Burnout ervaringen

Ja kan je wel zeggen. Hier het zelvende. Mvg anoniem

Zodra ik onvoorspelbare prikkels krijg zoals buiten de deur, dan lijkt de wereld onwerkelijk en raak ik overprikkeld. Alsof het brein je wil berschermen tegen de prikkels en de deur dicht gooit. Wordt wel iets beter, maar gaat in kleine stapjes. Brein moet de prikkels weer leren vertrouwen.

ja ik heb dat ook, wordt wel minder in de loop van de tijd

Blijven jullie dan zoveel mogelijk binnen

Ja dit heb ik heel erg! Probeer zeker naar buiten te gaan maar dan niet te veel te focussen op het zicht, maar op andere zintuigen. Dus voel de wind en de kou, ruik de geuren, voel een blaadje wat je ziet. En ik had in het begin altijd een zonnebril en pet op, dat is nu alleen een pet geworden. En ja mensen kijken naar je omdat je met bewolking met beiden loopt, maar het is ook heerlijk om daar sch*t aan te hebben :). Ik begon met dat ik mijn eten niet eens meer goed kon zien en kan dus nu weer buiten zitten. Met betere en mindere dagen. Vooral met bewolking heb ik er meer last van. Sterkte, we gaan hier uitkomen!!

Hoi Sam, dat noem je derealisatie/depersonalisatie. Echt een afweermechanisme van je brein/lichaam door al die stress die hebt ervaren. Ook heel erg last van gehad; nu af en toe nog momentjes, maar niet meer zo sterk op de voorgrond

Hoeveel maanden duurt zo iets? Kan het zijn dat het nooit meer weggaat

Dat is afhankelijk per persoon. Bij de ene blijft de hoofdpijn het langst hangen, bij de ander de vermoeidheid en weer een ander het zicht. Ik zit nu in de 2e burn-out en het zicht werd eerder beter dan de vermoeidheid, maar alle klachten steeds in kleine stapjes. Nooit helemaal in 1x. Houd vertrouwen dat het weer weg gaat. Je bent nooit zo geweest en het is je systeem dat je probeert te beschermen totdat het ziet dat dat niet meer nodig is. Wat mij vaak helpt is door te denken, als ik een klein beetje kan herstellen, kan ik helemaal herstellen.

ik weer niet war het is. wat is het verschil met burn-out?

Dat soort dingen kan je beter niet lezen. De oplossing ligt voor beide in je zenuwstelsel en de emoties.

Ik heb hier ook zoveel last van, net als van het stukje verhoogde hartslag bij inspanning. Dat ik dan denk oh nee ik heb pots. Terwijl ik hier lees dat het heel normaal is bij een burn out. Mijn neuroloog zei.. de ziektes die pas net worden benoemd zijn vaak ziektes die worden benoemd als artsen niet weten wat het is… dit hielp mij wel wat

Van een burn-out herstel je ook niet makkelijk...

Maar even los daarvan:
Je burn-out maakt je angstig voor van alles en ‘wat als het toch … is’ hoort daar ook vaak bij. Was er een aanleiding voor je burn-out? Heb je karaktereigenschappen die maakten dat je hier belandde?
Ga er dan maar vanuit dat dit het is. En zorg vooral goed voor jezelf, het wordt echt echt beter!

En als je een lange periode vast blijft zitten in je herstel terwijl je wel de goede dingen doet kun je altijd weer even langs de huisarts toch?

Ik denk dat je momenteel genoeg, misschien wel te veel!

Ik denk ook dat je op deze manier goed bezig bent. Op vaste tijden opstaan, ontbijten, lunchen en avondeten koken zorgt ook al voor structuur. Daar had ik in t begin al mijn handen aan vol.

Lees eens het boek ‘de burn out reset’. Ik vond elke dag tussen 13-15 liggen in die fase erg fijn. Daarvoor even wandelen of fietsen en daarrna wat lezen/puzzelen of een serie’tje. Sterkte!

Ik gebruik de OR methode (veel info wel online over te vinden). Vind de Burn-Out Reset een fijn boek maar probeer 'm als richtlijn te gebruiken en niet als regels :) voor mij werkt de OR methode beter omdat je daar je zenuwstelsel ook traint in de afwisseling tussen rust en actief

Hallo Ax,
Daar ben ik toevallig vandaag mee begonnen. Ik begrijp alleen niet zo goed of het ook in de avond moet? En ik merk best wel wat onrust tijdens het liggen

Ik heb sinds gisteren de diagnose burnout gekregen.

Ik moet elk uur 5-10 min alles wegleggen en in een rustige ruimte even tot mijzelf komen, en de vraag stellen hoe gaat het nu met mij?

Ben er vandaag mee begonnen, maar ik merk nu al dat ik zulke momenten nu al heel prettig vind!

Vanaf 4 uur is het voor mij sowieso wel het kantelpunt dat ik 'slechter' wordt en last krijg van duizeligheid en misselijk.

En hoe moeilijk ook, ik mag 6x per dag op mijn telefoon maximaal 30 minuten per keer. Maar alle prikkels zijn teveel dus het moet wel even.

Als je het gevoel krijgt om alleen maar achteruit te gaan, raad ik je zeker aan psychologische hulp te zoeken. Ik heb nu een heel schema gekregen waar ik mij aan moet houden.

Ik geloof erin dat het nooit verkeerd is om je grens op te zoeken als je het idee hebt dat je je beter begint te voelen. Ik weet niet wat je nu al doet op een dag maar bijvoorbeeld het huishouden doen kan al een inspanning zijn. Of op een iets verhoogd tempo gaan wandelen of traplopen. Houdt het kort en breidt uit wanneer het goed voelt. Je kan beter langzaam beginnen en niet terugvallen dan te snel beginnen en vertrouwen verliezen.

Hoi Jsp.

Ja ik herken dit heel erg! Zo ingewikkeld. 'ja je moet meer gaan voelen en je grenzen naleven en minder denken maar je moet ook weer niet te veel met je klachten bezig zijn.'
Maaar dat is toch voelen? Wanneer ben je er dan te veel mee bezig en wanneer luister je goed naar je lichaam.
Ik probeer wel in ieder geval elke ochtend en avond even op te schrijven welke klachten ik heb. Maar tussendoor ook veel leuke dingen om niet te veel mijn leven te laten beheersen door de klachten. En veel yin yoga en yoga nidra omdat ik me daarbij zo goed voel.
Niet een heel duidelijk antwoord voor je. Maar ik zit ook precies met hetzelfde.
Sterkte!

Ik herken wat je zegt en ben het ook eens met sophie! Ik merkte bij mezelf dat ik heeel controlerend kon nadenken over wat ik allemaal wel en zou kunnen/ mogen doen/denken om mezelf zo goed en snel mogelijk te kunnen helpen. Dat ik zelfs mn burnout dus “zo goed mogelijk” wilde doen en alles overanalyseren. Wat mij soms hielp was dat allemaal loslaten en niet denken “ik moet het goed doen of wat is nu goed”. Maar “wat is nu, in dit moment, goed voor mij”? Dus als ik even, al js het kort, de impuls heb of zin heb om naar buiten te gaan, doe ik het en dan zie ik wel weer wat er gebeurt.
En iemand zei n x tegen mij ipv te denken “ik moet het allemaal goed doen” denken “ik doe het gewoon” Dus soms dingen ook zien als kleine experimentjes van ik doe het gewoon, laat die angst er nu even zijn en dan zie ik het wel weer, eventueel doe ik het de volgende x weer anders. Juist ook even dat loslaten helpt om niet die constate stress te voelen.
Daarnaast ook leren om jezelf dan niet vervolgens te “straffen” wanneer je moe bent/emotioneel bent oid. Maar er voor jezelf te zijn. Want jij doet het beste wat je kan, met de tools die je hebt!! En jou jongere zelf van een paar uur eerder had niet de kennis die jij nu hebt!
Het is natuurlijk het fijnste als er iemand is die precies jouw verhaal kent en kan zeggen waar je wel en niet goed aan doet, dat hoop ik ook nog te vinden in een psych oid, maar voor de rest helpt dit misschien iets.

Dit herken ik ook helemaal. Het verhaal van Anouk zou ik zelf geschreven kunnen hebben.
Het blijft toch lastig. Maar we gaan door.

Dat is ook enorm lastig. Wanneer je denkt het gaat de goeie kant op en je weer iets meer kan, val je weer hart terug

Dat is ook enorm lastig. Wanneer je denkt het gaat de goeie kant op en je weer iets meer kan, val je weer hart terug

Wat betreft angst en veiligheid: niet meegaan in je angst is áltijd goed. Die veiligheid kun je zoeken in coregulatie, somatische oefeningen, yoga nidra, jezelf knuffelen, visualiseren, etc. Maar meegaan in de angst versterkt altijd de angst. Dat betekent overigens niet dat je het altijd maar actief moet opzoeken ;)

Wat voel je als je wakker wordt en "aan" staat?

Hi Harmen, dat aan staan is ook gewoon onderdeel van een burn-out. Bij de een uit het zich meer in extreme vermoeidheid, bij de ander juist meer verschrikkelijke onrust, en dat verschilt ook nog per fase waar je in zit (ik begon in de onrust en nu zit ik in de vermoeidheid).

Jouw zenuwstelsel is ontregeld. Dat betekent dat de balans zoek is. Je hebt (kort door de bocht) twee standen: actie en rust. In de actiestand zit je als je sport of als je zenuwstelsel gevaar detecteert. In de rust zit je als je slaapt, maar ook als je ontspannen bent (fysiek én mentaal). Bij een gezond persoon zijn die twee in evenwicht.
Maar bij een Burn-out weet je zenuwstelsel niet meer goed hoe die in de rust modus moet komen. Je staat dus constant in aan-stand: hoge hartslag, nerveus gevoel, etc. je lichaam is bovendien constant alert voor mogelijk gevaar. Het is als een brandalarm die zó scherp afgesteld is dat ie bij elk zuchtje wind afgaat.
Je lichaam heeft daardoor ook te veel stresshormonen. Maar die stresshormonen zorgen ervoor dat je je vermoeidheid niet voelt. Ten slotte geldt: als jij in gevaar bent omdat jij bijv oog in oog staat met een leeuw, is het wel zo handig dat je niet ter plekke in slaap valt.

Maar je lichaam IS wel verschrikkelijk moe - compleet uitgeput. En omdat het zo uitgeput is, wil het rust. En om die rust te krijgen, trekt het aan de bel, door signalen af te geven in de vorm van hele nare fysieke klachten. Die verschillen overigens per persoon, maar veelvoorkomend zijn hersenmist, tinnitus/oorsuizen, misselijk, hoofdpijn, duizelig, spierspanning.
En dan is er nog een mechanisme dat een rol speelt. Namelijk dat je lichaam, als je eigenlijk te moe bent maar toch doorgaat, meer stresshormonen gaat aanmaken/afgeven. Die houden je weer wakker en alert. En zo kom je dus in een hele vervelende vicieuze cirkel terecht, waar jij nu middenin zit.
En dat is waarom je slaap eronder te lijden heeft als jij toch doorgaat. Je lichaam komt namelijk juist nog méér in die actiestand, en je zenuwstelsel denkt dus dat je nog méér in gevaar bent. Logisch dat je slecht slaapt, want slapen terwijl je in levensgevaar bent is natuurlijk niet verstandig. Je zenuwstelsel houdt je daarom alert, en echt lekker slapen lukt dan niet.

De enige oplossing is om je zenuwstelsel weer te leren dat het in de rust modus mag komen. Dat je veilig bent. En pacen (regelmatig rust pakken en je grenzen bewaken) is daar een heel belangrijk onderdeel van.
Ontspannen kun je niet forceren, maar je kunt het wel trainen. Door regelmatig verplichte pauzes te nemen, bijvoorbeeld via de OR methode. Zoek maar eens op, dan neem je elke x aantal uur 15-20 minuten een prikkelvrije pauze (ik doe het nu elke 1,5 uur), en ongeacht of je tot rust komt blijf je die 20 minuten uitzitten. Soms heel frustrerend want als je lichaam zó aan staat, is 20 minuten niks doen heel lang, maar het gaat wel helpen om uiteindelijk weer in die rust te komen.
Daarnaast helpt het om mindfulness-oefeningen te doen (zodat je ook in je hoofd wat meer rust leert krijgen), yoga nidra sessies, somatische oefeningen, etc. maar het belangrijkste is om, ondanks het gevoel dat je energie hebt, toch meer pauzes in te lassen. Want die energie put je uit je reserves; reserves die bij jou al op zijn. En daarmee houd je de vicieuze cirkel in stand.

Ik heb dat ook mee gemaakt. Ik was moe en ging ook op tijd naar bed, sliep ook direct, maar vaak na uurtje of 4/5 klaarwakker zijn en direct aan de slag. Vol met ideeën die ik uit wilde voeren, dat ook probeerde, maar alles door elkaar en ik kreeg eigenlijk niets af.
Ik heb wel ADHD, ik weet niet of dat bij jou ook speelt. Diagnose pas gekregen op m'n 50e.
Maar na een flinke griep weer in elkaar gestort, zo voelde dat voor mij. Maar ik besef nu dat ik gewoon aan die rust toe was die de griep mij gaf.
Het voelt ook als terug bij af, maar ik weet dat het het begin is van herstel.
Ik ben een gevoelsmens en het is lastig om naar m'n verstand te luisteren.

Ik heb dit ook, ik denk ongeveer een jaar. Ik zie soms ook niet meer echt het licht aan het eind van de tunnel. Volgens mij hoort het erbij 🫣

Dag Steven Ax Easy en Eli,

Dank voor de reacties

Dag steven ja wat voel ik een gevoel van weer een nacht overleeft en ook wel vaak niks geen honger geen vermoeidheid maar wel een hoge hartslag soms heel aanwezig echt een soort dat je lichaam helemaal beweegt op je hartslag
En dan dat nare gevoel in me borststreek een soort druk of zo of irritatie van kleding die er op ligt. Lang verhaal kort vaak voel ik me niet zo goed en alsof ik met uit bed gaan al een grens ben gepasseerd en dus aan sta zegmaar dan is rustig aan doen lastig.


Ax bedankt voor de uitgebreide uitleg ik ga inderdaad alleen maar door om toch nog wat te doen te hebben en daar moet ik aanpassingen in doen om wel tot rust te komen. In mijn leven heb ik bijna nooit grenzen gesteld ik deed altijd van alles tegelijk.

Dag easy ik ben vaak niet eens moe als ik naar bed ga. maar dat klaarwakker zijn na een paar uur slaap dat heb ik zoizo en toevallig hebben ze pas bij mij ook adhd vastgesteld.
Dat ik rust nodig heb en er ook naar verlang dat heb ik wel maar ik probeer ook nog van alles terwijl me lichaam nee zegt zo gejaagd voel ik me vaak.

En Eli ik ben nu ook een jaar onderweg en denk vaak had ik dit of dat anders gedaan dan was het al opgelost geweest ik vind ook het accepteren van dat ik uitgevallen ben lastig.
En toch blijf ik geloven dat het goedkomt dat moet wel.

Nogmaals dank voor alle reacties.

Groeten,

Harmen

Ha Miranda,

Ik ben nu een jaar verder en exact de zelfde problemen.

Hallo ik zit met het zelfde probleem en weet er niet uit te komen.

Hallo ik zit met het zelfde probleem en weet er niet uit te komen.

Moed houden.accepteren lotgenoten.
Heeft tijd nodig,luister naar je lichaam en er vooral niet tegen vechten.
Blijf je er tegen vechten,dan ligt er een terugval op de loer,en moet je terug van 0 beginnen.
Spreek uit ervaring!!

Veel liefde en rust en vooral een dikke knuffel

Dit zijn normale klachten bij een Burn-out. Het belangrijkste is dat je de situatie leert accepteren zoals hij nu is. Dat is absoluut niet makkelijker maar wel noodzakelijk. Want hoe meer je tegen je klachten en je ziekte strijd, hoe steviger je zenuwstelsel zich vastzet in die vecht/vlucht-modus. Lees ook mijn uitleg (verhaal 2026) of mijn reactie in het verhaal hieronder even (verhaal 2571).

Hoi allemaal,

Ik herken deze klachten helaas ook. Ik weet ook niet wanneer het verdwijnt helaas, hoe ga jij er dagelijks mee om? Ben jij ook wazig in je hoofd in de zin van alsof je elk moment kan flauwvallen op ervaar jij het anders? Ik ben ook bang dat deze klachten nooit zullen verdwijnen.

Graag hoor ik van je

Hoi allemaal,

Ik herken deze klachten helaas ook. Ik weet ook niet wanneer het verdwijnt helaas, hoe ga jij er dagelijks mee om? Ben jij ook wazig in je hoofd in de zin van alsof je elk moment kan flauwvallen op ervaar jij het anders? Ik ben ook bang dat deze klachten nooit zullen verdwijnen.

Graag hoor ik van je

Er staat een nieuwe podcast van Wouter op spotify over derealisatie

Lieve lieve Miranda, mijn klachten begonnen precies in dezelfde maand als de jouwe. Je bericht raakt me en ja wat wil ik eigenlijk schrijven... het is onvoorstelbaar zwaar, maar het komt goed. Misschien op het moment dat juist alle hoop even weg is en er niks is voor te vechten, komt er een keerpunt. Maar dat punt komt, echt! Je lichaam wil van nature herstellen, zo is het gebouwd. Dat van jou ook. Ik wens je veel sterkte en liefde ♡

Mijn advies is zoek een goede ergotherapeut gespecialiseerd in burnout. Dat gaat je echt zoveel helpen!

Hi Tom, je kunt het niet perfect doen. Waar jij last van hebt is niet doorzettingsvermogen, maar vooral op veel te veel strengheid naar jezelf. Perfectie bestaat niet en je kunt beter af en toe je grenzen overgaan en dan lief voor jezelf zijn, dan mega boos steeds op jezelf, want daarmee houd je juist die vecht/vlucht-modus in stand.

Probeer het meer te zien als een lesje: hee, dit was niet handig. That's it. En als die stem in je hoofd boos is, zeg dan maar gewoon dat ie de pot op kan ;)

Je hebt helemaal gelijk, zo had ik het nog niet helemaal bekeken maar toch is dat wel makkelijker gezegd dan gedaan:) Vind het moeilijk om lief voor me zelf te zijn als je je 90% van de tijd steeds zo ellendig voelt. Komt allemaal wel weer een keer goed, ik weet het.

Je hebt helemaal gelijk, zo had ik het nog niet helemaal bekeken maar toch is dat wel makkelijker gezegd dan gedaan:) Vind het moeilijk om lief voor me zelf te zijn als je je 90% van de tijd steeds zo ellendig voelt. Komt allemaal wel weer een keer goed, ik weet het.

Vaak ben je boos op jezelf omdat je iets niet helemaal 100% perfect doet, en dan gaat die stem in je hoofd je daar helemaal voor kapot maken. Maar eigenlijk zit daar een angst onder. Want wat als jij het niet perfect doet en je daardoor terugvalt, of nog langer in deze ellende blijft hangen?
Het helpt mij heel erg om bewust aan mijn hoofd te vragen: waar ben je bang voor? Op momenten dat ik weer eens van mezelf baal. Er zit namelijk altijd een verborgen angst en pijn onder waar je zenuwstelsel je voor probeert te beschermen. Als je leert om die pijn en angst toe te laten, leert je zenuwstelsel dat je dat kunt dragen, dat je dus niet in gevaar bent, en durft het uiteindelijk tot rust te komen.

Dit is iets wat ik net even nodig had, dankjewel Ax. Ben ook meteen weer super positief haha, probleem is alleen wel dat dit soort dingen ook weer komen te vervagen bij mij. Daar struggle ik dus wat mee.. Ik vind het lastig om dit soort tips te blijven toe passen terwijl ik hier echt baat bij heb

Hoi Tom, ik herken het heel erg! En neem de adviezen van Ax ook even ter harte bij deze :). Telkens ga ik weer ergens vol voor en dan vervaagt het weer nogal. nu ben ik best vaak teruggevallen nadat de or methode weer verwaterd raakte dus probeer er weer vol voor te gaan en structureel rust te nemen. inderdaad niet te streng proberen te zijn. Ik ben heel erg benieuwd wat voor invloed de medicatie op dit proces bij jou heeft (ik sta op een wachtlijst maar mijn psych en ik verwachten dat medicatie veel zou kunnen helpen). Ik hoop dat je ons op de hoogte houdt!

Hoi Tom, ik herken het heel erg! En neem de adviezen van Ax ook even ter harte bij deze :). Telkens ga ik weer ergens vol voor en dan vervaagt het weer nogal. nu ben ik best vaak teruggevallen nadat de or methode weer verwaterd raakte dus probeer er weer vol voor te gaan en structureel rust te nemen. inderdaad niet te streng proberen te zijn. Ik ben heel erg benieuwd wat voor invloed de medicatie op dit proces bij jou heeft (ik sta op een wachtlijst maar mijn psych en ik verwachten dat medicatie veel zou kunnen helpen). Ik hoop dat je ons op de hoogte houdt!

Heb zelf ook adhd medicatie gehad gedurende mijn Burn-out. Volgens mij raakte ik wel minder snel overprikkeld, ging wel sneller vooruit, maar het had hele heftige bijwerkingen bij mij. Echt verschrikkelijk trillen en licht in het hoofd, en nog meer kaakklemmen. Het woog niet op tegen de voordelen. Maar ga het als ik gezonder ben wel nog een keer proberen, want denk echt dat mijn ontregelde zenuwstelsel die reactie zo heftig maakte.

Overigens zegt dit niet over hoe het bij jullie uitpakt. Bovendien is het bij methylfenidaat bijvoorbeeld heel makkelijk om weer te stoppen. Dus proberen kan altijd. Maar wees voorzichtig optimistisch in plaats van al je hoop erop te vestigen ;)

Ik heb ook een jaar lang op max een paar uur per nacht geleefd. Elke nacht huilen en de wanhoop nabij. Na een jaar kon ik fysiek en mentaal niet meer en heb ik mirtazapine (lichte dosering) voorgeschreven gekregen. Opeens maakte ik weer nachten van 8 uur. Het is niet verslavend en zou het iedereen met slaapproblemen aanbevelen om je in ieder geval een basis te geven.

Heel veel succes, ik weet hoe lastig leven op weinig slaap is.

Hier hielp Mirtazipine ook erg goed!

Is Mirtazipine een antidepressiva?

Hoeveel mg hebben jullie op te slapen? 7.5 of 3.75 mg?

Ja, klopt! Bij een lage dosering 3,75 of 7,5 mg werkt met name als slaapmiddel. Een bijeffect. Ik slik zelf nu nog 7,5 mg en heeft me ECHT zo goed gedaan. Ik had uiteindelijk dat ik bijna niet meer kon slapen. Vond dat de zwaarste 2 weken uit mijn leven. Mirtazipine heeft er voor gezorgd heeft bij mij voor wat stabiliteit gezorgd. Ik heb ook nauwelijks bijwerkingen ervaren. Begin iets was duizelig en maybe ietsjes aangekomen. Het is natuurlijk geen wondermiddel, dus bij sommige slaat het minder of niet aan. Sterkte!

Hi anoniem, een kort antwoord dit keer, maar: waar slaapmedicatie een steuntje in de rug kan geven, is het wel alleen symptoombestrijding. Het belangrijkste is leren accepteren dat je niet in de hand hebt of je wel of niet slaapt en niet meer de strijd aan te gaan, maar in de rust liggen - en dus ook accepteren dat je je de volgende dag ruk voelt. Dat strijden houdt je zenuwstelsel namelijk "aan" en helpt dus averechts.

Ik heb hier ook maanden lang last van gehad, heb het wel zonder medicatie laten lukken en nu na een jaar zijn mijn nachten veel beter gelukkig. Je hele lichaam is gewoon van slag en door de adrenaline en onrust kom je niet in een diepe slaap terecht. Na mate je lichaam meer tot rust komt zal dit bijtrekken

Moonbird aanschaffen, echt fijn

Hier ook zonder medicatie gedaan. Op dieptepunt was ik 2 nachten en dag volledig wakker. Icm burn-out voelde ik me echt zo beroerd pff. Nu gaan de nachten 9 van de 10 keer weer vrij goed 7-9 uur.. dus uiteindelijk met acceptatie zoals ax schrijft kom je er ook

Het is vooral woede en verdriet dat vast zit in mij,van een jeugdtrauma.
Zo in BO geraakt,acceptatie is er al,maar na 5 jaar mits herval heb je het wel gehad.

Nee herken ik niet. Denk niet dat je burn-out hier nu voor zorgt maar eerder dat je je weer fit voelt en niet blij bent met je huidige partner. Ik vind mijn partner nog net zo leuk voor en tijdens burn-out. Eerder nog leuker gezien het feit zij allemaal voor onze kinderen doet nu, nu ik minder kan

Nou ik herken het enorm. Bijzonder…
Ik ben daarentegen nog wel heel blij met mijn huidige partner! Maar voel me ook aangetrokken tot iemand anders die helemaal mijn type niet is. Ik ben er inmiddels achter dat het met name een gevoel geeft van spanning en gezien worden. Juist in een periode dat je jezelf aan het herontdekken bent. Wat wil ik? Wat vind ik fijn? Het zorgt dat je het gevoel hebt dat je ondanks alle uitdagingen even leeft!
En er zitten geen verwachtingen bij die ander. Dat is alleen maar voelen en ervaren. Bij je huidige partner wel. Daar hangt een complete relatie aan met alles wat daarbij komt kijken. Dat kost energie. Het andere geeft alleen energie! Het is niet met elkaar te vergelijken…

Het heeft mij in eerste instantie ook wel doen twijfelen over mijn huidige partner. Maar ik merk dat ik door de burn-out aan alles heb getwijfeld. Dat is verwarrend maar niet erg! Je bent opnieuw aan het ontdekken.

Ik heb het bespreekbaar gemaakt! Dat was ingewikkeld maar gaf ook ruimte!
Je schuldig voelen over ontdekken wie je nu eigenlijk bent en wat je wilt is onnodig. Maar wees je er van bewust dat je partner niet jouw proces doormaakt. Dus voor hem/haar is het misschien moeilijk te begrijpen.

Wat fijn dat jij het herkent! Het rare is dat ik ook nog heel erg blij ben met mijn partner, maar ook heel erg verlang naar andere personen. Ook heb ik het gevoel dat het heeft te maken met spanning, ook omdat ik uit een periode met minimale prikkels kom. Ik voel me opeens weer zo erg in leven en heb heel erg het gevoel dat ik er echt iets mee moet. Misschien moet ik het bespreken, maar ik ben ook heel erg bang om mijn partner te kwetsen..

Wat fijn dat jij het herkent! Het rare is dat ik ook nog heel erg blij ben met mijn partner, maar ook heel erg verlang naar andere personen. Ook heb ik het gevoel dat het heeft te maken met spanning, ook omdat ik uit een periode met minimale prikkels kom. Ik voel me opeens weer zo erg in leven en heb heel erg het gevoel dat ik er echt iets mee moet. Misschien moet ik het bespreken, maar ik ben ook heel erg bang om mijn partner te kwetsen..

Een kleine tip… geef dit aan bij je psycholoog of andere begeleider (afhankelijk van de hulp Dineke hebt)! Het kan een heel logisch gevolg zijn van eenzaamheid in de burn-out en het niet gezien worden. Later in je herstel kan dat dit soort gevoelens meebrengen.

Je moet een goede balans voelen; enerzijds je gevoelens voor anderen serieus nemen en kijken naar je relatie, anderzijds ook begrijpen waarom je dit soort gevoelens aan het ontwikkelen bent en onderzoeken waar de kern ligt.

Als je ontdekt dat de kern bij jouw gevoel naar je partner ligt en aspecten die je mist in de relatie, is dat een waardevolle observatie om daar samen aan te werken. Als de kern ligt bij gezien willen worden, en het fijne gevoel wat daarbij komt kijken, dan kan je daar heel goed met een psycholoog over praten. Die zien dat echt vaker gebeuren, met name na dit soort gebeurtenissen en periodes ❤️

Het is in ieder geval nooit gek

Oeps, autocorrectie!

Dineke = die je

Even een stukje theorie hier :) Het is mooi ten eerste dat je weer verbinding kunt voelen. En je lichaam is duidelijk op zoek naar een dosis positieve energie. Om je niet meer rot te voelen. En dopamineboosts zijn daar een hele mooie manier voor.

En laat dat nou net zijn wat aandacht met je doet. Je hebt je heel lang niet gezien gevoeld en nu ineens word je wél weer gezien. Dat hoeft (nadruk: hóéft) helemaal niks met de mensen in kwestie te maken te hebben. Het is gewoon heel fijn om bij die andere mensen even een soort luchtige, leuke versie van jezelf te zijn. Bij je partner ben je de afgelopen tijd namelijk een heel veel somberder versie van jezelf geweest. Dus al die dingen leveren gelukshormonen op, en laat dat nou net zijn waar jij behoefte aan hebt!

En dan nog een heel hardnekkige misvatting: verliefd worden op een ander betekent niet per definitie einde relatie, én het betekent niet per definitie dat je iets mist in je huidige relatie. Natuurlijk is het onhandig, onprettig en wil je het liever niet. Maar, net als met alle andere emoties en gevoelens: je kunt er niks aan doen. Het is er nu eenmaal. En het proberen weg te drukken maakt het allemaal juist erger, want dan ga je weer vechten.
Laat het er dus maar gewoon zijn, evenals het schuldgevoel. Probeer het niet weg te duwen maar laat het toe zonder dat je er iets mee gaat doen. Laat het je niet consumeren.
Als het te erg wordt, kun je het ook bespreken met je partner. Niet alleen/per se om jouw schuldgevoel te verlichten, maar vooral om duidelijk te maken: dit gevoel is er, maar ik ga er niks mee doen. Dat soort gesprekken zijn pittig en echt niet leuk, maar tegelijk oefen je daarbij ook juist om die heftige gesprekken met elkaar te hebben. En communicatie is echt de sleutel van een goede relatie.
En natuurlijk als laatste: handel er niet naar. Een beetje met mensen kletsen en genieten van een beetje aandacht is hartstikke onschuldig. Het is toch ook gewoon leuk om erkend te worden? Maar laat die mannen (als je ze vaker ziet) in ieder geval duidelijk weten dat je bezet bent en dat er geen enkele intentie is om daar iets aan te veranderen.

Bovenstaande is uiteraard alleen advies als je in de basis gelukkig bent met je huidige partner. Ik ken jou en je situatie niet en wil/kan je niet adviseren over wat je zou moeten doen wanneer je twijfelt over je partner. Ik wil alleen duidelijk maken dat;
1. Emoties en gevoelens niet iets zijn waar je controle over hebt en dat je ze mag toelaten, zolang je er in daden niks mee doet, en;
2. Gevoelens voor een ander absoluut niet einde relatie hoeft te betekenen!

Dank allemaal voor jullie fijne reacties, hier kan ik wat mee. ❤️ En zoals jullie het omschrijven, klinkt het allemaal wat logischer. Het is inderdaad alsof er een soort waas van je afvalt en de glans er weer is. Dat merk ik, maar anderen dus blijkbaar ook. En precies wat je zegt Ax, dat mag er ook zijn en hoeft niet te betekenen dat je er iets mee doet. Ik denk dat ik het ga bespreken met een psycholoog om het wat verder te onderzoeken en begrijpen.

Dank allemaal voor jullie fijne reacties, hier kan ik wat mee. ❤️ En zoals jullie het omschrijven, klinkt het allemaal wat logischer. Het is inderdaad alsof er een soort waas van je afvalt en de glans er weer is. Dat merk ik, maar anderen dus blijkbaar ook. En precies wat je zegt Ax, dat mag er ook zijn en hoeft niet te betekenen dat je er iets mee doet. Ik denk dat ik het ga bespreken met een psycholoog om het wat verder te onderzoeken en begrijpen.

Ja, echt zo raar! Ik ben nu bijna hersteld en heb het bijna niet meer! Het word echt minder.

Heb het ook al een paar keer gehad.

Bedankt voor de reacties! Fijn dat er herkenning is 🙏🏻

Beste,

Jazeker.
In het begin van mijn burn-out was het heel erg en had ik zelfs slaapmedicatie nodig.
Nu 3/4 jaar verder en het komt sporadisch voor vooral doordat ik en te druk ben geweest en veel op het scherm.

B.

Zoek eens naar het herstelprogramma van ernst ellis. Misschien heb je er wat aan.

Zoek eens naar het herstelprogramma van ernst ellis. Misschien heb je er wat aan.

Zoek eens naar het herstelprogramma van ernst ellis. Misschien heb je er wat aan.

Ik herken mij in jouw verhaal. Sinds februari 2024 aan het herstellen en heb voornamelijk nog last van overprikkeling en angst. Na een jaar, in maart 2025 begonnen met re-integreren. Eerst 2x2 uur, maar toen kwam ik ook helemaal vermoeid thuis, duizelig en moest de rest van de dag bijkomen. Toen begonnen met 1 uur want tot dat moment ging het wel goed. Daar vertrouwen mee opgedaan en mijn lichaam leren wennen aan de prikkels en laten zien dat het veilig is. Vervolgens paar weken later de stap naar 2 uur gemaakt en toen ging het wel goed. Zo elke keer opgebouwd en ik werk nu 4 dagen, 5 uur. Elke verhoging is nog steeds een opgave, met een kleine terugslag als gevolg maar ik weet inmiddels dat je daar ook een beetje doorheen moet. Niet volledig over je grens gaan uiteraard, maar wel het randje opzoeken van wat nog wel net kan. Zo kan je steeds een beetje uitbreiden.

Ik zou dus als ik jou was beginnen met een half uur als dat wel goed gaat, dat een paar keer doen en dan uitbreiden naar 45 minuten, 1 uur en verder

Bedankt voor je reactie Leo! Dit geeft hoop. Ik ben vorige week begonnen met 3 keer per week 2 uur maar merk dat het gewoon te veel is. Ik zal eens proberen met 1 uur te beginnen.

Hoi T, Ik herken het: ik het begin is het het lastigst. Ik ben sinds juni 2024 aan het herstellen. Eerste 3 maanden reintegreren gingen lastig, nu gaat het redelijk en vaak goed. Zit nu op 3 x 4 uur en ga weer verhogen volgende week. Sterkte!

Zijn er geen mogelijkheden om thuis te werken?

Ik heb inderdaad ook geprobeerd om thuis te werken. Ik merk dat ik gewoon in het algemeen veel moeite heb met op de computer te werken is me nu opgevallen. Veel last van de prikkels. Ook lijken mijn hersenen op slot te slaan. Weet niet hoe is het anders moet omschrijven. Misschien is het allemaal nog wat te vroeg. Ik merk dat ik wel bijvoorbeeld een klusje buiten in de tuin kan doen wat ook makkelijk een uur in beslag neemt. Dit lukt veel beter dan met schermen werken.

Ik heb precies hetzelfde en daarom lijk ik mijzelf steeds opnieuw te overschatten omdat het thuis wel lijkt te gaan. Zit er nu al bijna 4 jaar in...

Ik heb precies hetzelfde en daarom lijk ik mijzelf steeds opnieuw te overschatten omdat het thuis wel lijkt te gaan. Zit er nu al bijna 4 jaar in...

Heelt vervelend Eli! Dit is ook een beetje mijn probleem. Sinds ik in de avond geen tv meer kijk en mijn telefoon weg leg + yin yoga doe voor het slapen en daarna een warme douche slaap ik beter en dieper. Alsnog maar 6 uurtjes gemiddeld maar dat is al veel meer dan het was. Kwam er ook achter dit ik aardig vitamine c te kort had waardoor je minder diep en lang slaapt.

Hier ook echt een probleem,en toch ben ik rustig.
Is zo ontmoedigend want neemt dan weer veel energie weg pfff

Ik spreek uit eigen ervaring dus het is geen 100% oplossing. Maar mijn slechte nachten komen ofwel voort uit een activiteit of verplichting waarvan ik niet zeker weet of ik dat aankan die dag erna. Ofwel en het vaakst het geval door overprikkeling door de dag heen. Door 's avonds geen schermen te gebruiken en een rustige avondroutine te doen met iets van yoga of meditatie is mijn slaap altijd 10x beter. Daarnaast letten op overprikkeling door de dag heen. Merk je dat je vaak een vol hoofd hebt, dingen gejaagd gaat doen of afleiding wil zoeken dan ben je overprikkeld en betekend dit prikkelvrij rusten (liggen, slapen, wandelen, of een korte meditatie). Verder, merk ik zelf dat magnesium als supplement aan goede aanvulling is waardoor ik beter slaap.

Oooo, ik vind het wel echt fijn dat mensen het herkennen! Ik ben in ieder geval niet de enige.

En bedankt voor de fijne tips!

Ik heb ook last van een constant hoge ademhaling ( hoger dan overdag ), verstopte neus en droge mond tijdens mijn slaap. Daar wil ik ook even met de huisarts naar kijken want het heeft echt invloed op mijn slaapkwaliteit helaas. Herkent iemand dezelfde symptomen?

Hi Eli, ook die symptomen zijn bekend bij een ontregeld zenuwstelsel. Wordt echt minder :)

Bedankt, Ax. Je woorden zijn echt geruststellend vaak 🤍

Al eens gecheckt of het apneu is?
Snurk je ook bv?

Hoi Eli,

Ik herken het heel erg en wordt er ook moedeloos van. Het enige wat mij helpt om te denken is dat dit bij mijn ziekte hoort en daarom logisch is dat ik niet goed kan slapen. En dat ik er aan vast houd dat dit gaat bij trekken na verloop van tijd, maar er midden in zitten en elke dag mee worstelen is enorm uitdagend.

Ik heb al m’n hele leven zo lang ik me kan herinneren moeite met slapen. Vooral inslapen maar ook met periodes veel wakker worden gedurende de nacht. Het wordt beter naarmate je minder gestresst wordt maar wat bij mij hielp was een (mild) regime wat ik heus niet elke avond zo hoefde te doen maar op een gegeven moment wel bijna elke avond deed (of in ieder geval een aantal van de lijst) omdat ik me er beter door voelde, en op termijn ook een stuk beter (dan ooit) ben gaan slapen! Dit heeft wel echt een halfjaar geduurd overigens voor het echt vruchten af ging werpen. En lig ik heus nog wel eens een nacht wakker.

1. Echt veel eerder (2u ofzo) dan ik normaal deed richting bed (ik noemde mezelf altijd avond mens maar nu lig ik er de meeste avonden voor 10en in).
2. Een warme douche en helemaal bodylotionen voor het slapengaan (gaf me een goed gevoel om zo’n extra moment van self care te pakken)
3. Spijkermatten
4. Verzwaringsdeken (hielp me echt super, moest er wel aan wennen)
5. Mediteren of een boek lezen (ook om het ik ga in bed liggen en MOET nu slapen te voorkomen). Lag ik na een uur nog steeds te lezen? Prima. Viel ik niet in slaap door de meditatie? Prima. Dan voelde ik me in ieder geval (al was het 1%) rustiger dan daarvoor
6. Elke dag op het zelfde tijdstip op.
7. De regel volgen van minimaal 9u lang in bed door brengen. Dus: 7u op is 22u uiterlijk IN bed.

@Anoniem
Mijn vriend weet niet of ik snurk (hij slaap gewoon door). Ik ben nu wel met de huisarts aan het kijken of het wellicht te maken heeft met een chronisch verstopte neus en mondademhaling ‘s nachts

@Ly
Het is zo rot hè

@L
Wauw bedankt voor de tips!!

Als ik niet kan slapen vind ik de slaapmeditaties van Jolanda hoogkamer wel heel fijn

Sterkte! Ik weet hoe klote het is. Ik dacht zelf toen ik me ziek meldde dat ik er na een paar weekjes zou zijn. Nu al ruim 2 jaar verder en er nog niet. Wel nu ook betere dagen gelukkig maar nog steeds overprikkeling en vermoeid regelmatig.. dus opnieuw proberen je erbij neer te leggen en te weten dat het ook weer beter wordt. Stapje voor stapje zul je zien dat de betere momenten beter voelen en langer duren

Laat het los zou ik zeggen. Gezien je over een studie praat denk ik dat je vrij jong bent? Ben zelf op mijn 22ste onderuit gegaan. 1ste jaar was vooral overleven maar kon mijn scriptie wel afmaken Veel pauzes, 1 uur studeren was het enige wat ik die dag dan deed. In mijn tweede jaar kon ik weer gaan sporten en dat was het eerste jaar ondenkbaar. En uiteindelijk na 2,5 jaar weer gaan werken en voelde ik me oké. Helemaal hersteld zeker niet. Maar ik kon weer mee doen en voelde me overwegend goed. Ik denk dat volledig herstel wel langer op zich zal laten wachten. Lees berichten van 3 tot 5 jaar. Maar een leefbare aangename toestand komt echt wel veel eerder maar dan wel met aanpassingen.

Heel herkenbaar! Het kan soms heel wanhopig voelen. Toch zit er echt wel een stijgende lijn in en kom je er echt uit. Het hielp mij om een dagboek bij te houden en als ik dan teruglas wat ik een tijd geleden had geschreven zag ik dat ik echt vooruit was gegaan, ook al voelde ik me niet goed. Ik weet niet hoe oud je bent en wat je doet, maar je kan ook prima studeren als je een paar jaar ouder bent. Een burnout is ook een (niet leuke) manier om jezelf te leren kennen en erachter te komen wat je wil en wat niet. Dit is heel waardevol en kan ook je studie(keuze) positief beinvloeden. Mijn ervaring is dat je door een burnout een leven gaat leiden dat beter bij je past. Er komt een moment denk ik dat je er ook de voordelen van in gaat zien!

Zelf niet gedaan.. het wordt vanzelf beter. Het is de vraag of je het nog enigszins trekt nu. Kan lang duren maar ook met AD duurt het lang denk ik

Hai Jes,

ik heb het ook niet gedaan ook al adviseerde de huisarts het mij. Ik begrijp je twijfel wel.
Google het anders maar, anti-depressiva zelf helpen je niet af van de burnout en je hebt eerst lang bijwerkingen tijdens het opbouwen. Tenzij je somber bent en/of depressieve gevoelens hebt uiteraard.
De klachten horen helaas erbij en daar moet je toch doorheen om je zenuwstelsel weer te leren het zelf te reguleren. Heb er zelf ook nog veel last van hoor, na 10 maanden, maar dan weet ik in ieder geval dat het niet van de medicatie komt, anders maak ik mij daar weer druk om, pfff. Je raakt er hoe stom ook, nog een soort van aan gewend. Hoe lang ben jij al op weg?
Maar ja het is voor iedereen toch persoonlijk. De een helpt het en de ander helaas niet.
Het afbouwen schijnt dan nog het lastigste te zijn. Mensen in mijn omgeving hebben het mij iig afgeraden.

Heb de blogs gelezen "Kak, ik heb een burnout". Kent iemand deze blogs ook?
Hilarisch en echt zo herkenbaar wat die man mee heeft gemaakt en hij vertelt alles ook met zelfspot en humor.
Hij heeft echt van alles geprobeerd, incl AD. Hij heeft er uiteindelijk ook niets aan gehad. hier schrijft hij heel open en duidelijk over.
Zijn echt veel blogs, je blijft elke keer toch verder lezen zolang je hoofd het tenminste toelaat, haha.

Wens je ongeacht je beslissing heel veel beterschap en sterkte!

Hi, bedankt voor jullie reacties.
Ik ben nog maar sinds kort “onderweg”. Sinds begin juli klachten en zit thuis vh werk sinds eind augustus.
Ik zou idd liever ook geen medicatie nemen en het ondergaan… maar elke dag lijkt wel een strijd tegen die klachten. Wil me gewoon weer eventjes ok voelen…
Heb de blogs nog niet gelezen, ga ik eens doen!
Bedankt voor de input

Oei, dan is je huisarts wel heel snel met AD voorschrijven, vind ik.
Zou nog maar wat onderzoek doen en nog even aankijken als ik jou was voordat je een besluit neemt over AD.
Ja, haha we willen ons allemaal wel heeeeel graag weer ok voelen......

Oei, dan is je huisarts wel heel snel met AD voorschrijven, vind ik.
Zou nog maar wat onderzoek doen en nog even aankijken als ik jou was voordat je een besluit neemt over AD.
Ja, haha we willen ons allemaal wel heeeeel graag weer ok voelen......

Voor mij ook geen AD hoor…

ik heb ook vriendelijk bedankt voor AD. Ik zou t zonder proberen als ik jou was. Het is zeker niet gezegd dat het je gaat helpen, en zelfs als het wat positiefs doet zit je nog steeds in een burn-out. Accepteren en overgeven aan je burn out (en dus aan de klachten en de duur van je burn-out) en luisteren naar je lichaam heeft mij meer gebracht dan welke pil dan ook. Ik ben 2 jaar onderweg en het gaat de goede kant op.

Xxx

Hoi Helen, Wat leuk om te zien dat je de blogs "Kak, ik heb een burnout" van Martin ook kent. Zijn blog #41 heb ik al zo vaak gelezen, echt legendarisch. Voor sommigen misschien te grof maar het verwoord precies hoe ik me toen ook voelde. Hij heeft ervoor gezorgd dat ik erachter kwam dat ik de door mij toen gehate term burnout had. Altijd als ik lees dat antidepressiva wordt voorgeschreven bij burnout moet ik aan hem denken. Zal zelf ook niet aan AD beginnen, snap niet dat een huisarts met alle kennis van nu dit nog steeds aanbeveelt.

Haha, blog #41 is inderdaad hilarisch, zo nu ook in die situatie van laat mij allemaal even met rust!!
Veel van zijn blogs geven mij veel herkenning, knap hoe hij zijn ervaringen met humor kan beschrijven.

Nu word ik wel heel benieuwd. Ik ga hem ook opzoeken. Bedankt voor de tip! 💞

Hoi Jes,

Ikzelf ben wel begonnen met AD en toevallig ook escitalopram. Echter ben ik hier wel pas na 2 jaar klachten en geen verbetering mee gestart. Het helpt mij persoonlijk wel de angsten zijn verminderd en ik kan meer verdragen.

Hoi Jes, zoals je aan iedereen hierboven kan lezen heeft iedereen een eigen ervaring met de kijk op AD. Ik was eerst fel tegen en vond dat ik alles zonder moest doen. 1e BO niet gedaan en wel uitgekomen, helaas niet goed begeleid en weer in alle valkuilen getrapt en mezelf steeds overal de schuld van gegeven "ik heb zoveel therapie gehad waarom wordt ik maar niet beter". Toen de 2e BO, nog heftiger dan de eerste en na 1 jaar besloten een Burn-Out expert aan de hand te nemen, eindelijk vielen alle kwartjes. Maar door de jaren lange ontregeling werden de angstklachten alleen maar erger. Ik had toen al aan de AD moeten gaan maar niet gedaan want "dat kan echt niet". Totdat ik de griep kreeg en zover terugviel (mentaal/fysiek) dat ik niet anders kon, en dat gun ik echt helemaaal niemand. Dat waren echt horror maanden. Had zelf gewild dat ik beter was geïnformeerd zodat ik eerder aan de AD was gegaan. Tot het diepste punt zakken gun ik echt niemand. En daarmee bedoel ik niet op internet zoeken. Op internet staan alleen horror verhalen terwijl 90% van de mensen (met een blanke huid) baat heeft bij citalopram/escitalopram. Dat is mij verteld door het ggz crisisteam wat mij toen behandelde. Ik zou je huisarts vragen of je een gesprek kan krijgen bij de psychiater, die kan je er echt meer over vertellen en kan je samen bespreken wat wijsheid is. Je moet er uiteindelijk ook weer vanaf. Ook op Carla Rus kan je zoeken. Die schrijft AD voor bij long-covid en heeft een interessant filmpje die het e.e.a. uitlegd. Er is dus geen duidelijke ja/nee. Het is heel persoonlijk. Het herstel kan absoluut zonder. Het middel is geen wondermiddel. Ook met de AD zal je je klachten moeten doorstaan en gaat het stapje voor stapje. Maar het kan je wel net het zetje in de juiste richting geven. Alleen jij kan bepalen of het te doen is zonder. Sterkte!!

P.s. check met de huisarts/psychiater ook even de optie voor druppels :) gaat het veel rustiger aan en kan je lichaam beter wennen.

Ik vraag me af wie deze tekst kan behappen?🤭

Beter bespreken denk ik ook

Zoek een zenuwstelceloach die kan je opweg helpen en overzicht geven

Coach

Hoi Annebel, Let maar niet op degene die als grapje aangeeft wie deze tekst kan behappen. Ik heb het niet helemaal gelezen omdat het veel tekst is als je zware burnout hebt maar je lucht simpelweg je hart, goed dat je het doet. Je zit duidelijk op het verkeerde pad. Weg uit die giftige omgeving. Als herplaatsen beter voelt dan kan je dat doen maar je bent nu duidelijk in de paniekvoetbalmodus, geef het tijd om iets te kiezen wat beter bij je past. Ik hoop dat je goede ggz begeleiding krijgt om in te gaan zien dat je jezelf eens een keer op nr.1 zet en het levenspad vindt waar je gelukkig van wordt. Sterkte en beterschap.

Sorry voor bovenstaande, maar was idd te veel om te lezen

Ik begrijp je volkomen !!! Heb in een soortgelijke giftige situatie in de jeugdzorg gezeten. Zware caseload, chronisch suïcidale cliënten tussen cliënten met agressie problematiek. Organisatie door de Jeugdzorgwet en decentralisatie compleet de weg kwijt. Interim carrouselletjes van zichzelf verrijkende teamleiders en directieleden. ZZPers die het werkelijk geen zak kan schelen.
En ik maar nog harder werken, laptop mee naar huis om daar werk af te maken dat was blijven liggen door de veelal ronduit gevaarlijke situaties die zich met grote regelmaat voordeden. Veel geweld meegemaakt, veel bloed gezien. Telefoon altijd aan voor noodsituaties. Aldus 24/7 AAN staan. Alles om het voor de vaak ernstig in de steek gelaten en verwaarloosde jongeren enigzins veilig en vertrouwd te houden.

Ik kon immers alles aan !!!

Ik sportte ter "ontspanning" zo'n 5 x in de week. Sliep niet goed en weinig op vakantie, teveel gedoe.

BAM ! De man met de hamer... na 22 jaar voor anderen gezorgd te hebben. Helemaal naar de klote.. liep marathons. Kon geen vijftig meter lopen. Alle burnout gerelateerde klachten voorbij zien komen. Alle therapietjes gedaan en medicatie geslikt.

Nu, bijna vier jaar verder, gaat het goed met mij !!! Het is werkelijk geweldig hoe mooi het leven weer kan zijn. Ik zie maar vooral VOEL weer dat ik LEEF....

Hou vol, denk aan jezelf en....

Alles komt goed, heus

liefs

Bedankt voor alle goed bedoelde reacties. Ik snap dat mijn verhaal te lang is voor sommige mensen, maar dat is het mooie van dit forum. Je hoeft het niet te lezen, je mag het lezen. Ik vind het dan ook onnodig dat er een reactie geplaatst word met de vraag wie de tekst kan behappen. Je mag best weten dat die opmerking mij niet goed liet voelen en dat ik aan mijzelf begon te twijfelen of ik dit verhaal hier wel had moeten delen. Als je niet iets goeds te zeggen hebt, zeg het dan gewoon niet.

Wat betreft de andere reacties. Ik heb nog nooit gehoord van een zenuwstelcoach, dus daar ga ik even onderzoek naar doen! Bedankt voor de tip Doortje!

Bedankt voor de reactie Anoniem waarin je aangeeft dat ik voor mijzelf moet kiezen. Jouw reactie liet mij weer even beter voelen over het plaatsen van mijn verhaal!

Wow Eric, bedankt voor het delen! Hoe ging dat voor jou in het begin en hoe reageerde je werk erop? Ik merk dat ik zelf nu erg vastloop. Alle gebieden los van werk lopen bij mij goed dus het voelt heel verwarrend dat het op werk niet goed gaat. Hoelang duurde het voor jou dat je dacht dat je weer kon werken? Ben je ook uiteindelijk bij dezelfde werkgever gebleven, want als ik dat zo hoor was dat ook een enorm giftige omgeving. Sorry voor al deze vragen, maar ik ben erg benieuwd naar jouw ervaring.

Bedankt voor alle goed bedoelde reacties. Ik snap dat mijn verhaal te lang is voor sommige mensen, maar dat is het mooie van dit forum. Je hoeft het niet te lezen, je mag het lezen. Ik vind het dan ook onnodig dat er een reactie geplaatst word met de vraag wie de tekst kan behappen. Je mag best weten dat die opmerking mij niet goed liet voelen en dat ik aan mijzelf begon te twijfelen of ik dit verhaal hier wel had moeten delen. Als je niet iets goeds te zeggen hebt, zeg het dan gewoon niet.

Wat betreft de andere reacties. Ik heb nog nooit gehoord van een zenuwstelcoach, dus daar ga ik even onderzoek naar doen! Bedankt voor de tip Doortje!

Bedankt voor de reactie Anoniem waarin je aangeeft dat ik voor mijzelf moet kiezen. Jouw reactie liet mij weer even beter voelen over het plaatsen van mijn verhaal!

Wow Eric, bedankt voor het delen! Hoe ging dat voor jou in het begin en hoe reageerde je werk erop? Ik merk dat ik zelf nu erg vastloop. Alle gebieden los van werk lopen bij mij goed dus het voelt heel verwarrend dat het op werk niet goed gaat. Hoelang duurde het voor jou dat je dacht dat je weer kon werken? Ben je ook uiteindelijk bij dezelfde werkgever gebleven, want als ik dat zo hoor was dat ook een enorm giftige omgeving. Sorry voor al deze vragen, maar ik ben erg benieuwd naar jouw ervaring.

Goed dat je tdeel, wees welkom en lucht je hart. Sterkte en wijsheid gewenst

Hey @eric, hoelang duurde het voordat je echt een stuk beter voelde? Zit nu op een jaar en heb nog wel heavy dips

Mijn manier om met perfectionisme om te gaan is voorkomen dat je helemaal vastloopt. Dus lukt iets niet, hoe kan je het anders benaderen zodat het wel lukt oftewel loslaten. In dit geval, bv. andere template/layout kiezen of een old school CV zonder foto ; ). Perfectionisme uit je systeem halen weet ik niet of dat lukt maar denk altijd vergaat de wereld als het nu niet lukt, nee. Laat het rusten, oplossing komt altijd.

Hoi

Ik weet niet wat voor hobby's je hebt maar ik ben graag creatief bezig zo brei ik bijvoorbeeld graag.
Als ik dan een foutje maakte liet ik die bewust zitten. Aan het einde merk je dan dat het eigenlijk totaal geen invloed heeft op het eind product.

Daarnaast vertelde iemand mij ooit als je iets maakt moet je er een foutje in laten zitten anders komt je ziel erin vast te zitten.
Wat in zekere zin ook gebeurt omdat je jezelf blijft kwellen Als je alles perfect wil doen

Ik hoop dat je er wat aan hebt

Hi GGZ, er is maar één ding wat je kunt doen: dat ongemakkelijke, nare gevoel dat het je geeft als het niet klopt, toelaten. En vooral trainen in het toelaten van die ongemakkelijke emoties. Dat kun je doen door elke keer als je ergens weerstand over voelt, het juist wel of niet te doen.

Dit is allemaal heel kort door de bocht, maar wel dé manier om wat flexibeler te worden. Je kunt het ook gewoon met grappige dingen oefenen. Bijvoorbeeld door je handen in een bakje yoghurt te stoppen, of de lampenkap aaien. Dat zijn dingen die heel ongemakkelijk voelen, dus dan probeer je dat toe te laten.

Ik heb zelf geleerd om mijn regels op te schrijven: alles wat ik van mezelf moet (neem er echt een paar dagen voor om die op te schrijven). En dat kunnen hele kleine of hele grote regels zijn (ik had bijvoorbeeld elke dag douchen, vs nooit mogen falen). En die ga je dan soms verbreken. Niet altijd (want dan wordt het een nieuwe regel), maar gewoon om wat flexibeler te worden. Daarmee train je je zenuwstelsel dat je ook veilig bent als het NIET perfect is.

Ik heb ooit de tip gehad van mijn psycholoog: “fake it till you make it”

Probeer eens te doen alsof je niet perfectionistisch bent. Speel die ‘rol’. En dat heeft echt bizar goed gewerkt. Je komt er wellicht nooit helemaal vanaf, maar inderdaad wat Ax zegt. Het wordt wel makkelijker als je het ongemak leert te verdragen, want dat is eigenlijk waar het om gaat 😊

En juist doen alsof je een rol speelt kan helpen omdat het niet ‘om jezelf’ gaat, ofzo. Klinkt heel gek, maar het kan helpen!

Wat een mooie tip, Eli. Ik ga ermee aan de slag. Ook bedankt voor deze! ❤️

Dankje allen!

Hi Y, jep. Zoveel verdriet (ipv angst) is juist heel goed. Maar ook heel vermoeiend. Je lichaam is eindelijk voldoende in de rust om emoties weer te durven toelaten. Het kan helpen om erover te schrijven. Gewoon 20 minuten, pen en papier, en het hoeven echt geen mooie zinnen te zijn.

Herkenbaar Y, ik heb ongeveer hetzelfde. Ineens huilbuien die ik al een hele tijd niet heb gehad en heel veel verdriet dat omhoog komt. Ik probeer het maar te laten stromen, te schrijven, te voelen waar ik het verdriet en de pijn in m’n lijf voel zonder het gelijk weg te willen stoppen. Sterkte met je herstel!

Wanneer je voelt dat je er klaar voor bent. Slaap je al weer goed? Heb je je slaapschuld ingelost? Dus slaap je weer normale nachten plus 1 uur? Hoef je geen middagslaap meer te doen? Hoelang kan je je concentreren zonder klachten? Bij 2 uur zou je kunnen kijken naar reintegratie alles daaronder, werk aan je herstel. Kan je je huis houden en evt kinderen bij houden? Kan je al een sociale activiteit in de week en laagdrempelig iets sporten of bewegen?

Het is belangrijk dat je fysiek ver hersteld bent en ja dan zal je nog klachten hebben maar dat is niet erg. Daarnaast is het belangrijk dat je een basis aan persoonlijk leven draaiende kan houden zonder terugval. Voldoe je aan die criteria dan kan je rustig starten.

Ik ben veel te vroeg gestart met werken, was 6 weken thuis geweest. Nu een jaar verder en pas op 4x4 uur, doordat ik in het eerste half jaar alleen maar aan het kwakkelen was. Ik denk wel dat, zodra energie het weer toelaat, een keer koffie drinken op het werk mooi kan zijn. Dan kan je ook voelen hoe moe je er van wordt en of het haalbaar is nog een keertje te gaan.
Bij mij was het werk ook een groot deel van uitval, dus daar heb ik ook echt tijd voor nodig gehad niet meer gespannen te zijn als ik er ben.
Succes!

Ik vraag mezelf dit ook af.... maar ik denk dat zolang ik een gevoel van twijfel in me bespeur, dat ik er nog niet klaar voor ben.

Hoi Steven,

Als je weer wilt werken omdat je je anders een zwakkeling voelt, lijkt het me dat je er nog niet klaar voor bent. Even heel kort door de bocht hoor maar dat klinkt als ik het lees alsof je jezelf niet helemaal toestaat echt beter te worden?
Je bent nl alles behalve zwak en juist sterk als je nu goed naar je lichaam luistert en echt de tijd neemt.

Zelf ben ik net weer begonnen met langzaam re-integreren na een erg mislukte poging een jaar geleden. Toen wilde ik het vooral kunnen ipv dat het ook echt kon. En kreeg ik een gigantische terugval die ik niemand kan aanraden.
Ik heb nu nog wel klachten (vooral sneller moe, hoofdpijn, benauwd en overprikkeld) maar een groot deel van de dag voel ik me min of meer normaal. Ik slaap goed, kan af en toe een uitje of sociaals doen en mijn privé leven met kinderen en huishouden goed aan.
En ik had al een aantal maanden veel zin in werken, ook omdat dat niet de reden van mijn burn-out was.

En dan nog steeds moet ik ontzettend oppassen merk ik en ben ik bv. weer wat angstiger sinds ik weer (een aantal uur per week) werk. Een duidelijk teken dat ik er echt nog niet ben.

Kortom, doe voorzichtig. Beter wat later starten dan je hele burn-out herstel weer opnieuw moeten doen….

Dag M,

Ik voel me idd nog zeker niet hersteld. Op de avonden voel ik me dikwijls ok maar s morgens en overdag nog wel heel wat "angsten, stress". Ik ben nu ongeveer 4 maanden thuis na 6 jaar stilletjes aan leeggelopen te zijn. Bij mij is het een combinatie van factoren waardoor ik uitgevallen ben. Ik functioneer overdag behoorlijk wel met bijhorende soms serieuze klachten. Ook vermoeidheid hoort hier bij. Het is heel golvend. Sommigen zeggen snel terug aan slag te gaan anderen je tijd te nemen... ik weet niet goed wat exact te doen.

Het is echt belangrijk om je tijd te nemen, ondanks dat sommige studies zeggen dat je snel weer terug moet naar werk. 4 maanden thuis zitten is helaas niet voldoende voor burn out herstel. De vuistregel is 1/3 van de tijd die je besteedt hebt aan erin komen. Kun je niet normaal een rustige dag door komen zonder opkomende klachten (dus niet de klachten die constant aanwezig zijn maar verergeren bij inspanning) dan kan je ook nog niet werken. Daarnaast geloof ik ook dat naast rust, therapie heel belangrijk is. Je bent niet zomaar uitgevallen, je gaat al jaren structureel je grenzen over. Ben je al in therapie geweest om je patronen aan te pakken? Anders ga je bij reïntegreren exact hetzelfde gedrag vertonen en val je weer uit.

Het is echt belangrijk om je tijd te nemen, ondanks dat sommige studies zeggen dat je snel weer terug moet naar werk. 4 maanden thuis zitten is helaas niet voldoende voor burn out herstel. De vuistregel is 1/3 van de tijd die je besteedt hebt aan erin komen. Kun je niet normaal een rustige dag door komen zonder opkomende klachten (dus niet de klachten die constant aanwezig zijn maar verergeren bij inspanning) dan kan je ook nog niet werken. Daarnaast geloof ik ook dat naast rust, therapie heel belangrijk is. Je bent niet zomaar uitgevallen, je gaat al jaren structureel je grenzen over. Ben je al in therapie geweest om je patronen aan te pakken? Anders ga je bij reïntegreren exact hetzelfde gedrag vertonen en val je weer uit.

Hoi Steven, Kan me vinden in alle reacties maar reactie 1 pakt m wel. Eerst privé weer alles kunnen dan pas werk opbouw. Zelf ook veel te snel begonnen na 6 weken, achteraf gezien nooit moeten doen. Sterkte en beterschap toegewenst.

Ik ga naar dokter, psycholoog, psychiater, accupunctuur gehad, fasciatherapie en lichaamsweerk door osteo ( meer holistisch), ga nu wat sessies volgen om te kijken of mijn hartcoherentie ok is. Dus ij denk wel day ik therapie volg🫣🫣🫣

Welke therapie helpt je patronen veranderen?

Als aanvulling op reactie 1 en je antwoord op therapie
Maar ben je al bij de oorzaak gekomen en zie je in je persoonlijke situatie al vooruit gang in je patronen? Voorbeeld. Ik ben zelf een ongelofelijke pleaser. Dit uit zich niet alleen op werk maar ook in familie situaties en bij vrienden. Het is belangrijk dat je klein begint om dit te doorbreken. Het is makkelijker om dit te oefenen bij familie en vrienden en zo op te bouwen naar een werksituatie. Een baas of manager zal meer druk leggen bij een vragen en dus ga je makkelijker overstag. Het is dus belangrijk dat je hier stappen in hebt gezet.

Eventueel kan dit gedeeltelijk tijdens re-integratie als je arbeid therapeutisch werkt. Maar dan vooral als je boventallig werkt en je eigenlijk nog niet nodig bent. Daarnaast moet je opletten dat je re-integratie dan niet al je energie opslokt want het veranderen van patronen is kei hard werken.

Daarnaast nog even de opmerking. Je kan zoveel therapie en behandelingen volgen als je wilt maar ze moeten ook effectief zijn. Zelf ook meerdere behandelingen gehad maar niet doeltreffend genoeg en dan kom je jezelf keihard tegen. Voor het veranderen van patronen wordt veelal CGT en schematherapie gebruikt. Zorg dus ook dat dit terug of een andere therapie hiervoor terug komt.

Ik heb wel heel wat factoren die in mijn nadelen spelen. Scheiding heeft er 6 jaar geleden flink op ingehakt. Daar is mijn grens overschreden. Ik sta nu 22 jaar in het onderwijs. Altijd dezelfde school maar elk jaar andere opdracht met telkens onvoldoende materiaal en geen cursussen...dus steeds in mijn ogen onvoldoende voorbereid naar de klas. ( perfectionistisch). Ik ben een pleaser en kan moeilijk nee zeggen. Ik schreef boeken voor een educatueve uitgeverij en had nog een bijberoep. Maar kon alles aan. Door mijn scheiding is alles begonnen. Ik heb jaren onder stress geleefd in de hoop dat het beterde maar mijn lichaam bleef in de overlevingsstand staan. In december een banale valselijke beschuldiging op school (noodzakelijk materiaal uit een kast genomen zonder vragen omdat de verantwoordelijke afwezig was.) Dit heeft een serieuze knak gegeven. Toch blijven gaan maar in mei eronderdoor gegaan...stressniveau nog omhoog, diaree, ontstekingen, bijna gek worden van de onrust....
Nu slaap ik al terug veel beter, mijn avonden zijn meestal ok maar ik word nog steeds met stress wakker, wel op een minder niveau

Klinkt alsof het nog niet het moment is om te reïntegreren. Pas als je jezelf niet meer als zwakkeling ziet maak je stappen in herstel.

Dan lijkt het erop dat je nog niet klaar bent. Behalve dat je vind dat je moet omdat je waarschijnlijk denkt dat dat van je verwacht wordt heb je ook nog stress klachten. Het is toch wel noodzakelijk dat als je niks te doen hebt je redelijk ontspannen wakker wordt en door de dag kan gaan. Als je al gestresst wakker wordt zonder iets van verplichtingen is dit gewoon nog niet jouw moment. Maar uiteindelijk beslis je zelf...

Ja! Ik heb dat op mijn borst en mijn rug, ook op mijn armen. Ik merk dat dit in mijn geval komt na het vasthouden van spanning. Ik ben er na 10 maand gelukkig niet meer bang voor, maar ik vond dit in het begin heel eng!

Bij mij slaat stress als eerst in verkramping op mijn rug en schouders (en dus armen) ben ik achter. En op die plekken merk ik dus ook die brandende huid.

Wi

Ik herken AL je klachten, EM. Super akelig hè!
Ik ben voor die brandende tong zelfs nog in het ziekenhuis geweest bij een arts. Hij zei dat dat mond-/tongbranden heet. Van teveel stress. Bij mij wordt dat nu minder, whoehoeiiii. Blij, Want het is erg pijnlijk.
Veel sterkte joh. Het zal er allemaal wel bij horen.. hou je haaks!

Heel herkenbaar. Alle benoemde klachten. Ook het branderige gevoel van de huid, alsof je verband bent door de zon.

Hoi, ik heb iets anders maar ook branderig. Ik krijg bij prikkels (tv, luisterboek, boek lezen of te veel prikkels in het algemeen) last van brandende voeten, vooral als die in aanraking is met iets anders (sokken, schoenen of ondergrond). Ik heb het nu 1,5 jaar en word er helemaal gek van, ik kan niets doen zonder die brandende pijn. De klachten nemen af wanneer de prikkels weg gaan en heb er daarom met slapen geen last van. Herkent iemand dit?

Hoi, fijn te lezen dat er herkenning is, al zijn de klachten niet prettig. Ik vind het zo storend dat het er meteen is bij het opstaan, gaat de hele dag door. Je belandt ook wel in een vicieuze cirkel, want als je er op let is het 'extra' aanwezig lijkt het wel.
Hebben jullie ook wel eens last van spiertrillingen of kleine schokjes?
Het hele systeem is zo overbelast, moeilijk om tot rust te krijgen.
Groetjes EM

Ik heb ook exact het zelfde. Het is echt een ramp (al 10 maanden) mijn hoofd en geest willen wel weer maar de lichamelijke klachten houden mij tegen weer wat te doen. Frustrerend! Voel me altijd redelijk alleen met deze klachten dus fijn om
Herkenning te zien bij andere. Ben erg ook benieuwd na de verhalen waarbij deze klachten weer zijn verdwenen.

Hier ook brandende tong al 7 maanden. Vreselijk gevoel! Sterkte!

Ik heb ook al maanden last van langere periodes met branderige gevoelens in benen, armen en rug. Begint vaak uur na opstaan en dan hele dag. Je voelt je dan ook gespannen en niet prettig in je vel. Kan dat allemaal nog komen door teveel stress?

Benieuwd naar hoe het nu met jullie gaat rondom het branden. Ik heb dit ook maar vooral in mijn nek en hoofd. Ook in armen en rug gehad

Wat mij erg heeft geholpen
* een aantal keer per week yoga nidra (slaapyoga)
* rust nemen, zo min mogelijk telefoon gebruik, geen tv
* de natuur in
* een creatieve hobby zoeken (in mijn geval het kweken van plantjes )
* schilderen
* lezen
* in bad gaan

* lange wandelingen maken

En vooral heeel erg veeeel geduld.

Ps. "Het grote depri doe boek" heeft me ook veel inzichten gegeven

Bij mij werd het ook eerst erger en nu gaat het steeds beter

Hey X,

Ik heb me dit ook afgevraagd. Ik kon steeds minder en minder en raakte steeds overprikkelder. Dat terwijl ik alleen maar meer rust ging houden. Mijn regiebehandelaar zei dat dat kwam doordat ik opgebrand ben en wanneer ik weer meer energie krijg het ook weer beter zal worden. Helaas zei hij ook dat dit heel lang kon gaan duren (geen weken of een paar maand maar maanden en jaren). Hij noemde het het kikker syndroom. Ik geloofde dit niet maar merk nu langzaam dat er toch verbetering in zit.

Wat mij geholpen heeft is alle prikkels wegnemen totdat ik er geen last van heb. Uiteindelijk kon ik dan in mn eentje wandelen in het bos en in het donker in bed met mijn vriend praten. Meer niet. Dit heb ik een tijd gedaan en ben daarna heel langzaam gaan uitbreiden. Door de wijk lopen waar autos zijn maar met mijn koptelefoon en zonnebril op. Tijdens het avondeten praten maar aangeven wanneer ik me weer overprikkeld voelde. 5 min luisterboek luisteren etc.

Het is verschrikkelijk irritant maar als je blijf focussen op hoe overprikkeld je bent, raak je nog meer overprikkeld. Er zijn ook ADs die hierbij helpen, maar deze keuze heb ik zelf nog niet gemaakt.

Nu kan ik weer wandelen in de wijk zonder 'attributen' en praten met mijn vriend. Niet elke dag is hetzelfde en soms gaat het beter en soms weer slechter. Maar het wordt echt beter. ❤️

Je kan actief met je herstel bezig door de onderliggende oorzaken aan te pakken. Onbewust onderdrukte emoties zijn stoorzenders van je zenuwstelsel. Wanneer je deze doorvoelt gaan je klachten vanzelf weg, ook zonder veel extra rust.

Hi Olive, dissociatie heet dat en is inderdaad veelvoorkomend. Het is een soort shutdown van je zenuwstelsel als al je emoties te overweldigend worden. Om niet te veel te voelen, zorgt ie dan maar dat je helemaal niks meer voelt. En dat heeft een soort onecht gevoel als gevolg.

Als je lichaam meer tot rust komt, komt dat gevoel van echtheid ook weer terug. Het komt goed ❤️

Ik heb het ook! Ook dat niet kunnen ontspannen. Ook de hoge hartslag, al heel lang. Ik herken de angst voor ziektes. Ik heb met name last van hartangst omdat ik een paar situaties heb meegemaakt waarbij m’n hart op hol sloeg (maar geen paniekaanval). Bij de cardioloog hebben we niks kunnen vinden. Maar ik blijf bang, en hyperalert, voor ziekte. Daardoor kan ik me ook niet ontspannen.

Last van mijn bovenbuik herken ik ook, maar niet de onverteerde etensresten. Goed… zoals Ax zegt: allemaal gekke klachten kunnen horen bij een burn-out.

Ik ga binnenkort weer naar de huisarts om te kijken wat voor dingen zouden kunnen helpen tegen de angst en spanningen in mijn lichaam (los van een psycholoog, want die heb ik al).

Hoe oud ben je, als ik vragen mag?

Ik ben 26 en nu 10 jaar aan het werk en eigenlijk altijd veel te veel hooi op me vork genomen

Heel herkenbaar, helaas. 💔 Hier hetzelfde, 25 jaar en altijd te veel gewerkt / gedaan en te veel verantwoordelijkheid gevoeld. Sterkte 🥰

Hoi Anoniem,

ik ben ook 10 maanden thuis en heb ook geen strak dagschema hoor.
Omdat ik heel slecht slaap voel ik mij ook geen dag hetzelfde.
Sterker nog, heb het idee dat ik er slechter aan toe ben dan 10 maanden geleden, pfff en heb nog maar zo weinig energie. Ik wil wel van alles doen maar mijn lichaam en hoofd werken niet echt mee helaas.
Wel hou ik de tijd van opstaan en naar bed gaan en etenstijden op redelijk vaste tijden.
Daar tussen door regelmatig proberen een rustmomentjes te nemen. Overdag slapen doe ik niet om de slaapdruk te verhogen voor de nacht.
Ook verschilt het of je afspraken hebt of hoe het weer is buiten. In de regen wandelen zie ik helemaal niks in, en met mooi weer vind ik het heerlijk!
In verband met extreme overprikkeling zijn mijn sociale contacten echt minimaal en dat mis ik echt enorm. Winkels en supermarkt vind ik ook nog steeds lastig en zo vermoeiend.
Maar je hebt gelijk, hierdoor vind ik een heel strak schema bijna niet vol te houden en heb dagen dat ik maar wat aan rommel.
Een ergotherapeut kan je wel van alles opleggen wat je wel of niet hoe lang kan doen maar die kun je evt gebruiken als leidraad en er toch wat flexibeler mee omgaan.

Veel succes en hou vol!!

Als het te hoog gegrepen is dan meer rust moment er tussen doen? Misschien zelfs een middagslaap toevoegen? Geen idee hoe je dagschema eruit ziet wat je samen hebt gemaakt.

Ik heb ook in hetzelfde probleem gezeten als jij: slecht slapen, erg vermoeid, onrustig. Maar ben begonnen met therapie en een dagschema gemaakt. Ik sta om 9 uur op en begin met een licht ontbijt en drinken. Daarna ga ik even douchen en weer naar beneden om te gaan wandelen of iets wat je leuk vindt. Ga dan rond 11:00 of 12:00 uur rusten: muziek of tv, of iets wat je zelf leuk vindt. Eet dan weer iets lekkers met koffie of thee. Ga dan om 14:00 iets doen in de huishouding: stofzuigen, wassen, iets klussen in de tuin of woning, maar doe iets waar je afleiding krijgt, een hobby. Ikzelf ga dan het avondeten voorbereiden rond 18:00. Ben je klaar, ga dan rustig op de bank hangen om tv te kijken of iets waar je zin in hebt en maak je klaar om te gaan slapen rond 23:00 tot 24:00. Geen telefoon of laptop kijken, maar doe iets wat je rustig maakt, bijvoorbeeld lezen, muziek, enzovoort. En de volgende dag weer hetzelfde ritme oppakken. Probeer niet overdag te slapen. Hierdoor maak je meer kans dat je 's avonds sneller in slaap komt. Na ongeveer vier keer proberen merk je dat het werkt. Het is niet erg als het niet lukt, gewoon opnieuw proberen.

Ik volg de komende reacties hier! Twijfel ook om weer te starten. Arts zegt dat het wel zou kunnen helpen om minder syptomen te ervaren.

Ik ben ook benieuwd naar ervaringen van anderen. Heb hier namelijk ook aan gedacht weer te beginnen.

Ik slikte de pil al voor m’n burn-out en wilde er toen mee stoppen. Dat heb ik bewust niet gedaan omdat ik toen dus in een burn-out raakte en ik m’n lijf niet nog meer aan wilde doen. ;) Kan je dus niets vertellen over het starten met de pil tijdens een burn-out (dat lijkt me wel pittig vooral ook als je lichaam daar weer aan moet wennen en je last van bijwerkingen kunt hebben).

Voor mij helpt het wel erg dat ik de pil een paar maanden achtereen doorslik en maar af en toe een stopweek heb. In die stopweek heb ik eigenlijk altijd wel een terugval en voel ik me beroerd. Maar daarna kan ik weer een paar maanden doorslikken en dat geeft me wel rust. (Dit is trouwens het advies van m’n huisarts omdat ik de pil slik voor heel hevige menstruatiepijn, niet als anticonceptie).

Misschien heb je hier wat aan.. hoe dan ook, sterkte allemaal!

Bij mij vermoeden ze dat de schommelende hormonen me in deze ellende hebben gebracht. Ik ben bijna 45 jr en toen ik ging lezen over perimenopauze ging er een wereld voor me open. Wat een ellende allemaal, gynaecoloog bezocht en die gaf ook aan dat depressie, angsten, vermoeidheid, futloos, huilen etc allemaal door de hormonen kan komen. Ben gestart met Zoely pil bijna 4 mnd terug. Het gaat een heel stuk beter, maar ben er zeker nog niet. Maar er zijn diverse oplossingen hiervoor volgens gynaecoloog, eventueel bio identieke hormonen, veel in het nieuws laatste tijd.

Wat voor soort pil is dat? Is dit ook te behandelen zonder hormoon pillen?

Wat vervelend voor je! Ik hoop voor je dat iemand je kan helpen met een positief verhaal!

Heb ik ook

Heel herkenbaar, ik heb dat ook lange tijd gehad, zeker het eerste jaar van mijn burn-out. Inmiddels is het gelukkig veel minder en zakt mijn hartslag na flinke inspanning weer terug naar rond de 60.

Misschien vraagt de inspanning op dit moment te veel van je? Ik merkte dat ik in die periode toch probeerde te snel en te veel op te pakken, zoals sporten (en dat kan al gewoon wandelen zijn). Rustigere vormen van bewegen kunnen misschien helpend zijn, bijvoorbeeld yin yoga.

Nog een tip: draag je nog steeds een smartwatch? Leg die weg totdat je je echt veel beter voelt. Ik raakte er destijds helemaal geobsedeerd door. Hoe meer ik naar die snelle hartslag keek, hoe meer stress ik voelde. En dat zorgde er juist voor dat mijn hartslag nog verder omhoogging, wat weer meer stress opleverde enz.

Verder snap ik dat het beangstigend is, maar een hoge rust hartslag komt echt heel veel voor in een burnout. Het is je zenuwstelsel dat op hol is geslagen en dat komt ook weer goed!

Hi anoniem,

Wat fijn dat je reageert! Had jij ook zo veel overslagen? Die maken mij het bangst

Ik denk dat ik inderdaad mijn smartwatch af moet doen… ook al blijf ik dan handmatig mijn pols voelen, misschien is dat wel beter

Ik vind een smartwatch sowieso eng omdat je allemaal gekke metingen ziet. Soms daalt mijn hartslag in 1 meting zo van de 100 naar de 60 en dan weer 100 en dan denk ik meteen ‘zie je wel’

Ik moet idd minder geobsedeerd worden

Hartoverslagen schijnen dus best normaal te zijn ik ben hiervoor ook in het ziekenhuis geweest

Gelukkig ❤️

Yes, ook ik had hartoverslagen. Verder zou ik je aanraden om ook niet meer handmatig te voelen. Het is eng en even wennen, maar wordt daardoor echt beter. Die smartwatch maakte me ook gek en gaf alleen maar aan dat ik non stop liep te stressen, vermoeid was, niet goed sliep enz enz. Lekker laten gaan en even accepteren dat het wat minder gaat. Dan komt het ook weer goed!

Mijn rusthartslag is gemiddeld 43... Dus ik weet niet wat beter is

Voor iedereen die een smartwatch heeft: ik op Instagram geschreven wat dat met je kan doen (zie account @ont.regeld) en geloof hieronder ergens ook een verhaal. Het houdt de controle drang in stand en daarmee je vecht/vlucht-modus ook. En dat is weer niet helpend :')

Hoi Jsp., Sorry maar kan dit stukje niet volgen.
Terror management therapie omdat je met burnout bang bent om dood te gaan of dat je een voorbeeld moet nemen aan een narcist?

hey anoniem, had een heel stuk erbij gepost, dit was maar de introductie haha. maar dat is blijkbaar niet geupload. Me punt is eigenlijk dat een van de grote redenen dat burnout zo confronterend/existentieel is en dat we zo een afstand voelen met de normale mede mens, omdat we dissonatie niet kunnen reduceren en daarnaast ook nog een meer dissonantie ervaren in deze periode (gevoel van zwak zijn, financiele problemen, relatie problemen etc. worden allemaal meer in de burnout). En eigenlijk was me punt dat burnout daardoor heel oncomfortabel en deprimerend is maar tegerlijkertijd dat je nooit zo eerlijk naar je zelf zal kijken als tijdens een burnout.

het lukt niet om dissonatie te reduceren omdat nul van de drie dingen op korte termijn werken. Je kan niet je situatie veranderen, veranderen hoe je over je situatie denkt laat het ook niet weg gaan en je helpen herrineren aan dat je goed kan golfen ofz om ongemak te verminderen helpt ook niet omdat je waarschijnlijk dat ook niet meer kan en het dat daarnaast de burnout zodanig in your face is dat dat soort pogingen om je self esteem te boosten ook niet behulpzaam zijn.

Een narcist is totaal afhankelijk van anderen om zijn dissonantie te verminderen hé.

Kwestbare narcisten inderdaad, grandioze kunnen vaak minder

Ik heb ervaring met een grandioze en die had dat toch continue nodig hoor die bevestiging op allerlei manieren, kunnen toch ook wel slecht alleen zijn.

Geloof ik graag, maar me punt ging ook niet daarover, maar over burnout en self esteem. Meer als bewust zijn dat burnout je op die manier ook groten deels belemerd.

Hey Morgan,

Ik herken al jou klachten.
Het klinkt echt als een burn-out
Eng hè! Kan het zijn.
Ergens kun je misschien een moment hebben dat je het aandurft om al die ellendigheid er te laten zijn.
Zoals had gelezen bij Ax
De sleutel ligt echt in het accepteren.
En juist ook de nare sensaties

Heel veel sterkte!
Je bent sterker als je denkt

Hi Morgan,

Hier nog iemand die ze herkent. Al twee jaar onderweg maar nog steeds last. Hoort er echt bij.. ik heb geen idee wanneer het weggaat. Heb soms wel heldere dagen om vervolgens weer een paar slechte dagen met de bovenbeschreven klachten te hebben helaas

Ik herken ze ook. Hoe vervelend en moeilijk het ook is, accepteren dat het erbij hoort. Dat is makkelijker gezegd dan gedaan. Ik kamp al 5 jaar ermee. Wees niet ongerust, wees niet bang, deal ermee. Luister naar je lijf en doe wat lukt. Rust veel en heb vertrouwen in het zelf genezend vermogen van je lichaam! Het kan even duren maar het komt goed!! Heel veel sterkte!

Ik dacht echt dat ik de enige was met zulke klachten. Hoelang heb jij er al last van morgen?

Ik dacht echt dat ik de enige was met zulke klachten. Hoelang heb jij er al last van morgen?

Ik heb al 28 maanden lang last van deze klachten… het is zo erg dat ik me gewoon een totaal ander persoon voel. Minder slim, minder spontaan, minder full of life enz…. Het is echt zo naar en eng. Eerlijk gezegd heb ik de hoop opgegeven dat het ooit nog goed kan komen. Word er intens verdrietig van ;(

A. Zit jij thuis of werk je wel? Wat zijn je dagelijkse bezigheden? Heb je er dagelijks last van of zijn er ook dagen dat het minder is?

A. Zit jij thuis of werk je wel? Wat zijn je dagelijkse bezigheden? Heb je er dagelijks last van of zijn er ook dagen dat het minder is?

@Anoniem ik heb er echt dagelijks last van, probeer me erbij neer te leggen maar het blijft natuurlijk moeilijk. Er is niks meer over van net voor de burn out lijkt het wel, de persoon die ik toen was. Ik ga wel proberen om werken weer op te pakken aangezien ik van thuis zitten alleen maar depressiever word. Depressie speelt namelijk ook een grote rol in mijn burn out.

Heb je daarvoor ook last van gehad of is het komen opzetten sinds je burn out, je depressie?
- hoe zit je qua energie ?

Zijn er ook mensen die hier vanaf zijn gekomen

Hoi Morgan,

Helaas heel herkenbaar je klachten.
Weet je ongeveer wanneer je de eerste klachten hebt gekregen? Ook ik heb gemerkt dat er door artsen snel gezegd wordt het komt door stress en doe het maar rustiger aan. Als dat niet werkt wordt er gedacht dat het psychische klachten zijn en krijg je allerlei verdenkingen en diagnoses waardoor je zelf als kwetsbare door je klachten wel heel stevig in je schoenen moet staan anders ga je daarin mee.
Zelf gaf ik bij iedere hulpverlener aan dat ik elke dag zin had om activiteiten te ondernemen maar
dat het lichamelijk fysiek niet ging.
Ook ik heb gedacht het zal dan wel een burnout zijn. Trajecten doorlopen als traumatherapie maar de fysieke klachten bleven aanwezig.
Uiteindelijk bij een sportarts geweest en daar vielen er puzzelstukjes inelkaar. De conclusie was Long-Covid. Ik denk dat er ook best een aantal mensen rondlopen die denken dat ze een burnout hebben maar later alsnog tot de conclusie komen dat het Long-Covid is.
De klachten lijken heel veel op elkaar, alleen de oorzaak is wel anders.

Hoe is er bij jou uiteindelijk Long Covid uitgekomen? Hoe kwam dit er bij de sportarts uit? Ik bedoel, wat heeft diegene gedaan om dit te diagnosticeren?

Het is geen harde diagnose omdat dit nog niet kan gegeven worden. Het is een conclusie die de sportarts heeft gegeven. Je wordt lichamelijk onderzocht, fietstest met ademgasanalyse, aanvullend bloedonderzoek als dat niet al recent is gedaan. Middels de anamnese waarin de sportarts heel breed keek tot voor mijn klachten, alle behandelingen zowel regulier als alternatief, onderzoeken die ik heb gehad en de testen kwam hij tot de conclusie.
Bij mij zijn ook heel duidelijk de klachten ontstaan na de 2e vaccinatie en na verloop van tijd erger geworden doordat ik door ging met werken. Ik had toen al een vermoeden maar de huisarts gaf aan dat het niet door de vaccinatie kon komen. Helaas wordt dit nog steeds niet breed erkend en zal dit ook niet gebeuren verwacht ik.

het is bekend dat dat vaccinatie schade werkelijk bestaat en vaak voorkomt. Apart dat jou huisarts dat niet erkent?

De meeste huisartsen zullen dit nooit toegeven. Ze zullen eerder zeggen dat je longcovid hebt n.a.v. een opgelopen covid besmetting. In 2023 zijn mensen bv wel ziek geweest, maar hoefde je niet meer te testen. Zelf wel getest en eind 2023 covid gehad. Begin 2024 kreeg ik allerlei klachten en werd toen gezegd burn out. Ruim een jaar later toch de diagnose longcovid gekregen. Zeer verwarrend allemaal. Ik werd van de vaccinaties overigens altijd ziek, dus misschien ook een signaal dat mijn lichaam er anders op reageerde. Geen idee en ik vermoed dat ik er nooit achter ga komen. Binnenkort ligt er weer een uitnodiging op m’n deurmat voor een covid vaccinatie en die ga ik niet nemen. En nee ik ben geen wappie, maar een kritische burger die anders is gaan kijken naar het eea. Buiten dat moet ik er niet aan denken om naast wat ik al heb aan klachten er nog eens overheen ziek gaat worden van de vaccinatie. Dus ik sla even over.

Ik wil hier toch wel even op aanhaken. Long Covid en Burn-Out hebben inderdaad een heel vergelijkbaar ziektebeeld. De oorzaak is anders en tegelijk vergelijkbaar: het zenuwstelsel is compleet ontregeld. Helaas wordt dit in de reguliere gezondheidszorg niet op die manier benadert :( Het kan zijn dat er bij long covid ook nog andere dingen aan de hand zijn, maar het hoeft niet. De sportarts gaf tegen mij ook aan dat bijna alle long covid patiënten óók people pleasers zijn die zichzelf wegcijferen.

Uiteindelijk zie ik het zo: je zenuwstelsel kan door verschillende dingen uit balans raken. Vaak liggen daar patronen en onderdrukte emoties uit je jeugd aan ten grondslag. Dit kan zodanig erg worden dat je over de rand wordt geduwd, je hele zenuwstelsel ontregeld is en dan heb je een burn-out.
Het kan ook dat je zenuwstelsel al uit balans was, dat je een virus kreeg (bijvoorbeeld covid) en dat die je zenuwstelsel over de rand duwt. Dan heb je long covid. Het is inmiddels namelijk bekend dat infecties ervoor kunnen zorgen dat je zenuwstelsel aan blijft staan in vecht/vlucht stand, zelfs al ben je veilig.

Maar om van de ziekte te herstellen (of in ieder geval beter te worden dan het nu is), blijft het in beide gevallen essentieel om je zenuwstelsel tot rust te brengen. En daarvoor zijn er verschillende dingen nodig:
1. Je lichaam weer in veilige modus brengen
2. Je patronen doorbreken
3. Je onderliggende triggers aanpakken (oa traumaverwerking)
4. Voldoende rust pakken om echt weer wat energie op te bouwen

Traumaverwerking is een belangrijk onderdeel van herstel. Maar vaak pakken we met therapie alleen de grote trauma's aan. Heel helpend, maar al die kleine triggers blijven daarmee wel bestaan en zorgen ervoor dat je lichaam telkens weer in vecht/vlucht-stand komt. Dus er is meer nodig. En daar is helaas in onze huidige gezondheidszorg niet genoeg aandacht voor. Ik zal kijken of het me lukt binnenkort eens uit te leggen hoe dat zit :)

Maar mijn conclusie is (zelf uitgevallen met een burnout en ook diagnose long covid) dat het niet bijster veel uitmaakt wat je zenuwstelsel ontregeld heeft en dat dat best een combinatie van factoren kan zijn geweest, maar dat de oplossing op dezelfde lijn zit: dat zenuwstelsel moet zich weer leren veilig voelen.

Goed uitgelegd Ax en inderdaad voor mij onduidelijk of ik nou het ene heb of het andere. Of een combinatie, of het ene gekregen ten gevolgen van het andere. Ik heb niet eens meer zin om me dat af te vragen. Waar ik me nu mee bezig hou is om beter worden. Daar zet ik op in.

Maar bedankt weer voor de heldere uitleg.

Dankjewell

Dankjewell

Hi Morgan!

Ik herken àl jouw klachten. Maar ik merk gelukkig inmiddels dat ze burnout gerelateerd zijn. Als ik bij mijn derealisatie doorga heb ik ook nog last van een verdoofd gezicht aan een kant. Super eng dat! 😕

Burnout kan blijkbaar hele vage enge klachten geven.

Ik heb dagelijks last van derealisatie, na hoeveel maanden trok het bij jou weg?

Bij mij is het nog niet weg, maar niet meer constant aanwezig. Ik ben nu 10 maanden verder. Het gaat een beetje in periodes momenteel, op en af. Gezamenlijk met de andere klachten.

Ik negeer mijn signalen nog wel eens, en dat is een proces van vallen en opstaan. En dan komt zoals verwacht een terugval met deze klachten. Zodra het dan weer lukt om te accepteren en echt (vooral ook mentaal) te kunnen rusten wordt het weer wat rustiger hier.

Ik was gister uit eten met mijn partner, na hele lange tijd(1,6 jaar). In het restaurant kreeg ik weer last van een wazig zicht en geluiden die allemaal op me af kwamen. Ik ben toen vertrokken. Ik snap het echt niet meer, wanneer houdt het een keer op?!

Ik menstrueer momenteel wel, wellicht dat t daarom extra aanwezig is ?

Ik was gister uit eten met mijn partner, na hele lange tijd(1,6 jaar). In het restaurant kreeg ik weer last van een wazig zicht en geluiden die allemaal op me af kwamen. Ik ben toen vertrokken. Ik snap het echt niet meer, wanneer houdt het een keer op?!

Ik menstrueer momenteel wel, wellicht dat t daarom extra aanwezig is ?

@Anika menstruatie helpt inderdaad niet. Daarnaast vond je het waarschijnlijk spannend om uiteten te gaan. Je zenuwstelsel is constant op zoek naar veiligheid. Ga jij iets doen wat het eng vindt, dan "creëert" het fysieke klachten om te voorkomen dat je dat doet. Alles om jou te beschermen tegen mogelijk gevaar.

Uiteten ligt momenteel buiten je comfortzone, want je weet niet of je dat al aan kan, of je er niet op reageert, veel prikkels van buitenaf, etc. Dus is je zenuwstelsel op z'n hoede. Alles wat buiten je comfortzone zit, is potentieel gevaarlijk (denkt je zenuwstelsel). Dus staat je lijf alweer aan voordat je het zelf door hebt.

In een restaurant zijn er veel prikkels. Als je lijf in de rust zit, filtert je zenuwstelsel die prikkels voor ze bij je binnenkomen. Maar als ie alert is voor gevaar, gaat hij alle prikkels bewust checken of het een risico is. Dus alles wat je ziet, hoort, ruikt, proeft, voelt moet eerst door een soort controle, en dat kost heel veel energie. En dan trekt je lichaam aan de bel, want die energie heb je niet. En dat aan de bel trekken, dat zijn de fysieke klachten.

Mijn advies is om dit soort dingen rustig op te bouwen. Dus eerst eens kort een drankje doen in een rustige tent. Je zenuwstelsel leren dat je ook in het openbaar gewoon veilig bent. Een beetje spanning mag je best doorheen gaan, maar het moet niet te veel zijn want dan klapt je lijf weer dicht. En wat ook al helpt, is überhaupt weten dat je lijf zo werkt. Dan hoef je namelijk niks met die angsten en klachten te doen.

Ax, ik heb hier in de avond (buitenshuis) last van en op de dag kan ik eventueel wel buiten wat eten of drinken op drukkere plekken

@Anoniem(/Anika?) ik denk dat dat met twee dingen te maken heeft. De eerste: 's avonds ben je vermoeider. Dus ga je sneller je grenzen over. En als je te veel doet terwijl je eigenlijk te moe bent, dan gaat je lichaam dat compenseren door stresshormonen aan te maken, en krijg je dus die spanning in je lijf waar ik het in m'n vorige bericht over had.

En daarnaast zou het me niks verbazen als je zenuwstelsel ook heeft opgeslagen dat je in de avond minder aan kunt, en daardoor is in de avond dingen doen meer buiten je comfortzone, en dus is het al direct gespannener wanneer je 's avonds een keer niets doet.

En als laatste: de enige dag is de andere niet. Vergeet dat ook niet: het is geen rechte lijn, de enige dag kun je meer dan de andere dag, en dus lukt iets soms niet wat op andere moment wel lukt.

Dankjewel

Hoi morgen hoe gaat het nu met je, heb je wat erkenning kunnen vinden bij de reacties

Herken inderdaad alle dingen die je opnoemt!
Ik ook alles laten testen , en niets uitgekomen.
Nu 1.5 jaar verder na burn out.

Zijn je klachten wel verminderd of er nog altijd

Zijn je klachten wel verminderd of er nog altijd

Ga eens zoeken op FNS funcionele neurologische stoornis

Moed houden en positief blijven het word beter,hoe moeilijk het ook is.
Knuffel

Hallo na hoelang werd het bij jou minder?

Herkenbaar. Ik heb dat ook. Nog steeds. Zit al 5 jr thuis onderhand.
Sterkte lieverds

5jaar?? Ben je wel vooruit gegaan en hersteld in die vijf jaar?

Nee ik ben erg nog lang niet. Er is veel gebeurd in die jaren, waardoor het zo lang duurt. Nu lijkt alles wat te stabiliseren dus ik houd hoop en vertrouwen! Ook bij jou komt het goed, bij ons allemaal!
Hou je goed

Hey Frank,

Ik deed ook veel aan sport.
Ik denk persoonlijk dat dagelijkse beweging goed is!
En 2 a 3x rustige krachttraining per week prima. Maar gewoon niet to de Max.
Is ook stress voor het lijf.
Ik doe 1x per week de gym zonder mijzelf uit te putten.
De rest vooral wandelen / fietsen / yoga
Naja en naar je eigen lijf luisteren is natuurlijk het belangrijkste!

Succes!

Dankje voor je reactie
Wat voor soort klachten heb jij nog? Ik ga denk ik ook starten met een keer per week rustig
Aan krachttraining.
Heeft het iets positiefs gebracht ?

Hoi! Ik deed ook heel intensief krachttraining voordat ik in m'n burn out kwam. Ik zit nu een jaar in m'n burn out en ben 3 weken geleden voor het eerst weer in de gym geweest. Ik ga max een half uurtje, vaak zonder oortjes en 1x per week.

Na de eerste keer was ik vrij overprikkeld en duurde het best een tijd tot m'n lichaam weer hersteld was, daar kun je rekening mee houden, maar laat het je niet afschrikken. Als je voorheen graag naar de gym ging, is het gewoon het proberen waard. Inderdaad goed op je eigen lichaam letten. Je zult er hoe dan ook een keer mee de mist in gaan, maar dat zijn alleen maar lessen.

Ik vind het fijn om te doen, omdat ik merk dat het mij weer sterker maakt (8 kilo afgevallen) en ik weer een routine opbouw. Het moet alleen niet weer zo obsessief worden als het voorheen was, dat is de uitdaging. Succes!

Hey Frank,

Ook ik ging altijd fanatiek naar de gym. In mijn geval, waar ik voornamelijk nog last heb van overprikkeling, is door mijn fysio geadviseerd om eerst eens thuis te beginnen met een set dumbells. Zo kunnen mijn spieren al vast weer wennen aan kracht leveren (dat hebben ze namelijk maandenlang niet hoeven doen), en kan ik daarna langzaam de prikkels van de gym
weer introduceren. Dit is echt begonnen met 3x in de week 3x(5 squats, shoulderpresses, bicepcurls) met een paar kilo. Daarna elke 2 weken steeds iets zwaardere dumbells gepakt thuis. Baby stapjes dus 😉

Sporten is natuurlijk hartstikke goed en heel fijn om daarna de dopamine te hebben 💪🏼 Echter is het wel heel belangrijk om aan te voelen wanneer je te zwaar bezig gaat. Je wilt voorkomen dat je weer adrenaline en cortisol gaat aanmaken en de stress op de lijf dus juist verhoogd.

Succes!

Het is echt iets persoonlijks, dat starten met gewichtjes thuis vind ik een goede tip. Ga dat zelf ook maar eens proberen.

1,5 jaar thuis. Vorige week voelde ik me goed en hoewel ik nooit gesport had begon ik met lichte krachttraining. Dat heeft 3 dagen geduurd, daarna knock out. Fysiotherapeut zegt dat het normaal is wat gebeurt en dat ik dit wel mag doen maar eerste 2 weken slechts 7 minuten lichte oefeningen. Geen plank. Geen gewichten. Na 2 weken overstappen op dagelijks 10 minuten. Ben nog aan het bekomen maar ga het daarna op die manier proberen.

Heeft allemaal te maken dat je zenuwstelsel nog steeds aan staat. Dus je doet het heel goed - gewoon mediteren en op die manier alsnog rust pakken. Hoe meer je herstelt, hoe beter je ook gaat slapen. Probeer dus gewoon rustig te blijven zonder druk op slapen te leggen - het komt allemaal vanzelf 😘

Dank u Ax,geeft me weer wat moed.

Bij mij helpt in de avond extra veel ontspannen en geen telefoon en televisie. Doe altijd vlak voordat ik ga slapen yin yoga en een half uur warme douche wat me tot rust brengt. Slaap sinds ik dit doe gemiddeld 2 uurtjes meer dan ik sliep. Van de 3 a 4 uurtjes naar 5 a 6 uurtjes met afentoe echt een goede nacht en nog steeds wel eens een iets mindere.

Logisch dat slapen niet altijd goed gaat in burnout. Want in de dag zijn we niet zo actief als gewend. We hebben niet die fysieke mentale vermoeidheid die we normaal na een werkdag of actieve dag hebben. En alsook ons zenuwstelsel dat nog niet tot kalmte is gekomen.

Ik drink 's morgens en vroeg in de middag twee kopjes koffie en 's avonds kruidenthee. Beslist niet meer. Verder drink ik twee bekertjes melk en water. Hier voel ik me 'goed' bij.

Elk lichaam reageert anders, dus....

Heel herkenbaar, ik ben ook gevoeliger aan koffie. Ik drink nu alleen een deca latte ‘s morgens. Op lastige dagen van spanning laat ik dat meestal omdat ik dan gemakkelijker hartkloppingen krijg, onrust,…. Op sommige dagen heb ik er totaal geen last van.

Decaff it is voor mij

Hoewel koffie inderdaad zowel vermoeidheid onderdrukt als de cortisol niveaus verhoogt, vermoed ik dat die enkele paar slokjes vooral een placebo effect hebben voor je. Hoewel je cafeïne niet in grote hoeveelheden nodig hebt om het effect te merken, is de hoeveelheid in 1 slokje verwaarloosbaar. Het is vooral je brein die als signaal krijgt: hee, ik word alerter en minder vermoeid! En dat alleen al heeft invloed op heel veel processen in je lichaam. Het is hetzelfde effect als wanneer je mensen de hele avond alcoholvrij laat drinken maar dat ze denken dat ze wel alcohol drinken, en zich dan dronken gaan gedragen (is echt onderzocht dat dat zo is).

Dit is ook waarom je zelfs een oppepper krijgt van decaf. Je brein heeft koffie geassocieerd met meer energie, door je grenzen heen drukken, doorgaan. Zelfs als jij wel weet dat er geen cafeïne in zit, reageert je zenuwstelsel nog wel op die herkenning.

Het is volgens mij meer de vraag: waarom neem je die slokjes? Want daarachter zit vaak de drang naar een dopamineboost (dat geeft koffie je ook) en de enorme drang naar meer energie (ook al is het “valse” energie). En dat is niet jouw hoofd of jijzelf die die drang heeft, dat is ook echt je lijf. Dezelfde reden waarom we bijvoorbeeld suiker willen, want dat heeft een vergelijkbaar effect.

Die dopamineboost is gewoon weer een manier van je lichaam om niet te hoeven voelen. Om de onrust, het verdriet, de teleurstelling, of wat er ook achter zit even weg te drukken. Belangrijker dan of je al dan niet je slokjes koffie neemt, is dus om te leren die emoties toe te laten en niet langer weg te drukken. Sterkte! 😘

Voor mij helpen de oploszakjes. Bijvoorbeeld caramel macchiato. Daar zit 8,4 procent koffie in en om één of andere rede valt dat bij mij beter dan een kopje decaf. Wellicht omdat er veel suiker in zit?

In ieder geval, het is voor mij het beste alternatief voor koffie zonder dat mijn cortisol verhoogt

Ik drink koffie vaak 1 kopje, soms ook 2. Voel eigenlijk niet zoveel ervan. Soms wel opeens wat meer zenuwachtig/prikkelbaar maar of dat volledig te wijten is aan koffie weet ik niet

Ik drink koffie vaak 1 kopje, soms ook 2. Voel eigenlijk niet zoveel ervan. Soms wel opeens wat meer zenuwachtig/prikkelbaar maar of dat volledig te wijten is aan koffie weet ik niet

Pure chocolade 85% ook een aanrader
Thee van Neolife

Voor mij geen koffie meer. Volledig op water overgestapt. Zelfs thee “doet” iets. Evenals de Decaff.
Ik reageer erg gevoelig en heftig op de koffie en ik pak hem daarom ook niet meer. Herkenbaar je verhaal, Branduit! Gewoon goed voelen wat je wel/niet verdraagt en waar je je goed bij voelt!

Hey Flow,

Wat ontzettend naar. Rusten is het aller moeilijkst nu... Je staat nog zo in de overlevingsmodus waarschijnlijk. Helaas betekend rusten echt even niets doen ondanks dat je zo onrustig bent. Op de bank zitten onder een zacht kleedje met een kopje thee en maar buiten kijken, je gedachten van je afschrijven, meditatie doen (Yoga Nidra vond ik fijn), op bed liggen, warme douche of bad nemen en als je lijf het toelaat soms even buiten ademhalen/korte wandeling. Alles waar het woord 'moeten' voorkomt vooral niet doen en herhalen tegen jezelf 'ik ben veilig' om je systeem te kalmeren. Dit zal niet direct lukken en dat is oke.

En hulp zoeken. Een haptotherapeut is al fijn! Maar je kan bijvoorbeeld ook naar de POH die je kan doorverwijzen naar een psycholoog voor passende therapie.

Heel veel sterkte!

Hoi M,
Dankjewel voor de reactie. Ja, het stilzitten vind ik heel lastig. Ik ben totaal niet moe, maar de angst is er de hele dag. Wel uitgeput in die zin dat iedere inspanning als een berg voelt en ik steeds moet bijkomen van alles. Ik ga overmorgen naar een psychiater ivm depressie, maar nu twijfel ik of het wel een depressie is of misschien allebei. Meditatie doe ik ook, en korte wandelingen met de hond en soms een klusjes. Het probleem met stilzitten is ook het aangaan van het piekeren. Ik heb te weinig concentratie voor het lezen van een boek bijvoorbeeld.

Hoi Flow, eerlijk gezegd klinkt het precies als een Burn-Out... Rusten is op dit moment niet mogelijk. En daarmee bedoel ik, tot rust komen. Dus het moet niet je doel zijn om dat voor elkaar te krijgen, want dat lukt je nu toch niet. Zoals M zegt, je lijf staat compleet in overlevingsmodus. Het enige wat jij nu dus dan ook hoeft te doen, is overleven. Dag per dag. Uur per uur. Minuut per minuut.

En ja, daarbij is "niets doen" wel nodig. Dat is dan niet per se rusten, maar in ieder geval je lichaam uit de actie halen. Dat is verschrikkelijk zwaar in deze fase, want je hoofd draait overuren en je voelt je alleen maar ellendig en klote. Het wordt beter, echt waar, maar daar heb je nu zo weinig aan.

Ik ben die tijd doorgekomen door in mijn rustmomentjes mindfulness oefeningen te doen. Eerst hele korte omdat ik het zo verschrikkelijk pittig vond, maar op een gegeven moment kon ik dat opbouwen. Ik gebruikte daarvoor de VGZ-mindfulness app. Met name de oefening waarbij je moest 'zitten als een berg' vond ik toen heel fijn, omdat die benadrukte dat dit een verschrikkelijk zware storm was waar je doorheen moest - maar wel eentje die ook ooit weer zou gaan liggen.

Daarnaast deed ik veel legpuzzels, lijn-tot-lijn puzzels en het kleuren van kleurplaten (voor volwassenen, maar ook gewoon voor kinderen). Dan dwaalden mijn gedachten nog steeds de hele tijd af, maar probeerde ik mijn concentratie telkens weer terug te brengen naar waar ik mee bezig was. En op een gegeven moment betrapte ik mezelf er heel af en toe op dat ik al 10 seconden even niet aan alle ellende en doemscenario's had gedacht.

Als laatste hebben defusie oefeningen mij enorm geholpen. Dat zijn oefeningen om afstand te nemen van je gedachten, ze minder serieus te nemen en de lading er wat af te halen. Google maar eens, dan krijg je er veel, maar een aantal zijn:
- het woord met veel lading/trigger (bijvoorbeeld depressie) twee minuten lang achter elkaar hardop zeggen (waardoor hij zijn lading verliest);
- voor de meest heftige gedachten "ik heb de gedachte dat" zetten;
- een voice changer app downloaden en daar de angst inspreken, en dan afspelen in allemaal gekke stemmetjes

Heel veel sterkte. Deze periode is verschrikkelijk zwaar, maar het wordt echt beter. Je komt hier doorheen ❤️

Hoi Ax,
Dankjewel voor jouw bericht en alle tips. Zelf weet ik niet of het alleen burn-out is of depressie en burn-out of alleen hevige uitputting vanuit de depressie. Ik weet ook eigenlijk niet of dat belangrijk is voor de aanpak. Mijn lijf geeft wel duidelijk ‘stop’ aan.
Ik doe nu ook mediteren, kleuren en puzzelboekjes invullen en luisteren naar onderspannende muziek, maar mijn hoofd gaat niet uit.
Hoelang heeft bij jou die eerste fase geduurd en ging dit ook met ups en downs?

@Anoniem de eerste maanden van je burn-out zijn echt vergelijkbaar met een depressie in veel opzichten. Je lichaam geeft niet alleen “ho” aan, ook je hele zenuwstelsel staat volledig op z’n kop. Je staat letterlijk in overlevingsstand, en daardoor ben je zo ongelooflijk angstig én somber. Zit een hele theorie achter; het boek”de burn-out reset” legt de verschillen mooi uit. Maar neurobiologisch gezien zit er echt een verschil tussen burn-out en depressie.

Depressie is een ontregeling van het brein waarbij de balans tussen neurotransmitters (zoals serotonine, dopamine en noradrenaline) verstoord is. Ook werken hersengebieden die emoties en stress reguleren - zoals de prefrontale cortex, amygdala en hippocampus - minder goed samen. Dit beïnvloedt stemming, motivatie, geheugen en stressreactie.
Een burn-out is neurobiologisch gezien een toestand van langdurige stress waarbij het stresssysteem (HPA-as) uitgeput raakt. Cortisolniveaus raken ontregeld, de hersenen staan continu ‘aan’ en gebieden zoals de prefrontale cortex (voor concentratie en besluitvorming) en de amygdala (voor emoties en dreiging) raken uit balans. Resultaat: mentale, emotionele en fysieke uitputting en volledige overlevingsmodus.

Je hoofd hoeft dus ook niet uit tijdens die activiteiten. Acceptatie (hoe moeilijk ook) is heel belangrijk. Dat je hoofd vol is en dat je hier nu even helemaal niks aan kunt doen helaas. Want het gekke is dat juist die acceptatie uiteindelijk voor verbetering gaat zorgen. Niet direct, en met vallen en opstaan, maar stoppen met ertegen vechten is het enige wat je zenuwstelsel weer een beetje tot rust kan krijgen.

Ik weet niet meer hoe lang het precies duurde. Er ging ook niet ineens een knop om, of zo. Het werd denk ik na 4 maanden een heeeeel klein beetje beter, en daarna langzaam met stapjes weer wat vooruit.

Hoi Ax,
Dankjewel voor de reactie. Pff inmiddels duurt deze fase nu 4 weken al. Volgens de psychiater is het een ernstige depressie en doordat ik zo hard probeerde beter te worden, ben ik in uitputting beland. Ja acceptatie is inderdaad belangrijk en de ene dag lukt mij dat beter dan de andere dag. Vandaag lukt het mij niet zo goed. Baal als een stekker dat mij zo weinig lukt.

Al eens asn een lichtlamp gedacht, werkt zo goed bij depressie

@Flow acceptatie is verschrikkelijk moeilijk. En ook echt iets wat je moet trainen om er beter in te worden.
Het constant analyseren of het burnout of depressie is, zorgt ervoor dat je je lichaam in vecht/vlucht houdt. Het is namelijk een poging van je zenuwstelsel om controle over de situatie te krijgen, terwijl er geen controle is. Pas als je dat soort gedachten los kunt laten, gaat je zenuwstelsel leren dat het niet in gevaar is. Dat is ontzettend moeilijk, maar met mindfulness en defusie-oefeningen wel trainbaar.
Uiteindelijk is rust pakken belangrijk, maar dat betekent niet dat je je bij die rustmomenten ook al rustig hoeft te voelen. Het gaat erom dat je af en toe alle prikkels wegneemt, én dat je leert om te zijn met je onrust en nare gedachten zonder dat je in de actie gaat om het weg te nemen. Dus zelfs als je je totaal niet rustig voelt, is meerdere keren per dag een kwartier tot 20 minuten prikkelvrij liggen (indien gewenst met een geleide meditatie of yoga nidra oefening) heel nuttig.

Wat ben je goed met je herstel bezig! Wel bijzonder dat je met psychomotorische therapie zo weinig doet met het lichaam, want dat is juist wel de bedoeling dacht ik. Vermoedelijk heb je een therapeut die óók pmt geeft, maar daar in dit geval niet voor kiest. Het is namelijk een lichaamsgerichte therapie die in de praktijk vooral met bewegingsoefeningen zou moeten werken.

Dat van het zelfbeeld herken ik, en met mij velen, denk ik. Het is goed dat je erachter komt dat daar het probleem zit. Vaak zijn de mensen die in een Burn-Out komen de mensen die anderen pleasen en zichzelf wegcijferen - en daar zitten inderdaad vaak zelfbeeldproblemen achter.
De beste manier om die problemen te verbeteren, is door lieve dingen voor jezelf te doen en te leren om die nare stem in je hoofd die je constant probeert neer te halen, niet langer te geloven. Lieve dingen voor jezelf doen kan heel groot zijn (voor jezelf opkomen), maar ook heel klein: loop bijvoorbeeld eens wat trager over een zebrapad terwijl er een auto op je moet wachten. Je zult dan merken dat alles in jou protesteert, want je bent enorm gewend geraakt dat jij geen ruimte in deze samenleving mag innemen dat het verschrikkelijk naar voelt als iemand anders op jou moet wachten. Maar door klein te beginnen met dit soort dingen, geef je je zenuwstelsel wel het signaal af dat je er mag zijn - en uiteindelijk worden de grote dingen dan ook steeds makkelijker. Ik heb het bijvoorbeeld getraind door in het begin af en toe eens een berichtje te sturen naar vrienden hoe het met me ging (vond ik doodeng); daarna een brief geschreven waarin ik het uitgebreid uitlegde (vond ik ook heel erg spannend); en inmiddels heb ik mensen zelfs gevraagd om een app te downloaden waarin ik regelmatig updates over mijn ziekte geef. Twee jaar geleden had ik dat nóóit gedurfd.

Om te herstellen is het inderdaad noodzakelijk dat je leert meer voor jezelf te kiezen, ook als dat betekent dat je daarvoor soms een ander moet teleurstellen (of vreest diegene teleur te stellen). Bij een Burn-Out is je zenuwstelsel volledig ontregeld (lees ook mijn verhaal 2026 voor de uitleg) en voelt het zich constant onveilig. Als je anderen pleast, doe je dat vaak uit angst om afgewezen te worden. En alles wat je uit angst doet, houdt je zenuwstelsel in onveilige staat. Dus het is inderdaad heel erg nodig om juist te leren niet met die angsten mee te gaan en zo signalen van veiligheid aan je zenuwstelsel af te geven. Succes met je therapie :)

Dank weer voor je heldere reactie Ax (zoals ik van je gewend ben ;)).

Ik las laatst een artikel over dat hersenen plastisch, dat wil zeggen kneedbaar, zijn. De schrijver, een therapeut, leerde cliënten met een negatief zelfbeeld om een paar keer per dag tegen zichzelf te zeggen 'ik mag er ook zijn'. Daarmee wordt een nieuwe baan in de hersenen gemaakt en ontstaat een nieuw patroon.

Ik vond het echt prachtig toen ik dit las, dat God de mens zó geschapen heeft dat er altijd ruimte is voor iets nieuws, iets beters. Maar dit betekent niet dat het makkelijk is, ik probeer het mezelf nu ook aan te leren (in allerlei soorten situaties, maar ik vind het wel echt pittig. Maar ja, zonder wrijving geen glans denk ik dan maar!

@MG klopt, neuroplasticiteit heet dat. Je oude banen zullen nooit verdwijnen, maar je kunt wel nieuwe aanleggen en als je die maar vaak genoeg gebruikt, worden ze steeds sterker :)

Het schijnt wel dat je het dan elke dag hardop moet zeggen of moet schrijven, omdat alleen denken niet blijft hangen. Daarnaast is het belangrijkste dat je in je acties lief bent voor jezelf. Je kunt wel zeggen dat je jezelf veel waard vindt, maar het belangrijkste is om jezelf ook echt te prioriteren, want dat leert je hersenen het allerbeste dat je het waard bent.

Ja! Allerlei verschillende soorten. Methylfenidaat was de enige die een beetje hielp tegen overprikkeling, maar mijn zenuwstelsel reageerde er heel heftig op dus ben ermee gestopt. Ga nu pas weer proberen als ik meer hersteld ben.

Ik heb geen diagnose adhd/add, maar wel zijn de officiële vragenlijsten met mij doorgenomen. Ik ben hoogstwaarschijnlijk een gemengd type. Ik ga met met de Behandelgids ADHD bij volwassenen aan de slag. Dus geen medicatie.
Ik ben ook benieuwd hoe medicatie wordt ervaren.

Ik heb de diagnose add-autisme ook kortgeleden ontvangen en kwam hier juist om er kort over te posten. Ik ben nog niet met medicatie gestart. Ik twijfel erg om het te proberen of niet. Stapje voor stapje, eerst maar het informatie gesprek erover voeren.

Kennissen van me met autisme zijn zelf erg te spreken over hun medicatie. Ze hebben veel minder last van angsten, veel meer rust in het hoofd en staan dus relaxter in het leven.
Een andere kennis met adhd was niet te spreken over haar medicatie. Ze verloor voor haar gevoel te veel van haar spontane persoonlijkheid.

Ik denk dat er weinig keuze is dan het gewoon proberen uiteindelijk. Ieder lichaam is anders en we reageren er ook allemaal net wat anders op. Daarnaast hebben we allemaal andere grenzen in wat we oke vinden qua verandering en wat niet.

Sterkte met jouw traject!

Dankjewel Esther!

Dankjewel Esther!

Het voordeel van methylfenidaat is dat je lichaam niet heel lang hoeft te wennen, ook niet met afbouwen. Het heeft daardoor aanzienlijk minder impact dan bijvoorbeeld antidepressiva.

Hi! Wat bij mij heel erg hielp als ik merkte dat ik wel het gevoel had dat ik moest huilen, maar het er niet echt uit wilde komen, is een meditatie luisteren. Ik weet niet of je al mediteert en of het jouw ding is. Dat verschilt ook per persoon natuurlijk.

Ik had helemaal aan het begin van mn burnout toen ik nog heeeeel het internet over struinde op zoek naar burn-out verhalen, een verhaal gevonden van een vrouw die me raakte. Bij haar hielpen de meditaties van Tara Brach heel erg (op youtube) en er is er eentje specifiek die haar hielp met trauma doorwerken en ook frustratie en boosheid die ze voelde, die heet ''guided meditation: the practice of RAIN by tara brach'' . Als je RAIN en tarabrach intypt vind je m al.

Ik heb m zelf ook geluisterd als ik graag wilde huilen en het werkte elke keer;) Maar kan ook zijn dat deze niks voor jou is. Maar dan zijn er vast nog vele andere meditaties op youtube die helpen met emoties loslaten!

groetjes en sterkte!

Het kan helpen hardop te praten. Als je het fijn vind wanneer niemand thuis is, bv. Steeds meer naar de kern en kijken waar het verdriet vandaan komt. Angsten en pijn uitspreken. Als je praat kan het dieper binnendringen dan denken of schrijven.

Het kan ook helpen om (klinkt stom) het even te accepteren. Je lichaam kan emoties uitzetten als het nog te veel spanning geeft en het geen energie heeft.

Veel sterkte, ik weet dat meerdere mensen dit kennen. Je bent niet alleen

Ik had een heel bericht getypt gisteren, waarvan de site zei dat het binnenkort gepost werd, maar het lijkt eerder in de prullenbak te zijn beland.

Ik wilde in ieder geval dit herhalen:
Het is ook mijn ervaring dat alle protocollen die gaan lopen rondom ziekte uit de pas lopen ten opzichte van die ziekte. Waardoor je de meest gekke, ongepaste mededelingen en vragen krijgt. Exact op het verkeerde moment. Daarmee wil ik het niet goedpraten, maar dit is wel hoe het gaat. De werkgever probeert aan zijn verplichtingen te voldoen. Zo kan het zijn dat na 1 jaar je loon omlaag gaat, terwijl je harder dan ooit aan het werk bent. (aan reintegratie, aan je herstel)

2e spoor beginnen is een verplichting voor de werkgever, en er staat ook een tijdslijn voor. Wet Poortwachter. Als je in maart 2 jaar ziek bent, zijn ze er zelfs rijkelijk laat mee.
Maar het belangrijkste is dit: 2e spoor loopt parallel naast 1e spoor. Het betekent niet dat 1e spoor stopt of wordt opgegeven.
Dit was mijzelf lange tijd niet duidelijk, waardoor 2e spoor iets heel groots leek.

Wat het allerbelangrijkste is, wat ik uit je verhaal haal, is dat je herstellende bent. Dat je vooruit gaat. Laat dat mentaal op je inwerken. Dat is het enige dat telt.
Zet dat door, houdt dat vast, ondanks het stramien van wetten en werkgever en gekonkel in de vakgroep. Jouw herstel laat zich niet in een mal duwen.
Succes!!

Ik had een heel bericht getypt gisteren, waarvan de site zei dat het binnenkort gepost werd, maar het lijkt eerder in de prullenbak te zijn beland.

Ik wilde in ieder geval dit herhalen:
Het is ook mijn ervaring dat alle protocollen die gaan lopen rondom ziekte uit de pas lopen ten opzichte van die ziekte. Waardoor je de meest gekke, ongepaste mededelingen en vragen krijgt. Exact op het verkeerde moment. Daarmee wil ik het niet goedpraten, maar dit is wel hoe het gaat. De werkgever probeert aan zijn verplichtingen te voldoen. Zo kan het zijn dat na 1 jaar je loon omlaag gaat, terwijl je harder dan ooit aan het werk bent. (aan reintegratie, aan je herstel)

2e spoor beginnen is een verplichting voor de werkgever, en er staat ook een tijdslijn voor. Wet Poortwachter. Als je in maart 2 jaar ziek bent, zijn ze er zelfs rijkelijk laat mee.
Maar het belangrijkste is dit: 2e spoor loopt parallel naast 1e spoor. Het betekent niet dat 1e spoor stopt of wordt opgegeven.
Dit was mijzelf lange tijd niet duidelijk, waardoor 2e spoor iets heel groots leek.

Wat het allerbelangrijkste is, wat ik uit je verhaal haal, is dat je herstellende bent. Dat je vooruit gaat. Laat dat mentaal op je inwerken. Dat is het enige dat telt.
Zet dat door, houdt dat vast, ondanks het stramien van wetten en werkgever en gekonkel in de vakgroep. Jouw herstel laat zich niet in een mal duwen.
Succes!!

Dankjewel Branduit 😊

Heel herkenbaar, ik heb dit vanaf het begin, ben nu 3 en half jaar verder… Het slijt langzaam maar laat je inderdaad weer heel snel piekeren. Door het piekeren, wat stress voor je lichaam is ,wordt het nog erger. Het is heel pijnlijk en geeft een naar gevoel. Bij mij vooral in benen, voeten en nek, daardoor ook vaak een soort van duizelig. Ik denk dat hetgrotendeels angst is die zich lichamelijk manifesteert. Ook al is dat mentaal niet altijd aanwezig. Tip; laat het er gewoon maar zijn. Neem je rust momenten en blijf bewegen. Douchen hielp mij in het begin ook. Je lichaam moet het werk doen, geef het de tijd
Sterkte ermee

Spierspanning is een heel logisch gevolg van te veel stress en een ontregeld zenuwstelsel dat steeds in de actiestand blijft hangen. In de actiestand moet je namelijk klaar zijn om te vechten of te vluchten - en dus zijn je spieren aangespannen. Het wordt vanzelf beter als jouw lichaam meer in de rust komt ;)

De tril oefeningen van Mark de Waardt helpen mij wel. Spanning uit je lichaam trillen

Hi Eli, helaas is dit heel logisch bij een ontregeld zenuwstelsel. Het boek “Over de kop” van Brankele Frank legt dit uitgebreid uit. Het grote verschil met “overspannen” zijn is dat in een burn-out je zenuwstelsel niet meer goed werkt. De balans tussen actie ( vecht/vlucht) en rust (herstel) is helemaal zoek en je lichaam blijft maar in het sympathische hangen. Je zenuwstelsel is als een brandalarm dat veel te gespannen afgesteld is, en bij elk zuchtje wind afgaat - en het duurt lang en kost veel training om hem weer te leren dat het veilig is.

Het positieve aan dit verhaal: het gaat over. Minder positief: het gaat pas over als je accepteert dat het nu zo is, dat je in die onrust zit en dat je niet keihard hoeft te werken om uit die onrust te komen.

Het feit dat je al af en toe enigszins rust ervaart, is een goed teken. Dat zijn de eerste signalen dat je zenuwstelsel weer - heel voorzichtig - in parasympatische modus durft te gaan. Maar nog niet volledig en nog steeds heel schichtig, dus zodra er ook maar iets van een trigger is (zoals dat boek) schiet hij weer in de angst. En dat is niet erg en hoort erbij. Het belangrijkste is dat je ook dán tegen jezelf leert zeggen: het is oké, het komt vanzelf wel weer, ik ga er nu niks mee doen en laat die onrust er gewoon zijn. Want dat zijn signalen van veiligheid voor je zenuwstelsel.

En soms is je veiligheid zelfs een trigger voor je zenuwstelsel om zich weer onveilig te voelen. Je lichaam is nu “gewend” aan die onrust. Dat betekent dat dat nu “veilig voelt” (hoe tegenstrijdig ook). Als je dus even in parasympatische stand komt, kan je lichaam ook reageren: “hee, wat gebeurt hier? Waarom laten we onze hoede zakken, dat is gevaarlijk!’ En dan schiet hij weer in onrust. Dat is allemaal onderdeel van het proces, hoe vermoeiend ook. En het heeft dus ook gewoon ontzettend veel tijd nodig, helaas.

Eli, ik zit met ongeveer dezelfde symptomen. Ik ben momenteel meer lichaamsgericht aan het werken. Fasciatherapie en accupunctuur. Dit omdat het meer mijn lichaam is dan mijn hoofd.

@Jacoba Bedankt!

@Ax Fijn om dit allemaal te lezen! Ik hoorde een metafoor in een podcast: een auto weet niet of het naar een leuke of vervelende bestemming rijdt, het gebruikt evenveel benzine. En dat herken ik ook echt met die rusteloosheid. Of het nou gaat om een leuke gebeurtenis (bijvoorbeeld zo’n boek) of een vervelende gebeurtenis, mijn actiestand trapt meteen op het gaspedaal en het gevolg is bij alle situaties hetzelfde: onrust, hyperheid en rusteloosheid

@Steven ik las al eerder jouw bericht! Fijn dat je het herkent. Ik heb ook veel meer lichamelijke klachten dan mentaal. Het voelt soms alsof mijn ‘cognitieve functies’ té goed blijven werken en me helemaal gek maken: ik kan me uiterst goed concentreren, kan goed plannen en vooruit kijken, et cetera. Geen brain fog, bijvoorbeeld, zoals anderen beschrijven. Ik wou eens dat mijn hoofd wat meer rust had, in plaats van altijd ‘aan’ staan. Ook (nog) geen depressieve gevoelens maar gewoon pure onrust en hyperheid met veel lichamelijke klachten (zoals hart, spieren, spijsvertering). Fijn voor je tips, ik ga eens kijken naar fasciatherapie en acapunctuur!

Hoi Eli,

Ik herken mij ook in jouw verhaal. Wel kreeg ik na een maand of 5 last van overprikkeling.
Qua concentratie was het meer dat ik de onrustig en veel te alert en ‘aan’ stond om iets te lezen of tv te kijken.
Helaas ben ik ook nooit echt in super vermoeidheid terecht gekomen. Ik weet ook niet of dit perse moet in alle eerlijkheid.
Nu wisselen die klachten bij mij meer af. Ik ben een aantal maanden geleden voor die klachten als ‘aan staan’ - hyperactief- alert zijn en onrust en angst en paniek en het slecht slapen begonnen met medicatie (vreemde zin sorry haha). Dat helpt zeker wel die medicatie. De andere klachten zoals jij die beschrijft vragen om wat dieper werk bij mij zoals therapie.
Ik kan gewoon slecht ontspannen en dat voelt niet veilig. Hier heb ik hulp bij nodig waar ik voor op de wachtlijst sta.
Ontspannen of rust zoeken in kleine dingen helpen mij niet of onvoldoende. Dit heb ik ook duidelijk uitgelegd aan de bedrijfsarts. Het gekke is dat de andere klachten wel wat zijn afgenomen en er klein beetje herstel mogelijk is.
Zo een beetje vaag en warrig verhaal. Hoop dat je hierdoor wat minder alleen voelt. Want jouw klachten zijn helemaal niet gek!

Sterkte en knuffel

Hi Kamillethee,

Wat fijn dat je het herkent! Mijn slapeloosheid en rusteloosheid is helaas begonnen na de afbouw van medicatie (SSRIs). Ondanks dat ik langzaam en begeleid heb afgebouwd, is het zenuwstelsel toch overbelast geraakt (psychiater zegt overigens dat dat niet kan, maar op internet lees ik vergelijkbare symptomen). Daarom wil ik nu niet liever weer beginnen, omdat ik het een “hell of a ride” vond om te stoppen.

Ik zit trouwens ook in therapie! Helaas merk ik dat burn-out klachten en zenuwstelsel-klachten niet erg bekend zijn bij psychologen (met name in gespecialiseerde ggz, waar ze veel werken met andere ‘stoornissen’). Zij werken immers veel met de psyche, niet per sé lichaamsgericht. Soms heb je er pareltjes tussen zitten die het alle drie begrijpen: de psyche, het lichaam en de interactie. Helaas begrijpt niet elke psycholoog het :(

Ik hoop dat jij op een fijne plek terecht komt. Ik vind PMT overigens heel helpend, dat zou je misschien ook kunnen aanvragen met jouw klachten. Succes met je wachttijd! 🫶🏻

Hoi Eli,

Ooh ja dat snap ik wel. Dan is weer beginnen te heftig. Wat maakte dat je bent gaan afbouwen?

Wat voor een therapie volg jij? Klopt, ik weet het. Eigenlijk heel gek dat ze niet meer holistisch werken. Dat zou ook meer bij mij passen. PMT heb ik ook wel eens gedaan maar omdat ik het zelf moet betalen vind ik het een beetje te duur. Dat is inderdaad ook een fijne therapie.

Snappen jouw psychologen waar je inzit?
Lastig hè….

Hoi Eli en Kamillethee,

Voor mij is dit ook heel herkenbaar. Veel spanningsklachten, maar cognitief gaat best nog wel goed.
Slik ook antidepressiva. Hier ben ik al 2 keer mee gestopt en de laatste keer zat ik op de helft.
Maar kreeg steeds weer spannings klachten. Ook wel wat depressieve klachten.
Vorige keren als depressie en angststoornis als "label" gekregen.
Had ook wel een vervelende periode achter de rug dus wel begrijpelijk.
En geen erge vermoeidheidsklachten, dus aan BO werd nooit gedacht.

Maar nu achteraf denk ik dat ik elke kaar last had van een ontregeld zenuwstelsel door veel stress.
Vooral ook dat ik smorgens er meer last van heb dan savonds. Waar niet zo veel aandacht aan werd besteed.
Toen met psychologen gesproken en schema therapie gevolgd. Wel wat van op gestoken hoor.
En het is op een of andere manier wel weer over gegaan.

Deze keer weer eerst vanuit de psychologie benaderd, maar nu heb ik er ook lichamelijke klachten bij.
Via het werk nu wel naar een BO coach geweest, maar voelde me eigenlijk nog veel te gestrest ervoor, had geen klik met hem en hij pushte me te veel.

Weer naar de POH terug, die dacht dat ik wel een trauma moest hebben( vond ik eigenlijk niet zo, maar als dat tegen je gezegd word ga je het geloven), omdat ik zoveel spanning had. Weer wachten op een behandelplek, maar daar was eindelijk een psychiater die tegen me zei dat ik een ontregeld zenuwstelsel heb. En ik voelde me toen eindelijk gehoord
Ik heb daar ACT gedaan en ga nu naar een psychosomatische fysiotherapeut.
Vorige keren heeft het me één en anderhalf jaar geduurd voor ik weer kon werken.
Nu al 3 jaar bezig en ziek uit dienst gegaan en een half jaar later met pensioen.
Vanuit het werk werd ik nu wel veel meer gepusht en was er veel onbegrip, wat het volgens mij dus erger heeft gemaakt, met als resultaat dat ik er nu nog mee worstel.

Ik blijf nu wel mijn antidepressiva slikken en ga nooit meer stoppen. Denk dat het elke keer ook een van de triggers was.
Maar ja met mijn leeftijd kan ik dat wel goed zeggen.
Begrijp dat als je jonger bent je er graag vanaf wilt, wat ik dus ook steeds probeerde.

Sterkte ermee!

W

Hi Eli en W,

Wat fijn dat we het allemaal herkennen. Eigenlijk niet fijn, maar jullie snappen wat ik bedoel.

@Kamillethee, ik ben gaan afbouwen omdat ik graag een gezinnetje wil. Niet nu, maar als ik “stabiel” ben, haha. Ik weet dat er vrouwen zijn die SSRIs slikken tijdens de zwangerschap. Maar voor mezelf wilde ik het sowieso proberen af te bouwen, omdat een deel van de medicatie toch door de placenta heen gaat. En het allemaal niet lukt, dan kan ik t.z.t. altijd nog kijken hoe ik (samen met mijn partner natuurlijk) het aan wil pakken.

Ik heb veel soorten therapie gehad, van trainingen tot psycho-educatie. In september start ik met schema therapie. Maar, door de jaren heen was het eigenlijk de POH ggz die mij als enige écht heeft geholpen. Praktische handvatten lijken bij mij veel nuttiger dan eindeloos “praten en denken”. Ik ben trouwens ook gestopt met PMT omdat het te duur werd.

Ik heb trouwens niet, zoals W vertelt, dat ik terugval in depressieve klachten. Ik heb door het gebruik van SSRIs “simpelweg” een hele drukke leefstijl opgebouwd met te veel hobby’s en activiteiten. Doordat een deel van alle prikkels werd uitgefilterd door de medicijnen had ik nooit last van mijn volle agenda. Maar na de afbouw is mijn zenuwstelsel overbelast geraakt. Ik wil daarom vooral mijn leefstijl aanpakken, in plaats van weer medicijnen gaan slikken. Ook omdat lange-termijn effecten onbekend zijn en ik mezelf nog redelijk jong vind om het mijn hele leven te blijven slikken.

@ W Wat herkenbaar dat er in eerste instantie niet aan een BO gedacht wordt. En wat waardevol dat de psychiater het nu heeft herkend, dat gebeurd niet snel. Spanningsklachten worden snel verklaard vanuit angst/depressie, terwijl het zenuwstelsel zelf “simpelweg” ontregeld kan zijn. Maar wat vervelend dat er zo veel onbegrip blijft. Ik herken dat wel. En soms wordt er gezegd: ach, je moet soms even doorzetten. Dan probeer ik maar te glimlachen, omdat ik snap dat mensen niet begrijpen dat ik té veel doorzet. Is dat herkenbaar?

Sterkte voor jullie beide!

Hoi lieve Blue, ik herken mij enorm in je verhaal!! Ik ben nu sinds februari thuis, dus ook zeven maanden verder. Het ging even wat beter, maar het voelt nu alsof ik weer terug bij af ben. Zoveel moe, onrust en opgejaagd gevoel, angstgevoelens zijn weer terug. Ik doe ook allerlei oefeningen, maar misschien accepteer ik het toch niet?? Wat voor medicatie gebruik jij wat helpt?
Liefs Pientje

Hoi Pientje, zwaar he? De eerste reactie op jouw berichtje over het starten met ssri is van mij. Ik was vergeten mijn naam er bij te zetten! Het heeft mij wel wat geholpen ten opzichte van de angsten en sombere gevoelens. Maar helaas nog altijd zoveel onrust in het lijf.

Hé blue dat is jammer zeg. Ik had idd gehoopt dat misschien die onrust ook wat zal wegnemen! Wat doe je nu om het te verminderen? Toch maar mindfullnes en mediatie oefeningen? Wandelen?

Hai Pientje en Blue,

Ik heb precies dezelfde frustratie.
Ben al thuis sinds december zelfs, accepteerde de situatie best prima maar merk nu dat ik weer onrust krijg van de onzekerheid hoe lang het nog gaat duren eer ik weer wat fitter wordt en de overprikkeling en vermoeidheid minder wordt. Het moet toch eens een keer klaar zijn, zou je denken he?
Ik weet dat ik daar zelf geen controle over heb, maar net wat Blue zegt, ik ben het woord "acceptatie" ook stiekem een beetje zat!
Alles wat Ax op dit forum zo mooi onder woorden brengt, heb ik ook gelezen op diverse websites, en heel veel van geleerd.
Van binnen weet ik ook echt wel dat berusten en accepteren het beste medicijn is, maar soms ook zo ontzettend moeilijk.
Even lekker klagen en "accepteer moe" zijn mag ook best af en toe.
Ik kan gelukkig om mijzelf lachen als ik aan het klagen ben, want ik besef ook heel goed, dat er veel meer mensen zijn die nog veel ergere situaties moeten accepteren en daarin de berusting zullen moeten vinden.
Deze relativering helpt mij altijd enorm om over de dip momenten heen te komen.

Volhouden dus, lieverds!!!! 💞

Hi blue, “accepteren” is een gevoel dat je niet kunt forceren. Soms voel je het gewoon even helemaal niet, en dat is ook oké. Als je het op die momenten probeert te forceren, doet alsof je het oké bindt terwijl je het gewoon helemaal,zat bent, werkt dat averechts.
Acceptatie betekent niet dat je je niet meer verdrietig mag voelen dat je met deze shit moet dealen. Het ís zwaar. Het ís ingewikkeld.

En @Pientje herstel gaat met ups en downs. Ik weet dat ik degene ben die gezegd heeft hoe belangrijk acceptatie is - maar nuance is hierbij belangrijk. Acceptatie staat niet gelijk aan vooruitgang. Acceptatie betekent niet dat je je automatisch beter gaat voelen. Acceptatie betekent dat je niet langer controle over de situatie te pakken. Dat die rotgevoelens van angst en onrust er mogen zijn, en jij NIET je best doet om ze weg te duwen of op te lossen met oefeningen. Acceptatie is zeggen: oké, de situatie is nu exact zoals ie is, en ik hoef daar niks aan te veranderen.
En het is geen knop die omgaat. Het is een proces, met ups en downs, waarbij je de enige dag de situatie heel makkelijk accepteert en de andere dag boos, gefrustreerd, verschrikkelijk verdrietig bent dat je al zo lang in de shit zit. En ook dát is oké. Ook dat soort dagen mogen er zijn.

Sterkte, beide 😘

Bedankt allemaal! Soms helpt het al om het gewoon even te delen en steun te halen uit herkenning! 💙

@anoniem, ik ga elke 1.5 uur liggen rusten in bed. Soms met een meditatie of yoga nidra. Soms helemaal prikkelvrij. Wandelen doe ik alleen op dagen dat het goed voelt voor mij. Het haalt de onrust nooit echt weg maar dat is ook m'n doel niet. Gewoon even lekker buiten zijn. Soms helpt even huilen of in een kussen slaan ook om wat rustiger te worden. Maar soms helpt ook helemaal niets. Die dagen zijn het zwaarst!

@ax, dankjewel! Mooi gezegd. Afgelopen dagen veel emotioneel geweest om de situatie en daar baalde ik dan weer van omdat ik dacht: "ik had het toch geaccepteerd". Maar dit helpt me beseffen dat die emoties ook oke zijn!

@Blue ja precies, dat je de situatie “accepteert” betekent natuurlijk niet dat het niet alsnog helemaal ruk is :’) Acceptatie in deze context is niet meer controle proberen te pakken, je overgeven aan de staat van je lichaam en aan de emoties die je op dat moment voelt. Niet meer strijden met de ziekte. En daar mag jouw verdriet prima naast bestaan. Sterker nog, het is veel gezonder en essentieel dat je ook die gevoelens de ruimte geeft. Want juist dat wegdrukken is de situatie niet accepteren. Dus laat die tranen lekker vloeien 😘

Hé lieve Blue,

Klagen mag echt en het mag er gewoon zijn! Ik ben juist blij dat je dit even aangeeft en hier schrijft ❤️
Dat je altijd maar positief moet zijn of sterk vind ik ook lastig. Dat noem ik toxische positiviteit. Want jeetje hallo het is echt wel pittig waar we in zitten. Ik laat het meestal gewoon lekker zijn. Spreek het uit naar de mensen waarmee ik leef en misschien is morgen alles weer anders.


Heel veel liefs en een knuffel

Oh wat een herkenning. Ik heb inmiddels ook ingezien dat accepteren de weg omhoog is, niet constant vechten, want dat helpt niet. Het gaat met ups en downs. Accepteren en gevoelens toelaten, dat mag. Effe ontladen noem ik dat, dan komen er tranen. Ik ben inmiddels 5 maanden thuis. Afgelopen 9 dagen voelde ik me wat beter, gisteren en vandaag weer wat minder. Veel spierspanning in mijn lijf. Nu ben ik zover dat ik tegen mezelf zeg: dit hoort erbij, het is niet fijn, het voelt niet prettig, maar je weet dat je je beter kunt voelen, het is nu even niet anders.

Denk dat er vaak verwarring is dat acceptatie niet gelijk is aan blij en positief zijn, maar werkelijk accepteren dat de situatie is zoals hij is. Dus inclusief je vervelende, kloterige gevoelens, onrust, en alles wat je het liefste weg zou duwen.

@Ax Ik had nog een (hulpvraagje) (sorry sorry) voor jou onder verhaal: Misselijkheid (Verhaal 2409) ❤️

Bedankt lieve allemaal 💙

Hoi,

Ik kan je helaas geen tips geven maar wat bedoel je met somatische therapie? Ik ben nieuwsgierig. Is dat psychodynamische fysiotherapie?

Ik denk dat het inderdaad over psychosomatische fysio gaat. Zelf ben ik bij Karolien Steijaert geweest op de Weesperstraat en vond haar erg kundig, nuchter en vriendelijk.

Ax,

Heel goed! Herkenbaar, ik ben ook met dit soort dingen bezig.

Kijk hier weer even om het hoekje. Wat jij doet is de kracht van niet reageren toepassen.

Inderdaad het sein veilig geven.

Lekker bezig. En ook wel lachen zo'n hoedje haha.

Knap als je dat zo kan.

Ik krijg toch regelmatig opmerkingen over dingen. Dat voelt voor mij dan niet veilig, zoals jij omschrijft, puur omdat je lijf behouden thuis komt.
Doe je dit onder begeleiding van een psycholoog?

Ik krijg bovengemiddeld vaak opmerkingen van hangjongeren. Of regelrecht gedoe. Mijn vriendin krijgt dat haast nooit. Ik weet niet waarom. Misschien mijn afwijkende neurotype.

Ik ben erg op mijn hoede in het openbaar. Om terug te komen op jouw verhaal 🎩

Knap als je dat zo kan.

Ik krijg toch regelmatig opmerkingen over dingen. Dat voelt voor mij dan niet veilig, zoals jij omschrijft, puur omdat je lijf behouden thuis komt.
Doe je dit onder begeleiding van een psycholoog?

Ik krijg bovengemiddeld vaak opmerkingen van hangjongeren. Of regelrecht gedoe. Mijn vriendin krijgt dat haast nooit. Ik weet niet waarom. Misschien mijn afwijkende neurotype.

Ik ben erg op mijn hoede in het openbaar. Om terug te komen op jouw verhaal 🎩

@BrandUit wat vervelend dat je opmerkingen naar je hoofd geslingerd krijgt... Dat maakt dat je zenuwstelsel het nog veel enger vindt...
Heel kort door de bocht is de oplossing daarvoor dat je leert om dat nare gevoel dat dat je geeft toe te laten, maar toch gewoon voor jezelf te kiezen. Dat zeg ik nu veel simpeler dan het in de praktijk is, dat weet ik.
Het probleem is alleen: het gedrag van anderen kunnen wij helaas niet beïnvloeden. En er zijn gewoon vervelende mensen in de wereld. Het is vooral dat wij nu leren om tóch voor onszelf te kiezen, ongeacht wat anderen ervan vinden.
Dat betekent dus dat je na zo'n wandelingetje, als je thuiskomt, even bewust een moment neemt om stil te staan: wat deed het met mij toen ze dat riepen? Waar voel ik dat in mijn lijf? En dan dus even bij dat gevoel blijven, ipv het wegduwen of niet meer de straat op te durven. Want als je dat soort situaties dan uit de weg gaat, is dat juist een signaal naar je zenuwstelsel dat buiten zijn inderdaad gevaarlijk is.

Heel mooi Ax. Dat heb je toch maar mooi gedaan. Ik vind het super stoer en dapper. Iets wat ik echt nog moet leren. Mijn zenuwstelsel is helaas niet zover en als ik te ver doorga ontregel ik. Niet fijn. Dat bedoelde ik misschien eerder ook met spicy power en elke dag kiezen om toch weer door te gaan met veel mildheid zachtheid en balans. Het is trouwens een prachtig hoedje! :-)

@Kamillethee oja het is een fragiele balans. Kleine stapjes zijn daarom essentieel. Als je iets doet wat té ver buiten je comfortzone zit, schiet je lijf juist nog meer in vecht/vlucht, en dat willen we juist niet. Het gaat - zeker in het begin, als je zenuwstelsel nog helemaal op zn kop staat - echt om de hele kleine dingetjes.
Bijvoorbeeld je sokken binnenstebuiten dragen (als dat iets is wat je tegenzit). Tien seconden wachten tot je kriebelt als je jeuk hebt. Iets aanraken waar je een beetje ongemakkelijk van wordt. Wat het ook maar is waarvan jij denkt, meh, niet prettig, zonder in paniek te raken.
Al die kleine dingetjes leren je zenuwstelsel dat je veilig bent, ook met ongemak. En elk stapje is daarin goed :)

Je doet het goed <3

Thanks Ax, voor je tips, hoe hiermee om te gaan!
Goed idee om dat nare gevoel eens te doorvoelen. In plaats van wegdrukken. En dan hopelijk te ervaren dat dat gevoel geen einde-van-de-wereld is.

Precies mooi gezegd Branduit.
Dankjewel Ax.
Lief jij doet het ook goed 😊

hey kamille thee, ik zit in dezelfde fase. blijkbaar een trauma eronder, gaat beter met de Bo maar iets minder met de trauma verwerking. hoe zie je de uitwisseling voor je? via dit soort berichten?

Ook hier verwerking van Trauma,wel aan het verwerken met een happy end.
Helaas wel door het jaren te verdringen door altijd maar te werken,en iedereen te willen helpen,als ik maar geen verdriet voelde dat ik niet begreep.
Ook zo in burnout gekomen,met vallen en opstaan.
Maar ik kom er wel,en alle met een BO,het gaat ons lukken.

Hoi Monique en trees,
Dank voor jullie berichtje super fijn.
Eigenlijk geen idee qua berichten verkeer haha.
Maar meer soms even delen misschien. Ik denk dat ik dat soms even nodig heb. Het verloop is helaas wat complexer bij mij.
Alleen ik wil de andere verhalen ook niet ophouden.
Met de BO gaat het bij mij ook wat beter maar het trauma ook wat minder. Als ik flink ontregel door triggers dan kan ik in een lichamelijk flashback schieten. Mij lichaam herinnert zich dingen (mooi boek van Pete Walker).
Ik rommel zelf nu maar wat aan want de wachtlijst duurt eeuwen.

Hoe gaat het met jullie? Heb je therapie? Of misschien andere fijne tips en of ideeën. Dank voor het support ❤️

hey kamillethee, Ik probeer niet alles tegelijk te willen, dat is al lastig genoeg overigens. Ben nu met therapie mijn trauma's aan het verwerken door te schrijven, bespreken met wie ik nodig vindt. Dit kost veel energie dus moet ik andere dingen laten. Mijn bedrijfsarts raadde me aan even te blijven hangen op een paar uur werken om tijd te reserveren voor mijn proces. Dit gaat wel goed. Maak stappen. Vooral het vertellen aan mensen helpt me. Ik denk dat we door de triggers heen moeten om het lichaam te leren dat het veilig is nu. Ik praat tegen mezelf, en vertel dat ik nu volwassen ben en het veilig is. klinkt heel vreemd maar mij helpt het. Ik probeer helpende gedachten te noteren en mezelf te vertellen.
Ook ben ik bezig met een schema om mijn spanningen in kaart te brengen. 0= geen spanning, 1=klein beetje 2= flink spanning en 3= paniek
bij elke stap heb ik een kolom van signalen, wat kan ik zelf doen en wat kan een ander doen.
Deze vul ik langzaamaan in. waardoor ik erachter kom wat ik kan doen maar ook de mensen om mij heen.
misschien helpt je dit?

Hoi Monique,
Dit helpt zeker. Ik praat ook zo tegen mijzelf (naar mijn kleine ik) alleen mijn hoofd (gedachte) de overlever zal maar zeggen die vindt altijd een reden om onveilig te zijn. Het is complex daardoor. Mijn lichaam heeft dit snel. Ja denk je dat we door de triggers heen moeten? Ik lees hier ook op het forum dat een trigger wellicht een signaal is wat nog teveel is of te zwaar. Ik heb nog geen therapie dus op eigen kracht door de triggers heen of doen aan exposure blootstelling vind ik wat riskant. Of misschien kleine stapjes alleen er niemand die mij op kan vangen als ik ontregel. Op hoeveel uurtjes werken zit je en wordt je daarin ook goed ondersteund? Welke therapie volg jij?
Dankjewel voor je lieve berichtje ❤️

Ik word ook bijzonder matig begeleid. Het lastige is dat je weinig hebt aan klagen/mopperen, want alles wordt weer bij je terug gelegd. Ik zou zeggen: wil je hier energie aan spenderen? Je kan altijd naar hr een brief schrijven over de matige begeleiding. Of je steekt je energie in de nieuwe werkplek die je hopelijk beter opvangt.

Ik moest mijn lichaam elke dag 2 uur rust geven van 1 tot 3. Dit een aantal weken lang (bij mij was dit 8 weken).
Ik heb een ergotherapeut bezocht, waar ik heel veel aan heb gehad.
Hier kreeg ik veel tips, maar keken we ook hoe kun je herstellen.

Hi Megan, ik heb er helaas ook last van. Word er echt zo gek van en het blijft dagelijks een strijd. Tot nu toe niet echt iets gevonden die dit kan verhelpen helaas. Heb zelf nu ook bijna 2,6 jaar burnout/depressie.

Hier nog een megan herkenbaar ik zit ruim 2 jaar in de burnout

Hier ook. 26 maanden onderweg

Meditaties en ademhalings oefeningen helpt wel

Liefs Trees

Ja, dat ken ik, nu 9 maanden. De dokters hebben voor mij tot nu toe geen passende oplossing gevonden. Is enorm frustrerend.
Groetjes,

Hi Megan (en de rest), dit zijn heel herkenbare en typische klachten voor een ontregeld zenuwstelsel. En die kunnen heel lang blijven - maar ze kunnen ook verbeteren.

@Marc de dokters vinden geen passende oplossing omdat er geen "quick fix" voor is. Bij een burn-out is je zenuwstelsel constant in vecht/vlucht-modus en nauwelijks in rust modus. Aan de ene kant kost dit zodanig veel energie dat je nauwelijks prikkels meer aan kunt. Aan de andere kant is het verschrikkelijk alert op elke prikkel, want elke prikkel kan een gevaar zijn. Herstellen gaat niet alleen om rust pakken, maar om je zenuwstelsel weer te leren dat het veilig is.

In mijn verhaal 2026 op dit forum heb ik het uitgebreid uitgelegd, dus daar ga ik niet weer op in. Het is goed om te beseffen dat herstel een langdurig proces is met ups en downs. Het is leren om jezelf en je gezondheid prioriteit te maken, en dus je grenzen heel streng te bewaken. Het is leren om niet in het angsten mee te gaan, hoe hard die stem in je hoofd ook tegen je schreeuwt dat je dat wel moet doen. Het is leren om al je emoties toe te laten - ook degene die je pijn doen - zonder ze weg te drukken. Het is verwerken van emoties en nare gebeurtenissen uit het verleden. En dan, langzaam, met vallen en opstaan, worden de klachten minder.

Er was toch laatst iemand op dit forum die zei dat je binnen een week kon herstellen ipv weken/maanden? Heeft iemand contact met diegene gehad?

@Anoniem, volgens mij niet, er was wel iemand (een coach) die zei dat ie dé oplossing had, maar die is er niet. Het zou geweldig zijn als dat er was, maar dan zou er ook niemand hier meer zo lang ziek zijn want dan zouden we allemaal volle bak datgene doen waarmee we binnen een week zouden herstellen ;)

Owh ik kan die post ook niet meer vinden.. Zulke coaches weten blijkbaar niet hoe het is om ziek te zijn dat ze denken dat je binnen een week weer genezen bent..

Owh ik kan die post ook niet meer vinden.. Zulke coaches weten blijkbaar niet hoe het is om ziek te zijn dat ze denken dat je binnen een week weer genezen bent..

Heb ik ook. 20 maanden. Mag ik vragen of jullie ook reintregren, en welke werkzaamheden

Ik vraag mij dit, net als Linda, ook wel eens af: hoe doen anderen dit of hoe hebben degenen die nu op hun keuring wachten dit gedaan? Nemen bedrijven, die vacatures op Indeed hebben staan en iemand zoeken voor bijvoorbeeld 32 uur, ook mensen aan voor een uurtje? Is het de bedoeling dat je op zulk soort vacatures solliciteert? Ik lees hier ook wel eens dat sommigen niet re-integreren. Dat lijkt mij een verademing en ook echt helpend. Hebben jullie zelf ervoor gekozen op de rem te trappen, ondanks het advies van de bedrijfsarts?

Ik ben ruim 2 jaar ziek. 2 re-integratie pogingen onder soort van druk geprobeerd maar ben nog niet beter. Dus nu wachtend op de keuring. De arbo arts heeft het bij mij altijd long COVID genoemd. Gaf zelf ook dat je hier ook serieuzer mee wordt genomen bij het uwv, nou prima. Ik kan nog steeds weinig en niet belastbaar dus ik maak me niet zo druk om die keuring. Arbo arts staat ook volledig aan mijn kant overigens.

Ben al een tijdje niet meer actief op het forum. Kijk nog wel regelmatig. Nu al 14 maanden in de BO/overspanning. Was al vele jaren vaak gespannen en veel stressklachten. Toch maar altijd doorgaan. Vorig jaar was het teveel. Maandenlang zeer nerveus, onrustig, slecht slapen en angsten. Wist niet waar ik met mijzelf heen moest. Kreeg nergens rust. Na 10 maanden werd het gelukkig beter. Kon weer meer doen en werk nu 32 uur. Het gaat echt nog niet op een ontspannen manier. Sommige dagen spelen klachten weer meer op. Benauwd gevoel, licht in hoofd, onrustig , gespannen in buikregio. Blijft lastig iets. Had het al wel 15 jaar in mindere mate maar ik had nooit zo lang.
Toch raar dat het zo ineens weer minder kan zijn. Blijft moeilijk iets. Het is bij mij meer mentaal en dan voel ik spanning in mijn lichaam. Mijn lichaam is vast gewend aan die jaren van veel adrenaline en cortisol. Als ik nu een dag niks heb en wil rusten dan voel ik mij nog gespannen. Herkennen jullie dit ook?

Hey Bert, vervelend maar herkenbaar. Heb ne therapie gehad, of overweeg je een vorm van coaching of een online programma voor jezelf?

Hey Bert, vervelend maar herkenbaar. Heb ne therapie gehad, of overweeg je een vorm van coaching of een online programma voor jezelf?

Hey Bert, bij mij ook meer mentaal dan fysiek
Vooral spannende situaties zijn vreselijk.
Vind het heel zwaar.

Herkenbaar. Ik had ook paniek, arbo wilde ook vrij snel dat ik weer wat ging proberen. Arbo begreep me ook niet. Je kunt het proberen en na 10 minuten zeggen dat het echt niet gaat. Als het niet gaat, gaat het niet punt. Ik weet niet of je van huis uit werkt? Dan kun je het voor de vorm ‘proberen’.

Yes inderdaad vanuit huis, maar ben bang dat ze het elke week weer gaan pushen om te proberen. Wat doe ik dan?

Zeggen dat het niet gaat. Voet bij stuk houden. Ik heb 2x proberen te reintegreren na 2 maanden en na 8 maanden ofzo. Eindstand is dat ik nu 20 maanden verder ben en er nog niet ben. Bij mij accepteert de arbo het nu volledig. Werk nog steeds niet. Ik weer hoe lastig het is en al je gedachten en lichaam alle kanten op gaan. Maar gewoon eerlijk zijn en je gevoel volgen

Hoi, Hier ook iemand die na 2,5 maand ging reïntegreren. Gewoon een keer doen en aangeven dat je na 10 minuten al duizelig werd etcetera. Sterkte in deze tijd en het wordt echt beter!

Niet doen, als je jezelf er niet klaar voor bent. Dokter kan niet voelen wat jij voelt. Ik zou dat nu ook nog niet willen, zit ook van half Juni thuis en heb nu tot eind september voorlopig een doktersattest; want eind Juli voelde ik dat het nog niet ok was. Ik snap wel dat de structuur van het werken gaan die wegvalt ,ook een aanpassing is in het begin, bij mij nu ook nog steeds... ik loop een beetje doelloos rond ofzo... maar stress van het werk kan ik er echt niet bij nemen nu, dat heb ik lang genoeg geprobeerd met resultaat nu burnout natuurlijk, en dat zou je arts moeten inzien nu.

Trouwens al aanvulling op mijn vorige reactie hier boven.... mijn eigen dokter vond het juist nuttig me de gemoedsrust nu te geven van het vooruitzicht om direct langer thuis te mogen zijn... omdat ik daar anders toch maar over zou gaan zitten piekeren thuis dat de einddatum van mijn ziekteverlof er misschien al te vlug zou aankomen.

Arbo arts kan de pot op. Jij moet eerst ietsje dalen in je angsten voor je weer kan starten. Ik vind het maar frustrerend dat er niet gewoon algemeen bekend is dat je angsten veroorzaakt worden door een ontregeld zenuwstelsel en dat je dus eerst die weer wat moet reguleren. Het is écht anders dan "gewone" angsten (al heeft dat ook met de staat van je zenuwstelsel te maken). Mensen in de beginfase van een burn-out zijn volledig zichzelf kwijt en moeten eerst weer iets van rust hervinden voor ze in staat zijn om verdere stappen te zetten.
Het advies van de Arbo arts is een advies. Je mag je dus volledig ziekmelden of er tegenin gaan.

Hey Ax, ik heb het afgelopen week een uurtje geprobeerd en heb na 40 minuten afgemeld. Ze geven aan dat ik het een hele uur MOET volhouden???? Wat is dit nou voor iets raars?

Lieve Marga,
Goed dat je het deelt.
Terugvallen zijn zo rot, ik zit er nu niet in maar heb ze regelmatig en I feel you. Als geplande dingen je spanning geven en je die meer had kan die spanning voor meer klachten en de terugval zorgen misschien? Ik herken het trouwens-heb ook vrij snel spanning van geplande sociale afspraken. Ga misschien eens kijken of ik met een aantal mensen kan afspreken of ik op de dag zelf kan laten weten dat een half uurtje lukt bijvoorbeeld.

Maar sterkte in ieder geval-wat mij dan helpt is: frustratie/verdriet uiten/de ruimte geven. Stapjes terug doen extra rust-dan komt de acceptatie en dan klim je er weer uit.

Het komt goed houd moed!

Liefs

Ik heb precies hetzelfde Marga, ging ook een maand beter en dan in 1x weer wat oude klachten terug. Overdag ook bijna geen last meer. Ik denk altijd zolang ik verbetering zie dan kom je er vanzelf

@Marga dat is logisch. Google eens "energie herstel terugval burnout" en lees het artikel "Herstellen van een verstoord zenuwstelsel: Waarom terugvallen een noodzakelijke stap is naar veerkracht en zelfvertrouwen."

Dit artikel legt mooi uit dat een terugval (ik noem het liever een dal in mijn herstel) onderdeel is van duurzaam herstellen en nodig is om te zorgen dat je in de toekomst niet weer in een burn-out terechtkomt. En dat de eerste reactie altijd paniek is - en dat dat ook oke is. Het helpt mij om een dal in mijn herstel op een andere manier te benaderen.

Hoi Marga, herkenning! Ik heb ook 2 x een maand gehad waar het slapen redelijk ging en weinig tot geen klachten en dan opeens weer bam een week waar mijn slapen slechter gaat en wat klachten. Erg frustrerend, maar kan er na 14 maanden wel minder over piekeren. Onze lichamen zoeken naar balans en dat is helaas een lang proces. Sterkte

Hoi ax bedankt voor het delen van dit artikel. Wat wordt het daar duidelijk omschreven. Ik zit nu ook even in een flinke terugval. Wat niet leuk is maar als je dit leest dan hoort het erbij en gaat het weer voorbij. Het is een lang en moeilijk proces maar we komen er uit.

Bedankt iedereen voor de reacties waaruit blijkt dat het ook na een goede tijd toch nog even mis kan gaan. En idd zoals Ax zegt is er eerst paniek! Nou die was er vanochtend idd. Zo bang dat ik weer totaal terug val. Ik heb een oxazepam genomen maar eigenlijk vind ik dan dat ik faal omdat ik het op eigen kracht moet doen. Dit ging echt niet vanmorgen. Ik probeer ook weer vertrouwen in mijn lichaam te krijgen door juist afspraken te maken. Heel beperkt hoor maar als het dan mis gaat naderhand is alle vertrouwen weer op een 0 punt.
Ik ga straks dat artikel op zoeken Ax. Nu eerst even een uurtje m'n bed opzoeken. ( ook totaal tegen mijn aard in) Bedankt nogmaals voor de herkenning. Ik ben niet alleen.

Hey Mila,

Wat ontzettend heftig! En ja ik herken me in al je klachten. Het is het moeilijkste wat er is, maar accepteren EN loslaten is het enige wat je kan doen. Je lichaam trekt keihard aan de noodrem, en het enige wat je dan kan doen ik helemaal niets meer. Rust is het enige wat de klachten zal doen minderen, maar het is zo pittig! Ik ben gelukkig zelf uit deze fase ondertussen maar ik kon het ook maar niet accepteren. Ik had ECHT geen burn out! Ik kon dit normaal toch ook allemaal? Ik wandel maar 10 min, hoe kan dat nou weer te veel zijn? Ik zal wel dood gaan aan deze klachten! Dit gaat nooit meer over!!

Uiteindelijk heeft heel veel rust, en oefeningen om weer in mn lijf en uit mn hoofd te komen, me geholpen om de klachten te verminderen. En ik struggle ook nog steeds zo nu en dan... Dan denk ik; ik moet dit toch weer kunnen, maar dan geeft mijn lijf weer even een prettige reminder dat dat nog niet zo is.

Hoe langer je je blijft verzetten, hoe dieper het gat wordt waarin je weg zakt en hoe langer het duurt voordat je eruit komt!

Het is een ontzettend pittige periode, maar het komt goed! Jij kan dit! Op dit forum zitten super veel mensen met goede tips❤️

Succes en sterkte!

Herkenning Mila ;)

Hallo Anoniem. Ik ben ervan overtuigd dat het over gaat, maar ik kan je helaas niet zeggen wanneer. Ik zit nu zo'n beetje dezelfde tijd als jij in een burnout. Vanaf het begin heb ik heel veel last van mijn spieren gehad, ik kon bijna niet meer lopen. Het is bij mij v.l. op de spieren in de benen , voeten en in de schouders/nek gaan zitten. Als ik een poosje heb gezeten of gelegen en als ik dan ga staan moet ik mijn knieholtes als het ware helemaal uitrekken, die zijn dan helemaal stijf. En verder tijdens lopen doet het enorm pijn in spieren rondom de knieën en in de voeten. Oom het pijn doen in bed is herkenbaar. Het rare is dat mijn lichaam en geest al wel veel rustiger zijn. Ik heb ook wel gelezen dat als je hoofd tot rust komt dat dan je fysieke klachten tijdelijk ook nog weer kunnen verergeren. Het blijft een rollercoaster, maar ik ben ervan overtuigd dat uiteindelijk ook dit fysieke stukje weer goed komt. Heel veel sterkte.

Ik ervaar ook super rare klachten na 8 maanden. Je verwacht progressie maar lijkt wel
Steeds minder te worden:

Ik zit momenteel ook in zo'n periode. Sinds sept 2024 de eerste klachten gekregen (vooral tintelingen in armen en benen). Is een periode wat beter gegaan, maar sinds een aantal weken continu spierklachten met tintelend/Brandend en vermoeid gevoel in armen en benen. Soms ook krampen er bij. Begint al kort na het opstaan en is er de gehele dag. Daarnaast ook weer vaker gejaagd en hartkloppingen. En ook een brandende tong.

Bij mij was het het eerste fysieke signaal. Ik had zulke vreselijke onrustige benen. Nu...niet schrikken 17 maanden later nog steeds in de ochtenden bij het wakker worden. In de loop van de ochtend wordt het wel steeds beter maar pas na strekoefeningen en een wandeling met de hond. Ik moet ze goed onder spanning zetten dat verlicht dat nare gevoel. Echt een hele nare bijkomstigheid want het doet je constant herinneren aan je Burnout en dat je er echt nog niet bent.

Ik blijf het bijzonder vinden dat iedereen een andere eerste klacht heeft. Bij mij was dat dus derealisatie. Had nog helemaal geen hartkloppingen, last van spieren etc. Vond het doodeng.

Hallo m, ik ervaar exact de zelfde klachten als jij. Ik vind het vooral frustrerend dat het alleen maar erger lijkt te worden. Hoe kom je er nog uit is wat er vooral door mij heen gaat en is er wat anders (ernstigs) aan de hand. Hebben jullie ook het gevoel van spiertrekkingen door het hele lijf? Sterkte iedereen

Sander, dat lijkt mij ook echt heel eng. Dat is dan toch of het lijkt dat alles buiten je om gaat. Of zit ik nu fout?

Sander, dat lijkt mij ook echt heel eng. Dat is dan toch of het lijkt dat alles buiten je om gaat. Of zit ik nu fout?

Sander, dat lijkt mij ook echt heel eng. Dat is dan toch of het lijkt dat alles buiten je om gaat. Of zit ik nu fout?

Hoi Marga, ja net of je er niet helemaal bent. Dat de wereld nep is. Heel irritant: gelukkig weet ik ondertussen een tijd wat het is en het is al veel minder dan eerst.

Hi Sander. Bizar idd zoals het verschilt per persoon.
Ik heb bovenstaand berichtje gestuurd op zoek naar herkenning. Maar bij mij begon het ook met derealisatie en depersonalisatie. En paniekaanvallen. Maar daarnaast ook veel lichamelijke klachten en vrijwel niet slapen. Ik kon letterlijk niks meer. Het complete pakket 😜 Nu nog heel af en toe last van wat derealisatie. Blijft een nare ervaring! Alhoewel het me beter lukt om er rustig onder te blijven.

Psychisch lijkt het wat beter te gaan. Alhoewel ik nog steeds geen tv kan kijken en minimaal kan lezen en minimaal contact kan hebben. Ik werk ook nog niet.
Maar de angsten en de enorme onrust in mijn hoofd nemen af. Maar nu lijkt mijn lijf dus enorm achteruit te gaan. Ik kon wandelen en een klein beetje zwemmen. Maar nu kan ik eigenlijk weer vrij weinig zonder dat het pijn doet. Mijn benen en armen willen domweg niet meer. zelfs als ik stil lig doen ze pijn. Ik word er moedeloos van.

Hoi R, wat vervelend hoe je deze klachten ervaart. Kan je ondanks alle struggels accepteren dat het een burn-out is?

Ja de acceptatie is er inmiddels. Alhoewel dat op sommige dagen wel een uitdaging is. Zoals vandaag 😜
Ook de stip op de horizon heb ik losgelaten.

In the end - Linkin park

Peder B. Helland - Flying (youtube soothing relaxation 3 uur versie, 3/7/2016)
Luister tot het genoeg is, voor het losmaken van emoties.

Everybody hurts - R.E.M.

Orpheus - Sara Bareilles

Ik word daar zo moe van - Kabouter Plop
Spreekt me aan op een heel nieuw level 😂

Boze Wolven-Krystl,
Trots op haar, Tabhita,
Je laat los-Krystl,
je mag ook verliezen-ElINE
3 things- Jason Mraz
Dan leef ik toch nog een keer- Acda en de Munnik

🎶🎶

Ik zit 4,5 jaar in burn out,het is met vallen en opstaan.
Je denkt,Ooch ik ben er door aan het geraken,en plots krijg je weer een klop van den houte hamer.
Mijn huisarts zei me,dat het normaal is bij een burn out,je brein heeft zoveel te verwerken.
Vooral werken aan mijn zelfvertrouwen en mag me zeker geen schuld gevoel aanpraten.
Ook veel last van mijn maag,zijn spanningen,komt door jaren opgekropte gevoelens.
Blijven hopen,het komt goed,wens je veel succes.
Nog effe zeggen,daarom gaat het bij jou geen 4,5 jaar duren,ik ben jeugd trauma aan het verwerken.
Het is bij iedereen anders.

Hoi mo, ik herken je verhaal heel erg. Zelf 2 jaar onderweg en laatste tijd voelde ik ook weer wat energie. Niet eens heel veel gedaan maar wel net wat meer dan normaal, de brainfog kickte daarin extreem in. En nu twee weken later voel ik me weer intens vermoeid in elke spiervezel en kan ik eigenlijk alleen maar de hele dag liggen. Ik denk dat je niks verkeerd doet, dat zeg ik in ieder geval tegen mezelf. Het zal er bij horen.. ik weet hoe het is, voel me ook verschrikkelijk op het moment. Sterkte

Hoi mo, ik herken je verhaal heel erg. Zelf 2 jaar onderweg en laatste tijd voelde ik ook weer wat energie. Niet eens heel veel gedaan maar wel net wat meer dan normaal, de brainfog kickte daarin extreem in. En nu twee weken later voel ik me weer intens vermoeid in elke spiervezel en kan ik eigenlijk alleen maar de hele dag liggen. Ik denk dat je niks verkeerd doet, dat zeg ik in ieder geval tegen mezelf. Het zal er bij horen.. ik weet hoe het is, voel me ook verschrikkelijk op het moment. Sterkte

Bedankt voor jullie reactie. Geeft toch weer moet dat het er weer bij hoort en dat k er door heen moet.
Al wordt je er echt moe van denk je juist yes ik kan weer wat meer en dan komt er weer een andere klacht naar boven.
Nou ik moet ook wel aan mijn zelfvertrouwen werken ja zoiets kan me ook echt weer naar beneden halen.
We houden de moet er in en hopen dat het een keer over gaat.
Maar dit forum vind ik echt wel heel fijn om veel herkenning te lezen en te krijgen als het even niet lekker gaat.
Jullie ook sterkte hoor ..

Hoi Mo dit is zo herkenbaar ben ruim 2 jaar onderweg met een burnout heb heel veel te verwerken en gaat wel redelijk met me nu maar heb ik 3 goede dagen en jawel weer stap terug voel dan veel prikkels en mijn hoofd warrig en spanningen bij mijn slaap en soms denk ik wanneer gaat het nu eens over denk dat ik nooit meer dezelfde word maar goed probeer er wat van de maken loop veel met de hond en probeer weer te genieten van de natuur en tekenen doe ik weer na heel wat maanden af en toe wat je bent niet alleen ik ben ook blij met deze site groetjes

Hoi LN
Fijn herkenning niet voor jou natuurlijk maar wel dat het niet gek is wat je heb. Het wil hier gewoon al bijna 2 weken nu niet zo. Telkens als ik wat gedaan heb krijg ik zo.n zwaar hoofd met hoofdpijn en kan dan ook niet echt helder meer denken. Erg vervelend maar probeer me maar rustig te houden in de hoop dat t toch weer een keer minder wordt. Ik probeer ook zo veel als kan naar buiten te gaan maar heb soms ook erg moeie benen waardoor ik ook niet lekker loop. Het is allemaal wat om erin te zitten. Maar goed ik hoop toch dat k wel de langste tijd gehad heb😉

Hoe doe je dat financieel? Wia?

Ik zit er nu 3 jaar in. De laatste maanden voel ik ook weer meer energie. Dat er meer kan. Mijn hartkloppingen zijn bijna helemaal verdwenen. Het zenuwstelsel lijkt rustiger en weerbaarder. Hersenmist en duizelingen zijn ook iets minder.

Maar dan. Ik heb al zó vaak een terugval gehad, ik zit er eigenlijk een beetje op te wachten. Wanneer gaat het mis? Zeker na een drukke vakantie met slecht weer en veel over mijn grenzen gaan. Is mijn weerbaarheid wel voldoende om dit op te vangen? Tot nu toe wel. Al heb ik wel dagelijks 2 biertjes nodig gehad om de vakantie "op te vangen", qua prikkels en stress. Eenmaal weer thuis ben ik daar meteen weer mee gestopt. Dat lukt gelukkig.

Ik wil ook graag weer terug naar "als vanouds", merk ik, stiekem, terwijl ik weet dat dat niet gaat. Gewoon aan het werk zijn, een leuke partner en vader zijn. Alle ballen hooghouden. Ik wil dat zo ontzettend graag. Tegen mijn omgeving kunnen zeggen: Ik functioneer weer. Ik kan mijn verantwoordelijkheden weer aan. Ik ben zo moe van telkens uitzonderingen vragen, nee moeten verkopen, belachelijke grenzen verdedigen, niet kunnen voldoen aan hele simpele verwachtingen. Dat mijn vriendin al heel veel rekening met mij heeft gehouden in de planning, maar ik in mijn achterhoofd nog steeds denk: dit wordt me te veel. En haar harde werk dan toch weer moet bekritiseren.
Al vrees ik dat dit erbij blijft horen, de rest van mijn leven. Ook wegens mijn diagnose ASS.

Ik begin met de nieuwe energie weer dingen te doen die ik mezelf verboden had; het nieuws lezen, gamen, alcohol drinken, beetje koffie, met mijn hobby bezig zijn.

Maar ik stop de nieuwe energie ook in b.v. opruimen. Dit huis is zo rommelig... Elke dag pak ik een kastje of hoek aan. Dat geeft rust in mijn hoofd, en geeft gevoel van controle en overzicht. Ik zit al 3 jaar tegen de irriterende rommel aan te kijken, zonder dat ik energie had er iets aan te doen. Ik kon er alleen maar over zeuren. Intern en extern. Dat ik in zo'n huis niet kan functioneren. (ASS speelt hier ook mee)

Deze week start ook een nieuwe therapie. Dat kost veel energie, weet ik uit ervaring. Gelukkig heb ik deze dus weer een beetje. Misschien moet ik wel alvast incalculeren dat ik dan toch weer een paar dingen moet opgeven, voor een poosje. B.v. nieuws lezen en gamen.
Hopelijk krijg ik geen terugval en verwordt de therapie dan niet tot een terugvalvangnet, maar kunnen we structureel de onderliggende zaken aanpakken.

Hoogmoed komt voor de terugval.

Heeft Ax hier niet ergens een troostend stuk geschreven over terugval? Dat terugval erbij hoort, een kans is om je nieuwe gedrag/zienswijze nogmaals goed in te slijten? Dat je blijft terugvallen totdat je nieuwe gedrag toereikend is om beter te worden? Zoek eens op terugval, als dat gaat. Misschien kan Ax het nog eens omhoog halen.

Overigens is het beste recept voor terugval, lijkt me, terugwillen naar hoe het vroeger was, vóór de burnout.
Want dat was te veeleisend. Dus dat gaat niet, nooit niet. En al helemaal nu niet.

Er moet een nieuw leven komen. Een ander leven, enigszins.

Succes allemaal.
Het is verdomde lastig.

Hallo, worst je,daar niet in begeleidt door je werkgever? Ik zit nu in spoor 2. Ben vanaf februari 2024 bij huis. Kom ook niet weer aan het werk want de klachten zijn er nog steeds, zo niet erger geworden. Ik krijg begeleiding van hoe de zaken gaan verlopen. Je zult zelf bij UWV een uitkering aanvragen en als het goed is zijn zij al op de hoogte gebracht door je werkgever. Tenminste, zo wordt het mij uitgelegd. Nu moet ik er wel bij vertellen dat ik ook een bloedstollingsziekte heb.. Als je er niet uitkomt kun je altijd het Juridisch Loket bellen die weten vaak wel van hoe of wat. Succes

Hai Fred, heb je inderdaad al vaker gelezen op dit forum en heb echt met je te doen.
Snap dat je inmiddels wanhopig bent.
Zie regelmatig je huisarts,kun je er met iemand over praten en heb je uberhaupt steun aan je omgeving.
Slaap je op zich wel redelijk ondanks dat je aan blijft staan?
Er is geen standaard oplossing hoe hier mee om te gaan, dat hebben veel van ons inmiddels ook wel door.
Iedereen heeft weer een ander proces. Het zenuwstelsel zit erg ingewikkeld in elkaar en is geen standaard gebruiksaanwijzing voor helaas.
Sterkte!

Ook brainfog erbij. Dus het is feest. Tnx anoniem

Mag ik je leeftijd weten, Fred?
Ik sta na 9 maanden ook nog steeds "aan"' en wordt hier ook echt heel moedeloos van.
Raak ook steeds meer uitgeput, goed slapen lukt dus ook niet en heb sinds een aantal weken ook zo'n dof gonzend hoofd. Is dit brainfog zoals jij zegt?
Heb wel contact met huisarts., is best prima maar hij begrijpt het niet echt en zegt dat het nu eenmaal tijd nodig heeft. Heb de situatie echt wel geaccepteerd en neem de dagen zoals ze komen, maar ik ga alleen maar achteruit en zie/voel geen herstel.
Ik heb die uitputting nu wel en die intense zware vermoeidheid, maar kan dus niet of nauwelijks slapen en hier door komt die onrust ook weer terug. Zo blijf ik in die vicieuze cirkel.
Ik ben 52 en woon alleen. Wat is jouw woonsituatie?

Hey, ik heb dit ook, maanden al , misschien al jaren met tussenpozen. Heel vermoeiend . Ik voel het ook als een soort paniek of angst, een onveilig gevoel. En ik ben ook 52 en single, menopauze helpt niet om je rustig te voelen en alleen zijn ook niet, omdat ik continu in mijn eigen hoofd leef. Ik ga dit volgende week bespreken met mijn psychologe, zien wat zij voorstelt...

Hey, ik heb dit ook, maanden al , misschien al jaren met tussenpozen. Heel vermoeiend . Ik voel het ook als een soort paniek of angst, een onveilig gevoel. En ik ben ook 52 en single, menopauze helpt niet om je rustig te voelen en alleen zijn ook niet, omdat ik continu in mijn eigen hoofd leef. Ik ga dit volgende week bespreken met mijn psychologe, zien wat zij voorstelt...

Ik adem trouwens ook al heel lang onrustig, hoog in mijn borstkas... dat was een automatisme geworden, terwijl ik vroeger altijd gewoon heel rustig laag ademde.... is moeilijk dit te resetten als je je zo gespannen voelt . Dat is iets beter nu, nu ik even niet meer werk en daarover al niet meer hoef te piekeren. Dat rustig ademen mis ik echt en dat is toch een soort algemene paniekaanval denk ik dan... maar eentje die blijft hangen.

Ik heb niet de vermoeidheid. Dat doffe hoofd is brainfog idd. Gebruikt u medicijnen ?

Ik heb niet de vermoeidheid. Dat doffe hoofd is brainfog idd. Gebruikt u medicijnen ?

Ik heb niet de vermoeidheid. Dat doffe hoofd is brainfog idd. Gebruikt u medicijnen ? Ik woon samen. Maar dat maakt ook niet veel verschil hoor.

nee ik gebruik bewust geen medicijnen, want dan ga ik mij weer teveel focussen op de eventuele bijwerkingen en krijg ik daar weer stress van!

Wat je kan proberen is de OR methode in combinatie met breathwork. Dit heeft mij veel geholpen.
Met specifieke ademhalingspatronen kan je je zenuwstelsel kalmeren. Door dit te doen in rustmomenten van de OR methode (na elke 2 uur, 20 minuten plat liggen met je ogen dicht) komt je lichaam/zenuwstelsel steeds vaker per dag in rust.
Je moet even kijken wat jij een fijne routine vindt. Ik doe zelf de onderstaande. Wel gewoon op de simpele manier van in ademen door de neus en uit door de mond (hij legt het uit aan het begin van de video).
Breathwork: youtube > breathe with sandy (account) > 'The Ultimate Breathing Routine For Complete Relaxation' (video)

Thanks, ik heb me even geabonneerd op die Youtube account. :)

Je leert niet na je burn out de dingen anders te doen, maar tijdens je burn out. Je komt jezelf heel veel tegen tijdens je burn out en je zult zien dat daar al de verandering ingezet wordt. De kunst is om deze veranderingen ook na je burn out te blijven doen en niet terugvallen in oude patronen. Mijn voorbeeld is dat ik nu nee kan zeggen daar waar ik altijd ja zei en tegen beter weten in ja zei he, dus het welbekende please gedrag. Ook geef ik nu al mn grenzen aan van wat mogelijk is. Spreek ook het eea vantevoren af. Kwam voor m’n burn-out niet eens in me op om dat te doen. En zo kan ik nog meer dingen opnoemen die ik geleerd heb. Geen idee hoelang je in je burn out zit, maar gaandeweg ga je het eea leren over jezelf hoor. Je focus zou meer kunnen liggen op wat kan ik nu veranderen waardoor m’n leven straks aangenamer wordt. Ik neem aan dat je niet voor niks in een burn-out terecht bent gekomen.

Sterkte met je proces

Mijn relatie van 10 jaar ging tijdens mijn burn-out over (m’n ex had een ander en ging bij me weg). Dat was een grote verandering. Inmiddels ben ik daar blij mee en zie ik in dat mijn relatie ook een onderdeel is geweest van in een burn-out terecht komen.

Verder sluit ik me aan bij Burnie. Ik leer ook steeds beter grenzen aangeven waar ik dat eerder nooit deed.
Wat betreft werk weet ik het nog niet. Ik probeer dat ook los te laten omdat ik de neiging heb er anders heel erg over te piekeren (‘hetzelfde werk op een andere plek?’ ‘Terug naar mijn oude werk en minder werken?’ ‘Een heel andere baan, maar wat dan?’)
Voor nu zijn m’n prioriteiten echt herstellen en nieuw geleerde dingen (coping, zelfzorg, rusten, etc.) toepassen.
En het dan haast per dag bekijken. Ik vond het wel verhelderend toen ik in het boek ‘De Burn-out Reset’ las dat daar werd afgeraden om (te vroeg) in je burn-out al grote beslissingen te maken. Het deel van je brein dat normaal beslissingen kan maken ligt nu eenmaal op z’n gat. ;)

Dat is een beetje hoe ik het doe/zie. Wie weet heb je er wat aan. Sterkte met alles!

Hey Em. , dat boek lijkt me dan idd interessant. Ik volg je dat het te vroeg is beslissingen te nemen, en zou dus beter nu vermijden om over zulke zaken te gaan piekeren, is nu niet bevorderlijk om tot rust te komen. Grenzen aangeven, dat doe ik nu al wel even hoor, maar mede omdat bv mijn werkgever dat totaal niet respecteerde, ben ik in deze burnout beland, je kan grenzen aangeven maar je blijft afhankelijk van een planning die door je werkgever wordt opgesteld, en dan wordt je werkomgeving als toxisch ervaren na een tijd.. Al speelden er meerder factoren al langer mee natuurlijk buiten de werkvloer.

hey Burnie, grenzen aangeven is 1 zaak, maar je kan je in omgevingen bevinden die die grenzen toch niet respecteren, dan is er denk ik maar 1 oplossing, jezelf uit die omgevingen verwijderen, maar dat is niet altijd vanzelfsprekend.... ik leef nu bv met buren waar ik me liever zo ver mogelijk zou van verwijderen, maar op dit moment kan ik dat niet aan om zo'n ingrijpende acties te gaan ondernemen, en mijn werkgever daar heb ik nu ook grote twijfels over, omdat ze mijn herhaaldelijke noodkreten gewoon naast zich neerlegden. Over zulke dingen ga ik deftig moeten nadenken.

Hoi Burnie

Tijdje niet gelezen🤷‍♀️ sorry !

Hoe gaat het nu met jou ?
Zelf is het op en neer,met (weer ) wat huilbuien. Heb niet veel omhanden, maar hou me bezig…🙄 zit nu 1,5 jaar in dit huisje, mag er twee jaar wonen ,en dan? Dat soort dingen , voel ik nu alweer de druk van. …pfff altijd wat🤔

Ik hoop dat het bij redelijk gaat ? Ik lees je
Liefs

@ anoniem, helaas moet je met buren vaak dealen. Dan is het zaak om zo rustig mogelijk te blijven en ze zo min mogelijk in je buurt te hebben. Jouw huis is de grens. En hallo of goeiemorgen en weer door. En werkgevers zijn ook lastige indd. Geen idee of je in een groot bedrijf werkt, maar dan zou je evt een vertrouwenspersoon kunnen inschakelen en om tips vragen. Grote bedrijven hebben ook maatschappelijk werkers. Bedrijfsarts? En kom je er echt niet uit, dan is misschien een andere baan een optie. Met een werkgever met weinig begrip voor de situatie wil je niet mee opgezadeld zitten. Hopelijk geef jij goed en duidelijk aan wat voor jou nu helpend is. Ook hier toch duidelijk je grenzen aangeven, hoe moeilijk dat ook is.

@ An, wat fijn om wat van je te horen. En je hoeft geen sorry te zeggen hoor, totaal niet nodig. Dacht eigenlijk dat het wel goed met je ging en om die reden niet veel reageert. Helaas is de werkelijkheid anders en vind het rot voor je. En de stress van je huisje snap ik heel goed hoor. Is er geen mogelijkheid om langer te blijven? Jeetje, dat zou ik ook vreselijk vinden hoor als dat mij overkomt. Maar je zult zien dat er vaak onverwachts een oplossing komt. En wie weet kunnen je kinderen jou ook een beetje helpen.

Met mij gaat het helaas nog steeds wisselend An. Probeer soms wel wat te ondernemen, maar word dan soms ook weer teruggefloten. Het blijft altijd een beetje lastig om de juiste balans te vinden wanneer je wel of juist iets niet doet. Wandelen doe ik nog steeds 2 keer per dag en 3 keer per dag a 20 min rusten. En verder leef ik nog steeds als een 🐄 in de wei 😉.

Maar fijn om even wat van je te horen hoor An. Liever had ik natuurlijk van je gehoord dat je de bloemetjes buiten aan het zetten was ☺️. Het zou fijn zijn als het met ons weer eens goed gaat. Dan nemen we er een flinke neut op An 🥂🥳

Hoi Burnie

Nee…helaas komt de stress weer door een huis…hen nog wel even..,maar leuk is anders. Velen kijken wel voor me,maar het is niet anders. De ene dag redelijk,maar de andere dag is / gaat het zo🙈.
Net zoals jij weet je nooit hoe je dag wordt/ is. Koe in de wei ben ik ook 😊😥🤣🤣 ,we zwaaien naar elkaar! Hebben we nog wat lol😂. Ooit…zal het toch wel beter gaan?

Liefs 💪🏼

Ja , dat ga ik inderdaad doen, eens ik terug klaar ben om te werken, eens praten met de bedrijfsarts, en dan verder zien, wat voor mij de beste optie is, zonder teveel stress en spanningen met de werkgever. En die buren ja , zo min mogelijk contact lukt me wel, maar het is soms de geluiden die ze produceren, lol, nu weer een airco die buiten op het balkon hard blaast en die ik s nachts met open raam hoor, zulke dingen kan ik gewoon niet meer aan soms....ook geen energie om er tegenin te gaan momenteel.

Ik heb de afgelopen 2 jaar, na jaren van overspanning, me leven totaal omgegooid. Het bijzondere is wel dat na deze aanpassingen de echte burnout pas begon. Wellicht dat dit er toen pas uit kon komen. Maar mijn les is dat je ook de rust in jezelf moet (proberen te) vinden in plaats van alleen naar externe oorzaken wijzen.

Nu begin ik hier langzaam maar zeker de vruchten van te plukken. De afgelopen twee jaar ben ik geëmigreerd en freelancer geworden. Als gevolg werk ik vanuit huis en minder uur. Ook is het leven hier een stuk goedkoper. Nou had ik geen financiële problemen maar hier houd ik veel meer over wat de druk om te MOETEN werken (fulltime) wegneemt.

Verder natuurlijk heel veel gedragingen aan moeten passen.

Wat voor mij vooral nog acties zijn is stoppen met het volgen van het nieuws en te veel schermtijd in zn algemeen.

Goed om te horen Herman. Ja soms voel ik me ook niet op mijn plaats, bv in een appartement aan de rand van een stad, niet dichter bij de natuur te kunnen wonen, niet eens een tuin... ik wilde hier blijven tot aan mijn pensioen... maar nu weet ik het even niet meer. Komt er op neer dat ik even niets meer weet in feite, ook kwa job niet. Maar dat zijn zorgen voor later. Ik zei tegen mijn psychologe deze week dat ik me eerst beter wil voelen, terug ok om te gaan werken, en als ik dat stadium bereikt heb, dan pas te gaan bekijken wat andere opties kunnen zijn.... op elk vlak. Het single zijn maakt me ook wat down en is redelijk confronterend nu voor de eerste keer in mijn leven.

Hey Thee,

Hier heb ik ook veel last van gehad (nu gelukkig niet meer). Wat is dat een ontzettend klote gevoel. Ik ging dan ook heel erg mn best doen om me toch weer iets leuker en beter voor te doen dan ik me voelde maar daardoor ging ik alleen maar slechter... Voelde me daardoor niet meer op mn gemak/veilig thuis en kon al helemaal niet meer tot rust komen daardoor. Continu alert.

Bij mij heeft het geholpen om met hem erover te communiceren als ik ermee zat, dan stelde hij me gerust dat dat echt niet ging gebeuren. Ook werkte voor mij het gedachten uitdagen experiment. Hier kan je een uitleg vinden niceday.app/library/cognitieve-gedragstherapie-nl/gedachten-uitdagen/
Dit werd bij mij behandeld tijdens cognitieve gedragstherapie (heeft me erg geholpen minder naar de angst gedachten te luisteren).

Het is je hoofd die je probeert gek te maken, maar het komt goed❤️

@M we hebben het er ook wel over gehad maar hij vindt het allemaal ook moeilijk en heeft soms wel twijfels over onze toekomst dus het is niet helemaal uit het niets… probeer me niet beter voor te doen maar dat gaat heel vaak automatisch, herken je dat? Ik zal met die site bezig gaan, dankjewel…

Ja herken ik absoluut... En ik had ook helemaal een veilige omgeving nodig om dat niet meer te doen. Lijkt me erg lastig als je vriend dat aangeeft 😥 en super logisch dan ook! Dat het ook moeilijk voor hem is is ook heel normaal. Het is voor hem ook niet makkelijk om ineens een hele andere partner te hebben. Mijn vriend helpt het om de bo en mij als 2 aparte dingen te zien. Zijn vriendin is niet verdrietig/onaardig/geïrriteerd etc. maar dat is de bo. En die gaat weer weg, en dan ben je weer jezelf en nog beter❤️ Hoelang ben je al bo?

Wat fijn dat je vriend dat zo kan zien... Mijn partner neemt het mij ook niet kwalijk, maar hij voelt zich ook steeds somberder... Voelt zich niet meer blij als hij thuis is... Ik zit er ongeveer twee jaar in nu, en hij dus ook. En ik ben al zo gevoelig voor me verantwoordelijk voelen voor andermans geluk...

Dankjewel voor je reacties M. Dat waardeer ik heel erg

Het is inderdaad echt heel naar en vervelend. Ik heb zelf nu ook weer zo'n periode. Niet zozeer paniek, maar wel dat ik me heel klein en kwetsbaar voel. Het minste of geringste brengt me aan het huilen, echt een bij die op een bloem zit bijvoorbeeld of een vriend die me appt. Dat laatste kan ik helemaal niet mee dealen. Iedere vorm van contact voelt als te veel. Als het een paar berichten achter mekaar zijn schiet ik wel on paniek: nee, laat me met rust, ik kan er niet voor je zijn, nee.

En ik durf er dubbel minder door te doen. Want wat als ik wel naar de supermarkt ga, val ik dan weer verder naar beneden? En dan voel ik me weer schuldig, terwijl ik weet dat dat niet hoeft. Maar iets weten of begrijpen is niet iets voelen helaas.