werk bezig ben is het ook een fijne afleiding en vergeet ik het even en dan lukt het wel. Als ik wel heel moe blijf ga ik eerder naar huis.

Ik ben eigenlijk ook bang dat de focus op het slapen ook averechts werk. Als ik voordat ik ziek werd een nachtje slecht sliep dacht ik daar verder helemaal niet over na.

Ik heb ook ergens gelezen dat slecht slapen een van de laatste klachten is die verdwijnt, ik weet echter niet of dit waar is

Hoi Anoniem,
Ik begrijp je, slaap is ontzettend belangrijk en de stress om niet te kunnen functioneren pffff….
Ik heb hier ook al een keer die vraag gesteld en kreeg van een lotgenoot de tip om een lage dosering Mirtazipine te gebruiken. Heb dit met mijn huisarts besproken en neem nu van de laagste dosering 7,5 mg de helft dus 3,75 mg.
Het wordt regelmatig voorgeschreven tegen slaapstoornis en ik moet zeggen het helpt mij erg goed. Verder heb ik geen bijwerkingen.
Groet,

Als je net thuis bent, is het goed om het even los te laten. Af en toe in bed helpt ook wel, even helemaal ontprikkelen. Als het lukt, is de buitenlucht natuurlijk gezond, maar als het even niet zo is, is dat zo. Gewoon buiten in de zon zitten, is nu ook buiten. Meestal heb je nog wat adrenaline Als je net thuis bent en na een paar weken zak je helemaal in. Niet gek dus ;)

Dag Ann, ik denk dat je nu vooral moet rusten, je overwerkte zenuwstelsel terug op z'n apropos laten komen. En dat laatste heeft z'n tijd nodig. Je hoeft jezelf dus niet gaan forceren om iets te gaan doen, tenzij voor een wandeling in de natuur. Dat lijkt me beter dan series bekijken. Bij mij lokken visuele prikkels de symptomen uit.
Groetjes,

Hey Ann,

Pff wat ontzettend naar!! Ik ben het eens met wat hierboven benoemd word. Rust is het allerbelangrijkste nu, je lijf moet uit de fight/flight modus komen en daarvoor moet het langere tijd volledige rust en veiligheid ervaren. Wat ik in die periode heerlijk vond was buiten op een bankje zitten in de zon (maar pas op met (te ver) wandelen), op bed liggen en yoga nidra luisteren (meditatie), ontspanningsmassage of een ochtendje in mn eentje naar de sauna gaan. Maar vooral; zo min mogelijk doen. En ja, dan gaan je gedachten alle kanten op, en niet in de positieve zin, maar ook dit is nodig.

Mij heeft in die eerste 3 maanden BO een psychosomatische fysiotherapeut heel goed gedaan. Dan leer je echt weer even voelen en luisteren naar je lijf. Wellicht kan het jou ook helpen. Ook fijn dat je zo snel bij een psychologe terecht kan maar hier is het wel belangrijk om goed aan te voelen of je lijf dat uberhaupt wel aan kan en of dit nu is wat je nodig hebt. Vaak heb je voor dit soort sessies al wel weer wat meer energie nodig. Ik weet niet of je bekend bent met de BERG-methode? Eerste maanden is Bewegen, Eten en Rust cruciaal, daarna komt pas Gedrag (bv. patronen verbreken, traumaverwerking etc.) ;)

Heel veel succes en sterkte!

Ok , goeie tips allemaal. Bedankt hiervoor alvast !! Inderdaad weet ik dat wandelen beter is dan series kijken hoor ... maar soms kan ik zelfs echt die motivatie om buiten te gaan niet vinden vandaar. Maar ik doe er dan toch misschien beter aan om even door te bijten en dan toch te gaan wandelen ergens... al is dat het enige dat ik dan moet doen om me even toch te forceren bij wijze van spreken. Want inderdaad thuis blijven en dan aan het piekeren gaan is niet bevorderlijk. Die fysiotherapie ga ik ook eens even verder opzoeken. Uit mijn hoofd gaan is inderdaad nodig.

Hi Ann, je zenuwstelsel heeft verschillende 'staten' waarin het kan blijven hangen (bij een gezond persoon wisselt dat de hele tijd). Eén daarvan is de dorsale staat. Dit is ook wel de 'bevriezingsmodus', een overlevingsmodus die ook bij dieren plaatsvindt (en dus ook bij mensen) in extreme stress.

Je kunt in deze modus komen als je heel lang in de fight/flight hebt gezeten. Dan schakelt je lichaam als het ware uit - en dat kan zorgen voor dissociatie of dagdromen, een gevoel van uitzichtloosheid, geen energie kunnen opbrengen, ook al “wil” je wel, jezelf isoleren, lichamelijke verkramping of juist totale slapte en verlies van motivatie of interesse. Herkenbaar? ;)

Als ik mijn grenzen over ben gegaan, raak ik ook vaak één of een paar dagen in deze dorsale staat. Ik scroll dan alleen maar doelloos op mijn telefoon, liggend op de bank, en kan me nergens toe zetten. Meestal gaat dat na een paar dagen weer over, maar wat NIET helpend is, is jezelf pushen of streng voor jezelf zijn als je je zó lusteloos voelt. Daarmee kom je juist alleen maar weer meer in de onveiligheid, en dat kan dit gevoel in stand houden.

Erkennen dat je je lusteloos voelt en het toelaten zonder er tegen te strijden, is stap 1. Daarmee geef je signalen aan je lijf af dat je veilig bent, zelfs als je je zo voelt. Daarnaast kun je proberen je zintuigen wat te prikkelen, door een warme douche, een hand op je buik, of een lekkere geur (koffie?) ruiken. Ook even buiten bewegen helpt - maar dan wel in hele kleine doseringen. Bijvoorbeeld twee stukjes onkruid plukken buiten, of wandelen naar de overkant van de straat en weer terug. Het kan helpen om even met iemand contact te hebben (binnen je grenzen). Bijvoorbeeld even een kwartiertje met iemand bellen die je vertrouwt.

Maar het belangrijkste is: gun jezelf tijd en ruimte. Wees lief voor jezelf. En geef je lichaam signalen van veiligheid. Succes en sterkte!

Hey Ax, dat is heel duidelijk uitgelegd, en kan ik me wel in vinden ja... dat geeft even een extra bevestiging dat het nu ok is zo en het even te accepteren, en een herinnering eraan dat ik nu alle extra bronnen van stress en angst moet vermijden. (want ik merkte gisteren bv dat een gesprek online met een collega me helemaal triggerde en dat blijkbaar geen goed idee was, omdat mijn job en de omstandigheden daar de laatste tijd, ook 1 van de oorzaken of toch de laatste druppel was van mijn burnout ) Bedankt voor je hulp en jij ook veel sterkte hoor.

Woops dit ging niet helemaal goed haha

Hoi Ax, ik ben benieuwd hoe het met je gaat.

Hoi Sander! Lief dat je het vraagt, ik ben geveld door een virusje dus niet mijn beste dagen :') Maar fysiek verder verrassend rustig, dus dat is wel fijn. Was weer wat langzaam aan het opbouwen maar heb weer even een tikje gehad doordat ik mijn grenzen over was gegaan, maar goed. Dat herstelt zich ook wel weer, is mijn ervaring.
Kan cognitief iig steeds meer, maar qua prikkels wel echt beperkt nog :(

Goed idee dit 👍🏻 Hoop dat An reageert.

Je kan Act ook grotendeels online doen via therapie land en dan bespreken met je psycholoog. Ik zou niet voor een groepssessie gaan als thee drinken al de Max is.
En jouw klachten verdwijnen als het goed is ook voor een deel "vanzelf" bij meer herstel. Hoe lang ben je al ziek?
Ik heb ook 40 ziekten gehad en angsten, maar nu mijn lijf herstelt, is dit echt heel beperkt. En dus goed leefbaar.

Ik weet niet wat anderen zeggen hier, maar persoonlijk vind ik therapie wat overschat bij een burn out, je lijf heeft rust nodig en je geest vooral de bevestiging dat klachten willekeurig opspelen (daar is het fjjn om over te praten) en dat je mag toegeven aan (zie ook het bericht van Ax, stop met strijden).

Ik moet wel zeggen dat ik in het proces vaker wanhopig was en dan echt wel hulp wilde (gered worden). Maar achteraf denk ik dat ik vooral mezelf meer had mogen gerust stellen.

Als 2 mensen op bezoek al te veel is, dan zeker niet doen, dan ga je elke sessie echt veelste erg je grens over. Ik zou zoeken naar een nieuwe psycholoog!

Vraag naar andere mogelijkheden. ACT in groepen is veel te intensief nu. Het is niet alleen praten, maar ook naar anderen luisteren. Heb bovendien uit ervaring van een naaste gemerkt dat het meer een soort cursus is ipv iets wat je diep wortelt in je systeem - en dat laatste is wel essentieel

Ja, ik sluit me hier bij aan. Ik heb ook ACT in een groep gedaan. Maar een paar keer had ik er een kleine terugval van. Omdat het toen 2 weken achter elkaar was. Terwijl ik al wel wat meer aan kon dan jij. Het boek " Uit liefde voor jezelf" van Gijs Jansen is mss een idee om te lezen. Het gaat over ACT en veel ervan werd ook bij mijn ACT gebruikt. Naderhand het boek gelezen. Pak het er nu af en toe nog wel eens bij als een reminder.
Groet,W

Dank je wel voor jullie reacties! Dit bevestigd mijn eigen gevoel dat het in de groep te veel voor mij gaat zijn. Ik ga eens naar dat boek kijken! Dank je wel voor de tip!

Hoi Anoniem,
Ik ben daar ook voor behandeld. Eerst individueel met CGT, maar toen dat op z'n einde liep, kreeg ik ook het voorstel om aCT te volgen in een groep. Ik was sceptisch, maar ben toch gegaan en achteraf ben ik daar heel blij om.
Tijdens de CGT zat ik nog heel hoog in mijn angst en kon ik de theorie wel begrijpen, maar mijn gedachten waren nog te sterk om mijn gedrag ook te kunnen aanpassen. Na een aantal maanden zakte de angst en juist toen startte de ACT-groep. Toen was er dus wel de ruimte in mijn hoofd die nodig is om de inzichten in mijn gedachten- en gedragspatronen echt helder te krijgen en te veranderen. Ook de ervaringen van anderen - met heel uiteenlopende verhalen - vond ik waardevol en lieten me wat minder eenzaam voelen in dit proces.
Ik was toen zo'n 6 maanden thuis en de bijeenkomsten waren zeker in het begin erg intensief. Ik hield daar rekening mee door de dagen eromheen geen andere afspraken te plannen.
Ik weet niet of ik kan zeggen dat mijn angststoornis al helemaal over is. Er zijn nog genoeg triggers die me af en toe weer op scherp zetten en de focus ligt soms ook nog wel te veel op mijn lichaam, vooral als ik moe ben of te veel heb gedaan. Het verschil is alleen dat ik me nu sterk bewust ben van mijn patronen en mezelf dus eerder kan stoppen en niet meer zo laat meeslepen. Dat is al pure winst.

Oh ter verdere context, ik zit nu in maand 9 van mijn burn-out. Momenteel accepteer ik de situatie volledig zoals hij is en heb ik weer best wat energie. Vooral sociale activiteiten laten me nog wel gauw leeglopen, en gelukkig kan ik heel goed en lang alleen zijn, maar tegelijkertijd ben ik gek op mensen. En ik weet dat ik het in mijn enthousiasme dus heel gemakkelijk allemaal aan externe zaken uitgeef.

Hi Esther, heel leuk dat enthousiasme. Maar weet dat je altijd op zulke voorstellen mag terugkomen. Anderen teleurstellen en tóch voor jezelf blijven kiezen is een heel belangrijk onderdeel van het herstelproces. Ook leuke dingen kun je uit zelfbescherming nu aanzienlijk minder doen helaas.

Ik ben ook zo’n type dat overal enthousiast van word en dan alles wel wil doen. Toch zit er, weet ik inmiddels, ook een angst onder. Van is dat een stukje angst om er niet bij te horen, en dus overcompenseer je en probeer je “bij iedereen” te horen. Ik zeg niet dat dat voor jou ook geldt, maar misschien iets om eens over na te denken:)

Heel herkenbaar hoor Esther, hier hetzelfde. Ik zeg wel eens gekscherend of er soms praat tegen mij op m’n voorhoofd staat. Mijn wandelingetje van half uur kan dan zomaar uitlopen op ruim een uur. En toch ben ik gaan leren om dit minder te doen. Dus om jouw voorbeelden te nemen zou ik alleen goedemorgen tegen de toerist hebben gezegd en of sneller lopen, of langzamer 😉 De buurman met z’n mooie tuin zou ik voorbijlopen en eventueel m’n duim omhoog houden en zeggen hij ligt er weer mooi bij en direct doorlopen 😅. En het is moeilijk, maar je denkt nog teveel voor de ander. Het is ook niet erg om gewoon door te lopen en toch vriendelijk te blijven.

En wat Ax schrijft klopt helemaal. Het komt ergens vandaan om iedereen tevreden te houden en blij te maken. Ben daar zelf ook over gaan nadenken en bij mij komt dat vanuit m’n jeugd.

Dus lekker wandelen, af en toe goeiemorgen, of zwaaien, duim omhoog en door. Ik wil mijn weinige energie liever gebruiken om een praatje te houden met bv een vriendin.

De vraag is vooral even wat het met je doet?
Ben je blij met het contact, compliment geven etc? Het lijkt me ook een stuk van wie je bent en je ern leuk mens maakt. Dus dan zou ik mezelf er niet op veroordelen hoor. Zonde.

Daar tegen staat idd wat geef je uit aan wie en wat doet het met je qua energie en prikkels?

Ik kan prima met buurman 1 opladen en met buurvrouw 2 leeglopen... wat doet de ander met jouw energie?

En dan is het een kwestie van kiezen. Voor je wandeling kan je al zeggen "vandaag alleen ik" of "max 1" of ik ga wandelen in een stil gebied. Het is vooral wat jij nodig hebt en zijn er ook gewoon introverte en extraverte mensen.

Kwam je nu meer overprikkeld thuis.. dan was het niet de goede keuze. Was je opgetogen met het contact dan was het wel een goede keuze. En tsja in de burn out. Kan de ene dag de keuze anders uitpakken dan de andere dag.

Bedankt allen! Weer genoeg om over na te denken :)

Herkenbaar, ben om die reden op de camping uit zelfbescherming met mn hoofd beetje omlaag gaan lopen, minder oogcontact. En een zonnebril werkt ook goed! En inderdaad: oefening baart kunst, je kunt jezelf dit afleren en ander gedrag aan leren.

Liefs

En weet dat het een hele mooie eigenschap is dat je zo sociaal bent. Dat hoef je heus niet kwijt te raken, dat maakt jou ook wie je bent. Wat je vooral leert in deze tijd, is om jezelf en je gezondheid ye prioriteren. Dingen doen met en voor anderen is prima en leuk, zolang het niet ten koste gaat van jezelf.

Hey Branduit,

Ik herken je probleem. Wat voor mij werkt op mijn iPhone, is het instellen van een kinderslot via de schermtijdinstellingen. Daarmee kun je blokkeren dat je apps downloadt of op internet surft.
Ik gebruik alleen nog apps die belangrijk zijn voor mijn herstel, en geef de toegangscode aan iemand die ik vertrouw, zodat ik er zelf niet bij kan als het lastig wordt.
Misschien helpt dit jou ook.

Ik herken dit ook enorm. Ik heb veel apps verwijderd van m’n telefoon.
Ik heb geen social media meer (fb, insta etc). Alleen noodzakelijke apps.
Als ik yoga wil doen, blader ik door m’n yoga boek voor ideeen.
Ik luister wél muziek met spotify app. Dat is het enige waarvoor ik even m’n telefoon nodig heb. Maar dan kan ik lekker ontspannen liggen met een muziekje op.
Doorzetten, zo min mogelijk telefoon doet echt goed!
Ook dit forum is best moeilijk om te minimaliseren, ik weet het. Maar als je eenmaal het verschil voelt, heb je stimulans!
Zet hem op!

Zelfde probleem hier! Ik heb nu een timer op social media gezet (20min per dag). Het is zo makkelijk om uit verveling je telefoon te pakken... Als ik echt rust nodig heb (OR methode) dan leg ik mn telefoon aan de andere kant van de slaapkamer en blijf ik liggen tot de wekker gaat. Zo ben ik in ieder geval dan helemaal prikkelvrij.

Oh heel herkenbaar. Mijn psycholoog zei iets leuks: je hebt qua uitrusten hoofdgerechten en toetjes. Hoofdgerecht is bijv echt die nidra doen, een toetje met je telefoon plat liggen. Je weet dat een toetje een beetje verzadigd maar geen echte maaltijd is. Maar je hoeft je er óók niet schuldig over te voelen. Het helpt mij wel om te denken, oké, nu een hoofdgerecht en als ik over een uur een toetje (bij mij ook vaak op de bank met een telefoon) neem, is dat ook niet super slecht.

Dankjewel. Dat is wel fijn, als je het zo ziet, dat liggen met telefoon ook een beetje uitrusten is. Dus geen schuldgevoel hoeft op te wekken.

Ik heb inmiddels mijn telefoon wat aangepakt. Een aantal apps verwijderd. En mijn standaard browser heeft nu een whitelist. Dus geen enkele website mag, tenzij ik hem zelf in die lijst zet. Is wel héél onhandig als je mail krijgt met een linkje erin. Maar goed. Het idee is: shoppen of mailen doe je maar achter de desktop. Nu nog eens goed naar de notificaties kijken... Daar word ik ook tureluurs van.

Dankjewel. Dat is wel fijn, als je het zo ziet, dat liggen met telefoon ook een beetje uitrusten is. Dus geen schuldgevoel hoeft op te wekken.

Ik heb inmiddels mijn telefoon wat aangepakt. Een aantal apps verwijderd. En mijn standaard browser heeft nu een whitelist. Dus geen enkele website mag, tenzij ik hem zelf in die lijst zet. Is wel héél onhandig als je mail krijgt met een linkje erin. Maar goed. Het idee is: shoppen of mailen doe je maar achter de desktop. Nu nog eens goed naar de notificaties kijken... Daar word ik ook tureluurs van.

Voordat ik ga rusten/slapen, doe ik een mindfulnessoefening. Ik heb hier geen mobiel meer voor nodig, want die oefening heb ik al heel vaak gedaan.
Mij is opgevallen dat de volgorde van de oefeningen in de apps die er zijn een beetje van elkaar verschillen, dus de volgorde mag best een beetje afwijken.
Mijn mobiel blijft in de kamer, want daar heb ik in mijn slaapkamer meer last dan gemak van.

Wat ik ooit op dit forum las is het volgende. Zie de meditatie/yoga nidra als hoofdgerecht en de telefoon als toetje. Dus eerst 10-20-30 minuten ontspannen en dan nog naliggen met je telefoon. Dan ontspan je meer dan dat je staat maar je hebt de grootste en belangrijkste rust al gehad. Door het zo te zien (en dus telefoongebruik toe te staan) vond ik het makkelijker om eerst te rusten

Digital Detox laat je bepalen welke apps je mag gebruiken en voor hoelang, terwijl je andere apps kunt blokkeren.

Ja heel herkenbaar, en frustrerend. Ik gebruik de screenzen app om tijd op browser etc te beperken. Dat helpt wel wat. In de avond gebruik ik mijn oude telefoon waar enkel Storytel, Spotify en meditatie apps op staan. Dat is ook echt een aanrader. Mijn "echte" telefoon zet ik dan vaak uit.

Dumbphone! Just do it! Ik ben geswitcht en heb geen moment spijt. Dat gestaar naar die schermen is écht ruk voor je zenuwstelsel.

Hoi Burnie,

Ik heb er ook echt langer dan een jaar elke dag last van gehad. Een van me voornaamste klachten waren wazig zien en derealisatie. Maar opeens werd het minder en zag en voelde ik me weer helder in me hoofd. Heb er nog steeds wel last van alleen veel minder vaak, vaak wanneer ik ongesteld ben of overprikkeld en moe

Hey Burnie,

Wat naar! Ik heb er zelf geen last van maar een vriend van mij heeft deze meditatie aangeraden voor als ik er wel last van zou krijgen, wellicht heb je iets aan ❤️

youtube.com/watch?v=Hfg_sbJVLQc

Hopelijk komt er straks een stijgende lijn in!

Hey Burnie, die naam gebruik ik ook al een tijdje op dit forum. Kan misschien voor verwarring zorgen.

Geef het tijd.

Yes, ook ik zit in deze grijze zone. Denk nu een paar maanden. Jij?

Er zijn nog zat verbeter punten, maar ook heel veel dingen die al veel beter gaan.

Eerder had ik al eens gereageerd met die 75 procent. Nou voor mijn gevoel kruip ik langzaam omhoog en soms weer ff terug. De ondergrens is wel een 6je geworden. En ik denk dat ik een jaar geleden hiervoor een dansje had gedaan.
Je schuift denk ik gewoon op met nieuwe doelen, nieuwe tijd, andere verwachtingen.

En verder ben ik nog heel erg op mijn hoede.

Hoi Lh,

Ik kan nog weleens flink onder de 6 zitten. Dan is het echt pure vermoeidheid en eigenlijk wachten op de volgende dag. Dit is natuurlijk klote maar inderdaad al anders als dat je bewijze van het gevoel hebt de dag niet te overleven door angst.

Ik ben er bijvoorbeeld achter gekomen dat veel schermtijd (doem nieuws/podcasts etc) bij mij uiteindelijk heeft bijgedragen aan burnout.

Uiteindelijk ben ik veel sport en series gaan kijken omdat dit vrij neutrale afleiding van klachten was. Maar nu ben ik op het punt dat sport, series etc. Me totaal niet meer boeien.

Ergens ben ik hier blij mee want ik denk dat er leukere dingen zijn in het leven. En weet ook wel wat deze leukere dingen voor mij zijn maar ik heb hier dus meestal echt nog geen energie voor.

Daar zit ik dus een beetje vast, ik wil niet meer op bed liggen scrollen gelukkig. Maar een leven vol sociale activiteiten, zelf sporten en reizen bijv is ook nog niet aan de orde.

Wat zijn de leuke dingen in jou dagen?

Ja, 't lijkt erop dat we een ander situatie hebben. Ik heb een gezin. Dat vult de dagen. Ik werk nu 3x6 uur ongeveer, aangepast wel. Dus de week gaat best snel voorbij. Voor mij heel goed, want anders ga ik teveel nadenken.

Ik heb overigens wel op een gegeven moment wat cursussen gedaan. Bijvoorbeeld leren beleggen en ook een beetje belegd om mezelf bezig te houden. Gewoon iets totaal anders. Ook een boek over tuin inrichting gelezen. Verder fifa spelen.
Gewoon ff andere dingen dan de burn out mediatie, yoga etc. Wel zorg ik ervoor dat ik elke dag wandel (maar eerlijk ben ik wel een beetke wandel moe). Helaas heb ik wel echt last van mijn fysieke herstel na inspanning/sport, want dat doe/deed ik ook graag. Beetje fietsen, mountainbike.

Heb je zelf al een idee waar je blij van wordt om te doen?

Veel sterkte Sjim. Ongelooflijk hoe je lichaam zo kan omslaan. Ik sta er ook altijd versteld van hoe dit kan. Hopelijk vind je snel terug rust.

Sjim, wat een goed teken dat je lichaam even de rust wist te vinden! Dat betekent dat je zenuwstelsel heel langzaam en heel voorzichtig weer in de parasympatische stand durft te komen. Dat het heel eventjes niet bezig was om gevaren om zich heen te detecteren en dat het zich even veilig voelde.
Dat het (nog) niet blijvend is, is hartstikke logisch (wel frustrerend, ik weet het). Je zenuwstelsel is er nog niet. Bij de minste of geringste stressor trekt het weer aan de bel en schiet het weer in de onrust. Dat kan ook prima een stressor zijn die je niet eens doorgehad hebt: een geluid, de hitte (ja, dat heeft ook veel impact), of een willekeurige triggerende gedachte.
Herstel is niet dat er een knop omgaat en je lichaam ineens de rust heeft “hervonden”. Het is een proces van vallen en opstaan, van rust afgewisseld met onrust en angst, maar langzaam maar zeker zul je merken dat je net wat vaker of langer in die rust komt, en dat de onrust heel langzaam juist wat vaker wegblijft, minder heftig wordt of van kortere duur.
Positieve signalen, dus!

Zo herkenbaar sjim hier nog 1 Zit nu 2 jaar in de burnout ging zo goed slaap wel beter maar ben 2 weken gevallen op mijn kin en elleboog en nu weer bang om te vallen pffff mijn hoofd staat weer helemaal aan druk erop enz naar de dokter geweest zegt ook dat het weer de spanning is en loop nu maar met een rollator zei de praktijk ondersteuner moet weer vertrouwen hebben in mijn lichaam sterkte ook

Hallo, ik ben nieuwsgierig hoe jij de dagen doorkomt. Wat doe je zoal?

Hoi Carina.

Uit je bericht spreekt voor mij kracht. In hoop dat je daarop kan vertrouwen vandaag. De kracht om voor jezelf te staan (dat heb je waarschijnlijk net als wij allemaal te weinig gedaan).
Ik denk dat je vandaag alleen maar kan ervaren hoe het is om er te zijn. Hoe je collega's reageren op je en hoe jij je daarbij voelt. Begrip komt vaak uit onverwachte hoek en ook ik ben teleurgesteld in collega's en mijn werk. De wereld gaat door zonder ons. Maar er zijn altijd mensen met een goed hart en met een fijn gebaar. Richt je op hen! En mocht het echt niet fijn zijn, dan zijn hier ook mensen die je wel de steun kunnen geven die je nodig hebt.

Take care. En we horen graag hoe het is geweest.

Herkenbaar Carina, jammer dat er zo weinig begrip is van je collega's.
Toch goed dat je het gaat proberen vanmiddag, de 1e keer is het moeilijkst.
Wees daarna trots op jezelf dat je toch bent gegaan!!
Sterkte!

Heel jammer maar je moet maar zo denken, dat zegt meer over hun dan over jou! Goed dat je het aangeeft en wie weet zijn de reacties straks face to face toch positief! Veel sterkte!

Ik vind het super knap dat je dit gewoon gaat doen, en dan ook nog eens de grens aangegeven!! Echt heel goed van je! Van je trots op zijn! Succes! ❤️

Weet dat het voor de collega’s vaak onbekend terrein is en ze niet weten wat ze moeten zeggen. Het is geen afwijzing naar jou.

Dank jullie allen voor de lieve steunende woorden. Dat doet goed.
Het was heel spannend vanmiddag. Maar het werk zelf ging goed, al voelde ik wat "zenuwen" in mijn lijf.
Toen aan het eind een collega letterlijk vroeg hoe het voelde voor mij om weer te komen, heb ik wel benoemd dat ik me gister heel erg gekwetst heb gevoeld. Dat ik het lastig vond dat ik me zo open had gesteld naar mijn collega's en ik geen enkele reactie had gehad. Dat ik er nog steeds niet ben een heel erg in onbalans ben psychisch, en dit soort dingen me dus uit mijn balans brengt. Nu was dit toevallig maar één collega omdat niet iedereen tegelijk aanwezig is, en gaf zij aan dat ze er niks mee bedoelde dat ze niet gereageerd had. Dat ze het druk had gisteravond.. Ik heb daarbij ook aangegeven dat ik het begrijp dat iedereen zijn eigen reden heeft waarom zij niet reageert, maar dat ik toch even wilde aangeven wat dit met mijn gevoel deed. Uiteraard ben ik daar emotioneel gebroken. Maar nu ik al weer even thuis ben ben ik ook trots hoe het gegaan is. En dat ik heb durven benoemen wat het niet geven van een reactie met mij gedaan heeft. En ik begrijp echt dat collega's misschien niet weten wat ze ermee aan moeten, maar een hartje, of oké tot morgen, of succes, is toch het minste wat je kan doen. Ik ben namelijk zelf wel altijd diegene die heel attent is en we verplaatst in een ander.

Maar een absolute pluspunt is dat het werken zelf fijn was. En nu de kunst om niet door te gaan draven en weer voor de volle 100% erin gaan

Wat ontzettend knap dat je het aangegeven hebt, Carina! Dat is echt een hele stap, onderschat dat niet! Uiteindelijk is het namelijk ontzettend belangrijk dat je voor jezelf leert kiezen, op jezelf leert bouwen, en voor jezelf leert opkomen. Dus dit is een grote stap in de goede richting!

En sowieso is het heel goed van je dat je je gevoel de ruimte geeft. Je mag je best gekwetst voelen. Zelfs al zou het onredelijk zijn (wat het absoluut niet is), dan nog mag je het voelen. Je kunt er niks aan doen wat je voelt, toch?
Belangrijk is om alle gedachten die erbij komen over de invulling waaróm mensen niet reageren, niet al te serieus te nemen. Dat is je brein namelijk die overuren maakt en probeert logica te zoeken. En die spreekt zelden de waarheid.

Wat ontzettend goed Carina.
Helaas ken ik het gevoel van telleurstelling heel goed.
Omdat wij juist open willen zijn en alles eerlijk willen delen maakt dat ons ook zo kwetsbaar. Omdat we zelf altijd reageren denken we dat andere dat ook "moeten" doen. En als dat niet gebeurt is er telleurstelling en gaan we inderdaad weer denken aan het waarom. Daar geeft Ax de tip om dat niet serieus te nemen. Maar dat lukt mij ook nog steeds niet.

Nu een vraag van mijn kant;
Ik ben steeds meer op mezelf. Spreek niets meer af en heb daar ook geen behoefte aan.
Ik denk zelf dat dit onstaan is doordat ik mezelf wel beschermen tegen telleurstellingen. Ben het liefst thuis, met mijn partner in mijn veilige haven. Weinig tot geen contact met anderen.
Werk weer mijn gewone tijd en heb daar vaak moeite met ,de voor mij, schijnwereld.

@Ax
Moet/kan ik hier iets mee of is dit echt zelfbeschermng? Heb jij nog advies?

Sterkte allemaal ❤️

@Carina
Trots op jou

Wat ontzettend goed Carina.
Helaas ken ik het gevoel van telleurstelling heel goed.
Omdat wij juist open willen zijn en alles eerlijk willen delen maakt dat ons ook zo kwetsbaar. Omdat we zelf altijd reageren denken we dat andere dat ook "moeten" doen. En als dat niet gebeurt is er telleurstelling en gaan we inderdaad weer denken aan het waarom. Daar geeft Ax de tip om dat niet serieus te nemen. Maar dat lukt mij ook nog steeds niet.

Nu een vraag van mijn kant;
Ik ben steeds meer op mezelf. Spreek niets meer af en heb daar ook geen behoefte aan.
Ik denk zelf dat dit onstaan is doordat ik mezelf wel beschermen tegen telleurstellingen. Ben het liefst thuis, met mijn partner in mijn veilige haven. Weinig tot geen contact met anderen.
Werk weer mijn gewone tijd en heb daar vaak moeite met ,de voor mij, schijnwereld.

@Ax
Moet/kan ik hier iets mee of is dit echt zelfbeschermng? Heb jij nog advies?

Sterkte allemaal ❤️

@Carina
Trots op jou

Beste Carina,

Ook ik ben trots op jou!

Wanneer je jezelf kwetsbaar opstelt, volgen je collega's vanzelf.

@Een Medelotgenoot lastige situatie. Je werkt nu wel weer volledig? Dus je bent op zich in je herstel best ver - maar je zenuwstelsel voelt zich nog duidelijk lang niet veilig.

Ik durf je geen concrete adviezen te geven, omdat ik niet weet hoe jouw lichaam erop reageert. Maar het is wel duidelijk dat, hoewel je energie weer vooruit is gegaan (en je dus kunt werken), je zenuwstelsel nog flink ontregeld is. Als een brandalarm die bij elk zuchtje wind afgaat (en in jouw geval is een omgeving anders dan je eigen huis jouw "zuchtje wind").
De manier om hiervan te herstellen, is om af en toe toch het ongemak aan te gaan - gedoseerd - en dan aan je zenuwstelsel te laten zien dat je wél veilig bent, ook als je niet thuis zit bij je partner. Dat doe je door niet toe te geven aan je angsten en aan de stem in je hoofd die van alles tegen je schreeuwt (wat het thema ook is).

Wat er gebeurt, is dit: jij hebt in het verleden pijn ervaren doordat mensen je teleurgesteld hebben. Dit heeft je zenuwstelsel opgeslagen als een gevaar: die pijn wil ie voorkomen in de toekomst. Hoe je dat doet? Door mensen volledig te vermijden.
Het probleem is dat je zenuwstelsel daardoor juist alleen maar versterkt wordt in z'n overtuigingen dat mensen zien = gevaar - en dus wordt het alleen maar versterkt en versterkt.

Het zou natuurlijk helpen als je mensen ziet en dan NIET teleurgesteld wordt - maar helaas heb je die controle niet. Je wéét niet hoe andere mensen gaan reageren.
Daarom is de weg naar herstel om de píjn toe te laten. Vervelende emoties niet meer wegdrukken, ongemakkelijke situaties niet uit de weg gaan. Als jij aan je lichaam laat zien dat je de pijn kan dragen, dan detecteert je zenuwstelsel het op een gegeven moment niet meer als een gevaar. En durft ie dus weer meer tot rust te komen.
Nare emoties en ongemakken toelaten is een vaardigheid die je kunt trainen. Je kunt dit doen door Mindfulness-oefeningen te doen die hierop gericht zijn (de VGZ mindfulness-app heeft een oefening die heet "Zitten met ongemak"). Of door bewust kleine ongemakkelijke situaties op te zoeken in plaats van ze te vermijden.
Maar nogmaals: begin klein. Ga niet meteen naar een drukke situatie, maar spreek eens met iemand af die nét iets minder dichtbij staat dan je partner. En houdt het kort.
En als je toch weer teleurgesteld wordt? Laat dat gevoel dan toe, in plaats van het weg te drukken. Het mag er zijn ;)

🙏Bedankt Ax,duidelijk. Ik ga er voorzichtig mee aan de slag.

❤️elijke groet

🙏Bedankt Ax,duidelijk. Ik ga er voorzichtig mee aan de slag.

❤️elijke groet

@Ax, je hebt gelijk wat betreft de gedachten. Ze gaan zo een eigen leven leiden. Dat is echt nog een leerpuntje.. maar goed je kunt niet alles tegelijk goed doen. Dankjewel voor je steunende woorden.

@medelotgenoot en @Wieneke ook jullie bedankt voor jullie lieve woorden dat doet echt goed.

Vandaag toch een reactie gekregen op gister. Niet zozeer op het werken maar op de spanning eromheen. Bij het minste geringste gaat mijn lichaam in de stress stand en spannen mijn spieren bij nek en schouders meteen aan wat weer zorgt voor hoofdpijn en mijn bekende visuele overprikkeling.
De komende dagen maar weer lief voor mezelf zijn. En rust inlassen.
Het fijne is dat Mindfulness echt helpend kan zijn, het nadeel is alleen dat zodra ik weer op sta na de mindfulness mijn nek en schouderklachten en hoofdpijn er gewoon weer is.

Zeker herkenbaar!
Bij mij gaat t geestelijk ook wel prima! Kan lezen, tv kijken, sudoku puzzels maken, administratie enz, dat lukt allemaal wel. Wil ook wel weer van alles, heb helaas nergens de energie voor.
Zo erg erg heb ik dit nog niet gehad, waarschijnlijk toch nog steeds op mijn reserves door kunnen gaan.
Ongelofelijk wat je lichaam allemaal niet aan kan hè?
Ben nu 7 maanden verder en sinds 2/3 weken, steeds meer een lichamelijk intens vermoeid uitgeput gevoel.
Vooral bij het lopen voelt mijn lichaam, vooral de benen, heel zwaar. Kan ook bijna niet meer wandelen, terwijl dit eigenlijk steeds wel lukte. Ben wel eindelijk uit die stress modus en heb het nu wel geaccepteerd dat het nog niet over is, dat kan er ook mee te maken hebben dat je lichaam zich nu over kan geven aan die vermoeidheid.
Wil dus ook vaak alleen maar liggen, alleen het slapen lukt dan weer niet goed. Het verschilt ook enorm per dag.
Hoop er ook op dat dit te maken heeft met het herstel van het zenuwstelsel, dat weer de balans gaat vinden, maar dat inderdaad per dag anders kan zijn.
Kun jij wel goed slapen Anoniem?

Ook voor mij herkenbaar. Sinds maart thuis met burn out. In het begin veel gewandeld om stress en angst kwijt te raken, maar sinds 1 juni lukte dit steeds minder goed. Nu lukt het mij om om de dag 5 minuten te wandelen. Ook staan of bv vaatwasser uitpakken kost veel energie. In mijn hoofd wel veel rustiger en kan ook lezen, tv kijken, gesprek voeren etc. Slapen overdag lukt me dan weer niet, maar ga wel veel rusten. Ik ga er dan ook maar van uit dat deze vermoeidheid van de benen bij het herstel hoort en probeer me erbij neer te leggen. Het leven is wel erg saai nu en wil heel graag weer iets kunnen doen buitenshuis met mijn gezin. Dat vind ik het lastige nu: iedereen gaat op vakantie of leuke dingen doen met het mooie weer. En ik kan dat nu niet.

Heel herkenbaar, zooooo moe en een heleboel fysieke klachten nu. Mijn hoofd en mijn lichaam voelen juist veel rustiger aan.

Als je de moeilijkste patronen vooral in (druk) werk tegenkomt, is het toch juist fijn dat je er nu even niet aantoe komt en er ook niet mee hoeft te dealen op dit moment?

Eerst ontwijken, tot rust komen, en herstellen.

Daarna moeilijke patronen doorbreken.

En je kan ook nadenken over die patronen en hoe ze misschien subtieler en onbewuster in je leven opduiken buiten drukte om.

Hi Av, alles op z'n tijd. Je bent al hartstikke veel patronen aan het doorbreken. Dat "diepere" laagje lukt pas als je de eerste stapjes gezet hebt, en je ook weer wat meer energie hebt. Het is een langdurig proces met veel vallen en opstaan. Maar je bent goed op weg zo!

Dag Rosa, als je voelt dat je hoofd overbelast is, moet je het niet nòg gaan stimuleren.
Bij mij helpen mindfulness en elke dag een piekerkwartier houden.
Veel succes ermee!

@Marc, dank voor je reactie. Daar was ik al een beetje bang voor. Zit zo in de knoop met waar ik dan mijn dag mee moet vullen. Voelt echt alsof ik alleen maar voor me uit staar naar buiten... Zelfs 5 min iets met mn hoofd doen triggert het gevoel al.

Miss helpen nervus vagus oefeningen (bijv met je ogen draaien) om de overprikkeling te verlagen.

Zelf ooit begonnen met luisteren naar bineral beats en meditaties. Ook puzzelen, wordfeud om je brein een klein beetje uit te dagen en later lukte ook meer lezen, televisie etc.
Denk al met al een maand of 6 in opbouw en erna nog een maand of 6 dat ik ook weer werk op de pc etc.

Het kost dus tijd. Wel fijn als je iets vindt om te luisteren of doen, zodat je niet constant jezelf hoort denken.

Miss helpen nervus vagus oefeningen (bijv met je ogen draaien) om de overprikkeling te verlagen.

Zelf ooit begonnen met luisteren naar bineral beats en meditaties. Ook puzzelen, wordfeud om je brein een klein beetje uit te dagen en later lukte ook meer lezen, televisie etc.
Denk al met al een maand of 6 in opbouw en erna nog een maand of 6 dat ik ook weer werk op de pc etc.

Het kost dus tijd. Wel fijn als je iets vindt om te luisteren of doen, zodat je niet constant jezelf hoort denken.

Hai Rosa,
Hoe doe jij dat met sociale contacten zoals gesprekken of telefoontjes met familie en vrienden/vriendinnen etc?
Merk dat ik mij leven steeds prikkellozer (is dit een woord, haha????) moet maken, maar het wordt zo eenzaam allemaal!
Heb de manier ook nog niet gevonden om daar goed mee om te gaan, wordt er alleen maar gefrustreerd en verdrietig van....
Hoop net als jij dat dit snel zal verbeteren.

@T., ik heb het hier ook heel moeilijk mee. Zit momenteel echt er helemaal doorheen. Mn hoofd is gewoon kapot terwijl dat juist altijd iets was waar ik op terug kon vallen. Ook de eerste maanden van mijn bo.

Merk dat mn hoofd een soort van gaat duizelen tijdens zulke gesprekken en dat ik snel uitzone. Probeer ze wel te hebben (in ieder geval met mn partner, werk en hulpverleners) maar de rest vermijd ik eigenlijk. Prikkellozer inderdaad... En echt heel eenzaam.

Voelt ook moedeloos, machteloos en radeloos. Ik heb geen idee wat ik kan doen om het beter te maken, behalve rust en zo min mogelijk prikkels... Maar wanneer weer op te bouwen en hoe?

Hopelijk kunnen we snel weer prikkelrijker leven ;)

Ik vind dit ook heel lastig. Ik verblijf nu even in het huis van mijn ouders, die op vakantie zijn. Weg bij mijn gezin. Om zo min mogelijk prikkels te hebben.
Maar het is echt enorm eenzaam. Zo erg dat ik toch overdag b.v. oude vrienden opzoek. Maar ja, dan toch weer een hoop prikkels.
Waardoor ik het idee van "een week prikkelarm" teniet doe.
Ook mis ik mijn gezin enorm.

En hier is verder niks te doen. Ik kan wat fietsen. Muziek maken vind ik heel leuk, maar is ook weer concentreren, en dat gaat maar moeizaam.

Ik kan niet zonder contact, maar contact geeft al snel te veel prikkels.

Ik herken ook wat je schrijft, dat je lichaam wél weer van alles kan, maar het hoofd "achterblijft".

Sterkte. 🤗
Mijn coach zegt dat de psychische klachten op het gebied van executieve functies van voorbijgaande aard zijn. Ons superviserend aandachtsysteem werkt niet meer goed, en heeft rust nodig. Maar dat kan prima weer herstellen.

Hi Rosa. Je brein is onderdeel van je lichaam. Als die dus nog niet naar behoren functioneert, zegt dat dat je nog steeds ziek bent. Je kunt met kleine stapjes proberen te trainen, maar ook hier is grensbewaking heel belangrijk. Het wordt beter, echt waar. Maar er bestaat geen quick fix, helaas. Ook niet hiervoor...

Ook je brein heeft rust nodig. Kalm aan dus.

Hey Rosa,

Ik herken dit heel erg. Aan het begin van BO veel lichamelijk rust gehouden en mentaal wel van alles blijven doen; TV kijken, puzzelen, lezen etc. Merk nu juist dat de uitputting verplaatst is. Alles waarbij ik me moet concentreren triggert hoofdpijn. Super vervelend maar ook dit is nog steeds onderdeel van het herstel.

Wat je kan proberen is een week helemaal niets van al die dingen doen. Kijken of dan inderdaad de hoofdklachten verdwijnen. Daarna kan je proberen om bv. 3x 5 min op een dag iets cognitiefs te doen. Gaat dat een week goed, kun je naar 3x 10 min > 3x 15 min > 3x 20 min etc. Gaat het niet goed, wacht dan weer tot de klachten weg zijn en probeer 3x 1 min. Als zelfs dat te veel is, dan is het nog niet het moment om op te bouwen.

Goed om te onthouden, lezen en reageren op dit forum vereist ook concentratie en inspanning van je brein ;)

Succes!

Dag Rosa, dat klopt. Als je vroeger veel met je hersenen hebt gedaan (nadenken) en je nu je hersenen zoveel mogelijk rust moet geven, schuilt de verveling om de hoek. Ik verveel me ook soms. Als je lichaam het toelaat, is het belangrijk dat je actief blijft met activiteiten waarbij je niet veel moet nadenken (naar het schijnt). Wandelen wordt aangeraden, het huishouden doen, afspreken met (goede) vrienden, misschien vrijwilligerswerk?
Groetjes,

Dank voor jullie tips, ga ik proberen!

Toch moet je volgens mij ook uitkijken dat je je niet helemaal prikkelvrij gaat opstellen. Ik heb dit zelf afgelopen winter gedaan, en merkte dat ik daarna bij het minste of geringste geluidje al van slag raakte, dus je zult af en toe wel wat moeten proberen, ook al verergert dit tijdelijk je bestaande klachten.

Het blijft een lastig iets, zo’n burn-out, en vooral omdat niemand echt lijkt te weten wat nou DE manier naar herstel is….

Ik denk dat je moet doen waar je jezelf prettig bij voelt, en niet omdat het "zou moeten". Dan doe je iets omdat het koet en prikkel je je brein extra denk ik

Het voel echt alsof ik niets meer kan. Zit al voor mijn gevoel al maanden vast in deze fase en kom niet vooruit. Nu ben ik elke dag verdrietig omdat ik me niet meer normaal voel en niets kan. Dit is zo zwaar. Zwaar is nog een understatement.

Slaap jij op zich wel goed, Rosa?
Doordat ik zo langzaam/niet echt herstel, krijg ik de laatste weken weer meer onrust, hierdoor slaap ik weel slechter en blijft die vicieuze cirkel is stand.
Hierdoor weer een uitgeput gevoel in lichaam, maar ook in hoofd.
Hierdoor zijn de kleinste sociale activiteiten, zelfs een praatje met de buurvrouw, al een belasting voor mijn brein. Gaat gonzen en piepen al na 10 minuten. Zelfs wandelen moet alleen, want gezellig kletsen lukt hierdoor dus ook niet.
Mijn verstand weet dat het probleem bij de acceptatie ligt maar het lichaam en geest wil toch de controle en dat botst met elkaar en blijft het herstel in de weg staan.
Ax geeft dat ook goed aan in een andere topic.
Frustrerend maar acceptatie en berusting is de enige weg naar herstel, maar voor mij ook de lastigste.
Ik weet, en met mij vele anderen op dit forum, hoe je je voelt en dat het een enorm zwaar proces is.
Bij mij is het zo jammer en verdrietig echt niemand in mijn omgeving kan begrijpen wat er in mij omgaat.
De laatste tijd doe ik mijzelf dan maar iets beter voor en zie echt steeds minder mensen.
Ben trouwens wel benieuwd naar je leeftijd, denk dat herstel ook wel verschilt per leeftijd. Ik ben al 61, dus ik had al enigszins aangenomen dat het langzame herstel ook hiermee te maken heeft.

Kan je alleen maar sterkte wensen en proberen het vertrouwen te houden dat het eens over zal gaan.
(Dat hou ik mijzelf ook maar steeds voor).


Lieve Laura, ik leef met je mee en begrijp wat je doormaakt.
Hou vol, liefs 💞

@H. wat een lief berichtje en sorry voor mij late reactie. Ik probeer het advies van @M op te volgen maar gaat nog niet heel goed. Je berichtje doet me goed.

Ik slaap redelijk. Lig van 22-10 in bed en slaap dan ~8 uur. Tussendoor dus wel veel wakker maar val ook weer in slaap. Die snelle overbelasting door sociale activiteiten herken ik ook wel en probeerde laatst voor het eerst weer met mijn man te wandelen maar dat eindigde in ik huilend op een bankje omdat het te veel was :( Voor nu dus nog maar alleen... (ik kan niet in stilte samen wandelen want ik kwebbel er op los). Ik ben 32. Daarmee hoop ik inderdaad dat jonger gelijk staat aan sneller herstel haha.

Opzich denk ik dat ik het allemaal redelijk accepteer maar kan gewoon echt niet tegen verveling... Daar word ik verdrietig en somber van, terwijl ik normaal iemand ben die altijd positief is... En dan voelt het alsof ik mezelf kwijt ben --> mooi cirkeltje ook.

Ik hoop zo dat we allen over een tijd positieve berichten kunnen posten hier! Nogmaals dank H.

Dat herken ik enorm, het gevoel dat je vast zit in een fase. Je gaat aan alles twijfelen. Is dit het? Wordt het ooit nog wel beter? Doe ik het niet goed? En ik doe/laat al zoveel!

De verveling is mijn grootste vijand lijkt het wel. In die zin dat ik dan toch weer van alles ga doen, en te lang, waar het eigenlijk misschien te vroeg voor is,... te belastend. Maar het is zo fijn als iets weer wel een beetje gaat. Je wil zo graag in het hoofd het plaatje/beeld/verhaal maken van vooruitgang. Dus blijf ik maar in deze fase. Waarin toch al weinig kan. In vergelijking met voor de BO. Mijn werk is weggevallen, ik moet een aantal keer per dag liggen, ik heb weinig energie voor mijn gezin of hobbies. Ik kan wandelen of fietsen, al maken de duizelingen dat soms ook lastig. Dat is het menu. Koken kost vaak te veel energie. Gamen is beter van niet. Boodschappen gaat net, als het 's ochtends nog rustig is.
Gelukkig zijn de hartkloppingen bijna helemaal weg. Daar ben ik wel blij mee, maar het is een schrale overwinning in het totale plaatje.

Het lijkt wel als het beter gaat, dat je dan alles moet houden zoals het is: niet weer dingen erbij of langer gaan doen. Dat is zó lastig. Mij lukt dat gewoon niet. Het is een lange donkere zwarte tijd zonder zekerheden. Maar ik hoop met je mee dat we over een poosje toch wat positievere berichten kunnen posten, allemaal.

Hoi anoniem, Dit is een van de meest voorkomende klachten bij een burn out. Lees even een aantal berichten hieronder van ax over je zenuwstelsel. Ik heb het ook vaak in rust en het blijft irritant! Maar probeer het de volgende keer te negeren!

HOi,

Dit heb ik ook heel erg. Zelfs als ik ademhalingsoefeningen doe blijft het. Ik voel mn hartslag door mn lichaam heen gieren als het ware, terwijl mijn hartslag niet eens hoog is (50 ongeveer, heb van mezelf een erg lage hartslag). Voel het dat in mn hals, borst, buik etc. Heel vervelend. En ik weet ook niet goed hoe het minder wordt...

Tijdens yoga nidra zo irritant dat ik zo'n sessie van een half uur niet eens kan afmaken. Krijg het dan bloedheet. Tips welkom...

Hoort er idd bij. Ik heb hier ook periodes last van, word dan helemaal naar tijdens een Yoga Nidra sessie.

Gaat uiteindelijk ook altijd wel weer weg na een aantal dagen veel rust nemen en weinig prikkels.

Heb ik ook al ruim 2 jaar last van. Ook hartslag te zien in rust met kloppende hals.
Dit had ik daarvoor nooit.
Ook voelbaar in rust als ik zit/lig in mijn buik.
Als ik de trap op loop ook vaak last van en hartslag schiet meteen omhoog van 70/80 naar ruim boven de 100 soms 120-130.
In de zon zitten gaat van 70 naar 100 en voelt het kloppen ook meer aanwezig.
Ook eerder nooit last van.

Ik heb dit elke keer als ik <2L water per dag drink voor een aantal dagen. Drink ik weer meer, dan gaat t weer weg.

Misschien als aanvulling, ter geruststelling: als je dit in rust hebt, komt het van de stress. (Volgens mijn HA)
Ik heb het ook nog laten onderzoeken met zo'n fietstest in het ziekenhuis. Maar dat was dus overbodig, achteraf.

Mijn helpt het om veel te rusten, weinig prikkels, je hoofd kalm krijgen. Te vertrouwen dat het erbij hoort en wel weer weggaat als je goed voor jezelf zorgt.
Meditatie, al zijn die kloppingen inderdaad heel irritant als je probeert te mediteren. Misschien kun je een meditatie doen waarbij je "zit met een probleem". Je gaat dan eens even kijken naar het probleem, als het ware. Het er laten zijn, voor wat het is, zonder oordeel. Want ook hierbij geldt weer dat accepteren het beste werkt.
Succes!

@anoniem huh bizar dat bij jou zo werkt. Interessant wel!

Ik herken het wel. Als ik minder water drink heb ik er ook meer last van. Huisarts geeft aan dat dit idd kan omdat je bij te weinig vocht, je hart meer onder druk staat om alles goed rond te krijgen.

Ik vind het mentaal ook erg zwaar. Vooral de ochtenden. Ik probeer een dagplanning te maken. Structuur erin te houden. En soms denk ik erover on toch maar om antidepressiva te gaan vragen, vind het zo moeilijk en uitzichtloos.

Inderdaad gigantisch zwaar! Denk je eindelijk, het gaat iets beter en dan bam, toch niet. Wanneer dan wel?

Ik blijf tegen mezelf zeggen, 'dit hoort erbij' en 'je bent veilig'. Daardoor gaat iig de angst en paniek snel weer weg.
Verder ben ik nu begonnen met 2h iets doen (niet 2h lang maar steeds 20min bv en dan even een ademhalingsoefening, yoga nidra etc.) en dan 1h op bed liggen (helemaal prikkelvrij, desnoods slapen). Ik merk dat mijn humeur daar weer beter van wordt en mijn vriend minder het slachtoffer is. Maar het is en blijft naar!

Ik heb het in uren, ene moment ben ik oké en uur daarna kan ik ineens somber zijn

Ik lees dan soms het bericht dat ax hieronder heeft gedeeld en zeg dan wat m hierboven me zegt: je bent veilig. Soms ook gewoon ga zitten en de angst en spanning ervaren. Mijn psycholoog zei: je hebt altijd een piekmoment en daarna wordt het minder. Heb dat nog altijd in mijn hoofd. Maar het is zwaar! Ik heb zelf sinds enkele weken minder mentale dipjes, maar meer fysieke dipjes met slechter slapen als gevolg. Sterkte anoniem!

Ik krijg dan angst om in de dip te blijven hangen, mentaal gezien dan. Zijn er mensen dit herkennen?

Ja zeker herkenbaar om dan angst te hebben en er in te blijven hangen. Is allemaal niet fijn. En gelukkig wordt het idd weer minder maar op dat moment paniek en weet je niet goed hoe je er uit komt. Ik heb dan enge gedachtes van dit komt nooit meer goed, mijn leven is niks meer en ik kan beter weg van iedereen die ik liefheb… vreselijk!! Ga nu komende week proberen nog veel meer rust en structuur in te bouwen. Wat ik hier al meer lees na iedere 2 uur op je bed liggen zo’n 20-30 min. Dan ga je op den duur reserves opbouwen.

Klopt Es zeer herkenbaar. Hoelang zit jij erin?
Ik al ongeveer een jaar en het sombere gevoel trekt soms weg om vervolgens weer terug te komen. Zo enorm vervelend. Ik vindt dat eigenlijk de ergste klacht van alles.

Bij mij ging het ook aardig wat weken redelijk goed. Deed ook eigenlijk weer veel dingen en afspraken maken. Ook drie volle dagen werken op de zaak en twee halve dagen vanuit huis. Zo ineens weer dag of twee raar in hoofd en dat brengt weer spanning. Gedachten als ‘ oh we beginnen weer opnieuw’ en dan de razende gedachten en gevoelens. Je bent dan zo weer hele dag gespannen. Kan ook slecht rustig zitten. Tja is het depressie of burn out. Is lastig iets. Je wordt er ook somber van.

@Bert het is Burn-Out, hoor, als ik dit zo lees. Je zenuwstelsel is gewoon nog steeds aardig op de kop. En als je dan weer nieuwe dingen probeert, vindt ie dat al snel weer eng. Die gedachten mag je er gewoon laten zijn, evenals de spanning. Zie het als een oefening, een training, om niet mee te gaan in de angst en het te accepteren voor wat het is. Als je sport, heb je ook betere en mindere dagen of perioden. Maar dan blijf je ook trainen en kom je er uiteindelijk weer sterker uit.

@Ax.....tja maar blijft lastig iets. Ik heb al jaaaaaren vage klachten gehad en altijd wel
een zekere mate van spanning in mij. Nooit helemaal ontspannen en altijd wat willen / moeten doen.
In tienerjaren ook veel spanningsklachten en heb rond mijn 30e AD aangeraden gekregen. Dit hielp altijd wel om het te managen maar vorig jaar ging het niet meer. Waarschijnlijk hielp de AD mij ook om alles maar weg te drukken en maar door te gaan. Niet luisteren naar signalen. Ook met AD kun je dus door de grens heengaan. Kan ook natuurlijk teveel signalen gedempt hebben.
Nu vaak gespannen kaken, nerveus/onrustig gevoel, slecht kunnen ontspannen.

Ik na een jaar lang weer enorm vermoeid en enorm wazig in me hoofd en zicht sinds een paar weken. Had wel verwacht dat het beter zou gaan na 12 maanden thuis en de rust die ik nam

Ohhhh ik wil ook even spuien. Hebben jullie ook van die "bekijk het maar" dagen? Ben er vandaag zo klaar mee. Lichaam dat sputtert, geest die spookt, omgeving die van alles wil (zoals spoor 2). En het gevoel van onvrede met jezelf en de situatie. Werk wat ik niet meer echt wil, maar wel de rekeningen betaalt. Liefst nam ik gewoon ontslag. Alleen geen goed idee voor het gezin, uwv etc

Ik weet het, het helpt me niets, en toegeven en rusten is wat werkt (weet ik nu uit ervaring), maar we mogen soms toch balen!! Balen jullie mee?

Allemaal sterkte! De dip gaat over....

Ik na een jaar lang weer enorm vermoeid en enorm wazig in me hoofd en zicht sinds een paar weken. Had wel verwacht dat het beter zou gaan na 12 maanden thuis en de rust die ik nam

Nou, ik doe mee hoor, hier ook vandaag weer een extreem slechte dag, mijn hoofd staat op knappen, alle spieren in mijn lijf trekken aan, wazig zicht, niet helder kunnen denken, wat een tyfus ellende….

Ik prop er maar weer wat extra Oxazepam in, en dan maar hopen dat morgen minder slecht is….

Ik merk trouwens ook wel erg aan mezelf dat het weer ook een enorme rol speelt, bij zonnig weer voel ik me al snel wat minder slecht, en ga ik vaak een beetje doelloos ergens aan het water liggen, en af en toe een duik nemen.

Op dagen als vandaag vind ik het zo lastig om de dag een beetje fatsoenlijk door te komen….. pleh

Ik baal met iedereen mee vandaag!!
Ben het ook zoooooo spuugzat, weer zo'n dag zonder energie!!
Steeds van familie en vrienden leuke vakantiefoto's ontvangen en ik nog steeds maar niks kunnen, maar zo graag willen!
En je omgeving maar blijven roepen, tsjaaaa je moet het nu eenmaal accepteren......, en weer weggaan of ophangen en doorgaan met hun vrolijke leventje, ook al gun ik het allemaal van harte.
Soms voelt het gewoon allemaal even zo oneerlijk!!
Zo, ook even mijn hart gelucht...... en weer door met deze saaie dag!

Sterkte allemaal weer 🙏

Ik doe ook mee met jullie. Mijn hoofd ontploft bijna en dan weer die teleurstellende blik van mijn partner. Ik word het spuugzat.
En toch maar weer liefdevolle en positieve gedachten opzoeken in mezelf voor mezelf om weer met moed verder te gaan.....

O nee het is niet zijn teleurstellende blik maar teleleurgestelde blik omdat ik weer eens niet met hem mee ga ergens naartoe.
Terwijl ik dat natuurlijk gewoon wél graag wil!
Nou ik hoop dat jullie en ik toch een goede nacht hebben.

Even mee spuien, ik ben hier een aantal weken niet geweest omdat het alweer een tijdje beter ging. Ik dacht ik wacht nog voor de zekerheid eventjes met mijn ik ben eruit post met tips.

Want sjongejonge wat kan ik weer terugvallen zeg. Ik ben nu zo'n 20 maanden burnout. Het eerste jaar was vreselijk, 6 maanden daarna af en toe beter en nu heb ik het idee al een aantal maanden in een re-integratie fase te zitten. Dit gaat dus de goede kant op maar is ook een fustrerend proces. Ik ben weer parttime aan het werk, heb minder klachten en weer enigzins een sociaal leven. Maar soms kan ik ineens zo ontzettend moe zijn.

Dat je echt wakker wordt en denkt hoe ga ik deze dag doorkomen (al hoef je niks te doen) en ook dat je weet dat dit niet morgen weer beter is. Erg demotiverend en uitzichtloos.

Hiervoor zijn juist weken geweest dat ik geregeld weer ging sporten. Op vakantie ben geweest en echt heb genoten en er echt van overtuigd was dat ik eruit was en aan het opbouwen. Dit heb ik nu een keer of 4/5 gehad. Vervolgens komt zonder echt over grenzen te gaan die extreme vermoeidheid weer (een hele waslijst aan andere oude klachten blijft me nog wel bespaard).

Ik merk ook dat deze post niet de sterkste is, maar ook daar ben ik erg moe voor.

Hopelijk gaat het snel weer wat beter met iedereen.

He herman, we lopen een beetje gelijk op. En ik ervaar het ook precies zo. Paar weekjes lekker en dan weer een dipje (vaak een dag of 3) en dan weer beter. En denk ook regelmatig, nou nu ben ik er wel uit . Maar blijf toch hangen op die 75 procent ofzo. Natuurlijk al heel fijn, maar de laatste echte stap is best nog een flinke. Ben benieuwd of meer mensen dit hebben en of we gaan nu een half jaar fase hebben dat dit zo gaat...

En spuien is best lekker! Best een goede post. Lucht altijd op.

Hoi LH, ja die 75% is ook heel herkenbaar. Op goede momenten loop je nog niet over van de energie maar je kan de dagen prima doorkomen en nog genieten ook.

Terugkijkend is dat al een hele stap en ik kan me voorstellen dat mensen op dit forum die er net inzitten denken was ik daar maar. Maar het blijft lastig.

Zelf vind ik de onvoorspelbaarheid moeilijk. Soms kan ik bijvoorbeeld weer na een verjaardag en is er tot mijn verrassing niks aan de hand de volgende dag. Maar ik kan ook een dag heerlijk relaxen in bijvoorbeeld de tuin en de volgende dag doodop zijn.

Ik denk/vrees inmiddels dat dit laatste stap inderdaad een flinke is en dat we er beter vanuit kunnen gaan dat het nog even gaat duren en dus niet te veel plannen.

Hoi Lh en Herman, zoveel herkenning! Ik zit iets minder lang dan jullie in een bo, maar heb nu 2 x een periode van een maand gehad dat ik dacht: We gaan de goede kant op! Nou kan echt makkelijk ophogen met werk! Gaat goed. En dan opeens: een nacht dat ik niet in slaap val, zweten, nog ergere hartkloppingen. En dan heb ik een tijd met wisselvallige dagen. Merk dat deze periodes minder lang worden, maar het is zo k u t. Wat een proces dit!

Hoi Lh en Herman, zoveel herkenning! Ik zit iets minder lang dan jullie in een bo, maar heb nu 2 x een periode van een maand gehad dat ik dacht: We gaan de goede kant op! Nou kan echt makkelijk ophogen met werk! Gaat goed. En dan opeens: een nacht dat ik niet in slaap val, zweten, nog ergere hartkloppingen. En dan heb ik een tijd met wisselvallige dagen. Merk dat deze periodes minder lang worden, maar het is zo k u t. Wat een proces dit!

Hoi Lh en Herman, zoveel herkenning! Ik zit iets minder lang dan jullie in een bo, maar heb nu 2 x een periode van een maand gehad dat ik dacht: We gaan de goede kant op! Nou kan echt makkelijk ophogen met werk! Gaat goed. En dan opeens: een nacht dat ik niet in slaap val, zweten, nog ergere hartkloppingen. En dan heb ik een tijd met wisselvallige dagen. Merk dat deze periodes minder lang worden, maar het is zo k u t. Wat een proces dit!

Ja tis echt een proces. Dit valt bijna niet meer uit te leggen aan anderen. Maar zo herkenbaar. Je wil zo graag, en dan toch (weer) die teleurstelling. En dan snel weer kijken naar alles wat wel lukt. Ken ook mensen die "eruit" zijn maar idd elke maand een dip hebben. Wellicht is een dip in energie ook wel oke. Zolang de angst maar ff buiten blijft.

Ik zit nu in maand 15.

Hoi Lh,

las dat jij ook spoor 2 gaat volgen? Hoe is dat op dit moment? Ik ga dat ook volgen. Zit nu in maand 12.

Dag allemaal. Hier ook 12 maanden in bo. Sinds september vorig jaar aan het re-integreren. Nu op 75%. Start ook het 2e spoortraject.
Binnenkort mijn 1e jaars evaluatie. Iemand ervaring met de 1e jaars evaluatie?

Tja hier ook week weer dip. Onrustig, gespannen, vermoeid en raar in hoofd. Zou met aantal vrienden weekend weggaan. Dit doen we elk jaar. Vorig jaar ging het niet vanwege dat ik met thuis zat en volop in stress. Nu heb ik het toch weer moeten afzeggen. Ik had wel kunnen gaan maar dan hele weekend op tandvlees lopen en waarschijnlijk ongemakkelijk en meer gespannen voelen. Ik hou er niet van om op te geven.
Kost toch weer energie en veel prikkels en je staat toch hele weekend ‘aan’.
Maar wat voel ik mij schuldig en een zwakkeling dat mijn hoofd/lichaam mij zomin de steek laat. Heb al jaren door alle ongemakkelijke gevoelens heengeknokt maar de emmer is nog steeds te vol. Werk wel weer drie dagen maar dan ook nog niet dat het elke dag gemakkelijk gaat.

Ik probeer het te accepteren en te denken dat het ook weer over gaat en me met een paar dagen beter gaat voelen. Heel moeilijk en vaak wordt ik er ook boos om maar ik weet nu dat mij dat niet gaat helpen. Het enige wat je kan doen is : laat het er zijn en probeer het te accepteren. ( pfff accepteren is het moeilijkste wat er is weet ik sinds deze BO)

Bij mij is spoor 2 vooral nog verkennen van de arbeidsmarkt. Beetje in de luwte. Heb vooral benadrukt dat herstel eerst gaat en dan pas andere dingen. Na de zomer eens kijken hoe ik er dan voor sta. Gaat alweer beter dan 3 maand terug. Maar solliciteren lijkt me echt nog te stressvol. En risico voor het herstel.
Liefst ga ik ook elders werken. Maar ja is dat zo slim in een burn out....

Maar mijn spoor 2 valt dus mee tot nu toe

Hoi Lh, op hoeveel uur zit jij nu? Ik heb constant dat ik een periode erg slecht slaap waardoor ophogen me niet lukt. Hopelijk lukt het me over 3 maanden beter :-)

Ik ben zo klaar met die dips. Is een continue dip. Huil letterlijk elke dag omdat ik me gewoon weer normaal wil voelen. Wat is dit zwaar.

Het is ook zwaar en lastig uit te leggen. Het meest vervelende vind ik de onrust en het nerveuze gevoel wat je de hele dag kan hebben. Het ging tijdje beter maar nu weer dip. Je denkt dan snel dat het nooit goed komt

@Bert ja dat herken ik! Dat angstige, onrustige, dat is het naarste. Dat gevoel van onveiligheid. Want dat drukt mentaal veel harder op je dan enkel een fysieke stap terug. Doodvermoeiend.

Hier blijft het extreem grillig. Wat natuurlijk al veel beter is dan elke dag klote. Maar de slechte dagen en onvoorspelbaarheid blijven lastig te accepteren. Deze week ben ik een aantal dagen echt extreem moe geweest dat het gewoon wachten op bedtijd is. Maar ook een aantal keer uren met vrienden geweest dat ik mezelf echt naar huis moest sturen omdat ik net naar mijn zin had in weinig klachten. Ook kan het bij mij zijn dat er de dat daarna niet zoveel aan de hand is. Terwijl ik na een avondje vroeg naar bed totaal naar de klote kan zijn. Ik snap wat op lange termijn betere keuzes zijn maar er is echt geen peil op te trekken hoe ik me ga voelen op het moment.

Ha Herman, hoe doe jij dat dan op werkdagen? Als je zo extreem moe bent (en klachten hebt)?

Hier blijft het extreem grillig. Wat natuurlijk al veel beter is dan elke dag klote. Maar de slechte dagen en onvoorspelbaarheid blijven lastig te accepteren. Deze week ben ik een aantal dagen echt extreem moe geweest dat het gewoon wachten op bedtijd is. Maar ook een aantal keer uren met vrienden geweest dat ik mezelf echt naar huis moest sturen omdat ik net naar mijn zin had in weinig klachten. Ook kan het bij mij zijn dat er de dat daarna niet zoveel aan de hand is. Terwijl ik na een avondje vroeg naar bed totaal naar de klote kan zijn. Ik snap wat op lange termijn betere keuzes zijn maar er is echt geen peil op te trekken hoe ik me ga voelen op het moment.

Eigenlijk geldt voor al dit soort klachten: jou, accepteren. En tegelijk mag je er af en toe best van balen. Maar zie het als hetzelfde als wanneer je koorts hebt. Dan ben je rillerig en moet je ook zweten. Maar je weet dat het door de koorts komt en ooit weer overgaat.
Dat geldt ook voor jouw huidige ziekte -want blijf je er bewust van, je bent zíék. Je lichaam staat ook op z'n kop, net als bij een griep. Het duurt alleen veel, en veel langer.

Hee Liesje;) Dat klinkt zeer positief. Wat voor tijden hou jij aan voor rust en wat voor "actief", en wat doe jij tijdens de rust?

Zelf merk ik ook een positief effect, wel heel licht maar dat is ook logisch omdat ik nog maar een weekje bezig ben. Ervaar een stukje meer rust, iets minder moe/uitgeput en op een of andere manier vind ik dit stukje structuur in de dag heel fijn, mijn psycholoog raadde dit ook aan i.v.m. mijn ADHD en dat ik constant over mijn grenzen heen ga en mijn grenzen niet goed kan aanvoelen.

Ben nog een beetje zoekende na hoeveel minuten actief en hoeveel rust. Ben van 90 minuten naar 75 minuten terug gaan en dan 20 a 30 minuten rust. En om dan in een ruststand te komen doe ik of yoga nidra, headspace(mediteren), rustige tibetaanse muziek op zetten of even in de zon liggen met een rustig muziekje.

Weet niet of ik het goed doe maar vind het tot nu toe fijner dan ik dacht, ben ook het boek aan het lezen: Je vermoeidheid te lijf waar dit ook allemaal uitgelegd word, alleen daar ben ik nog niet.

Zal die podcast ook even luister, bedankt voor de tip!

Joee

Leuk je reactie Thom, thanks!:) ik reageer later even uitgebreider!💜

Als ik wat later reageer, ook op eventuele andere reacties nog, dit is nooit deainteresse, maar kijk en reageer niet elke dag op dit forum, voor genoeg rust voor m'n hoofd. Maar vind de verbinding hier en de steun en inspiratie die we elkaar kunnen geven erg fijn dus ben hier zeker regelmatig te vinden en reageer uiteindelijk altijd:)

Hoi Liesie, wat lief dat je aan ons denkt 💙. En wat fijn dat het voor jou al zo goed werkt!

Ik merk dat het bij mij goed werkt om tijdens de rust momenten eerst even af te schakelen met somatische oefeningen en als ik lig een yoga nidra op te zetten. Dan gaan mijn gedachten niet met mij op de loop :). Of het lichamelijk gezien al echt voordelen geeft weet ik nog niet zo goed. Maar 2 weken bezig is ook nog niet zo lang.

Het is in ieder geval een fijne manier om de dag door te komen. Dat is voor mij al grote winst!

Bedankt voor je tips en veel succes!!

Hoi Liesie, wat fijn dat het je nu al rust geeft!
En dank voor de tip van die aflevering.
Ik ga echt best goed (maar durf nog niet te vroeg te juichen).
Maar gisteren heb ik bijvoorbeeld de was gedaan, beneden gestofzuigd, een tijd met m’n vader gebeld, in de tuin zitten lezen, naar de supermarkt gewandeld voor paar kleine dingen, gekletst met de kinderen en gekookt.
Dit was een dag met veel nuttige dingen dus verder niet heel spannend maarrrr dit kon ik dus állemaal op 1 dag!!!! Dat had ik me een paar maanden geleden echt nooit kunnen voorstellen…
En ik sliep vannacht gewoon goed en ben vandaag iets moeier dan gisteren maar verder prima.

Ik kon al wel iets meer voordat ik met de OR methode begon dus denk nog steeds niet dat het een wondermiddel is. Maar de zware moeheid blijft minder en ik merk dat ik door de rustmomenten vooral ook zo goed kan voelen hoe het ervoor staat. De hele tijd tijdens een dag heb ik eigenlijk steeds een soort tussenevaluatie (voel ik me onrustig, moe, gespannen of juist rustig en goed etc.) waardoor ik kan bedenken wat ik in het volgende actieve blok wel of niet zal gaan doen.

Ik heb nu echt weer hernieuwd vertrouwen in beter worden. Zo fijn! Ga zeker de tijd blijven nemen voor m’n proces en er zullen vast ook weer mindere momenten komen. Ook zeker nog geen dag klachtenvrij oid. Maar toch.. ben de meeste dagen wel blij en hoopvol :)

Hoop dat het positieve effect voor jou ook blijft en nog sterker wordt en voor jou (en alle anderen) ook Blue!

Wat goed dat het werkt, Liesie! Het is in mijn ogen echt één van de belangrijke manieren om bij te dragen aan je herstel. Dat blijkt bij jou dus ook :) Het is niet alleen bijkomen als je te veel hebt gedaan. Het is ook je lichaam trainen van rust naar actief zijn te switchen, en vooral ook andersom. Die afwisseling is daarom zo belangrijk.

Hier ook positieve ervaring. Heb na 4 weken een kwartier kunnen uitbreiden en ook al klinkt dat misschien als weinig, het voelt wel heel fijn omdat ik het idee dat m’n herstel een beetje stilstond.

Inmiddels ben ik 5 weken bezig. Na 2 weken zat ik op 60 min iets en 20 niets maar vulde de actieve uren niet verantwoord in dus viel ik terug. Nu de 3e week 45 iets en 20 niets. Heb de indruk dat ik het beter doe, de actieve invulling en voel me soms al wel wat minder moe. Ik merk dat mijn lichaam went aan de structuur en dat lijkt me goed.

Leuk en fijn alle reacties van iedereen 💜 Ik reageer van het weekend even uitgebreider, fijne avond allemaal,

Liefs

Hoi mede O.R.-ers:)

Hierbij nog een wat uitgebreidere reactie van mij:

@Thom: ik zit nu op 65 min 'op' en 5-55 min liggen. Heb het boek ook! Ben meteen begonnen in het hoofdstuk over de OR methode;) Het is niet volgens het boekje, ik weet het, maar ik merk dat dit is wat m'n lichaam nu nodig heeft. Savonds ben ik daarbij langer achtereen 'op' (zo'n 2,5 uur) Meestal lig ik zonder muziek, alleen heel soms als ik wat onrustig ben, zet ik ook wat op (reiki muziek) Fijn dat jij ook een beetje een positief effect merkt, alle beetjes helpen, goed bezig!

@Blue Herkenbaar dat het een fijne manier is om de dag door te komen, dat heb ik ook! En die somatische oefeningen klinken ook goed. Gister heb ik ook veel bewogen tijdens de rustmomenten (beetje heen en weer rollen, mn benen laten trillen, er moest even wat ontladen worden geloof ik;) Dankje en jij ook succes!

@M wat een positief bericht van jou, wat fijn voor je! Ben nog wel benieuwd wat voor activteiten je doet bij rustig-moe-gespannen-goed enz? Goed bezig in ieder geval!

@Ax Mooie aanvulling dankje en dat motiveert weer extra! Hoe gaat het bij jou?

@ Anoniem: superfijn dat je hebt kunnen uitbreiden en juist kleine gedoseerde stapjes zijn de goede naar mijn idee, goed bezig!

@Ma mag ik vragen wat de niet verantwoorde manier van invullen van de actieve tijd was? Bij mij is dat soms teveel schermtijd. Fijn dat je wat minder moe bent en je lichaam went aan de structuur ook goed bezig!

Ikzelf had na dit positieve bericht een kleine terugval, dit kwam niet door de OR methode, maar door wat andere gezinsdingen-privedingen die wat extra's vroegen. Slaap ging weer wat minder en weer wat meer hoofdpijn, gaat nu weer langzaam beter. Door de OR methode heb ik wel het idee dat ik dit soort 'klapjes' beter op kan vangen, en het geeft een fijne structuur op de dag, het gevoel dat ik goed bezig ben en merk dus al met al toch ook echt positieve effecten. Ik ben nu een kleine twee weken zo serieus ermee bezig, benieuwd wat het gaat brengen als ik er langer mee bezig ben, en ook wat het jullie gaat brengen!

Laten we elkaar zo nu en dan op de hoogte houden en blijven steunen en stimuleren, heel fijn en helpend! We zijn goed bezig!:) Little steps!

Liefs!

@Liesie qua OR methode doe ik nu niet echt een vast schema, maar ga ik om ongeveer het uur liggen. Overdag 35 min op bed en dan probeer ik meestal max 25 min te slapen (met een yoga nidra sessie op); na 16u op de yogamat en dan een kwartier per keer. Ik probeer dan daartussen iets zittends te doen en dus niet meer te liggen. Vind ik soms wel lastig, want er zijn dagen of momenten dat mijn hoofd heel zwaar is. Maar het gaat heeeeeeel langzaam de goede kant op.

Hoi toppers allemaal.

Wat houdt dit precies in en waar kan ik er wat over vinden?

In het boek 'je vermoeidheid te lijf' van Annemarieke Fleming staat het uitgelegd Gert. Het gaat om de OR methode (opbouw reserves) waarbij je regelmatig gaat liggen in afwisseling met 'op' zijn.
Hopelijk heb je iets aan mijn uitleg.

Liefs

Vrijwilligerswerk.
Misschien eerst op zoek naar een hobby beetje in de tuin

Ga eens op zoek naar vier kernwaarden van jezelf. Bv creatief, handig zorgzaam attent
Je oude ik komt echt weer terug maar je moet gewoon even zoeken...
Stuur of maak een kaartje naar zieke of oude mensen. Elke dag 1....

Koop een bakje kruiden basilicum, bieslook Maggie (voor bouillon soepje) en ga op zoek naar een leuk recept. Voorbeeld macaroni met basilicum
Zoek het niet in grote dingen maar in klein

Bak je graag? Weet niet of het een man of vrouw ben 🤭 maar maak iets simpels, en vraag een vriendin ergens een theetje of sapje te doen, parkje of watertje.
Neem jij het lekkers mee

Idd die kernwaarden, daar ben ik ook mee bezig. Voorbeeld: 1 van mijn kernwaarden is verbinding. Een gesprekje met mijn dochter van 14 lijkt heel normaal, maar als ik hem koppel aan de waarde "verbinding" dan weet ik dat ik vanuit daar leef. Dit geeft het dan ineens nog meer betekenis en zingeving. Ik herken heel erg het "kwijt" zijn van je identiteit, en dit helpt mij enorm.

Daar heb ik ook veel last van S. Mijn zingeving was om er te zijn voor de ander. En ik was sterk en kon alles. En dan een burnout en jaren van terugval en opnieuw uitgeblust en opgebrand. Mijn zingeving is veranderd in leren om het mezelf naar de zin te maken en te zoeken naar waar ik energie van krijg en hoe ik mijn dagen zo kan invullen dat ik niet meer onderuit ga. Ik heb gelukkig een partner die het ondanks alles nog naar z'n zin heeft met mij.
Ik doe mijn zoektocht natuurlijk voor mezelf maar het is wel een stimulans als er iig iemand is die laat merken dat je de moeite waard bent.
O en S je hebt het gevoel dat je je identiteit kwijt bent maar dat klinkt best negatief. Ik denk dat je nog steeds bent wie je oorspronkelijk was...alleen is dat ondergesneeuwd door alles wat je geleerd hebt en niet bij je past. Jezelf opnieuw ontdekken.
Net als ik.

Ik begrijp je vraag S. Ik was steeds zeer gedreven in de zaken die ik deed/ondernam. Dit ben ik voor een groot stuk ergens kwijtgespeeld. De juiste oorzaak is me ook een raadsel...bij mij is er de laatste jaren wel wat veranderd...en mss ook wel ergens een soort midlife? Ik heb een moto gekocht😂. Ik weet niet hoe oud je bent maar kan er ook mee te maken hebben...relatie?, kinderen uit het huis?,...

Dankjulliewel. Ik ben een man van 30.

Hey Jeannet,

Die dipmomenten ken ik maar al te goed en horen er helaas bij. Soms begint de dag verschrikkelijk en dan denk ik, Pff weer zon dag, en dan is het uiteindelijk best een goeie dag geweest. Of andersom, begint goed maar dan stort ik ineens helemaal in. Mijn dipmomenten op de dag zijn gelukkig momenteel wat minder nu maar heb meer hele dipdagen.

Wat voor mij helpt om de dag wat evenrediger te ervaren qua energie is juist sochtends heel weinig doen zodat mijn lijf en hoofd rustig kan wennen aan weer wat doen na een nachtrust. Ik doe tm de lunch alleen maar dingen die ik rustig op de bank kan doen, dus eten, naar buiten kijken, haken, tekenen, mediteren, telefoon etc. Als je kan lezen of een luisterboek hebt is dat misschien ook wel een goeie (ik kan momenteel niet lezen). Dan ga ik na de lunch een uur prikkelvrij op bed liggen en daarna doe ik 2h iets wat enigszins actief is (korte wandeling, boodschap, groente snijden, wasje etc.), waarna ik weer een uur op bed lig. Dan weer 2h actief, en dan na het avondeten nog een half uur op bed en een half uur buiten op een bankje voor me uit kijken.

Op die manier houd ik de dag redelijk vol, maar dat verschilt natuurlijk ontzettend per persoon!

Succes❤️

Nog even ter aanvulling; Savonds weer opleven heb ik trouwens nog steeds! Dan ben ik ineens veel aan het praten en voel ik me energiek. Ik denk dat dat komt omdat ik dan op de dag te veel gedaan heb en 'aan' sta, maar geen idee of dat echt zo is. Zou ook kunnen zijn omdat je cortisol dan op zn laagst is dat je lijf minder stress ervaart.

Dat herken ik ook Jeannet. In de morgen nog wat energie maar hoe later op de dag hoe vermoeider. Een opleving s'avonds heb ik af en toe. Ik doe nu wel al (of pas) 4 weken de 'Opbouwen Reserve- methode' dus ik hoop dat dat langzaam beter wordt.

Heel herkenbaar
Ik ervaar ditvook maar het frusteerd ook telkens denk je door het beetje energie.

He gelukkig ik kan weer wat en dan moe en uitgeput... zo klaarmee

Hoelang duurt zo iets en hoe ga je er mee om?

@m, wat betreft dat 's avonds opleven heb ik ook wel eens het idee dat mijn lichaam weet: er hoeft nu ff niks meer want de dag is geweest. Alsof dat toch ontspanning geeft.

@ma, ik doe ook de or methode, maar vind dit nog wel lastig hoor. Het vraagt planning en komt ook gewoon niet uit soms.

@Hendrik, die frustratie heb ik ook. Je krijgt ff hoop en dan zak je weer in.

Thanks voor de reacties en we houden hoop.

Ik was te snel met plaatsen: bovenstaande reactie is van mij: Jeannet

Beste Bart.
Heel herkenbaar. Ik zit nu zo'n 2.5 jaar in deze ellende. Ik ben sinds een aantal maanden pas in de acceptatie gegaan. En wat je veel leest op dit forum deze acceptatie is heel belangrijk. Ik vond dit heel erg moeilijk om in te komen want hoe kom je daarin zodat je het ook echt voelt en niet alleen maar tegen jezelf zegt ik accepteer het. Het is me gelukt en ik kan je eerlijk zeggen ik merk echt verschil. Mijn lichaam voelt veel rustiger, de paniekaanvallen worden veel minder, ik denk anders over dingen, leer voor mijzelf op te komen, veel minder wazig in mijn hoofd, en nog een heleboel dingen wat mentaal een stuk beter gaat. Ik besef me dat ik echt heel veel jaren bezig ben geweest om in deze burnout te komen en dat ik er daarom ook niet zomaar weer vanaf ben. Fysiek is mijn lichaam nog 1 groot drama. Toen ik burnout ging kon ik opeens bijna niet meer lopen,het is mij echt in de benen gaan zitten. Echt enorme pijnen in benen, voeten en knieën alle spieren zijn vast gaan zitten. Wat ik ook probeer het blijft nog giga vastzitten allemaal. Wat mijn fysio zegt is dat eerst mentaal alles tot rust moet komen en dat dan fysiek erachteraan komt. Verder nog een heel scala aan rare fysieke symptomen. Ik leer ze te accepteren voor op dit moment. Ik ben nu ook onder behandeling van een psycholoog en ook daar leer ik heel veel. Ik heb weer leren voelen,iets wat ik niet meer kende besef ik mij nu. Het is een heel verhaal geworden, en ik hoop dat je er iets aan zult hebben. Probeer om in de acceptatie te komen en zoek hulp bij iemand als je dat nog niet hebt. Ik was ook iemand die dacht alles wel alleen te kunnen maar besef nu achteraf dat dat toch iets anders lag. Maar ik kan je oprecht zeggen, heb vertrouwen,probeer positief de wereld in te gaan kijken, ervaar hoe je veranderd in een persoon die sterker wordt mentaal en uiteindelijk ook fysiek. In iemand die het leven weer aan kan en weer kan genieten. Heel veel sterkte gewenst.

Hey Bart,

Super naar dat je al zo lang in de angst zit. Wat mij echt heel erg heeft geholpen is een psychosomatische fysiotherapeut, om echt weer even naar het hier en nu te komen (uit mn hoofd) en (ik denk voor het eerst in mn leven) echt te leren voelen. Dit wordt gewoon vergoed als je fysio in je zorgverzekering hebt!

Heel veel succes❤️

@ Ellen heel herkenbaar jou verhaal. Ik ben nu ruim 3 jaar onderweg. Heb zelf ook deze situatie niet kunnen accepteren. Ook is bij mij in mijn benen en voeten gaan zitten, vreselijke spierpijnen. Gaat nu veel beter maar toch… Overprikkeling zorgt meteen weer voor spierpijnen en tintelingen.
@M ook ik heb veel aan psychosomatische therapie gehad. Vooral omdat de uitleg hoe het brein werkt en de invloed op het fysieke, rust geeft en minder angst.
@Bart, ook ik dacht dat ik klaar was, dat ik hieraan dood zou gaan. Maar ongelofelijk wat een lichaam aankan. Het wordt beter maar inderdaad pas als je het voor nú accepteert en niet toch aan het vechten blijft. Ik ben er zeker ook nog niet maar met hoe het geweest is dag en nacht verschil. Ik kan nu pas iets van vrijwilligers werk doen…., Sterkte, geef jezelf alle tijd voor herstel

Bart, je weet niet hoe en wanneer je dood gaat. Je kunt je beter bezig houden met vandaag en tegen jezelf zeggen dat je vertrouwen hebt in je toekomst.
En wat kan je nu doen voor jezelf, hoe ben je lief en positief tegen jezelf en over jezelf. Bedenk waar je ondanks alles dankbaar voor kunt zijn. En idd acceptatie van wat is en wat je niet zomaar kunt veranderen.
Jij en jouw lichaam hebben behoefte aan liefde en vertrouwen. Bedenk hoe je jezelf dat kunt geven. En praat en denk van daaruit.
Ik weet hoe moeilijk dat kan zijn want ik ben dat zelf ook aan het leren en oefenen en oefenen...elke dag.

Liefs Ma

Hier dezelfde frustratie, boosheid en verdriet!
Het accepteren blijft af en toe lastig, maar inderdaad kan je lichaam zoooo veel meer aan dan je denkt!
Blijf hierin geloven alsjeblieft, Bart, dat doen of proberen wij allemaal, elke dag weer opnieuw!!
Hou vol!!

Een beetje op je ruwe letten daar knap geniet van op. En doe je alleen maar jezelf schade mee

Hey, ik herken dit.
Bij mij gingen de meeste fysieke klachten na een paar maanden over (behalve de vermoeidheid en overprikkeldheid) en is het nu vooral nog mentaal. Wat voor mij nu helpt is 2h iets doen en dan 1h op bed gaan liggen en smiddags en savonds een klein stukje te wandelen naar een bankje en daar lekker om me heen te kijken. De kunst zit hem voor mij in het rustig blijven en niet in paniek raken van de onrust (wat heeeel moeilijk is en het duurt allemaal al zo lang). Ook heb ik na een dag social contact/afspraak een dag niets nodig zodat mijn lijf weer kan bijkomen. Had bv. afgelopen week elke dag wat en dit weekend is drama. Maar ik weet wel, ik heb weer te veel gedaan mentaal😥

Heel herkenbaar. Ik heb zelf veel gehad aan het boek "angst is ok". Bij mij zat er zoveel weerstand op de gevoelens en die wilde ik steeds onder controle krijgen. Nu probeer ik met ze samen te werken. Dus laat het er zijn. Daarnaast heb ik wekelijks contact met een psycholoog en doe de act (acceptance en commitment therapy) waardoor je leert je niet te identificeren met al die nare gevoelens en sensaties. Het is hard werken geblazen hoor. Hopelijk vind jij ook een manier die helpend voor je is. Houd moed🫶

Yes herkenbaar. Ook een periode goed, dan weer minder en van fysiek naar mentaal of andersom. Ik begon mentaal, toen fysiek, toen weer mentaal en nu weer meer fysiek (dik jaar verder). Wel met een stijgende lijn hoor.

De kans is groot dat dit een terugval is. Je lichaam geeft toch ff een waarschuwing om het rustiger aan te doen. Zodra je toe geeft aan rust zullen lijf en geest herstellen. Het kan ook zijn dat er nu ruimte is voor het mentale deel, nu je fysiek weer wat ok bent. Sowieso is het mi altijd fysiek en mentaal irt de burn out.

Maar he...ik heb dit "spel" ook al vaak gehad en elke keer is het frustrerend. Het ging toch goed...

Take care

Ja, die afwisseling (zoals hierboven) is voor mij ook heel herkenbaar. Echt een stijgende lijn, maar constant een switch tussen mentaal en fysiek. Heel bizar, maar ze worden wel minder heftig!

Dank voor de reacties!
Het boek angst is ok heb ik al een tijd geleden gelezen. Mischien goed voor herhaling :)
Gedachten gaan alle kanten op. En inderdaad constant aan het scannen wat ik voel. Soms voel ik mij weer vrolijk en rustig daar hou ik mij aanvast. Het duurt inmiddels al 3/4 week. De dissociatie/ derealisatie is inmiddels gezakt.
Toch herken ik het van het begin van mijn burnout en toen was het voor mijn gevoel heftiger. En meer gericht op het fysieke deel. Nu het mentaal word voelt het toch minder fijn.. Gevoelens zijn ook ver te zoeken. En je begint je af te vragen wat voor gevoelens je voor je naasten hebt. Om maar acceptatie te zoeken.

Ah, zie jij derealisatie als iets mentaals?

Derealisatie lijkt mij inderdaad mentaal

Hoe ervaar jij derealisatie?

Mijn eerste gedachte is, dat er voor de verzekering een erkende diagnose moet zijn, anders verzekeren zij de GGZ niet.
Dat een hulpverlener daarom iets generieks als angststoornis erin zet.
Zou dat het kunnen verklaren?

Hoi Branduit,
Dat klopt idd wel. Anders wordt het niet vergoed.
Maar ik blijf het jammer vinden, dat ze niets over een ontregeld zenuwstelsel erin hebben gezet. Zo krijgt mijn huisarts er toch geen goed beeld van over het hoe en wat. Geeft aan hoe krom die regeltjes soms zijn.
W.

Een van mijn grote frustraties is het gebrek aan kennis over een ontregeld zenuwstelsel. Ik hoop daar echt op de een of andere manier wat aan bij te dragen om het beter op de kaart te zetten, want het zou niet alleen mensen met een bo verder helpen, maar het zou sowieso heel veel winst opleveren in onze maatschappij...

Zet hem op Ax, als iemand dit kan ben jij het wel 💪🏻 Maar pas wanneer je zelf helemaal opgeknapt bent hoor, want om dit te gaan doen heb je heel veel energie nodig en vooral de lange adem. Soms lijkt het er namelijk op dat ze het niet willen snappen, door te weinig kennis, het onbekende. Ook bij mensen met long covid, of bv chronische vermoeidheid, zij hikken tegen hetzelfde aan. Het is makkelijker om te zeggen dat het tussen de oren zit en zo worden we weggezet.

@ W, dit alles heeft te maken met de zorgverzekeraars. Zij erkennen bo niet en dus moeten de zorgverleners er een andere naam aan geven. En natuurlijk klopt dit van geen kanten en nog erger, om die reden wordt er geen of weinig onderzoek gedaan naar hoe een bo ontstaat en hoe het behandeld moet worden. Want waarom krijgt de 1 met een druk leven/stress/trauma wel een bo en een ander die hetzelfde heeft in zn leven geen bo. Goed idee overigens om het bericht uit chatgpt te sturen aan je huisarts. Of misschien vertellen dat er zo’n app bestaat 😉

Sterkte met jullie gevecht.

@Burnie ik heb inmiddels ook de diagnose post covid. Ben er zelf van overtuigd dat het gewoon burn-out is en dat de problemen hetzelfde zijn, maar merk dat ik nu wel beter word geloofd dat het echt fysiek is. Vind ik eigenlijk ook wel triest :')

Ik ga het inderdaad eerst klein houden met de gids voor mijn naasten. Maar overweeg die bijvoorbeeld ook naar mijn collega's te sturen als ik afscheid neem. Moet er alleen nog aan beginnen xD

En dan als ik beter ben wil ik me hier wel hard voor maken, zoals Brankele Frank dat ook doet. Maar moet dan wel leren sterk in m'n schoenen te staan, want er zijn mensen die flink wat oordelen hebben en daar inderdaad niet vanaf zullen stappen. Ik vind het belangrijkste dat het in de gezondheidszorg bekender wordt. Daar zit de grootste winst in, volgens mij.

Hi Ax, hoe heb je zo laat nog de diagnose post covid gekregen?

Hi Ax, hoe heb je zo laat nog de diagnose post covid gekregen?

Oh Ax, precies zoals het mij is vergaan. Een jaar lang is het burn out en iets meer dan een maand geleden veranderde mijn huisarts het in long COVID. Hij vond de klachten daar beter bij passen. Ik heb er geen vertrouwen in iig. Zelf denk ik nog steeds bo. Maar het zorgt wel voor verwarring hoor en dat zal bij jou niet anders zijn. Er zijn sowieso veel overeenkomsten, dus het blijft ook lastig.

Sterkte

@ anoniem, dat je zo laat die diagnose krijgt is struisvogelpolitiek. Huisartsen durven die diagnose niet te stellen omdat zij er te weinig vanaf weten. En dit speelt overigens overal hoor, ook bv uwv zit nog in een ontkenningsfase voor wat betreft longcovid. Heeft alles met kennis te maken. Dit geldt overigens ook voor bo hoor. Maar bo gooien ze vaak op iets wat tussen je oren zit. Maar voor Ax fijn dat ze nu gelooft wordt dat zij lichamelijke klachten heeft. De diagnose longcovid wordt uiteraard alleen maar gesteld als je een covid besmetting hebt gehad. Bij mij was dit eind 2023 het geval (testen hoefde niet meer, maar had ik wel gedaan) en begin 2024 kreeg ik klachten zoals hoofdpijn, nekpijn, extreme vermoeidheid. Ik zei in februari 2024 nog kan dit geen longcovid zijn, maar volgens mn huisarts niet. Ook best vreemd toch achteraf gezien. Volgens mijn huisarts zat ik in een bo door toestanden op mn werk. En ja dat klonk ook aannemelijk uiteraard. Voor allebei is geen test en je kunt het ook niet z’n aan bv bloed. En nu een maand geleden heeft mijn huisarts de diagnose in m’n dossier veranderd in longcovid. Nou en dan kom je met dat verhaal bij de psycholoog. Die kunnen daar dus niks mee omdat er geen kennis is over wat longcovid met je doet. Dus ik zei nog, het voelt bij mij hetzelfde hoor. De keuze is dus uiteindelijk gemaakt om te stoppen met de bezoeken aan de psycholoog. Dus nu ga ik nog naar een ergotherapeut en die behandelt en adviseert mij als longcovid patiënt. Maar ze zegt er wel bij, het is dezelfde behandeling als die we ook voor bo gebruiken.

Ik heb op dit forum wel vaker gezegd denk goed na over een eventuele besmetting covid die je misschien gehad hebt. Want het kan zomaar longcovid zijn en niet een bo.

Ondertussen modderen we gewoon door. Het is niet anders. Daarom zijn er meer mensen nodig zoals Ax die dit duidelijk kunnen maken en het ook kunnen onderbouwen door onderzoek te doen.

Hoi,

Goed te lezen dat jullie ook moeite heb met het onbegrip van een ontregeld zenuwstelsel.
Het lijkt haast wel of de huisartsen longcovid meer aannemelijk vinden dan een bo door een ontregeld zenuwstelsel. Is natuurlijk de laatste tijd ook vaker in het nieuws geweest.

Ook ik heb aan het begin van mijn klachten covid gehad, en de psychosomatische fysio vroeg er wel naar, maar vindt dat ik er niet genoeg vermoeidheidsklachten voor heb.

Ax, wat betreft stress gevoeligheid. Ik heb een keer een dna test laten doen ivm welke antidepressiva goed voor me zouden werken. Dat bleek dus niet zo makkelijk voor mij te zeggen.
Wat wel interessant was, dat bleek dat ik een langzaam werkend COMT gen heb, wat betekent dat ik er 3á4 keer langer over doe om stresshormonen kwijt te raken. Dus grotere stress gevoeligheid.
En bij mensen die juist een heel snel werkend gen hebben, worden de stresshormonen heel snel afgevoerd.
Het klopt dus inderdaad dat de ene mens stressgevoeliger is dan de ander. Maar er zal vast nog wel meer zijn wat meespeelt.

Groetjes W ( frustratie)

Herkenbaar. In mijn eerste jaar voelde ik die moeheid ook niet echt, maar nu elke keer met golven. De eerste extreme vermoeidheidsvlaag duurde zo'n 3 maanden, maar ik had ook griep en koorts in die periode wat ook uitputtend is. Daarna ging het weer goed en nu weer een vermoeidheidsgolf van nu 2 weken, maar het neemt langzaam af en kan gelukkig weer wat beter functioneren. Je lichaam staat nu meer 'uit' waardoor je lichaam tot rust komt en je voelt nu pas hoe moe je bent.

Niet te vergeten; angst, paniek, onrust, adrenaline etc.. is heeeeeel uitputtend geweest waardoor je elke keer in je rode batterij bleef hangen.

Hoi Th,

Wat je beschrijft klinkt heel herkenbaar, al is het tijdstip waarop dit gebeurt – in jouw geval na een jaar – erg individueel. Het is eigenlijk heel logisch dat vermoeidheid nu op de voorgrond komt, juist omdat de eerdere spanning, paniek en hyperventilatie grotendeels zijn weggevallen. Zolang je lichaam in overdrive zat, in de vecht-of-vluchtmodus, draaide het op stresshormonen zoals cortisol en adrenaline. Door die stresshormonen voelde je de lichamelijke vermoeidheid nauwelijks, terwijl die er toen ook al was. Nu dat systeem eindelijk tot rust komt, komt ook de échte uitputting aan het licht.

Dat voelt verwarrend, maar het is geen achteruitgang – het is vaak juist een volgende fase in het herstel. Veel mensen ervaren dit: eerst rust in het hoofd, daarna de vermoeidheid in het lijf. Je lichaam krijgt nu pas de kans om te zeggen hoe moe het werkelijk is.

Geef jezelf dus tijd en rust. Dit is een teken van herstel, niet van iets dat "fout" gaat.

Bron: Uitgevallen met een burn-out. Eerst onrust daarna vermoeidheid. (Te vinden via Google)

Hee Th, bij mij ook herkenbaar! Ben nu ook een jaartje verder, en 9 maanden in begon dat bij mij ook te kantelen. Had niet perse hele erg paniek oid die 9 maanden, maar merk nu dat ik sneller moe voel na/tijdens inspanning ipv dat mn lichaam "en maar door gaat". Dus ja ben nu ook een stuk meer moe, ook helaas mentaal een goed meer moe ook.
Maar zoals hierboven wordt gezegd, dit is waarschijnlijk een goed teken! Je lichaam heeft nu meer rust en ruimte om dieper te hersteld (wat natuurlijk ook meer energie kost).

En anders kan je altijd even je bloed laten prikken voor de zekerheid om (nieuwe) ziektes/issues uit te sluiten.

Slapen jullie ook beter tijdens deze periode? Ik ben van na een jaar 4 uurtjes slapen per nacht naar 6 a 7 uur gegaan nu. De vermoeidheid zowel fysiek en mentaal is erger, maar dit geeft me wel rust en voel me ergens fijner ofzo.

Ik sliep het eerste jaar wisselend. Had wel wat problemen af en toe met slapeloosheid, maar dat kwam doordat ik meer ging doen. Nu slaap ik over het algemeen goed en 8-10 uur, soms wel een beetje onrustig, maar die vermoeidheid komt soms echt uit het niets

Dag Jacoba,

Zoalng het maar over een dag gaat. Vooral geen zorgen proberen te maken. Laat het gevoel er zijn hoe naar ook. Als je voldoende energie hebt doe gewoon je dagtaak. Ga zeker niet over je grens. Welke medicatie neem je?

Hoi Steven, bedankt voor je reactie.
Ik slik paoxitine en alprazolam. En om te slapen temazepam.

Mss niet van toepassing maar is bij wijzigingen van medicatie komen heel wat bijwerkingen kijken. Een psy had bij mij medicatie voorgeschreven maar achteraf blijkt (2de opinie) dat je daar voorzichtig moet mee omgaan...per 10 mg verhogen...en bij verhogen gedurende 2 weken xanax bijnemen. Een nevenefect van veel antidepressiva is dat je angstig wordt en zelfmoordgedachten kan krijgen... een beetje tegenstrijdig...Je neemt is in om ervan af te geraken en het wordt erger... ik denk dat ook veel geneesheren zelfs psychiaters te gemakkelijk met medicijnen omspringen

Hoi Isabel, Het is een proces om erachter te komen wat werkt voor jou. Het heeft voor mij ontzettend lang geduurd om erachter te komen of het beetje energie te maken had met adrenaline waar ik jarenlang een uitputtingsslag op heb gepleegd of dat ik op weg was naar echte rust. Het advies was bij mij ook vooral wandelen maar dit hielp mij niet, ik werd er alleen nog meer vermoeid van. Dit forum ken ik pas sinds kort maar ben echt geschrokken hoeveel mensen zo aan het worstelen zijn. Sterkte hoor met het vinden van de juiste weg. Je bent duidelijk niet alleen!

Dan liep je waarschijnlijk nog op cortisol en adrenaline. Nu neemt dat af en moet je op eigen accu. Dit is waarschijnlijk zo goed als leeg

Mijn vriendin had een burn-out gehad en zei toen ik die kreeg, je moet gaan wandelen.

Dat hielp bij haar maar bij mij totaal niet. Ik was fysiek op het nul punt. Ik dacht dat ik er goed aan deed, zij had tenslotte ervaring, maar ik was zo moe en in de war dat ik zelfs mijn paspoort meenam voor een rondje van 200m.

Luister naar je lichaam want elke burn-out is anders. Je hebt jezelf waarschijnlijk jaren gepusht om tot het uiterste te gaan. Je lichaam gaf en geeft aan dit niet meer te doen.

Probeer en van te leren. Sterkte.

Ah ik vind het wel heel fijn om te horen dat meer mensen hier last van hebben! Ik zie inderdaad namelijk overal op het internet staan: ga wandelen. Maarja zo blijkt dat het toch niet voor iedereen hetzelfde werkt.

Gelukkig ben ik laatste tijd minder streng voor mezelf en doe ik echt maar 5 minuutjes of doe ik gewoon klusjes in huis. En merk dat überhaupt door de druk weg te hebben van dat ik van mezelf “moet wandelen” al wat helpt. En gewoon het accepteren dat het wandelen op dit moment gewoon nog niet echt leuk is, maar dat ik het eerder doe voor even een frisse neus halen. Soms wel moeilijker gezegd dan gedaan dit hoor.

Hoop wel dat ooit die fysieke kracht weer terugkomt :( En bizar om te beseffen dat ik dus blijkbaar m’n lichaam zo heb opgemaakt…

Maar het is fijn om te weten dat ik niet de enige ben die hiermee worstelt!

Veel sterkte aan iedereen die hier ook last van heeft!

Ps. Ik heb voorafgaand aan de arbeidsovereenkomst 2 maanden als zzp’er op proef gewerkt. Dus ze hebben in die periode kunnen zien dat ik op dat moment fit was

Wat een vervelende situatie..
Je werkgever mag je contract niet zomaar ontbinden omdat je ziek bent.Wel mogen ze het einde van je tijdelijke contract laten ingaan zonder verlenging. Heb je die beschuldiging ook besproken met je bedrijfsarts?

Hoi Men, ziek is ziek, wat de oorzaak ook is. Als je thuis van de trap valt, dan kun je ook niet werken - dat ligt dus niet aan je werk, maar alsnog heeft het impact. Ik begrijp je angsten maar dit is een probleem van je werkgever (die duidelijk niet geschikt is voor de rol als leidinggevende) en niet van jou. Je werkgever mag een contract niet zomaar ontbinden. Daarnaast mag hij ook niet zomaar kiezen om geen contractverlenging te geven alleen omdat je ziek bent. Wat de oorzaak ook is.
Mocht je geen contractverlenging krijgen, dan kom je bij het uwv terecht en kom je daar in de ziektewet. Hoe dan ook kom je financieel dus niet ineens volledig in de problemen.

Dank je voor je reactie Anoniem,
Ja ik heb het besproken bij de Arbo arts. Die reageerde er niet echt op. Maar ik heb het zwart op wit de beschuldiging. Voor als ik het eventueel nodig heb kan ik het laten zien mocht het uit de hand lopen met mijn werkgever

@Ax, dank je voor je reactie. Dit stelt mij wel wat meer gerust. Zou echt een groot probleem zijn geweest als het contract zou worden ontbonden.

Wat betreft het aflopende contract en naar UWV gaan zou voor mij alleen maar goed zijn. Dan valt al in ieder geval de druk van werk weg. Ik kijk er al tegen op om komende week de eerste paar uur proberen te gaan werken. Wat moet van de arbo. Ben hier nog lang niet aan toe. Dus hoe eerder naar uwv hoe beter. Vanuit daar ga ik proberen om omscholing te kunnen realiseren.

Hi L,

Ik ben sinds een maandje beter gemeld maar voel me nog niet de oude. Dus zeker herkenning in wat je zegt. De ene week gaat het goed en de andere week slaap ik slecht en heb ik weer meer klachten. Met mijn werk heb ik hier werkafspraken over gemaakt. Als ik slecht slaap, blijf ik een uurtje langer liggen. Dat haal ik dan op een ander moment in. Ook heb ik nog massages en fysio om me in balans te houden. Deze mag ik ook inplannen tijdens werktijd. Alsnog zitten er soms moeilijke dagen bij. Maar het blijft steeds iets beter gaan.

Ha L, wat voor klachten heb je nog? Ik denk dat je uiteindelijk wel weer de oude voel, of wellicht een betere versie van jezelf! Duurt alleen even. Groetjes

Hi,

Dank voor jullie reacties! Soms nog erg moe (ineens) of stress om niks (hard geluid, ietwat druk van werk) en dan behoorlijk heftige reactie van mn lijf. Hartslag meteen hoog, onrustige gevoelens etc. Ook sommige dagen nog wat waziger in mn hoofd dan anders, of nog last van angstige gevoelens. Tot een echte paniek aanval komt het gelukkig niet meer, kan er een stuk beter mee om gaan. Balans is wel moeilijk, ik wil mezelf ook af en toe pushen en niet laten tegenhouden door nog wat makken (dat houdt mijns inziens ook de angsten ed in stand, deels is het toch vooral weer vertrouwen krijgen in eigen lijf en geest) maar toch goed luisteren en op tijd rust nemen. Al met al gaat t dus maar t is nog niet waar ik wil!

Snap ik, L, maar je bent echt al ver! Noem het maar de laatste lootjes!

Hoi L,
Herkenbaar. Ik werk ook weer mijn rooster maar ben zeker niet klachtenvrij en vaak erg moe. Ook weer onrustige nachten. Maar uit verschillende bronnen vernomen dat dit nog wel een tijdje aan kan houden. En ik denk nu zelf dat mijn lichaam nog niet alle signalen doorkrijgt die in mijn hoofd eigenlijk verandert zijn. We moeten denk ik nog wennen aan onze "nieuwe" of eigenlijk je ware ik.
Hou vol, we komen er wel. Met vallen en opstaan en in het begin van onze burn out bleven we alleen maar liggen.
Sterkte ❤️

Dag L., ik ben al bijna een jaar beter gemeld, maar ervaar nog dagelijks klachten. Beter melden voor de wet, is zeker niet 100% hersteld. Ik vraag me af of ik ooit een dag opsta zonder hoofdpijn of hersenmist, maar eerlijk is eerlijk, het is zeker zo heftig niet zoals in het begin van mijn burnout.

Sterkte allemaal en bedankt voor jullie reacties! Hoe rot ook toch fijn om te lezen dat je ergens niet alleen in staat! Jullie zijn volgens mij ook goed bezig :)

Welke klachten heb je nog meer? Je kan het altijd een keer proberen en dan kijken of het lukt!

Beter eerst lekker wandelen buiten en ophogen met fietsen qua intensiteit. Je kunt altijd dipjes hebben waardoor sporten weer niet gaat. Zonde van je abonnement, maar als je het gevoel hebt er klaar voor te zijn, dan zeker proberen.

Je kan misschien ook thuis of buiten een beetje experimenteren met lichaamsgewicht krachttraining, dat is wat laagdrempeliger.

Dag Samantha, ik ben gaan sporten met hersenmist, maar dat heeft bij mij echt averechts gewerkt.
De harde muziek/vele geluiden, knipperende lampen, mensen die een gesprekje willen etc. heeft mij alleen maar meer overprikkeld dan dat ik al was. Ik wandel nu als beweging, beetje saai, maar 10x beter voor je zenuwstelsel.

Bij mij was sporten juist heel zinvol. Eigenlijk vrij snel gaan sporten, op m’n “goede” dagen dus niet op de dagen dat ik uitgeput wakker werd. Maar gaf me juist vertrouwen in mn lijf en ook lekkere endorfine rush. Meteen sportlesjes gaan doen, misschien iets rustiger aan dan normaal maar ik denk dat je zelf wel aanvoelt of t je wat brengt of niet. Zou er in ieder geval niet te bang voor zijn en het zeker proberen.

Ik heb hier een dubbele ervaring mee, vanaf maand 2 tot maand 6 ging het prima en was het een goeie uitlaatklep om echt even gelukkig te zijn, ik was ook snel weer op mijn oude best hoge niveau. Echter in maand 7 kreeg ik door slechte reintegratie een paniekstoornis en is het sindsdien erg lastig geweest om vertrouwen te krijgen in het idee dat je lichaam belasting aankan. Stress van sport voelt namelijk hetzelfde als stress voor (anticiperende) paniek. Dus ik zou zeggen probeer het gewoon, begin beetje langzaam aan om te wennen aan prikkels en kijk of het lukt, maar forceer het ook niet als het niet lukt.

Toevallig na een jaar vol paniek en angst, 2 weken geleden mij weer aangemeld bij de sportschool. Ik miste het heel erg en ik had nu ook eindelijk weer zin. De eerste keer was eng en spannend. Mijn doel was maximaal een half uur en als het niet gaat weggaan. Heel rustig begonnen en kreeg eerst wel paniek en wilde weg. Toch even erdoor gegaan en merkte dat het hielp. Uiteindelijk een uur geweest. Tweede keer ging het stuk beter en kon ik best veel doen. Mijn lichaam gaf zeker aan wanneer ik te hard ging. Uiteindelijk iets te hard gedaan maar dat is ook weer een les. Voel me er wel wat vrijer door na een jaar weinig tot niks ondernemen..
maar eeeeeecht heeel langzaam opbouwen!

Hoewel te diep gaan tijdens het sporten zeker voor extra stress zorgt in je lichaam, zijn er ook voordelen als je het goed aanpakt. Tijdens het sporten ben je vaak even uit je hoofd, fijn voor als je veel piekert. Ook maak je goede stofjes aan in je hersenen, waardoor je je rustiger kunt gaan voelen en die ook je slaapkwaliteit kunnen bevorderen. Bij mij heeft sporten echt geholpen om minder angstig te worden. Niet direct na 1x, maar na een 1 à 1,5 maand 1x per week een uurtje rustig sporten begon ik verschil te merken.

Is het een optie om naar een personal trainer te gaan ipv een drukke sportschool? Bij voorkeur iemand die ook verstand heeft van het zenuwstelsel / herstel bij burnout. Dat zou veel schelen qua prikkels en je krijgt dan goede begeleiding.

Dat denk ik wel Bert. Ik heb dat gevoel ook in meer of mindere mate in mijn armen en bovenrug. Vaak ook vooral als het weer wat minder met me gaat.

Denk ik ook, Bert. Stiekem beetje jaloers dat jij al zoveel werkt! Zit zelf op 2 x 6 uur; maar gaat de goede kant op.

Tja het is soms lastig te begrijpen hoe je al die rare lichamelijke en geestelijke klachten kunt ervaren.
Allemaal goede moed houden.

Sinds kort heb ik dat ook. Het lijkt net of je met speldjes wordt aangeraakt. Het doet niet echt pijn, maar vervelend is het wel. Het voelt branderig aan. Ik heb het wanneer ik iets een beetje spannend vind en daaraan denk.
Ik heb dit nog nooit gehad.

Overspannings- en/of burnoutklachten

Herkenbaar ja, maanden rust nemen :)

Zeker herkenbaar. Al ben ik geen dokter: dit zijn allemaal klachten (naast nog een hele hoop andere) die ik ook had de eerste maanden van m’n burn-out. En nu na een jaar deels nog en al helemaal als ik te weinig rust neem.
Het is superrot maar het wordt echt beter. Vooral rustig blijven en tegen jezelf blijven herhalen dat dit er echt bij hoort. Want je wilt juist ontstressen en dus je klachten accepteren. Lees anders bv. het boek de burn-out reset, dat helpt om beter te begrijpen wat er in je lichaam gebeurt.
Sterkte!

Klinkt echt als burn out klachten, MG.

Dat afwezige gevoel: noem je derealisatie/depersonalisatie. Is een afweermechanisme van je brein/lichaam. Heel eng in het begin, maar het is echt een burn out klacht en het wordt minder.

Herkenbaar!
Op den duur gaat het beter.

Herkenbaar en klinkt als een burn out. Hopelijk durft jouw huisarts uit te spreken dat het om een burn out gaat. Dus zelf zou ik met deze klachten die je benoemd eerst naar de huisarts gaan. Dat is misschien het meest verstandigste om te doen. Zelf heb ik het eerste halfjaar geen auto gereden omdat dit veilig was voor mezelf maar ook zeker voor de andere weggebruikers.

Zeker herkenbaar. Al deze klachten heb ik ook gehad en nog steeds grotendeels. Heb de laatste tijd ook dat soms mijn zicht/beeld af en toe heel snel heen en weer schuift

Ja het heeft mij echt een paar slapeloze nachten bespaard. Het werkte niet altijd 100% maar het heeft wel geholpen! Het schijnt je cortisol te verlagen door de druk op je lichaam. Koop 10% van je lichaamsgewicht, niet zwaarder dan dat.

Wel echt bij die 10% blijven 😅 Ik had een zwaardere gekocht, tweepersoons zodat mijn vriend er ook onder kon. Die was 10kg terwijl ik 60kg weeg... Verhoogde alleen maar de stress en rusteloosheid. Geen aanrader om een te zware te nemen haha.

Heb er ook eentje al een jaar en slaap er ook vaak mee. Maar als je hoofd overactief is werkt eigenlijk niks alleen zorgen dat je overdag ook veel rust neemt. Ik slaap ook weleens zonder en merk nu niet echt verschil ookal heb ik af en toe nog wat inslaapproblemen.

Mijn vriendin heeft een knuffel van lotgenootje. Dat is een verzwaringsknuffel. Werkt ook niet altijd, maar biedt vaak wel een soort troost en rust .

Is het dus wel waard om te proberen, ik ga er eentje bestellen. Merk gewoon heel erg dat telkens als het weer wat de goede kant op gaat bij mij men slechte slaap me weer helemaal terug zet. Ik ben benieuwd;)

Ik heb er ook 1. Moest er wel aan wennen maar na een week sliep ik duidelijk beter. Dus denk dat het werkt. Nog steeds slaap ik wel slecht als ik teveel gedaan heb of teveel stress door iets anders heb gehad. Maar toch. Alle kleine beetjes helpen. Magnesium slikken ‘s avonds ook trouwens

Ik heb een jaar lang ermee geslapen. Maar ik ben ermee gestopt. Het is vrij warm/zweterig.
En je went eraan, waardoor het effect minder wordt, denk ik. En dan krijg je moeite met slapen als je hem niet bij je hebt.

Ik gebruik hem nu liever incidenteel, als het echt nodig is. Je kunt hem ook overdag erbij pakken om over je heen te hangen.

(Maar ik slaap dan ook meestal prima.)

Migraine heb ik niet, maar wel veel spanningshoofdpijn en kaakpijn. Die pijn in je kaken en op je slapen hoort vaak bij elkaar en komt van je spieren aanspannen. Je kunt eens oefeningen opzoeken voor temporomandobulaire disfunctie, dat is oa hier op gericht. Die kunnen helpen. Probeer tijdens je werk of stressmomenten eens na te gaan of je je kaken en schouders niet overmatig aanspant. Als je hulp nodig hebt, kan een fysiotherapeut evt meekijken. Het zal niet alles oplossen, maar alle beetjes helpen. Sterkte!

Al meer dan een jaar 24/7 hoofdpijn/bonkend hoofd/druk op het hoofd/hersenmist. En eigenlijk altijd al regelmatig hoofdpijn gehad. Ook nek en schouderpijn. Fysio helpt wat, dry needling geeft tijdelijk wat verlichting. Neuroloog zei is stress en er zijn mensen die door stress buikpijn krijgen en er zijn mensen die door stress hoofdpijn krijgen en spanning nek. Leren om stress situaties te vermijden en beter met spanning om te gaan. We moeten zelf voor een groot deel veranderen, zodat we geen hoofdpijn (of buikpijn) meer krijgen. 🧘🏼

Sterkte en probeer zo rustig mogelijk te blijven. Ademhalingsoefeningen, meditatie om te ontspannen. Bij mij is een ct scan gemaakt en alles was goed.

En bij twijfel altijd even naar je huisarts. En niet teveel ibuprofen of paracetamol slikken, want dan krijg je medicijnafhankelijke hoofdpijn.

Dank jullie wel, het stelt me toch een beetje gerust dat ik niet de enige ben. Voor jullie ook veel sterkte 🌸

Misschien is het het proberen waard om BSR te doen (body stress release). Dat is ook een relaxte ervaring en je hoeft niet veel te praten ofzo, is gewoon op een soort massagebank liggen en subtiele drukkende aanraking krijgen over je kleren heen.

Hi Suus, spanningshoofdpijn is een onderdeel van een burn-out bij veel mensen. Helaas is het een signaal van je lichaam dat het nog niet goed gaat. Waar fysio of massage eventjes verlichting kunnen bieden, is er helaas maar één oplossing die op de lange termijn helpend is: eraan toegeven en het accepteren. Hoe meer je ertegen strijdt, hoe meer je lichaam in vecht/vlucht-modus komt - en dan neemt de spanning dus alleen maar toe.
Zie het zo: je bent ziek. Als je een stevige griep hebt, voel je je ook ellendig - en dan geef je er ook aan toe. Doe dat bij deze ziekte ook. Uiteindelijk wordt het beter, echt waar.

Dankjewel Ax, ik had dit in het begin niet zo, hebben meer mensen die vooral richting het einde?

Dankjewel Ax, ik had dit in het begin niet zo, hebben meer mensen dit vooral richting het einde?

Ik ook heel vaak hoofdpijn, al bijna een jaar, iedereen zegt dat het erbij hoort, dus ik ga daar maar vanuit.

Dag lieve Suus en co,

Hopelijk gaat het (goed-beter) met jullie,

Zelf heb ik nog maar onlangs door dat ik (terug)een burn-out heb. Ik hoop dat jullie het niet erg vinden dat ik meedenk... Alle tips zijn bij mij ook meer dan welkom...


@Ax Ik ga volledig akkoord met Ax; hoe meer verzet hoe meer spanning! Hoe meer ik denk van wat is dat nu; hoe meer ik onbewust pieker en nog minder rust krijg in hoofd en lijf! Goeie tip van de griep.


@Burnie de instelling moet inderdaad anders; daar geloof ik ook heel sterk in! Niet alleen vraagt de maatschappij zo extreem veel van ons maar soms zit het ook ingebakken in ons eigen hoofd...
Als perfectionist is dat niet evident om "los te laten", dat leer ik nu en ook "hulp vragen", zijn mijn werkpunten; het mag ook minder perfect, dat is echt effe wennen!


Vrees ook wel dat hoofdpijn bij stress hoort... ik weet niet of dat bij begin of einde hoort; klinkt zo fout :(
bij mij eerder het begin; ik was daar al gevoelig aan. Zeker ook bij veel medicatie gebruiken; je lichaam moet dat kunnen afvoeren, denk ik.


Vroeger al had ik regelmatig sinusitis klachten met extreme migraine als gevolg, meestal stress gerelateerd en nam geregeld Sinutab(Forte) medicatie. Maar dat loste dus niets op bij mij; ik werd eerder resistent.

Ik herken het ook, als ik niet op tijd een sinutab nam was ik echt super ellendig en kon ik enkel nog platliggen, draaierig, flitsen, half gezichtsveld maar, schele hoofdpijn, gevoelig voor licht en geluid, soms zelfs kotsen... niets hielp...

Dat werd op een chronische sinusitis gestoken, wat zeker ook plausibel was, maar aangezien ik ook astma en soms hooikoorts heb, werd dat zo een beetje samengevoegd. Ik kreeg pas jaren later het advies om mijn neus te spoelen met zo een NasoFree spoelflesje (daar kan je een beetje druk op zetten in vergelijking met zo een spoelkannetje) met saline spoelzout 3 maal per dag. Dat hielp zeker al, het was een beetje wennen.
`

Nadat ik vorig jaar, rond deze tijd in een hevig pollenseizoen, omdat ik niet meer goed kon ademen, de diagnose van een zware longontsteking kreeg, werden er foto's gemaakt bij de longspecialist. En onverwacht kwam uit dat de ganse rechterkant van mijn gezicht inclusief alle sinussen zwaar verstopt waren. Dus mocht ik direct naar de KNO arts. Die direct zei; dat moet gekuist worden; ik had ook al fistels tot in mijn neus omdat de verstopping soms zo hevig was.

Vooral een contrast vloeistof onderzoek, onder de scanner, gaf snel uitsluitsel! Ze hebben mijn sinussen leeggemaakt 3 maand later; dat hielp echt heel veel!
Dat zou ik dus zeker aanbevelen. Ondanks de vele klachten heeft het dus lang geduurd om de juiste diagnose te krijgen! Als ik in een zuurstofarme ruimte ben, in hevig pollenseizoen of extra stress dan spoel ik ook extra, dat helpt mij ook. Elke dag even buiten gaan wandelen of de ruit even open zetten om deftig te verluchten; frisse lucht zeker ook!


Sowieso heb ik last van hoofdpijn als ik te weinig water drink dus veel hydratereren helpt ook wel al iets bij mij. Zeker extra elektrolyten en mineralen opnemen, anders spoel ik ook alles door gewoon.
Kokoswater of sportdrank; iets zoals Aquarius, dat zit bomvol elektrolyten; dan zit je wel weer met veel suiker; daar kan ik ook hoofdpijn van krijgen...maar light versies bestaan ook dus geen wondermiddelen maar van alles met mate.

Zeker als je veel moet huilen, dan verlies je veel vloeistof. Het lijkt ook wat op de gevolgen van uitdroging. Doch is het zeker wel een symptoom van B-O en/of stress denk ik...

Ik weet niet of je daar last van hebt; hooikoorts of allergieën, zeker de moeite waard om eens te testen. Als je neus veel toe zit kan het zeker ook aan de sinussen liggen. Of te veel stof in een ruimte...Te weinig zuurstof leidt dan weer tot andere dingen... De KNO arts weet misschien raad. Door te stoppen met roken was mijn hoofdpijn ook direct minder, maar het gebeurt nog.


Spanning aan mijn kaken komt van inderdaad veel op te spannen of op elkaar te knijpen en in mijn geval ook van veel te knarsetanden. Dit had ik vroeger totaal niet door en dacht eerder; ik heb te veel gekletst... maar veel piekeren is knarsetanden... Dit kan normaal ook je tandarts aan je tanden zien! Ook kaak massage helpt wel of een hotpack leggen voor ik in slaap val, maar wanner het terug koud werd werd ik er ook weer wakker van; ik mag er niet te veel op fixeren want in waakmodus blijf ik dan tè waakzaam.

Ik probeer er in te berusten dat het een paar dingen kunnen zijn waar ik wel een semi-antwoord op heb.
Een bitje dragen 's nachts helpt mij beter. Naast mijn bed ligt er dus een hoop, warmers, gevulde warm water-kruik, bitje, neuszalf, tijgerbalsem,... ik wissel af

@ Anoniem; mijn kinesist kon mij daar veel bij helpen! beseffen wanneer je opspant helpt om je daar op te wijzen en bewust te maken...om dan zelf wat te proberen ontspannen of los te maken. Daar moet ik nog veel over leren. Ik deed veel aan stretchen vroeger en moet dat misschien weer terug opnemen?

Hartelijk bedankt om te lezen en ik steek zo veel op van jullie tips. Aanvaarden vind ik echt heel moeilijk en het proces voelt soms heel eenzaam, dit is een grote troost voor mij... hopelijk kan ik ook ergens iemand mee helpen...

Sterkte aan iedereen... lieve groetjes

WE

@Suus ik had dit in het begin ook niet. Is ook pas later een klacht geworden. Erg vervelend, maar verandering van klachten betekent wel dat er beweging in je lichaam zit - en dat is positief.

Ha Suus, Was nog wel even benieuwd hoe combineer je dit met werken? Je geeft aan dat je midden op de dag gaat likken. Of werk je thuis? Het is wel echt een typische burn out klacht, dus no worries!

Hoi Chantal, Fijn dat het fysiek de goede kant op gaat! Veel burn outers herstellen eerst fysiek on vervolgens ook mentaal meer te herstellen. Je moeheid is logisch. Je systeem moet wennen aan het weer werken. Als je het echt heel erg belemmerd kan je kijken of je stapje terug kan doe qua uren.

Bedankt anoniem voor je antwoord

@Chantal fysiek en cognitief loopt vaak niet helemaal gelijk. Belangrijk is om te beseffen dat belemmering = belemmering, of dat nou fysiek of cognitief is. Daarmee bedoel ik dat je ook je grenzen moet bewaken als je het cognitief allemaal nog niet trekt.

Het is in de opbouw helemaal oké om in de uren die je werkt nog niet de productiviteit van vroeger te hebben. Dat hoort erbij. Maar als je merkt dat alles je nog te veel energie kost en je weer te veel op die energie aan het inleveren bent, dan is het goed om weer aan de bel te trekken. 4 dagen van 5 à 6 uur is dan misschien nog even wat te veel. Pas goed op jezelf!

Pff, ik voel met je mee Bart! Was het leven maar weer zo zorgeloos als eerst! Maar daar komen we wel weer❤️

Heel herkenbaar. Mijn hoofd gloeit dan helemaal vooral, mijn wangen. Dit gebeurde eigenlijk altijd als ik mijn grens overging, bijvoorbeeld op het werk oid.

Heb ik ook veel last van vooral dat mijn hoofd ineens warm word soort opvliegers heel vervelend gevoel

Ook ik heb de eerste vier maanden regelmatig een warm hoofd gehad. Het voelde alsof ik koorts had, maar die had ik niet. In die tijd stond mijn lichaam altijd 'aan'.

Herken ik, maak ik ook vaak gebruik van! Altijd van die meelevende en inlevende reacties van chatgpt. Oordeelloos. Moedgevend.

ChatGPT geeft inderdaad vaak meer rust dan gesprekken met een psycholoog, een goed bedoelend familielid of vriend. Je wordt er nooit gepusht om iets te doen waar je nog niet klaar voor bent, terwijl dat bij mensen wel te vaak gebeurt.

Het is altijd een kalm en geruststellend antwoord, zonder druk of maatschappelijke verwachtingen op te leggen. Geen 'je moet terug aan het werk' of 'je moet vandaag meer doen als gisteren', maar gewoon erkenning van hoe je je nu voelt en het verklaren.

En tegelijk geeft het ook netjes aan wanneer je iets best met een huisarts bespreekt. Het blijft veilig en ondersteunend, zonder over grenzen te gaan. En steeds beschikbaar op het ogenblijk dat je nood hebt aan een geruststellende uitleg.

Pas wel op dat je niet afhankelijk wordt voor bevestiging via ChatGPT. Geruststelling is fijn en nodig op zn tijd, maar houdt ook de angsten juist in stand.

Ik heb twee weken lang elke dag geslapen in het begin van de burn out

Hoi Av, Prima om af en toe een pilletje te nemen!

Hoi Av, Prima om af en toe een pilletje te nemen!

Kijk ermee uit. Asjeblieft. Heel af en toe kan het prima maar wat is een slechte nacht volgens jou? Als je 2 nachten maar 5 uur slaapt? Dat is echt niet ernstig genoeg om dan maar een pil te nemen als je het mij vraagt. Ik heb er zelf slechte ervaringen mee daarom zeg ik wees voorzichtig.

Ik doe hetzelfde. Maximaal 1x per week. Zorg dat je er niet afhankelijk van wordt. Maar het helpt mij wel om af en toe de vicieuze cirkel te doorbreken.

Voordat ik gediagnosticeerd ben, is dat Incidenteel gebeurd.
Eerst dacht ik dat ik iets verkeerds had gegeten, nu weet ik beter, helaas.

Hey T, ik heb dit ook gehad maar ging wel altijd samen met paniek. Dus bv. Ahh ik voel me zo slecht, ik wil dat het stopt, en dan intens huilen en daarna overgeven. Toen de paniek weg ging, stopte het overgeven ook.

Bij mij blijft het bij kokhalzen. Ws ook door een lege maag want bij zo'n dip heb ik ook geen eetlust.

Ik heb dat ook kokhalzen en vol gevoel soms vooral in het begin zit nu 2 jaar in een burnout

Heel herkenbaar, helaas.

S morgens regelmatig met mijn hoofd boven de toiletpot...lijkt of ik de stress er moet uitbraken.

Hoi Suus, bij na circa 2 en 6 maanden ook gebeurd: dat mijn klachten opeens helemaal veranderde. Heel raar vond ik dat en schrok er dan weer ontzettend van. Maar wees gerust het is een afweermechanisme van je brein/lichaam. Wordt echt beter. Ik zit nu circa een jaar in een burn out en mijn klachten gaan langzaam weg. Sterkte

Dank je wat een drama is dit😪

Dank je wat een drama is dit😪

Hai Suus,

Ben nu ook een half jaar thuis, mijn herstel verschilt per dag maar gaat gelukkig de goede kant op.
Alleen heb ik ook sinds vorige week last van duizeligheid, vooral in de ochtend. In de loop van de dag wordt het dan wel minder. Vond het ook zo vreemd en uiteraard vervelend.
Maar ook dit heeft te maken met je ontregelde zenuwstelsel dat toch nog niet helemaal in balans is.
Ik probeer er maar zo rustig mogelijk onder te blijven, want je weer zorgen maken hierover, verergert het alleen maar.
Ik vertrouw er dan ook maar op dat ook dit wel weer over zal gaan.
Frustrerend is het inderdaad wel, pfff.

Beterschap en groetjes,

Mijn ervaring is ergens zo snel mogelijk weg willen, hartkloppingen, alof je hart overslaat, overdenken, hoge ademhaling, iets echt niet willen of durven, en uiteindelijk zoveel angstgevoelens dat ik heel erg moet huilen.

Brein wat non stop bezig is met negatieve gedachten.
Schouders opgetrokken.
Doodmoe maar toch slecht slapen.

Hoi, R! Ten eerste fantastisch dat je klachten bijna weg zijn!! Ten tweede: ja, weet je: in het ‘normale leven’ slaap je ook wel eens slecht. Heb jij dan moeite met inslaap vallen/ doorslapen/combinatie of..?

Hier ook zeker last van: klachten verdwijnen langzaam, alleen dat slapen gaat maar niet op niveau. Ik heb het meer met vaak wakker worden en soms wakker liggen. Heel irritant. Maar het gaat minder worden :-)

Slecht slapen berekent dat je lichaam overdag teveel heeft gedaan of nog teveel "stress" heeft ervaren. Dus eigenlijk een gevolg dat je je energie hebt opgemaakt. Hoelang ben je al onderweg? Het wordt beter.

Niet helemaal met Anoniem hierboven eens. Ik heb ook soms dat ik vrij weinig doe en een slechte nacht heb en soms heb ik veel gedaan en ik heb dan een goede nacht. Erg lastig dus. Je bent gewoon aan het genezen en houd de rust erin!

Dat heeft allemaal met je energie te maken anoniem hierboven. :)

Ik zit in een loop van veel ste veel slapen en heel moe zijn naar kort slapen en alert zijn. Al een jaar lang, wisselt nu al zn 20 x

Dankjewel voor jullie reacties! Fijn om herkenning te lezen. Ik ben 8 maanden onderweg en eigenlijk in die tijd niet langer dan een paar dagen achter elkaar mijn slaap stabiel gehad. Daarna komt er altijd wel weer een slechte nacht met niet in slaap komen, ‘s nachts wakker liggen of heel vroeg wakker worden. Verder merk ik wel dat andere klachten afnemen. Daarom vind ik het soms zo verwarrend. Wat een van jullie hierboven ook zegt, soms doe je bijna niks op een dag en slaap je slecht en andersom met veel doen en dan wel een goede nacht. Ligt het dan aan teveel in je hoofd zitten waardoor het stresssysteem weer op scherp staat? Misschien moet ik het ook niet willen begrijpen en hou ik het daardoor instant. Maar het is soms zo ingewikkeld om alles te accepteren zoals het is zonder enige logica voor je gevoel…

Klopt ik had daar ook erg last van, maar ik kan nu zeggen na bijna 1.5 jaar dat ik goed slaap! Af en toe eens moeite met inslapen, maar niet storend. Je stressysteem is inderdaad erg gevoelig en moet zich nog wat verder herstellen.

Klopt ik had daar ook erg last van, maar ik kan nu zeggen na bijna 1.5 jaar dat ik goed slaap! Af en toe eens moeite met inslapen, maar niet storend. Je stressysteem is inderdaad erg gevoelig en moet zich nog wat verder herstellen.

Hai Anoniem, werk jij ook weer? Ook gewerkt met het nog niet perfect slapen?

Ja na 4 maanden burnout heb ik weer een baan gehad en ook ongeveer 4 maanden volgehouden. Was niet slim en had inderdaad ook nog wel inslaapproblemen en nam melatonine vaak. Toen een dikke terugval met slapeloosheid en daar echt wel 4/5 maanden slaapproblemen van gehad, zoals wat anoniem ook zei met paar dagen goed, daarna niet. Vooral op momenten dat ik vroeg op moest had ik veel inslaapproblemen en nam ik melatonine. Nu heb ik dat al meer dan een maand niet geslikt en voel ik echt verbetering met mijn slaap. Binnenkort ga ik weer aan het werk voor 3 uurtjes per dag (als ik aangenomen word). Kijken hoe dat gaat en dan uiteindelijk weer een stap omhoog naar een andere baan voor 24 uur.

Puh heel herkenbaar helaas. Soms snap ik ook echt niet waarom ik zo slecht slaap. Het helpt ook niet met reintegratie natuurlijk.
Ik merk wel dat ik iets liever ben geworden voor mezelf na een nacht slecht slapen, ik leg de lat dan heel laag, dat helpt wat. Afgelopen week gaat het slapen gelukkig wat beter, maar waarom weet ik ook niet. Om gek van te worden...

Als je van je paniek- angstklachten af bent (of grotendeels), je goed slaapt, je overprikkeling zo goed als weg is en als je geen slechte dagen meer hebt dat je even tot niets in staat bent. Ik denk dat je vanaf dat punt weer rustig kunt opbouwen met werk en ervaart hoe dat gaat. Dus eigenlijk zou ik zeggen. Meestal is rustig opbouwen na 9-12 maanden denk ik een goede start, maar afhankelijk van hoe je voelt en of je hoofd er al naar staat.

Hoi Blue,
Ik ben vanaf het moment dat ik 100% ziekgemeld ben ( dit was eind februari dit jaar ) 1 keer in de week koffie wezen drinken op het werk. Dit heb ik nu dus zo'n 3 maanden 1 keer in de week gedaan.
Ik ga binnenkort starten met 1 keer in de week 1 uurtje wat "simpele" werkzaamheden, als dit een aantal weken gaat bouwen we op naar 1.5 uur, en zo in kleine stapjes verder.
Ik ben dus nooit helemaal weggeweest. Ook niet in de tijd dat ik eigenlijk tot niks in staat was.
Mijn klachten zijn vooral mentaal, vermoeidheid, hoofdpijn, sombere gevoelens, angsten, slecht slapen etc.
Ik vond het zelf wel fijn om wekelijks op een vaste dag en tijd even een koffietje te doen, zo blijft de drempel naar uiteindelijk reïntegratie zo laag mogelijk.
En ik heb helaas ook nog steeds dagen waarop ik niet op of neer kan, maar met kleine stapjes en goede afspraken verwacht ik dat ik weer langzaam kan opbouwen.

Ik zie het een beetje als een "afspraak" elke week, dezelfde dag, dezelfde tijd. Net als dat ik elke week op dezelfde dag en dezelfde tijd naar de psycholoog ga. Je doet het uiteindelijk toch voor jezelf.

Ik hoop dat je hier wat mee kan of aan hebt !

Veel liefs,

Hoi Blue,
Ik ben vanaf het moment dat ik 100% ziekgemeld ben ( dit was eind februari dit jaar ) 1 keer in de week koffie wezen drinken op het werk. Dit heb ik nu dus zo'n 3 maanden 1 keer in de week gedaan.
Ik ga binnenkort starten met 1 keer in de week 1 uurtje wat "simpele" werkzaamheden, als dit een aantal weken gaat bouwen we op naar 1.5 uur, en zo in kleine stapjes verder.
Ik ben dus nooit helemaal weggeweest. Ook niet in de tijd dat ik eigenlijk tot niks in staat was.
Mijn klachten zijn vooral mentaal, vermoeidheid, hoofdpijn, sombere gevoelens, angsten, slecht slapen etc.
Ik vond het zelf wel fijn om wekelijks op een vaste dag en tijd even een koffietje te doen, zo blijft de drempel naar uiteindelijk reïntegratie zo laag mogelijk.
En ik heb helaas ook nog steeds dagen waarop ik niet op of neer kan, maar met kleine stapjes en goede afspraken verwacht ik dat ik weer langzaam kan opbouwen.

Ik zie het een beetje als een "afspraak" elke week, dezelfde dag, dezelfde tijd. Net als dat ik elke week op dezelfde dag en dezelfde tijd naar de psycholoog ga. Je doet het uiteindelijk toch voor jezelf.

Ik hoop dat je hier wat mee kan of aan hebt !

Veel liefs,

Hoi Blue,

Ik ben na circa 9 maanden wekelijks koffie gaan drinken en met 10 maanden ben ik begonnen met 1 x 2 uur werken. Wat ik alweer kon? Ja, elke dag minstens 30 min lopen/fietsen, vaak wel richting uur, huishoudelijke taken etc gaan makkelijker, makkelijk achter computer/tv kijken, af en toe avondjes weg met meerdere mensen. Gewoon meer energie en meer zin!

Welke klachten: ja, als ik te veel doe, dan gaat mijn slapen slechter en krijg ik met name klachten rond inslapen. Slapen is sowieso nog steeds wel een ding. Vaak wel 7-10 uur, maar nog steeds vaak wakker, vaak kort, soms uurtje, blijft een struggle. Met name vorige week opeens 3 uur wakker in nacht, maar komt bijna niet meer voor gelukkig! Maar ook nog steeds overprikkeling en derealisatie, maar allemaal veel lichter. Het gaat echt op en neer. Heel vermoeiend, maar dat herkent iedereen.

Ik zit momenteel ook in een terugval, terwijl ik net bijna iedere dag geen klachten meer had. En inderdaad alle oude klachten ervaar ik weer. Het is dan weer tijd om een klein stapje terug te doen. Het herstel gaat niet in één rechte lijn omhoog maar met een paar kronkels naar beneden.

Als je weer fitter voelt test je heel voorzichtig je limiet en stopt gelijk als je lichaam weer signalen geeft en zo kom je er langzaam uit. Sterkte

Inderdaad een stapje terug - luisteren naar je lichaam - alle lessen die je geleerd hebt, toepassen - en niet in de overanalyse of schuld gaan zitten. Want het gaat met vallen en opstaan. Je moet leren aanvoelen wanneer je wat kunt, en daar horen verdrietig genoeg terugvallen bij. Uiteindelijk kom je er wel, echt waar. <3

Precies om wat je al schrijft Es, omdat je je schuldig voelt. Herkenbaar voor velen op dit forum. Praat hierover met je man, zeg vooral hoe het voor jou voelt en wat het met jou doet. De stress hierover kun je er niet bij hebben. Geen idee hoe oud je kinderen zijn, maar als ze oud genoeg zijn ook met hen praten. Het is nu even wat het is en ja leuk is anders. Ik heb geen kinderen meer thuis wonen, maar wel een man en ook voor ons is het allemaal anders. Zoals ik eerst was ben ik nu op dit moment niet. Heel naar, maar heb nu alle energie nodig voor het beetje wat wel kan. En hiermee bezig zijn Es lost niks op en kost je alleen maar energie. Door erover te praten zul je merken dat zij met je mee gaan bewegen in jouw proces. Zij houden ook van jou hè en zijn ook zoekende hoe ze nu met jou om moeten gaan. De enige die dit kan doen ben jij. Dus praten Es en daardoor ook goed voor jezelf zorgen. Dat doen burnouters te weinig hè 😉

Wees lief voor jezelf Es

Hey Es,
Ik herken me ook ontzettend in jouw verhaal. Alsof alles schreeuwde 'ik moet hier weg', 'ik wil alleen zijn'... Dit is zon naar gevoel en het voelt zo sterk aanwezig... Bij mij ging het gepaard met heel veel schuldgevoel 😥 Door te lezen dat veel anderen hier ook last van hebben kon ik het iets meer een plekje geven, het hoort bij de burn-out...
Zoals Burnie aangeeft is inderdaad het beste wat je kan doen er over te praten. Het nam bij mij het gevoel niet weg maar daardoor begreep mijn partner wel beter waarom ik bv. continu moest huilen als ik zijn gezicht zag... Je gezin kan er niets aan doen en jij ook niet... Je bent nu even niet jezelf. Het erover praten hielp bij mij ook omdat mijn partner inzag dat hij de regie over moest nemen. Hij moest nu even aan het roer staan wat mij ontzettend ontlaste en tijd gaf om uit de overlevingsstand te komen.
Ik weet niet of je je hierin herkent maar ik voelde veel pijn en schuldgevoel, alsof ik faalde en niet meer de partner kon zijn die ik altijd zo graag was, voelde me verschrikkelijk naar in mn eigen lichaam en wilde alleen maar dat het stopte. Je lijf wil vluchten van die pijn en dat is een hele normale reactie❤️

Blijf vertrouwen houden Es! Het is helaas een lange weg maar een goed supportsysteem doet wonderen❤️

Heel herkenbaar, ook hier met een jong gezin met 3 kinderen.

Fijne reactie m en Burnie, toppers!

Zet hem op Es!

Bedenk dat jouw ontregelde zenuwstelsel dit doet! Je bent emotioneel labiel, dat betekent dus enorme stemmingsschommelingen. Het zal weer beter gaan worden naarmate je vordert in je herstel. De angst/paniek neemt af en je wordt weer rustiger en stabieler. Probeer het zo maar uit te leggen...je bent inderdaad nu niet jezelf. Maar het wordt weer beter.

Ontzettend herkenbaar Jeffrey! En super frusterend vind ik het ook! Ik heb er nog steeds last van als ik te veel doen, maar ben onder begeleiding van een ergotherapeut nu en dat werkt best wel goed om mn belastbaarheid te vinden/verhogen. Ik werk ook nog steeds niet maar kan nu wel 30 min iets doen (maakt niet uit wat) en dan even 10 min rust nemen en dat de hele dag door (in mijn geval tussen 10-22). Misschien doe je ookal zoiets maar anders: je hebt altijd 10h per jaar gratis in je zieke kostenvergoeding om naar een ergotherapeut te gaan!

Wat heb je daar geleerd als ik vragen mag? Ik heb het vaker voorbij zien komen groet lies

Ook die hoofdpijn en brainfog?

Ava, pff, wat pittig zeg. Mijn advies: meteen aangeven dat je weer een toename van klachten merkt bij de nieuwe functie icm dit aantal uren. Je lichaam geeft aan dat het te veel is, dus trap je op de rem. Zo simpel is het. Doe je dat niet, dan ben je straks weer helemaal terug bij af.
Je hoeft je sowieso niet te schamen over je terugval. Want jij had dit toch niet kunnen voorzien? Je probeert soms en dan blijkt het te veel te zijn. Dat kán.
Als ik de toon van je verhaal lees, dan merk ik dat je nog niet voor jezelf kiest. Jouw gezondheid is het meest belangrijke. Belangrijker dan de hoogte van je inkomen, belangrijker dan je functie, belangrijker dan wat je werk van jou vindt. Jouw herstel staat voorop. Het is een van de weinig positieve dingen aan een burn-out: dat je ziekte je dwingt om voor jezelf te kiezen, elke keer weer. Dus daar kun je nu mee oefenen.
Sterkte.

Hoi Ava, eerst complimenten dat het je al zo goed lukte om je werk op te bouwen en inhoudelijk te doen! Volgens mij mag je al heel trots zijn op hoe je het doet! Ik slaap nog steeds wisselend, mijn reintegratie loopt daarmee ook niet top en ben ook in het tweede jaar. Mijn werkomgeving is niet echt veilig te noemen ivm vrij ernstige conflicten tussen collega's (niet richting mij). Dat hindert wel echt het herstel. Dat is niet hetzelfde als bij jou, maar in je herstel heel veel extra verantwoordelijkheid op je moeten nemen triggert misschien wel weer die overmatige stressrespons (en dus slecht slapen). Ook zonder BO zou je mss een paar nachten wakker liggen van zo'n grote stap, toch?
Hoe lastig het ook is, denk eerst aan jezelf. Wil je deze functie heel graag? Ga in gesprek dat je niet ineens dit kan doen, leg uit dat het opnieuw je slaapstoornis triggert, kan het op maat gemaakt? Langzaam taken overnemen oid? En dan duidelijk maken dat je reintegratie ook trager gaat hierdoor.
Of blijf je toch liever op je oude functie?
Super, super moeilijk dit soort dingen te bespreken. Ik zit met mezelf ook enorm in conflict tussen mijn ambities en gezond herstellen. Ik wens je heel veel sterkte toe!!

Hoi Ava,

Het is zo herkenbaar ‘ik heb ja gezegd dus..’
Maar je hebt inderdaad eerst ja gezegd en nu voel je dat het toch nog teveel stress geeft. Dus geeft je lichaam een heel helder signaal.
Er staan hier vaker verhalen over enorme terugvallen en ik moest zelf ook weer helemaal opnieuw beginnen omdat ik te snel ging met re-integreren.
Dat raad ik echt echt niet aan!

Dus dan zeg je maar ‘sorry ik was echt heel enthousiast over die nieuwe functie maar ik ben daar nog niet hersteld genoeg voor’. En komt er wel weer een nieuwe kans.
Dan zit je maar een paar maanden in je tweede ziek jaar. Dat is echt beter dan een heel stuk beter zijn en dan terugvallen tot het begin, geloof me.

Angst en paniek en opnieuw nachten wakker liggen klinkt echt niet goed. Dat is niets om je voor te schamen. Het is hartstikke logisch dat je toen het beter ging iets te snel wilde. Maar het klinkt wel als een duidelijk teken.
En ik weet natuurlijk niet of je die functie nog even uit kunt stellen of dat je hem helemaal af moet zeggen maar sowieso help je niemand, ook je werkgever niet, als je re-integratie nu stagneert of helemaal mislukt.

Ik begrijp je heel goed hoor. Het is ook spannend en stom om nu toch weer ‘zwak’ te lijken. Maar het is niet zwak maar juist enorm stoer dat je voor jezelf opkomt en naar je lichaam en grenzen luistert.
Sterkte!

@A. superlieve reactie maar ik ben het niet eens met je woorden dat je trots moet zijn dat je weer uren werkt en verantwoordelijkheden op je neemt ;) Het is heel fijn als het lukt, dat zeker, maar het geeft het gevoel dat herstellen een "prestatie" is en dat is het niet. Het is een proces dat bij de een sneller gaat dan bij de ander, en dat is helemaal oké. We zijn allemaal juist in een burn-out gerecht gekomen omdat we te veel gefocust zijn op prestatie, en we komen er weer uit door dat meer los te laten! (:
Geen aanval uiteraard, maar vond deze nuance wel belangrijk om te maken. Verder eens met je reactie!

Mentale gezondheid is belangrijker dan een nieuwe functie, hoe graag je die ook wilt

Dank allemaal voor jullie reacties. Ik weet ook dat jullie gelijk hebben. Wat is dit toch ontzettend klote allemaal he af en toe. Wel heel fijn om dit hier te kunnen delen. Ik denk dat ik het gesprek na het weekend maar aan moet gaan.

Klote is het zeker Ava, maar zo te lezen ben je je bewust van je lichamelijke grenzen en handel je daarnaar. Dat doe je goed. En verder: het komt ook goed. Wie weet wat de toekomst verder weer brengt. Alvast succes met het bespreekbaar maken!

Ax, mooi dat je je kritisch opstelt ;) ter aanvulling, wat filosofisch en ook deels semantisch: ik denk dat er een verschil is in trots mogen zijn dat je een proces hebt doorgemaakt, en kijkt waar je nu staat (zelfwaardering) vs trots (hoogmoed, hubris) op een statische prestatie. Dat eerste is denk ik heel gezond. Het gaat niet puur over hoeveel uur je weer werkt, maar het proces waarin je beter weet wie je bent en wat je nodig hebt. Dat tweede is meestal niet gezond, om redenen die jij noemt en omdat het vaak iets is dat deels door anderen wordt ingevuld. Dat is net zo bij ambitie.
@Ava, laat dit vooral links liggen als je het onzinnig vindt ;)

Hoi A en Ava,

Ik ben even benieuwd: gaan jullie met bijna geen slaap toch naar werk? Ik struggle net zoals jullie hier zo ontzettend mee. Heb zelf niet veel andere heftige fysieke sensaties en er komt nauwelijks angst of paniek bij kijken, maar soms dus echt zo last van slapeloosheid (en soms hartkloppingen en nachtzweten). Ik kan me cognitief wel gewoon goed concentreren ook op die mindere dagen (gata natuurlijk lastig, maar niet zoals eerst.) soms weet ik het even niet meer!

Hoi Sander,

Bij helemaal geen slaap ga ik niet. Toen ik begon met de eerst stapje was dit met 3 a 4 uur slaap. Ook omdat ik die stap wilde zetten omdat terugkeer alleen maar enger werd in mijn hoofd. En omdat de muren op mij afkwamen en ik met emotioneel stabieler voelde en spanningsklachten afnamen. Ik herken je struggle. Zo vaak gehoopt op de loterij en dan ontslag nemen en geen druk meer voelen vanuit mezelf.

Hoi Sander,

Ik ben daar ook nog niet helemaal uit. Met een uur of 3 a 4 slaap ga ik korter of werk ik thuis. Helemaal niet slapen = niet werken, of alleen de noodzakelijke mails. Dan heb ik mijn energie nodig om de dag te overleven (en de kinderen). Anders ga ik nog slechter slapen.
Ik ga het toevallig morgen ook nog een keer met mijn leidinggevende bespreken. Het geeft mij ook rust, als ik weet dat zij akkoord is met hoe ik mijn dagen invul als het tegenvalt. De bedrijfsarts had geen concrete adviezen.

Hoi Sander,

Ik ben daar ook nog niet helemaal uit. Met een uur of 3 a 4 slaap ga ik korter of werk ik thuis. Helemaal niet slapen = niet werken, of alleen de noodzakelijke mails. Dan heb ik mijn energie nodig om de dag te overleven (en de kinderen). Anders ga ik nog slechter slapen.
Ik ga het toevallig morgen ook nog een keer met mijn leidinggevende bespreken. Het geeft mij ook rust, als ik weet dat zij akkoord is met hoe ik mijn dagen invul als het tegenvalt. De bedrijfsarts had geen concrete adviezen.

Hoi Ava, misschien heb je iets aan het blog van Isamuosychologen over reïntegreren? Zelf vind ik dit blog echt enorm goed. Je vindt het door te googelen op "isamupsychologen De tweede fase van herstel burn-ou"

Een quote hieruit:
"Herstel is namelijk stap voor stap. Stap twee is nodig om stap drie te kunnen bereiken (enzovoorts). Dus de laatste stap is echt nog oneindig ver weg. Het is belangrijk om je te beseffen dat je niet gaat werken omdat je alweer beter zou zijn, maar alleen in het kader van je herstel, juist om verder te kunnen herstellen."

Zelf heb ik ook enorm gekloot met reïntegreren. Ik heb het zo'n 19 maanden geprobeerd maar ging eigenlijk continue over mijn grenzen alsnog. Omdat die grenzen gewoon zo dichtbij waren dat ikzelf of mijn bedrijfsarts of mijn toenmalige psycholoog dat niet begreep. Daarnaast heb ik veel sociale angst die het erg lastig maakt allemaal.

Je mag de signalen van je lichaam iig zeker serieus nemen heb ik hier van geleerd! De sterke angst die je voelt is een duidelijk signaal. Misschien is de stap te groot, of misschien verdwijnt je angst al wanneer je bijvoorbeeld duidelijke afspraken maakt die jou geruststellen. Bv. dat je het samen met iemand doet.

En "de muren komen op me af" begrijp ik, maar soms kan je hier ook een andere oplossing voor vinden. Bijvoorbeeld afspreken met vrienden/familie die soms 's avonds werken, hobbies, familie bezoeken, etc. Alleen als dat voor jou werkt uiteraard.

Hoop voor je dat je gauw weer wat rustiger kan voelen! Sterkte

Hoi Ava, misschien heb je iets aan het blog van Isamuosychologen over reïntegreren? Zelf vind ik dit blog echt enorm goed. Je vindt het door te googelen op "isamupsychologen De tweede fase van herstel burn-ou"

Een quote hieruit:
"Herstel is namelijk stap voor stap. Stap twee is nodig om stap drie te kunnen bereiken (enzovoorts). Dus de laatste stap is echt nog oneindig ver weg. Het is belangrijk om je te beseffen dat je niet gaat werken omdat je alweer beter zou zijn, maar alleen in het kader van je herstel, juist om verder te kunnen herstellen."

Zelf heb ik ook enorm gekloot met reïntegreren. Ik heb het zo'n 19 maanden geprobeerd maar ging eigenlijk continue over mijn grenzen alsnog. Omdat die grenzen gewoon zo dichtbij waren dat ikzelf of mijn bedrijfsarts of mijn toenmalige psycholoog dat niet begreep. Daarnaast heb ik veel sociale angst die het erg lastig maakt allemaal.

Je mag de signalen van je lichaam iig zeker serieus nemen heb ik hier van geleerd! De sterke angst die je voelt is een duidelijk signaal. Misschien is de stap te groot, of misschien verdwijnt je angst al wanneer je bijvoorbeeld duidelijke afspraken maakt die jou geruststellen. Bv. dat je het samen met iemand doet.

En "de muren komen op me af" begrijp ik, maar soms kan je hier ook een andere oplossing voor vinden. Bijvoorbeeld afspreken met vrienden/familie die soms 's avonds werken, hobbies, familie bezoeken, etc. Alleen als dat voor jou werkt uiteraard.

Hoop voor je dat je gauw weer wat rustiger kan voelen! Sterkte

Hoi A en Ava, goeie. Ga dit even met de bedrijfsarts bespreken. Ik zit helaas ook weer na 2 maanden echt wel redelijk slapen. Op soms echt weer gruwelijk slechte nachten. Ik denk toch 3 weken geleden te veel gedaan in de sociale sferen. Was zo aantrekkelijk.. maar baal nu even zo ontzettend. Succes beide

Ook omdat ik tot nu toe alles op gevoel doe en dat ik daarmee gekomen ben waar ik nu sta.

Ik moest ook volgens schema opbouwen, maar helaas is dat niet gelukt. Mijn ervaring is dat je eerst voldoende moet zijn hersteld om weer een stap te zetten.

Hoi Laura, Ik heb zelf niet zo’n schema: het enige wat ik met de bedrijfsarts heb afgesproken is dat het STREVEN is dat ik na 3 maanden op 8 uur zit. Bespreek dit met je bedrijfsarts: hij heeft het laatste woord. Mijn werkgever vond dat ik wel met 6 uur kon beginnen over 3 dagen. Ja doei! Ik zit bv nu op 2 x 2 uurtjes en heb een stapje terug gedaan, want ik zat eerst op 2 x naar kantoor en nu ga ik 1 x kantoor en 1 x thuis werken. Geeft mij zoveel rust echt op basis van gevoel gedaan. Hierna ga ik STREVEN naar 2 keer kantoor, maar als het een dag niet lukt: dan thuis werken.

Zou je tevens niet met 2 uurtjes kunnen beginnen?

Succes! Het is zeker pittig!

Hoi T, bedoel je met 2x1u per week dan? Het is mijn eigen voorstel om met 2x2 te beginnen. Maar nogmaals, ik doe nog niks en zie t komende maand/1,5 maand nog niet gebeuren ook.

Ik vind t wel een goeie wat je zegt, streven naar x aantal uur op 3 maanden. Zo heb je toch een 'doel', maar is de invulling nog verder vrij.

Het gekke is, mijn werkgever is notabene psychosomatische fysiotherapeut. Die zou t toch wel moeten weten over hoe belangrijk dat juist naar je gevoel en energie luisteren is voor mij op dit moment.. Ik loop alleen telkens tegen een muur op met haar wat dit betreft.

Hoi Laura, nee 1 x 2 uurtjes en daarmee starten. Ik heb dit een maand gedaan en daarna opgehoogd. 2 x 2 uur is nog best veel om mee te starten (klinkt raar, maar je bent niet voor niks 5 maanden al uit de running).

Ben toch benieuwd hoe je je mentaal en fysiek nu voelt. Wat kan je op dagelijkse basis? Hoeft niet te antwoorden hoor. Succes alvast.

Hoi T, nou komt ie: ik kan ongeveer 15min autorijden, 40min achter een laptop wat doen voor therapie bijvoorbeeld (weliswaar nachtstand), 35/40min wandelen 1x per dag en dan nog een keer 10/15min. Gemiddeld 5500 soms 6000+ stappen per dag. Een uurtje achtereen wat doen is prima, wel afhankelijk van wat ik doe. Inspannende taken moet ik soms nog meer opdelen (ben aan t leren naaien, soms lukt een uurtje wel prima, maar moet niet langer dan dat).
Slaap minstens 9u per nacht (weliswaar onrustiger en wat meer wakker) en overdag lig ik nog 1-1,5u. Inmiddels slaap ik dan niet echt meer, maar doe ik yoga nidra en dommel ik soms een beetje weg.
Als ik de boel goed verdeel over de week lukt t ook goed om even naar een winkel te gaan zelf of iets anders zelfstandig buitenshuis te doen. Meerdere dingen buitenshuis op 1 dag is niet ideaal, maar gaat wel afhankelijk van wat ik doe. 1,5u buitenshuis zijn is prima, ook afhankelijk van waar ik ben. Een winkel is inspannender en lukt 35min ongeveer.

Ik ga nu 1x per 2 weken even een 30-40min thee drinken op werk, mijn man rijdt me dan nog, want de afstand is nog te groot voor me.

Qua klachten: hersenmist, suizend hoofd, oorsuizen, onrustig gevoel, rusteloze armen/benen, hoofdpijn, druk op borst, warmte intolerantie, concentratie en geheugen klachten, spierspanning, toename zweten, overprikkeld raken, buikklachten zijn denk ik de voornaamste op dit moment.

Waar sta jij op dit moment?

En ik ben de afgelopen 2/3 weken bezig gegaan met herstelbewegen, dus tempo wat verhogen om de dag gedurende 10min tijdens wandelen en wat lichte krachttraining. Die laatste heb ik weer geschrapt en er yoga van gemaakt.
Deze week even rust, had een terugval te pakken en begint gelukkig weer beter te gaan.

Ha Laura heb jij behoefte om via Discord af en toe te praten? Ik hoor het wel

Hoi T, is prima wat mij betreft, ik heb alleen (nog) geen discord

Ik zal t vanmiddag even installeren

Als je me zoekt op Discord heet ik laura032440

Hi Laura, You have been involved in drawing up the plan? Do they support you if you don’t feel good?
When I ‘ve seen the plan I told them is too much, but they said I have to comply as doctor company said so. I ve sent my therapist report but they said will not be into account and I can only ask a second company doctor opinion.

I am not sure they are right or intimidating me as all their actions to determine me to quit.

Wishing you the best and thanks.
Anna

En aanvullend de vraag, worden jullie hier wat rustiger van in je hoofd? Mijn hoofd lijkt nog maar 1 standje te kennen, en dat is 360 km per uur…

Alvast bedankt.

Ik ben recent begonnen met sertraline 25 mg. Ik ben er positief over. Weinig tot geen bijwerkingen.

Ga binnenkort wel ophogen naar 50,kijken wat het doet.

Het bevorderd niet de slaapduur bij mij, slaap wel vaster.

Ik ben nog niet zolang begonnen, maar ben zeker wat rustiger in het hoofd al.

Hallo,

Mijn arts heeft ook voorgesteld om hier mee te beginnen, dus ik ben ook erg benieuwd naar ervaringen van anderen.

Hoe erg en hoe lang waren de bijwerkingen, hoe snel voordat je verbetering merkte, slaap je er beter door, kom je meer tot rust, etc?
En welke dosis gebruiken jullie?

Bedankt en sterkte allemaal. 🙏

Oh ja, en aanvullend nog de vraag, helpt het hopelijk ook enigszins tegen overprikkeling?

Bedankt!

Ik lees mee, ben ook benieuwd. Zoek even een steuntje om dat denken en de angst/stress iets meer los te kunnen laten

Ook ik lees mee, twijfel erg of ik er aan moet beginnen….

Hallo lotgenoten,

Ik heb ook even wat onderzoek gedaan naar Sertraline, maar voor degenen die dit gebruiken, is dit medicijn voor jullie niet te ‘activerend’, aangezien het blijkbaar ook de dopamine verhoogd in je systeem?

Alvast bedankt voor jullie ervaringen….

Serooboost van natuurlijk presenteren

@Alex, de een wordt er onrustig van en de ander juist slaperig. Ik ben net een week begonnen een eerder suf dan energiek.
Ben je nang dat het niet het juiste middel is of angstig voor terugval door bijwerkingen? Ik vond/vind het ook spannend, maar aan de andere kant: als je het niks vindt, bouw je het af en stop je weer. Ben ook bewust met 25 mg begonnen, in opbouw naar 50, om de bijwerkingen wat beter aan te kunnen. Met name sufheid en misselijkheid, het begint iets minder te worden nu.

@Alex, de een wordt er onrustig van en de ander juist slaperig. Ik ben net een week begonnen een eerder suf dan energiek.
Ben je nang dat het niet het juiste middel is of angstig voor terugval door bijwerkingen? Ik vond/vind het ook spannend, maar aan de andere kant: als je het niks vindt, bouw je het af en stop je weer. Ben ook bewust met 25 mg begonnen, in opbouw naar 50, om de bijwerkingen wat beter aan te kunnen. Met name sufheid en misselijkheid, het begint iets minder te worden nu.

Ik slik het nu ook 3 maanden maar merk geen verschil in de overprikkeling. Wel zegt mn horloge dat ik iets dieper slaap maar merk daar overdag weinig van. Het heeft wel een nare bijwerking voor mij, ik kan erg moeilijk tot een orgasme komen hierdoor, maar dat zal van persoon tot persoon verschillen.