Burnout ervaringen

Hey MG,

Ik herken dit ook! Vooral ook omdat je dan weer moet aangeven dat het niet goed gaat, terwijl ik het soms fijn vind om het er even helemaal niet over te hebben. Ze vragen het natuurlijk uit interesse wat alleen maar lief is, maar ook hier is het een stukje je grenzen aangeven. Wil jij het er niet over hebben, dan kan en mag je dat gewoon zeggen. Je kan bijvoorbeeld zeggen; lief dat je het vraagt, het gaat niet zo goed maar ik heb het er liever even niet over, of ;het gaat al een stukje beter maar ik ben nog lang niet waar ik wil zijn, hoe is het met jou?

Het is helemaal aan jou of je het er over wil hebben of niet, en hoeveel en hoelang.

Een andere oplossing is natuurlijk om dat soort familie momenten voor nu even te vermijden (want dat zijn ook wel heel veel prikkels...). Ik vermijd ze momenteel zoveel mogelijk totdat ik weer wat beter tegen prikkels kan😅

Succes❤️

Ja, heel herkenbaar!

Jaa omg dit is zo herkenbaar! Ik vind deze situaties zo stom. Soms vermijd ik ze dan, maar dan wordt mijn wereld nog kleiner. Ook vind ik het moeilijk als er wordt gevraagd hoe het gaat, maar vind ik het ook een soort eenzaam gevoel als niemand vraagt hoe het gaat... pffff alleen daarover nadenken word ik alweer vermoeid van ;).

Ik vind het 'sociaal positioneren' als je ziek bent/burnout een van de lastigste dingen die het met zich meebrengt. Ook omdat dit blijkbaar niet iets is dat mensen in een keer snappen. Kunnen veel mensen ook niks aan doen. Maar het is zo stom om iets uit te leggen dat voor mezelf ook al een zwaar en stom onderwerp is en dat dat aan iemands reactie blijkt dat diegene het totaal niet begrijpt ("ja, ik ben ook moe, volgens mij hangt er iets in de lucht -.-"). Maar als ik de vraag steeds vermijd heb ik het idee dat ik zelf in stand hou dat men mij niet begrijpt; alsof ik ze de kans dan niet geef.

Laatste tijd vind ik het ook steeds fijner om met nieuwe mensen af te spreken. Bijv. een groepswandeling met onbekenden of bij het vrijwilligerswerk dat ik doe. Dan ben ik gewoon even voor een uurtje niet ziek. En het doet ook geen pijn dat deze mensen niet weten dat ik erna met een overspoeld hoofd in bed lig.

Naja, einde van deze spraakwaterval, je bericht maakt meteen veel in me los!

Afgelopen zaterdag had ik voor het eerst sinds een jaar een uitstapje met een groep bekenden. Mijn dagelijks lange rustmoment had ik iets naar voren geplaatst. En ik had met mezelf afgesproken dat ik mijn antwoord kort zou houden. 'Met kleine stapjes ga ik vooruit, maar ik ben er nog lang niet. Ik heb dat en dat gedaan. En ik ben daar en daar mee bezig. En nu vind ik het fijn om jullie weer te zien.'
Dat was kennelijk voldoende om geen vragen meer te krijgen. Voor de rest heb ik rustig meegedaan. Ik zag er tegenop, maar het viel reuze mee.

Dank voor jullie reacties! Hoe komen jullie in aanraking met onbekenden? Zoals bij een groepswandeling ofzo?

Daar ben ik ook benieuwd naar! Zelf woon ik in Enschede.
🤗

Hoi E,

Hier ook al meer dan 2.5 jaar bezig dus ik begrijp je volkomen. Helaas is het vaak zo dat hoe langer je bezig bent hoe minder geduld je met jezelf krijgt, en het gevoel krijgt dat anderen die ook kwijtraken. Mij helpt het wel om dit dan te bespreken met vrienden, en over het algemeen wordt ik dan gerustgesteld. Ook al kan ik nu even niet met sommigen afspreken, vonden ze het okè om ook af en toe te bellen, en dan spreken we gewoon weer af wanneer het wèl kan.

En ja zit zelf nu ook enorm vast in die gedachten over gevoelens, dat had ik aan het begin een stuk minder erg. Maar gelukkig wel een fijne psycholoog, en ik denk dat dit ook een fase is waar ik (en dus jij ook!) wel weer doorheen kom.

Als ik terugkijk denk ik soms dat ik niets ben opgeschoten, maar als ik echt goed kijk zijn er wel degelijk wat verschillen. Vooral in hoe ik met mezelf omga, en dat ik wat meer prikkels aankan. We komen er wel! Het duurt soms gewoon langer helaas. Vooral als je bv. ook een onverwerkt trauma hebt of (sociale) angsten. Iedereen is anders en wees lief voor jezelf! Advies dat ik zelf soms ook hard nodig heb haha.

Ohja en escitalopram heb ik geprobeerd maar ging er slechter van slapen. Weet dat sommigen hier er wel echt baat bij hebben!

Hoe lang ben jij al bezig als ik vragen mag? Sterkte!

Hoi Anne, ik heb tijdens m’n burn-out ook twee keer een depressieve periode gehad van gelukkig maar een maand per keer. Maar ik vond dat al heel zwaar. Bij mij hielp uiteindelijk beide keren toch nog meer rust nemen, duidelijke structuur in m’n dag en langzaam wandelen door de natuur en naar de planten en vogels etc kijken. Ineens ging het licht weer aan. Eerst met kleine momentjes van een paar minuten en toen ineens weer helemaal.
Ik hoop dat de citalopram helpt voor je en dat je ook weer van die kleine en daarna grotere lichtpuntjes gaat ervaren.
Het voelde in die donkere periode alsof niets nog zin had en ik nooit meer blij zou zijn. Ik wilde daardoor eigenlijk niet meer leven. En nu kan ik me dat al bijna niet meer voorstellen terwijl de laatste periode nog in april was.
Kortom: hou vol en veel sterkte! Ik gun je gauw weer licht

Hoi Anne, heel veel sterkte! Ik herken wel dat ik geen geluk meer kan voelen en ik de hele dag somber ben (al vindt de psycholoog me niet depressief). Het is echt een gruwelijk gevoel, he. Je gaat als een soort spook door je eigen leven. Ik hoop voor je dat de citalopram een zetje de goede kant op geeft! Hou vol, ook al zie je het licht aan het einde van de tunnel nu niet.

Bedankt allebei voor jullie reactie!

Hoi Anne,

Wat ontzettend vervelend en naar. Ik heb helaas vorig jaar een periode van 2 maanden gekend van ongekende somberte, hopeloosheid, heel veel huilen en echt gedacht dat ik opgenomen moest worden op de crisisdienst van de GGZ. Ik voelde mij ontzettend eenzaam in het gevoel wat ik had, ondanks de hele lieve mensen om me heen. Ik was er van overtuigd dat ik bovenop de burnout nu ook een depressie had. Ik was ontzettend geschrokken van de gedachten en beelden die zich afspeelde in mijn hoofd, ik herkende mezelf daar totaal niet meer in. Bang om mentaal volledig af te glijden. Toen ik met mijn holistisch coach ging praten en vertelde wat ik allemaal deed aan activiteiten benoemde zei ze: Devin, jouw lichaam schreeuwt om rust. Probeer de activiteiten die je doet kleiner te maken. En probeer liever voor jezelf te zijn. Ik was ontzettend bezig met zo snel mogelijk herstellen, maar ik kwam er op een harde manier achter dat een burnout zich niet laat sturen. Dus dat heb ik met moeite redelijk los kunnen laten. Toen ik minder en kleinere activiteiten ging doen ging de somberheid en hopeloosheid ook weg. Dus nu weet ik dat wanneer ik weer somberder word, mijn lijf me iets probeert te vertellen.

Ik hoop dat je hier iets aan hebt.

Hoi Anne herkenbaar hoor heb ik ook af en toe mijn praktijk ondersteuner zegt ook dat het erbij kan komen depressie ik wandel veel en probeer daarvan te genieten en ook veel rusten en weet wat een depressie is vroeger gehad toen mijn oudste zoon was geboren langzaam komt het goed duurt wel even bij de een l�nger dan de ander en ieder lichaam is anders en zit 2 jaar in de burnout en gaat nu redelijk soms 2 Stappen vooruit en 1 terug sterkte ook

Hoi Anne,

Misschien heb ik ook al op een ander bericht van je gereageerd als je dezelfde Anne bent als met de psycholoog met het rare advies. Maar misschien zijn er meerdere.
En dat was ook een ander onderwerp dan dit over je somberheid en moest aan je denken. Hoe is het nu met je? Is er af en toe al een klein lichtpuntje?

Hoi M, lief dat je t vraagt! Ben inderdaad dezelfde Anne haha. Toen ik dit bericht schreef zat ik even diep in de dal. De dagen daarna heb geprobeerd om meer te focussen, en gelukkig hielp dat een beetje. Was naar een dineetje gegaan met wat vrienden (wat best een stap was in mn belastbaarheid), maar gelukkig heeft dat me wel wat goeds gedaan. Zit nu een klein weekje aan de citalopram en gelukkig beginnen de grootste bijwerkingen af te nemen. Heowel de somberheid soms erger is, voel ik me aan de andere kant emotioneel labieler.

Hopelijk gaat het met jou ook goed, en sterkte met alles!!

*emotioneel stabieler trouwens haha

*emotioneel stabieler trouwens haha

Wat fijn! Hopelijk wordt de somberheid ook minder en voel je je weer steeds meer jezelf.
En dapper van het etentje. Is iedere keer fijn hè als je dan weer een nieuwe stap hebt gezet en het pakt goed uit. We komen er wel 💪🏼

En haha ja somberder en labieler zou jammer zijn…

Ik herken dit verhaal volledig in mezelf!
Zo depressief en moe! Elke gedachte is te veel.
Het lijkt op CVS? Ik hoop dat de escitolapram bij jou werkt, miss moet ik dat dan ook overwegen. Op hoeveel mg ben je nu aan?

Herkenbaar. Heel raar en naar wanneer alles dof, vlak en leeg voelt. Hopelijk gaat het nu beter met je.

Heel herkenbaar voor mij. Is nu minder, maar ben nog niet mn oude vrolijke zelf. Hoort er een beetje bij denk ik. Je lichaam en brein staan in de spaarstand.

Ik hecht er aan te zeggen dat depressie/angst/paniek vaak symptomen van burn-out zijn. Precies eigenlijk wat Devin zegt. Wanneer je beter naar je lichaam gaat luisteren en écht gaat herstellen, nemen de klachten van depressie/angst/paniek (vaak, niet altijd) ook af.

Het komt nog al eens voor dat mensen dan voor depressie/angst/paniek worden behandeld, terwijl dat 'maar' een symptoom van burn-out is.
Ik heb zelf gelukkig niet echt last van depressieve gevoelens, al ben ik wel regelmatig somber (maar dat is niet zo gek denk ik).

Ik herken dit helaas ook. Mijn vriend doet ontzettend veel om mij zoveel mogelijk te ontlasten maar ook hij studeert/werkt nog, wat hij niet zomaar even op pauze kan zetten. Ook de laatste tijd hoor ik elke dag dat hij moe is en niet zoveel zin had etc... En dan is het net alsof ik mezelf hoor praten een jaar geleden... Ik heb hem hier ook op aan gesproken maar hij geeft aan dat die wel op let dat het niet zover komt als bij mij, exact wat ik ook altijd zei😅
Ik heb helaas geen oplossing voor je want die ben ik zelf ook nog aan het zoeken maar er zijn wel manieren om ook je vriend zoveel mogelijk te ontlasten, bv. een schoonmaker langs laten komen 1x in de 2 weken, boodschappen laten bezorgen, familielid of vriend(in) 1x per week langs laten komen om wat maaltijden te bereiden... En misschien kan iemand anders je tijdelijk 1x in de week brengen naar werk?
Natuurlijk valt de emotionele last dan nog steeds op je vriend en ja, dat kan niet anders dan ook heel pittig en slopend voor hem zijn maar ook dat is een relatie...

Had graag een oplossing voor je gehad, je bent helaas nog verder van huis als je beide thuis komt te zitten😥 Succes❤️

Hoi Anoniem en M, laat ik met het allerbelangrijkste beginnen: het is NIET JULLIE SCHULD. Ook mijn vriend heeft het zwaar, met mijn ziekte combineren met werk en een sociaal leven waarbij er ook nog veel naar mij wordt gevraagd en hij elke keer slecht nieuws moet verkopen. Maar: het is NIET jouw schuld. Het is NIET jouw schuld dat je ziek bent, en jij bent NIET je ziekte. Ik hoop dat dit echt goed tot je doordringt, want dat schuldgevoel drukt enorm zwaar op je schouders.
Dat betekent ook dat je NIKS goed te maken hebt. Ik merk zelf dat ik de neiging heb om dan even wat extra in huis te doen, extra op te ruimen, extra wasje te draaien, etc. Omdat ik het gevoel heb dat ik iets fout gedaan heb. Maar wij doen niks fout. We zijn ziek. Het is voor ons zwaar genoeg zonder ook nog die last te dragen.

Dus als je merkt dat je de neiging hebt om het voor hem beter te maken uit schuldgevoel, probeer er dan niet naar te handelen. Want het is NIET jouw verantwoordelijkheid. Waar jij nu leert om je grenzen te bewaken, is dat ook zíjn verantwoordelijkheid om dat te doen. Natuurlijk mag je je zorgen maken. Je kunt hem ook, zoals je gedaan hebt, adviseren om toch even naar de dokter te gaan. Je kunt samen kijken naar manieren om jullie beide te ontlasten, door eenvoudig te koken, vrienden of familie meer te laten helpen, boodschappen laten bezorgen, etc.
Maar jij kunt zijn stress niet weghalen, hoe graag je ook zou willen - zeker met de kennis en ervaring die je nu hebt. Jullie volgen beide je eigen pad, en het belangrijkste is dat jullie daarbij je eigen gezondheid voorop stellen. Jij kunt niet voor hem zorgen. Daar heb je de ruimte niet voor. Jij MOET jezelf voorop zetten. En meer dan je zorgen een keer met hem delen, kun je niet doen. Daarna is het aan hem hoe hij hiermee dealt. En het is te hopen dat hij zijn eigen grenzen eerder leert kennen dan jij - maar daar kun jij verder niets aan veranderen.

Pffff Ax, die komt even binnen. Ik denk dat veel lezers hier tegenaan hikken. Ik ook dus. Mijn man is ook een beetje aan het eind van zn latijn. En dit terwijl hij helemaal niet werkt, nou ja 2x per maand vrijwilligerswerk en ook niet studeert. Maar hij maakt zich zorgen om mij en doet nu meer in het huishouden. Soms als hij me bezorgd aankijk kan ik wel janken.

Ik denk zomaar dat veel lezers met een partner hiermee te maken hebben. Zo triest ook allemaal.

Maar je schrijft het heel duidelijk, het is niet onze schuld, maar waarom voelen we ons dan toch schuldig?

Hoe oud was jij ook alweer? 😉 Jeetje, waar haal jij al die wijsheid vandaan 🤔 Vast een oude ziel ☺️

Dank je wel Ax voor je wijze woorden.

Het is ook super pittig voor een partner. Heel goed dat je er samen over praat. Zolang hij ook voelt dat hij kan aangeven dat het niet gaat, doe je wat je kan. Ga je naar een psycholoog? Misschien kan je dit ook bespreken, of een keer samen gaan zodat hij ook zijn ei kwijt kan.
En zoals boven aangegeven: kan een vriendin mss een keer naar je werk rijden? Of een taxi, of thuiswerken?
Sterkte!!

Mijn moeder zei vroeger altijd dat ik een oude ziel had, haha. Ik ben 28. Helaas komt die wijsheid uit eigen ervaringen :') En een enorme drang om alles te begrijpen en te verklaren...

Hoi anoniem, ik denk dat er al heel erg goed advies gegeven is, en ik heb weinig toe te voegen behalve mijn eigen ervaring hiermee. Mijn vriendin heeft Long-COVID en ik ben nog herstellende van mijn burnout. Het is enorm lastig en ik voel me vaak schuldig, vooral omdat ik haar gewoon de perfecte herstel omstandigheid gun. Gelukkig is zij er inmiddels een stuk beter aan toe dan ik, maar ik vind het erg lastig om op haar te leunen, uit angst dat ik haar weer de put in trek.

Het is moeilijk, en regelmatig ben ik wel even flink verdrietig om de situatie. Maar we zijn gelukkig desondanks wel nog steeds heel close en kunnen het enorm goed met elkaar vinden. Het belangrijkste hierin is gewoon communiceren, over alles. Deel ook je angsten, zorgen, en de dingen die je bang bent om te delen. En probeer vooral ook hier en daar een kleine fijne momentjes samen te creëren.

En jouw stukje was voor mij ook een fijne reminder, dankjewel Ax!

@ Bart, wow dat klinkt niet eenvoudig hoor wat jij beschrijft. Jij een burn-out en je vriendin longcovid. Beide waarschijnlijk veelal dezelfde klachten. Er zijn flink wat overeenkomsten tussen burn-out en longcovid. Pittig man. Bij mij is de diagnose nog steeds onduidelijk. Meer dan een jaar was de huisarts ervan overtuigd dat het een burn-out was en een paar weken geleden heeft hij de diagnose veranderd in longcovid. Dit zorgt voor kortsluiting in mijn hoofd. Het is allebei niet te achterhalen zoals je inmiddels wel weet. Moest iig gewoon doorgaan met wat ik al deed. En dat is uiteraard niet veel. Ben nu wel een beetje benieuwd hoe jouw vriendin er een beetje uitgekomen is.

Heel veel sterkte voor jullie allebei

@ Ax, ik hou het toch maar net zoals je moeder op een oude ziel ☺️ Het gaat om meer dan alleen weten 😉.

Hey Burnie, het is zeker een ingewikkelde situatie! Lijkt me ook lastig wat jij omschrijft, zoveel onduidelijkheid over wat je hebt. Ik ben momenteel heel gaar dus ik blijf je nog een uitgebreid antwoord schuldig, maar kort samengevat denk ik dat mijn vriendin sneller hersteld dan ik omdat zij bijna geen angst (meer) ervaart. Ze had wel last van sociale angst maar is hier met de hulp van een psycholoog redelijk goed vanaf gekomen.

Dit stelt haar in staat om goed uit te rusten, ze begon met regelmatig liggend rusten voor kortere periodes, en dat doet ze nu heel soms nog wanneer ze echt moe is. Zelf ben ik een rasechte piekeraar en ben ik constant bezig met bedenken wat ik nu "moet" doen, hierdoor kom ik zelden tot rust.

Maar goed ze begon dus met regelmatig even ontprikkelen en rusten. Toen ze wat meer energie had begon ze met vrijwilligerswerk bij een kinderboerderij. Dit heeft haar echt heel erg veel goed gedaan. Daarnaast is ze ook graag in de tuin bezig, en dat gaat nu ook aardig.

Goed het verhaal is nog niet helemaal compleet maar ik ben op haha. Zal er nog op terugkomen!

Hey Burnie, het is zeker een ingewikkelde situatie! Lijkt me ook lastig wat jij omschrijft, zoveel onduidelijkheid over wat je hebt. Ik ben momenteel heel gaar dus ik blijf je nog een uitgebreid antwoord schuldig, maar kort samengevat denk ik dat mijn vriendin sneller hersteld dan ik omdat zij bijna geen angst (meer) ervaart. Ze had wel last van sociale angst maar is hier met de hulp van een psycholoog redelijk goed vanaf gekomen.

Dit stelt haar in staat om goed uit te rusten, ze begon met regelmatig liggend rusten voor kortere periodes, en dat doet ze nu heel soms nog wanneer ze echt moe is. Zelf ben ik een rasechte piekeraar en ben ik constant bezig met bedenken wat ik nu "moet" doen, hierdoor kom ik zelden tot rust.

Maar goed ze begon dus met regelmatig even ontprikkelen en rusten. Toen ze wat meer energie had begon ze met vrijwilligerswerk bij een kinderboerderij. Dit heeft haar echt heel erg veel goed gedaan. Daarnaast is ze ook graag in de tuin bezig, en dat gaat nu ook aardig.

Goed het verhaal is nog niet helemaal compleet maar ik ben op haha. Zal er nog op terugkomen!

Dank je wel Bart voor je reactie. Ga eerst zelf opknappen voordat je meer doorgeeft. Is een veroorzaker/eigenschap van een burn-out hè, eerst aan een ander denken en dan pas aan jezelf. Even omdraaien en eerst zelf opknappen en dan pas reageren 😉 Heel herkenbaar hoor, maar we leren het wel Bart.

Wees lief voor jezelf

Dat is lief Burnie, dankjewel 😁. Dat is zeker een veroorzaker van een burnout, en ook van mijn burnout haha. Inmiddels iets bijgetankt.

Eigenlijk heb ik niet suuper veel meer toe te voegen. Mijn vriendin is wel gewoon echt goed in haar grenzen aangeven en schaamt zich daar ook niet voor. En zoals ik al zei deed het vrijwilligerswerk haar echt goed, omdat ze hier oprecht blij van werd en helemaal zelf kon vormgeven qua uren etc. Ik denk wel dat het plezier dat ze hier uit haalt bijdraagt aan haar herstel.

Ze kan daar nu wel hele dagen aanwezig zijn, maar nog niet zoveel fysiek zwaar werk aan. Mentaal werk/aansturen gaat nu het beste nog. Ook zijn drukke omgevingen en nieuwe prikkels etc. nog wel erg belastend. Dus er zijn absoluut nog wel beperkingen, maar het gaat wel echt veel beter.

Succes Burnie en als je nog vragen hebt laat maar weten!

Ohja en ik zie dat er twee Barts actief zijn hier 😂, hoi medeBart als je dit leest.

Ik kan hier helaas ook weer wat aan toevoegen. Mijn vriend is echt verschrikkelijk moe deze week. Hij had helemaal geen zin om met vrienden te gaan bowlen (terwijl hij het wel weer leuk vond toen hij er eenmaal was) en moest door omstandigheden overwerken van werk. En dit weekend zit ook weer helemaal vol. Zijn oom is recent op jonge leeftijd overleden, dus dat heeft ook de nodige impact, zeker omdat hij zich zorgen maakt over zijn vader die nu flink in de rouw zit voor zijn jongere broertje. De broer van mijn vriend is ook overspannen en dat gaat ook niet goed, maar die heeft wel een tweeling op komst, dus daar helpt mijn vriend ook heel veel. En zo gaat alles maar door en door, en hij raakt steeds vermoeider.

Het enige wat ik heb gedaan (en kon doen) is hem in alle rust zeggen dat ik me zorgen maak, of hij wel oppast en zijn eigen grenzen bewaakt (we moeten uiteindelijk vooral op onszelf letten). Hij zei dat hij dat wel gaat doen, maar ik houd mijn hart vast. Ik probeer mijn eigen advies te volgen en nu niet te proberen van alles voor hem op te lossen, want dan ga ik weer meer onderuit - en daar hebben we allebei geen baat bij. Uiteindelijk zijn we er voor elkaar en ondersteunen we elkaar, maar zetten we onszelf voorop. Maar wat is dat moeilijk, hè..?

Pff Ax, klinkt ontzettend heftig en wat knap dat je dit deelt en je zo rationeel probeert te blijven! Het is verschrikkelijk moeilijk. Alsof de burn-out zelf al niet genoeg shit met zich meebrengt. Ik duim voor je!
Er komt een dag waarop we allen hier uitkomen❤️

Bedankt M :) Het is ook zwaar ja. Maar het is ook weer een les. Het lukt me steeds vaker om dit soort klotemomenten zo te benaderen. En omdat ik in nog veel diepere dalen heb gezeten, weet ik dat deze ook ga overkomen. Hoe moeilijk ook.

Op de momenten dat ik me zo rot voel, vind ik het veel lastiger om zo te denken, hoor. Maar nu ik weer wat rustiger ben en meer in de acceptatie zit, lukt het me gelukkig wel.

Ben hier al 5 jaar tegen aan het vechten..... ik hoop hier toch wel een keer uit te komen en gewoon weer alles te kunnen doen en niet overal over hoef na te denken..............word er af en 0toe moedeloos van sterkte allemaal.. moet goed komen ♥️

Mijn partner zei gisteren dat hij zich heel ongelukkig voelt. Nu moet ik dat op een of andere manier weer een plekje geven. Ik voel me zo schuldig, ook al is dat niet terecht, en wil zo graag hem helpen... Ik vind het verschrikkelijk dat hij ongelukkig is door mij...

Ohh T, ik krijg hier gewoon tranen van in mn ogen. Wat moet dat verschrikkelijk zijn om te horen! ❤️
Ondanks dat je hem graag wil helpen, is het zijn verantwoordelijkheid. Je ongelukkig voelen komt helaas nooit door 1 ding, iemand of situatie... Hopelijk komen jullie eruit! Veel liefs

Dankjewel M, voor je lieve woorden ❤️ Het doet me inderdaad zoveel verdriet, maar hij mag zich ook verdrietig en slecht voelen. Het is voor hem ook heel zwaar ...

Jep, herkenbaar. Super rot anoniem! Ik zit zelf nu een half jaar in mn burn out en 3 maanden thuis. Heb ook periodes dat ik denk weer redelijk op de goede weg te zijn en dan kan ik uit het niets weer helemaal instorten. Wel heb ik geleerd dat de momenten dat ik me weer extreem moe voel, mijn lichaam juist aan het rusten en herstellen is. Helaas ook weer met veel huilen en fysieke klachten, snel overprikkeld en niets lijkt te werken. Dat soort momenten horen erbij. Een stapje terug doen is dan wel de juiste keuze. Qua activiteiten die je doet, of creatief bezig zijn of wandelen oid, zijn er geen goede of slechte keuzes. Je lichaam neemt de tijd die het nodig heeft en dat kun je niet versnellen... Het enige wat je kan doen is het die tijd geven en doen waar jij je goed bij voelt. Ik heb nu geleerd dat het ook best goed is om dingen te doen waar je gewoon zin in hebt, ondanks dat het als te veel voelt. Ik doe dit nu 1 a 2x per week en merk dat ik iets lekkerder in mn vel ga zitten daardoor. Het neemt de extreme vermoeidheid niet weg maar zorgt wel dat ik niet 24/7 blijf hangen in het me 'Ohh zo slecht voelen'. Heel veel succes, dat je al betere momenten hebt gehad laat zien dat jouw lichaam heel goed in staat is zichzelf te herstellen!❤️

Hee, echt helemaal herkenbaar! Ik zit helaas al twee maanden al in deze fase/situatie. Ik heb een tijdje geprobeerd er een "oplossing" voor te zoeken, door bijv supplementen te slikken. Maar leg me er steeds meer bij neer dat het er helaas gewoon bij hoort, dat ik waarschijnlijk een nieuw fase van herstel in ben gegaan.
Ik had ook net zoals jou ruim een half jaar dat het steeds iets beter ging. Ik kon na ruim een half jaar uiteten, prima met het ov naar vrienden op bezoek, en dergelijke uitjes hier en daar. Maar nu ook extreme somberheid, moe/slaperig gevoel vaak, en mentaal en emotioneel bijna geen veerkracht. Ik denk dat het komt omdat nu pas echt de adrenaline zo goed uit mn lichaam is, die me hiervoor overeind hielp en mn gevoel wat meer afvlakte. En dat ik hierdoor de echte vermoeing beter voel, en dat mn lichaam eindelijk de ruimte heeft om emotioneel te verwerken. Hierdoor merk ik dat ik ook inderdaad een stuk minder kan/alles snel "te veel" wordt.

Dus, hoewel het echt heel zwaar kan zijn, heb je waarschijnlijk geen echte terugval. Je lichaam is misschien gewoon bezig met wat dieper herstel, wat veel energie kost. En nu voel je pas echt de intense "kater" van al die maanden of jaren overbelasting.

Sterkte!

Hoi Anoniem, Ik heb een soortgelijke situatie meegemaakt. Na 1 maand in de hel dacht ik: kan wel weer wat. Dus ging af en toe weer wat doen, vakantie en na 3 maanden weer werken. Toen kwam ik echt in een vrije val terecht. Ik denk dat je lichaam nog op adrealine/cortisol functioneerde en dat je lichaam het nu echt even opgegeven heeft. Maar: het wordt echt beter. Ik klim nu uit die vrije val en langzaam verdwijnen de klachten. Probeer - en dat vind ik ook heel moeilijk - te accepteren dat het nu zo is. Sterkte!

Precies zoals anoniem hierboven zegt. Je lichaam functioneert vaak in de eerste periode nog op adrenaline en cortisol, maar als dat uitgewerkt is en je bent doorgegaan, dan komt weer een klap.

Wat een herkenbaar verhaal Anoniem! (2116) Hart onder de riem je gaat hier niet alleen doorheen!

Je lichaam bevindt zich op een woeste zee, heerlijk aan het golven. Erg frustrerend, maar je lichaam is aan het zoeken naar de juiste balans waardoor je deze sensaties ervaart. Uiteindelijk wordt dat ook minder, maar je kunt ook na een hele lange tijd dat het goed gaat opeens weer zo'n terugval hebben.

Dank je wel anoniem. Wat een vreselijke strijd is dit. Alhoewel het woord strijd ook weer niet goed is. Acceptatie maar poeh hoe leer je dat.

Herkenbaar. Ik had ook 3 redelijke weken achter de rug, maar wel nog met vermoeidheid maar niet extreem totdat afgelopen weekend de grote klap weer kwam.
Ervaar jij dan ook weer die extreme uitputting? Heb je er dan ook weer alle andere klachten bij? Ik ervaar vooral veel spierpijnen, pijn in gewrichten, duizeligheid en vermoeidheid.
Is zo'n terugval voor een paar dagen of moet je weer van begin af aan beginnen met opbouwen?

Ja hier ook extreem vermoeid en heel erg in mijn hoofd zitten. Denken dat het nooit meer overgaat en dus bang voor de toekomst. Het gaat over dat weet ik nu uit ondervinding. Ik heb iedere keer goede tijden. Zo'n 2 weken en dan weer 5 a 6 dagen echt slecht.

Ook herkenbaar mijn darmen zijn weer af en toe van slag bha duizeligheid ook weer gehad zit er nu 2 jaar in de burnout duurt lang he gaat soms goed denk je dat je er bent en jawel weer een terugslag helaas

Hi Marga, wel fijn dat je goede periodes hebt! Ik heb helaas nog geen goede periodes, maar wel soms dagen dat ik me wat energieker en stabieler voel. Maar helaas worden die vaak opgevolgd door dagen waarbij ik opeens heel slaperig , emotioneel labiel en somber ben. Het is wat je zelf zegt, het hoort er helaas bij. De enige troost die ik mezelf vertel is dat het sws over zal gaan en dat mn lichaam waarschijnlijk bezig is met dieper herstel, wat betekent dat die slechte dagen ook nodig zijn.

Dank je wel Anne. Het voelt iedere keer weer zo vreselijk als je naar beneden zakt. Gewoon uit het niets. Je gaat goed je bed in en komt er als een wrak uit. In de goede periode geef ik me voor ik opsta een goede intentie voor die dag en dat helpt. Echt zo van ik ga er een mooie dag van maken en bedenk dan ook vast wat leuks. Maar op deze dagen lukt me dat echt niet. Wat nou leuke dag...Hoe lang zit jij nu met een BO.

Snap ik goed hoor. Had vandaag ook zo'n slechte dag. Nam mezelf voor om tenminste helft van de plannen die ik had uit te voren zodat ik niet gelijk helemaal me laat vallen in die put. Helpt wel, maar ja blijft inderdaad lastig die moeilijke dagen.
Ik zit zelf nu bijna een jaar in mn burnout

Ik ben nu acht maanden aan het herstellen na mijn burn-out ,fiets en loop veel in de natuur met mijn man die nu ook thuis is .Het is een hele heftige periode in je leven en als je het niet hebt meegemaakt kun je niet begrijpen wat het is .Ik hoop dit ook nooit meer mee te maken .En tuurlijk blijven de moeilijke dagen ook mij achtervolgen ,is mijn hoofd nog vaak wattig maar ik weet ook omdat dit de tweede keer is dat het echt goed komt .Het duurt eindeloos en de oude ,wordt je ws niet meer .Maar het komt echt goed .Moed houden allemaal lieverds!!!!.

Dank je wel Marleen voor je positieve reactie. Heftig is het zeker en niet te begrijpen voor familie en mensen om je heen.

En Marga zet hem op hè. Als ik het stukje van Marleen lees komt het goed met ons. Hahaha maar die doos en tape erop vind ik wel erg grappig. Ik heb hier weleens op dit forum gezegd als m’n hoofd in het gips zou zitten, dan zou iedereen direct weten dat het niet zo lekker gaat en daar ook niet meer aan twijfelen als ze je zien. We modderen gewoon door en het komt goed! Daarin geloven, hoe moeilijk ook soms.

Ik vond de metafoor van de woeste zee een hele mooie🙏🏻 ben druk bezig deze terugval golf te trosteren, op naar weer meer balans.

Liefs

Dank je wel Marleen en Burnie. Marleen je zegt dat het we waarschijnlijk nooit met dezelfde worden. Dat heeft mijn poh vandaag ook gezegd en kwam best heel hard aan. Dat is eigenlijk iets wat ik graag wil. Gewoon de sterke ik maar helaas moeten we accepteren dat het dat niet meer gaat worden. Slechte dagen accepteren en lief zijn voor jezelf. Een totaal andere mindset krijgen dus.
Burnie ook bedankt voor jouw woorden. En Liesie, die metafoor van de woeste zee raakte mij ook. Nu op naar de goede dagen voor iedereen hoop ik.

Ik ben het ermee oneens dat je nooit meer jezelf wordt. Ik denk zelf dat je een betere versie van jezelf kan worden: Een volmaakter persoon die beter op zijn grenzen let.

Ben het met allebei eens: je wordt niet meer precies zoals je was, maar dan zou je ook weer in dezelfde valkuilen stappen. Tegelijkertijd denk ik wel je alle sterke eigenschappen van jezelf wel weer terugkrijgt, waarschijnlijk zelfs nog meer daar van, maar dan meer in balans.

Het is heel fijn voor jezelf en anderen om behulpzaam, aardig en meelevend etc. te zijn, maar is overal ja tegen zeggen waardoor je jezelf uit het oog verliest echt een sterke eigenschap? Als je af en toe ook een nee kan verkopen denk ik dat je al die positieve dingen kan blijven doen, en ze dan ook echt zal menen ipv op je tandvlees doorgaan om de ander maar niet teleur te stellen. Daarnaast kan je ze ook duurzaam doen. Etc.

@Marga deze diepe dalen zijn verschrikkelijk moeilijk. En het is logisch dat je eerst weer in de strijd komt. Juist als je weer ervaren hebt hoe het is om je ietsje beter te voelen, is het extra zwaar als je je weer ellendig voelt.

Het hoort erbij - en is zelfs nodig om duurzaam te herstellen. Acceptatie is geen knop die omgaat, maar een proces, met vallen en opstaan. Een vaardigheid die je beetje bij beetje leert. En elke keer als je weer terugvalt of je weer slechter voelt, moet je deze vaardigheid weer trainen.
Dat is verschrikkelijk zwaar. Wat ze hierboven ook zeggen: het is als een woest golvende zee. Soms voel je net de bodem, en nu heb je weer het gevoel te verdrinken.
Maar die bodem komt weer. De acceptatie komt weer. Er komen weer meer betere momenten.

En ondertussen leer jij een vaardigheid waar je de rest van je leven iets aan hebt: om met tegenslagen te dealen. Om uit dalen te klimmen. Om voor jezelf te kiezen, elke keer weer. Want straks, als je weer beter bent, worden de betere tijden ook weer afgewisseld met tegenslagen. Zo werkt het leven. Maar als jij dit aan kunt, kun je de wereld aan.

Heel veel sterkte!

Dank je wel Ax. Ik heb jouw reactie net voorgelezen aan mijn man en er ook samen over gepraat. Ik heb hier zoveel aan en het geeft me echt moed om door te gaan en het hele proces beter begrijpen. Dank je wel hier voor. Ik ga het proberen op te slaan zodat ik als ik het nodig heb het weer kan terug lezen.

@Marga wat fijn om te horen dat je er zoveel baat bij hebt! Wat een paar simpele woorden al niet voor anderen kunnen betekenen hè :) Ik heb hierover ook al wat andere berichten geplaatst, misschien helpen die ook. Verhaal 1965 gaat over terugvallen en waarom ze nodig zijn; verhaal 1989 legt uit hoe je herstelt en waarom acceptatie zo belangrijk is. En in verhaal 2026 heb ik uitgelegd wat een burn-out is, en hoe je erin terechtkomt. Misschien heb je daar ook nog wat aan.

Ik loop tegen hetzelfde aan. Ik ben al 1,5 jaar voor mijn gevoel aan het sukkelen. Na 2 of 3 weken dat ik me goed voel kan ik me zo maar weer een paar dagen moe en lusteloos voelen. Vaak gebeurt dit als ik bijvoorbeeld ergens van schrik of teveel prikkels heb gehad. Bijvoorbeeld als ik naar de sportschool ben geweest en het is daar erg druk en veel lawaai. Ik werk sinds n half jaar weer en van m'n werk heb ik gelukkig weinig stress. Ik ben vooral privé over m'n grenzen gegaan.

Jos

Dit staat weer haaks op wat ik van mijn psycholoog heb meegekregen. Ik kreeg een stuk mee van herstel van overbelasting. Geschreven door een psycholoog genaamd Errez Bar (je kunt dit op internet terugvinden) De psycholoog waar ik kom werken al langer met deze methode en hebben daar weer goede ervaringen mee. Dit houdt in dat je juist niet moet slapen/liggen. Dit zorgt voor de verkeerde signalen naar je brein toe en een verstoring van je slaapritme.

En dit is nou waar echt iedereen tegenaan hikt, er is geen eenduidigheid over hoe om te gaan met een bo. Zeer verward, want wie heeft er gelijk. Ik word er iig knotsknettergek van 😵‍💫☺️. Ook aangegeven bij mn psycholoog hoor.

Ook over deze or methode is niet iedereen het ermee eens. Heb een en ander over gelezen. Maar zoals hier ook al vaak wordt geschreven, wat voor de 1 werkt hoeft weer voor de ander niet te werken. Gewoon blijven doen wat goed voelt toch?

Ik denk dat dat 'haaks staan' wel meevalt hoor. Vooral in de eerste fase van herstel. Het gaat toch steeds om structuur, rust en ontspanning en in beweging blijven in de mate dat je kunt en niet presteert.
Maar natuurlijk zoek je de manier die voor jou werkt!

Helemaal mee eens Ma, het gaat inderdaad om structuur. Het komt goed met ons. Ik heb altijd geleerd dat er meer wegen naar Rome leiden.

Ik wilde alleen aangeven dat het zo verwarrend is al die verschillende adviezen en een bo is al zo verwarrend.

Mijn vorige psych tipte me dit. Doe het wel op mijn eigen manier, luisterend naar mijn eigen lichaam. Sinds ik vaste momenten ga liggen met ooglapje en oordopjes is m'n herstel in gang gezet👍🏻

@Burnie ik ben het niet met je psycholoog eens haha. Natuurlijk is het persoonlijk. Maar de sportarts - die gespecialiseerd is in dit soort dingen - gaf mij het advies dat ik prima om het uur (of vaker, indien nodig) mag liggen, en ook prima 2 à 3 keer per dag een dutje mag doen. Maar dan wel maximaal 25 minuten en na 16 uur niet meer slapen. De dutjes bij voorkeur op bed en na 16u niet meer op bed. En als het lukt, dan na een dutje zitten, maar wel iets doen wat cognitief én fysiek niet belastend is om je lichaam te leren ook dan weer in herstel te komen.
Deze "regels" zijn er om inderdaad je slaapritme goed te houden, maar liggen is dus - als je zo oververmoeid bent - prima. Hierin neem ik de woorden van een sportarts toch serieuzer dan die van een psycholoog, gezien een sportarts oa gespecialiseerd is in inspanningsdiagnostiek ( = aandoeningen waarbij verminderde conditie een rol speelt).
Daarnaast sluit het ook aan bij de polyvagaal theorie, dat je je lichaam moet trainen in de rust te komen - en dat je dat kunt doen door fysieke activiteit en rust af te wisselen (alleen rusten werkt ook niet). En ik voel aan den lijve dat mijn lichaam echt niet in staat is om een hele dag door niet te liggen ook, haha. Maar goed, dat laatste is inderdaad het stukje persoonlijk.

@Burnie ik ben het niet met je psycholoog eens haha. Natuurlijk is het persoonlijk. Maar de sportarts - die gespecialiseerd is in dit soort dingen - gaf mij het advies dat ik prima om het uur (of vaker, indien nodig) mag liggen, en ook prima 2 à 3 keer per dag een dutje mag doen. Maar dan wel maximaal 25 minuten en na 16 uur niet meer slapen. De dutjes bij voorkeur op bed en na 16u niet meer op bed. En als het lukt, dan na een dutje zitten, maar wel iets doen wat cognitief én fysiek niet belastend is om je lichaam te leren ook dan weer in herstel te komen.
Deze "regels" zijn er om inderdaad je slaapritme goed te houden, maar liggen is dus - als je zo oververmoeid bent - prima. Hierin neem ik de woorden van een sportarts toch serieuzer dan die van een psycholoog, gezien een sportarts oa gespecialiseerd is in inspanningsdiagnostiek ( = aandoeningen waarbij verminderde conditie een rol speelt).
Daarnaast sluit het ook aan bij de polyvagaal theorie, dat je je lichaam moet trainen in de rust te komen - en dat je dat kunt doen door fysieke activiteit en rust af te wisselen (alleen rusten werkt ook niet). En ik voel aan den lijve dat mijn lichaam echt niet in staat is om een hele dag door niet te liggen ook, haha. Maar goed, dat laatste is inderdaad het stukje persoonlijk.

Hoe meer ik overdag rust, luisterend naar de grenzen en behoeften van mijn lijf, hoe beter ik snachts slaap, is mijn ervaring.

Liefs

Eens met Ax. Psychologen lijken soms adviezen te geven die hun expertise te buiten gaan, maar daar zijn ze zich blijkbaar niet van bewust. Kwalijk vind ik het.

Hoe meer ik overdag rust, luisterend naar de grenzen en behoeften van mijn lijf, hoe beter ik snachts slaap, is mijn ervaring.

Liefs

Hoe meer ik overdag rust, luisterend naar de grenzen en behoeften van mijn lijf, hoe beter ik snachts slaap, is mijn ervaring.

Liefs

@Anoniem en @Liesie het is ook wel logisch op zich dat het zo werkt. Als je oververmoeid bent en je dag bijna niet volhoudt, gaat je lichaam stresshormonen aanmaken om het toch allemaal vol te houden - de compensatiestress. Daar word je alert van en dat onderdrukt je vermoeidheid.
Als je al oververmoeid bent en je batterij helemaal leeg is (zoals bij een burn-out), dan is überhaupt je dag volmaken eigenlijk al te veel. Dus kom je automatisch in de compensatiestress terecht. Met name in de avond. En dan ga je dus met meer stress in je lijf slapen - en slaap je slecht.
Ga je tussendoor op een dag regelmatig liggen, dan verbruik je minder van je kleine beetje energie. Dat betekent dat je lichaam in de avond minder hoeft te compenseren met stresshormonen, waardoor je dus met minder stress in je lijf naar bed gaat. En daardoor slaap je ook beter.

Ja is inderdaad logisch. Ik ga wel ook nog na 16:00 liggen hoor, elke dag sowieso ook nog van 18:00-19:00 na het eten (en daarna de meisjes naar bed brengen) Luister, naast theorieën, ook allemaal goed naar je eigen lichaam en probeer uit wat voor jouw werkt, gezien jouw burnout en jouw situatie. Rusten is wel sowieso heel belangrijk. Is mijn bescheiden persoonlijke advies.

Liefs

Sinds ik overdag rust en dus in een donkere kamer lig met mijn ogen dicht, zonder geluid, dus volledig prikkelarm, is ook bij mij mijn herstel begonnen.

Super fijn om te horen A.! Hoe ziet jouw dag indeling er een beetje uit? (Ik heb het idee dat ik nog niet echt herstel)

Hier ook: het rusten in een donkere kamer met een meditatie en yoga nidra of ademhanlingsoefeningen een paar keer per dag is goud waard.

Ga ik ook maar eens proberen,thanks voor de tips. Ik merk dat ik snel al veelste veel over mijn grenzen heen ga en dan is het vaak alweer te laat, al gaar het al wel 10 x beter dan het ging maar miss dat dit het laatste zetje is

T

Mooie discussie dit. En tja wie heeft er gelijk? Het blijft een eigen ervaring dingetje denk ik. En er zijn verschillende onderzoeken op dit gebied en men is er nog steeds niet uit welke de juiste is. Want was dat wel zo, dan waren we allemaal met hetzelfde bezig om beter te worden in een zo kort mogelijke tijd. Volgens mij hebben we er veel over gelezen en vaak voelen we dan wat er het beste bij je past. Want welk onderzoek spreekt je het meeste aan en klinkt het meest logisch in je oren. Best lastig. Jullie schrijven dat jullie het niet eens zijn met mijn psycholoog. Ik heb uiteraard met haar besproken wat ik op dit forum lees, maar zij zegt, met deze behandeling hebben wij goede ervaringen. En dan praten we niet over 1 psycholoog die dat vindt, maar een heel team van behandelaars. Buiten dat is dit behandelplan ook een onderzoek geweest van een psycholoog waarvan ik de naam al genoemd heb.

Zij schrijft dat wanneer je veel slaapt/ligt je energie steeds minder wordt en dat komt omdat dit je energieniveau verlaagt. Ook schrijft zij dat wanneer je veel slaapt overdag je lichaam slaaphormonen afgeeft als je hoofd in horizontale positie ligt. Die hormonen komen dan ‘s nachts niet meer vrij waardoor je mogelijk slecht slaapt ‘s nachts en dan overdag weer moe bent. Het cirkeltje is dan weer rond.

Klinkt net zo logisch als andere onderzoeken.

Dat wil natuurlijk niet zeggen dat het in het begin van je burnout zoveel mogelijk rust moet worden gehouden. (Zij noemen dit fase 1) Maar eens moet er toch een beweging gemaakt gaan worden lijkt mij. En dat is fase 2 en die heb ik al beschreven. En dit houdt in rusten/ontspanning gevolgd door rustige activiteit zonder dat je daarbij gaat liggen.

Wat mij betreft heeft iedereen een beetje gelijk. Het blijft verwarrend en zo lang er nog niet een echt serieus behandelplan is moeten we dealen met wat we lezen en horen. We zijn allemaal een beetje ervaringsdeskundigen geworden 😉.

Zet hem op allemaal, linksom of rechtsom, dat maakt niet uit en ik hoop echt dat we er allemaal uit komen. Dat wens ik iedereen hier toe 🫶🏻

@Burnie ik denk dat we het op zich wel met elkaar eens zijn, hoor, als ik je nu verhaal nu lees. Want er komt inderdaad een punt in je herstel dat (te veel) liggen niet goed is. Op een gegeven moment moet je toe naar een situatie dat je lichaam ook in zittende houding weer kan herstellen, want inderdaad - liggen heeft impact. Mijn sportarts gaf bijvoorbeeld ook aan dat ik na 4 uur moet proberen te zitten, als het kan, desnoods in een donkere en prikkelvrije ruimte. Tenzij mijn lichaam erom schreeuwt om toch te liggen.
Kortom: het is afhankelijk van hoe ver je bent. Als ik nu de hele dag alleen maar zou zitten en niet meer zou liggen, zou ik echt in no time flink achteruit gaan. Dutjes helpen mij in de rust te komen en dat is nu het belangrijkste, omdat mijn lichaam nog te veel in de "aan-stand" staat. En omdat ik nog te veel op mijn reserves leef, dus ik moet wat meer opbouwen.
En als je wat verder in de opbouw bent, kun je ook minder liggen. Dat noem jij dan fase2. Dan kun je toewerken naar een wat normaler ritme. Dus ik denk dat ergens ook wel op elkaar aansluit.

Volgens mij is het belangrijkste dat je lichaam zodanig weer in de rust zit dat je in zittende houding ook in je herstel komt. Als dat zo is, is het beter om niet te liggen. Maar zolang je lichaam in zittende houding nog op je energie inteert, is regelmatig liggen noodzakelijk. Afgewisseld met rustgevende zittende activiteiten om je lijf te leren ook dán weer in herstel te komen.

Dank je wel Ax, zo bedoel ik het. Misschien de eerste keer niet goed beschreven. En op deze manier is het behandelplan opgesteld. En ook dat blijft voelen/zoeken wat ik doe op het juiste moment. Ook schrijven zij dat je je in het begin moe voelt van fase 2 en dat je daar niet van moet schrikken. Dit zou tijdelijk moeten zijn. En verder ga ik bijna dagelijks wel even liggend mediteren hoor. Ik vind dat liggend fijner dan zittend om te doen.

Sterkte in jouw proces 💪🏻🫶🏻

We moeten vooral nieuwsgierig blijven kijken en luisteren naar processen van anderen en daarvan leren.

9FJCF849RI5IMEDGRO9II8LO8III88DM7IE8O8IIION ik hoop hoop hoop

@Burnie, ik zit al een tijdje op dit forum en zie regelmatig dingen van jou voorbij komen die erg bij mij aansluiten. Is het wellicht mogelijk om eens privé contact met jou te hebben? Of vind je dit niet fijn? ik ben wel even benieuwd in welke levensfase jij zit.

Hoi R, dat is een beetje lastig om hier iets privé door te geven. Voordat je het weet wordt dit gebruikt door Jan en alleman en dus ook door diegene die ook op dit forum soms zitten te vervelen. Maar je mag me hier alles vragen hoor, ik vind dat geen probleem. Om alvast je laatste vraag te beantwoorden, ik ben bijna 68 jaar en vlak voor mijn pensioen burnout geraakt (alhoewel de huisarts het nu na ruim een jaar weer over long covid heeft ivm de klachten) Het venijn zat weer eens in de staart 😏. Uiteraard mag je ook jouw gegevens doorgeven hoor zodat ik contact opneem met jou. Over het algemeen deel ik hier best veel in de hoop dat iemand er wat aan heeft, maar ook zodat ik het ook weer van me af kan schrijven. Dat helpt ook soms.

Je zenuwstelsel kalmeren is zeker een goede methode om even rust in de tent te krijgen. Uiteindelijk is het wel slechts symptoombestrijding. Zelfs als mensen zeggen 'volledig hersteld' te zijn met deze methode, zijn ze terug gegaan naar een leven vol onderdrukking van je authentieke zelf. Herhaling op ziekte (burnout of een andere vorm) is dan ook groot. Uiteindelijk is de manier om labelvrij te worden en vrij te leven 1 waarbij je jouw authentieke zelf kan ontarmen en een leven kan gaan leiden waar je écht diep gelukkig van wordt. PS, website wordt aan gewerkt.

Hi @burnie. Ik heb meerdere malen of verschillende manieren geprobeerd een reactie te plaatsen maar het lukt telkens niet. Ik heb in de reactie een e-mailadres staan misschien accepteert hij dit niet. Ik heb even een nieuw mailadres voor mezelf aangemaakt zodat je daar naar kan mailen en ik je dan mijn eigen mailadres kan geven. Dan verwijder ik dit nieuwe mailadres dan weer. Ik schrijf het maar even voluit. Misschien lukt het dan wel om te plaatsen?! Het mailadres is. Burnout634 apenstaartje gmail punt com. Ik hoop dat het nu wel lukt 🙏🏻😅

Interessante reacties! Ik heb dus nooit overdag kunnen slapen (zelfs na reeksen nachtdiensten koj ik nooit meer dan 5u overdag slapen) en lees stiekem nog steeds jaloers stukken van mensen die dat wel kunnen.
Beschrijft dat boek ook hoe je kunt pauzeren wat verderop in je herstel? Ik merk dat echt plat liggen me wel helpt, maar dat is op mijn werk nie5 haalbaar.

In het boek wordt ook gezegd dat je in de auto ofzo ook je 20 min pauze kunt nemen. Zo comfortabel mogelijk achterover zitten bijvoorbeeld met oordoppen in en evt oogmasker op.
En bedankt voor alle reacties! Het steunt me en het brengt me weer wat verder.

Ik begin vandaag ook met de OR methode. Las al een tijdje geleden in het boek van Brankele Frank dat het bij haar zoveel had geholpen, dus hoop dat dat bij mij ook zo is.

Zit nu in de fase waarin ik weer kleine dingen kan qua prikkels maar ook nog ontzettend snel over m’n grens ga. En los van wat ik doe, ben ik bijna voortdurend nog steeds ontzettend moe.

Ik ben wel gewend een aantal keer per dag te gaan liggen maar niet op de klok waardoor ik soms misschien te snel ga liggen en andere keren juist te laat.
Dus ik ga ervoor en ben heeel benieuwd. Ben nu in totaal een jaar bezig (wel met een enorme terugval in het midden) en eerst leek me deze methode veel te beperkend qua dagindeling. Maar een jaar een burn-out is ook vrij beperkend…
Ik zal jullie over een paar weken laten weten wat het doet!

Hey M.,

Hoe 'hoort' jouw dagindeling er nu volgende OR methode uit te zien?

Ik ga nu om de twee uur 20 min liggen.
Dat komt vandaag dan uit op 5x. Heb vanmorgen wekkers gezet voor de hele dag (voor het gaan liggen en het weer opstaan).

Ik werk nog niet en doe wel wat dingen maar als ik aankomende week bekijk kan ik de rustmomenten prima om even thee drinken op werk, vriendin op visite en bedrijfsarts heen plannen. Bij de bedrijfsarts ga ik dan iets eerder rijden en nog even rusten in de auto.
Heb oudere kinderen en die zijn na een jaar sowieso wel gewend aan een liggende moeder.

Ze schrijft ook dat als het een keer echt niet lukt dat geen ramp is. Maar het mag niet te vaak niet lukken, anders komt je lijf niet in het ritme.
En dan op een gegeven moment (met een moeheidsscore die je berekent, maar weet niet of ik daar zin in heb of dat ik het meer op gevoel ga doen) ga je dan de tijd tussen de rustpauzes verlengen.
Ben benieuwd

Ik ga nu om de twee uur 20 min liggen.
Dat komt vandaag dan uit op 5x. Heb vanmorgen wekkers gezet voor de hele dag (voor het gaan liggen en het weer opstaan).

Ik werk nog niet en doe wel wat dingen maar als ik aankomende week bekijk kan ik de rustmomenten prima om even thee drinken op werk, vriendin op visite en bedrijfsarts heen plannen. Bij de bedrijfsarts ga ik dan iets eerder rijden en nog even rusten in de auto.
Heb oudere kinderen en die zijn na een jaar sowieso wel gewend aan een liggende moeder.

Ze schrijft ook dat als het een keer echt niet lukt dat geen ramp is. Maar het mag niet te vaak niet lukken, anders komt je lijf niet in het ritme.
En dan op een gegeven moment (met een moeheidsscore die je berekent, maar weet niet of ik daar zin in heb of dat ik het meer op gevoel ga doen) ga je dan de tijd tussen de rustpauzes verlengen.
Ben benieuwd

Valt die 20 minuten dan binnen die 2 uur, of staat deze daar los van, en duurt een cyclus 2:20 uur?

Ik merk dat ik regelmatig weerstand voel om zo veel te liggen. Dan denk ik: dit kan niet gezond zijn, straks gaat mijn conditie achteruit en moet ik steeds vaker liggen. Maar misschien is dat ook gewoon het overal-gevaar-in-zien wat dan opspeelt?

Ik lig meestal sowieso al van 20:30 tot 7:00, en slaap vanaf 10 uur ongeveer. En dan nog 2 of 3 keer overdag. 's Middags vaak wat langer, anderhalf uur ofzo. Soms met een dutje, beetje wegdromen. Misschien moet ik kortere momenten liggen. Meestal zet ik een meditatie op, of hele rustige muziek. Vaak ben ik ook wel wat afgeleid door de telefoon. Maar goed, het is al moeilijk zat allemaal, moet ik hierin dan strenger naar mezelf worden?

Het is lastig.

Hoi Branduit, Ik zou zeker niet strenger zijn naar jezelf en ik denk dat 1 tot 3 keer liggen helemaal goed is. Het is gewoon een methode die voor sommige goed kan werken. Ik volg de methode vanuit burn out reset en dat is idd circa 1-2 uur liggen in middag. Verder ook circa 2 keer overdag. Soms lig ik ook bijna de hele dag: lekker serie kijken op bed. Prima.

Mijn schema is nu 2u actief (wandelen, lezen, huishoudelijk, creatief etc.) en dan 20 min rust. Dus 2.20u idd.
Je mag volgens deze aanpak 15 - 20 min rust dus als je iedere keer 15min zou doen, lig je in totaal op een dag korter dan nu 1,5 uur tussen de middag. Ik vind 20min zelf wel fijn, dat is dan wel inclusief stoppen waar ik mee bezig ben en het gaan liggen.

Ik ging hiervoor ook ongeveer 3x liggen overdag met lang tussen de middag. Maar ik merkte dat ik steeds meer ging ‘hangen’ ipv echt rusten. En dat ik de laatste tijd geen enkele verbetering qua energie voelde maar constant ontzettend moe bleef en zelfs weer meer.

Geen idee dus nog of dit werkt hoor, maar de theorie achter de korte rustmomenten op een dag vind ik wel logisch. En ook heb ik inmiddels wel weer genoeg hersenruimte om dit aan te kunnen. Een paar maanden geleden raakte ik van het idee van ‘op de klok’ moeten rusten nog helemaal (extra) in de stress.

Nu probeer ik het maar gewoon minstens een paar weken en hoop dat het bij mij net zo goed werkt als wat Brankele in haar boek beschrijft…

Sowieso is het altijd goed om naar je lichaam te luisteren en te doen wat goed voelt. Volgens mij is dit voor iedereen weer anders. Zelf ben ik niet zo van het liggen. Misschien in het begin van een burn-out meer behoefte aan hoor, dat kan. Wel rust ik regelmatig en dan zonder mobiel in m’n hand en ook geen tv aan. Volgens mijn psycholoog EN mn ergotherapeut is het raadzaam een balans te vinden tussen je belasting en je belastbaarheid. Door te weinig te doen gaat conditie achteruit en neemt vermoeidheid toe. En teveel doen zorgt voor overbelasting. En dan ook moe.

@ Sander, doe jij wel iets aan beweging? Wandelen, fietsen?

@ branduit, doe vooral wat voor jou goed voelt. En krijg je er last van, dan stapje terug. En uiteraard heel langzaam opbouwen. Ook als je een “goede” dag hebt.

Wat ik wel liggend doe is mediteren. Dus ik lig overdag een half uur. En verder op tijd naar bed 22:00 uur en op tijd op 6:30 uur.

Hoi Burnie,

Ja, ik loop/fiets (bijna) altijd wel minstens 30 min en vaak rond een uur per dag. En die balans tussen je belasting en belastbaarheid is kei moeilijk haha. Wow, wat sta jij vroeg op! Ik ga meestal rond half 10/10 uur naar bed en sta rond 0900 uur op.

Herkenbaar ja. Ik heb geloof ik mijn hele burn-out allerlei soorten pijn. De ene dag meer dan de anderen. Ik denk dat bij mij veel komt door enorm gespannen spieren. Mijn kaken en schouders kan ik bijvoorbeeld niet ontspannen.
Rot dat je er zo'n last van hebt. En als het aanhoudt of als je twijfelt kun je er altijd nog eens een huisarts over laten meedenken. Sterkte!

Zelfde hier hoor. Heel lang rond gelopen met pijn in flank. Is nu steeds minder ondertussen

Hi C.,

Ik heb het ook al mijn hele burnout. Merk wel dat het flink afneemt. Komt door gespannen spieren. Mij helpt het om in de avond en ochtend te stretchen en ademhalingsoefeningen te doen. Ik ben inmiddels weer fulltime aan het werk en dit gaat best aardig, maar deze klacht blijft licht aanwezig. Wat mij helpt is om te beseffen dat het mind body klachten zijn en dus niet ernstig/gevaarlijk zijn. Het zijn allemaal sensaties door een overprikkeld zenuwstelsel. Het goede nieuws, je kan je brein ook weer kalmeren zodat veel klachten zullen verminderen. Zoek maar eens op Alan Gordon, dr. Sarno, Howard Schubiner. Wat de klachten zeker niet helpt is als je constant denkt aan ziektes. Dat deed ik in het begin ook en mijn klachten werden steeds erger. Het is beangstigend, maar beseffen dat er niks mis met je is, helpt. En als je twijfelt, kan je het altijd laten bekijken. Wat ik alleen merkte is, dat als ik iets liet uitsluiten, ik op internet wel weer een andere enge ziekte vond die het kon zijn. Nu ik een andere mindset heb, verdwijnen mijn klachten ook. Het komt goed C. , echt waar!

Hoi Em,
Dapper dat je je verhaal deelt. Deels herkenbaar. Ik ben na 6 weken thuis al weer wat gaan werken onder druk van de bedrijfsarts, en achteraf ook van mezelf. Ik kende geen andere modus dan werken en doordouwen ;) opbouwen gaat zeer moeizaam met een flinke terugval waar ik ook moest vechten om duidelijk te maken dat het dat was (en niet een griep). Ik werkte voor mijn uitval al op twee werkplekken (gedetacheerd van mijn 'hoofdwerkplek'). Ik zou reïntegreren op die basisplek, waar een zeer moeilijke cultuur heerst om in te herstellen. Ik ga nu langzaam aan, heel bewust, op die tweede werkplek opbouwen en minder op mijn basisplek zijn. Het idee is dus een soort tweede spoor. Ik vond het lang geen goed idee: weer een team waar ik alles moet uitleggen, ik wil niet de hele tijd zo kwetsbaar zijn, etc. Maar het is daar zo veel fijner en veiliger, en de collega's zoveel liever... ja, het kost ook veel energie om daar te zijn. Het gaat niet ineens super snel beter nu ik daar re-integreer. Maar het voelt zoveel lichter en fijner als je in een team bent met mensen die je het beste gunnen en in een positieve werkomgeving.
Ik wens je veel sterkte met het besluit en hopelijk heb je hier iets aan!

Hoi Em,

Ja ik heb ook een enorme terugval gehad mede door te snel weer aan het werk willen en daarna te snel uren willen uitbreiden.
Ik ben 5 maanden geleden weer helemaal gestopt met werken en nog niet opnieuw begonnen.
Niet dat jouw terugval ook zolang hoeft te duren hoor! Maar het lijkt me sowieso wel een heel belangrijk signaal dat je (zoals je zelf al zegt) nog veel beter naar je lijf moet luisteren. En wat ‘ze’ ook van je willen: eerst een stuk beter worden voor je re-integratie weer opnieuw kan starten. In het boek De burn-out reset vind ik t zelf wel duidelijk beschreven hoe je kunt testen of je daar al aan toe bent.
Sterkte!

He,

Toevallig wilde ik hier ook wat over posten. Ik reïntegreer ook op mijn oude werk plek, maar het voelt niet alsof ik er wil zijn. Toch oefen je weer met ergens zijn en door angst voor werl heen. Ik twijfel ook of dit de plek is of dat je toch op zoek gaat naar. Dat vind ik ook erg eng namelijk.
Wel echt heftig. Sterkte en laat het weten hoe t gaat. Nu eerst maar ff je herstel prio geven.

Hoi Em, Dit is gewoon even klote! Echt naar je lichaam luisteren. Als je nu gewoon niet eens kan stofzuigen; zal ik dit met de bedrijfsarts bespreken. Je kan gewoon even niet meer. Sterkte Em!

Ja het is herkenbaar! Ik ben toevallig ook net weer helemaal ziekgemeld. Ik zit 1,5 jaar in een BO en ben vanaf september aan het opbouwen. Ik kom alleen al een tijd niks vooruit, na een ochtend werken voel ik me de hele middag uitgeput. En de laatste tijd heb ik ook weer veel last van fysieke uitputting. Toch maar weer naar luisteren. Ik zie zelf ook in dat ik mezelf te hoge eisen opleg, en daardoor niet gezond reïntegreer. Nu moet ik dus ook met het tweede spoor beginnen. Misschien biedt het juist kansen op het oude hoge eisen patroon te doorbreken. Heb je naast je coach ook een therapeut die je helpt om die valkuilen / oude patronen aan te pakken? Ik zie namelijk zelf nu pas in dat dit nodig is, waar ik ook ga reintegreren. Wel goed om weer even goed voor jezelf te kiezen en zorgen.

Hoi Anoniem, sliep jij naast het reïntegreren wel nog goed? En had je nog veel andere fysieke klachten?

Bedankt voor jullie reacties allemaal!

@A wat een goede keuze om bij die andere plek te gaan re-integreren. Dat klinkt als een veel prettigere en meer veilige werkomgeving om weer stapjes in de goede richting te maken. Fijn om je verhaal te lezen. Daar haal ik weer een beetje hoop uit.

@M wat naar dat je zo’n grote terugval hebt gehad. En dat is een goeie ja, ergens weet ik dat ik me niets van die druk moet aantrekken en toch is me dat weer niet gelukt. Daar wil ik deze keer nog beter m’n best voor doen. Eerst er beter aan toe zijn en dan weer kijken of re-integratie lukt. Sterkte ook met alles!

@L Dat klinkt wel herkenbaar. Mijn psycholoog zei ook wel eens: gewoon blijven gaan, anders wordt de angst alleen maar groter om er weer heen te gaan. Achteraf denk ik dat de stress vooral te maken had met dat de stap nog te groot was, dus toch niet zo’n goed advies van die psycholoog. Hopelijk pak ik het vanaf nu wat beter aan en vooral inderdaad eerst meer herstellen en m’n eigen grenzen aanvoelen en -geven.

@Sander dank je, het is inderdaad klote.. ben er inmiddels ook wel klaar mee maar daar wordt uiteraard niet naar gevraagd. ;) Ik wil het inderdaad ook gaan aankaarten bij de arboarts. Hopelijk kan die nog wat meedenken.

@Anoniem wat rot zeg.. sterkte ook! Dat van die hoge eisen is heel herkenbaar ja, blijft tot nu toe helaas toch steeds terugkeren. Ik heb nog een paar afspraken staan met een psycholoog. Daar wil nog wel met coping en valkuilen aan de slag, zodat ik hopelijk niet nog een keer de mist in ga. Goed dat je er bewust van bent, ik zie inderdaad ook in dat ik hier wel wat mee moet voor mijn herstel.

Wat rot Em! Ik ben hier dus echt bang voor met al die berichten over te snel starten, te veel druk. Mijn ervaring tot nu toe na 5 maanden burnout is dat als je er meer aan toe bent, je vanzelf meer zin krijgt en minder stress.
Op dit moment krijg ik echt nog zweetaanvallen van alleen al praten met mn leidinggevende over werkhervattingsplan.

Het lastige is vooral dat anderen er na x aantal maanden wel klaar mee zijn en misschien deels wel vinden dat je wel weer wat moet gaan proberen. Dat is iig de druk die ik ervaar en waarbij ik daar niet naar probeer te luisteren en mn eigen plan van luisteren naar mn gevoel en lijf probeer aan te houden. Super super lastig.

Hoi Laura, bedankt voor je reactie. Ik las toevallig net je bericht over jouw re-integratie. Goed dat je het rustig aan wilt aanpakken en probeert te luisteren naar je eigen gevoel.
Klopt ja, ik voelde alweer te snel druk om aan de slag te gaan en tijdens m’n re-integratie werd die druk op den duur alleen maar erger. Naar je eigen lichaam luisteren (en daarnaar handelen) is nog best wel een uitdaging als je dat nooit eerder hebt gedaan. Net als grenzen aangeven en valkuilen herkennen..🙈

Maar ik probeer maar te denken dat ik hier weer van leer en het hopelijk in de toekomst met vallen en opstaan een keer ga leren.

Succes met jouw re-integratie ook, en neem je zweetaanvallen serieus, op je eigen tempo beginnen wanneer je eraan toe bent (al moet je van mij misschien geen adviezen aannemen nu ik met bovenstaand verhaal aankom haha).

Jemig ja, t voelt de hele tijd alsof t universum me op de proef stelt wat betreft oefenen met grenzen stellen. Er komt steeds weer een curveball 😂

Heb net geleerd om beter naar mn lijf te luisteren en alles wat ik opbouw te doen obv hoe ik me voel en wat mn energie is. Dat gaat tot nu toe erg goed, op de flinke terugval van afgelopen week na. Toen toch weer teveel mn hoofd laten leiden en dan zie je t resultaat, meer klachten.

Maar vind t vooral ook heel lastig dat anderen steeds meer druk gaan uitoefenen, terwijl ik zelf de regie wil houden.

Grenzen en valkuilen zijn echt een ding ja😅. Ben ik ook nog lerende in.

T komt een keer goed en alles in t leven gaat het met vallen en opstaan. Elke keer leer ik er weer wat van iig.

En die zweetaanvallen neem ik ook serieus, voorlopig nog even niet aan t werk. Al is t wel goed om met zon plan bezig te zijn, want daardoor meerk ik ook dat y nog stel teveel is.

Succes ook!

Daar probeer ik me ook aan vast te houden, dat het een keer weer goed gaat komen. De terugvallen zijn er om weer van te leren.

Zo te horen ben je goed bezig. En dank je!

Zeker weten. En ik weet zeker dat we niet de enige zijn. Helaas. Ik ben 67 en vlak voor m’n pensioen burn out geraakt. Het is mn eerste burn out en hoop ook mn laatste. Nu een jaar onderweg en hopelijk kan ik een keer van mn pensioen gaan genieten. Dat zou fijn zijn na 45 jaar gewerkt te hebben. Maar of je nou jong bent of “oud”, het is verschrikkelijk om mee te maken.

Hier nog een 60 er. M n eerste burn out. Ben wel meerder keer overspannen geweest, maar dat was niet zo heftig en duurde niet zooooo lang.

Je bent niet alleen hoor. Ik ben 62 jaar en ook een lotgenoot.
Ik heb een aantal keren op het randje gezeten. Toen ben ik niet uitgevallen. Het moto was steeds 'Opgeven is geen optie'. Maar nu is het echt foute boel.
Vanaf eind november ben ik bo.

Hoi,
Ik ook. Ik ben 67 en vanuit de ziektewet met pensioen gegaan. Dit is al de 3e keer. Eerste 2 keren werd het anders gediagnostiseerd.
Maar achteraf had ik dezelfde klachten dus denk ik dat het ook BO's zijn geweest.
Heb wel het gevoel dat het nu langer duurt. Door leeftijd of meerdere keren??
Groetjes, W

@ W Geen idee of je door je leeftijd langer in een BO zit. Persoonlijk denk ik juist niet. Ik denk juist dat het bij onze leeftijd sociaal geaccepteerd wordt dat we bijvoorbeeld onze tijd voor alles nemen. Als wij de hele dag zouden zitten (wat ik liever niet doe), dan zal denk ik niemand daar iets van vinden. Dat is bij jonge mensen wel anders denk ik. Ook is er geen druk om weer terug te keren naar je werkleven. Dat scheelt weer stress. En dan heb ik het niet eens over mensen met BO die kinderen hebben bv. Ik persoonlijk zou dat echt heel moeilijk vinden om tijdens je burn out ook nog een soort van gezellig te moeten zijn en zo goed mogelijk voor je kinderen moet zorgen. Hoe moeilijk is dat. Dat hou ik ook steeds voor ogen, van wat een topprestatie moeten deze mensen leveren.

Dat neemt niet weg dat wij “oudjes” ook hard aan het werk zijn om onze burn out eronder te krijgen, dat onderschat ik zeker niet. Daar heb ik uiteraard ook mee te maken. En heb uiteraard ook mn momenten van zelfmedelijden en denk dan waarom nu? Ons leven staat ook stil.

@ Wieneke, ja dat niet opgeven herken ik wel. Een opvoedingsdingetje. Van huis uit meegekregen, oh je hebt geen hoge koorts, dan kun je gewoon doorgaan. Niet zeuren maar doorgaan.

Maar hoop echt voor ons allemaal dat er betere en mooie tijden aanbreken, dat gun ik iedereen, jong en “oud”

Hier ook een lotgenoot van 65.
Met mijn 64 ste in een burnout gekomen. Voor mij heel onverwachts maar voor mijn collega's niet. Zij zeiden dat ze het wel aan zagen komen. Drie en twintig en ern half jaar bij hetzelfde bedrijf, bijna mijn jubileum maar van de ene op de andere dag ingestort. Vreselijke moeie benen, kokhalzen en huilen. Toch beweerde ik nog: over 2 weken ben ik er weer. Hoe positief dacht ik toen nog. Ik die al 7 jaar niet ziek was geweest. Gewoon met paracetamol doorging en nu dit. Ik was ern persoon die zich zelf probeerde te meten aan de jongere generatie. Net zo snel en goed werken. ( en ms nog wel een btje beter) want ja, als de jongeren mij veel jonger schatten dan wilde ik ook wel laten zien dat ik dat ook fysiek was. Na 5 mnd zelf mijn ontslag genomen omdat ik de koffiemomentjes en de bedrijfsarts controles echt niet trok. Nu 14 mnd verder en echt wel verbetering met vorig jaar maar ik ben er nog lang niet. Heel onzeker en geen vertrouwen meer in mijn lichaam. Slik de hoogste dosering citralopram en probeer het allemaal te accepteren maar poeh wat valt dat vies tegen.
Ik heb ontzettend te doen met mensen die kleine kinderen hebben. Hoe doen die dit?
Ik wens voor nu iedereen veel kracht om hier uit te komen.

Hé Burnie,
Je hebt gelijk op onze leeftijd hoef je niet persé meer wat. Maar ik woon alleen en dan zijn er toch diverse dingen die je " moet" doen. En heb ik toch ook behoeften aan contacten. Bv.mijn kleinkinderen. Hoe lief en leuk, dat kost toch energie. Dus respect voor degene met kleine kinderen!! Ik merk dat ik hierdoor laatst toch weer over mijn grens ben gegaan. Wilde erg graag weer een keer naar de verjaardag van mijn zus. Zag er wel wat tegenop. Maar met mijn wilskracht en doorzettingsvermogen ( Vast herkenbaar voor velen), ben ik gegaan. Stuk met auto en best druk. Maar ja, daarna merkte ik het dus wel en toen er nog wat bijkwam helemaal. Nu dus maar weer bijkomen. Met leeftijd bedoelde ik vooral het lichaam wat denk ik er meer tijd voor nodig heeft om te herstellen.
Marga, naar verhaal. Dat blijven meten aan de jongeren herken ik zeker. Blijf hier af en toe lezen of reageren. De (h)erkenning hier is erg fijn!
Groet, W

Love van de twintigers naar de zestigers

@ Sander, en nog een hele grote groep daartussen.

@ W Wie weet zou dat zomaar kunnen dat het lichamelijk anders is. Maar of we daar ooit achter gaan komen. Rondom een burn-out is nog zoveel onduidelijk en niet of nauwelijks in kaart gebracht. Dus W we bikkelen gewoon maar door en we maken er het beste van. Wel vervelend dat je dan toch last hebt gekregen na verjaardagsvisite. Het blijft altijd weer vervelend of je iets wel of niet gaat doen, frustrerend. Je wordt er ontzettend onzeker van. Ik probeer ook weleens wat uit (en dan alles nog met mate hè) en meestal gaat dat goed en soms krijg ik een opdonder van dat monster burn out. Blijft lastig.

Sterkte met alles en hopelijk gaat het over een tijdje stukken beter. Erin blijven geloven.

Ik zou zeggen 2x45 minuten wandelen brengt al heel veel geluksstofjes. Maar bij alles is het zo dat je heel goed moet voelen hoe je lijf er op reageert. Je kunt het uitproberen en voelen wat het doet. Bij mij werkte het niet. Het was teveel en ging ten koste van mijn herstel.

Ik zou geen krachttraining doen tijdens je Bo, wandelen is perfect (lichte beweging). Ik heb het ook geprobeerd en na een week reageerde mn lichaam af met een paniekaanval midden in de nacht. Ben toen gestopt met krachttraining en geen enkele paniekaanval meer gehad.

Hier ervaring met krachttraining begin van mijn burnout. Bij mij werkte dat niet en een paar maanden later ook een fysieke terugval waardoor ik helemaal niet meer kon bewegen en wandelen zelfs even moeilijk werd. Ik zou het lekker houden op wandelen en misschien paar min fietsen om te kijken hoe dat voelt.

Omdat je schrijft dat je geen lichamelijke vermoeidheid hebt maar wel heel veel andere burn-out klachten (nog niet zolang?) zou ik juist even extra voorzichtig zijn met sporten. Daarmee verhoog je je stressniveau nu waarschijnlijk alleen maar en voor je het weet kun je lichamelijk ook helemaal niks meer. Wandelen klinkt top. En zoveel mogelijk genieten van wat je onderweg voor moois ziet geeft ook geluksstoffen.

Wat jij al doet qua beweging lijkt mij meer dan voldoende juist...

Ik ben nu 3 maanden heel langzaam weer hardlopen aan het opbouwen. Loop nu 2 x 4 km op een rustig tempo (zone 2 wat goed is voor het hart en conditie). Bij mij bevorderd dit mijn herstel maar dat verschilt natuurlijk per persoon.

Ik zou echt uitkijken…. 2 x 45 min lopen is perfect. Sporten zorgt bij veel mensen juist voor terugvallen of hele erge schommelingen in hun energie.

Doe liever dingen zoals qi gong, yoga. Niet echt sporten of heeeel voorzichtig opbouwen (dus zeker niet gelijk 3 x in de week).

Verkeerd advies, absoluut. Fysieke activiteiten echt alleen doen wat binnen jouw grenzen kan. Ik heb gesport in het begin en ben flink geblesseerd geraakt. Bovendien put je jezelf dan alleen maar meer uit. Het is een misconceptie bij veel zorgverleners dat een burn-out net als een depressie een mentaal iets is, terwijl het ook heel fysiek is. Zelf ben ik anderhalf jaar verder en ik wandel nu 15 minuten per dag. Dat is wat ik kan zonder mijn grenzen te overschrijden. Dit op advies van de sportarts nav een inspanningstest.

Mijn psycholoog zei ook begin deze maand (toen zat ik 4 maanden ruim in bo) dat ik sporten (zwemmen) wel op kon gaan pakken. Al was t maar voor 10min om mee te starten. Ik heb dit advies ook in de wind gegooid.

Voor opbouw fysieke activiteiten houd ik het boek de burnout reset aan en ik was nog niet eens begonnen aan een beetje herstelbewegen.
Ik zat toen rond de 5000 stappen max per dag en was echt niet toe aan sporten.

Het blijft een advies en je mag daarin echt je eigen plan trekken. Mijn ervaring is inmiddels dat iedereen wat anders kan zeggen, maar dat je vooral naar je lijf mag luisteren en niet te snel moet willen gaan.

Ik ben pas afgelopen week gestart met wat herstelbewegen als aanvulling op het wandelen (tijdens wandelen/fietsen/lichte krachtoefeningen na 5-10min even 10min hartslag omhoog voor mij richting 105-115 en dat gedurende die 10min. Daarna terug naar rustige hartslag voor mij rond 80-90 voor rustige inspanning). Dat doe ik nu 3x per week en dat voelt goed.

Kortom, volg je gevoel en sporten zou ik echt nog niet te snel doen.
Mijn 'krachttraining' stelt echt nog heel weinig voor. Alleen maar wat grondoefeningen en staande oefeningen zonder gewicht. Ik heb hierin mn achtergrond als fysio-manueeltherapeut mee en t is dus eigenlijk meer fysiotherapie wat ik doe dan echt trainen haha.

Mijn psycholoog zei ook begin deze maand (toen zat ik 4 maanden ruim in bo) dat ik sporten (zwemmen) wel op kon gaan pakken. Al was t maar voor 10min om mee te starten. Ik heb dit advies ook in de wind gegooid.

Voor opbouw fysieke activiteiten houd ik het boek de burnout reset aan en ik was nog niet eens begonnen aan een beetje herstelbewegen.
Ik zat toen rond de 5000 stappen max per dag en was echt niet toe aan sporten.

Het blijft een advies en je mag daarin echt je eigen plan trekken. Mijn ervaring is inmiddels dat iedereen wat anders kan zeggen, maar dat je vooral naar je lijf mag luisteren en niet te snel moet willen gaan.

Ik ben pas afgelopen week gestart met wat herstelbewegen als aanvulling op het wandelen (tijdens wandelen/fietsen/lichte krachtoefeningen na 5-10min even 10min hartslag omhoog voor mij richting 105-115 en dat gedurende die 10min. Daarna terug naar rustige hartslag voor mij rond 80-90 voor rustige inspanning). Dat doe ik nu 3x per week en dat voelt goed.

Kortom, volg je gevoel en sporten zou ik echt nog niet te snel doen.
Mijn 'krachttraining' stelt echt nog heel weinig voor. Alleen maar wat grondoefeningen en staande oefeningen zonder gewicht. Ik heb hierin mn achtergrond als fysio-manueeltherapeut mee en t is dus eigenlijk meer fysiotherapie wat ik doe dan echt trainen haha.

Na de eerste twee maanden van mijn burnout, ging ik een week elke dag een uur wandelen. Ik vond dat ik dat al wel weer kon. Het gevolg mag je raden.
Dat was heel confronterend, want ik ben een vierdaagsewandelaar en ik draaide mijn hand niet om voor een training van 20/30 km en dat een aantal dagen na elkaar bij hoge temperaturen. Maar dat is verleden tijd.

Inmiddels heb ik mijn burnout geaccepteerd. De afgelopen maanden heb ik mijn rust genomen en nu probeer ik elke dag een uur te wandelen, tenzij....
Ik mag dus van mezelf een uur wandelen, maar ik moet dat niet. Het tempo ligt een stuk lager dan voorheen. Wanneer ik tussentijds moe word, ga ik zitten en doe een mindfulnessoefening en ik geniet van de omgeving. Vorige week heb ik zelfs 11,2 km gelopen. Hierna heb wel extra gerust, anders kom ik de dag niet door.

Ook ik denk dat exra sporten een verkeerd advies is. Je kunt het natuurlijk een keer uitproberen, maar je riskeert dat je een terugval krijgt.

Kortom: luister naar wat jouw lichaam je vertelt en handel ernaar.

Ik ben een jaar nu burn out. Heb altijd veel gesport, maar dat lukt me nu totaal niet. Zelf wandel ik bijna elke dag. Ook doe ik doordeweeks, als het lukt, Nederland in beweging. Lekker laagdrempelig en duurt een kwartier. Zo heb ik toch een beetje het gevoel dat ik al m’n spieren een beetje gebruik. Meer dan dit zit er helaas nog niet in. Zoals wieneke zegt, ik mag wat sporten als ik dat wil en niet omdat het moet. En zo is het ook op dit moment. Voor m’n burn out moest ik altijd van mezelf sporten, dat is nu dus totaal anders. Leermomentjes, doe iets alleen omdat je het fijn vindt.

Geniet ondertussen van deze mooie zonnige dag ☀️

Ik zit bij een psychosomatische fysiotherapeut voor advies over beweging (dit kan op doorverwijzing van de huisarts) Mijn ervaring is dat zij beter advies over bewegen kan geven dan mijn psycholoog. Als je zenuwstelsel ontregeld is door bijvoorbeeld een burn-out, is het vooral eerst belangrijk om goed naar je lijf te leren luisteren en ook met sporten te stoppen zodra je lichaam dat aangeeft (bij mij is dat wel duidelijk, bijvoorbeeld licht in hoofd e.d.). Misschien zijn er uitzonderingen, maar mijn psycholoog had daar nog nooit over ‘het reguleren van een zenuwstelsel’ gehoord, laat staan dat ze advies kan geven over sporten.

Er is ook een heel duidelijk onderscheid tussen cognitief en fysieke inspanning. In de csr burn out methode onderscheidden ze die heel duidelijk.

En vanuit mijn positie zou ik zeggen: wat fijn dat je zoveel kunt wandelen! Dat zou ik graag ook hebben:) bij mij zijn beiden nog te veel.

Ik kon dus een tijdje best goed Nederland in Beweging doen. Ik heb vorige zomer zelfs weer een keer geskeelerd. Maar na een sluipmoordenaar van een terugval - heel geleidelijk steeds slechter - kan ik nu weer veel minder. Bovendien luister ik nu beter naar mijn lichaam. En dan is het heel traag opbouwen, binnen je grenzen.
Het dragen van een hartslagmeter kan helpen tijdens het bewegen. Je ziet dan duidelijker wanneer je hartslag omhoog schiet, en dat is het moment dat je echt moet stoppen. Het liefst dus nog voor je fysieke klachten krijgt. En ik loop nu ook trager - maximaal 4km/u - omdat ik een hartslaglimiet van de sportarts heb meegekregen van 117 bpm.

sporten in groepsverband of sportschool lijkt me niet handig en gaf mij in het begin alleen maar meer prikkels , probeer eerst eens een stukje lopen .

Hi, ja ik kamp nu 1.5 jaar met een burnout en nu sinds een halfjaar ook weer heel erg met overprikkeling, waarbij het beetje bij beetje weer opknapt. Het was 2/3 maanden zelfs zo erg dat ik al gelijk misselijk/overprikkeld werd wanneer ik mijn laptop opstartte. Wandelen helpt (vaak) om de overprikkeling te minderen. Daarnaast zoveel mogelijk beeldscherm mijden. Als je dat nog niet deed, dan raad ik je dat zeker aan.

Hoi A.

Ik zit in maand 14 met ook erg veel overprikkeling. Gesprekken gaan lastig en televisie/laptop/muziek gaan totaal niet. Ik heb veel medicatie geprobeerd (oa. Sertraline) maar moet zeggen dat het voor mij niet veel hielp qua overprikkeling.

Misschien kan een ergotherapeut je helpen om je dag zo in te delen dat je er minder last van hebt?

Groeten,
Timo

Vermijden waar je overprikkeld nu van raakt. Veel rust nemen en slapen. Dat is het enige wat mij hielp en helpt, helaas geen medicatie gevonden die daar tegen hielp. En veel rustpauzes tussendoor plannen.

En opgekropte emoties de ruimte geven. Dus huilen

En zodra het beter gaat, heel voorzicht opbouwen. Een ergotherapeut kan je hierbij helpen

Voorzichtig ipv voorzicht

Hoi A, helaas is dat een teken dat je nog niet hersteld bent. Dus echt weer even pas op de plaats.

Voor duurzaam herstel is het mega belangrijk dat je de signalen van je lichaam leert kennen en herkennen.

Ik zou je eens verdiepen in de mind-body benadering. Dat is het enige wat mij vooruit helpt.

Bedankt voor jullie reacties, maar ervaren jullie door al die prikkels te vermijden geen gevoel van afzondering en vervreemding ten opzichte van de wereld?

Ik heb vanochtend bijvoorbeeld wel gewoon 2 uur lang een paasbrunch gehad met familie (met Oxazepam, en zelfs dan na 2 uur compleet overprikkeld), maar als je zulke dingen al niet meer gaat doen, wat heeft het leven dan verder nog voor zin?

Bij mij speelt verder ook wel dat ik mijn hele leven al wel vrij snel overprikkeld was, dus ik denk dat ik de voorgestelde Olanzapine toch ga proberen.

Word ik er een zombie van of werkt het niet, kan ik altijd nog stoppen lijkt me….

Nog 2 jaar ofzo doorgaan met alle prikkels vermijden zie ik gewoon totaal niet zitten…..

Hoi A, wat ik zou doen in jouw situatie is proberen om heel erg te doseren. Dus als het kan zou ik beginnen met 10 minuten iets te doen en kijken hoe het voelt. Soms kun je er even niet omheen dat je bijvoorbeeld 2 uren een paasbrunch hebt, maar probeer niet een te volle agenda te hebben wat dat betreft. Je lichaam geeft duidelijk aan hoe het zich voelt en als je compleet overprikkeld bent betekent het dat je het wat rustiger aan moet gaan doen, ookal ben je 2 jaar bezig.. Het is ook belangrijk om je lichaam enigszins te trainen op prikkels en je lichaam weer te laten "wennen" aan de buitenwereld. Vermijd de dingen waar je erg veel stress van krijgt eventjes tot het weer beter gaat. Ik raad chatgpt echt aan om je zorgen/vragen even bij neer te leggen. Het geeft mooie inzichten. :)

Hoi A! Zelf zit ik op ruim anderhalf jaar en ook ik raak nog heel snel overprikkeld. Ik heb zelfs nu besloten om alle sociale gelegenheden met groepen volledig te skippen en alleen nog maar af te spreken met mensen op mijn voorwaarden, binnen mijn grenzen. Hele moeilijke beslissing, en tegelijk de beste die ik gemaakt heb. Want niet alleen kom ik eindelijk af en toe tot rust, ik heb ook niet meer die nare "katers" van mijn grenzen overgaan. En mensen om me heen willen zich prima aanpassen - die zijn allang blij dat ze er voor me kunnen zijn. En als ze dat niet willen, dan is het jammer dan. Want mijn gezondheid staat voorop, en ik investeer liever nu in écht rust en herstel zodat ik in de toekomst weer écht kan genieten!

Hoi A,

Het is enorm lastig om die balans te vinden tussen af en toe wat dingen doen om enigszins gelukkig te blijven en overprikkeling voorkomen. Dit is voor mij ook echt een struggle, maar mijn psycholoog zegt altijd hoe beter je nu je grenzen handhaaft hoe minder lang je het zo erg hoeft te doen.

Er is ook wel wat voor te zeggen om soms gewoon bewust de keuze te maken om iets leuks te doen, omdat je anders gewoon gek wordt, maar dat zou ik niet te vaak doen. Dat heb ik wel gedaan namelijk, en ben al 2.5 jaar bezig nu.

Er is vaak meer mogelijk dan je denkt als je je grenzen goed aangeeft bij vrienden en familie. Zo heb ik afgelopen pasen bij mijn schoonfamilie meerdere dutjes gedaan om me even terug te trekken, ook al "schaamde" ik me hier voor voelde het toch een soort van bevrijdend om het gewoon te doen, plus dat ik er redelijk doorheen ben gekomen. Ook heb ik even besloten om vrienden die ver weg wonen even niet te kunnen zien, erg lastig maar het is nu even niet anders. Ik kan gewoon niet langer dan een uur sociaal zijn.

Ik sluit me aan bij Ax en Bart het verhaal

Als je niet luistert naar je lichaam houd je je Bo in stand of kunnen je klachten nog meer toenemen, geloof me maar…. Mijn BO was extreem toegenomen door dat ik niet luisterde naar de overprikkeling…. Die weg wil je echt niet bewandelen kan ik je vertellen

Verder raad ik de tips aan uit verhaal 1532 ter ontspanning

Soms schrijven ze ook risperdal voor las ik bij mensen met autisme en overprikkeling. Op de site van mijnmedicijn kan je evt lezen naar ervaringen daar over. Maar ik denk zelf dat je verder komt zonder medicatie. Ook AD zorgt ervoor dat je minder denkt. Maar het lost niet je overprikkeling op… je dient juist iets te doen aan het signaal en het niet te onderdrukken.

Luister naar het fluisteren van het lichaam zodat het niet hoeft te schreeuwen

En verder kan ik een ergotherapeut en psycholoog van harte aanbevelen. Zodat je inzicht krijgt in je cognitieve belastbaarheid, ruimte geeft aan meer rust afgewisseld met herstelbevorderende/ontspannende activiteiten en met stapjes weer meer vooruitgang kan boeken door jezelf uit te dagen zodra de overprikkeling en vermoeidheid bijv is afgenomen, indien je een burn-out hebt. Met autisme is het vooral leren om meer rust te plannen tussendoor.

Eigenlijk kun je ook beredeneren dat als je medicijnen zoekt, je dan iets weg wil hebben, iets wil veranderen; er is weerstand.
Het is belangrijker om die weerstand los te leren laten, en de overprikkeling te accepteren. Je behoeftes te accepteren. Eigenlijk gebruik je nu Oxazepam om over je grens heen te kunnen gaan. (Heb ik ook gedaan hoor, ik voel me geen haar beter, dat dat ook even duidelijk is 😁)
Maar zo ga je niet herstellen.

Je moet je ook realiseren dat het niet zo blijft. De grenzen zoals je lichaam die nu aangeeft, zijn niet voor altijd. Ik heb dat ook hoor, die weerstand tegen mijn leven, zoals mijn leven nu eruit ziet, als ik echt overal aan toegeef. Dan zou ik regelmatig na het ontbijt terug naar bed moeten. Toch zegt mijn coach nu: als je lichaam dat wil, zou ik dat vooral doen. En het gekke is, sinds ik dit mezelf toesta, gaat het veel beter. De weerstand is minder. Weerstand kost heel veel energie. En het is nog maar 1 keer daadwerkelijk ervan gekomen.

Brunches met familie, dat komt wel weer. Maar nu even niet.

Overprikkeling is een serieus te nemen signaal. Het moet niet weg, het heeft een functie. Al is dat misschien niet wat je wil horen.

Ik heb 2 dagen Risperidon geprobeerd (ik heb ook de diagnose autisme gekregen, vandaar), hele lage dosering, en ik kreeg enórme honger, en mijn hoofd werd trager, soms kwam beeld gewoon te laat binnen. Niet prettig. Bovendien deed het voor mij niks tegen prikkels. (Al zei mijn psycholoog later dat je zoiets minstens 2 weken moet slikken om het effect te kunnen beoordelen)
Het is een zwaar medicijn hoor.

Waardevolle aanvulling branduit!!! 🙏🏼

Overigens heb ik ook heel lang alcohol op deze manier misbruikt. Dan ging ik dus alcohol drinken zodat ik de hoeveelheid prikkels aankon. (Feestjes, bijeenkomsten, later ook het gezinsleven, de avondspits hier thuis)
Ik dronk de meeste dagen van de week een paar biertjes vanaf 4 uur. En ik dronk dan maandag en dinsdag niet, op het tandvlees, dus ik was echt geen alcoholist, vond ik. (Mezelf voor de gek houdend)

"Gelukkig" heb ik deze BO gekregen en heb ik hardhandig andere manieren geleerd (moeten leren...) om hiermee om te gaan.
Even gaan liggen, spijkermatje, grenzen serieus nemen en durven aangeven, hulp vragen, energie sparen, dagen anders indelen, zorgen dat ergens een bed is waar ik even kan liggen tussendoor, meditaties, active noise cancelling, zorgen dat de kinderen minder herrie maken (gamen op de eigen kamer), in mijn eentje avondeten zo nodig (gezellig hoor!), etc. Niet leuk. Wel helpend.
Maar ik durf wel te zeggen dat het zijn vruchten eindelijk een beetje begint af te werpen.
Mijn behoefte aan alcohol is nihil. Ik vind het effect zelfs helemaal niet meer zo fijn. Want duizelig dat was ik meestal toch al 😂

En zelf kan ik dat ook beamen dat diverse medicatie mijn overprikkeling niet liet afnemen. Het enige wat mij helpt is rust en slapen… Maar met risperidon heb ik geen ervaring dus fijn nogmaals dat je dat hebt gedeeld branduit bij dezen!
En inderdaad, dit is tijdelijk die snellere/dichtere grens van overprikkeling.

En ik sluit me ook 100% aan bij je laatste bericht branduit!! ☺️🙏🏼
Weer een geweldige aanvulling!!!!

Ps: overigens heb ik zelf geen autisme, want ik had die klachten nooit voordat ik burn-out raakte, en ik weet waardoor mijn BO helaas is ontstaan (oa werkverslaving) en heb het ook paar keer laten checken bij psychologen of ik autisme had. Maar autisme klachten komen heel erg overeen met BO klachten heb ik ondervonden.

Dank! Anoniem.

Ik was zelf dus wel al overmatig gevoelig voor prikkels, mijn hele leven. Daarnaast denk ik heel zwart/wit, en in regeltjes, zie ik alle details eerst (bottom-up) en het grote geheel later (misschien), heb ik moeite met plannen en uitvoeren, heb geen geduld om te sparen of iets langzaam op te bouwen, doe iets helemaal of helemaal niet, ben ik niet flexibel, heb ik moeite met schakelen,... Ik heb daarom ook behoefte aan voorspelbaarheid en structuur. En controle.
En dat probeer ik allemaal te maskeren want het is niet hip als je alles precies van te voren wil weten, het liefste tot in groot detail. 😁
Maar het liefste zou ik bijvoorbeeld vantevoren weten met welke collega's ik tijdens de lunch aan tafel zit. Het liefste ook wie waar zit. En wat de gespreksonderwerpen worden.
Anders levert lunch-"pauze" alleen maar stress op en ben ik daarna doodmoe.

Nouja. Dat is allemaal wél autisme en niet BO.
Alleen het prikkelgevoelige, dat is denk ik de overeenkomst, die bedoeld wordt?

Kort antwoord @ branduit: ook stress en emotie regulering, maar ook prikkelverwerking, en ook over je grenzen veelvuldig gaan zijn oa autisme en BO gelijkenissen. En inderdaad tijdens een BO hebben mensen ook soms moeite met plannen en uitvoeren omdat ze minder belastbaar zijn. Maar Autisme symptomen zijn zo breed.

*Veelvuldig over de grenzen gaan omdat men niet zijn grenzen aanvoelt.

Ik zit zo ff mee te lezen en ben zo blij dat veel van de reacties zeggen dat je beter in de acceptatie kan gaan leven dan je grenzen proberen op te rekken met medicatie. Mooie reacties allemaal.

He-le-maal mee eens en dat zou door zorgverleners ook veel eerder geadviseerd moeten worden dan medicatie wat mij betreft. Overprikkeling tegengaan doe je door emoties te doorvoelen en te uiten, door te luisteren naar de grenzen van je lichaam.. hoe moeilijk ook!

@Anoniem en Branduit: heb zelf adhd. Volgens mij is het niet zozeer overlap tussen autisme en burn-out als dat het eigenschappen zijn die zorgen dat je in een burnout komt, waar de overlap zit. Niet kunnen loslaten, overdenken, controle zoeken, een overmaat aan prikkels en te weinig rust; dat zijn eigenschappen waardoor je in een burn-out terecht komt. En als je daar eenmaal in zit, is je prikkelverwerking slechter.
Bij autisme (en ADHD, wat ik zelf heb) is de prikkelverwerking sowieso al anders. Dus als neurodivers persoon heb je meer kans om in een burn-out terecht te komen.

medicatie is een hulpmiddel. Mirtazapine zou kunnen helpen.

Wauw, wat ontzéttend mooi dat jij dat hebt mogen ervaren en dat je dat hier met ons wil delen. Dat geeft hoop.

Klinkt goed Olivia. Is dat intern en ook in Nederland? Lijkt mij heerlijk en ook goed om te doen.

Hier sluit ik me helemaal bij aan. Ik doe iets soortgelijks op een eeuwenoude biologisch-dynamische tuinderij, net buiten de stad. Ze hebben er vrijwilligers en zorgcliënten zoals ik.

Ik ga er 2 ochtenden heen. Ik mag ook de hele dag blijven, maar dat gaat niet qua energie. De gemeente doet de financiering, via het Buurtteam. Ik werk dan wel, maar de begeleiding kost ook geld.

Ik mag op mijn eigen tempo wat rustige taakjes doen. Waar ik zin in heb. Wat goed voelt. Wat gaat. Plantjes water geven in de kas, hout zagen, harken, wieden, planten, oogsten, compost verspreiden, paden onderhouden, schoffelen, heg snoeien, de kippen voeren, de katten aaien, etc. etc.
In het begin (wat heet, eigenlijk het hele afgelopen jaar...) kwam ik wel echt om er te werken en om te laten zien wat ik wel niet kan. Dat leer ik nu eindelijk los te laten. Ik leer om te voelen wat mij die dag goed kan doen. Het is belangrijk voor mij om me te blijven realiseren dat er genoeg vrijwilligers zijn om het werk gedaan te krijgen. Wat ik toevoeg is "mooi meegenomen". Want anders ga ik ook hier "hard werken" in plaats van herstellen. Ik sta niet in dienst van deze tuin, maar de tuin staat in dienst van mijn herstel. (Hier komen dus allerlei werk-patronen boven, die ik heb los te laten)

Sommige dagen lukt het beter dan andere. Dan loop ik wat te lanterfanten, kletsen, rustig aan. Die dagen loop ik niet leeg. Het is ook fijn om onder lotgenoten te zijn. Er lopen er meer rond met BO en/of autisme. Praatjes maken in de pauze is ook helend. Dat je weer even onder de mensen bent. De sfeer is heel goed. Het voelt als een voorrecht er te mogen zijn. Dan zitten we heerlijk zorgeloos met z'n allen buiten in de zon onder de fruitbomen, met iemands zelfgebakken cake (gewoon zomaar) en verse kruidenthee, weg van alle drukte in de stad, en dan prijs ik mezelf zo gelukkig. Ondanks alles. Ondanks de BO en het verlies van mijn baan. Dat er toch licht in mijn leven is. Dat er óók fijne dingen zijn.
En in de winter zitten we in een gezellig oud huisje om een houtkachel heen.

De sfeer in een tuin is überhaupt natuurlijk prettig: de aarde, de buitenlucht, de elementen. Je kunt letterlijk weer even aarden.

De laatste tijd doe ik veel meer zittende klusjes, in de aarde wroeten, en dan houd ik energie over, om wat langer te blijven. Voorheen koos ik nogal eens voor het zwaardere werk. Dan ging ik 120% geven. Waarvan ik veel te moe werd.
En het lukt me nu beter om ook de mooie omgeving op me in te laten werken en ervan te genieten. Even de ogen dicht, de vogels horen en de zon voelen.
Gisteren zag ik dit prachtige vlindertje (een oranjetipje, wist google), in al mijn mindfulness... Geen idee of deze html code geaccepteerd wordt, maar ik ben natuurlijk wel een beetje een hacker 🤓

Hmm flauw, alles wordt gefilterd.

Nee branduit die werkt niet. Maar fijn dat je zo’n plek hebt gevonden. Daar zouden er meer van moeten komen. Geen idee waar jij dit kunt doen en ook hoe je hier terecht bent gekomen. Doorverwezen misschien? Of heb je dit zelf opgezocht en kun je je zelf aanmelden. Maar heel fijn zulke plekken. Beter dan welke therapie ook denk ik

Mijn huisarts heeft mij hierover verteld. Ik ben zelf wel van Vlaams-Brabant, dus weet niet of dit ook bestaat in Nederland? Ze heeft mij doorverwezen naar de website van het programma soins verts-groene zorg, en zo ben ik bij een zorgboerderij in de buurt terechtgekomen. Ik ben super dankbaar dat zo'n initiatieven bestaan, en kan alleen maar hopen dat nog meer mensen deze weg vinden!

Wauw, dit wil ik ook! Doet mij denken aan het tv-programma "Out of Office" op NPO. Vorig jaar nog gedacht: dit kan mij wel eens helpen. Maar is hier niet... Zo jammer!

heb even snel gezocht op het woord 'tril´ en verhalen 1888 en 60 kwamen toen naar voren

dus hopelijk vind je daar wat herkenning in, in die verhalen

Hoi Lieve Si,

Ik herken deze ! Wanneer ik zenuwachtig ben ga ik bibberen.
Soms alleen mijn benen, soms mijn kaken, soms mijn handen of mijn hele lijf.
Laatst had ik mijn auto in de wasstraat staan en ik stond met trillende handen toe te kijken ? Waarom dit gebeurt, geen idee.
Maar het is herkenbaar ! Ik hoop dat dat je gerust stelt.

Veel liefs,

Hoi lieve kaneel, het was echt een nare ervaring. Mijn hele lichaam beefde en ook mn hoofd. Een heel akelig gevoel. Ik moest daarna ook heel erg huilen. Dacht dat ik op de goede weg zat..

@anoniem bedankt voor de tip! Ik zal daar ff kijken

Hoi Si
Hier ook heel herkenbaar helaas.
Ik dacht ook dat het beter ging maar sinds vorige week ook weer een stressaanval gehad waarbij ik begon te trillen en daarna een huilbui. En merk dat ik daar nu ook nog gevoelig voor ben. Werd net ook ineens met heel veel spanning wakker daarna trillen en koud ook het gevoel dat ik zomaar flauw kon vallen en weer huilbui. Nu is m.n lichaam erg moe duurd ook echt weer even voordat die spanning uit m.nlijf is.
Ik kon de laatste tijd eindelijk weer wat meer aan maar moet nu echt weer even een stap terug doen helaas.
Jij ook sterkte hoor hoop dat het snel weer afzakt.

Mo

Hoi Mo, ja het is inderdaad echt heel vervelend. Vanochtend goed wakker geworden maar ik zit wel met angst op kantoor dat het weer kan gebeuren, ik moet me zo voorstellen voor 100 mensen omdat ik nieuw ben. Ik houd echt mn hart vast. Ik wil mijn nieuwe collega’s niet laten merken dat ik angst heb. Pff!

Hopelijk komt het goed vandaag nog, en ik wens jou veel sterkte. Lekker rustig aan doen hoor. Het herstel gaat helaas op en af heb ik inmiddels gemerkt..

Nou si
jij ook heel veel succes zo wat knap dat je dat ziet zitten voor zoveel mensen. Je kunt het en het is te hopen dat de angst snel weg trekt.
Hier gaat het nu wel wat beter gelukkig de kids zitten op school en ik probeer het rustig aan te doen vandaag.
Idd herstel blijft heen en weer gaan. Maar we hopen dat het weer goed komt.
Succes hoor vandaag.
Mo

Dank je wel lieve Mo! Het ging super goed gelukkig, daarvoor wel even snel wat adem oefeningen gedaan. Ik ga zo weer naar de ah. Ik wil het weer proberen! Pff

Goedemorgen Love,

Ik heb je bericht gelezen, en ben er stil van. Wat naar voor je dat je je zo voelt.

Ik vind het heel knap dat je hulp zoekt, iets op een forum schrijft, en dat je je realiseert dat zelfliefde het begin is.

Ik ben geen professional mbt je klachten, helaas wel een ervaringsdeskundige mbt burnout ;).

Ik hoop dat je nog wat hebt kunnen slapen en weet zeker dat je je hier op dit forum gehoord en gesteund voelt.

Je zult hier veel er en herkenning en tips vinden.

Zet hem op, ik ga voor je duimen, het komt goed.

Lieve Love, wat ben ik blij voor je dat je dit forum hebt gevonden en je wordt hier zeker gedragen en gehoord. Wat moet jij al veel hebben meegemaakt zeg, dat lees je tussen de regels door. Ben ook blij dat je vanaf nu jezelf bovenaan zet en van jezelf gaat houden. Als ik alles lees verdien je dit ook. Fijn dat je ook mensen om je heen hebt die liefdevol voor je willen zorgen en dat je er voor gekozen hebt om dit eens samen te doen en niet alleen. Op dit forum, schat ik zomaar in, zijn er veel mensen die zichzelf altijd op de 2e plaats hebben gezet. Dus lieve love, wees lief en geduldig voor jezelf en laat het toe dat anderen je helpen.

En ik zou, en dat hoeft natuurlijk helemaal niet, alles wat jij opschrijft bundelen en er een boek van laten maken. Want Love wat kan jij schrijven zeg. Zulke goede inzichten en zo positief ondanks wat je doormaakt en doorgemaakt hebt. En dat met 23 jaar! Ik ben 67 en ik kan nog wat van jou leren.

Van mij krijg je een dikke knuffel en wens je heel veel sterkte toe met alles.

Het is heel goed dat je hulp omarmt, dat verdien je lieve love!
Dep. en derealisatie is een beschermingsmechanisme van het brein om je niet te veel te laten overspoelen met emoties, die bijv vanuit bijvoorbeeld vanuit trauma’s kunnen voortkomen of vanuit overprikkeling door overbelasting. In het geval trauma’s is emdr een optie bij een psycholoog.

Ook hier op dit forum vind je veel tips en herkenning, hier ben je niet alleen

zet m op kanjer! En veel kracht toegewenst!

X rodha

Lieve Love,

Wat een inzichten, een welbespraaktheid, een levenservaring spreekt er uit jou ontroerende bericht.

Wat goed dat je hulp zoekt, je bent sterk. Je mag er zijn en bent goed zoals je bent !

Neem volkomen de tijd voor jezelf, keer op een rustige manier jezelf binnenstebuiten. Probeer stil te staan bij de dingen die we allemaal "moeten" van onszelf en anderen. Stel jezelf de vraag of dat echt zo is. Wat heb je echt nodig. Voel en adem, leef zonder geleefd te worden.

Ik ben 57 jaar, heb drie jaar in een burnout gezeten. Ik heb een dochter van 23, die vol in het leven staat. Ik spreek geregeld met haar over mijn ervaringen. Niet om de les te lezen maar een dialoog waarin wij over het leven praten.

Je bent hier op een warme plek.. en ik blijf t zeggen :

Hou vol lieve allemaal, het komt echt goed !!

Liefs allemaal

Wauw, lieve Love.. wat een verhaal. Ik ben zelf 44 jaar en ook heel wat mogen ervaren in het leven. Ik stuur je veel licht en liefde toe en ik wens je veel kracht. Je bent een prachtmens. Hou vol.
Liefs

Goedemorgen lieve Love, en alle anderen natuurlijk.

Wat heb jij al een hoop mee mogen maken in je leven, en wat een wijsheid klinkt er uit jouw verhaal.
Ik ben zelf 24 jaar, en heb helaas ook snel volwassen moeten worden.
Maar wat goed dat je de keuze maakt om voor jezelf te kiezen, want uiteindelijk ben jij zelf degene waar je het mee moet doen.
Ik wens je heel veel kracht toe in jouw traject en ik weet zeker dat je hier veel steun en herkenning gaat vinden!

Veel liefs,

En inderdaad luister goed naar je lichaam en behoeften
X rodha

En in het geval van paniek: denk in oplossingen en mogelijkheden

Dit online artikel te vinden via Google heeft mij enorm geholpen tegen angst: “ Piekeren. Waarom je het doet (en hoe je ermee stopt) “

De hele titel dien je te googlen tussen de aanhalingstekens.

Ik weet ongeveer waar je doorheen gaat, was ook vrij vroeg uit huis op mijn 17de, veel meegemaakt ook, ook traumatische dingen, de bodem keihard geraakt zovele keren, heb geen familie, mijn vrienden wonen niet in de buurt, maar heb enorm veel geleerd afgelopen tijd en sta nu zoveel krachtiger in het leven 🙏🏼

Dit gaat jou ook lukken!!!!

En super goed nogmaals dat je hulp omarmt! Je hoeft het niet alleen te doen! Hopelijk is emdr iets voor je bij een erkende psycholoog

En Probeer zvm te rusten overdag en bij te slapen en zie reacties uit verhalen 1861 en 1860 voor ontspannende activiteiten

Ik sliep ook pas heel laat.... maar wel uitgerust wakker. De tijd vloog voorbij opeens, had niet door dat het al zo laat was... was ook te laat gestart met mijn planning.

Ik hoop dat je toch nog even wat uren hebt geslapen.

Stay strong, you got this!


X
Rodha

Overigens merk ik dat voor het voor mij niet haalbaar is alle verhalen en reacties te volgen omdat er zoveel geschreven wordt, dus mijn excuses mocht ik je reactie gemist hebben Love
X rodha

Wat heftig dat je al zoveel hebt moeten meemaken Love, en het is heel pijnlijk om te beseffen dat je niet de hulp hebt gekregen die je nodig had. Zelf heb ik achteraf bezien ook jarenlang al in een ernstig overspannen staat door geleefd, niemand die mij vertelde dat ik echt echt op de rem moest gaan staan, ondanks dat ik al bij een psycholoog liep.

Echt knap dat je hier je verhaal zo hebt durven delen, en ook nog zo mooi geschreven en met zoveel mooie inzichten. Wat je schrijft is allemaal heel erg herkenbaar.

Een burnout is echt heel zwaar om door te maken, maar ik zie dat je al beseft dat de burnout je wel leert om lief voor jezelf te leren zijn en om voor jezelf te kiezen. Naar dat je dit nu al mee moet maken, maar anderzijds heb je hierna op jonge leeftijd ongetwijfeld een goede basis voor de rest van je leven. Je gaat je fundering opnieuw bouwen om van daaruit nog een heel mooi leven op te bouwen!

Veel liefs en sterkte Love, neem alle rust die je nodig hebt, en plaats hier vooral berichtjes als je behoefte hebt aan wat steun of advies, dat doet iedereen!

He Love, moest even aan je denken.
Ik wens je een betere nacht toe, dan gisteren, en elke dag meer lichtpuntjes toe en mini stapjes vooruit
X Rodha

Wauw... Gert, Burnie, Rodha, Eric, Pien, K. en Bart. Wat ontzettend dankbaar ben ik voor jullie berichten. Ik koester dit ontzettend. Ik ben ten diepste ontroerd door jullie berichtjes. Wat een fijne plek hier om ons gezien te voelen.
Ik zal deze berichten vaak teruglezen, als een herinnering dat ik er niet alleen voor sta. Wat een mooie mensen zijn jullie en wat een warmte stralen jullie uit. Echt ontzettend, ontzettend bedankt. Ik neem alles mee wat jullie delen. Ik zal dit forum in de gaten houden, en hier en daar iets delen onder de naam 'Love'.
Rodha, ik wil u bedanken voor de opeenvolgende berichten. Ik voel het werkelijk in mijn hart.
Ik wens jullie allemaal een goede avond toe, en alvast een hele fijne zondag 🤍

Graag gedaan! Dat ik deze steun en hoop kan (mee)geven heb ik oa ook weer te danken aan de andere lotgenoten! We houden het cirkeltje hier rond!
X Rodha

Lieve Love,

Het komt echt allemaal goed. Ik heb ook wel eens last van duizeligheid. Vooral op drukke plekken zoals in winkels. Ik ben winkelen echt gaan haten hierom. Maar ik laat me niet stoppen door de BO. Vandaag toch weer wezen winkelen maar toen ik voelde dat het me weer teveel werd toch weer naar huis gegaan. Ga niet over je grenzen heen. Het herstel gaat helaas niet met een rechte lijn omhoog, maar met pieken en dalen.

We kunnen dit! Jij kan dit !!

Neem je rust en zoek hulp inderdaad. Jij gaat er komen. ♥️♥️

Nou L ik heb ze niet gehoord die zonder terugvallen van een BO genezen. Mijn psycholoog die ik van mijn werk eerst had vertelde dat herstel van burn-out in een golfbeweging gaat. Vandaar dat je hier ook vaak leest dat er goede, maar ook zeker geen goede dagen tussen zitten. Frustrerend is het zeker. Het zorgt steeds voor teleurstelling, verwarring, verdriet, pijn en tevens ook zeer lastig om iets te plannen of iets af te spreken met wie dan ook.

Sterkte in ieder geval mocht je nu in een mindere tijd zitten. Je bent hier zeker niet alleen in. Zelf nu ook in een prut periode en maak er maar het beste van. Leuk vind ik het zeker niet.

Ik hoor en lees alleen maar dat het herstel niet lineair gaat. Bij mij klopt dat precies. Inmiddels is bij mij de trent dat ik na elke terugval weer beter word. Ik neem dan weer de nodige rust en wacht weer op betere tijden. Maar wat wil ik toch elke keer weer graag dat het snel beter gaat.

Ja, ik weet natuurlijk dat het zo werkt... maar ohhhhhh..... ik blijf er toch van balen! Hopelijk gaat t binnenkort weer wat beter. Merk ook dat ik nu elke dag meerdere keren hier kijk voor troost en verhalen. Fijne dag voor jullie alvast (en hopelijk lukt het)

Helaas gaat het zo ja. Na een periode wat beter nu al ruim 2 weken terugval met soms een redelijke dag maar de slechte dagen overheersen weer helaas

Ja maar de terugvallen zijn bij mij steeds meer aan het afnemen, al weet ik van mezelf dat ik nog steeds teveel doe en meer rust nodig heb, dus maar laten we zeggen: de terugvallen komen minder vaak voor en zijn minder heftig naarmate men meer herstelt

Dat herken ik wel. Dat je wat sneller het doorhebt en ook dat je t lijf sneller corrigeert. En ook ik doe teveel ..
Ik merk t vooral aan slecht slapen, meer piekeren

Mooi inzicht L! En fijn dat je het ook herkent
Je leert van de terugvallen steeds meer zo zie ik het
We vallen, maar staan ook weer op, totdat we steeds weer meer rechtop kunnen blijven lopen. Het hoort bij het proces. Net zoals baby’s leren lopen.
Je bent niet alleen! Het resultaat van vooruitgaan zie je wel over de grote linie, dus is zichtbaar na een aantal maanden, niet focussen op korte momentopnames want dat zegt niet zoveel. Ik ben heel benieuwd hoe je er over een half jaar voorstaat

Ik ook haha. Ik zit nu op een jaar, en denk elk half jaar...dan ben ik er wel. Maar goed als je terug kijkt zie ik zeker de vooruitgang. Had een supergoede februari, maar nu weer een knaken maart (ook door onzekerheid werk, spoor 2, en doordat ik ging sporten. Vroeger werkte ik stress weg door sport. Nu putte het me alleen langzaam uit merk ik nu achteraf. Terug naar wandelen.

Waar sta jij?

Lief dat je het vraagt. Ik schrijf weinig op het forum over mijzelf, zit hier vooral voor herkenning, steun lezen en support geven wanneer het me lukt. Ik merk oa verbetering met hartklachten die nu minimaal zijn, ik slaap weer 8-9 uur soms langer soms iets korter met soms 1 of 2 onderbrekingen, wel moet en doe ik nog teveel dus ik ga wat zaken delegeren
Verder volg ik vaker online ergotherapie en ben ik nu daarnaast het puzzelstukje “doorzetten met rust nemen” aan het zoeken/oplossen. Het is nogal een hardnekkig probleem dat ik niet wil rusten maar als ik eenmaal begin merk ik dat het rusten fijn aanvoelt en een positief effect heeft, dus het heeft echt te maken met “het er toe zetten om rust nemen”.
Tja niemand is in een burn-out terecht gekomen omdat we teveel hadden gerust… maar omdat we over ons grens waren gegaan stelselmatig. Tenminste zo lees ik ook van anderen.
Stress en piekeren heb ik weinig last meer van :-) ik heb een paar x een goed artikel over piekeren gedeeld hier en dat heeft mij geholpen ervan af te komen
Ik zou nog zoveel meer kunnen schrijven maar dit is ongeveer een kleine inkijkje van waar ik sta

Ja misschien kan je sporten voorlopig omruilen voor wandelen. Ik heb dat helaas ook gehad dat fietsen en hardlopen nog teveel was en wandelen beter ging.

Blijf goed aangeven hoe je belastbaarheid is bij spoor 2 aan de bedrijfsarts etc, wat je aan kan en wat niet en wat je klachten zijn. Let goed op je lichaam en grenzen

En: Als we beter zijn kunnen we onze dromen verder najagen ☺️
Hopelijk heb jij ook een Bucket list om jezelf te blijven motiveren tijdens je herstel

Nu is het niet zo dat rust gewoon niks doen is hè. Je kan bijvoorbeeld ook energie krijgen van in de tuin werken. Vaak als je echt helemaal niks toe ga je ook piekeren en dat kost weer energie. Je kan bijvoorbeeld wel even een kwartier plat liggen, maar dan weer even iets doen.
Dat geeft vaak meer energie dan een uur liggen wachten totdat je denkt: Ja nu krijg weer wat energie🤭

Ja helaas werkt dat mij niet zo… maar dat is afhankelijk van in welke fase je zit bij een burn-out of hoe erg je BO is of was. Voor mij is een kwartier veel te kort helaas… ik merk aan mijn klachten wanneer ik te overbelast ben. En wat ik geleerd heb is dat fysiek bezig zijn niet gelijk staat aan rusten. Niet alleen vanuit therapie maar ook vanuit mijn ervaring. Wel is tuinieren ontspannend, als je het fysiek aan kan
Ik heb zelf geen of weinig last van piekeren gelukkig en heb ook afleiding voor als ik teveel in het hoofd zit

Ik heb heel veel terugvallen gehad, dus vandaar dat ik weet dat die manier niet werkt voor mij. Maar is per persoon verschillend dus jouw advies kan vast en zeker helpend zijn voor iemand anders

Hier gaat het ook al 10 maanden met ups en downs, maar de downs zijn steeds minder lang en heftig. Voor mij toch een teken van langzaam herstel van het zenuwstelsel. Ik noem het ook geen terugval meer, maar een dip(je). Dat klinkt minder negatief en vooruit gaan we toch, hoe slecht we ons soms ook voelen :)

Ja ben ik het mee eens maar ik stond niet eens erbij stil dat een terugval(letje) iets negatiefs is. Ben niet zo snel van mijn apropos meer :-) ik ben meer gefocust op stapjes vooruit en het oplossen van problemen en in het hier en nu leven
Dipje is dus zeker een mooier woord ervoor!

Ben ook blij voor jou dat je downs minder zijn dan de ups! Ik ben het dus wel eens met je advies maar een kwartier in mijn geval is veel ste kort helaas. Het is ook vooral aan iedereen om dingen te testen wat wel en niet werkt, maar het heeft mij veel terugvallen gekost, maar het geeft niet, ben nu niet meer kapot te krijgen :-) kan de wereld aan mentaal

*De hele wereld aan

En bij mij is mijn onderliggende probleem vooral ontstaan door een Pleaser te zijn en verslavingsgedrag, waardoor ik nooit goed heb leren om gaan met mijn grenzen. Ook was mij geleerd dat rusten je een watje maakt, prestatiedrang, druk vanuit werk/maatschappij etc etc. Dus ik heb helaas alles op de harde manier moeten leren nu via mijn BO, maar alles is een les voor het leven…. Deze burn-out is mijn redding geweest denk ik en elke dag wordt ik sterker en sterker. Dus rusten is voor mij iets heel nieuws, stond niet in mijn woordenboek :-)

Excuses voor de spellingsfouten, maar het is soms fijn om even gewoon iets te typen zonder dat het perfect hoeft

Ik wilde even zeggen dat het ook veel verschil maakt hoe je iets doet. Voor de een werkt tuinieren fantastisch, komt heel zen tot rust, geniet van de buitenlucht, terwijl de ander erin doorschiet en teveel hooi op zijn vork neemt en pas rust als de tuin tip top is en de mooiste van de wijk. Bij wijze van spreken 🤭
Bij alles zijn er persoonlijke voorkeuren en grenzen en karaktertrekken.
Je kunt precies het goeie op de verkeerde manier doen, of het slechte op de goeie, en alles ertussenin, toch!

Ik zit net achter een vrij pittige dip. Ik had weer wat meer energie, maar stak het in de verkeerde dingen. Wel leuke dingen (gamen, muziek maken), maar ik schoot erin door. Mijn hoofd ging veel te veel "aan" en niet meer terug uit/rustig. Daarvoor is het nog veel te vroeg, blijkbaar!
Nu dus de regels: niet gamen, geen muziek maken. Beetje saai, maar ik ben wel een stuk stabieler en mijn hartkloppingen nemen enorm af. Mijn zenuwstelsel kalmeert.

Zeker mee eens met je stellingen :-) anoniem/branduit (ik ga ervan uit dat jij dezelfde persoon bent) Leuk geschreven ☺️


Heb ik ook met muziek!!!! Kan ik zelf in doorslaan helaas ook, maar muziek is vaak nog teveel voor mij ook. Ja je kan kiezen of helemaal tijdelijk elimineren of heel kort doen op een dag. Maar ik vind bijv 5-10 minuten muziek te kort dus als ik eenmaal bezig ben dan vertik ik het om eerder te stoppen en zo raak ik dus ook overprikkeld net als jij. Dus dan kies ik maar liever om het net als jij te elimineren tijdelijk

Wel fijn dat je weet wat voor jou wel en niet werkt, dat is goud deze inzichten

Dat ben ik ook aan het leren nu: alles met mate. Want TE is nooit goed. Tot welke grens is iets fijn en tot wanneer niet meer. Op die manier haal je maximaal profijt

Ik herken dit ook, want ik doe dit met fotografie en bewerken van foto's. T is of alles of niets, dus nu besloten voorlopig even niets. Ik vind t dan moeilijker om me aan een grens te houden en voel t minder omdat ik dan aan sta.
Blijft lastig.

Vooral alles met een timer blijven doen en goed verdelen werkt voor mij. Plus ook rust nemen als je niet moe bent. Als je dan gaat liggen merk je uiteindelijk dat t toch wel fijn is en je toch vermoeider bent dan je dacht.

Helemaal eens met je Laura :-)

Anti depressiva heeft mezelf hieruit geholpen

Dank anoniem. Ik slik al een hele tijd Lorazapam. Op de top 2,5 gram om te kunnen slapen. Nu nog 0,5 gram

Hoi Pieter, ik heb ook veel last van hoofd, nek en schouders en herken wat je schrijft of de prikkels. Kan me moeilijk concentreren en ben ook nog eens onhandig. En ook korte periode gehad waar ik nergens last van had. Moeilijk te snappen. Ik heb niks gedaan waardoor het nu weer wel zo is. Die eigenlijk steeds dezelfde dingen. Niks bijzonders dus. Heb ook zomaar het vermoeden dat je heel erg je best doet om het te snappen, had ik ook. Opgegeven, want het is niet te snappen. Ik deal er inmiddels mee en niet omdat ik dat fijn vind, maar omdat dit het iets meer rust in mn hoofd geeft. Maar ik lees ook in je verhaal dat je kleine stapjes maakt en dat is al winst. Ik vind dat gedoe met m’n hoofd ook super irritant. Het is zo wie ik niet ben. Maar vertrouw erop dat het ooit weggaat.

Sterkte

Dank voor je reactie Burnie. Ik doe mijn best om te herstellen en ik snap vaak niet waar het vandaan komt. Sommige klachten kan ik makkelijker accepteren en dat ebt sneller weg dan. Maar vooral de duizeligheid en de angst daardoor vind ik moeilijk. Het gekke is dat ik soms wel een uur in een restaurant kan zitten, maar niet ineens 5 minuten door de HEMA kan bijvoorbeeld. Je kunt natuurlijk ook denken, ga dan niet. Maar dat vind ik lastig en ik doe het ook om te kijken of het nu beter gaat. Soort van exposure houden en mijn brein aan prikkels blijven blootstellen. Dat hoor ik aan alle kanten dat dit goed is om te blijven doen ondanks klachten. Jij ook sterkte en hoop dat jij al verder bent.

Hoi Pieter, dat doe ik ook, gewoon uitproberen. Ik kom bv net uit een visrestaurant en we gingen om 17:00 uur omdat we dachten dan is het rustig. Niets was minder waar pfff. Drukte en ook nog eens muziek aan. Snel gegeten en weer weg. Dat was hem dus niet. Ga ik voorlopig even niet meer naartoe. En zo blijf ik uitproberen. En dat lijkt mij ook goed. Want blijf ík thuiszitten in stilte dan heb ik zomaar het vermoeden dat ik aan die rust gaat wennen. Maar dit restaurant was te. En wat is ver, (je vraag van of ik al verder ben) inmiddels 10e maand burn out en geen idee hoe lang dit gaat duren uiteraard. We gaan maar gewoon door in de hoop dat we er ooit vanaf zijn. Dat gun ik iedereen hier wel hoor.

Hoi Burnie, jammer is dat zeg van het restaurant. Maar al die drukte trekt je hoofd gewoon nog niet. Wat doe je doorgaans op een dag qua activiteiten? En kan je wel gewoon winkels in zonder overprikkeling/angst? En merk je wel vooruitgang in je klachtenpatroon?10e maand ook. Bedoelde vooral dat je hopelijk verder bent in je herstel. Weet ook echt niet wat wijsheid is. Ben normaal altijd heel actief met alles. Soms denk ik moet ik gewoon heel weinig gaan doen en schermen ook zoveel mogelijk weg. Is niet echt een leidraad voor zo lijkt het

Je zou een activiteiten weger kunnen gebruiken. Hebben ze een app van.
En bij klachten dus taken afschalen. Ook meer rust geven aan het hoofd en schermen uit.

En je zou ook tijdelijk boodschappen online kunnen laten bezorgen

Hoi anoniem, mijn activiteiten zijn vooral wandelen, met vriendin of alleen, soms ook nog stukje fietsen. Winkelen doe ik niet echt, maar soms 1 winkel in dat lukt aardig. Alhoewel ik er niet lang in wil rondlopen hoor. Bakker, slager lukt ook, maar supermarkt weer niet prettig. Ook ga ik sinds kort naar yogales. Klein groepje en heel erg rustig. Soms lunchen met m’n man, maar alleen doordeweeks. Legpuzzel ligt op tafel en die ik de hele dag door paar stukjes. Puzzelboekjes en verder natuurlijk huishoudelijke klusjes. Deze week m’n schilderles weer opgepakt. Nou anoniem dit is ongeveer m’n lijstje met activiteiten en het is een fractie van wat ik gewend was. Het is nu meer plannen en aankijken per dag wat ik aankan. M’n klachten lijken soms minder te worden, maar dat durf ik niet eens hardop te zeggen, bang dat ik een terugval krijg. En de ene dag is ook de andere niet hoor qua klachten. Soms denk ik weleens zit het nou gewoon tussen mn oren en moet ik het totaal negeren, of zijn de klachten echt en moet ik het serieus nemen. En die twijfel komt weer door psycholoog hoor. Je hoort vaak je moet er niet aan denken want dan is het er ook. En ik zeg weleens eigenwijs, als het er niet zou zijn dan hoef ik er ook niet aan te denken. Dussss

Mijn reactie was grotendeels gericht aan Pieter maar was ook een antwoord deels op jouw vraagstelling

Het is belangrijk dat je vast houdt aan schema rust/activiteit en dat je evenveel doet op een dag. Vandaar de activiteitenweger. Dus ook als je je een dag beter voelt, blijf je vast houden aan je schema. Want je dient je reservebatterij steeds meer op te laden. Tot dat je meerdere goede dagen hebt en dan kan je weer heel rustig opbouwen.
Als je de ene dag heel veel doet en de andere dag heel weinig dan kan je het niet goed monitoren
Als je over een aantal maanden terug kijkt dan kan je voor zelf nagaan wat verbeterd is tov een aantal maanden of half jaar of jaar, dat zou vertrouwen moeten geven. Vooral blijven focussen op oplossingen, het resultaat zul je merken over een tijd en dan krijg je steeds meer vertrouwen in je herstel :-)
Als je een vast schema hebt kun je beter opmerken waar het fout gaat, als je merkt dat “meer doen” ervoor zorgt dat je klachten steeds meer toenemen dan weet je dat het fysiek/cognitief teveel is wat je doet. Zo weet je dus of je tegen wordt gehouden door slechts onterechte gedachten of dat het een sein is van overbelasting.
Dat verschil moet je leren: houd ik mij zelf tegen of is het daadwerkelijk overbelasting?
Meten is weten, vandaar dat activiteitenweger daarin kan helpen, ze hebben een app ervan. En ook het stoplicht model. Dan breng je voor jezelf in kaart wat de begin signalen zijn van overbelasting en hoe de klachten qua vorm veranderen bij extreme overbelasting en wat je daarbij moet doen om de signalen af te laten nemen.
Dus bijv mijn begin signaal is verhoging bij overprikkeling, bij extreme overprikkeling is mijn signaal hartkloppingen, de oplossing is dan rust nemen bij mijn begin signaal al zodra ik verhoging krijg ipv wanneer het te laat is.

En je zult altijd met je lichaam moeten nauw samen werken, ook als je gezond weer bent, want anders kom je weer in een BO :-)

En supermarkt kan je tijdelijk online laten bezorgen, scheelt je tijd en prikkels :-)

En bij het opladen van je resevebatterij dien je onder je belastbaarheid te blijven, dat kan dmv de activiteitenweger en de 20-3-20 regel.

Als er geen sprake meer is van overbelasting dan betekent het dat je je zelf tegenhoudt, in dat geval dien je hele kleine stapjes voor uit te zetten, zodat je steeds meer vertrouwen krijgt in je kunnen.
Ik vind overigens de term die sommige psychologen gebruiken “tussen de oren” zo schadelijk…. Maar goed dat ter zijde :-)

Dank voor de reacties allemaal. Ik doe duidelijk veel te veel. Mijn klachten worden dan meer pijn in het hoofd, duizeliger, draaieriger etc.. ik doe eigenlijk elke dag wel 2 tot 4 uur dingen. Zit de nodige dagen in de week ook wel 30-60 minuten in de auto al. Maar moet dit echt gaan halveren. Het gaat ook alle kanten op vaak. Gister therapie (2,5 uur onderweg inclusief therapie), toen de supermarkt, toen naar 1,5 uur weg voor een visje aan het strand. Toen begon het al te duizelen allemaal. Daarna nog een kind van school gehaald. Uur later de bakker en toen andere kind opgehaald bij een vriendinnetje. Dat is veels te gek eigenlijk. Ik wil eigenlijk van alles en laat me niet meer echt tegenhouden door angst ook. Maar het zijn vooral de prikkels die veels te veel zijn dan.

Fijn dat jouw angst niet in de weg zit! Dan is voorlopig afschalen verstandig :-)

Ik herken het….. zo graag willen, moeite met rust nemen…. Dat is mijn grootste probleem nu. Maar ik weet dat ik steeds meer stapjes vooruit zal zetten als ik doorzet, met mijn ogen gericht op de horizon, een betere toekomst.
Ik heb twee keuzes: geen rust nemen en zieker worden of wel rust nemen en nog meer beter worden. Continue die discussie met mijzelf….. maar achteraf zal ik blij zijn als ik toch er aan toe heb gegeven.
Goed weekend en allen! En trust the process!

Ja ik had mijn reacties in delen geschreven maar was gericht aan burnie en Pieter :-)
En natuurlijk aan mensen die er ook wat voor zichzelf uit kunnen halen. Hoe meer helende zieltjes hoe meer vreugde

Goed weekend wederom 💛

Heb nog de nodige angst en angstgedachtes, vooral als je ergens naar toe gaat waar je veel angst hebt gehad. alleen doe eigenlijk alles wat ik van plan ben. Ben weleens 3 keer per dag in dezelfde supermarkt geweest om te kijken of de angst dan minder werd. Werd het niet, alleen je blijft maar prikkels binnen halen. Ben er ook weleens binnengelopen zonder angst/overprikkeling. Lijkt dus vooral de overbelasting te zijn. Des te meer rust ik neem des te beter de dingen gaan vaak en in de ochtend is het ook meestal beter. Denk dan logischerwijs minder prikkels al gehad. Maar moet echt gaan afschalen tot een niveau dat ik me veel beter voel maar eerst en dan weer verder kijken.

Goeie conclusie Pieter, daar sluit ik me bij aan!
En zodra het beter gaat in kleine stapjes weer opbouwen, niet te snel weer willen.

Wat ik deel is wat ik heb geleerd heb vanuit ergotherapie, psychologie, vanuit hier het forum en vanuit mijn eigen ervaringen. Geef dingen de tijd om te kijken of iets werkt voor je wat hier gedeeld wordt door iedereen. We zijn tegenwoordig altijd gewend meteen resultaat te zien van iets maar zo werkt het niet bij herstel, maar je merkt wel naarmate je meer hersteld, resultaat sneller zichtbaar is en de klachten steeds meer naar de achtergrond verdwijnen.

Hoi Pieter!

Ik zit nu op 12 maanden en heb ook met name last van overprikkeling. Lezen gaat nog enigszins (maar niet te lang achter elkaar) maar tv kijken, op de computer of muziek luisteren lukt mij nog geen kwartier zonder klachten te krijgen. Ik heb ook last van tintelingen en een brandend gevoel in mijn voeten en hoofdpijn tijdens de prikkelende activiteiten. Ik ben wel benieuwd hoe de overprikkeling zich bij jou uit en of de tintelingen zich bij jou ook opschalen met de prikkels. Ik heb er bijvoorbeeld geen last van als ik in een donkere kamer in bed lig.

Wat je beschrijft over dat het een tijdje beter gaat herken ik ook en is erg frustrerend. Een aantal weken terug ging het bij mij ook een paar dagen iets beter om daarna weer als sneeuw voor de zon te verdwijnen.

Groeten,
Timo

Brandend gevoel herken ik ook bij overprikkeling en zoveel meer klachten.
Lang in een donkere kamer bevinden zonder geluid werkt inderdaad tegen overprikkeling.
Gr anoniem

Je kan alleen maar focussen op de dingen die je kunt veranderen of verbeteren, dus gefocust blijven op het herstel, ruimte geven aan emoties van elkaar, goed communiceren met anderen of het nu een partner is of je kind of vrienden, en goed elkaar leren begrijpen. Maar ook begrijpen dat sommigen het niet kunnen begrijpen. Je hebt niet over alles controle hoe dingen en relaties lopen, maar waar je wel controle over hebt daar zet je je voor 100% in. Schuldig voelen is niet nodig, je doet je best en dat is goed genoeg. Blijf hoop en vertrouwen houden, altijd! Wat je ook meemaakt. En inderdaad van andere leren, hoe ze zaken aanpakken, vragen is de kortste weg.
Ik ben alleen en opgelucht dat ik dat ben, maar het zou zo maar kunnen zijn dat men nog harder werkt aan het herstel omdat je vecht voor het behouden van je gezin, vaak is dat voor mensen de eerste of belangrijkste reden om zsm te veranderen.
Bij kinderen moet je het niet te gecompliceerd maken, en liefde geven kan op vele manieren.
Maar vooral in gedachten houden altijd: je doet je best en dat is goed genoeg.

Mooi geschreven Anoniem

En ook liefde blijven geven aan je man en/of vrienden natuurlijk. Het kunnen kleine dingen zijn, een lieve tekst, een kaartje, een kus, knuffel, je dankbaarheid delen, uitleggen dat het allemaal goed komt uiteindelijk, een klein kadootje, kleine gebaren…. Wat je uitstraalt krijg je (vaak) terug. Ik merk dat mijn vrienden het kunnen waarderen, maar ik weet ook als ze me allemaal zouden laten vallen omdat ik nog steeds ziek ben dan moet ik dat gewoon accepteren. Ik weet dat mijn toekomst er goed uit gaat zien, en ik haal de kracht uit fijne mensen die er ook zullen zijn wanneer ik beter ben. Nooit denken aan wat je verliest maar denk aan wat voor moois er op je pad gaat komen omdat jouw nieuwe versie na je burn-out ervoor gaat zorgen dat je sommige dingen anders voortaan gaat doen en daarmee ook nog betere mensen aantrekt waardoor je een gelukkiger leven zal leiden. (Ik bedoelde niet specifiek jij met “jouw nieuwe versie” , maar ik schrijf dit in z’n algemeenheid aan iedereen hier 😉)

Ik weet niet of je er wat aan hebt want je hebt toch even wat tientallen jaren meer levenservaring dan ik 🤭 maar anders heeft vast iemand anders er wat aan

Ik ben vorig jaar gescheiden (1 van de dingen die me het laatste zetje richting de burn-out heeft gegeven). Klinkt misschien gek, maar ik vind het soms wel fijn dat ik deze periode alleen ben en niet met iemand rekening hoef te houden op slechte dagen. Tegelijk ook heel pittig hoor. Meerdere keren bijna paniekaanvallen in winkels gehad omdat ik toch echt wat nodig had maar niet echt iemand kon vragen voor me te gaan.
Het positieve vind ik dat ik me verder helemaal op m’n herstel kan richten en veel aan mezelf werk. (Het was even uitvogelen wie ik zelf eigenlijk ook alweer was na een lange relatie die achteraf niet goed voor me was.)

Wel blijft het opletten dat ik me niet teveel terugtrek als het minder goed gaat en blijf praten met mensen ook over hoe het met me gaat. Dus dan probeer ik mezelf ertoe te zetten toch even familie of vrienden te bellen of wat af te spreken zodat ik me niet isoleer.

Interessant om ook jouw verhaal te lezen Burnie. Ben ook wel benieuwd naar andere ervaringen.

Hoi Anoniem, je klinkt jong en dan al zoveel goede inzichten en zo verstandig ook. Ik mag dan misschien meer levenservaring hebben, maar hier kan ik niet aan tippen. Dus ja ik heb er veel aan hoe je alles beschrijft. En ondanks dat ik misschien wat 🫣🤔 ouder ben is voor mij deze burn-out helemaal nieuw en moet ik mezelf ook weer een beetje opnieuw uitvinden en das toch best lastig als alles al een beetje is ingesleten. En dan is het fijn om jouw verhaal te lezen. Dank je wel

Ik ben alleen en heb altijd veel waarde gehecht aan mijn zelfstandigheid. Wil altijd alles zelf oplossen (wat ook één van de redenen is dat ik in een burn-out terecht kwam). Maar de afgelopen maanden heb ik moeten leren om hulp te vragen. Vooral in het begin van mijn burn-out kon ik niks. Dus ik had mensen nodig die met mij naar de huisarts gingen, naar de POH, naar de fysio, mensen die boodschappen voor me haalde, die mee gingen als ik bloed moest laten prikken, noem maar op.
Ouders, vrienden en collega’s hebben mij enorm geholpen de afgelopen tijd. Mensen hebben hier gelogeerd om me gezelschap te houden. Ik ben een aantal keer bij mijn ouders gaan logeren om even tot rust te komen.

Ik vond het heel moeilijk want het voelde alsof ik constant mensen lastig viel. Maar een vriendin zei me: “Ik help je graag. Jij zou dit toch ook voor mij doen?” En dat is zo. Mensen vinden het juist vaak fijn als ze iets voor je kunnen betekenen. Dus ik leer steeds beter om hulp te vragen.

Inmiddels gaat het wat beter met me en kan ik meer dingen zelf. Boodschappen doen bijvoorbeeld. Eten koken. Vorige week voor het eerst alleen naar de fysio geweest met het OV. Maar wel met mijn lieve collega’s stand-by (mijn werk zit daar in de buurt) voor het geval ik niet goed werd, dan mocht ik ze bellen en kwamen ze me halen.

Kortom, in je eentje heb je thuis meer rust aan je hoofd, maar je moet wel zelf hulp regelen en er is minder afleiding. En inderdaad wat jij zegt, de motivatie om beter te worden en het aanhouden van een dagritme vind ik ook lastiger in m’n eentje.

En lief wat je trouwens schrijft over cadeautjes geven, of even wat liefs zeggen. Dat doe ik zeker en ook de mensen die dichtbij mij staan. Want het is ook heel lief wat ze voor me doen, dat betekent veel voor me. Maar het is zeker een goed advies om mee te geven naar alle forum lezers

Graag gedaan Burnie. We komen er allemaal sterker uit! De burn-out geeft je zoveel lessen waar je de rest van je leven wat aan hebt. De ene is wat verder in de BO dan de ander, heel fijn dat het forum bestaat, heb er veel aan gehad.
Overigens zeg ik wel eens: ik ben jong naar voel me af en toe 92 met mijn burn-out 🤣. Dit is ook de eerste keer dat ik in een BO zit, maar ik weet voor de volle 100% dat het goed komt! En ben blij dat velen ook ervan hersteld zijn op het forum, dat geeft hoop!
Ja je moet echt de motivatie/reden vinden om door te zetten met herstellen, het vergt doorzettingsvermogen. Mijn reden is dat ik beter wil worden zodat ik mensen kan blijven helpen die in nood zitten, want ik weet hoe het voelt…. Er is niks ergers dan zonder hulp zitten en je machteloos voelen… En zo heb ik nog meerdere redenen, maar ik blijf het vaak moeilijk vind om door te zetten met rust nemen, dat is het stukje waar ik nu aan werk. Een partner was dus wel fijn geweest qua hulp ontvangen misschien maar goed, al met al ben ik toch opgelucht dat ik hier alleen door heen ga, ik had geen goede partner voor de ander kunnen zijn…..

@ Hilde fijn dat je zo veel hulp ontvangt! En je mag trots op jezelf zijn, de stapjes die je vooruit zet

@ B, wat knap dat je die stap hebt gezet! Een streep onder de relatie zetten, omdat het je niet gelukkig maakte. Heel goed dat je bewust keuzes maakt

Ja ik schreef dingen ook in z’n algemeenheid Burnie! ☺️
Lief dat je zo lief bent ook voor je naasten, ze zullen het appreciëren!
Cliché: het zijn de kleine dingetjes die het hem doen

Thanks Anoniem, ik was zelf verbaasd hoeveel mensen willen helpen als je het vraagt. Ik heb niet veel vrienden, maar zelfs vage kennissen zijn best bereid af en toe te helpen. Maar ik moest durven toegeven dat ik hulp nodig heb, en durven vragen.

Een mooi onverwacht voorbeeld was toen mijn medicatie klaar lag bij de apotheek en ik niet in staat was die op te halen voordat m’n huidige voorraad pillen op was. Vrienden en collega’s gebeld maar niemand redde het om vóór sluitingstijd langs te gaan, en komende dagen zou de apotheek dicht zijn. Toen heeft een collega uiteindelijk haar man gebeld die in de buurt van de apotheek was. Hij heeft mijn pillen opgehaald en bij mij thuis gebracht. Hoe lief is dat!! 🩷

Dat is super lief! Je mag in je handjes klappen haha

Hi allen,

Ik woon samen met mn man en hond, waarbij mijn man werkt vanuit huis.
De boodschappen komen via picnic en verder ga ik op dit moment ook de deur nog niet uit naar winkels ed. Dat gaat nog niet. Als er wat nodig is, haalt mijn man/moeder het of bestel ik iets.

We proberen vanaf het begin zo goed mogelijk te communiceren, over de taken in huis maar ook over hoe ik me voel en hoe hij zich voelt. Ik denk dat die verbinding heel belangrijk is. Het thuiswerken gaat prima en is voor mij wel heel fijn.
Ik probeer mijn dankbaarheid hierin ook zeker uit te spreken naar zowel hem als mn moeder en broer. Zij doen op dit moment het meeste voor me.
Daarnaast heb ik echt ontzettend veel steun aan mijn hond. Het voelt echt therapeutisch om met hem te knuffelen, spelen, trainen of stukjes te wandelen.

Hoi Laura

Heb je bericht gezien,ook ik houd me vast aan mijn hondje. Geeft me steun,al praat zij niet. Ben nu 9 maanden in dit kleine huisje,maar vind het zwaar. Alleen zijn. Nooit alleen geweest. Wil van alles ,maar pfff geen fut. Spelletjes,tv,lezen, doe ik ook, schoonmaken is zo gebeurd.vliegt me aan,dan even huilbui,wat angstig….de dag duurt zo lang dan. Niet veel vrienden ,altijd gewerkt.man is nu 2 jaar overleden…buurthuis wel geweest,maar toch niks voor mij.
Waarom gaat het bij mij niet ?
Ga ook niet doelloos door de stad lopen….
heb ook de Ad.met 10 mg verhoogd met de Ha. ,nu 20 mg / 11 dagen,dus ook de bijwerkingen.daardoor weer.
Even van me afschrijven….

hey ik ben 25 jaar samen met mijn man, ook 2 kinderen thuiswonend van 20 en 17 jaar. Gelukkig dat ze deze leeftijd zijn, meer zelfstandig. Ik wil graag mijn man in de buurt hebben, wat voor hem natuurlijk lastig is. Ik voel me er veilig bij. Hij hoeft niet naast me te zijn, maar in het huis/tuin. De kinderen laten me gaan, helpen mee, hoewel ik dat ook veel moet vragen. soms wil ik liever alleen zijn, dan meld ik dit maar. mijn zoon, 17 jaar, die ziet het beste hoe ik me voel, maar wil hem er niet mee belasten omdat hij hoog gevoelig is. Het moet geen belasting voor hem worden. ik vind sociaal doen, klinkt naar, even niet zo fijn. blijf liever thuis. men wil me helpen maar dat wil ik dan soms gewoon niet. Laatst in een huilbui dit eruit gegooid. Het is lief maar niet voor mij nu het beste. best moeilijk. Dat vind ik trouwens het meest lastig het sociaal doen.

Wat een toppers heb je toch hè Monique, voor zulke jonge mensen en dan toch begrijpen dat hun moeder even uit de running is. En dat sociaal doen sla ik ook even over, geen puf voor. In m’n normale doen ben ik daar juist van, maar ik kan dat nu niet opbrengen. Komt wel weer, hoop ik. Wat nú belangrijk is is je gezin, die staan bovenaan. Dat heb ik ook hoor, m’n gezin, mn zus en 2 hele goede vriendinnen. En dat was het. En is ook genoeg. Ik woon samen met m’n man en die is van nature druk. Kletst heel veel en is soms net een waterval. Stopt ook niet. En nu zeg ik regelmatig het is teveel, het komt ook niet meer binnen. Voel me daar soms schuldig over hoor en hij vindt dat natuurlijk ook soms moeilijk. Voor m’n burn-out was dat ook nooit een probleem. Vandaar dat ik al schreef het hele gezin heeft met een burn out te maken en we moeten met elkaar uitvinden wat het beste werkt. Maar blijven praten en grenzen aan blijven geven. Was al niet zo m’n ding grenzen aangeven, waarschijnlijk ook vandaar mn burn-out.

Zet hem op Monique en sterkte met alles. We komen er wel allemaal

burnie, lastig he die shit BO. grenzen aangeven dacht ik wel te kunnen, haha niet echt dus.
Ik herken het, drukke man, veel kletsen. Zeker hebben de gezinsleden ermee te maken. Hoewel soms niet zo. Het zijn zeker toppers. het belangrijkste is jezelf, dan je gezin. Mijn man had gisteren, vreselijke, muziek aan. Maar ik was aan het lezen. Dat gaat even niet samen, dus ik vroeg of de muziek uit mocht. Dat begreep hij niet, even uitgelegd dat deze prikkels bij elkaar teveel is.
Goed dat je aangeeft wat voor jou noodzakelijk is ook al is het lastig.
zet hem op, sterkte en als je wat wilt weten over de cranioloog of kinesioloog, dan hoor ik het wel.

@ Monique, dank je wel en het blijft, ook binnen je gezin, hard werken voor een beetje begrip. En ze doen hun best. Mijn man heeft altijd vreselijke muziek aan staan, we matchen niet met onze muziek smaak hahaha. En als je leest wil je stilte, tenminste ik wel. Maar het blijft moeilijk omdat ik het voor m’n burn out dit beter kon handelen. Daarom begrijpt mijn man het niet altijd.

Dat van cranioloog en kinesioloog ga ik eens opzoeken, interessant. Mocht ik vragen hebben kom ik er bij jou even op terug.

Hoi allemaal,

Dank voor deze post en de reacties fijn on te lezen en zoveel herkenning.

En sowieso zoveel herkenning hier op het forum wat zo fijn is.

Ik herken zo het niet sociaal kunnen doen, heb daar lang mee geworsteld in deze BO en van allea geprobeert en begin het nu eindelijk te accepteren en dat geeft veel rust eigenlijk. Ik heb een vriend en we hebben twee kinderen van vijf en zeven.

Gelukkig wonen mijn ouders dichtbij en hebben zij veel energie en helpen zij veel met de kinderen.

Zo ontzettend dankbaar voor. Probeer het schuldgevoel daarover ook meer te laten varen de laatste tijd ⛵️

@Anoniem: mooie berichten die je deelt en knap je posititve mindset!

@Burnie: goed dat je je grenzen aangeeft richting je wat drukke man.
Lastig soms hè. Ik herken het een beetje: Mijn vader is ook erg druk, ik verdraag hem nu slecht om me heen, terwijl ik wel van hem houd.

Tot een tijdje geleden bracht ik mijn jongste dochter elke dinsdag naar de zwemles, en mijn was er dan tijdens de zwemles en bracht haar weer thuis. Voor mij een haalbaar q-time moment met m'n jongste dochter, even eruit en onder de mensen (in totaal zo'n 45 min) en dan zag en sprak ik mn vader ook altijd even 5-10 minuutjew nadat de zwemlea was gestart. Even elkaar een knuffel geven en elkaar even spreken. Zonder dat het teveel voor me werd. Helaas had ik een terugval waardoor dit soort dingen buiten de deur even niet gingen, en was daar van aan het opkrabbelen, maar heb nu griep🤒

Maar hopelijk lukt dit over een aantal weken/maanden weer zodat ik mn vader weer wekelijks heel eventjes kan zien want ook al issie druk, ik hou van hem.

Verder herkenbaar dat naar winkels zijn soms teveel is. Pakketjes laten bezorgen is mijn middle name;) zo fijn dat dat bestaat!
En mijn vriend doet eens per week de grote boodschappen en in goede weken haal ik zelf soms wat kleins bij bij de lokale supermarkt en anders doen m'n ouders dit voor me.

Herkennen jullie dit soort dingen ook?🙈:
ik moet eigenlijk weer eens naar de kapper maar het gaat gewoon steeds niet qua belasting, of ik moet ook m'n bril weer even wat strakker laten zetten bij m'n neus, hij zakt steeds af, komt er, om dezelfde reden, ook steeds niet van.

In goede weken trakteer ik mezelf wekelijks op een kort uitje naar een leuk lunchtentje/cafeetje, in m'n eentje, doordeweeks zodat het rustig is, en voor lunchtijd, zodat het rustig is, voor een theetje/taartje/broodje.
Dat is qua energieverdeling genoeg qua uitjes ik een week dat geef ik dan prio op de kapper of op mn bril strakker laten zetten klinkt dat heel gek?

Verder zijn mijn prio's op dit moment heel duidelijk: herstel en gezin.

Ik kan me voorstellen dat als je geen gezin hebt dit enerzijds wat erg alleenig kan zijn, anderzijds veel rust geeft en herstel bevorderend is.

Ikzelf vind het ook erg fijn om samen met drie mensen te wonen die ik lief heb en ook liefde kan geven, en de kinderen geven ook gezelligheid en reuring.

Alles heeft z'n voor en nadelen.

En hoe dan ook, in welke situatie we ook zitten, the key blijft vertrouwen in het proces, de hobbelige weg ondergaan en accepteren, rust rust rust en mega goed voor onszelf zorgen en luisteren naar ons lichaam en datgene doen wat goed is voor onszelf en dat kunnen we alleen zelf voelen 💚

Liefs en sterkte voor iedereen!!

Sorry voor de typefoutjes, en @An (en nog iemand anders volgens mij) wat fijn dat jullie honden/hondjes zo'n steun voor jullie zijn! 🐶♥️

Hoi Liesje (wat een lieve naam) Mooi stuk heb je geschreven over je gezin en je ouders en wat een weg leggen we af. Met flinke hobbels en soms een scherpe punt ertussen. Ik heb het al vaker gezegd, MET kinderen zou ik dit een hele uitdaging vinden, maar ik lees dat je alles liefdevol doet. Met hulp van je man en ouders.

En ik herken dat uitstellen om bv naar de kapper te gaan. En wat denk je voor jezelf kleding kopen hahaha mij niet bellen nu daarvoor. Dus het moet niet te lang gaan duren want dan ben ik behoorlijk uit de mode met mijn kleding. Maar geen puf voor. En bestellen en bezorgen kan hoor, maar ben beetje ouderwets daarin (zal mn leeftijd zijn 😉)

Dus je herkent ook dat drukke gedrag pfff. Normaal beter tegen opgewassen, maar nu regelmatig irritant. Maar mijn man leert ook veel bij nu hoor en dat doet ie ook met liefde.

Zelf ga ik soms samen met m’n man lunchen in een rustig tentje en sauna af en toe met vriendin. Is kleine rustige sauna, dus dat lukt. En massage ga ik bijna elke week. Dat is mijn ontspanmomentje. Ach en verder modder ik maar door 😅

Sterkte met alles

Liesie bedoelde ik.

Burnie dank voor je lieve woorden.
Jij klinkt ook ondanks je irritatie liefdevol over je man.

Tijdens een BO is grenzen aangeven iets wat we noodgedwongen leren hè?
Vroeger deed ik het nooit, toen soms iets te 'heftig' en probeer nu met vallen en opstaan de assertieve respectvolle middenweg te vinden. Lukt dat bij jou een beetje?

En wat fijn je verwen ontspan momentjes en dat die lukken! Goedzo goed voor jezelf zorgen.
Hoe oud ben je eigenlijk als ik vragen mag?
Ik ben zelf 40.

En kleding uit de mode dat maakt lekker niks uit;) als je het zelf maar mooi vindt en het maar lekker zit. Ik heb sommige kledingstukken die ik mooi vind al jaren.

En door minder te kopen zijn we ook nog eens goed bezig voor het milieu :)

Maar wel leuk om grapjes over te maken: zie je mij al zitten in een lunchtentje met haar met dode punten en m'n afgezakte bril haha?😂

Dankje en jij ook sterkte, we modderen allemaal maar de herkenning helpt en sterkt ons en geniet van je ontspan momenten

Liefs

@ liesie, ja humor er gewoon inhouden hoor, heel belangrijk. En grenzen aangeven voor mn burn-out was ik ook niet goed in. Ik denk veel lezers hier. Waarschijnlijk zitten we er gewoon ook in denk ik zomaar. Ik denk dat we allemaal heel sociale, ietwat perfecte, geduldige mensen zijn. En dan kan ik nog wel wat goeie eigenschappen opnoemen. Het heeft ons veel gebracht en nu ook wat gekost.

Hahaha en ik zie je wel voor me hoor. Misschien moeten we afspreken, jij met je dooie punten en afgezakte bril en ik in mijn overjarige outfit.

Ik ben overigens 67 jaar. Vorig jaar mei in burn out terecht gekomen en in oktober met pensioen. Hoe lekker is dat 😞. Het venijn zat weer eens in de staart.

Maar het komt goed met ons en ik hoop dat de zon weer gaat schijnen voor alle mensen hier op het forum hier. Dat gun ik iedereen.

Ja, mooi gezegd, mooie eigenschappen die we mogen koesteren, met valkuilen.
We leren er ook allemaal weer van:-)

Hahaha, ik zie ons al zitten samen, geweldig, humor helpt inderdaad ook;)

Ik gun iedereen hetzelfde, en in de tussentijd genieten we van de kleine fijne zon-momentjes tussendoor.

Liefs!

Ja inderdaad Burnie: mooie eigenschappen allemaal die we mogen koesteren. Die ook komen met valkuilen. Ach we leren er ook allemaal weer van:)

Humor helpt zeker: hahaha ik is ons al samen zitten, moois stel!

Ik gun iedereen hetzelfde, en laten we ondertussen genieten van de zonmomentjes tussendoor!

Liefs

*Ik zie ons al samen zitten: mooi stel!

Misschien ben je te snel gegaan met opbouwen werk? Misschien even wat stapjes terug zetten?

Misschien was de opbouw van fietsen te hoog en te lang. Ik zou het eerder houden lange tijd op wandelen als ik jou was. Fietsen wordt vaak afgeraden
Stappen terug bij klachten, bij geen klachten heel rustig stapjes weer vooruit zetten.
Misschien heb je iets aan de “20-3-20 regel” en “train met een hartslagmeter” beiden kan je googlen. Succes!

Die regel kan je gebruiken voor zowel cognitieve als fysieke activiteiten

Niet sporten tijdens je burnout!! Wandelen beter. Ik herken het terugvallen en je terug bij af voelen. Maar al doende leer je wat je grenzen zijn en kom je eruit, echt waar!

En probeer cbd olie ipv ashwagandha

Hoezo niet sporten?

Met sporten activeer je je stressysteem. Ik ben er nu ook paar maanden mee gestopt en merk dat ik nu veel beter herstel. Wandel wel bijna dagelijks een klein stukje. En heel veel rusten, heb eerst periode 3x per dag een halfuur in donkere slaapkamer gelegen, soms sliep ik even.
Nu hou ik elke middag siësta en op een ander moment op de dag doe ik ademhalingsoefening of een meditatie.

Jeroen, ik heb geen ervaring met die supplementen. Ik gebruik zelf niets.

Is de angst nu weg?

Voor een groot deel wel maar heb nog een lange weg te gaan

Prachtig nummer! Inderdaad treffend en ontroerend. Eens!

Herkenbaar. Ik heb hetzelfde. Ook mri scan gedaan kwam niks uit. Verlies de hoop.
Groet harry

Dag Meggie. Ik lees in jouw verhaal alles behalve acceptatie. Je blijft strijden en zoeken naar een andere oorzaak, waardoor je dus blijft piekeren en doemdenken. Hoe cliché het ook klinkt, acceptatie is stap 1.

Hoi Meggie, zo herkenbaar. Ik zit er al 2.5 jaar in en blijf maar last hebben van lichamelijke klachten waardoor ik ook weer onrustig en paniekerig wordt. Bernard heeft gelijk, ik accepteer ook nog steeds de situatie niet en blijft zoeken naar een oorzaak waarom ik me zo voel i.p.v. me erbij neerleggen en accepteren. Maar dat accepteren is ook zo verdomde moeilijk... @Bernard (of iemand anders) heb je tips hoe te accepteren en hoe dat eeuwige zoeken naar een oorzaak te stoppen ?

Hebben jullie ook last van die survival mode? Elke dag weer opnieuw. Het is verschrikkelijk

Hoi Maggie, Bernhard, anoniem

Ben dus niet de enige hier!

Paniekerig,hoofdpijn, alleen zijn , hou me bezig met kleine dingen, maar helpt niet echt. Dan weer hartkloppingen, chaos in mijn hoofd. Huilen , vragen als : stel dat, hoe dan, wazig,…
Accepteer dat je zo bent, zeggen mijn kinderen…laat de tranen lopen …..etc. Als je verder niks meer om handen hebt ( nu 8 maanden alleen) man is nu 2 jaar niet meer, en nu heb ik dat angstige voor : controle ziekenhuis,alles is eng etc.
Hoe moet je dat doen?
Eerder therapie gehad, heb even geholpen in het verleden.

@ Daan,Bernhard …hoe dan? Heb hobby’s,maar niet altijd zin🤷‍♀️
@ anoniem…survival ook hier !
Soms 5 mg oxazepan,want het is ge een hel !
Zeg ook vaak tegen mezelf : je mag je zo voelen,het is oké,….maar….misschien ook omdat niemand anders iets zegt, behalve mijn hondje ,waar ik heel blij mee ben.!

Sorry voor het geklaag….,maar tjonge…ik vraag hier ook niet om!🙈
Lees graag van jullie

Als jullie het weten hoor ik het graag :) ik probeer er vaak het beste van te maken maar dst lukt niet altijd. Ik heb zware feestdagen gehad en relativeren is dan het laatste wat me lukt. Helemaal met de komende werkweek in het vooruitzicht. Ik probeer er altijd aan te denken dat dit erbij hoort en dat morgen zomaar weer een goede dag kan zijn. Maar accepteren, dat heb ik ook nog niet voor de 100 gedaan.

Hoi Bernard

Dan hoop ik dat je werkweek goed lukt🙏

Accepteren is een puzzel….lijkt het wel !
2 stappen vooruit…1 stap terug. Zei een vriendin …
Maar ondertussen 💪🏼😬

Hi Meggie, ik zit er nu ook 1,5 jaar zin en kan zeggen dat ik ook nog een heleboel klachten heb. Alles wat je schrijft heb ik ook gehad, en sommige klachten zijn er zelfs nog.

Ik begrijp heel goed dat je alles hebt laten onderzoeken, en op zich is dat ook goed om andere ziektes uit te sluiten, maar als er echt niks uitkomt, heb je waarschijnlijk ook niks behalve dan je burnout.

Een burnout kan tot wel 500 klachten veroorzaken, ook hele gekke klachten; ik had zelf dagelijks verhoging rond 16:00 uur, gloeiende wangen na het avondeten, extreme pijnen rond me ribben, rare witte aanslag op m'n tong, eczeem op rare plekken, man wat ik allemaal niet heb gedacht wat ik had.
Ik heb ook zeker 7-8x mijn bloed laten prikken en urine ingeleverd, er was niks te zien.

Ik had dezelfde gedachten: de artsen missen iets, en wilde mezelf zelfs laten testen op een tropenziekte want ik was voor mijn burnout geprikt door een beestje in het bos.
Gelukkig trof ik een goede arts die constateerde dat ik overspannen was en stuurde me naar huis met het medicijn: rust.
Uiteindelijk is het vanzelf overgegaan en waren het 'slechts' stressklachten, ik denk dat jij in dit zelfde cirkeltje zit. Het is doodvermoeiend en beangstigend.

Verlies niet de moed, wel de angst, alleen het gepieker kun je beter stoppen. Piekeren = stress

Als je accepteert dat je dit hebt en even de boel de boel laat, en de ziekenhuisafspraken ook even laat varen (mits je zeker weet dat je niks anders onder de leden hebt natuurlijk), komt je geestelijk in een rustiger vaarwater, dat zal je goed doen.

Hoi Meggie, het boek "Over de kop" van Brankele Frank legt heel goed uit hoe fysiek een burnout is. Jij bent enorm op zoek naar controle, maar die controle heb je niet. Ik heb gemerkt dat ik pas vooruitgang boekte toen ik die controle leerde loslaten. En dat betekent: stoppen met constant symptomen googlen, met bevestiging zoeken bij anderen, en met name stoppen met ieder symptoom bij de dokter laten onderzoeken. Enorm moeilijk om te doen, maar je hebt een burnout - er is geen manier om het herstel daarvan te versnellen, behalve je écht neerleggen bij je ziekte. Want besef dat een burnout een fysieke ziekte is, het zit niet allemaal in je hoofd en de enige medicijnen zijn tijd en rust.

Prachtig verwoord Ax, helemaal mee eens. Alleen dat erbij neerleggen kost ook tijd, en iedereen maakt zijn eigen proces hier in door.

De klachten die je omschrijft heb ik bijna een jaar lang gehad. Ik heb dus ook bijna een jaar lang gedacht dat er iets aan ergs aan de hand was (ik zal het woord niet noemen ;)). Oorsuizen heb in nog steeds maar de rest is rustig aan overgegaan nadat ik écht geaccepteerd had dat het ‘normale’ klachten zijn en er niks aan de hand is. Door je je op de klachten te focussen, en te blijven piekeren, hou je ze in stand.

Ik herken mij in jouw klachten. En heb er nog veel en veel meer en ook klachten gehad die weg zijn.
Allemaal burn-out.
Veel rusten, slapen en geduld hebben. En Ontprikkelen. Dat is stap 1.
Luister naar je lichaamsignalen en daar naar handelen. Je belastbaarheid in kaart brengen met een ergotherapeut of psycholoog.
Daarna, wanneer de klachten zijn afgenomen, weer rustig fysieke en cognitieve activiteiten opbouwen.
Rust en geduld is de sleutel tot succes
Stap 2: zorgen dat je niet meer terug komt in de burn-out. Werken aan de oorzaak van je burn-out

En: Accepteren is lastig, daarom raad ik afleiding aan zoals natuurwebcams. Dus afleiding wat niet overprikkelend ofwel niet cognitief belastend. Bijvoorbeeld Webcams van het strand zijn er genoeg te vinden op YouTube. Of fysieke of creatieve dingen doen zijn ook prima zolang het niet fysiek te overbelastend is voor men.
Heb vertrouwen! Als je aan je herstel werkt en blijft werken komt het goed!

Hoi, dit is herkenbaar.
Helaas heb ik dit nog steeds na 2 jaar. Wel in mindere mate maar nog steeds forse hoofdklachten. Mijn BO begon 2 jaar geleden ook met hoofd oog en oorklachten. Dof hoofd wattengevoel, niet helder, volle gevoel in het hoofd en soms zo'n drukkend knellend gevoel alsof ik 100 kilo op m'n hoofd heb zitten en het gevoel dat mijn hoofd tussen 2 platen wordt geplet.

Hoop dat dit nog weggaat, lees overige ervaring van ander mee.

Ja hoor hier idem
Geef het tijd.. ik heb een mri gehad van mijn hoofd.. ik wist het zeker
Ik heb neuropathie, een tumor of beginnend ms of zo

Niks gevonden.. ontspan..

Michelle wat neem jij er voor in? Ik ben het zo zat. Ik had een fijn leven. Ik kan wel janken. Die pijn elke dag. Die overprikkeling. Alles bah..het is een ramp

Het wordt echt beter opvoer moment dat je in de rust stand komt. Dat doe je door je zenuwstelstel te reguleren. Online is er veel over te vinden. Daar zijn manieren en oefeningen voor. Het boek burn out reset staan super handige tips.

Ik kan beamen dat 10 min qigong (gewoon via youtube) echt een verschil maakt!

Is dat t beetje t zelfde als meditatie of yoga nidra ?

Nee het is een combi van bewegen mindfullness en ademhaling

Hey, sinds een jaar geleden wordt ik soms ook gedesoriënteerd en angstig wakker (vaak ook zonder nachtmerrie er voor). Soms zo gedesoriënteerd dat ik in het donker uit mijn bed wandel (wat me alleen angstiger maakt wanneer ik besef dat ik gewoon ineens in mijn slaapkamer sta ipv in mijn bed lig). Ik neem zelf geen antidepressiva en probeer nog uit te zoeken waardoor het exact ontstaat. Ik vermoed wel door een mentale onrust of stress. Ik heb een tijdje ook veel last gehad van nachtmerries waar ik zwetend, en soms ook gedesoriënteerd, van wakker werd. Deze nachtmerries zijn gelukkig bij mij nu veel verminderd doordat ik minder stress en angst ervaar dan toen.

Zeer herkenbaar, begon bij mij 1 jaar geleden met spierpijn vooral in rug en rond de borst door alles teveel aanspannen. Ben de hele trein doorgegaan, spiertrekkingen tintelingen, niet slapen, hyperventilatie noem het maar op. Dat is allemaal voorbij op wat spiertrekjes na, maar merk dat de spierpijn weer terug is. Al gaat deze nu ook wel weer snel weg omdat ik nu wel weet waardoor het komt. Denk dat het allerbelangrijkste die strijd in je hoofd is, daarop kan ik alleen maar zeggen doe het jezelf niet aan. Blijf positief, pak je rust waar nodig, niet gaan googlen en probeer zo min mogelijk te piekeren (zoek afleiding).

Hoi Anja,

Ik heb ook nierstenen i.c.m. een urineweg infectie gehad tijdens mijn herstelperiode en dit heeft bij mij ook een terugslag ingeleid. Ik voel me inmiddels wel weer een stuk beter. Was bij mij niet helemaal duidelijk of de antibiotica of de infectie/pijn zelf de klachten en malaise veroorzaakten. Wel zijn er natuurlijk veel studies over de darmflora en mentale gezondheid. Wat ik je kan aanraden is om even een tijdje probiotica te slikken en goed op je dieet te letten om je darmen weer op weg te helpen. Veel vezels, je kunt eventueel algenpilletjes of spirulina bijslikken, veel yoghurt en gefermenteerd voedsel tot je nemen.

Het is natuurlijk balen, maar liever een kleine terugval dan een nierbekkenontsteking want zonder antibiotica heb je daar een verhoogd risico op en dan ben je nog veel verder van huis. En vergeet ook niet dat de angst voor de aanvallen (die afgrijselijk pijnlijk zijn) waarschijnlijk ook wat mentale ellende heeft veroorzaakt waardoor je ook weer fysieke angstsymptomen kan gaan veroorzaken.

Sterkte, doe het even rustig aan en het enige dat helpt is om even te accepteren dat dit nu gewoon is wat het is. Je kan er niks aan veranderen, je lichaam heeft de fysieke en mentale rust nodig. Wat mij veel heeft geholpen in die periode zijn immune booster meditaties of meditaties die gericht zijn op het accepteren van fysieke klachten. Dat gaf mij veel rust.

Anja, ik wil nog even toevoegen aan mijn reactie hierboven. Werk opbouwen na 5 maanden vind ik persoonlijk best snel, zeker als er echt een transitie van overspannenheid naar burnout is geweest. Ik heb zelf anderhalfjaar thuis gezeten voordat ik weer een klein beetje dingen kon gaan ondernemen. Als je zegt dat je went aan de klachten bedoel je dat deze minder worden of dat je er letterlijk aan went dat de klachten er zijn?

Nierstenen hebben binnen de alternatieve geneeskunde een vrij krachtige betekenis. Dit kan duiden op onverwerkte emoties of energie die niet op een correcte manier kan stromen. Ik vind het zelf allemaal een beetje zweverig, maar in mijn geval leek het qua timing toch wel verbonden te zijn aan iets waar ik mij onbewust erg tegen af aan het zetten was omdat het niet goed voelde intuitief gezien. Zou het misschien ook een signaal kunnen zijn van je lijf dat het allemaal te snel gaat? Ons lichaam weet vaak sneller wanneer iets niet werkt dan ons bewuste brein. Dat dit is gebeurd en dat je daardoor een terugval ervaart kan misschien ook even een moment van reflectie inleiden.

Ik hoop dat dit niet te opdringerig is. Het hoeft natuurlijk helemaal niks te betekenen, maar ik heb de afgelopen twee jaar wel geleerd dat het belangrijk is om de signalen van je lichaam te herkennen en ook te luisteren naar wat ze je wil vertellen.

Heel veel sterkte.

Ik raad ook aan om probiotica te starten. Bij mij ging het herstel ontzettend goed en snel (flink aan het sporten na circa 5 maanden) toen ik plots een maagontsteking kreeg. 2 weken ontzettend zware antibioticakuur gekregen en nog een maand maagbeschermers doorgeslikt. Ik hield veel klachten eraan over na de kuur, tot het extent dat het leek dat de kuur totaal niet was aangeslagen. Maar na een test leek de veroorzakende bacterie weg te zijn. Toch hield ik voor nog 2 tot 3 maanden klachten totdat ik ook begon met probiotica slikken en mijn eigen kefir maken. Sindsdien is mijn maagsituatie en energielevel weer rustig aan het verbeteren.

Dag G,
Heel erg bedankt voor je reacties! Erg zinvol en zeker niet opdringerig! :) Het is een goede spiegel die ik af en toe nodig heb en tot nadenken stimuleert, dus bedankt daarvoor!

Ik neem de laatste week elke dag wat probiotica, hopelijk kan het men maag-darmsysteem wat herstellen. Ik eet doorgaans gezond en zeker nu aangevuld met yoghurt,…. ik heb altijd veeeel te weinig gedronken (twee glazen op een dag ofzo), en zeker ook mee aan de basis van de nierstenen, zei de dokter. Het feit dat het net nu gebeurt, link ik idd ook aan de burn-out, hoewel ik ook niet meteen in van van het zweverige maar ik heb me ineens tijdens de klachten de bedenking gemaakt dat mijn lichaam me iets wil zeggen. Ben sindsdien ook nog meer gefocust op mijn rustmomenten, ademhalingsoefeningen, dingen waar ik blij van wordt,…
Ik ga de meditaties gericht op het fysieke zeker ook eens proberen.

Wat ik bedoel met de klachten bij het werken is dat de klachten afnemen naarmate ik werk. In begin was ik na 2 uur overprikkeld, hoofdpijn,… deze klachten heb ik nu niet meer omdat ik niet verder opgebouwd ben en men lichaam (en geest) terug de ruimte wil geven om aan een nieuwe balans te komen. Ik wil eerst verder rust vinden alvorens ik verder aan opbouwen zou denken, dus probeer daar echt te luisteren naar men lichaam. Daarnaast is mijn job ook altijd hetgeen geweest waar mijn hart ligt en altijd ontzettend graag gedaan heb (en doe). Het is vooral men perfectionisme in men werk en privé, icm te veel uren werken dat me de das om gedaan hebben.
Ik heb een geweldig begripvolle werkgever waarvan ik alle ruimte krijg om men agenda/uren/… te bekijken.

Voor jou ook nog een goed verder herstel van de nierklachten! Het is idd een pijn dat niet te omschrijven is!
Bedankt voor je zinvolle reacties!

Anja

Hoi Anja,

Nou dat klinkt eigenlijk allemaal zeer positief, wat fijn dat je zo'n begripvolle werknemer hebt en werk doet waar je veel voldoening uithaalt.

Het verhaal over het water drinken komt mij ook bekend voor. Ik dronk voorheen eigenlijk alleen maar koffie, heel af en toe een kopje thee en misschien 1 glas water per dag. Inmiddels zit ik aan 1,5 tot 2 liter per dag omdat ik een grote fles heb gekocht die ik overal mee naartoe sleep, sindsdien ook geen niersteenaanval meer gehad. Ook het verhaal over perfectionisme klinkt bekend overigens, dat heb ik echt los leren laten en dat geeft ook een enorm gevoel van vrijheid :)

Ik hoop dat je darmflora weer snel in balans komt en je kan het misschien ook benaderen als een kleine break om weer een beetje hersteltijd aan je lichaam te gunnen. Daar is het ook een mooi seizoen voor.

Succes met je herstel! Er staan veel mooie meditaties op Insight Timer die binnen de eerder genoemde categorie vallen.

Bedankt! Jij ook nog veel succes!

Ja hier ook een terugval toen ik antibiotica nodig had. Het voelde als een pittige dit keer. De tendens van terugval en opkrabbelen snap ik inmiddels en kan er goed mee omgaan, maar tijdes de antibiotica leek de dip wel echt dieper, langer en pittiger. Alsof ik een extra zetje kreeg de afgrond in 🤥Probiotica bij genomen, goed op mijn voeding gelet en floradix erbij gedronken. K kan nu zeggen dat ik er na 1-1,5 maand gelukkig weer uit ben. Darmpjes ook weer blij en de infectie verdwenen. Én niet onbelangrijk; mijn grenzen nog weer beter leren kennen. Dus al met al een herkenbaar verhaal van jou! Sterkte en succes ermee❤️

Bedankt anoniem, voor je verhaal! Ik ben idd ook helemaal ‘gewend’ aan de ups en downs tijdens het herstelproces en kan dit meestal ook echt accepteren/relativeren want na elke ‘down’ komt ook altijd een ‘up’, en dat geeft me altijd hoop, rust en vertrouwen. Nu na de antibiotica is de terugval veel groter wat het accepteren moeilijker maakte. Nu gaat het wel steeds wat beter dus ook hier komen we weer uit 😏!
Jij ook nog veel succes in je herstel!

Wat bedoel je precies met op de goede weg? Therapie volgen? Of enkel uitrusten?
Ik ben nu 11 maanden onderweg en heb nog steeds angst en onrust.
Ik zit wel in een emdr therapie traject dus dat zal de klachten wel versterken.
En elke keer piekeren wanneer komt het goed? komt het wel goed? of heeft het toch met iets medisch te maken?

Wat voor angst en onrust ervaar jij? Ik weet niet waarom ik het heb het is er gewoon

Ik ben ook ruim 11 mnd op weg inmiddels en heb nog geregeld angst en veel onrust. De angst komt tegenwoordig wel meer met vlagen, waar dat eerder continu was. Ik heb inmiddels nog maar zelden een paniekaanval, terwijl ik dat in het begin meerdere malen per dag had. Dat zie ik dan maar als vooruitgang. Verder denk ik ook geduld hebben.. (al vind ik dat erg lastig hoor, na bijna een jaar te zijn uitgevallen).
Mijn psycholoog adviseert om iedere dag een kwartier piekergedachten op te schrijven. Dat geeft me soms wat rust. Verder dagelijks wandelen, yoga en een ontspanningsoefening/meditatie kan me soms wel helpen, maar het neemt de angst en onrust nooit heel lang of helemaal weg.

En aanvullend nog de vraag, aangezien ik begreep dat het UWV nogal grote achterstand heeft, kan het zijn dat je na 2 jaar ziekte eerst automatisch naar WW gaat, tot het moment dat UWV eindelijk plek heeft voor een keuring om te kijken of je afgekeurd wordt?

Ik maak me nogal zorgen om dit hele traject, dus vandaar mijn vragen.

Dank!

Hoi A,

Ik heb sinds kort de WIA uitkering, ik ben voor 66% afgekeurd. In maart 2024 aangevraagd want in juni 2024 was ik 2 jaar ziek. Begin oktober kon ik terecht dus een half jaar vertraging.

Mijn advies is om zo goed mogelijk je verhaal doen en doe je vooral niet beter voor dan je denkt! Als jij zegt ik kan niet werken maar ik doe wel thuis vanalles, dan denkt UWV oke dus dan kan je ook wel wat werk doen. Geef heel duidelijk je beperkingen aan. Als jij bijv overdag nog extra slaapt, benoem dat vooral. En benoem wat er gebeurt als je over je grenzen gaat, dat je dan alleen maar verder van huis raakt. Neem iemand mee naar de gesprekken en schrijf desnoods van tevoren wat dingen op die je wilt zeggen.

Ik had onlangs mijn eerste afspraak met mijn begeleider want ik moet nog wel naar reintegratie blijven toewerken. Ik heb aangegeven dat ik echt OP ben en tot zeker februari rust wil. Dat respecteerde ze en ik hoef nu pas in februari weer erheen. In de tussentijd hoef ik eindelijk even niks. Dus geen werk, WW of sollicitatieplicht.

Er blijft wel een bepaalde druk want als ik in april nog geen €700 pm kan verdienen (= de helft van wat ik nu nog theoretisch zou kunnen verdienen volgens UWV) gaat de uitkering flink omlaag. Maar dat is mijn situatie he, bedrijfsarts zei dat ze omdat ik nog jong ben (ik word 30) niet voor langere duur gaan.

Hopelijk heb je hier wat aan. Veel sterkte en succes, laat je niks aanleunen en laat je niet gek maken!

Hallo Y,

Hartelijk dank voor je uitgebreide antwoord, hier heb ik wat aan 👍

Nog even een aanvullende vraag, heb jij tijdens je burn-out ook het 2e spoor moeten volgen?
Voor mij loopt dat op dit moment, maar ik voel me totaal niet in staat om al ergens een andere functie of iets te proberen, al zou het maar een uur per dag zijn.

Het probleem is een beetje dat mijn bedrijfsarts de ernst van mijn situatie niet helemaal lijkt te begrijpen, terwijl ik extreem veel klachten ervaar, en mijn hoofd niets aan kan….

Alvast bedankt voor je reactie

Ik zit in een vrijwel identieke situatie als Y. Enige verschil is dat bij mij alles net een maandje later loopt en ik op 60% afgekeurd zit (dus in mei weer ongeveer 600 euro moet gaan verdienen).

Het proces van de WIA aanvraag verliep heel soepel en het contact vanuit het UWV is daarbij heel duidelijk en vriendelijk verlopen. Ik ben inmiddels begonnen bij een coach en er is (behalve de tijdsdruk van de datum in mei) veel ruimte voor duurzaam herstel.

Tweede spoor is bij mij persoonlijk nooit aan de orde geweest omdat mijn contract vrijwel direct afliep na het ziekmelden en mijn werkgever besloot deze niet te verlengen vanwege de burnout (niet erg sympathiek, ik weet het).

Ik heb me vooraf een beetje zorgen gemaakt om de overgang van ziektewet naar WIA (en de duur van dit proces) maar uiteindelijk ging het snel, soepel en heb ik ook geen financiele problemen ondervonden. De kans dat ze dit afwijzen is voor mijn gevoel zeer klein als jij daadwerkelijk thuis zit met burnout klachten en beperkingen.

Zolang je genoeg goodwill toont en laat zien dat je echt actief bezig bent met je herstel (en actief kan in dit geval ook passief zijn door genoeg rust te nemen) is het UWV een prettige helpende hand en hoef je je nergens zorgen over te maken.

Succes!

Dank je wel voor je uitgebreide reactie ook 👍

Ja ik heb het 2e spoor wel doorlopen. Mijn werkgever nam een coachingbedrijf in de arm en ik moest om de 2-3 weken digitaal met de coach aan de slag. Vaardigheden en interesses bespreken, sollicitatiebrief/CV/motivatiebrief schrijven en solliciteren. Terwijl ik eigenlijk alleen maar wilde huilen omdat ik zo graag mijn eigen werk weer wil kunnen doen.

Omdat ik in het onderwijs werkte en vanwege zomervakantie pas iets later met 2e spoor kon beginnen, moest ik wat “inhaalwerk” doen wat neerkwam op 8 sollicitatieactiviteiten per maand ipv 4. Ik was er ook eigenlijk totaal niet toe in staat maarja, het moest. Ik ben gelukkig “maar” 2x op sollicitatiegesprek uitgenodigd en daar heb ik ook wel gewoon eerlijk gezegd dat ik maar 6 uur arbeidsgeschikt was destijds. Je wordt dan natuurlijk afgewezen (gelukkig) maar het heeft wel een hoop stress opgeleverd. Ook als ik dan een mailtje of telefoontje als reactie op een sollicitatie kreeg, schrok ik me rot elke keer. Mijn coach zei steeds: misschien kan je wel ergens een soort onbetaalde werkervaringsplek krijgen en kan je ander werk proberen. Maar dat had ik ook echt totaal niet gekund als het zover was gekomen.

Het is toch ook eigenlijk bizar dat je tijdens het proberen te reintegreren op je eigen werk ook nog ergens anders nieuw zou moeten gaan kijken als je compleet gesloopt bent door je BO. Mijn therapeut was kwaad toen ze hoorde wat er allemaal van me werd verwacht, haha.

Succes hoor! Gelukkig gaat dat 2e spoor ook weer voorbij.

Voor mij is het 2de spoor op dit moment, 1,5j na uitval een mogelijke uitweg op een re-integratie van werk dat ik mentaal niet aankan. Heb een kleine transitie gemaakt binnen mijn sector en heb mijn plek gevonden, maar moet het, zoals het nu lijkt, toch tijdelijk opgeven. Dit doordat het lijkt alsof ik tegen een muur aanloop zodra ik ~8u of meer per week werk. Voelde alsof mijn burn-out terugkwam en mijn hoofd tussen een bankschroef zat.
Vanuit daar is het mooi om spoor b aan te spreken op alternatieven zoals bij een Gamma of Hornbach of zoiets te werken. Even mentaal te rusten om praktisch toch uren op te kunnen bouwen.

Het UWV doet meestal niet zo moeilijk; je kunt zelfs steun krijgen als je het niet eens bent met je baas of de bedrijfsarts van een UWV-deskundige. Herhaaldelijk heeft de regering door de jaren heen laten weten dat mensen niet te snel afgekeurd mogen worden. Met veel ellende tot gevolg. Het hele systeem moet hoognodig op de schop! Mijn tip: vraag, indien nodig, om een second opinion bij een andere bedrijfsarts. Ik hoop voor iedereen dat dit snel verandert.

Ik ben net in WIA terecht gekomen. Contact met UWV was overwegend positief. Wat wel belangrijk is, is dat je met de bedrijfsarts op dezelfde pagina zit. Hij gaat namelijk ook een rapportage schrijven voor UWV. Als je het niet met hem eens bent, kun je voordien een second opinion aanvragen, direct via hem/haar zelf. Dat is wettelijk geregeld.
Ik heb ook een paar keer FNV gebeld voor hulp in mijn traject, en om zorgen te bespreken. (Ben je lid?)

Maak je niet druk over de achterstanden. Als ze te laat aan jouw dossier toekomen, krijg je een voorschot op de WIA, die je niet hoeft terug te betalen, mocht je toch geen WIA toegekend krijgen.

Vraagje: wie kan vertellen voor hoeveel procent iemand arbeidsongeschikt is? Niemand vertelde mij dat.

Hoi BrandUit,
Ik lees in jouw reactie over een rapportage vanuit de bedrijfsarts aan het UWV. Gaat dit vanuit hem rechtstreeks naar het UWV of krijgen wij dit eerst te lezen?

Hoi BrandUit,
Nog even een aanvulling op mijn vorige bericht:
Is dit iets anders dan de eindbeoordeling van de bedrijfsarts?

Ik heb die rapportage op mijn verzoek eerst te lezen gekregen, deze ging dus niet direct naar UWV.
Ik bedoel daarmee inderdaad de eindbeoordeling.

Bedankt voor je reactie BrandUit!
Gek. Ik meende dat wij die standaard kregen en zelf op moesten sturen, maar niet dus. Zulk soort dingen. Ik snap er niks meer van. Ik heb nu geen verzoek gedaan, dus ze zullen het al wel hebben opgestuurd, zonder dat ik het gezien heb/zie.

Ik herken je situatie en zat er zelf een jaar geleden net zo in. Wanneer je de stap echt moet zetten krijg je van niemand te horen, maar neem de stad als jij denkt dat het kan. Onthoud vooral ook dat jij bepaald. Gaat het niet goed, dan doe je een stap terug. En wees waakzaam voor het opbouwschema vanuit de Bedrijfsarts, deze zijn sturend en vooral niet bepalend. Jij trekt aan de touwtjes.

Voor je beeld, ik ben inmiddels 'klaar' na een jaar opbouwen en zit dus weer op mijn oorspronkelijke uren. Echter is nog geen enkele dag klachtvrij geweest en is het vaker bikkelen dan dat de dagen me makkelijk afgaan. Maar dit hoort er bij en heel geleidelijk gaan veel dingen eenvoudiger. Een jaar geleden zag ik op tegen een uur per dag werken, inmiddels werk ik weer 36 uur, doe ik de boodschappen en probeer ik er zoveel mogelijk voor het gezien te zijn. Conclusie: voel zelf aan wat kan, accepteer tegenslagen en blijf doorgaan. Werken kan juist ook goed werken!

Hallo Leo,

Ik herken mezelf in jouw klachten. 1 op 1 contacten. ( wat gebeurd er dan met jou? )?Beeldscherm. Drukke plekken.
Ik ben een maand geleden begonnen met re-integreren..1x per week ongeveer 2/3 uur.
Ik merk dat ik het wel weer heel leuk vindt( na 6 maanden thuis) ik weet alleen nu nog niet of het verstandig is. Voel me de laatste week weer vaag en last van hyperventilatie. Ik heb wel een baan waarbij ik veel in beweging ben, maar ook te maken heb met veel mensen om me heen. Hoe zit dat bij jou? Het is enorm lastig inschatten wanneer het weer de tijd is . Ik begon met eigenlijk nog wel lichte klachten.. maar wanneer is het moment wel. Ik wou het een kans geven.
Soms ben ik ook bang dat doordat ik juist thuis ben, mijn klachten erger worden. Dat is verwarrend. Ik merk iig ondanks ik nu een klein stapje zet ik me nog niet volledig goed voel. Misschien zou je een poging kunnen wagen en jezelf goed observeren in hoe je je voelt.

Dank Marcel en Chantal voor jullie bericht.

Fijn om te horen dat jij zulke goede stappen hebt gezet het afgelopen jaar Marcel. Je geeft aan dat je ongeveer in een jaar hebt opgebouwd. Na hoeveel maanden in je burn-out ben jij begonnen met deze re-integratie?

Chantal: Bij intensieve één-op-één gesprekken merk ik dat ik in het begin de gesprekken kan aangaan zoals vanouds, maar ik na verloop van tijd moe begin te worden. Mijn energie neemt dan heel snel af, ik word moe en kan mij moeilijker concentreren en focussen op het gesprek. Ook de rest van de dag blijf ik dan erg moe als ik mijn energie in dit gesprek heb verspeeld. In groepsverband is het beter, omdat ik dan niet de hele tijd op het gesprek hoef te letten, niet mee hoef te praten en je ook met je gedachten kan afdwalen. Na een maand of 3-4 was een intensief één-op-een gesprek van een half uur het maximale en inmiddels is dit verhoogd naar een uur. Het gaat dus met kleine stapjes. Dezelfde klachten krijg ik bij drukke plekken, zoals een winkelstraat. Vooral in de weekenden met veel mensen vermijd ik deze plekken.

Met betrekking tot beeldschermen kon ik in het begin van mijn burn-out nog geen 5 minuten naar een scherm (telefoon,tv) kijken. Op dat moment kreeg ik erge hoofdpijn en duizeligheidsklachten. Inmiddels kan ik dat een uur of 2-3. Op een gegeven moment krijg ik een stressgevoel in mijn lichaam en lichte duizeligheidsklachten, waardoor ik merk dat het voor dat moment genoeg is. Het vreemde is dat dit in de ochtend sneller gebeurt dan in de avond. Ik heb een kantoorbaan, waardoor ik eigenlijk vrijwel de hele dag op een beeldscherm kijk.

Goed dat jij alweer de stap naar re-integratie hebt kunnen maken. Ik hoor van veel mensen dat werken inderdaad ook herstelbevorderend kan werken. Wel denk ik dat als je weer last krijgt van vage klachten en hyperventilatie de stap wellicht te snel is. Probeer hier goed op te letten en als de klachten erger worden om dan toch een stap terug te doen. Liever iets te lang doen over de re-integratie dan weer terugvallen in klachten en herstel. Het blijft al met al een lastig proces.

Hi Leo,

3 weken geleden zat ik in precies hetzelfde schuitje. Inmiddels ben ik 3 weken geleden begonnen met reïntegreren. Ik was toen ook nog duizelig als ik me in grote groepen mensen begaf of naar beeldschermen keek (voornamelijk met lezen). Je begint rustig met reïntegratie en kan altijd terug in uren. Nu werk ik 2 x 3 uren. Zelf vind ik het heel fijn om weer naar kantoor te gaan, het geeft me ook veel energie. Daarnaast merk ik dat ik ook steeds minder duizelig ben als ik naar mijn beeldscherm kijk, misschien moet je er ook weer even aan wennen ofzo? Ook is er minder focus op klachten als je lekker aan het werk bent. Je kan je leidinggevende ook vragen voor andere taken, dus bijvoorbeeld 1 uur computerwerk 1 uur ander werk wat nuttig is voor het kantoor. Voor mij is de reïntegratie tot dusver erg positief.

Hi k,
Bij mij merkte ik na 9/10 maanden dat het aanzienlijk minder was of zelfs perioden weg. Ik zit nu in de 11e maand en heb er gelukkig niet meer last van en anders en hele lichte vorm.

Veel gewandeld, veel ademhalingsoefeningen/meditatie en rustig aan + tijd.

Mocht je het interessant vinden kun je ook lid worden van het Discord kanaal met lotgenoten. Inmiddels al 41 leden.

Hierbij de link: 74Q8hXNt
Eventuele uitleg kun je vinden in een ander topic hier over Discord. :)

Hoi K bij mij heeft het ruim 15 maanden geduurt gaat nu eindelijk de goede kant op soms stap terug en doe veel mediteren yoga nidra geeft rust voor geest en lichaam zoek maar op internet geen lichamelijke hoor vooral de ademhaling daar en ik wandel veel met de hond en teken en schilder en werk ook nog wat ochtenden lijd af komt goed duurt wel lang sterkte ook 👍

Na 6 maanden was het zo goed als weg

Ik heb er na 11 maanden nog wel geregeld last van. Komt en gaat (met vlagen aanwezig). Wel heb ik het idee dat het in het begin nog erger was, het zich uitte in paniekaanvallen. Dat is gelukkig wel afgenomen. Maar ik zie erg uit naar het moment dat het nog meer naar de achtergrond zal verdwijnen.

Hoi K,

Sinds juni vorig jaar ben ik uitgevallen met een burn-out, daarvoor al jaren veel gespannen/angstig/gestresst/paniekerig. En tegenwoordig amper meer! Ik kon het eerst haast niet te geloven, maar deze stabiele toestand houdt al maanden aan. Wat ik heb gedaan om hier te komen: de oorzaken van de spanningen aangepakt in therapie. Veel emoties en spanningen voelen en uiten, ik heb geschreeuwd, geslagen (niet richting andere mensen natuurlijk), gehuild
en geschreven, allemaal zonder mezelf te censureren. Dat hielp enorm! Daarnaast een heleboel bewegingen om mijn lichaam gerust te stellen, bijv yoga en wandelen, maar ook met mijn benen tegen de muur zitten, heen en weer wiegen, losschudden, dansen etc. Jouw lichaam is er nu nog van overtuigd dat er gevaar is, het heeft geruststelling nodig. En bovenal, heel lief zijn tegen jezelf! En ik heb er echt nog wel is last van, maar mijn standaard is gelukkig een ontspannen gevoel. Heel lang bericht, hopelijk heeft u er iets aan

Hoi F, welke vorm van therapie heb jij gevolgd? Ik ben zelf ook bezig met zenuwstelsel regulatie en het loslaten/verwerken van emoties en spanningen op eigen houtje

Hoi Timo.

Ik herken dit wel. Voor mij is sport en bewegen ook belangrijk. Ik merkte pas toen ik mijn lat verlaagde, dat het beter ging. Dus wandelen is prima en niet per se op mijn racefiets een rondje etc.
In jouw geval denk ik dat je lichaam aangeeft dat het nog te moe is. Miss starten met wandelen? En dan bijv je tempo soms verhogen of een stukje joggen bijv 1 min en dan weer 4 min wandelen etc.
Mijn energie is weer wat toegenomen en ni merk ik dat ik bewegen ook weer beter kan. Nog lang niet zoals ik het deed of wil, maar wel passend bij de situatie. Waar ik eerder dan kapot zat, houd ik het nu wel vol. Maar altijd zeg maar een half u met een lage hartslag. Dat was eerst 10 min en langzaam opgebouwd.


Succes met het uit proberen.

Hi Les,

Dank voor je reactie en advies, ik ga het proberen!

Timo

Hier hetzelfde. Ik ben flink gaan wandelen, dus grotere stukken of op een heuvel(sportschool). Nu probeer ik op te bouwen met joggen, dus 1,5 min joggen, 2 min wandelen. Kijken of je hartslag echt snel weer naar beneden gaat. Ik zie het echt als opbouwen na een blessure.

Je kan ook andere cardio sporten proberen zoals zwemmen/fietsen. Ik merk zelf dat vooral hardlopen nog lastig gaat. Met zwemmen heb ik een stuk minder last van fysieke uitputting. Wie weet heb je er wat aan.

Hey Timo, het is zaak dat je dit heel erg langzaam opbouwt. Toen ik mij net wat beter begon te voelen ben ik gaan hardlopen maar mijn hartslag schoot telkens binnen no time omhoog richting de 170. Ook wilde dit nog weleens een paniekaanval triggeren. Besloten om toen wat rustiger aan te doen. Veel gewandeld, hometrainer gekocht een heel voorzichtig stukjes op de hometrainer gefietst, veel yoga gedaan (qigong voor iets meer beweging, yin voor echt hele langzame dagen). Goed om wel in beweging te blijven maar zie het als een kleine rehab.

Je hartslag en lichaam geven heel goed aan hoeveel mogelijk is. Wandelen is een van de beste dingen om mee te starten. Ook omdat je daarmee een beetje uit je hoofd komt. Succes!

Ik heb precies hetzelfde… en het doet me echt zo veel pijn. Gaat geen dag voorbij dat ik niet aan mijn oude zelf denk. Zit nu 1,5 jaar in BO. We moeten echt proberen om ondanks alles de hoop erin te houden.

Ha A,

Bedankt voor je reactie. Echt klote hé? Hoe komt t dat jij er al zolang in zit? Ben je wel verder in je herstel dan in het begin?

Het is echt verschrikkelijk… ik denk dat ik op het begin alle signalen genegeerd heb en gewoon te lang ben doorgegaan. Had ik maar op tijd ingegerepen en was ik maar op tijd begonnen met herstellen… ik ben wel verder in mijn herstel dan 1,5 jaar geleden, maar volledig herstel lijkt nog best wel ver. Bij mij was/is mijn burn out vooral mentaal erg zwaar. Hoop alsnog heel erg dat ik ooit gewoon weer lekker in mijn vel kan zitten. Hoop dat btw voor ons allemaal!!

@A ik heb precies hetzelfde. Had ik maar eerder aan de rem getrokken en gaan herstellen. Waarom zo lang doorlopen? Signalen niets mee doen? Nu helemaal kapot thuis al een jaar en merk wel iets van verbetering maar heb nog wel enorme hoofdpijnen. 24_7 die maar blijven doorzetten echt verschrikkelijk. Hoe moet je nu vertrouwen blijven houden

Heb ik ook altijd onder de mensen....... Iedereen helpen.. dat is uiteindelijk ook de oorzaak van mijn burnout..... nu alleen maar binnen zitten en een beetje mijn huis op orde houden... en mijn hond uitlaten. bang dat ik weer moet praten tijdens het uitlaten..... ik ken mijn eigen niet meer terug.. verschrikkelijk en niemand ziet dit aan jouw.. sterkte

Je zult met de juiste handvaten mini stapjes vooruit maken en weer hoop en vertrouwen terug krijgen. Het sociale aspect zal dan ook weer verbeteren.
Het forum staat vol goede handvaten

Hi Agnes,

Ik heb deze klachten ook. Zelf noem ik het altijd "geknetter in mijn oren" en dus geen geklik, maar jouw woordkeuze resoneert voor mij ook wel. Ik heb ook last van mijn oren.. een verzuurd gevoel van binnen en soms doet dit ook pijn. Ook jeukt het soms. Het geknetter in mijn oren is mijn allereerste klacht geweest 1,5 jaar geleden, toen lag ik nog niet helemaal uit de running. Destijds bij de kno-arts geweest en die kon niks vinden. Een jaar geleden viel ik wel echt helemaal uit en kwamen ook de oorpijnklachten erbij (en 100 andere klachten). Die waren de eerste 4 maanden vrij heftig en daarna zakten ze, op het geknetter na want dat is altijd gebleven. Sinds een maand of 2 beginnen mijn oren weer meer te irriteren terwijl andere klachten echt wel minder worden. Is er een pijl op te trekken? Totaal niet. Een antwoord op jouw vraag hoe dit kan heb ik dus niet... maar wilde je iig een beeld schetsen van hoe die klachten bij mij verlopen...

Ik heb trouwens ook heel veel last van mijn kaken. Kaken/oren worden erger als ik me ergens op probeer te concentreren en dat is dan vooral visueel. Ik probeer dus weer te matigen met visuele prikkels. Luisterboek ipv leesboek bijvoorbeeld.

Herkenbaar. Heb in het begin van de burnout ook allerlei dingen geprobeerd met allergie pillen, neusdouche om de oren door te spoelen, oordruppels. Niks hielp. Bleek achteraf dat het spierspanning was die die druk en pijn in de oren veroorzaakte. Vooral mijn linkeroor voelde eigenlijk permanent verstopt en deed vaak ook pijn. Ook vaak een piep in het oor en soms van die rare klik geluidjes.

Mijn kaken deden ook ontzettend veel pijn. Ben naar een TMJ specialist geweest en die gaf aan dat het kwam door nachtelijk tandenknarsen, verkeerde werkhouding door de spanning (spande mijn schouders veel te veel aan) en het klemmen van de kaken overdag. Gezien jij 's ochtends weinig last hebt denk ik dat nachtelijk knarsen misschien geen probleem is, maar allicht dat je door de dag heen je tanden vastklemt.

Ik vind de videos van Rachel Richards Massage op Youtube hier heel fijn bij. Bijvoorbeeld de video genaamd: Relieve Jaw Pain and Tension with TMJD Self-Massage. Je kunt ook eens in jouw buurt een massage boeken en vragen of ze zich kunnen richten op de Trapezius spier. Dat is een hele grote spier in je schouder en nek die vaak kaak en nekpijn veroorzaakt. Ook een van de eerste spieren waar mensen vaak hun spanning en emotie in opslaan. De kaak staat daarnaast ook symbool voor woede. Zijn er dingen in jouw leven gebeurd die jou nog steeds heel kwaad maken? Kun je een outlet vinden om die woede toch los te laten? Dat klinkt misschien wat zweverig, maar het heeft mij wel geholpen om die energie kwijt te raken door een tijdje te gaan hardlopen toen ik daar weer wat meer energie voor had. Opgeslagen woede is uiteindelijk ook gewoon energie die niet kan stromen. Je kunt heel basaal eens af en toe in een kussen slaan, of dus een fysieke activiteit zoeken om die energie weer kwijt te raken.

Daarnaast heeft een spijkermatje mij goed geholpen. Je kunt zelfs speciale spijkermat kussens kopen maar die vind ik persoonlijk iets te heftig. Mijn nek is soms zo gevoelig dat dat een beetje te hard gaat. Een normale spijkermat werkt meer op de schouders en rug.

Ook een fijne: Jaw Yoga by Kieferfreund op de app Insight Timer. Geleide meditatie waarin je langzaam wordt geinstrueerd in het ontspannen van de kaak. Zeker de moeite waard om eens te proberen voordat je pijnstilling neemt in de avond. Misschien dat dit wel net zo effectief is.

Het is volgens mij redelijk normaal dat er tijdens de herstelfase opeens nieuwe klachten opduiken en sommige klachten weer verdwijnen. Zou je daar geen zorgen over maken. Ik heb zelf na 2 jaar nog steeds wel last van mijn schouder en nek maar de kaak spanning komt alleen nog opzetten als ik het wat drukker heb. De oorpijn is zo goed als verdwenen.

Hoop dat je wat hebt aan mijn tips! Dit zijn dingen die ik over een periode van maanden heb geleerd dus zou zeker niet alles in één keer tegelijk gaan toepassen.

Succes!

Heeft een van jullie ook opgezette klieren gehad achter het oor of in de hals?

Ik heb sinds de burnout een opgezette klier in mijn nek, ook duidelijk voelbaar. Is naar gekeken, de huisarts heeft het onderzocht maar niks aan de hand. Stress tast nou eenmaal het immuunsysteem aan dus dat zal de verklaring zijn. Is bij mij ook nooit meer weggegaan.

Hoi Lieke, dit heeft alles te maken met het zenuwstelsel dat in sympatische staat verkeerd, alle symptomen en klachten zijn helaas logisch. Google er maar op

Hoi Lieke,
Ik hier helaas ook enorm veel last van, al jaren. Door hoge spierspanning in m.n. bovenlijf (bovenrug, schouders, kaken, hoofd) ook chronische pijn/hoofdpijn door deze spanning. Komt idd door zenuwstelsel dat in verhoogde staat van alertheid verkeert, gaspedaal staat te diep ingedrukt (zoals hierboven genoemd). Spanning is afgelopen jaar wel iets afgenomen en wisselt ook per dag. Ik wandel elke dag, doe (kleine) boodschappen per fiets, 2x per week pilates in groep, alles om iig zoveel mogelijk te bewegen. Verder is het een kwestie van accepteren, hoe moeilijk soms ook. Mijn zenuwstelsel is fors ontregeld dus zal ook hele tijd duren voordat dit normaliseert.
C.

Dank voor jullie reacties. Ik hoop dat het bij mij iets minder ontregelt is.. heb namelijk wel veel energie om alles weer op te pakken. In het begin was ik ook nog wel eens bang voor spierziektes maar dat is inmiddels wat weg getrokken. Dus toch door op de weg die ik ben ingeslagen met somatische oefeningen. Hopelijk snel verbetering.

Groetjes,

Ervaren sommige van jullie ook alsof de benen opgezwollen en zwaar zijn? Kan het bijvoorbeeld dat je meer vocht vast houdt door stress?

Bij mij blijft de spierspanning ook het meest lang aanhouden en het belemmert me zo enorm in het dagelijks leven.. vooral sporten gaat inderdaad niet.

Eva

Benen verhaal lijkt ook (hopelijk) mijn laatste fase te zijn. En ik heb het allemaal gehad. Tintelingen, extreem vermoeid en toch niet kunnen slapen, hyperventileren, paniekaanvallen, spiertrekkingen, bezoekjes bij de neuroloog, klachten in handen, nek, rug en borst. Allemaal is het zo goed als weg wat resteert is spierpijn en steken in de bovenbenen en rond de knie met zware benen, inmiddels 8 weken verder en lijkt wat minder te worden.

Wat mijn herstel enorm heeft bevorderd is het stoppen met zorgen maken dat het wat ergers is en minder gaan werken, ik ben uiteindelijk slechts een paar weken helemaal uitgevallen. Maar doe het nu nog maar op 50%. En blijf vooral ook gedoseerd bewegen wanneer mogelijk.

Hi K.S.

Vervelend om te horen dat ook deze klachten bij jou blijven hangen. Is het ook zo begonnen? En slaap je er ook onrustig door? Heb je ook het gevoel gehad dat ze licht opgezwollen waren?

Ik zit sinds mei in een BO, ga per november weer rustig reïntegreren. Had alleen gehoopt dat deze klacht ook nog zou verdwijnen en ik weer een beetje zou kunnen sporten.

Groetjes,

Hi Eva,

Mijn benen zijn niet opgezwollen volgens mij. Wel slaap ik onrustig. Dat maakt het ook weer lastig om volledig te herstellen.

Ik ben soms ook op zoek naar positieve verhalen waarbij het over gaat/beter wordt.

Hi allemaal

ik heb precies het zelfde klachten patroon begonnen in de zomer van 2022, na een voedselvergiftiging en corona bestemming , begon met slappe knieen toen pijnlijke enkels en knieen en hoge spierspanning in mijn benen, later is dat ook in mijn rug en polsen gaan zitten , het breide steeds meer uit ook in handen etc, ben mezelf toen ook echt heel erg druk gaan maken dat ik ZIEK zou zijn of dat ik DOOD zou gaan, ik heb een eigen bedrijf en 2 kinderen dus ik thuis zitten lukt niet, nu 2 jaar later met ups en downs zijn de pijnklachten elke keer gaan verschuiven, maar sinds 8 weken heb ik BRAINFOG erbij kan geen mailtjes meer doorlezen en wanneer ik een appje lees of beantwoord draait alles, het voelt echt als derealisatie, ik hoop echt dat bij jullie de klachten snel helemaal over gaan en dat jullie niet zoals ik na 2 jaar nog steeds doorsukkelen met steeds nieuwe wisselende klachten.

Zo herkenbaar, in ene keer duizelig, hartoverslagen, extreme vermoeidheid. Waarom en hoe dan? Wat een eindeloos gevecht wat niet te winnen valt.

Sterkte!!!

Dit heb ik ook!! Zit al anderhalf jaar met een burn out en het gaat echt veel beter dan een jaar geleden. Dan heb ik een periode dat het kei goed gaat en ga dan toch te snel denk ik waardoor ik ook ineens duizelig ben, rugpijn, druk op de borst en ga zo maar door. Ik vraag me dan ook vaak af of het ooit nog goed komt.

Jup. Heel herkenbaar. Ik ben ook al een jaar verder en heb dit nog steeds, zelfs al gaat het over het algemeen wel echt beter. Maar het is voor mij een duidelijk signaal dat ik er nog niet ben, en dat ik nog steeds veel rust moet pakken.

JA hier ook last van. Ineens bam voel ik me slecht

Dit heb ik ook inderdaad. Soms blijft het best een paar dagen hangen ook, of zelfs een week, met daarin weer kleine schommelingen. En dan opeens weer een aantal dagen beter.

Hebben jullie ook dat overdag overprikkeld raken vooral 's nachts naar boven komt? Om 2/3 uur wakker worden met een opgejaagd gevoel en dan lang wakker zijn.

Hoi ja hier ook dat gevoel helaas. Vanmorgen ging het goed toen ik wakker werd en na een paar uur ging in een keer het kaarsje weer uit. Dan wordt ik ook soort van duizelig onrustig en hele moeie benen. Al voel ik 'm.n eigen ook echt wel wat beter worden zit er nu ruim een jaar in.
Al die rare vreemde klachten maken je soms ook weer zo onzeker klopt dit allemaal wel en hoort dit allemaal bij een burnout...
Sterkte iedereen hoor

Ik krijg vaak plotseling verhoging v spierspanning (die al hoog is) en hoofdpijn. Ook vaak zweten uit t niets. Ik neem dan weer even rust (op de bank) en focus op ademhaling.
C.

Hoi Lindor, 

Ik heb sinds april 2024 te maken met een burnout. En ben (daarvoor al) gediagnosticeerd met een gegeneraliseerde angststoornis. Die angst en somberheid kan ik mij in vinden. Vandaar dat ik reageer.

Ik volg zelf cognitieve gedragstherapie bij een psycholoog die ik had gezocht voor mijn angststoornis. Ook mindfullnes komt tijdens therapie veel aan bod.

Ook praat ik heel af en toe met een holistisch coach waar ik al een paar jaar naartoe ga. Dus gesprekken met mensen waarmee ik een klik voel, die kennis hebben over mijn problematiek en daar handige en bruikbare tips en tools over kunnen geven. Ga binnenkort kijken voor een burnoutcoach bij mij in de buurt.

Verder lig ik elke dag 30 minuten op een spijkermatje van flowee (werkt bij stress, hoofdpijn, slaapproblemen, stijve rug en nekspieren en helpt mij om meer in mijn lijf te gaan zitten ipv in mijn hoofd.

Ik wilde dit laatste er toch even bij zetten. Want ondanks dat het 95 procent van de tijd te doen is. De angst en sombere gedachten zijn te behappen. Maar als ik een periode te veel van mezelf vraag merk ik dat de angst, somberheid en depressieve gedachten enorm toenemen en heel overweldigend zijn. En dat ik dan ook de gedachte heb, ik wil dit niet meer voelen. Dat zijn hele duistere en labiele dagen voor mij. Dan neem ik wel medicatie die ik van de huisarts voorgeschreven heb gekregen (voor mijn angststoornis) alprazolam. Ik zit na een jaar nogsteeds op een lage dosering 0,25. Die voor mij 20 tot 24 uur werkt. Ik slik ze absoluut niet elke dag, alleen wanneer ik dat echt nodig acht. Dus je hoeft deze medicatie ook niet af te bouwen zoals bijv. Antidepresiva. Ook heb ik weinig tot geen last van bijwerkingen behalve dat je er suf van wordt en dus niet mag autorijden. Ik vind het heel erg fijn om de optie te hebben om mijn hoofd even 'uit' te kunnen zetten. En een opluchting dat ik het in huis heb.

Ik hoop dat je het niet als falen ziet als je uiteindelijk toch wel de (weloverwogen) stap zou maken naar een bepaalde vorm van medicatie. Ik zie het zeker als een keuze waar goed over nagedacht moet worden, maar ook als een vorm van mildheid, compassie en liefde naar jezelf. Want de angst en somberheid van echt een tol op je eisen. Ik heb ook altijd het uitgangspunt, als het zonder medicatie te doen is doe ik het zonder, maar soms geef ik mezelf even een dagje rust als dat nodig is.

Ik respecteer je keuze om het helemaal zonder te willen doen! Maar zie het alsjeblieft niet als falen :) je bent ook al van heel ver gekomen lees ik! Heel veel succes met het verdere proces!

Liefs,

Ik ben nu anderhalf jaar verder en kan bijna alles weer. Heb zeker nog wel af en toe een kleine terugval en het is natuurlijk wel heel erg zwaar geweest, maar ik heb ervoor gekozen om helemaal geen medicatie te slikken. 

Het enige dat ik af en toe slik is een natuurlijk supplement (van A.Vogel) als ik moeite heb in slaap te komen. En ik heb heel kort in de beginfase drie nachten oxazepam gebruikt omdat ik een enorm slaaptekort had door de stress.

Ik heb dit zo gedaan omdat ik persoonlijk het gevoel heb dat je er echt helemaal doorheen moet, maar ik heb wel de luxe van een enorm fijn en veilig vangnet. En wegens angstklachten eerder in mijn leven kon ik mij er denk ik net iets beter bij neerleggen dan mensen die voor het eerst paniekaanvallen krijgen.

Het is helemaal aan jou, er zijn genoeg mensen die heel veel baat hebben bij medicatie. Ik heb het voor mijzelf ook nooit helemaal uitgesloten, maar ik heb ook nooit het punt bereikt waarop ik dacht "ik kan dit niet zonder." Het is ook belangrijk om te begrijpen dat medicatie niet een soort wondermiddel is dat ineens alles oplost, er zijn veel bijwerkingen en je zult ook gewend moeten raken aan een dosis / uittesten wat wel of niet werkt etc.

Wil je vooral mee geven dat het dus wel mogelijk is om het zonder te doen, maar dat is uiteindelijk ook afhankelijk van een hoop persoonlijke factoren!

Afsluitend: het klinkt alsof je heel erg goed bezig bent en juist vooruit gaat! Dat er momenten zijn waarop je denkt aan medicatie is ook vrij normaal, het is ook gewoon helemaal niet leuk om je zo te voelen. Toch zou ik voor nu vooral vasthouden aan het feit dat je al zo vooruitgaat.

Succes en heel veel sterkte.

Hoi Lindor,

De eerste weken/maanden van een burnout zijn terror, is mijn ervaring (en als ik hier lees, die van velen). Ik kon me niet voorstellen dat ik me ooit weer goed ging voelen en het voelde echt als overleven. En dat is best lang, om te overleven.

Het probleem met een burnout is dat het eigenlijk het allerlaatste signaal van je lichaam is dat je huidige manier van leven gewoon niet meer kan. Letterlijk alle reserves zijn op, er is niks meer om op terug te vallen, en helaas gaat die extreme vermoeidheid gepaard met een enorm depressief gevoel. Het grootste verschil met een depressie was voor mij echter dat ik op de dagen dat ik nét iets meer energie had, ook minder somber was. Kortom: de somberheid, de angsten, de paniekaanvallen, kwamen allemaal voort uit de burnout.

Ik kon gelukkig vrij snel terecht bij een psycholoog en ben toen gestart met Acceptance and Commitment Therapy. Zeker geen quick fix, want ik moest daarvoor allerlei vaardigheden leren terwijl ik in het diepste dal van mijn leven zat. Echter heeft het mij enórm geholpen. Deze therapie (afgekort ACT) is erop gericht om ruimte te geven aan nare gevoelens in plaats van ze te onderdrukken en weg te stoppen, om de nare stem in je hoofd die je het gevoel geeft niet goed genoeg te zijn niet langer serieus te nemen en om je leven in te vullen met dingen die jij leuk en belangrijk vindt. Je oefent (o.a. met behulp van mindfulness) meer in het hier en nu te leven, naar je lijf te luisteren en je grenzen aan te geven. Erg geschikt dus voor iemand die in een burnout terecht is gekomen, want juist dat is hetgeen wat je compleet negeert waardoor je je lichaam overvraagt.

Ik ben nu een jaar verder en ben zonder medicatie een stuk verder in mijn herstel. Ik heb nog vele stappen te gaan, maar die enorme somberheid en depressieve gevoelens heb ik gelukkig niet meer. Wat mij enorm heeft geholpen om te weten wat de 'juiste' manieren waren om rust te pakken, was me in een burnout verdiepen. Dit heb ik gedaan door het boek 'Over de kop' van Brankele Frank te lezen (ze heeft ook een podcast waarin ze het beknopt uitlegt, als het lezen van een boek te heftig is). Daarin legt ze uit wat er fysiek allemaal in je lijf gebeurt en waaróm je je nu voelt zoals je je voelt. Het heeft voor mij in ieder geval een aantal angsten weggenomen en me ook beter doen inzien wat ik moest doen om weer vooruit te komen.

Heel veel sterkte.

Als ik het zo hoor zou ik t lekker zonder doen! Met medicatie voel je nog steeds emoties, je zet t zeker niet uit. Ik zou zeggen als je huidige staat dragelijk is, houden zo. Medicatie is geen holy grail en het werkt niet voor iedereen. Ook kan afbouwen zwaar zijn. Dus als t niet nodig is, waarom zou je t doen?

En je mag geen cbd gebruiken icm AD

Liefs,
P

Wil er nog aan toevoegen dat je somber en depri en boos en wanhopig voelen ook bij burnout hoort. Probeer die gevoelens er te laten zijn.. ik ben zelf +1 jaar onderweg en wat mij het meest heeft geholpen is lichaamsgerichte psychotherapie. Dit heeft me meer gebracht dan GGZ therapie.. en ik slik geen AD oid.

Emoties voelen en uiten is zo belangrijk voor je herstel en wat ik dus vooral doe bij die lichaamsgerichte therapie. Iemand anders schreef er op dit forum ook een mooi item over “emoties uiten werkt echt!” Heette t volgens mij

Liefs
P

Hoi P,

Ik volg Acceptance and Commitment Therapy (ACT), maar volgens mij zit er heel veel overlap met PMT. Ook ik heb geleerd (en leer nog steeds) om ruimte te geven aan mijn emoties en veel beter naar mijn lichaam te luisteren. Ten slotte is dat ook hetgeen waardoor je in een burnout raakt: je negeert zo lang je lijf en je leeft zo lang op je reserves dat hij het niet langer trekt.

Wat een fijne berichten allemaal! Hierdoor krijg ik toch weer wat meer power om door te gaan en inzicht in me eigen weg hierin.
Ook fijn alle tips, en alle verhalen te lezen hoe jullie je hier doorheen bikkelen!

En je hebt echt gelijk zolang je niet afhankelijk bent of het idee hebt ik kan nog zonder medicatie moet ik dat idd blijven doen. Ik lees nu toevallig het boek van Brankele Frank - op z’n kop over wat een burn out inhoudt en wat het met je hersenen doet. Echt interessant door er meer over te lezen, wordt m’n paniek minder. Ik dacht dat ik de enige was die bang was om gek te worden of verlies van de realiteit. Maar nu ik rustiger ben, meer ontspan worden de klachten ook beetje bij beetje minder. Hoe ging dat bij jullie?

Na hoelang werden die gevoelens van somber, depri en warrig hoofd minder?


Ik doe zelf Accupuntuur maar merk nu na vijf behandelingen dat ik de dagen er na echt een wrak ben, ik heb niet het idee dat dit de bedoeling is dus ik ga tijdelijk stoppen kijken of ik me goed blijf voelen.

Nou ik wacht jullie reactie af en wens jullie een fijne avond, en een goede nachtrust! ❤️🙏🏼

Hoi Lindor,

Bijzonder wat je zegt over de acupunctuur. Ik merk zelf dat elke behandeling sinds mijn burn-out een enorme klap veroorzaakt aan mijn systeem. Acupunctuur, osteopaat, massage, kraken bij de chiropractor, oefeningen bij de fysio. Het maakt eigenlijk niet uit wat ik doe, ik krijg altijd een enorme klap en voel me daarna twee, drie dagen een wrak. Ik kan zelfs na het gebruik van een spijkermatje soms zo'n heftige reactie hebben.

Ik denk dat dit misschien te maken heeft met een overactief zenuwstelsel, en ook zijn sommige mensen wat gevoeliger lichamelijk gezien. Ik heb zelf ADHD en weet dat ik daardoor sensorisch en lichamelijk een stuk gevoeliger ben dan de gemiddelde mens.

Maar dit is voor mij juist ook een reden geweest om helemaal geen medicatie te slikken tijdens dit proces, zelfs een simpele slaappil kan er bij mij al voor zorgen dat ik drie dagen het gevoel heb alsof ik een kater heb.

Volg je therapie? Bij mij heeft lichaamsgerichte psychotherapie heel veel goeds gebracht (dat is veel rustiger en zachter dan de meeste behandelvormen die ik hierboven noem). En dagelijks een bodyscan / yoga-nidra meditatie heeft er bij mij ook voor gezorgd dat mijn zenuwstelsel een stuk minder gevoelig staat afgesteld. Ik merk dat de angstklachten, gevoel om gek te worden etc. steeds minder wordt naarmate mijn systeem verder tot rust komt.

Sterkte!

Hi Anoniem,

Bedankt voor je reactie. Gek he dat ik me elke keer zo voel na Accupuntuur, ik ga er denk ik mee stoppen.. weet niet of dat de goede keuze is. Wat vervelend ook dat jij overal zo op reageerd. Hoelang zit jij inmiddels in je Bo? En hoe gaat het nu met jou in vergelijking met het begin?


Ik doe inderdaad ook mediteren en elke avond een bodyscan, dit helpt zeker ontspannend.en wat je zegt klopt inderdaad dat alle klachten steeds minder worden na mate er meer wordt gerust. Alleen een balans vinden daarin vindt ik nog wel lastig

Het is ook moeilijk hoor! Ik ben nu ongeveer 20 maanden verder, ga richting een WIA uitkering maar ben in grote lijnen wel weer de oude. Ik ben na een jaar al ziek uit dienst gemeld (wegens een grote ontslagronde bij mijn bedrijf) dus de stap om weer te gaan werken zal wel even een grote zijn, maar vergeleken met bijvoorbeeld een halfjaar geleden ben ik echt een totaal ander persoon.

Daar heeft vooral ook gewoon veel tijd overheen moeten gaan, dat is uiteindelijk ook het beste advies dat je hier terugleest. Geef het tijd, accepteer het en luister echt naar je lichaam!

Als je lichaam zo heftig reageert op acupunctuur dan zou ik zeker overwegen om daar mee te stoppen. Het raakt waarschijnlijk iets dat te snel moet loslaten voor waar jij nu klaar voor bent. Het boek van Brankele is geweldig, en ik kan je ook DARE (Barry McDonagh) en Hope and Help for your Nerves (Claire Weekes) aanraden. Die gaan wat specifieker over angstklachten, maar binnen het burn-out proces kan dat ook heel erg leerzaam en geruststellend zijn om te lezen allemaal.

Klinkt alsof je goed bezig bent!

Ik beschouw mijzelf als 80-90% hersteld, zonder medicatie.
Wel ben ik zoveel mogelijk low-tox gaan leven en gebruik ik bij tijd en wijle bepaalde supplementen (zoals vitamine D!) van een kwalitatief goed merk (dus geen drogisterij merken). Ben Yoga gaan doen, en dat blijf ik ook doen.
Ik merkte na ongeveer 6 maand verbetering van mijn klachten. Dit is met ups and downs steeds meer verbeterd. Ik heb in die eerste maanden wel eens gedacht dat het nooit weg zou gaan, gedacht dat ik wellicht een ziekte had etc.
Het enige wat ik nog merk is dat ik minder kan handelen qua drukte / werkstress etc als voorheen. Ik lees wel eens dat men dit na jaren nog heeft dus wellicht is dat stukje wel blijvend. Ik heb ook een lichtelijke ziekte angst ontwikkeld in die periode maar dat gaat inmiddels ook alweer stukken beter.

Houd moed en gun jezelf de tijd.

Hier inmiddels 3 weken geleden gestopt met Escitalopram, maar het is werkelijk waar een hel waar je dan doorheen gaat.

Geïrriteerd, gespannen, hoofdpijn, oorsuizen, hersenschokjes, onrust en weet ik wat niet al meer.

En aangezien het opbouwen ook al een hel was, zou ik er wel eerst 10x goed over nadenken voordat je aan een anti-depressiva begint.

Natuurlijk herstel is altijd beter dan met een hulpmiddel, daar ben ik inmiddels zelf ook wel achter.

Maar ik ga nu doorzetten met stoppen, hopelijk verminderen al die afbouw verschijnselen zo snel mogelijk… 🙏

Wat heftig zeg. Hoe lang heb je de medicatie gebruikt?
Wat is de reden dat je wilt of gaat stoppen?
Is het dan zo dat je angsten en klachten verminderd zijn door de medicatie en nu je gaat afbouwen neemt alles weer toe? Om vervolgens weer weg te zakken? Of vervolgens op je eigen manier weer door de burn out te komen?

Dan hebben de medicatie toch geen werking dan tijdelijk de klachten onderdrukken?

Jep, het is inderdaad vrij heftig.

Ik heb het medicijn circa een half jaar gebruikt, het helpt wel iets tegen de overprikkeling, minder piekeren en iets meer sociaal zijn (makkelijker kunnen praten over je klachten).

De reden dat ik gestopt ben is omdat ik wilde uitsluiten dat mijn onophoudelijke hoofdpijn misschien hierdoor veroorzaakt werd, en het feit dat de bijwerkingen zoals overmatig zweten, wazig zien, droge mond en veel gapen ook geen pretje waren.

Ik heb de afgelopen 3 weken al ongeveer 141.000 keer op het punt gestaan om toch weer te beginnen, maar ik ga nu hoe dan ook doorzetten, en dan maar zien hoe het gaat zonder hulpmiddelen…..

Mijn vriend viel het op dat mijn klachten richting en tijdens mijn menstruatie extremer zijn, dus zeker herkenbaar.

Hoi Mimi,

Ik herken het. Elke keer voel ik me een stuk beter en als dan de menstruatie om de hoek komt kijken, krijg ik weer allemaal klachten. Het lijkt alsof je ineens weer een terugval krijgt. En je raakt dan ook weer snel vermoeid en inderdaad ook duizelig..

Hi meid,

Ik heb hier zelf ook heel veel last van (toevallig dus ook afgelopen week). Lijkt me heel normaal aangezien je hormoonhuishouding sowieso al uit balans raakt tijdens een BO en tijdens de tijd van de maand dit alleen maar erger wordt. Ik zou je niet te veel druk maken want vergeet ook niet dat door de hitte het (vrouwelijk) lichaam ook weer ontregeld kan raken. Lijken me normale passend klachten voor een (vervelende) menstruatie!

Liefs

De ochtenden heb je vaak meer onrust omdat in de nacht alleen je onbewuste brein actief is, en niet je bewuste brein. Vandaar dat je soms ook de meest bizarre dromen hebt.

En herkenbaar is de angst voor de angst ook. Je weet niet wat er de volgende ochtend gaat gebeuren, maar door de gedachte er aan is de kan groter dat het ook gaat gebeuren.

Klopt de kans is zeker groot dat ik me weer zo voel de ochtend.
Maar ja de zenuwen de avond ervoor krijg ik ook niet weg
Dat is er .probeer t te veranderen met te denken we wachten t wel af ..maar ja dat werkt natuurlijk niet ..ik denk dat t beste is die ochtend te accepteren .er gewoon door heen gaan .en t minder rot en eng gaan vinden .

Hoi Katja,

Dit is helaas logisch, s'ochtends maakt het lichaam het meeste cortisol aan om wakker te worden (stresshormoon). Wat helpt is om te starten met een ochtendmeditatie die voor jou goed voelt via YouTube o.i.d. daarnaast helpt het ook om 3 dingen te benoemen waar je dankbaar voor bent, zo komt je lichaam weer wat meer tot rust en sta je niet op met die cortisol piek

Hoi Katja,

Helaas heel herkenbaar. Ik word altijd veel te vroeg wakker rond 05.00 uur en idd ook heel onrustig. Heb daarnaast ook veel last van lichamelijke klachten, vooral maag- en darmklachten en oorsuizen. Wordt er helemaal gek van. Zit nu al jaren in deze ellende en kom er maar niet uit 😥

Hoi Mandy

Echt precies dit herken ik zo. Al kan ik het in de avond bijna altijd wel van me afzetten. Slik ook medicatie om te slapen. Anders wordt het helemaal niks. Maar dan is het 5uur en schik ik vaak wakker. Man en kids slapen dan nog. Wat me al onrust geeft, want wil ook lekker doorslapen en rustig wakker worden.

Maar elke ochtend die onrust voelen en dan zoveel prikkels gelijk om te verdagen. Ik vond het zwaar.

Jij al iets van tips hiervoor gekregen. Want het is toch echt die angst voor angst en de stress.

Liefs

Hoi Katja (sorry had verkeerde naam net)

Echt precies dit herken ik zo. Al kan ik het in de avond bijna altijd wel van me afzetten. Slik ook medicatie om te slapen. Anders wordt het helemaal niks. Maar dan is het 5uur en schik ik vaak wakker. Man en kids slapen dan nog. Wat me al onrust geeft, want wil ook lekker doorslapen en rustig wakker worden.

Maar elke ochtend die onrust voelen en dan zoveel prikkels gelijk om te verdagen. Ik vond het zwaar.

Jij al iets van tips hiervoor gekregen. Want het is toch echt die angst voor angst en de stress.

Liefs

Hoi allen

Ik herken dit ook, onrust,druk in je hoofd (kermis), veel huilen, stres.
Zit sinds 4 maanden alleen in me huis,na 1,5 jaar mijn man verloren,altijd mensen om me heen gehad,en nu stil! Nu is ook nog mijn kleine hond sinds 14 dagen overleden🙈 nog meer huilen.
Mijn kinderen zeggen …neem weer een kleine hond,maar voelt nog zo k.t. Niks meer omhanden! Wil van alles,maar kan me nergens toe zetten. Duizelig,draaierig,moe, voel me zielig soms🤷‍♀️…wat is dit? Ben nooit zo geweest! En nu is alles teveel. Wel heel veel meegemaakt…, maar dan nog!
Besluiteloos over alles: moet ik dat wel doen,overal beren op de weg…..Word er niet goed van.veel korte huilbuien,ga wel naar buiten,maar zonder hondje is er niks aan!
Zit op de bank,tv, spelletje ,hobbyen,
Neem soms halve oxazepan,om wat rust in m hoofd te krijgen.dat werkt wel even zo’n 3-4 uur.pffff
Herkenbaar?

Hoi allemaal
Ik heb net het tegenovergestelde ik wil nooit slapen en ben dan altijd erg blij als ik slaap en weer wakker word de klok rond 6 uur staat.
Kan me dag weer beginnen. Vaak veel ideeën maar naar een is mijn energie al weer op en sta ik weer op de overlevingsstand.
Daarom ben ik ook niet uitgerust. En dat begint je wel te slopen. Het zit tussen mijn oren maar het lukt me niet om van het bed te kunnen genieten.
Succes ermee allemaal

Groeten Aswin

Hoi Juliette,

Oh dit is allemaal zo herkenbaar ja. Door dit vreselijke gevoel kon ik drie weken bijna mijn bed niet meer uitkomen. Na die periode werd dat gelukkig wel veel minder en gestaag is de duizeligheid sowieso steeds minder geworden. Maar ik werd er zelf erg agorafobisch van. Vond het heel moeilijk om weer hele simpele dingen te doen als naar de supermarkt gaan of onder de mensen te zijn omdat ik zo bang was voor die duizeligheid. Dat had bij mij ook wel te maken met het feit dat er zo weinig echt goede hulp was op dat moment. Ik werd van het kastje naar de muur gestuurd en niemand durfde te benoemen dat het een burnout was (vanuit mijn werk, arbo en psycholoog). Pas sinds ik dit forum heb gevonden snap ik dat dit allemaal heel normaal is bij een burnout.

Dat gevoel alsof je op een andere wereld bent heet derealisatie. Dat is heel beangstigend, maar is een direct resultaat van de hoge paniek. Je lichaam probeert je te beschermen. Het is totaal niet gevaarlijk en het gaat weg zodra de angst weer afzwakt en je je weer wat beter gaat voelen, maar ik vond dat zelf ook een van de naarste symptomen dus ik snap hoe vervelend het is.

Ik kon ook niet slapen van de spiertrekkingen, werd ook elke ochtend misselijk en heel hoog in de angst wakker. Sommige nachten was ik zelf helemaal aan het shaken (dat doet je lichaam soms om stress en emotie kwijt te kunnen).

Het zijn allemaal hele normale symptomen, ondanks dat je het gevoel hebt dat er iets helemaal mis met je is. Heel veel mensen op dit forum hebben dit ook allemaal meegemaakt. Dat gevoel in de supermarkt is een resultaat van hoge paniek en daarbij zware overprikkeling. Het enige dat daar tegen helpt is rust, rust en nog meer rust. Ondanks dat je moeilijk slaapt, pakt je rust! Als je niet in slaap kan komen zou je een slaapmeditatie kunnen doen (yoga nidra) om in elk geval tot rust te komen.

Het enige dat ik tegen je kan zeggen is: het gaat echt over! Die eerste maand was vreselijk, je zal merken dat je daarna steeds rustiger gaat worden. Geef je vooral over aan de symptomen, hoe moeilijk dat ook is. Je moet er echt op vertrouwen dat je oké bent.

Ik wens jou en je vriend heel veel sterkte en beterschap. Ik hoop dat je ondanks zijn ziekte ook de tijd en ruimte hebt om je over te geven aan jouw eigen proces. Als je moet liggen dan ga je lekker liggen. Bewegen is goed, maar je lichaam geeft heel goed aan waar de grens ligt op dit moment.

Alle liefde en heel veel sterkte, als je nog vragen hebt: here to help!❤️

Hallo Y.
Wat heb jij dit prachtig geschreven!!!
Vaak als ik veel spanning ervaar van de burnout...ga ik hier lezen.
De enige plek..waar ik vaak de rust terug vind. Hier zijn mensen die snappen hoe het voelt. Mensen om ons heen kun je dat niet uitleggen...vreselijk.
Dank voor verhaal en steun
Liefs

Hoi Bente,

Goed om te zien dat het jou ook helpt. Zo heb ik dat zelf ook ervaren.

Ik denk oprecht dat heel veel mensen langer in een burnout blijven hangen omdat niemand maar uit kan leggen wat er nou precies aan de hand is, en de angst voor de klachten daarom ook niet weggaat. Totdat ik dit draadje vond kon ik persoonlijk écht niet geloven dat al die klachten met een burnout te maken hadden. Zolang je dat niet gelooft triggert elke fysiek klacht weer een stortvloed aan paniek.

De diagnose burnout wordt bijna nooit gegeven omdat deze niet binnen de dsm diagnostiek valt. Kort gezegd: krijg je de diagnose burnout, dan krijg je geen enkele behandeling vergoed uit de basis verzekering. Elke professional die je ziet danst daarom om de term heen en je krijgt vooral allerlei andere labels opgeplakt om maar wel die vergoeding te krijgen.

Dit is ook heel vervelend voor de zorgverleners zelf. Mijn huisarts heeft mij "off-the-record" verteld dat dit heel erg lastig is en dat ze hier bijna dagelijks mee te maken hebben. De overweging: geef je iemand de duidelijkheid en gaat het herstel mogelijk sneller?-, of geef je iemand een verkeerd label maar wel de financiele middelen om professionele hulp te krijgen?

Zo blij dat we met dit forum wel allemaal de duidelijkheid krijgen die we verdienen!

Aangeven dat je nog 4/5 wilt aanhouden? En gedachten op papier zetten wat in je hoofd zit, praten erover.. sterkte!!!

Ik denk dat we hier allemaal de signalen wel herkennen. Als we er niets mee doen dat belanden we in dezelde situatie als eerder, een burn-out.

Het lijkt me duidelijk wat jou lichaam je wil vertellen en ik denk dat je zelf het antwoord ook wel weet.

Helemaal met Andre eens. Luister naar je lichaam. Doorgaan met oogkleppen op is geen optie ! En ik spreek uit ervaring. Dacht dat het wel een keertje vanzelf over zou gaan, maar heb mezelf alleen maar zieker gemaakt ! Zit nu al drie jaar in deze ellende.....en het einde is helaas nog steeds niet in zicht

Systeemtherapie, internal family systems, trauma therapie (EMDR), journalspeak of soortgelijk (emotioneel schrijven), boek SOLK lezen.

Hallo D!

Ik herken wel in wat je zegt. Ben zelf ook sneller duizelig of misselijk. Heb in principe ook wagenziekte in bussen, maar merk dat ik het nu ook in auto’s heb.
Ik denk zelf wek eens dat het te maken heeft met overprikkeling. Zo’n decatlon is best wel een massale winkel met veel ruimte en licht en geluid.

Herkenbaar. Ik voel me ook vaker licht in mijn hoofd en ga dan even zitten en rustig ontspannen

Hoi D
Ik zit nu ruim een jaar in de burn-out en jouw klachten zijn heel herkenbaar. Hier heb ik ook heel veel last gehad. Dit was voor mij een periode dat ik veel thuis was en alleen als noodzakelijk was ergens naartoe ging.
Maar dit is bij mij naar enkele maanden langzaam beter geworden.
Maar ik moet nog wel niet te veel willen op een dag anders krijg ik dezelfde klachten weer terug.
Sterkte met deze fase van je burn-out.

Groet Aswin

Hi D,

Hier hetzelfde. Inmiddels al de 3e evenwichtstoornis sinds BO (eind mei). Super vervelend inderdaad. Soms zo erg dat ik amper kan wandelen. Ik heb nu wel de huisarts een berichtje gestuurd omdat het bij mij redelijk heftige vormen aanneemt. Na de epley manouvre heb ik soms nog 1,5 week last van duizelingen. Hopelijk snel verbeteringen!

Groetjes,
Eva

Herkenbaar ! Die evenwichtsstoornissen en duizelig kunnen mij ook erg beangstigen en ik heb t ook meestal in drukke ruimtes zoals winkels , restaurants ,… hoort dus ook bij BO !

Rustig aan doen en het is gewoon een teken van overprikkeling dus probeer nog wat gas terug te nemen . Mss wat mediteren of yoga .

Anouk

Bedankt voor de reacties.
Stelt me wel gerust, in de zin van dat ik niet de enige ben.
Heb aangegeven op het werk dat het nog niet gaat, en krijg waarschijnlijk hulp van een psycholoog erbij.. ben benieuwd of dit resultaat gaat geven. Loop al bij de praktijkondersteuner en de fysio, doe ontspanningsoefeningen, maar goed heb nu ook bijna dagelijks de kinderen ( 4&1) in huis, en merk dat me dat ook de nodige prikkels geeft.

D

Hi D,

Inmiddels heb ik mijn huisarts gesproken en hij denkt dat duizeligheid bij mij komt doordat ik verkeerd ademhaal. Misschien ook nog iets om naar te kijken. Dit kan je testen door jouw bolt score te bepalen (video op youtube). Wellicht dat een ademhalingscoach dan kan helpen. :) ik ga het zelf ook proberen.

Groetjes,
Eva

Hallo Eva,

Ja dat zou heel goed kunnen. Bij mij is dat ook vaker verteld, en ben ook bezig met mijn ademhaling onder controle te krijgen, maar lukt niet altijd.

Goed van je dat je een ademhalings coach wilt proberen, hopelijk helpt dit😊.
Ik zal nog eens kijken naar mijn 'bolt' score, middels dat YouTube filmpje.

Mijn fysio heeft me wel de app breathe laten downloaden, om zo te kunnen oefenen met me ademhaling.

Byv 4sec in, 4sec uit.

Groetjes,
Denise

Hoi Anna,

Ik herken me hier in. Ik begin me steeds beter te voelen. Ondertussen ook weer aan het werk. Maar wanneer ik weer een ‘grote’ activiteit heb ondernomen ben ik weer paar dagen erg vermoeid. Met het opstaan in de ochtend ben ik ook nog moe en vermoeid. Gedurende de dag trekt het een beetje bij maar ik voel nog niet de energie die ik voor mijn burn-out had. Heeft tijd nodig.

Groetjes

Geen BO hier, maar wel veel spanningen en ook regelmatig erg moe. Ook na een goede nacht.

Als ik ga sporten (wat ik vaak ook prettig vind) dn ben ik soms echt mega vermoeid

@Cynthia Ja precies. Ik werk ook alweer een aantal weken 3 dagen p.w. (om de dag) maar na zo'n werkdag ben ik inderdaad de volgende ochtend weer helemaal vermoeid. In principe heb ik de afgelopen jaren niet echt vaak het gevoel gehad dat ik fit wakker werd (vandaar ook de bo). Ik hoop inderdaad dat het met de tijd echt beter gaat worden want dit voelt vaak heel frustrerend.

@Newbee die spanningen zijn bij mij wel wat geminderd, maar af en toe heb ik even van die momenten dat het terugkomt. Afleiding is soms wat bij mij helpt en/of wandelen. Aangezien ik nu weer werk gaat veel energie daar ook naar toe. Ik heb de sportschool even geminderd want ik merk dat ik op krachttraining/intensieve cardio wat minder lekker op ga.

Hoi Anna

Doe vooral dingen die je energie geven (uit behoefte zoals ik het heb geleerd) en niet uit noodzaak. Dus een afleiding omdat het lekker is, prima. Een afleiding om minder spanning te voelen, dat is juist op lange termijn niet goed. (En dat doe ik nog steeds teveel)

Hoi newbee,

Klopt ik bedoel dan ook een afleiding als in even lekker liggen mediteer sessie doen of een boek lezen. Het is lastig om de juiste balans weer terug te vinden. Ik struggle er ook nog mee

Dag Anna,

Bij mij gaat het inderdaad sinds maart/april ook beter. Iedere dag weer een stapje. Echter blijf ik die vermoeid het houden, met soms nog spierspanningen en soms nog druk achter de ogen. Ik probeer het gewoon te laten bestaan en ben nog op zoek naar een goed slaap/eetritme.

Ik denk dat dit gewoon nog tijd nodig heeft, tevens om ook weer aan alles te wennen en het te laten zijn.

Het geeft me een opgelucht gevoel om hier te lezen dat eigenlijk alle mensen met een burn out hetzelfde ervaren. Ik struggle ook met energie. Heel moeilijk om balans te vinden. Het maakt me verdrietig dat ik niet de dingen kan doen die ik voorheen fluitend deed. Ik ben nu ruim een jaar bezig om op te krabbelen. Ik merk aan mijn omgeving dat het toch niet echt begrepen wordt, tenzij iemand het heeft mee gemaakt. Fijn om hier herkennen te lezen.

@Silvia.

Herkenbaar. Mijn vriendin die, weliswaar een lichtere, ook een bo heeft gehad begrijpt me ook niet altijd. Ik voel exact wanner ik echt moe ben en wanner het bo gerelateerd is.

Maar ze zegt dan, dat hebben we allemaal wel eens, je moe voelen of i.d.Begrijp het ook wel. Na 17 maanden staat haar hoofd er ook niet meer na, en de mijne eigenlijk ook niet meer ;)

Ik hou het meestal maar voor me. De meeste mensen hebben hun eigen dagelijkse problemen en zitten (meestal) niet meer op die van mij te wachten.

Goedemorgen Roel, ik zit nu 16 maand in een BO en sinds een maand heb ik het idee dat het slapen iets beter gaat echter het houdt nog niet over. Vroeger sliep ik van 22 uur tot 07 uur tijdens de BO van 22 uur tot 2.30 uur. Nu slaap ik tot ongeveer 4.00 uur. Het is enorm slopend ondat ik overdag teer op een goede nachtrust. Ik merk het gelijk aan mijn benen wanneer ik niet goed heb geslapen want dan gaat het lopen ook wëer een stuk slechter. Maar goed laat je niet ontmoedigen, ieder persoon en BO is anders. Succes.

Dank Henriëtte, lijkt erop dat je qua slaaptijden momenteel in hetzelfde schuitje zit. Ben benieuwd wanneer het weer eens 8 uren kan zijn zoals vanouds maar miss moet ik er ook maar gewoon mee leren leven. Sterkte in ieder geval!

Hoi Roel,Ik heb bijna een jaar een BO. Ik heb een tijd lang tot 4:00 uur geslapen (met medicatie). Nu slaap ik tot rond 5:30 uur ( met minder medicatie). Ik verlang ook terug naar 8 uur slaap maar helaas...... Het is wel een stuk verbeterd.
Veel sterkte!!!!!

Dank voor je reactie Aniek!

We moeten maar blijven teren op de kleine positieve stapjes en de hoop houden dat uiteindelijk alles weer zoals "normaal" wordt dan.

Ook veel sterkte toegewenst!

Hoi Roel,

De eerste 4 maanden van mijn burnout had ik ook problemen met slapen maar daarna begon het bij mij steeds beter te gaan en heb ik een periode zelfs ongeveer 12 uur per nacht geslapen (lichaam had het blijkbaar nodig).

Nou ben ik sowieso iemand die het liefste rond de 10 uur slaap krijgt per nacht en dat gaat tegenwoordig (1,5 jaar burnout) eigenlijk elke nacht wel weer. Het is dus ook gewoon heel erg afhankelijk van de persoon.

Wat mij in het begin goed hielp was om meditaties te luisteren die speciaal gemaakt zijn voor mensen die midden in de nacht wakker worden. Kun je genoeg van vinden online of op de Insight Timer app. Zelfs als je niet meer in slaap kan vallen kun je alsnog lekker een uur mediteren en je lichaam tot rust laten komen. Meestal viel ik daarbij uiteindelijk toch wel weer in slaap, al moest ik soms de meditatie één à twee keer opnieuw aanzetten :)

Je kunt ook eens Valeriaan pilletjes proberen om te stimuleren dat je goed doorslaapt na het in slaap vallen. Dat is een natuurlijk supplement en is niet te heftig. Zou het niet te vaak gebruiken want dan kun je er alsnog wel aan gewend raken, maar één of tweemaal per week kan het best uitkomst bieden.

Succes!

Bedankt G, ik hoop dat tezijnertijd ik ook zo'n periode van veel slaap ga zien en weer een normaler slaappatroon kan krijgen. Goed om te horen dat dit wel weer mogelijk is!

Ik herken de hoofdpijn wel. Niet elke dag maar wel vaak. Heb het niet laten onderzoeken.

Dag Roos ,

Ik herken het , sinds ik in mijn burn-out zit vaker migraine en duizelig en ook vaker hoofdpijn. Ik heb de angst voor hersenbloeding etc ook gehad dus ik weet wat je doormaakt . Ik heb laatst bij de neuroloog een EEG gehad en als je dan een bloeding ofzo hebt gehad zouden ze dat hebben gezien . Het was helemaal goed ookal heb ik echt momenten gehad dat ik dacht dat ik iets kreeg door de migraine en duizeligheid (heb oogmigraine) ik heb die angst van me afgezet want ik weet nu dat dit echt hoort bij burn-out en dat je niet mag onderschatten wat dat allemaal met je lichaam kan doen aan symptomen. Probeer tot rust te komen met mediatie ofzo , zodat je toch al uit die fight flight modus komt .


Je kan dit !

Anouk

Dankjewel Anouk, na hoeveel tijd werd dit minder bij jou?

Hoi

Het werd eigenlijk minder vanaf het moment dat ik me er niet meer op ging focussen .
Probeer eens te mediteren . Dankbaarheidsmeditaties en Google eens “Dr Joe Dispenza” . Dit heeft mij heel goed geholpen . Mindset doet meer dan je denkt .

Anouk

Ik mediteer al, maar dat helpt maar eventjes. De aanvallen komen soms een paar keer per dag. Soms migraine en soms een heel knellend gevoel op mijn slapen, alsof mijn hoofd tussen een bankschroef zit, spanningshoofdpijn denk ik.

Ik ben bij de huisarts geweest en die heeft me doorverwezen naar een neuroloog voor een intake, wel 6 weken wachten 🤪

Ik heb dit ook elke dag
Het is slopend. Hoofd in bankschroef gevoel. Spanningshoofdpijn. Probeer er niet op te letten maar het is echt niet leuk meer. Wanneer stopt die ellende eens?
Binnenkort maar weer naar de ha.

Roos hoe gaat het nu? Weer je al meer omtrent de mri scan? Kun je wat goed nieuws brengen daaromtrent.

Ik heb het ook Roos... hoe gaat het nu bij jou?

Ik heb het ook. Hoe gaat het nu met je?

Herkenbaar !
‘‘s morgens zijn de klachten bij mij ook vaak het ergst . Wat dan heel confronterend is want iedere morgen hoop ik op te staan en terug de oude ik te zijn maar helaas en dan begint alles weer opnieuw en raak je ontmoedigd .
You are not alone

Hoi
Even van me afschrijven…

Na 35 jaar samen zijn ,nu al 1.5 jaar mijn man kwijt.maar het is zo pittig…alleen zijn,niemand om te kletsen.mijn kinderen zijn er wel,maar hebben ook hun eigen leven. Bezig houden,maar geen 24 uur toch🤷‍♀️😢.
Veel meegemaakt ,dus ook overspannen.wil wel ,maar zit vast in mezelf of zo! Heel veel huilen,piekeren,kermis in mijn hoofd etc. Zo eng ! Huisarts zegt: geef jezelf tijd,je moet rouwen, heb A.d. 10 mg paroxetine,helpt wat,maar…
Altijd druk geweest,gewerkt, en nu …..niks meer 🙈 heb ook niet veel zin om van alles te doen.alles op de automatische piloot. Aan de ene kant wil ik rust,en de andere kant niet. Hoe gek ben ik 😰 .voel me een dweil.huilbuien in hoge golven,lucht op, tot de volgende.
Ook zomaar ineens waar ik ook ben🤷‍♀️. En zo moe soms. Word er soms angstig van, !
Je voelt bij het opstaan al dat het een rotdag (weer) is.in de ochtend somewhat beter,maar pffff. Soms ook 5 mg oxazepan,dat helpt even. Hoe doen jullie het bij slechte dagen.?
Sorry voor het klagen,maar soms is het gewoon zo k.t

Hoi Elbert herkenbaar hoor hier het zelfde en Anouk en bij mij was het ook bij hoofd nu hoofd zakelijk mijn lichaam spanningen erin vol gevoel en brandende maag was een hele tijd weg en nu dus weer terug zit al ruim 1 jaar in een burnout loop veel bij dokters ben weduwe al 7 jaar hoop mee gemaakt in mijn leven te veel om op te schrijven en man plotseling dood heb dat ook blijkbaar niet kunnen verwerken zegt de psycholoog wil mijn kinderen er niet telkens mee lastig vallen elke ochtend word ik wakker en hoop op een goede dag soms wel soms dus niet ga wel wandelen met de hond en als ik droevig ben dan weer maar in bed liggen ik heb geen slaaptabletten bang dat ik er aan verslaafd word sterkte je staat er niet alleen voor er zijn er meerdere 👍

Hoi LN

Lijkt wel wat op mijn …en zeker zijn er meerdere.
Heb geen slaaptabletten,
accepteren dat ik nu zo ben valt me zwaar , dus vandaar het huilen,angstig, en van alles verwerken. Overspannenheid…heftig 🤔 nooit geweten ! Ben nu 66 ,
Accepteren en de tijd nemen zei de H.a.

Hoi An ja accepteren zegt ook de huisarts tegen mij maar valt zwaar op mijn dak en ging toch vrij goed dacht ik ruim 4 maanden maar dan krijg je weer een terugval pffff en idd jou verhaal lijkt op de mijne en ik ben bijna 66 jaar en sterkte ook met alles he 👍🍀

Hoi Eibert
Zo herkenbaar. Waarschijnlijk heeft dit met de cortisolspiegel te maken. Sinds dat ik dat weet geeft mij dat rust en kan ik hier wat beter mee omgaan. Ik denk nu niet wat heb ik nu weer verkeerd maar laat het gebeuren.
Hopelijk heb je hier iets aan.

Sterkte!

Hi Eibert,

Je cortisol-level gaat vanaf 04:00 uur stijgen (je lichaam bereid zich langzaam voor om wakker te worden en op te staan). Vandaar dat er een hoop mensen, die burnout zijn, wakker worden rond dit tijdstip en onrustig tot niet slapen.

Jouw klachten van de knallende koppijn, druk op ogen, erge onrust en veel spanning in je lichaam zijn stress (en dus cotrisol) gerelateerd. Naarmate de dag vordert, neem de cortisol en dus de klachten weer af, om vervolgens de volgende dag weer dezelfde cyclus te doorlopen, heel frustrerend.
Je zit als het ware in de verkeerde stand, de stressstand i.p.v. de ontspannenstand.

Bij mij heeft overdag veel wandelen geholpen om het cortisol te laten dalen, er zijn ook dagen in het begin geweest dat ik al om 06:00 uur in de ochtend als een gekkie buiten liep omdat het cortisol toen door mijn hele lijf gierde, dit is steeds verder afgenomen.
Ik heb ook een periode gewoon helemaal niet gewerkt en als een boeddhist op zijn zolderkamer geleefd met woordspelletjes en een kleurboek voor volwassenen.
Je lichaam heeft rust en zo min mogelijk prikkels nodig, uiteindelijk herstelt het zich vanzelf mits jij goed voor jezelf zorgt en je rust pakt en alles stress buiten de deur houdt.

Ik ben begonnen van 4 uur werken per week naar nu alweer 35 uur, er is hoop, maar ook als ik me niet aan de spelregels voor herstel houd, heb ik zomaar weer een mindere week.

Succes!! Houd moed!!

Hoi LN
Wat doe jij om het te leren? Accepteren?
Hobby’s ?

Heb niet echte paniek ,maar meer heftige huilbuien uit het niets.voel het wel aankomen.daarbij ook vaak soort van duizelig ,watten in je hoofd etc. Vind dat best eng. En omdat ik nu niemand meer heb die tegen me kletst,komt het nu echt wel binnen. Had die eenzaamheid of alleen zijn nooit verwacht. En nu pas begint het verwerken …zeggen ze.pff Altijd veel mensen om me heen gehad,en nu niks meer. Teveel gebeurd ,stress, !🙈
En idd. Terugval ,zo is het even 1-2 dagen redelijk,en dan ben ik weer een dweil. Dacht ook dat het wel mee zou vallen….maar niks van dat alles! Het kost je zoveel energie dat je er moe van wordt. Doktersbezoeken vind ik ook altijd erg spannend/ stressig.
Heb ook een kleine hond van 12 jaar ,en die loopt niet meer zoveel en wil vaak niet verder lopen🤷‍♀️ maar ben echt blij met me hondje.
Hou vol ! Het is niet anders🤔 lees je graag !

Hoi allemaal,

Vandaag deze site ontdekt en veel mooie en herkenbare verhalen al gelezen, en dacht zal ook maar eens zelf wat plaatsen

Hier ook met periodes angst/spanning/stress (schijnt allemaal een beetje hetzelfde te zijn begrijp ik nu)

Het ging een tijd best ok, maar nu einde vakantie toch ineens weer die overspoeling.
En vervolgens doe ik dat wat ik meestal doe: Me terugtrekken, piekeren, gaat het nu nooit over, afleiding/verdoven (geen drugs of zo 😊) dmv spelletjes en soms andere manieren waar ik niet altijd even trots op ben (en ik hier ook liever niet over uitwijd). Alles om de negatieve gedachten soort van te negeren/weg te duwen.
Door dit alles ben ik op een gegeven moment ook doodmoe

In de ochtend heb ik het soms ook dat de spanning ineens erg is. Volgens mij (dit wordt ook zo vermeld in een programma dat ik volg) komt dit omdat je onderbewustzijn in de nacht 100% open staat en je met je bewuste gedachten niets kunt "corrigeren" omdat je slaapt. Vandaar dat je 's nachts soms ook de meest rare dromen kunt hebben met de meest vreemde combinaties van mensen/lokaties/situaties.

Gr
Newbee

Hoi Ann ja herkenbaar die eenzaamheid vooral de dagen dat ik vrij ben ik werk nog houd me bezig en heb je contact met andere 3 4 ochtenden in de week en mijn hobby is tekenend en schilderen maar als ik niet in mijn vel zit komt er niet veel van en nu bij iemand die shiatsu therapeut dat helpt iets het doet wat met je lichaam rare gewaarwording misschien ook iets voor je of andere lotgenoten succes ook wel moeten volhouden 👍👍

Hoi LN
Zal het is opzoeken..shiatsu 🤔

Ik lees, en diamant painting, spelletje op de i-pad etc.
Ik werk niet meer, dus moet ik wat zoeken voor 1 of 2 uur per dag of zo . Maar ja…wat . ? als ik me zo rot voel ,wil andere niet lastig vallen daarmee.
Mocht je wat weten….dan graag !

Hoi An hoe gaat het nu met je hopelijk wat beter 👍

Ik heb er nu ook al een jaar last van, de eerste maanden was dit het ergst, nu nog steeds een gevoelig punt, maar uit te houden. Geen koffie meer drinken en kleine maaltijden heeft het meest geholpen… ik had/heb esomeprazol als het weer opspeelt, omepeazol werkt al niet meer bij mij. Stress maakt het bij mij ook erger. Het komt een keer goed, houd vol xxx

Dank je wel Suus voor je reactie en sterkte ook 👍😘

Hi LN en Suus,

Heel herkenbaar ook voor mij. Maagzuurremmers helpen bij mij helemaal niet. Heb ook het gevoel dat mijn klachten erger worden bij stress en ook bij inspanning/teveel doen. Bij mij is dit relatief een nieuwe klacht sinds 2 maanden, heb al langer last van duizeligheid en andere klachten. Hebben jullie ook last van pijn bij je middenrif en tussen je schouderbladen?

Sterkte!!!
Liefs, Agnes

Ohja, LN, wat voor oefeningen doe jij voor de duizeligheid? Dankje!

Hoi Agnes Dank je voor je reactie ja ik heb ook maagzuur remmers al heel lang sinds 2002 na de dood van mijn zus kwam dat en duizeligheid doe ik oefeningen mijn bed benen gebogen doen omhoog en met je voeten tegen elkaar de knieën niet tegen elkaar aan doen dan gaan ze trillen het ontspant je lichaam en ademhalings oefeningen van Nick de Waard op YouTube hij heeft ook vele klachten gehad en als ik uit bed stap eerst zitten en hoofd omlaag en links en rechts bewegen goed voor de nek en schouders ja daar had ik ook heel veel last van fisioterapie vorig jaar gehad dry needling en nu nog af en toe en toch proberen te wandelen dat doe ik veel met de hond ik heb geen draaiduizeligheid daar ook naar de dokter geweest is stress zegt ze ja natuurlijk krijg je dan extra stress he als je draaierig word bang dat je valt alles draaide om me heen is angstig duurt meestal bij mij 19 min en ga dan als ik gewandeld heb weer even op bed liggen sterkte ook en succes 👍👍

Hoi Agnes hoe gaat het met jou nou ik ben vandaag naar de dokter geweest had weer last van mijn maag en word nu door gestuurd naar het ziekenhuis voor.een echo 🤔

Wat ook een oorzaak kan zijn van maagklachten is bewerkt voedsel. Gemodificeerd maiszetmeel bv. ( mais behandeld met zoutzuur). Lichaams vreemde stoffen omdat de hele maiskolf erin gaat. In brood zit tegenwoordig van alles wat er niet in thuis hoort. Paneer op schnitzels is geen brood meer. Ragout is geen ragout meer. ( roe). Bij bewerkt voedsel zijn dus de normale stoffen vervangen door troep. Dit veroorzaakt ontstekingen in je maag. Kijk eens naar filmpjes van Sebastian Lege ( satelliet of utube). Dan snap je wat er in de supermarkt ligt en wat misschien jou maagklachten veroorzaakt. Er gaat een wereld voor je open. Ook keuringsdienst van waarde tv is zoiets.

Same here.
Al gaat het wat beter. En dat komt omdat het sowieso wat beter gaat.
Ik denk dat als het niet goed gaat, op wat voor manier dan ook, je sneller last krijgt op je zwakke plekken. Bij mij ook maag. En soms ook een beetje duizelig. Bij dat laatste ga ik vaker heel rustig zitten en diep ademen. Langer uitademen dan inademen.

Hi ik wilde wel zeggen dat het toch belangrijk is om je even te laten checken via een ontlastingsonderzoek. Ik kreeg ook plots klachten; opgezette buik, misselijkheid, winderigheid/boeren, diarree, etc. en na onderzoek bleek ik dat ik de maagbacterie had (heliobacter pylori) die hier de oorzaak van kan zijn. Zit nu aan de antibiotica en hoop dat het daarna beter wordt.

In eerste instantie dacht ik van het zal wel weer door de stress komen net als alle andere dingen, maar ben toch blij dat ik me even had laten checken bij de huisarts. Nu moet ik ook zeggen dat ik voor mijn BO ook al wel vaker diarree had dan de gemiddelde mens, maar ik dacht er toen niet zo over na.

Hoi Roel ben gisteren naar een h.a geweest en moet in augustus een echo maken van mijn buik sus weer slecht slapen en stress in de maag krijg ik ervan maar goed het moet hé en bedankt iedereen voor jullie reacties en sterkte ook 👍

Hi LN,

Niet te veel over nadenken, dat levert alleen maar stress op. Probeer iets te doen ter afleiding en laat het over aan de dokters. Grootste kans is dat het allemaal meevalt! Sterkte

Ja hoor bij mij precies hetzelfde
Een VRESELIJK naar..lamlendig...zeurend..verdrietig..
Rottig..weeig...gevoel in de maag.
Alsof er iemand gestorven is....die ik lief had...ik weet gewoon niet..hoe ik dat het beste uit kan leggen.
Het is er smorgens gelijk al...blijft de hele dag en meestal is het in de avond pas minder...voelt zoooo rot...zijn het de spanningen in mijn lichaam die daar zitten..?.. in de maagstreek ?
Zijn het bijwerkingen van Paraxotine?
Nu 3 weken aan de Paraxotine.
Ben met Setraline gestopt...netjes afgebouwd.
Nu 8 maanden burnout thuis.
Voel met rot..
Heb jij een tip voor mij?
Liefs ❤️

Hé Roel zal het proberen ik wandel veel met de hond en werk ook wat ochtenden dat lijd een beetje af maar kan nu niet zo genieten van de natuur denk er telkens aan en wil mijn kinderen er ook niet lastig mee vallen en pieker me suf ja mijn man is overleden al 6 jaar dus kan me ei ook niet kwijt dan vooral in bed denken denken denken pfffff bedankt voor je reactie en ontlasting onderzoek 5 jaar geleden gedaan toen 3 grote poliepen die weg gehaald gelukkig goed aardig hoop dat de antibiotica bij je aan slaat 👍

Ja heel herkenbaar ik heb net 5 dagen redelijk goede dagen gehad ook met werken en vandaag na mijn werk kreeg ik weer last van mijn maag vol gevoel branderig enz word daar droevig van ging zo goed nu weer terug bij af lijkt wel ik zit sinds mei vorig jaar in een burnout veel bij dokters geweest fisioterapie enz ook beterschap en sterkte ermee 👍

Dank je,, jij ook veel sterkte, !💪🍀

Heel herkenbaar echter revalideren gaat nooit in een stijgende lijn maar altijd met ups- en downs. Maar ik lees bij jullie en ook bij mijzelf dat er meer ups dan downs zijn dus gaan we de goede kant op. Houd moed het komt uiteindelijk goed.

Ook voor mij herkenbaar, ik zit er al 2 jaar in en het is altijd met ups en downs gegaan. De downs worden wel steeds minder heftig gelukkig. Ik denk altijd maar zo: op korte termijn zijn het ups en downs maar op de lange termijn is er wel een stijgende lijn in te herkennen.
Als ik me slecht voel bedenk ik me dat ik een jaar geleden op een goede dag me nog niet half zo goed voelde als nu op een slechte dag. Mij helpt die gedachte wel.
Sterkte!

Een paar weken van relatief fijne dagen gehad. Leuke dingen kunnen doen, rekening gehouden met belastbaarheid.
Toch nu weer een beste terugslag. Minder slapen en gestrest gevoel in buik. Lusteloos en hopeloos gevoel daardoor. Maar goed, zoals al gezegd langzaam aan de goede kant op.
Al voelt dat nu even niet zo... we doen t goed !!! Sterkte allemaal...xxxx

Goed zo Eric herkenbaar ik ook zo goede dagen en ook weer een terugslag vooral bij mij in mijn maag en ook slecht slapen maar hopelijk stap voor stap komen we er wel iedereen op deze site sterkte ook 👍🍀😘

De periodes dat het goed gaat, daar houdt ik me juist aan vast: zie je wel, het kán beter worden! Dat het dan tussendoor weer minder gaat is jammer maar niet belangrijk. Zolang ik maar zie dat er momenten zijn dat het beter gaat, en die momenten ook steeds beter worden, en steeds langer duren. Dan is er hoop op herstel.
Glas is halfvol ;)

Hey ja ik heb dit ook sinds de hitte van 2 dagen niet vooruit te branden ook weer veel piekeren en angstig.

Hier ook. Extreem vermoeid, nog meer dan normaal. Terwijl ik normaal gesproken ook fan ben van de zon. Gelukkig airco op de slaapkamer, dus ben daar vooral te vinden nu

Hier ook veel last van de hitte. Normaal gaf ik hier ook niet om. Maar heb nu sinds maart vorig jaar een burnout en kan echt niet tegen de warmte. Probeer zoveel mogelijk binnen te blijven. Ga s avonds lekker even naar buiten

Vanochtend even gezwommen. Verder als t te warm wordt ook binnen. Voel mij wel eenzaam dan, wetende dat veel mensen genieten nu van een vakantie en de warmte.

Ook dit gaat weer voorbij, sterkte allemaal xxx

Hoi allen

Herken dit ook…waaier aan,hoofdpijn ,onrustig,huilen, en ook nergens zin in. De warmte kan ik ook niet meer hebben…blij als het zo’n 22 graden wordt..dat is zat ! Drukkende warmte😡 ik doe niets ,
Sterkte

Hoi H.

Zie mijn eerdere topic hieronder met dezelfde titel.

Het is super vervelend, maar hoort er helaas bij. Burnout en hitte gaat niet samen. Alle fysieke processen die al in de war zijn worden met warm weer nog meer in de war geschopt. En het is helaas ook zo dat hitte meer angst en paniekklachten aanwakkert bij veel mensen.

Je kunt je er alleen maar aan overgeven ben ik bang, verwacht niks van jezelf op deze dagen en doe rustig aan!

Ik herken mij in je verhaal, dit is ook hoe ik mijn jeugd doorstaan/overleefd heb. Hierbij zijn er onbewust een hoop emoties verdrongen en opgeslagen in het zenuwstelsel, dit zorgt voor een vol emmertje en die is nu overstroomt met alle klachten rondom de burnout van dien. Deze opgeslagen emoties mogen gehoord, gezien, gevoeld en geuit worden, zodat het emmertje weet wat leger raakt. Het is belangrijk om hierop te focussen, informatie hierover op te zoeken en een passende methode voor jou waar je (met hulp van) mee aan de slag kunt. Je bent niet alleen, succes!

Herkenbaar.

Kies voor jezelf en houd van jezelf is belangrijk. Zet jezelf op nummer 1 en houd eerst rekening met jezelf en niet met anderen.
Je bent meer dan goed genoeg! En wees niet zo onzeker, ook al is dat moeielijk. Wees lief voor jezelf en blijf wie je bent. Ik zie zo wel aan je bericht dat je een goed hart hebt maar dat is ook een “trap” voor men om daar misbruik van te maken. Leef niet voor andere maar voor jezelf.

Heel veel sterkte gewenst

Ik herken dit ook. En ook in de andere reacties.
Ik vond het heel moeilijk om onvoorwaardelijk van mezelf te houden. Met nadruk op het woord onvoorwaardelijk.
Heel veel last gehad van waardeloos voelen door onverwerkte trauma’s uit mijn jeugd en last van faalangst.

Voor mij hielp het om over de kleine ik (kind) en de volwassen ik te praten.
Ik kom wel op voor anderen van wie ik hou, dus ik weet dat ik als volwassene wel de tools heb, alleen die gebruik ik niet voor mezelf.
Wat voelt de kleine ik, wat heeft die nodig? Wat kan jij als volwassene hem/haar bieden?

Heel herkenbaar dit. Precies die worsteling is een van de dingen die een burnout zo zwaar maakt vind ik. Je twijfeld constant aan jezelf, of je nu wel of niet iets moet gaan doen. Het is enorm vermoeiend...

Wat me enigszins helpt is om te accepteren dat ik soms een verkeerde keuze maak. Soms zit ik dagenlang thuis en word ik daar depri van, waardoor ik vervolgens alsnog slecht slaap en oververmoeid ben. Aan de andere kant doe ik soms teveel, en slaap dan ook niet. Soms heb ik geen idee wat ik "fout" heb gedaan.

Hoe dan ook, mezelf vergeven voor wat er ook gebeurd helpt enorm. Soms gaat het klote, soms gaat het goed. Ik merk wel op de lange termijn (bijna 1.5 jaar nu) dat de dalen steeds minder diep zijn bij zo een kleine terugval. Hieruit put ik dan maar hoop: het gaat immers toch steeds iets beter.

Weet niet of je hier iets aan hebt, maar misschien in ieder geval herkenning. Veel sterkte!

Ontzettend herkenbaar en voor mij ook de grootste struggle in het herstellen momenteel. Ik ging zeker in het begin als het eindelijk iets beter ging, zó snel over de grens heen en daar moest ik dan weer een paar dagen of soms weken van opkrabbelen om weer op het niveau daarvoor te zijn. Eerst heb ik het een hele tijd zo gedaan, omdat die momentjes van leven voor mij het verschil waren tussen zware depressie en nog enigszins mentaal ok voelen. Maar na een paar flinke en zoals je zelf ook echt terecht benoemd, traumatische terugvallen ben ik inmiddels nog veel voorzichtiger geworden. Ik wil / kan dat niet nog eens meemaken.

En die voorzichtigheid is ook echt nodig, want zelfs nu ga ik vaak genoeg alsnog over de grens de keren dat je weer eens wat probeert. Zo ben ik nu nog aan het bijkomen van een fietstochtje van 20 min eergisteren.

Heb inmiddels wel geleerd dat ik, hoe deprimerend ook, me echt veel moet afzonderen en moet rusten. Het voelt bijna als een soort opgeven, maar het is acceptatie denk ik. De kunst is om je grenzen voorzichtig op te blijven zoeken, en er dan onder te blijven. Die balans vinden is haast onmogelijk, ook omdat je grenzen natuurlijk steeds als het goed is iets opschuiven.

Mij helpt het om elke dag op te schrijven wat ik doe, en welke symptomen ik heb. Op een gegeven moment krijg je inzicht waar je zit en wat je wel en niet kan. Ook bouw ik wandelen op door een schema op te stellen voor mezelf, en dan eerder te laag inzetten dan te hoog. En als ik voel dat het te ver is of ik te moe ben, doe ik het gewoon niet.

Voorzichtig blijven aftasten.. Veel sterkte

Heel erg bedankt voor jullie reacties, het helpt me alleen al te weten dat anderen het ook zó moeilijk vinden en hard terugvallen. Soms voelt t alsof ik de enige ben die t maar niet wil leren. Maar dat is dus niet zo. Ik probeer inderdaad ook op te schrijven wat ik op een dag doe en dat als basis te gebruiken, niet opeens veel meer doen op een dag dan dat..

Sterkte aan jullie ook, we komen er wel ❤️

Vorig jaar mei belandde ik in een burn out vanwege jarenlange heftige omstandigheden in mijn gezin.
Rust kreeg ik hierdoor niet. Ik zette mezelf steeds op de 2e, 3e ...plek.
In bijna een jaar tijd krabbelde ik weer op totdat 2 geleden er weer heftige dingen gebeurden in mijn familie. Ik voelde dat het teveel was, maar kon ook geen nee zeggen.
Hierdoor heb ik een enorme terugslag. Werken lukt nu niet. Ik voel me opgejaagd, gespannen, pieker heel veel en weet het allemaal niet meer.
Ik probeer ontspannende dingen te doen, maar het ontspant mij niet...
Heeft iemand hier ook ervaring mee? Tips zijn welkom.

Hoi A,

Wat vervelend om te lezen. Ik leef met je mee. Ik was ook langzaam aan t opkrabbelen en ging van overlevingsstand naar vermoeid en opladen stand. Helaas zit ik nu te piekeren over mn relatie, het voelt alsof hij niet meer wil. Dus ook ik zit nu weer vast in stressmodus, waar ik juist geen energie voor heb.. zo lastig.

Ik probeer ontspanning te zoeken via meditation moments app. Allerlei meditaties enzo. Maar eerlijk gezegd lukt het voor geen reet en wil ik gewoon schreeuwen. Maar ook daar geen energie voor. Hoe kan ik ook nog liefdesverdriet gaan meenemen in deze shitshow? Ik weet t ook allemaal ff niet.

Sterkte, ik heb ook geen antwoorden, lijd wel met je mee :(

Ik zit precies in dezelfde fase. Het aanvoelen vind ik ook erg lastig. Alles wat voorheen normaal was lijkt nu zo moeilijk. Dat frustreert mij enorm. Word er moedeloos van. Heel veel sterkte

Het is inderdaad allemaal zo lastig.
Gisteren een beetje schoongemaakt in huis. Twee slaapkamers. Ik moest tussendoor 2x even op bed liggen. Niet normaal.
Het 'gewoon kunnen leven' lijkt zo ver weg.
Het maakt me verdrietig en soms wanhopig.
In theorie weet ik het wel: zorgen dat je meer herstelt dan dat je energie verbruikt.
En zo zal de batterij zich weer langzaam vullen.

Hier ook enorme terugval
Duizelig zelfs een broodje klaar maken is teveel werk ik lig in bed het lijkt het enigste te zijn wat ik nu kan doen

Gelijk weer die angst wat heb ik nu weer fout gedaan

Hoi lieve anoniem,

Ik voel je , zelfde situatie hier. Weet ook niet wat er dit x fout is gegaan. We komen er echt uit!

Groetjes P

Burn-Out is dat je bent doorgebrand. Ik zie het als een lege accu met versleten elektriciteitkabels.
Hoe moet je opladen als je accu én je kabels het niet goed doen? Het is logisch dat je geen energie hebt, en dat je signalen niet goed doorkomen.

Structuur deed ik heel goed op, omdat het voorspelbaar was en geen denk-energie kostte. Op mijn dieptepunt deed ik maar 1 klusje per dag met verplichte rust (slapen) en leefde ik naar de dagdelen toe.
-Ochtend: ontbijten , decafe koffie, omkleden en yoga en dan slapen.
-Middag : lunchen,misschien een klusje en dan slapen.
- Avond is avondeten ,misschien douchen en slapen…

Daarnaast is balans vinden niet hetzelfde als structuur. Ik hield rekening met hoe zwaar het klusje was, of hoe nieuw de activiteit is en hoe sociaal. Daarna dacht ik: “wil ik dit graag? Krijg ik er energie van? Hoe lang moet ik hiervan bijslapen?”
Visite was bijvoorbeeld 1-2 dagen van bijkomen. En dan moet je jezelf afvragen of dat je wel waard is. Soms doe je het wel, soms stel je het uit…

wees lief voor jezelf

Ola allemaal,

De betere dagen geven een mentale opkikker. Des te confronterender zijn vervolgens de mindere dagen. Dan tettert er dan weer zoveel onzekerheid in onze uitgebluste hoofden.

Een rollercoaster zonder aanwijsbare redenen. "Hoe dan? Waarom toch? Wat nu weer? Pak ik het wel goed aan?"
Continu innerlijke vragen en piekeren hoe we die malaise teboven komen. Oplossingen zoeken, aanhoren, inlezen. Peinzen over wat ons beter maakt of op zijn minst de malaise tempert.

Dat hoort bij een BO. Dat doet een BO met ons.

"Zijn de betere dagen of uren slechts een kado'tje? Wat doe ik fout? Waarom lukt het herstellen me verdomme niet? Waarom ik?"

"Waarom die terugvallen? Waar krijg ik energie van? Waarom ben ik angstig?"

De herhaling van de terugval is best confronterend, waarbij/alsof kortstondig optimisme in de grond wordt geboord.
Om moedeloos van te worden.

Bij de teveel inspanning (wat heet...) is terugval eigenlijk wel te verklaren. De aanhoudende malaise op de dagen waarbij we wel rustig aandoen is moeilijk te verkroppen. Dan gaan we daar weer over piekeren. "Houd het dan nooit op?"

En Ja! Het gaat een keer over. De klachten worden naar verloop van tijd minder heftig/ingrijpend. Dan ligt het gevaar op de loer dat we weer teveel willen doen. (Ergens misschien ook wel de verloren tijd in willen halen?).

Je merkt op een gegeven moment dat je meer 'ruimte' tussen de oren krijgt, prikkels minder heftig zijn, wat meer kleine klusjes in huis aankan, weer wat kan autorijden, minder vaak terugslag en tevens minder heftige terugslagen, langer bezoek, meer boodschapjes doen. Als een vel papier dat heel heel heel langzaam uitvouwt. Haast onmerkbaar. En soms stagneert het uitvouwen een tijdje. Of rolt het vel weer wat terug. Ook dat hoort erbij.

Jammergenoeg is het herstelproces zeer langdurig. Bij de een duurt het gewoon langer dan bij de ander. En toch gaat het over. De eindstreep scheelt per individu.

Accepteer dat herstel tijd kost hoe rot we ons vaak voelen. Iedere medisch- en psychologisch specialist is ervan overtuigd dat we hiervan genezen. De cijfers zijn er trouwens ook naar.

Het voelt nu als uitgeput maandenlang zwemmen naar een kust die maar niet in beeld komt.

Het vaste land is er wel degelijk. Blijven zwemmen. Voorzichtig, behoedzaam en met veel rust. Dobberen mag ook als het lijf erom vraagt. Verzuip niet in het uitzichtloze gevoel wat de BO met zich meebrengt. We zijn geveld. Stevig geveld.
De tijd zal ons helen.

Ons lijf/geest eist nu dat we zeer zeer zeer rustig aan moeten doen. Die signalen zijn overduidelijk en zit er niets anders op dan toe te geven. We voelen ons gedecimeerd, maar dat is volkomen normaal bij een BO. Haast vanzelfsprekend. Niets om ons over te hoeven schamen.

Dat eeuwige piekeren, depressies, angsten,lusteloosheid, hoofdpijnen, derealisatie, enz.. het hoort (gewoon) bij een BO. Daarmee kunnen we elkaar stuk voor stuk de hand schudden. We hebben niet gefaald. Het is ons overkomen. We zijn nu 'gewoon' uitgeschakeld. Dat mag, want we ook maar ,gewoon' een mens.

Misschien moeten we niet continu teveel van het herstel verwachten. We zijn nu noodgedwongen uitgestapt in de sneltreinvaart van ons leven. Dat moest, al is dat vaak nogal moeilijk te accepteren.

Poco poco is het devies. We komen heus wel weer terug op perron 'Levensvreugde'.

Houdt vertrouwen!

Sterkte allemaal en ik wens jullie allen een gestaag herstel!

Cactus

Dankjewel Cactus !!

Weer prachtig verwoord Cactus! Jouw woorden zijn enorm helpend in mijn herstel.

Ooo, dat deed deugd Cactus om te mogen lezen!
Dank u!

Mooie woorden Cactus, dankjewel!!

Sluit me hier bij aan! Zo herkenbaar!

Bedankt Cactus, mooi verwoord!
Hartelijke groeten!

Zwaar is het he? En raar dat ze je op zoveel benzo's zetten, die zou ik eigenlijk maar 3 weken gebruiken of 2x per week want zijn zeer verslavend. Verder zou ik met diepte onderdrukte gevoelens en trauma aan de slag gaan. Dat zit er achter die paniekaanvallen, dat is oud trauma wat boven probeert te komen. Gabor Maté schrijft hier veel over, SOLK van Saskia de Bruijn is ook een goed boek, verder heb je stressortherapie en stichting Emovere heeft veel goede informatie. Hiermee ga je tot de KERN en dat is de snelste weg naar DUURZAAM herstel.

Succes, je komt hier uit!

Hoi Taco,

bedankt voor je bericht. De benzo's neem ik inmiddels al maanden. Ik ben op de hoogte van de verslaving maar het is duidelijk voor mij en artsen dat ik ze nu nog nodig heb. Het wordt goed in de gaten gehouden met de huisarts en psychiater.

Paniek aanvallen heb ik al niet meer, gelukkig. Maar ik wil in de toekomst inderdaad naar traumatherapie.

Ik hoop dat ik hier weer uit kom. Soms is dat moeilijk te geloven maar ik zie wel herstel plaatsvinden over de afgelopen maanden.

Hoi de gever

Zelf heb ik net ook geschreven bij nr. 1088. Lees maar als je het erkend!

Echt zwaar zo’n angststoonis. Ook ik heb 10 mg paroxetine sinds 4 maanden,maar kan niet zeggen dat het veel doet…al is het maar 10 mg🤷‍♀️ slik soms 2x halve 0,5 mg oxazepan ,en niet elke dag… maar ik wil misschien ook te snel ! Het is ook niet elke dag paniek, maar moeilijk te omschrijven. Kermis in mijn hoofd …en dan wat angstig !
Nee…echt geen pretje ! Wens ook jou succes!

Zo herkeenbaar die paniek en angst.

Blijf in je hetstel geloven, want dat gaat echt gebeuren. Niet aftellen of jezelf een termijn tot herstel opleggen.

BO...het gaat over.

Sterkte!

Bedankt voor jullie reacties An en Cactus.

@An: Ja een aantal jaar geleden ben ik dus ook al eens door generale angststoornis gegaan zonder slaapproblemen. Achteraf was dit ws ook al burnout, maar niemand, inclusief artsen en psychologen, vertelde mij dit en ook ikzelf zag dit niet. Dus ik stoomde vrolijk door.

@Cactus: Bedankt voor je reactie. De ene dag heb ik wel en de andere dag geen vertrouwen dat dit ooit weer over gaat.

Hoi de gever,

Ik herken mijn heel erg in jouw verhaal ik beleg helaas precies hetzelfde zo een beetje.
Ik zit nu 3jaar lamg ziek thuis met burn out klachten en ga binnenkort aan de slag met mijn Traumas die ik zo diep heb weg gestopt.
Nederlandse trauma centrum ga ik binnenkort en dat is een 8daagse intensieve behandeling.
Mijn behandelaars bv gaven ook allemaal andere diagnose omdat ze ook de burn out niet willen toegeven , omdat mijn behandelaar weer zeg dat een burn out Nooit...zo lang kan duren, maar integendeel hoor ik veel om mijn heen en lees ik er bv ook over en mijn huisarts bevestigd dit juist ook als ik niet voelde rust neem en echt aan mezelf echt een keer ga denken en aan de slag gaat. Kan je er heel lang in zitten.
Vandaar Ik herken mijn heel erg in jouw verhaal.
Ook geen angsten en paniekaanvallen gehad waarvan ik van de paniekaanvallen gelukkig niet meer heb.
Ik merk verbetering gelukkig er is hoop...thnxgod zeg ik dan altijd , want een hell is het wel als.je erin zit.

Allemaal heel veel sterkte en wij komen eruit betere versie van ons zelf zullen wij worden.athans ik voel en merk het ook wel.

Groetjes Esmiranda

Gever
Heb jij ook van die adrenaline schokjes in je middenrif of van die brainzaps?
Dat is nog het engste

Groet eddy

Wouter knap die zelfkennis. Zo herkenbaar ik grijp ook steeds naar de telefoon als vlucht en om naar anderen te kijken die het overwonnen hebben. Net alsof kijken alleen ervoor zorgt dat je zelf beter word.
Het is voor mij ook super lastig om uit mijn hoofd te geraken. Ik heb ook verder niks ok handen thuis. Ja het huishouden en buitens huis het sporten (doe ik heel matig en rustig aan) gewoon ter afleiding. Ik heb alleen het gevoel niet echt na 7 maanden eruit te komen. Ook al veel boeken gelezen en ervaringsverhalen gezien. Het lijkt dan soms wel of ik chronisch en definitief kapot ben. En dan heb ik nog een partner..jij doet het helemaal alleen. Pittig man! Je moet wel.

Wouter, je bent goed bezig. Maak een sterk beeld in je hoofd van jezelf! Het zal echt weer beter gaan. Het lijkt mij dat je wellicht je opgebouwde energie weer wat te snel hebt verspeeld en in een forse terugval terecht bent gekomen. Dat betekent niet dat je het niet kunt! Alleen nog beter naar je lijf luisteren en niet te snel willen.
C.

Wat ontzettend herkenbaar en goed te zien dat je je zo bewust herpakt!
Ik zit momenteel ook in de "herstelfase" en merk dat ik het ook spannend vind omdat ik soms weer lichte klachten krijg doordat ik dan toch te snel ga/ teveel doe.. het is een uitdaging om erachter te komen wat daarin goed is en wat teveel is... Helaas merk ik dit vaak pas achteraf maar wat je zegt... ook ik heb de tools inmiddels om me weer te herpakken en met vallen en opstaan verder aan herstel te werken. In de hoop dat het uiteindelijk allemaal iets minder bewust hoeft .

Even een update,

Ik heb toch aan de bel getrokken bij mijn huisarts/behandelaar om te beginnen met traumatherapie, ik merk dat mijn opgeslagen traumas/emoties er voor zorgen dat ik zeer laag en ontregelt blijft, ondanks dat ik toch weer de motivatie en bewustwording heb gehad, merk ik dat er onderhuids iets serieus aangepakt moet worden voordat ik een stijgende lijn kan voortzetten. Waarbij ik een half jaar geleden bijna uit mijn burnout was en alle klachten daarvoor vele malen minder waren dan nu, ben ik tot de conclusie gekomen dat mijn narcistische ex afgelopen maanden voordat ik ben vertrokken toch dermate veel schade onderhuids heeft aangericht waardoor ik nu zo diep gezakt ben. Natuurlijk helpt de bewustwording en die aanpak wel, maar tegelijkertijd zit het in mijn onderbewuste wat toch veel meer invloed uitoefent. Waarbij ik voordat die situatie begon nog 4-6 uur sliep in een slechte nacht, slaap ik nu maar +- 2 uur afgelopen weken/maanden, dat is niet te doen.

Meditatie! En dan accepteren in het begin dat de eerste paar keer dat je mediteert de gedachten eerst wat luider worden, maar je zult merken dat je langzamerhand steeds kalmer wordt en je lichaam ook steeds dieper ontspant. Ik kan de Yoga Nidra sessies van de House of Deeprelax app aanraden of op de Insight Timer app de meditaties van Ally Boothroyd of Zoe Kanat. Ook Davidji en Sarah Blondin op Insight Timer zijn geweldig, maar dat gaat meer richting de traditionele meditatie (ook emotieverwerking) en de Yoga Nidra meditaties zijn meer voor de totale ontspanning van lichaam en geest.

Heeft mij heel erg geholpen om de rust terug te vinden.

Succes en sterkte!

Zo herkenbaar die muziekjes in mijn hoofd. Ik weet dat als ik wakker word s nachts en er klinkt een liedje in mijn hoofd dat ik dan niet meer slaap. Soort wekkerradio... ook de hele dag als ik even niets doe, wat geregeld het geval is door extreme vermoeidheid, al snel weer muziek in mijn hoofd. En ik ben niet echt de baas over de playlist... kutzooi !

Wat is dat met die muziekjes dan? Kan iemand dat verklaren? Ik heb dat namelijk ook, samen met oorsuizen en een dof gevoel achter mijn ogen.

Zit je nog aan het begin van je burnout? Dan zijn dit soort klachten op z'n ergst. Ga toch kort wandelen, de natuur in. Ga ergens op een bankje zitten en kijk om je heen, naar de bomen en bloemen. Luister naar de vogels. De natuur werkt helend.
Het zal heel langzaam steeds wat beter gaan. Accepteer dat het nu klote is.
C.

Ik ben ook erg benieuwd wat de muziekjes betekenen ik zit er momenteel al 10 maanden in en heb nog steeds elke dag mueziekjes in mijn hoofd

Ik heb op internet gelezen dat dit te maken heeft met oorsuizen en/of overactieve hersenen. Dus stress.

Ik zat sinds halverwege december thuis. Totaal gecrasht. Nu na 4/5 maanden merk ik dat ik minder pieker en prikkels beter kan verdragen.. het heeft tijd nodig... Sinds januari sportte ik 4/5x per week en dat hielp voor mij wel om tijdelijk mijn klachten te verminderen.

Wauw,

Maar we gaan door! Hoe rot het ook is, uitzichtloos en eenzaam.
Heel tergend langzaam zodat je het bijna niet in de gaten hebt wordt het beter. Het leven wordt mooier... daar houd ik mij aan vast !

Heel herkenbaar
Ik kan ook overdag ook last van hebben alsmede savonds.
Iemand tips en of ervanaf gekomen.

Ik heb dit ook, ik denk dat dit adrenaline schokken zijn door de hoge cortisollevels/spanning, als ik bijna in slaap val komt er zo'n adrenaline stoot/schok over me heen waardoor ik weer wakkerder ben, dit kan mij ook de halve nacht wakker houden. Ook ervaar ik spanningen rondom slapen, vooral als ik midden in de nacht wakker word stijf van de spanning of s'ochtends

@wouter
Vertrouw je erop dat het overgaat?
Ik ben bang man..
Wat een eng iets.

Hey Eddy, lang niet meer gesproken

Uiteraard gaat dit over, ik heb het gelukkig ook niet elke nacht en zelfs wel eens weken niet, dus niet teveel over in zitten, het hoort er helaas bij.

Hoe gaat het verder met jou? Ik las dat je laatst in de vermoeidheidsfase zat? Hoe was dat en wat ervaar je nu? Had je nog last van stress en spanningen (hoog cortisol) en klachten in de vermoeidheidsfase?

@wouter
Het is nog niet echt best
Dagen lijken elke dag een deja vue qua
Gevoelens. Lijkt wel oneindig.
Klachten blijven. Steen in de maag, angsten , rothoofd.

Ik ben wel rustig begonnen met sporten.

Hoe is het met jou?
Werk je al? Ik nog niet.

Groet
Edwin

@wouter
Heb jij het alleen in de nacht of ook overdag?
Bij mij beiden.
Eddy

Hey Eddy,

Ik heb het alleen snachts. Nee momenteel sport en werk ik niet, ik heb weer een terugval gehad omdat ik koorts heb gehad, ik moet weer volledig opnieuw energie opbouwen en vind het deze keer echt pittig (het is altijd enorm zwaar rondom terugvallen natuurlijk). Heb nog nooit zo lang niet gesport als afgelopen tijd, maar komt wel weer!

Wouter heb jij ook een raar hoofd. Qua gevoel..het lijkt bij mij wel echt kapot. Rare brainfog of hoofdpijn. Elke dag opnieuw.
Ben benieuwd.
Voelt als hersenschade.

Hoe ontstaan die schokken? Ik heb het alleen in de avond als ik bijna in slaap val. Alsof mn hoofd aanstuurt dat ik niet mag gaan slapen. Ik kan het de hele nacht door hebben.

Naar mijn weten zijn dit adrenaline schokken die voortkomen uit de hoge cortisol waarde, het lichaam staat in overlevingsstand (fight/flight) en heeft het gevoel dat er gevaar op de loer ligt. Slapen terwijl er een leeuw in de buurt is, is niet slim, dan beter alert blijven en het lichaam wakker houden dmv adrenaline.

Dat is wat er eigenlijk gebeurd, niet bang zijn dus, er is een logische verklaring voor en het hoort er helaas bij.

Hoi wouter

Bedankt voor je uitleg
Nog een andere vraag.
Gebruik jij anti dep trouwens ?
Of doe je het nog zonder.

Groet
Eddy

Ik heb ze ook.. elke keer wakker schieten of ineens lucht happen voor het in slaap vallen. maanden lang nergens last van en dan ineens krijg ik ze weer, heb ook 1x gehad dat ik zeker meer dan 5x wakker schrok.
Ik Dacht dat ik de enigste was hiermee want ik was er al voor naar de doktor geweest maar echt een antwoord kreeg ik er niet op alsof ze niet weten wat het is ofzo. In het begin raakte ik er van in paniek

Heel herkenbaar die schokken van adrenaline die je wakker schrikken. Ik was ook al bij de huisarts geweest en die kon er niet echt iets mee. Ik heb het een hele poos (lees een jaar) last van gehad en vooral als ik overdag wilde bijslapen. Ik merk dat als ik overdag nu niet probeer te slapen het mij savonds beter lukt en minder vaak last van schokken. Ook ‘s avonds mediteren en alles eruit huilen wat vast zit (tja..), dat helpt ook om de spanning te verlagen en niet meer wakker te schrikken. Je bent niet alleen, ik vind/vond dit het een van de meest vervelende en frustrerende symptoom van de BO.

Gr

Er bestaat ook de kans op van Leeuwenhoek syndroom
Al is dat heel klein die kans.

Is een ziekte.
Groet
Eddy

@wouter

Hoe weet jij zo zeker dat het adrenaline schokken zijn?
Al eerder mee te maken gehad?
Zo ja hoe lang last van gehad?

Hoor het graag.
Zit niet te wachten op een van leeuwenhoek syndroom 😭

Eddy je moet jezelf niet gek maken, we hebben allemaal een burnout en zitten allemaal in de fight/fight modus waarbij dit helaas allemaal logische symptomen zijn

Nee idd
Groet
Eddy

Hoe weet je dat het adrenaline shocks zijn. Ik heb dat nergens gelezen
Ik zie wel op online forums veel vragen erover.
Waar heb jij het gelezen?
Wanneer weet je trouwens wanneer uit je fight flight bent.

Ik heb het - schrik niet - al 35 jaar en het went nooit. Afgelopen week is het weer raak. Ben dan de hele nacht ‘bezig’. Heb het hele arsenaal aan psychologen/osteopathie/slaaponderzoeken gehad…overdag in slaap vallen triggert het ook. Het is een naar en angstig fenomeen. Het heeft te maken met de aan- en uitknop in de hersenstam te maken. Die blijft dan op aan. Alsof er gevaar dreigt wanneer je gaat slapen. Het vergalt mijn leven….heb geen gouden tip. Ik adem goed en ik ga rustig naar bed. Op het moment dat je in slaap valt begint het hele circus. Tot 1 of 2 keer is te doen. Dat komt gelukkig ook voor. Soms gaat het de hele nacht door. Tegen de ochtend val ik dan uiteindelijk uitgeput in slaap. Afgelopen week was een drama en ga tegen het slapen opzien. 35 Jaar…..

Ik heb dit ook, het is de angst die je ervaart als je gaat slapen.. vaak wordt het ook de angst om niet te kunnen slapen. Ik slaap hierdoor ook vaak nachten weinig tot niet..

Heb hier ook last van als ik bijna in slaap val, als ik dan 2 paracetemol neem val ik daarna gelukkig rustig inslaap en heb ik geen last meer van die enge schokken

Hoi, ik heb dit ook maar bij mij gaat dit op een andere manier. Het ontstaat tijdens het dromen, ik word dan wakker met een hoge hartslag en de adrenaline giert door mijn lichaam. Vervolgens doe ik mijn ademhaling en val weer in slaap een paar uur. Daarna begint het weer en gaat het de hele nacht door. Gevolg overdag compleet uitgeput met veel zenuwpijn in het lichaam en een rot hoofd. Herkend iemand dit?
Groet Ruud.

Heb hier ook al 2 jaar met vlagen last van. Dit is niks ernstigs, je lichaam wil niet dat je in slaap valt en daarom krijg je die schokken. Schrik me ook elke keer helemaal rot. Ik neem dan 2 paracetamol en daarna val ik altijd in slaap.

Goh, klinkt raar maar ik ben blij dat ik hierover lees.
Ik heb hier de laatste paar weken ook last van.
Als ik bijna in slaap val en voelt mijzelf wegzakken, inderdaad een soort schokje of klikje in je hoofd of lichaam en je bent weer klaarwakker. Vroeg mij dus al af wat het was.
Waardeloos toch, inslapen en doorslapen is al lastig en met dit ga je je nog meer focussen op het slapen.
Wel logisch dat dit te maken heeft met de cortisol en de waakstand. Ook al wordt dat gevoel overdag minder wil dus niet zeggen dat het zenuwstelsel ook al helemaal in evenwicht is.
Er zijn nachten dat dit vaak blijft gebeuren, wordt dan vaak wakker en slaap ik maar 2-3 uurtjes maximaal.
Paracetamol heb ik nog niet geprobeerd, ik lig ook best prima, ook niet echt onrustig maar val alleen maar niet in slaap.
Wil overdag ook liever niet gaan slapen, dus de dagen duren lang, weer geen opgebouwde energie die zo nodig is voor het herstel. Wordt zo een vicieuze cirkel helaas 🤷‍♀️
Nog meer los laten en geduld hebben dus maar weer...........,

Fijne dag weer allemaal!

Hoi H, wat je beschrijft zijn Hypnic jerks, sleep Myoclonus. Stress en angst is meestal de oorzaak. Beperk je cafeïne inname, vooral uit koffie.

Groetjes,
Marc

Hai Marc,

Bedankt voor je duidelijke reactie, heb net gegoogled wat jij beschrijft en dit is precies wat ik ook ervaar.
Ook weer onderdeel van het hele proces dus, wel super irritant maar gelukkig niet gevaarlijk.
Koffie drink ik amper maar dit heeft dus ook weer te maken met het ontregelde zenuwstelsel.
Ook voor dit geld weer geduld en tijd hebben...en ontspannen 🙏

Fijne dag!😎

Hoi, ik lees al een tijdje mee omdat hier veel last van heb. Ik vind het echt een gek iets. Ik lig lekker warm in bed en val bijna inslaap en ineens komt er een schok door mijn lijf die ook wel door mijn rug gaat. De adrenaline giert dan door mijn lijf. Ik sta volop aan en alle gedachten komen weer met golven en windkracht 10 mijn hoofd binnen denderen. Ik lig soms wel 4 a 5 uur wakker.
Ik slik al 6 weken AD maar het helpt hier niet tegen.
Soms denk ik zou het onverwerkt trauma zijn?
Ik vind het heel moeilijk en word er zeer verdrietig van.

Groetjes kamillethee

Wat heel erg om te ontspannen is een moonbird, echt een aanrader!!

Hai K,

ik leef met je mee.
Ik weet niet of het aan de AD ligt of idd aan de cortisol in je lijf, maar je wordt er wel heel moedeloos van inderdaad. Zo komen we nooit uit die vicieuze cirkel, pffff.
Heb helaas vannacht weer ieder uur gezien en amper geslapen.
Dat steeds wakker schrikken als ik bijna in slaap viel bleef maar doorgaan.
Kan de oorzaak niet bedenken, had niet echt een spannende dag achter de rug of zo
De 2 nachten ervoor heb ik wel redelijk geslapen. Blijft toch een raar iets, die onbewuste spanning.
Jammer weer, wordt weer een lange vermoeide dag omdat ik liever niet wil slapen overdag.
Probeer toch maar even een wandeling te maken. Het is prachtig fris weer en bewegen verlaagd het cortisol 🙏.
Adem in , adem uit, en...........ontspan!!

Fijne dag! 🌞

Hoi allemaal, ik heb ook last van middenrif schokken. Bij in slaap vallen. Ontelbare keren per nacht. Compleet uitgeput raak je ervan. Doordat je niet of nauwelijks slaapt wordt mijn stress nog hoger. Vicieuze cirkel. Ik ben bang.
Het heeft 100% met stress te maken. Ik ben 58 jaar en heb diagnose Angststoornis. Ik heb in mijn leven meerdere periodes gehad dat ik door stress te maken kreeg met die middenrifschokken. Positief is: uiteindelijk kreeg ik het onder controle met anti depressiva. Dit dempt je angst en dan stopt het schokken. Maar ik zit er nu midden in. Enige wat direkt helpt is slaapmedicatie Temazepam.
Als iemand tips heeft of van zich af wil praten....we kunnen elkaar steunen. Groet Linda

Heb hier ook 2 jaar last van gehad. Bij mij is het nu over door dat ik steeds ging doen alsof het me niks deed. Dat je tegen je lichaam zegt dat het gewoon in orde is.

Goedemorgen,
Hier ook iemand met dit rare verschijnsel. Ik was er 6 weken vanaf. Dat was heerlijk. Sinds deze week zie ik weer ieder uur. Ik heb ook alles geprobeerd om eraf te komen. Geen arts of professional die echt snapt wat het is.. 😮‍💨

Kloten , ik heb dit al 5 jaar waarvan 3 jaar niet. Nu is het erweer alleen het lijkt weer de goede kant op te gaan. Ik zal je vertellen wat ik je gedaan wellicht is dat bij jullie ook het geval.
Mijn b12 was drie jaar geleden getest. Hieruit bleek dat deze erg laag was. Ik ben toen aan een hele hoge dosering smelttabletten begonnen. 10.000mcg Methyl.
Na een week of drie merkte ik duidelijk da de schokken in kracht afnamen. 3 jaar lang is het goed gegaan, tot dat ik een antibioticakuur kreeg. Hierdoor kreeg ik een b12 dip en de schokken melden zich weer. Ik heb nu 2x in de week b12 injecties sinds 2,5 week. Ik merk dat de schokken bijna weg zijn.
Hopelijk zet dit zich voort.
Tip van flip : laat je b12 checken , waardes onder de 400 is veelte laag, laat daarnaast ook je actieve b12 checken , MMA en intrinsiek factor.
Tevens alle b vitamines en D
Hebben jullie ook allemaal maag en darmklachten toevallig ? Watjes in het hoofd ?
Etc ? Mocht je een probleem hebben met b12 dan is er maar één manier om eraf te komen, injecties 2x per week

Hopen dat iedereen hier wat aan heeft!
Liefs Titi

En ja, de injecties doen hun werk. Ik ben de laatste week schokvrij !

En ja, de injecties doen hun werk. Ik ben de laatste week schokvrij !

Hoi Titi,
Ben je schokvrij gebleven?
Ik ga mijn bloed testen. Ik wordt er gek van.