Burnout ervaringen

Hoi Kaylee,

Vooral het stuk hypochondrie en angstgevoelens komt mij zeker bekend voor. Daaromheen natuurlijk ook veel andere klachten die komen en gaan.

Waarom ben je bv bang dat er iets is met je hersenen? Ko0mt dat omdat je anders waarneemt dan je gewend bent? Wat je al zegt kost het veel energie en als je angstgevoel oproept dan gebeurd er heel veel in je lichaam wat van alles triggert waardoor je deze gevoelens krijgt.

Het is hoe dan ook totaal niet fijn en een erg rotgevoel.

Helaas geen tips voor je.. het lijkt net alsof ik mijn eigen verhaal lees last van precies dezelfde klachten..

Hai Renzo,

Bedankt voor je reactie! Ik was er vooral bang voor omdat wij er vorig jaar achter kwamen dat mijn vader een hersentumor heeft.

Nu ben ik bij de huisarts geweest en die gaf na onderzoek aan dat er geen tekenen zijn dat er iets neurologisch aan de hand is. Maar ik moet eerlijk zeggen dat ik meer algemeen erg bang ben voor ernstige ziektes, omdat wij veel mensen om ons heen zijn verloren de afgelopen tijd. Nu ben ik bijvoorbeeld weer bang voor lymfklierkanker omdat ik veel ben afgevallen en in de nacht soms transpireer. Maar ook dat schijnt allemaal te kunnen komen door angstklachten, paniek en burn out..

Langzaam gaat het wel steeds beter en heeft de angst steeds minder grip op mij. Het gaat alleen in hele kleine stapjes..

Hoi Kaylee,

Je angst is wel goed te begrijpen als je dit om je heen meemaakt.
Het erge is dat je jezelf echt gek kan maken of "ziek" kan denken als je energielevel erg laag is.

Die kleine stapjes horen erbij en af en toe een terugval ook, als je maar probeerd om niet te veel en te lang in die angst te blijven hangen.

Onthou dat angst paniek en burnout heel veel klachten kan geven, alles is gewoon erg van slag en kost enorm veel tijd om weer in balans te komen.

Dag Kaylee

Die hypochondrie kan ik goed herkennen. Tijdens een depressie jaren geleden dacht ik ook dat ik mijn hersenen om zeep had geholpen omdat ik soms xtc slikte tijdens het uitgaan.
Momenteel zit ik al 2 jaar met wat ik vermoed een burnout is. Daarvoor heb ik een jaar lang long covid gehad. Ik herinnerde me wel dat dat toch over was. Maar niet lang daarna is een nieuwe periode van vermoeidheid gekomen, waar ik dus nu inzit. Dat van die hypochondrie herken ik wel, ik zit nu met een soort obsessief-compulsief gedachte dat er iets scheelt met mijn hifi-installatie. Het klinkt belachelijk maar ik heb al op mijn zoveel op mijn hoofd zitten slaan om die gedachte uit m'n hoofd te krijgen.
Ik wens je veel sterkte toe.

Wat naar voor je. Het komt goed, acceptatie is het eerste sleutelwoord. Radicale acceptatie, er niet meer tegen vechten.
Ik laat emoties en gevoelens weer toe, ga er rijker uitkomen. Soms heb ik dagen aaneen dat ik mij goed voel. Ik voel dan echt dat ik genoeg ben, een fijn mens. Ook al gaat t nu even niet zo lekker.

All the best..

Weet er ook alles van en zo herkenbaar alles soms dagen dat het goed gaat dan weer terug naar af zit zelf bij de haptotherapie dat helpt me goed en kan je je verhaal kwijt en veel wandelen in de natuur met de hond succes ook met alles je staat er niet alleen voor

Veel sterkte! Het is heel moedig om je werkzaamheden neer te leggen als dat nodig is. Het voelt misschien als falen, maar dat is het niet. Ik vond het ook verschrikkelijk om ineens niet meer te kunnen werken. Wat Eric zegt, daar sluit ik me bij aan. Acceptatie is het sleutelwoord. Dat kan heel moeilijk zijn, neem jezelf daarin ook niks kwalijk!

Ook ik ben enorm opgeknapt sinds ik de situatie beter accepteer en de dingen over me heen laat komen. En net als Eric voel ik me ook weer goed en goed genoeg.
Er zijn nu zelfs steeds vaker momenten waarop ik echt heel erg geniet en uitkijk naar leuke dingen. Dit kon ik een jaar geleden absoluut niet, toen was het elke dag overleven.

Houd hoop, het komt echt goed met ons allen.

Hoi Marja,

Ik herken mij enorm in jou verhaal. Ik heb helaas ook veel last van overspannenheid en angst en daardoor erger wordende klachten. Ik zou hier graag met je over in contact komen als je hier behoefte aan hebt!

Mvg,
Kaylee

Hallo allen,

Hebben jullie ook allemaal last van een vertraagd zicht? Alsof je ogen niet meer zo vloeiend zien.

@Marja goed dat je rust neemt voor jezelf. Veel ontspannen en dan komt het wel weer goed.

Mvg steve

Hoi Kaylee,

Dat lijkt me heel fijn! Misschien kunnen we elkaar een beetje helpen. Mailadressen uitwisselen?

Groetjes Marja

Goed plan!

Als je mij jou mailadres stuurt (ik weet niet of dat hier kan via een berichtje oid) zal ik je een mailtje sturen!

Groetjes kaylee

Hoi Mitchell, ze zeggen dat een verhuizing een van de meest stressvolle dingen is die je kunt meemaken. Dus het lijkt me best logisch dat je je hierdoor zo slecht voelt. Ik heb het zelf niet meegemaakt maar het lijkt me verklaarbaar. Rust nemen is er bij een verhuizing natuurlijk niet bij en je gaat natuurlijk snel over je grenzen

Ik zit in een soortgelijke situatie. Doordat ik nu twee jaar ziek ben kom ik in de WIA terecht. Financieel ga ik er flink op achteruit waardoor ik het huis heb moeten verkopen. Nu aan het verhuizen en voel me ellendig. Vraag me ook af of het komt doordat ik teveel doe en over mijn grenzen ga. Gisteren een best wel goede dag gehad en vandaag weer een grote ellende met veel lichamelijke klachten vanaf het moment dat ik opsta. Verder voel ik me ook schuldig dat we nu veel kleiner moeten gaan wonen, schuldig vooral te opzichte van mijn gezin.

Vaak heb ik het gevoel dat ik hier nooit meer uit ga komen. Vraag me af wanneer ik ooit tot rust ga komen. Denk vaak dat dit nooit door stress kan komen maar dat ik gewoon een onderliggende ziekte heb. Zijn deze gedachten herkenbaar voor jullie ?

Ik ben echt radeloos aan het worden na + 2 jaar in deze ellende te zitten.

Ik heb ook plotseling te maken met een behoorlijke terugslag en heb het gevoel dat ik helemaal terug bij af ben. Het ging redelijk goed de laatste maanden maar nu al zeker 3 weken helemaal terug bij af. Hele dag onrustig en paniekerig gevoel. Alle lichamelijke klachten weer terug. Depressief en emotioneel. Wordt er helemaal gek van. Ben vier weken geleden officieel ontslagen na twee jaar ziekte dus vraag me af of het hierdoor komt dat ik me nu weer zo ellendig voel.

Jullie verhalen/ervaringen zijn echt niet raar hoor. Ik heb van mijn psycholoog in het begin goede uitleg gekregen over het te verwachte herstel. Heel veel jaren gedaan over gedaan om burnout te raken dus mijn herstel duurt ook heel lang (2-3 jr). Herstel is altijd grillig en gaat met horten en stoten! Een terugval betekent niet dat je terug bent bij af, je hebt wel degelijk vooruitgang geboekt, dat is niet in een keer weg. Maar het is nu eenmaal niet zo dat je herstel 1 kaarsrechte lijn naar boven is. Heb geduld met jezelf en met het zelfherstellend vermogen van je lichaam!

Adrenaline. Dat zorgt ervoor dat je niks meer voelt.. je krijgt dat energie welke je niet hebt.

Zo herkenbaar. Net terug van vakantie en daar was hernia weg en had genoeg energie om met vrienden elke dag genoeg te doen. Thuis... Direct het gevoel en hernia terug.

Nu vermoede ik adrenaline en merk dat ik het fijn vind dit te lezen.

Weer beginnen met blootstellen en weerbaarheid. ♥️

Zo herkenbaar ik ben terug van vakantie weekend met mijn gezin en de kleinkinderen op Texel geen last van stress nekklachten enz maag thuis komt het weer als ik werk dan denk ik er niet aan loop bij een haptotherapeut dat helpt je kan je ei kwijt succes ook komt allemaal goed heeft tijd nodig stap voor stap 👍

Haii,
Wat enorm vervelend om te lezen dat je je zo voelt!
Ik zit precies tzelfde. In burn-out beland, angststoornis en Dwang nu waarschijnlijk ook beginnende depressie. Een puber dochter met de nodige trauma's, een zoontje van 7 waarbij het al niet lekker ging en er de nodige onderzoeken lopen. Door mijn toestand gaat het helemaal niet goed met hem. Voelt van alles aan en kan hier niet mee omgaan helaas. Flinke driftbui gehad op de BSO en daar mogelijk nu niet meer welkom. School begint Maandag weer en voor de zomervakantie hem ook even thuis moeten houden omdat het niet ging. Ben als de dood maandag. Zijn emoties staan aan, kan hier niet mee omgaan... en ik voel me super super schuldig. Heb 24/7 paniek gevoel en dwanggedachten die ik niet kan uitschakelen kan niet in slaap vallen en slaap daardoor of de hele dag niet of ik val pas rond 3 uur in slaap waar ik vervolgens maar heeeel ligt slaap en dan tussen 6 en 7 klaarwakker in bed lig. Het is verschrikkelijk! Enorme enorme angst om dood te gaan... me kids hebben eigg alleen mij. Ik regel en doe alles zie alles. Mijn man niet echt... ook al bedoelt hij het niet slecht. Bang om te slapen want het lukt niet, bang om overdag dingen te doen. Ik ben super afwezig.. als mijn kinderen iets vertellen hoor ik het vaak maar half en ik kijk erg afwezig uit mijn ogen. Ben echt op en ten einde raad. Moet vanaf vandaag beginnen met slaap pillen en als die niet voldoende rust bieden moet ik vanaf Dinsdag aan de anti depresiva wat ik zo erg vind want zo bang voor bijwerkingen en enge dingen pffff.

Liefs

Wat heftig je verhaal! Jezelf op 1 zetten is belangrijk bij een burn-out maar best lastig in dit verhaal begrijp ik.
Ik slik ook anti depressiva, de eerste weken zijn even doorbijten (in mijn geval) maar was wel nodig. Nu wisselende dagen. Maar al wel blij dat ik ook goede dagen heb. Ben inmiddels 10 weken onderweg. Je zenuwstelsel is compleet overbelast, die moet herstellen! Dat heeft tijd nodig

Ik kreeg ook veel angsten tijdens m’n burnout. Hele normale dingen gaven al enorm veel spanning. Het is een heel proces geweest maar toen mijn draagkracht weer wat toenam kon ik de angsten ook weer ‘aangaan’. (Mezelf eraan blootstellen bedoel ik). Uiteindleijk ging dat ook weer over. Ik heb destijds oom k besloten om toch met antidepressiva te beginnen en heb er achteraf geen spijt van. Het opbouwen (op gevoel, mee druppels dus heel rustig) vond ik ook doodeng maar is me erg meegevallen (had oxazepam achter de hand maar die heb ik amper gebruikt). Daarna nooit meer van die extreem heftige dagen gehad en stlletjesaan ging het vanaf toen steeds iets beter. Heb er alle vertrouwen in dat ik het weer heel rustig af kan gaan bouwen (ben vrijwel geheel hersteld nu naar wil niet te snel gaan afbouwen, pas half haar na herstel is het advies). Ik heb overigens 3 kinderen en ook man die veel werkt. Het huishouden is me al die tijd wel gelukt maar ik heb de lat laag gelegd en mijn man nam ook echt wel dingen. Heb een jaar volledig thuis gezeten. Vraag evt anderen om hulp (mijn moeder sprong ook altijd in waar nodig) en voorkom waar mogelijk alle stress (I know, lastig!). Sterkte

Mag ik vragen welke antidepressiva en hoe ging dat met slapen ?

Hoi..
Heb ook een bo. Nu zo’n 7 maanden.
Veel meegemaakt, o.a. Mijn man verloren,zelf ziek geweest, dus aan de ametriptelyne 25 mg,maar deed niet veel.
Sinds gisteravond met sertraline 25 mg gestart,voor angsten en depri zijn. Voel me verschrikkelijk,overal angst ,beren op de weg, moe van alles .
Ik hoop dat het hierdoor wat beter word.zal even duren ,maar ja, ik moet wat.
Ik hoop voor jouw dat het beter word!
Heb Iemand met sertraline al baat gehad met dit A.d.?
Ik lees het graag!

Het is loodzwaar inderdaad, ik sta er sinds een jaar alleen voor als alleenstaande vader. Mijn partner is vertrokken toen ik net in een extreme burn-out ben gekomen. Ik slik nu escitolapram en lorazepam . Er was geen andere optie voor mij

Hoi Soraya, heel herkenbaar dit. Ik heb ook al twee keer een behoorlijke terugslag gehad. Ik denk dat we teveel doen op het moment dat het iets beter gaat en de burnout onderschatten (tenminste bij mij dan)

Soraya,

Worstel er ook steeds mee. Maar herstel gaat herl langzaam met tussendoor een terugval.
Bij een terugval niets inplannen en kijk je hoe een dag verloopt.
Boswandeling, luisteren naar de wind, vogels, bomenbladeren fladderen etc geeft bij mij heel veel rust.

Ik zelf heel veel baat gehad bij kratom in de ochtend. Dlpa kan ook effect hebben

Terugvallen horen er erbij. De kunst is om je daar niet te druk om te maken. Als ik een slechte dag heb doe ik het nog rustiger aan. Een positieve mindset helpt ook: ik zeg dan tegen mezelf dat het morgen weer beter zal gaan.

Hoor wel verschillende geluiden over Kratom... niet licht nemen!

Zo herkenbaar ik heb ook.last 4 uur wakker ik werk nog wel mijn wekker gaat ook nog vroeg heb ook af en toe een terug val en dan weer last van mijn maag pfffff loop veel in de buitenlucht en zit ook bij 1 hapthoterape dat gaat goed je krijg gesprekken en oefeningen maar gaat allemaal stap voor stap hoor soms 2 stappen vooruit en 1 terug succes ook 👍

Hoi Yvonne,

Ik ben nu 3 jaar bezig en wil wel in contact komen.

Gr

Hoi Yvonne,
Ik ben nu 2 jaar bezig met het herstel. Waarvan twee keer een mega terugval waarin het voelt alsof je weer opnieuw begint omdat de rek er toch weer uit was. Ik zit nu weer in de terugval. Vind het vreselijk moeilijk om eruit te komen en het idee dat het 4/5 jaar kan duren, maakt me bang. Financieel lijkt me dat onmogelijk.

Google is onzin, enkele maanden? Dat kan bij overspannenheid, overspannenheid en burnout worden vaak door elkaar gehaald. Sommige zeggen 'burnout is als je overspannenheidsklachten 6 maanden of langer duren'. Ik ben het daar totaal niet mee eens, overspannenheid is alle klachten die daarbij horen. Burnout = compleet op. Je bent dus ook waanzinnig moe, slaapt enorm veel of kan gewoon niks. De eerste 3 weken heb ik van bed naar bank gelopen en kon ik soms wat fietsen door de vermoeidheid heen maar daardoor werden mijn overspanningsklachten erger. Iedereen doet of ze burnout en overspannenheid begrijpen, maar de waarheid is dat de wetenschap niet eens precies weet wat er op biologisch niveau gebeurt. Al die pseudoscience van 'je emmertje is leeg, je reserves zin op' is echt onzin maar goed.

Een burnout kan oneindig duren, zo lang je niet genoeg eet, de juiste dingen tot je neemt, de juiste positieve prikkels krijgt en de juiste rust dan kan je erin blijven hangen. Ik denk dat een ernstige burnout meestal 2-3 jaar duurt voor je hersteld bent, of zelfs nog iets langer om weer volledig de oude te worden (ja dat KAN, iedereen die beweert dat het niet kan blijft hangen in pseudo herstel en doet zichzelf tekort).

Het is dus niet gek dat het 5 jaar duurt als je burnout ernstig was, want niemand doet alles perfect. Ik ben volgende week ook 1 jaar verder vanaf een redelijk erge burnout (denk 7/10), er zijn super veel dingen die ik gelukkig al wel kan maar enorm veel dingen die ik nog niet kan. Ik denk dat het ook nog wel 2 jaar duurt voor ik weer 'de oude ' ben, met nieuwe inzichten!

Hallo Yvonne, ik zit er ook al twee jaar in en zit midden in een verschrikkelijke terugval. Het lijkt alsof ik weer van nul moet beginnen zo ellendig voel ik me op dit moment. Veel lichamelijk klachten, onrust, paniekaanvallen, vreselijk moe en zou het liefste de hele dag huilen. Burnout wordt door veel mensen verschrikkelijk onderschat !

Ik ben ook al 2 jaar verder. Ben wel vooruit gegaan sins ik ben ingestort, toen kon ik ook helemaal niks meer en geen prikkels aan. Bang emotioneel uit het niets worden elke dag duizelig alsof ik 10 flessen wijn op had en het gevoel continu out te gaan.. veel schokken in me hersenen gevoelt en oorzuisen.. opgejaagd angstig noem maar op. Nu 2 jaar verder is me lichaam iets rustiger. Wel nog snel overprikkels moe en overspannen. Wel durf en kan ik weer wat sneller ergens mee na toe dan in het begin toen lag ik veel omdat mijn hele hoofd draaide en me continu angstig voelde.. wel als ik loop voel ik me nog duizelig beetje last van me evenwicht vooral bij meer prikkels gevoel alsof mijn benen niet willen of geen gevoel meer.. ben ook bang sat et voor mij nog lang duurt..

Ik zit ook in de 2+. Vanaf het begin wist ik al dat ik niet meer de oude zou worden. Wat ik deed was wel extreem, geen super-topsport, maar wel veeeeeel. Die onzekerheid dat ik niet wist waar ik naar toe kon werken was heel deprimerend. Ook veel last gehad van m’n depressie gedeelte.

Eerst alleen maar liggen en huilen en later naar bankzitten. Na 7maanden misschien een keertje buiten wandelen met zonnebril, en koptelefoon met mindful walking op.
Ik ging langzaam vooruit, maar elke vooruitgang ging gepaard met dezelfde niveau van vermoeidheid. Echt meerdere dutjes moeten doen. Heel moeilijk om het positieve voor ogen te houden, omdat je nog steeds niet echt kan meedraaien met m’n gezinsleven.
En omdat ik ook zolang bezig ben, zorgen ook de life events bij mij voor een terugval. (Bruiloft familie, kinderen naar school, verhuizingen)

Op dit moment begin ik langzaam voor ogen te krijgen hoe ik mijn leven wil inrichten voor de komende 2 jaar en begin ik te hopen dat mijn nieuwe “eindstation” in zicht komt.

Hier ook inmiddels bijna 3 jaar, en onlangs door heftige gebeurtenis terwijl ik al wat onder de nullijn zat, een hele diepe terugval gehad. Nu weer opnieuw moeten opklimmen daarvan, maar qua energie ben ik nagenoeg terug bij af. Denk ook zeker nog wel 2 jaar onderweg te gaan zijn. Het eerste 1,5 jaar heb ik de ernstigheid ervan ook heel erg onderschat, omdat je jezelf toch gaat vergelijken met wat je van de huisarts hoort of op internet leest.

Komt het wel nog allemaal goed .. ook dat brein die zo weinig aan kan?

Hier ook inmiddels bijna 3 jaar, en onlangs door heftige gebeurtenis terwijl ik al wat onder de nullijn zat, een hele diepe terugval gehad. Nu weer opnieuw moeten opklimmen daarvan, maar qua energie ben ik nagenoeg terug bij af. Denk ook zeker nog wel 2 jaar onderweg te gaan zijn. Het eerste 1,5 jaar heb ik de ernstigheid ervan ook heel erg onderschat, omdat je jezelf toch gaat vergelijken met wat je van de huisarts hoort of op internet leest.

Dankjewel allemaal voor jullie reacties.
Ik vind het vervelend voor jullie dat jullie er ook al zo lang mee rondlopen. Het bevestigt wel mijn idee dat het herstel van een burn out veel langer kan duren dan 1 of 2 jaar. @Amber: Ik heb me tijdens het herstel ook van gemeten met wat “standaard” is. Vervolgens geeft het stress dat je minder snel bent en voor je het weet ga je jezelf over de kop jagen. Ik heb de ernst ervan ook zeer onderschat, maar dat doen hulpverleners ook. Daarnaast kun je jezelf niet kwalijk nemen dat je niet meer helder kan nadenken, door dat je hersenen niet goed werken. Daar heb je dus eigenlijk anderen voor nodig..
Als ik iets wel heb geleerd, is dat een deadline van herstel opleggen, echt niet werkt! Hoe moeilijk dat ook is..
@Taco, ik ben het met je eens dat als je niet de juiste dingen doet, het ook niet beter zal worden. Uit eigen ervaring: mijn eerste ziektejaar ben ik veel gaan sporten (@Pearl, dus erg herkenbaar), doorgegaan met dezelfde sociale activiteiten in mijn vrije tijd, en mijzelf druk opgelegd om mijn carriereswitch snel op gang te krijgen. Resulterend in verdere bijnieruitputting en neurohormonale ontregeling; een jaar die mijn burnout alleen maar heeft verergerd. Pas daarna had ik door hoe erg het was en kon ik omhoog klimmen.
Ik heb in de loop der tijd ook sterk de indruk gekregen dat er nog te weinig kennis over is. Vooral ook over ‘uitzonderingen’ (of misschien blijkt dit later juist de standaard te zijn), die meer dan 2 jaar nodig hebben om te herstellen. @Daniel, Daar ligt zeker het gevaar dat het onderschat wordt. Door jezelf, door hulpverleners (die het zelf niet hebben meegemaakt).
Ik zou wel graag een advies nog willen meegeven: zoek alsjeblieft hulp! Je moet het wel alleen ondergaan, maar je hoeft er niet alleen voor te staan. Daarnaast kan het zo goed zijn om iemand met je mee te laten kijken of denken.
Ik heb fases in mijn herstel, vrij koppig en eigenwijs, gedacht dat ik het wel zelf zou redden. Nu ik dan toch weer een psycholoog heb geregeld, merk ik hoeveel lucht dat geeft, alleen al dat ik mijn verhaal kan doen. Dat wens ik iedereen toe



Als iemand nog tips of adviezen heeft, of een herstelverhaal, of zich herkent in de lange herstelduur, wees welkom om te reageren :-)

Heel herkenbaar! Ook ik zit inmiddels bijna 3 jaar thuis. Vorig jaar zomer had ik een opleving, maar daarop volgde een terugval. Dit voorjaar ging het opnieuw crescendo en kon ik verschillende activiteiten weer oppakken: 35 minuten wandelen per dag, yoga, 2 km fietsen, lichte activiteiten in de volkstuin, boodschappen doen. En toen: wéér een terugval, en daar zit ik nu 2 maanden in. Waarom? vraag je jezelf dan af. Wat heb ik verkeerd gedaan? Het enige wat ik kan bedenken, is dat ik in de veronderstelling verkeerde "ik kan het weer!", terwijl dat dus in feite niet zo was. Ik probeer nu uit het dal te klimmen met een ijzeren regelmaat van korte inspanningen en veel rust. En ik ben tot het besef gekomen dat ik (voorlopig) niet veel meer kan bijdragen aan mijn gezin, en daar heb ik afspraken over gemaakt met mijn partner. Voor mij is het belangrijkste dat ik positief blijf en erin blijf geloven dat het ooit weer beter zal gaan. De vraag waar ik mee zit is: hoe kan ik voorkomen dat er weer een terugval volgt? Heeft iemandhier een antwoord op?

Hoe voorkom je een terugval?
Een terugval zie ik als een leermoment en kijk ik er naar uit om het met mijn psycholoog te bespreken. Voor de terugval zijn er altijd wel signalen geweest die ik negeerde of niet herkende.

Het belangrijkste voor mij is erachter komen wat mijn kernwaarde (waardeloosheid en eenzaamheid) is en hoe de mechaniek werkt dat leidt naar die kernwaarde.
Ik heb onwijs veel pijnklachten gehad, die ik altijd maar geaccepteerd hebt. Maar ik heb moeten leren wat die pijn in mijn lichaam tegen me zegt. En het blijkt mijn opgekropte emoties te zijn die ik woorden moest geven. Die emoties heb ik altijd vakkundig en ongemerkt geblokkeerd en moest ik het eerst leren herkennen.
Die emoties helpen me mijn grenzen te zien, door echt even bij stil te staan. Wat voel ik in mijn lichaam, wat zegt het tegen me, welke emotie is dat, wat heb ik nodig?

Ik heb op dit moment een psycholoog die onder andere werkt met EFT (emotion focused therapy) en mindfullness. Als ik geen goede klik met haar heb gehad, dan had ik naar een goede haptonoom gezocht.

@Frank. Terugvallen is echt vreselijk. Vooral als het een grote terugval is. Het brengt mentaal ook veel teweeg. Je gaat je inderdaad afvragen wat je verkeerd hebt gedaan of wat je nu anders moet doen. Daardoor had ik veel last van piekeren of angst. Ik denk dat al dat nadenken en stressen ook veel rem kan hebben op je herstel. Daar kan een psycholoog of andere hulpverlener goed bij helpen.

Terugkijkend heb ik het idee dat ik in een terugval terug komt, doordat ik weer kortdurend in diezelfde lichaamsprocsessen van adrenaline-cortisol terecht kom als daarvoor (waardoor de burnout iei ontstond). Daardoor voelde ik me dan kortdurend behoorlijk goed en energiek en leek het echt beter te gaan. Maar dat is dus schijn..
Ik probeer een terugval te voorkomen door dit in mijn achterhoofd te houden. Ik weet nu dat het niet ineens superveel beter kan gaan dan in de week ervoor. Het gaat telkens met heel kleine stapjes. Ik probeer telkens mijn 'basisniveau' van functioneren elke 2 a 3 maand een klein beetje uit te breiden. Omdat mijn belastbaarheid ook telkens een klein beetje groeit.

Wat een rare coach ! Je moet juist rusten en zeker geen grenzen opzoeken!! Je zit er pas een half jaar in dit is niet gek.
Mijn advies:
Rustig wakker worden met een mindfulness
Met aandacht ontbijten
Aankleden
Micro pauzes inlassen na iedere inspanning kwartiertje rusten of kopje thee iig geen prikkels. Aankleden is dus een inspanning
Wandelen binnen je grenzen bv 10 min in de natuur
Rusten
Iets lezen oid of gewoon echt niks doen zoals je opa of oma vroeger deed gewoon zitten in een stoel en voor je uit kijken .
Zeker een middagslaapje als je dat nodig hebt.
Daarna weer iets kleins doen waar je blij van wordt.
Neem eventueel een ergotherapeut
S'avonds voor slapen ook wandelen 10 min
Beter 2x kort wandelen als 1x lang en meteen uitgeput zijn

Geen cafeïne, en die voedingsmiddelen zou ik niet zomaar nemen .alleen als je een tekort hebt

Dank je voor je reactie. Vond het ook al vreemd dat mijn coach dat zei. Die 20 min.wandelen etc.is al een opgave.
Daarom weet je niet waar je goed aan doet hè. Zal je advies opvolgen. Nogmaals bedankt.
Wilma

Geen enkele goeie dag er tussen, heel herkenbaar
Ik ben in het begin ook teveel in beweging gezet door een coach. Misschien helpt het als je depressief bent maar niet als burn out ben Het werkte alleen maar averechts. Nu heb ik het advies gekregen om de 2 uur 20 min plat te liggen wanneer het goed gaat langere periode, zit nu op 3 uur. Want zitten schijnt ook al een inspanning voor je lichaam te zijn. Het werkt bij mij begin nu minder fysieke klachten te hebben. Dus heb nu eindelijk na meer dan een jaar eindelijk eens redelijke dagen ertussen

Oké,dus veel bewegen was ook niet in jouw voordeel. Dat gaan liggen is ook een idee,ga het in ieder geval doen. Bedankt voor je tip

Ben het zelf niet eens met wat jouw coach zei over bewegen. Ben zelf hersteld (na ong 12 maanden ziek zijn) en kan inmiddels weer intensief sporten, maar moest hier tot ong 9 maanden burnout echt niet aan denken. Wandelen kon ik, wat heel erg goed is voor je (binnen je eigen grenzen). Het is als je nog niet voldoende bent hersteld normaal dat je nog veel terugvallen ervaart en dat je misschien na 1 goede dag 3 slechte krijgt. Hoe moeilijk dat ook is, laat dat er zijn en bespreek dat met je omgeving.
Pas ook echt op met supplementen, er zijn vitamines waarvan je er teveel binnen kan krijgen zoals B6 en magnesium. Ik kreeg onwijze buikklachten van magnesium citraat, omdat de dosering te hoog was. Laat, indien dit nog niet is gebeurd, je bloed testen bij de huisarts. Heb ik ook gedaan. Ondanks allerlei vermoedens van huisarts en POH-GGZ, bleek ik enkel een licht vitamine d tekort te hebben (logisch, eerste 3 maanden kwam ik amper buiten in mijn burnout). Verder had ik dus geen supplementen nodig.
Rusten op bed is absoluut helpend voor je herstel. Men denkt vaak dat rust is: tv kijken, terrasje pakken etc. Maar nee, dat kan wel ontspanning zijn, maar veel prikkels tot je nemen is alsnog niet rusten. Blijf dit dus lekker doen totdat je merkt dat je energie toeneemt.

Veel sterkte en vooral vertrouwen in je herstel :)

Bij mij helpt magnesium wel en vitamine b12 succes

Idem. Het is een zeer hobbelig parcours. Fysiek en emotioneel. Ik kreeg de raad om eerst mijn reserves terug op neutraal te brengen en’pas dan weer energie op te bouwen. De info die je krijgt is vaak verwarrend omdat de klachten voor iedereen verschillend zijn. Die extreme uitputting is verschrikkelijk. Je moet echt moed putten uit kleine geluksmomentjes. . Ik vind het ontzettend jammer voor iedereen die hier mee kampt maar ben ook blij om te lezen dat ik lotgenoten heb. Oprecht veel beterschap

Jeetje wat heftig en dat al op zo’n jonge leeftijd! Heb je hulp (therapie)? En medicatie?

Wat rot voor je Ramir, ik leef erg met je mee.
Mij helpt het om de angst en paniek een beetje toe te laten, want als je er teveel teven vecht wordt het alleen maar erger.
Ik stel mezelf dan de vragen:
- wat voel ik nu?
- waar ben ik nu bang voor?
- is dat realistisch? Is het terecht dat ik bang ben?

En benoem naar jezelf: het is oke dat ik dit nu voel. Dat gevoel is er nu, maar ik ben veilig. Je angst “liegt” als het ware namelijk tegen je.

Ik heb ook een periode gehad waarin ik niks alleen durfde te doen en me niet veilig voelde. Geloof me als ik zeg: dit kan echt over gaan! Ik doe nu weer veel alleen. Het heeft veel tijd en rust nodig. Houd moed, houd hoop en weet dat je niet alleen bent! Zoveel van ons delen jouw gevoel!

Licht gevoel in het hoofd ken ik wel idd.
Wel lang geleden maar slechts een paar dagen geloof ik.
Maar... potverdikkie! Als ik internet mag geloven heb jij stress!
Daardoor licht in het hoofd.
Nou! als ik jou verhaal lees klopt dat wel!
Je maakte veel mee sind 2014 en hebt dus nog steeds stress vanwege je vader en schoonmoeder!
Krijg je wel de kans om dingen te verwerken?
Het ligt aan jou persoonlijke situatie.
Soms moet je in tijden van crisis niet op een stoel gaan zitten maar toch wat doen.
Maar soms moet je ook juist even stoppen om jezelf terug te vinden. Misschien er even een paar dagen tussen uit ofzo? Cijfer jezelf niet weg. Want als alles eens voorbij is zou je zelf gesloopt zijn! Hou dus ook van je zelf Wim! Sterkte!

Mijn leven was ook naar.
Ik herken wat je schrijft: hoeveel verdraagt een mens eigenlijk? Ik was soms mijn gevoel kwijt. Wist dus niet meer hoe ik mij moest voelen. Ik zou ook een boek kunnen schrijven. Maar denk niet dat mijn boek boeiend zou zijn voor een ander.
Ben wel benieuwd naar jou verhaal.
Knap dat je zoveel afgevallen bent!

Sterkte lieve Maria, ik hoop dat je betere tijden mee gaat maken.

Ik herken je klachten heel goed! Belangrijk is te bespreken met je therapeut waar ze vandaan komen.

Die pijnklachten hangt bij mij samen met mijn ademhaling voordat het uitmondt in een paniek aanval.

Een vriend van me heeft goed baat bij antidepressiva bij zijn paniekklachten, maar hij heeft moeite me afbouwen. Een tweede vriend had last van depressieve klachten en heeft het met succes afgebouwd.

Bij mij weet ik waardoor het ontstaat. Combinatie van faalangst en emotie niet kunnen voelen en uiten. Vanwege dat laatste heb ik in overleg met m’n psycholoog dus niet gekozen voor antidepressiva. Goede therapeut, mediteren, buiten wandelen (in mijn geval eerst YouTube yoga en in de tuin zitten).

Hoi Pearl,
Ja ik zit er al 16 maanden in.. kan nog steeds niet veel. Hoelang zit je erin? En kan je al wat meer dan zonder medicatie?. Heb ook last van overprikkeling en lichtelijk duizeligheid. Mijn emotie speelt bij mij ook een rol. Wandel elke dag probeer gezond te eten. Probeer schermen te vermijden om te ontprikkelen. Maar kan nog steeds niet met de trein of bus reizen. Wat zijn joun klachten?

- 2 jaar (25 maanden…)
- ja ik kan nu zeker meer, maar het is lang niet op “top”niveau van voor de diagnose
- ik heb van alles gehad aan symptomen.
Ik wil benadrukken dat het pad van burn-out bij iedereen anders is. Als er een echt goed bewezen behandeling voor was, dan zat het standaard in het huisartsen pakket. Bespreek gewoon goed met je therapeut of je aan de medicijnen wilt. Ik had het graag gewild, want mijn vrienden hadden er baat bij. Maar ik zag in dat het niet voor mij was.

-ik ga in op mijn klachten bij een angstaanval.
Ik span mijn bovenlichaam aan. Ik word kortademig omdat mijn buik niet ontspant, dus ik ga ademhalen vanuit mijn ribbenkas. Bovenop mijn borst voelt het zwaar. Mijn hulpademhalingsspieren gaan werken. Ik voel spanning en pijnknopen in mijn hals en schouders. Brok in de keel gevoel en koud gevoel in mijn luchtpijp. Schouders extreem naar voren gebogen met pijn, en zeurende tintelende pijn in mijn armen. Hartkloppingen.
Je ademt zo inefficiënt dat je niet genoeg CO2 uitademt en relatief veel zuurstof inademt. Dan word je licht in het hoofd, zwarte vlekjes, duizelig, tintelingen rond de mond en in de vingers. Veel mensen worden misselijk en gaan zweten. Flauwvallen.

-triggers voor mijn angstaanval:
>nieuwe dingen. Perfectionisme.
Bijvoorbeeld een nieuw recept, in een winkel staan, of nieuwe mensen spreken.
>druk: belangrijke mails, contact met werkgever, of sporten (vroeger op subtopniveau gesport)

Oorzaak: jeugd. Ik dacht dat ik een goede jeugd had, maar ik ben op emotioneel niveau verwaarloosd. Nooit geleerd hoe ik met emoties moest omgaan, terwijl ik wel veel liefde kreeg van mijn ouders op hun manier. Verder slecht huwelijk van mijn ouders en vervreemding van mijn roots is de basis van mijn slechte zelfbeeld.

Heel verhaal. Hopelijk zit er bruikbare stukjes voor jou tussen.

Bij een opkomend gevoel van een angstaanval vergeten mensen vaak dat je misschien vol met energie zit. Ik pak dan de fiets en trek even een flinke sprint. Ook even hard lopen kan goed helpen. Ten minste in mijn situatie. Een angstaanval stopt altijd. Je word immers moe na een poos.

Je klachten zijn zeker herkenbaar. Ik zit er nu 5 maand in en ervaar jouw genoemde klachten eerder structureel dan sporadisch.

Heb je ook duizeligheidsklachten bij inspanning.?

Ik kan nu geen 600 meter lopen, zo weinig energie. Hele dag paniek en angst. Ga denk ik aan de Escitalopram.

Ja ook duizeligheid door hyperventilatie.

Ik ben 11 mnd geleden thuis komen te ziten met zware burnout.
Scala van klachten en paniekaanvallen.
Heftig trillen en tintelingen.
Een hel vond ik het.
Gaat nu stuk beter.
Maar geregeld valt het toch weer tegen.
Komen klachten, niet meer zo erg terug of enorme vermoeidheid.
Wat het schokkerige betreft , herken ik ook .
Vooral in de armen, idd als bij parkinson
Een ander kan het niet zien het is echt inwendig maar erg vermoeiend.
Ik ben blij te lezen niet de enige te zijn.
Ook ik ben bij verschillende specialisten geweest , ook neuroloog.
Alles wijst op de burnout
Het is een lange weg.
Sterkte , groetjes

Dankjewel voor je reply, Sylvia. Geloof in betere tijden scheelt de helft. Heel veel sterkte.

Klinkt bekend
Hoe gaat t nu..?

Ik heb ook veel last van spierspanning in mijn kaken en een spanning in mijn borstgebied. Ontspannen van mijn spieren lukt heel moeilijk. Heel vervelend, maar ik denk dat het bij een B-O hoort. Veel sterkte en succes!

Ja die tinnitus is vooral ‘s avonds niet te doen soms. Ook het focussen op dingen die mij normaliter rust zouden geven zoals lezen of een film kijken zitten er op dit moment nog steeds niet echt in. Belangrijk is om lichte activiteiten te doen waar je met je hoofd en lichaam in balans op moet focussen maar die niet al te belastend zijn en prikkels geven. Dus inderdaad, golfen is een hele goeie activiteit voor iemand met een burn-out (lees wel; puur om te focussen op het slaan van de bal of om je hoofd even leeg te maken, zonder jezelf hier weer druk bij op te leggen). Zo zijn er nog wel meer lichte activiteiten die je kan doen zoals schilderen, kleien, of een andere hobby. In het begin misschien even wennen maar het zal heel goed voor je zijn. Ook een dagboek bijhouden en je gedachten een beetje wegschrijven werkt goed. Succes, het zal weer beter gaan als je probeert uit die gedachten te blijven!

Hi,

Hoe gaat het nog met je? Ik las jouw verhaal en het was net alsof ik mijn eigen verhaal las.

Soms heb ik dat ook, vooral als ik teveel gedaan heb, bijvoorbeeld laatst in huis met een vriend geklust. Toen kwam alles met een vertraging door en lopen was heel erg het omgekeerde tuimelaar gevoel. Lopen gaat nu wat beter, fietsen kost me nog heel veel moeite. Wat helpt is onder de mensen zijn, variatie zoeken in je dagen. Een paar goede vrienden. Ben nu vooral nog erg licht in mijn hoofd. Gisteren bij een osteopaat geweest, zij zegt je hoofd zit vol met spanning. Na haar behandeling merkte ik dat ik ineens weer mentale energie kreeg.
Het hoofd los van je lichaam gevoel herken ik zeker, dat je over je stappen na moet denken.
Een vriend van mij raadt mij aan om weer aan de anti depressiva te gaan maar daar werd ik nou juist zo duizelig van. Probeer nu eerst met voeding/beweging/rust/berusting mezelf wat beter te voelen.
Sterkte Anne wanhoop niet.

Hoi A,

Dankjewel voor je reactie!!!! Wat fijn om te horen die herkenning...ik merk dat ik nog steeds moeite heb om te geloven dat al mijn fysieke rare klachten door overspannen zenuwstelsel komen...
Blijf maar piekeren en focussen op die gekke sensaties...ben zo bang dat ik het al zo erg gemaakt heb dat het alleen maar meer sensaties worden ipv minder.
Weet dat ik moet stoppen met steeds opletten op elk gek gevoel, sensatie...maar omdat ik steeds weer wat raars voel, dan weer die beweging, dan weer die vertraging en idd...die tuimelaar op zn kop is zo herkenbaar ook!!! Merk dat ik steeds opnieuw ga twijfelen...of er toch een andere reden is voor al die gekkigheid 🙈en ben medisch al helemaal doorgelicht dus nee...
Als ik je mag adviseren...niet die anti depressiva hoor!!!!
Als t echt niet meer gaat zou ik eerder St Janskruid nemen...die helpt ook als t nodig is en kan niet zoveel kwaad als anti depressiva...
ps ben je ook zo aan het twijfelen steeds door alles wat je voelt?

klopt ik ben zelf ook zeer terughoudend met AD. 2e helft '20 mirtazapine 15 mg geslikt, slapen ging weer perfect maar oh zo'n zombie gevoel. Ik heb serotonine booster in huis, met griffiona extract. Misschien moet ik dat maar weer es proberen.
Ben al bij oogarts, kno en 3 x neuroloog geweest (incl ct scan jun'20) en zit nu te wachten op de uitslag van een mri scan.
Cognitief heb ik wel stappen gemaakt (heb een fase gehad dat ik zo wazig zag dat ik nauwelijks kon werken) maar lichamelijk wordt eea nog niet goed door de geest aangestuurd.
Ben fysiek altijd heel actief geweest dus rustig aan doen vind ik erg lastig. Probeer wel elke dag minimaal een half uur te wandelen of een uur te fietsen. Het fietsen kost me erg veel moeite.
Iedere therapeut waar ik kom merkt op dat ik vol met spanning zit.
O ja voetreflexzone massage een paar keer gehad, daar word ik heel ontspannen van. Aanrader.

Weet je zelf wel waar je spanning door komt?
Waar je BO door is gekomen?
En die medicatie of booster die je wil gebruiken, is dat omdat je last hebt van angst? Door wat je voelt?
En kan je de fysieke kwalen nu plaatsen? Of ben je nog steeds bang dat het door iets anders komt?
Heb zelf verhaal 131 eerder geschreven...herken je daar dan misschien ook nog dingen van?
Ben inmiddels zelf nu wel echt ivertuigd eindelijk, dat al mijn fysieke kwalen echt door pure spanning komen en continue piekeren en denken, in mijn hoofd zitten malen wat er aan de hand was met me. Waarom ik al die gekke kwalen had, of het stiekem toch iets heel ergs of gevaarlijks was...door het niet weten waarom en waardoor het kwam, de hele dag ermee bezig en de klachten op gestapeld..hoe meer ik er op lette, hoe rotter het voelde, hoe meer angst er bij kwam kijken omdat ik het idee had dat ik er geen invloed op had. Nu weet ik dat ik juist de reden was dat het steeds meer werd...
De reden van mijn kwalen weet ik nu dus wel...mag nu eindelijk gaan accepteren dat het enkel door opgebouwde spanning komt...alleen die verrekte flight sensaties die zijn echt super irritant...ook al weet ik nu, het is echt ok...miet dat nog wel echt gaan zakken...

ps Waarvoor ben je zo vaak naar de neuroloog geweest? Twijfelt je aan bepaalde symptomen? En oogarts voor de vertraging?

hoi, omdat ik krachtsverschil tussen linker- en rechterbeen merk. Het kan komen doordat ik in de fase van 'rubberen benen' toch vaak de racefiets heb gepakt, de banden van de linkerknie zijn nu opgerekt. Ik doe elke dag oefeningen om dat te compenseren. De oogarts voor de vertraging en dagelijkse duizeligheid. En om enge ziektes uit te sluiten. Het zwaar hoofd, onbalans en moeilijk lopen wat jij beschrijft heb ik ook.

Ah ja...ok...maar oogarts etc dus allemaal niks uitgekomen denk ik...
Ja klote he...jeetje wat ellendig kan je hoofd je laten voelen...
Maar ben je dan ook echt duizelig als in draaien? Of draait iets om je heen? Kan je dat beschrijven?
Heb je trouwens dan ook zo'n druk van achter uit nek, in door je hoofd heen richting ogen? Misschien bij inspannende dingen of wanneer je spanning voelt?

nee geen draaiduizeligheid, meer een constante breinmist en een onbalans met lopen en fietsen. Heb ook dagen dat mijn ogen voortdurend pijn doen, word elke dag met rode ogen wakker. Moet zoveel mogelijk spanning vermijden maar eentonigheid vind ik ook killing.

Breinmist..
zo lastig..ik ervaar echt n aantal sensaties waar ik gewoon geen woorden aan kan geven..weet niet zo goed hoe ik breinmist moet zien...las al wel dat dit vaker zo genoemd wordt...
Heb je eigenlijk ook een psycholoog ofhuisarts etc bezocht? Hebben die aan je uitgelegd waar jouw klachten vandaan komen? Of hebben ze je geprobeerd uit te leggen wat en waardoor alles komt?
Ik vind vooral die onbalans steeds zo lastig! Ik weet dat mijn haptonoom het uitlegt als: je zit teveel.im je hoofd en daardoor niet gegrond...maar vind t nog steeds een lastig iets om te snappen waardoor je je dan maar zo wankel voelt🙈

Ben al diverse keren bij de psychologe geweest. Zij geeft wel goede tips. Tja ik zit ook veel te veel in mijn hoofd, en vind het lastig om te aarden. Het Wankel voelen is verschrikkelijk, net als het bij vlagen wazig zien. Vaak heb ik ‘s morgens helemaal geen zin om de dag te beginnen, weer een dag vol met duizeligheid. Nou sterkte, gedeelde smart is halve smart hè

Laatste vraag, heb je ooit een echte duizeligheid ervaren, zoals meniere of bppd of iets anders? Of kwam de duizeligheid en onbalans pas nadat je overspannen/ BO? werd..? Je zou een kunnen zoeken bij google op seeking balance australie kunnen kijken. Is can Joey Remeny. Staan heel leerzame dingen over jezelf verbeteren via neuroplasticiteit...er is ook een boek, Rock Steady..misschien heb je daar wat aan...

Vraag maar raak hoor 😉
Nee die echte duizeligheid niet. Met de overspannenheid kwam de duizeligheid. Dankjewel voor de tips, lees graag over dit onderwerp 👍

Ok dankje!!! Succes sterkte met herstellen!! Hebt me geholpen met wat herkenning!!!
💪

Hoi A. nog een vraag..
ik heb mijn balans, evenwicht, hoofd, dizzy klachten denk ik echt heel erg versterkt door er de hele dag op te letten, alles zo waar te nemen steeds weer met schrikken!..
herken jij dat...dat je klachten daardoor misschien erger zijn geworden of er dus juist nog zo sterk zijn.
Doordat je er steeds mee bezig bent?

dat is zeker waar. Je moet echt proberen te leven in het hier en nu. Je geest vliegt waarschijnlijk alle kanten op. Die moet je tot de orde roepen, de aandacht focussen op wat je nu aan het doen bent. Je er bewust van worden dat je een onrustige geest hebt. Mindfulness kan helpen.

Ik vraag me ook echt af wanneer het ophoud die duizeligheid en al die klachten wat jullie hebben heb ik ook. Begin nu onzeker te worden lijkt alsof dit lang gaat duren alsof et niet meer weggaat.. me ouders hebben me nu 8 maanden lang goed geholpen. Alleen hun zien mij niet vooruit gaan omdat ik veel moet liggen en niet lange afstand kan lopen door die duizeligheid. Wat een ellende dit.. ik wil zo graag mijzelf weer zijn. Ik hoop echt niet dat dat duizeligheid langer dan 2 jaar in totaal gaat duren dat ga ik niet overleven hopelijk is er iemand die kan zggen dat die duizelingen enz.. echt wel weggaat die het al heeft meegemaakt

Komt goed anoniem!!! Echt..

Ik had soms ook dat bv beelden van tv waargenomen werden door mijn brein en ik het later pas zelf waarnam. Ik moest aan het volgende fenomeen denken dat duidelijk maakt hoe ons brein eigenlijk normaliter werkt. (Ik liet chatgpt het even uitleggen). Als je naar een analoge klok kijkt, kan het soms lijken alsof de secondewijzer langer stilstaat dan 1 seconde. Dit komt door de manier waarop ons brein werkt. Ons brein verwerkt informatie niet altijd op een lineaire manier, waardoor het lijkt alsof de tijd soms sneller of langzamer gaat dan normaal. Dit fenomeen wordt ook wel de "stopped clock illusion" genoemd. Het is een veelvoorkomend verschijnsel en heeft niets te maken met de werking van de klok zelf. Het is puur een optische illusie die wordt veroorzaakt door ons brein. Technisch gezien heeft dit te maken met de manier waarop ons brein informatie verwerkt. Ons brein neemt informatie waar in kleine stukjes en verwerkt deze informatie vervolgens tot een geheel. Hierbij kan het voorkomen dat ons brein sommige stukjes informatie sneller of langzamer verwerkt dan andere stukjes, waardoor het lijkt alsof de tijd soms sneller of langzamer gaat dan normaal. Het is dus eigenlijk een heel natuurlijk verschijnsel en niets om je zorgen over te maken. Het kan wel handig zijn om te weten dat dit kan gebeuren, zodat je niet in de war raakt als het lijkt alsof de tijd niet helemaal klopt. nu ik weer. Voor mij is het nu wel duidelijk hoe burnout dit soort fenomenen kan versterken.

Hallo allen,

Ik heb hier sinds kort ook veel last van. Hebben jullie tips hoe hier mee om te gaan? Soms lijkt alsof ik dronken ben en dat alles vertraagd binnenkomt.

Hoor graag van jullie

Veel herkenning wat hier allemaal staat. Sinds vorig jaar oorsuizen en af en toe periodes van angst en rare waarneming(onwerkelijk, verttraagd), last van nekspieren en ga maar door. Steeds weer ups en downs. Nu sinds een week of 8 enorm moe en dezelfde klachten weer, nek heel erg en trekt door naar mijn ogen, vaak slap gevoel en gevoel dat ademhaling onrustig is waardoor je weer klachten oproept. Maar vooral dat onwerkelijke gevoel is enorm rotgevoel. Ik werk momenteel nog wel, maar daardoor blijf ik zo moe en dat helpt niet erg voor herstel denk ik. Hoewel ik voorheen met dit soort periodes er wel doorheen kwam.

In ieder geval wel fijn om te lezen dat deze klachten dus voorkomen.

Hallo Olivia,

Super om te lezen dat het stukken beter met je gaat. Mag ik vragen wat jou heeft geholpen om er zo goed als uit te komen? Ik heb na mijn idee ( ben nu 3,5 jaar verder ) al veel dingen opgelost, alleen blijf ik er tegenaan lopen dat als ik veel inspanning verricht dat ik na een aantal weken de rust weer moet opzoeken. Momenteel heb ik mijn werk afgezegd ivm de vele klachten. Dus als je weet wat de key factor is zou dit een hoop schelen :)

Alvast bedankt.

Groeten B

Ik herken dat wel….ik heb het zelfs als ik in rust ben, vaak in 1 arm, schoot bij mij eerst ook allerlei ziektes door mijn hoofd( bijv MS), maar denk echt dat het erbij hoort…

Ik heb het in rust in mijn voet,vnl rechts maar ook beetje links. Soms ook in mijn handen. Het wisselt heel erg. Soms paar dagen last van en dan weer niet. Voet is er eigenlijk continu. Heb jij het ook na inspanning?
Het lijkt wel alsof mijn lijf alle kracht kwijt is en alles snel teveel is ofzo.

Ik heb terug val van mijn burn out trillen en beven handen en voeten dat hoort erbij zeg men accepteren dan maar

Daar heb ik ook last van word soms trillend wakker soms is t minder dacht ook eerst aan engevziektes had t al voor diagnose hurn out dokter zegt toch echt t zijn bij jou de zenuwen word er soms niet goed vam vooral ook als iemand het ziet wat tril jij mijn broep als kapster lukt ook bijna niet meer ök minder kracht hoop zo dat het op een dag ineens weg is

Vervelend Linda. Er gebeuren allemaal rare dingen in het lijf als het hoofd overbelast is. Alles wordt aangestuurd vanuit het brein. Bij mij merk ik het vooral in minder goed kunnen lopen, heb aan mijn linkerkant minder gevoel dan de rechterkant. En uiteraard spoken er dan allerlei enge ziektes door je hoofd. Merk dat ik heel erg moet uitkijken om niet over mijn grenzen heen te gaan, heb altijd heel veel gesport en wil dit graag weer. Moet een tandje lager en dat is zo moeilijk..

Je zal er vast al op letten, maar wie weet helpt het. Genoeg water drinken en voldoende en gevarieerd eten om je energie, vitamines en mineralen in balans te brengen/houden.

Op mijn slechte dagen drink ik zo weinig dat ik ga trillen.

Ja, zeker herkenbaar. Bij mij gaat het gepaard met een extreem opgefokt gevoel. Als je b.v. bijna een aanrijding had, dan giert de adrenaline door je lijf en tril je ook.
Dat gevoel, maar dan vaak en lang, het trillen bijna de hele dag.
Ik drink veel vocht, met name (niet zwarte) thee en slik alle vitamines en mineralen die zouden moeten helpen, maar niets werkt echt.
Ook krachtverlies, snel moe (eigenlijk op).
Ik denk (niet onderbouwd door een echte arts) dat het in de combi bijnier/schildklier zit. Maar ik heb het nog niet laten onderzoeken omdat die onderzoeken mij nog meer angsten opleveren en dan zit ik weer in de vicieuze cirkel

Ja heel erkenbaar.Bij mij begint het gelijk als ik wakker wordt en daarna kan ik niet meer slapen.Het gaat hele dag door....al 14 maanden. Alle therapieen en gesprekken helpen niet.Dat is toch geen leven vooral als je alleen woon.
Sterkte allemaal
Ed

Hoe gaat het nu @ed

Hoi, ik herken me wel een beetje in je verhaal. Ik ben nu 6 maanden thuis en de klachten waar ik heel bang voor was waren de spierspasmen.Mijn armen, benen, polsen schokten soms alle kanten uit.Ik was ervan overtuigd dat ik een spierziekte had.Na 2 bloedonderzoeken en onderzoek door neuroloog bleek het ook stress te zijn.Ondanks wat iedereen zei twijfelde ik toch soms nog.
Daarna heb ik ook heel vaak de trillen en beven gehad.ook vaak inwendig...dat kwam precies uit het niets en bleef enkele dagen aanhouden...heel vervelend...
Het gevoel in je armen en benen die jij beschrijft herken ik voor een deel...ik heb een tijdje precies altijd kippenvel gekregen aan mijn benen, een heel vreemd gevoel...daarnaast zijn mijn benen zo moe, alsof ik de marathon gelopen heb en ook vaak stijf.
Ik had ook heel wat andere klachten, maar die zijn bijna allemaal verdwenen...behalve dus die spasmen(wel veel geminderd), waar ik dus het meest angst voor had/heb en die moeheid en stijfheid in mijn benen...
Tijd en geduld zegt mijn huisarts me...
Alles komt wel weer goed...
Groetjes

Hoi Katrien,

Fijn om een stukje herkenning te lezen. Het is dus blijkbaar heel raar wat een lichaam allemaal voor gekke klachten kan geven. Het is bij mij ook niet erger geworden en dat stelt me wel wat gerust maar de onzekerheid en angst blijft soms nog opkomen.

Hoe vind jij je weg daarin? Tips om angst los te kunnen laten?

Mij helpt het me om er veel over te lezen.Er zijn symptomen die iedereen herkent, maar er zijn er ook die dan een heel stuk minder voorkomen.Die maken mij het meest angstig.Die spierspasmen die ik had, daar las ik nooit iets over, tot ik enkele dagen een artikel las waar het beschreven werd.Dat was voor mij een opluchting, want ondanks de gerustellende woorden van de artsen en de onderzoeken bleef ik me daar zorgen om maken...

Mij helpt het ook enorm om te praten met mensen die hetzelfde meegemaakt hebben.
Al is het maar om die herkenning.Zulke mensen weten wat het is, hebben gevoeld wat ik nu voel en zijn eruit geraakt.

Afleiding helpt mij ook. Wanneer ik afgeleid ben denk ik niet aan de mankementen😄waardoor ze minder worden.
Wanneer ik dan weer een minder moment heb kan ik me zelf geruststellen door de gedachte dat de symptomen echt door de stress komen, want dat ze veel minder zijn als ik er niet aan denk...(sorry beetje moeilijk uitgelegd)

Het is wel al een hele geruststelling dat veel andere symptomen min of meer weg zijn...en hou me dan voor dat de rest gewoon nog wat meer tijd nodig heeft om te verdwijnen...

We komen er wel...

Hoi,

Ik zit nu zelf bijna een jaar in een burn-out en heb van alles gehad qua klachten. Ben ook door de medische molen gegaan mri enz. Nu heb ik vooral heel veel last van duizeligheid/licht in het hoofd. En dit heb ik vooral als ik ga zitten of liggen. Het is echt een "wiebelend" gevoel in mijn hoofd alsof ik heen en weer dein op golven heel naar. Daarbij heb ik ijskoude tintelende voeten en regelmatig een hele stijve nek.
Mijn duizeligheid is even een paar weken minder en zelfs weg geweest maar helaas sinds een week weer aanwezig. Mogelijk heb ik teveel gedaan of onbewust toch stress gehad. Herken jij je ook in deze deze duizeligheid?

Gr

Hoi Claudia,

De duizeligheid die jij beschrijft heb ik in de eerste maand gehad. Dat was bij mij de start zeg maar. De huisarts dacht toen eerst nog aan positiedraaiduizeligheid maar ik wist dat dat het niet was. Vooral inderdaad bij liggen en zitten voelde ik het, alsof ik op een boot zat. Dat je daar al bijna een jaar last van hebt,lijkt me heel naar.

Hoi Katrien,

Dat herkenning zoeken door veel te lezen doe ik ook. Aan de ene kant verzamel ik artikelen van "hoopvolle" of herkenbare artikelen, aan de andere kant geeft het ook veel onrust als ik dan niets vind. Ik heb in google alle trefwoorden al wel gehad volgens mij haha.

Mijn klachten aan armen en benen vind ik het meest vervelend. De laatste weken trillen vnl mn armen en handen snel, voelt een beetje als zwakte in mijn armen. Heel irritant. Ook word ik iedere nacht rond 5 uur of half 6 wakker en dan voelt mijn lijf zo naar aan. Alsof ik onder een bus vandaan kom. Ook weer armen en benen. Bah....

We proberen de moed er maar in te houden.

@Katrien: in het zoeken kwam ik trouwens uit bij video's op Youtube van Improvement path. Engelstalige video's waarin wordt ingegaan op angst en de uitwerking daarvan op je lijf. Hier hebben ze het ook over spierspasmen en tintelingen etc. Misschien heb je er iets aan...

@Jackie, merci voor de tip.Ik zoek het zeker eens op.

Hi,

Echt heel herkenbaar deze verhalen. Mijn klachten begonnen vorig jaar juli met duizeligheid en vermoeidheid. Die duizeligheid heeft me heel erg bang gemaakt en ik heb ook bloed laten prikken en. Na een week of 3 ging de duizeligheid weg, maar de angstklachten bleven. Ik tussen jullie vorig jaar en nu heb ik allerlei verschillende vage klachten gehad waaronder ook spastische spieren op allerlei plaatsen. Dat heeft me heel erg bang gemaakt want je leeft inderdaad dat dit een teken kan zijn van een spierziekte. Dit heb ik ook besproken met mijn huisarts en zij hebben een aantal neurologische test gedaan en gaven aan dat ik kans zo klein is. Ondertussen heb ik ook gemerkt dat in periodes van angst En stress die spasmen erger werden. Ik heb me zo druk gemaakt over al dit soort lichamelijke klachten en tintelingen waren daar ook één van, dat ik weer een periode van overspanning meemaak. Wat ik heel erg heb gemerkt is dat de aandacht het probleem juist erger maakt. Het is echt heel moeilijk om die aandacht te verleggen. Ik ben in behandeling bij een psycholoog voornamelijk voor mijn angst klachten. Dat gaat nu een stuk beter.

Beste allemaal,

wat een lijdensweg he. En herkenbaar.. En nu een jaar burn-out. Dr Google vertelde mij ook dat het MS zou kunnen zijn maar een CT-scan een neurologische tests door de neuroloog en later door de huisarts sluiten dit uit. Heb nu psychosomatische fysiotherapie om mij te leren ontspannen. Goed ademhalen is verschrikkelijk belangrijk, ik merk vaak aan mezelf dat ik veel te oppervlakkig ademhaal. Doe dus mindfulness/ademhalingsoefeningen. Tevens loop ik bij een goede psycholoog nu, ik heb nooit mijn scheiding goed verwerkt (schuldgevoel). Heel veel sterkte iedereen en wees lief voor jezelf.

Hoi Arend,

Mag ik vragen welke lichamelijke klachten jij met name ervaart?

Ik mediteer me suf en voel wel meer ontspanning dan maanden geleden maar toch lijken mijn klachten daar niet op te reageren. Soms gaat het een paar dagen of week een stuk beter en dan ineens zikn de klachten er weer. Ik kan het niet meer relateren aan druke of spanning. Volgens de bedrijfsarts zijn deze klachten een eigen leven gaan leiden, somatische klachten en een verkeerd afgesteld pijn-alarm systeem.

Voel jij nog angst dat het voortvloeit uit een lichamelijke ziekte of geloof je echt in de burnout?
Ik heb soms nog momenten dat ik twijfel en toch bang ben voor iets ernstigs.

Hoi Jackie,

ben diverse keren bang geweest voor een lichamelijke aandoening ja. Heb een periode gehad dat ik bijna elke 2 weken bij de huisarts zat. Heel bang voor MS.. Wat ik met name ervaar is dat geest en lichaam niet 1 geheel zijn. Alsof een deel van mijn brein slaapt. Vooral minder gevoel in mijn onderbenen. Dit is een naar gevoel met lopen en fietsen. Mijn therapeute vergelijkt het met een tuimelaar-poppetje: deze is zwaar aan de onderkant, kun je omduwen maar telkens veert hij weer overeind. Bij mij is het andersom, zwaar in mijn hoofd en licht in mijn lijf. Heb ook regelmatig dat ik moeilijker uit mijn woorden kan komen. De sessies bij de psychologe helpen mij wel, stukje traumaverwerking. Ook moet ik als gezegd veel aandacht besteden aan mijn ademhaling.
Misschien kan voor jou psychosomatische fysiotherapie helpen?

Hoi Arend,

Klinkt als vervelende klachten. Hopelijk helpt de therapie die je volgt.
Ik heb al ruim een half jaar psychosomatische fysio. Het helpt voor de ontspanning, alleen worden mijn klachten niet veel minder. Mn de onvoorspelbaarheid vind ik lastig. Soms is het een dag of paar dagen wat beter (krijg je weer hoop) en dan, uit het niets, zijn de klachten er weer. Ik heb mn veel last in de nachten. Dan val ik fijn in slaap maar vanaf einde nacht veel last van benen en soms armen.

Ik vind het een moeilijke weg.

Tja de balans tussen lichaam en geest is weg he. Waardoor je allemaal vage lichamelijke klachten krijgt. Wat zich dan uit in zwakke plekken in je lichaam. Bij mij is dit mijn onderrug. De duizeligheid is het ergste en het gevoel dat je met je hoofd in een glazen stolp leeft. Wat helpt is praten, afleiding zoeken.
Succes hoor.

Veel dingen als tintelingen, doof gevoel, pijn, zwakte ed horen ook bij fibromyalgie en dit komt juist vaak tot uiting bij chronische stress of burn out.

100% herkenbaar.

Ik ben 1.5 jaar geleden omgevallen met/door een burnout, het begon (dacht ik ook met extreme duizeligheid), maar bij nader inzien had ik al veel langer wazige klachten, zoals inderdaad pijnen in armen en benen, pijnlijke en stijve gewrichten. Krampen op plekken waar je ze niet wil hebben en veel meer.
Na een hele langen tijd ineens vaak een super-opgejaagd gevoel en hele erge trillende vingers, ook armen en benen. Met heel veel moeite mezelf wijsgemaakt dat het de stress moet zijn. Daarna werd het beter, maar het is weer terug, samen met vreemde pijnen in ledematen, net geen spierpijn, vreemd en dus eng.

Ik denk nog steeds dat door de stress de hormoonhuishoudig aan gort is. Zeker de bijnieren, die ook testoteron produceren. Doen die het niet goed, dan merkt je dat aan je spieren.

De angsten zijn het ergst, die houden deze cirkel mooi rond. En als ik iets nieuws voel, dan blij ik daarop focussen, waardoor het zeker niet weggaat.
Ik kan klachten oproepen als ik wil. DUs je opmerking dat de klachten waar je bang voor bent het langst duren is ok herkenbaar. De oplossing die soms bij mij werkt is veel afleiding, in de hoop dat je de kalchten vergeet door er minder op te letten. Helaas is er weinig energie voor leuke dingen. Dus ja, herkenbaar

Allemaal zo herkenbaar. Die extreme duizeligheid en tintelingen en stijfheid in de armen en benen. Daarnaast heel snel vermoeid. Sinds kort thuis. Zolang doorgegaan dat ik zo duizelig was en echt niet meer kon. De huisarts dacht aan overspannenheid of burn out. Nu ook een verwijzing naar de neuroloog vanwege die armen en benen.

Ik ben na een stressvolle periode overspannen thuis. Lange tijd veel stress gehad. Ineens lean ik erachter dat ik een actual zaken uit mijn verleden kwijt ben uit mijn geheugen. Sinds die tijd gaat het bergafwaarts. Wat ik eerst iets kwijt was heb ik nu een hele waslijst aan geheugenproblemen en voel ik me regelmatig verward. Dit is mijn verhaal:


Eind zomer 2017 ben ik gestart met hardlopen. Zo'n 3x in de week. Mijn vader die veel overgewicht heeft wilde graag afvallen dus toen ben ik samen met hem gaan sporten op de sportschool 2x per week. In het eerste kwartaal van 2018 viel het me op dat ik bij omhoog kijken wat trilling voelde in mijn nek. Daar maakte wel druk om, maar niks mee gedaan. Een tijdje later kreeg ik last van spiertrekkingen op willekeurige plekken. Ik ben toen gestopt met sporten. Ik dacht dat ik mijn spieren overbelast had. Ik ben toen ook naar een neurolog geweest. Die deed en paar "standaard" onderzoekje maar kon niks vinden. Een tijdje later toen de spiertrekkingen erger werden begon ik me echt zorgen te maken en ben nogmaals. Ik was bang Parkinson te hebben en ben toen halverwege voor een second opinion naar een andere Neuroloog gegaan voor onderzoek. Hier werd echt op trillingen gemeten met een speciaal apparaat. Daar kwam niks uit. Ik maakte me wel echt zorgen, maar probeerde het naast me neer te leggen. Eind 2019 ging het steeds slechter met mijn oudste dochter op school. Mijn dochter werd gepest en veel van de stress die zij daardoor had werd this afgereageerd. Dit gaf erg veel extra stress en zorgde voor de nodige discussies in huis. Dit verhoogde uiteraard ook mijn stress. Rond deze tijd kreeg ik veel last van pijn in mijn maagstreek. Ik heb toen veel onderzoeken gehad. Echo's, gastroscopie. Dit gaf nog meer stress. Men kon niet vinden wat het was. Ondertussen maakte ik me steeds meer zorgen om mijn dochter, want het ging steeds slechter op school. Ik kreeg ook steeds meer last van mijn spieren en het was me opgevallen dat ik af en toe tijdens oplopende discussies met mijn dochter ineens kwijt was waar de discussie nou precies over gingen. Mijn angst voor Parkinson sluimerde nog steeds op de achtergrond en aangezien ik dacht dat Parkinson bijna altijd gevolgd werd door Alzheimer ging ik opnieuw naar de neuroloog. Deze verwees me door naar de top-neuroloog op dit gebied in Groningen. Dat een gesprek gehad en wat testjes, maar volgens haar niks aan de hand. Dit was in oktober 2019. Ik besloot het te laten rusten. In die tijd ging ik een keer met mijn dochter naar een grote zandkuil in een bos. Mijn dochter daagde me uit zo snel mogelijk er omheen te rennen. Ik deed te gek. Werd heel duizelig en kreeg wat ik nu denk dat een paniekaanval was. Hierna heb ik nog 2x zo'n aanval gehad en ik durfde met moeite nog ergens alleen met de auto naar toe. Bang voor een aanval. Achteraf gezien was ik toen al overspannen. In februari gebeurde er iets traumatisch waardoor ik volledig doordraaide. Ik bleef hier maar over piekeren. Elke dag was ik hiermee bezig. Volop tijd om te piekeren, want Corona was intussen uitgebroken en mijn bedrijf aan huis kwam hierdoor ook tot een halt. Maakte me elke dag vreselijk zorgen vanwege dat trauma en daar kwam Corona ook nog eens bovenop. Veel extra stress, kinderen online lessen, wat niet lekker liep. Oudste dochter nog verder in de stress. En toen kwam ik er ineens achter dat ik bepaalde dingen niet meer wist. Dingen als de geboorte van mijn 2e dochter, hoe de kinderkamer van mijn dochter er vroeger uit zag, dat de schildpadden vroeger ook op de logeerkamer gestaan hadden. Ik praatte er met de dokter over, maar die gaf het op stress. Ergens april vergat ik zoveel dat ik overtuigd was Alzheimer te hebben. Ik werd depressief. Ik ging hele dagen op de bank zitten. Dag in dag uit. Zeker dat ik afscheid moest gaan nemen van mijn gezin. Ik kreeg veel lichamelijke problemen met mijn sporten door het stilzitten waardoor ik me nog meer druk maakte. Zoveel krachtverlies dat ik bang was in een rolstoel te komen. 1 julli een hersenscan laten doen en een neuro psychologysche test gedaan. Uitkomst was dat ik geen Alzheimer had. Maar mijn geheugen is intussen steeds minder en een minder geworden en de stress steeds hoger. Ontussen kan ik bijna niks meer onthouden, maar mijn omgeving blijft zeggen dat het stress is een geen Alzheimer. Het leven voelt alsof het niet echt gebeurd en ik ben heel vaak overstuur, want overtuigd van Alzheimer. Hier een opsomming van een aantal dingen die me regelmatig overkomt:


Veel algemene kennis kwijt. Zaken van vroeger en zaken op kortere termijn.


Gesprekken moeilijk kunnen volgen. Soms na enkele zinnen de draad al kwijt zijn.


Iets lezen/schrijven, afgeleid en dan niet meer weten waar ik gebleven was of wat ik wilde schrijven.


Geen of met heel veel moeite opsomming van enkele woorden/namen/korte teksten kunnen onthouden.


Iets willen zeggen/opzoeken/ doen en het ineens kwijt zijn.


Met enige regelmaat na moeten denken over mij wel bekende woorden en namen in gesprekken. Bijv. iets willen zeggen over je pols en niet op het woord pols kunnen komen. Wel de persoon kennen, niet op de naam komen. Soms komt het vrij vlot, soms echt later. Namen komen soms helemaal niet, dan moet ik vragen. Tig BN'ers ken ik, maar kom gewoon niet of niet meteen op de naam.


Mij wel bekende woorden komen soms toch ineens vreemd voor qua schrijven. Ik twijfel regelmatig how iets te schrijven. Moet ligt met ch of met een g? Moet zegt met ch of g? Dat had ik eerder niet.


Geen echt goed beeld in mijn hoofd kunnen vormen van de gezichten van familieleden en mensen die ik ken. Wel altijd herkenning als ik ze zie.


Veel vergeten op korte alswel lange termijn. Soms iets zien (bijv. de tijd op een klok) en enkele seconden later het niet meer weten. Iets doen en paar sec. Mijn rits dichtdoen en paar sec later ma afvragen of ik mijn rits wel dichtgedaan heb.


Niks meer kunnen reconstrueren ouder dan 1 dag. Wel flarden weten, maar echt geen dag kunnen reconstrueren. Soms enkele uren na het feit al niet meer weten dat ik met mijn vrouw en de hond gewandeld heb of wat wie ik tegengekomen ben.


Soms niet kunnen onderscheiden van geluiden. Bijv. cirkelzaag en slijptol op afstand. Niet kunnen plaatsen waar een geluid op afstand vandaan komt (richting). Beiden vroeger zeer eenvoudig.


Telkens weer over (soms dezelfde) woorden moeten nadenken hoe je ze ook alweer spelt. Dingen als ineens de neiging om het woord "ze" als "se" te schrijven, maar dan iets later door hebben dat dit niet klopt.


Iets na veelvuldig herhalen onthouden via ezelsbruggetje en toch een paar uren/dagen later weer kwijt zijn.


Ik voel me de laatste tijd verward. Bijvoorbeeld als ik schoenen voor wandelen en gewone schoenen zie naast elkaar moet ik nadenken welke ik moet hebben, terwijl ik dat zou moeten weten. Dat ik eerst even na moet denken waar op mijn telefoon een icoontje staat waarvan ik weet dat hij op 1e pagina staat.


Ik vind informatie heel snel te veel.

Ik kan dingen niet goed op een rijtje zetten. Weet niet wat waar op mijn lijstje staat.


Laatste tijd steeds meer nadenken over heel simpele dingen. Denken gaat constant moeizamer.


Het is soms net of dit allemaal niet echt is.


Laatste tijd heb ik vaak verkeerde woorden in hoofd. Wil het woord afdeling in een zin zeggen en dat zeg ik ook, maar denk dan het woord afbeelding.


Laatste tijd elke ochtend in bed gaan al mijn gedachten door elkaar heen. Heel veel niet logische zinnen. Geen samenhangend verhaal. Heel af en toe komen er niet bestaande woorden tussendoor. Heb er geen controle over. Soms denk ik dingen en dan ineens heb ik door dat het echt onzin is. Als ik uit bed ga gaat dat weg.


Bijna alles wat ik wegleg wat niet op een vaste plaats ligt weet ik niet meer te vinden.


Eigenlijk ben ik heel vaak iets kwijt als ik het net gedaan heb.

Laatste tijd ook vaker verward.
Enkele voorbeelden;

Gisteren: Ik wil de luxaflex opendraaien. Dit is al maanden naar links draaien, toch probeer ik naar rechts te draaien en als ik merk dat dat niet gaat denk ik hij moet toch echt rechtsom, om er 2 sec later achter te komen dat het toch linksom moet. Waarom geven mijn hersenen het signaal van rechtsom? Ik zou dat moeten weten.

Vandaag: ik ben al een tijd wakker, maar ben blijven liggen malen in bed. Ik zie on de douche een insect dat ik naar buiten wil doen. Daarvoor moeten de lamellen omhoog. Die lamellen hebben we al jaren en dit type werkt overal hetzelfde. Vervolgens ben ik zo'n 2 sec in de war en kijk eerst naar links naar het draaistokje en dan naar rechts naar het touwtje en weet heel even niet wat te doen. Dan bedenk ik me dat ik het touwtje moet hebben.

Ik vind die verwarring erg angstaanjagend en wil het mijn vrouw vertellen. Ik begin te vertellen en kom bij het gedeelte waar ik de lamellen omhoog will doen. Dan raak ik weer kort in de war. Wou ik de lamellen nou omhoog doen met het touwtje of wou ik ze kantelen met het stokje? Kort nadenken. Ik wou de lamellen omhoog. Maar vanwaar de verwarring?

Ik wil nogmaals aan mijn vrouw precies uitleggen wat er nu gebeurde. Dan raak ik weer kort in de war met exact dezelfde vraag als die ik net voor mezelf beantwoord heb: Wou ik de lamellen nou omhoog doen met het touwtje of wou ik ze draaien met het stokje? Weer kort nadenken. En het juiste antwoord is er weer.

En datzelfde overkomt me zo nog een derde keer als ik overstuur raak en nogmaals een poging doe.

Met lichtknopjes heb ik het soms ook. Zie dat die naar beneden geschakeld is en toch geven mijn hersenen door je moet naar beneden drukken. Waarom kort dat signaal. Ik doe het uiteindelijk wel goed.

Als ik door ons park loop en ik loop terug. Dan moet ik het 2e zijweggetje rechts pakken. Het eerste weggetje en het 2e lijken inderdaad iets op elkaar. Toen ik nog gezond was haalde ik ze ook wel eens door elkaar. Maar nu moet ik bij het tweede weggetje telkens weer kijken of dit het eerste weggetje is. Als ik eenmaal bij het eerste weggetje ben komt soms even dat gevoel dat ik het verkeerde weggetje heb. Dit overkomt me nu al enkele dagen.

Dat samen met dat ik zo ongelooflijk veel vergeet maakt dat ik als maar banger voor Alzheimer wordt en me alsmaar verwarder voel, terwijl Dokter, Neuroloog en mijn vrouw maar blijven zeggen dat het ligt aan de stress en aan het het slaaptekort dat ik nu al ruim een half jaar heb.

Hebjij ook ervaring met dergelijke verwarring?

Mijn huisarts en een psycholoog die ik eens sprak zeggen dat dit stress kan zijn, maar ik ben zoveel geheugen kwijt. Ik blijf gewoon bang voor Alzheimer.

Bij mij andere omstandigheden, maar dezelfde klachten.
Ontzettend vergeetachtig, korte termijn geheugen en geheugen van 1-2 jaar terug. Concentratiestoornis. Geïrriteerd, passief agressief, angstig en paniekerig onder bepaalde omstandigheden.

Er werd een mindfulness cursus via mijn bedrijf aangeboden. Bij de eerste paar keer mediteren van slechts een paar minuten merkte ik hoe razendsnel mijn gedachtes gingen non-stop! Na de diagnose burn-out met depressie bij de psycholoog, realiseerde ik me dat ik op werk niet goed functioneer en heb me ziekgemeld. Eenmaal thuis stortte ik in. Alleen maar slapen, alles vergeten, of in verkeerde volgorde. Ik kon niks zonder to-do-lijst of post its.

Ik kreeg ook talloze lichamelijke klachten. Ontzettend pijnlijke spierknopen in rug, schouders en zelfs in een halsspier bovenop mijn strottenhoofd! Trillingen en spiertrekkingen gepaard met extreme moeheid (die ik vroeger heb gehad na extreem sporten).
Het ging alleen weg met rust, mediteren en goed gevarieerd eten (om vitamine/mineralen tekort tegen te gaan).

Mijn hoofd was zo druk en vol, dat mijn lichaam verkeerd aangestuurd werd.
Ik hoop dat mijn ervaring je helpt.
Groetjes op 8/3/2021

Floris helaas lees ik je verhaal nu pas. Heel herkenbaar! Ben ook heel vergeetachtig en watrig en heel bang voor alzheimer. Durf geen testcte doen of MRI te laten maken, want stel het is tich alzheimer wat dan? Dan is mijn leven toch ook een grote ellende want er is geen genezing mogelijk en het wordt alleen maar slechter. Heel beangstigend lijkt mij zo"n diagnose van Alzheimer. Burn out is wat de huisarts denkt.
Ik word ondertussen steeds warriger..

Ik ben ook enorm vergeetachtig en niet instaat om praktische dingen uit te voeren. Ik regelde vroeger alle kalenders van de kinderen, tandarts afspraken, orthodontist enz, iedereen eraan herinneren. Nu loopt dat in het honderd. 7 maand in burn out en voorlopig geen verbetering. Wel heel duidelijk na veel sessies met mijn psycholoog dat ik al jaren over mijn limiet ga. Vb iedereen thuis moet het wat beter zelf regelen. Op werk had ik kalenders en to do lijsten met reminders, maar eenmaal op ziekteverlof werd het zo zichtbaar en erger. Aardappelen op vuur zetten zonder water, 5 foto’s in een foto kader steken op volgorde lukt niet, verhaal van mijn beste vriendin haar moeder die terug kanker heeft vergeten, iets niet kunnen uitleggen, niet op woorden komen,… helemaal niet meer mijzelf. Blijkbaar is dit een normaal gevolg van te lang onder stress zitten, te hoge cortisol waarden. Ons lichaam beschermt ons tegen extra overlast in ons brein, het orgaan dat we het meest belasten met stress. Dus potje is vol en met rust moet er meer ruimte gecreëerd worden voor normaal te kunnen functioneren, het brein rust te geven. Dat heeft de psycholoog en arts mij uitgelegd, herhaaldelijk. Want ik vind dit het meest beangstigend van burn out. Ik zat ook al een tijdje met angst voor alzheimer, maar arts was zo overtuigd dat het stress was dat er zelfs geen scans zijn gebeurd. Wel een poging, maar toen was ik voor de eerste keer in mijn leven ook nog is claustrofobisch voor de buis waar je in moet blijven liggen. Na 7 maand nog geen verbetering door thuis te zitten, maar een verschillende artsen beamen dat dit een herkenbaar stress fenomeen is. Dus aanvaarden en angst trachten te laten varen - heel lastig! Maar essentieel om het brein te laten rusten. Er is een goede uitleg met details over hoe het brein functioneert onder stress dat ik waarschijnlijk niet zo goed kan uitleggen, maar in een stress moment (vb gevaar) krijg je meer cortisol in je bloed om snel te kunnen reageren en vluchten. Een deel van je brein is dan actief ingesteld op actie en niet denken - dat is gevaarlijk in risico situatie. Langdurig onder stress, geeft continu cortisol die we eigenlijk niet nodig hebben en een analoog effect op het brein, ook al zijn we niet in gevaar. Ik heb geen artikel hierover gekregen, maar ga er wel nog eens achter vragen.

Hey Johanna,
Ik herken goed wat je schrijft. Ik zit zelf sinds okt. 2019 ook thuis met een burn-out. Woon ook alleen wat soms indd eenzaam kan voelen. Afleiding/sporten helpt me en heb sinds een tijdje haptotherapie. Ik deelde het ook nooit met mensen als ik me slecht voelde, maar merk dat het wel belangrijk is nu voor me. De mensen die echt om je geven willen er ook voor je zijn, gun je zelf daar gebruik van te maken. Het kan je enorm helpen en dan heb je misschien minder het gevoel er alleen voor te staan. Veel sterkte en weet, je bent niet alleen :-)

tjemig, wat herken ik dit, vreselijk alleen voelen in deze situatie ,aangeven dat je graag steun ontvangt maar het krijge: ho maar..de meeste laten het voor wat het is en praten liever over hun leven..
mijn gedachte is dan ook: ik doe er niet toe....

Hi :)
Ik herken ook veel in wat jullie schrijven. Kwam ineens op deze site tereecht en zit wat te lezen.

Ik ben zelf 29 en zit in mijn 2e burnout (eerste op mijn 25e). Vreselijk, had nooit gedacht dat ik het weer zo ver zou laten komen. Sinds september ziekgemeld en na 2 weken weer begonnen met werken met het idee dat het wel kon. Opgebouwd tot 20 uur en daarna weer volledig ingestort. Nu 2 maanden thuis.

Ik ben ook single en iedereen om me heen onderneent doet leuke dingen! Snap helemaal dat je je eenzaam voelt. Maar je bent niet alleen. Dat zie je maar weer op deze site. Hoe ver ben je in je herstel? Kan je al weer wat qua beweging etc?

Sterkte <3

Heftig man!! Ontzettend veel sterkte!

Je bent niet de enige. Ook ik herken dit, toen ik tegen de 30 liep begon er een onrust te groeien. Mensen op je heen starten een gezin en ik kreeg steeds meer een groeiende angst. Ik probeer te werken aan mijn denkpatroon en de daarbij opkomende gevoelens. Ik ben nu 9 maanden verder
Sinds ik thuis raakte. Ik weet dat ik mezelf hierin ga overstijgen.. ik wil dat gewoon. De realiteit is nu ook dat ik net weer hyperventilatie had en nu dus hier mijn geruststelling probeer te vinden. Accepteren Ruben, accepteren dit is hoe het is. Maar het word beter. Want dit is geen normale
Staat voor je lijf. Ga dingen doen die je vroeger leuk vond, ga doen wat je wil, laat los wat is geweest. Wees trots op jezelf dat je jezelf zo kwetsbaar maakt. Probeer de kleine zegeningen te tellen. En wees lief voor jezelf. Luister niet naar die interne criticus als hij geen redelijke argumenten heeft. Vergeef jezelf en leg de focus op het positieve. ‘Water the flowers, not the weeds’.

@Lotte zoek eens op long covid herstel verhalen, zij lopen tegen dezelfde problematiek aan. Daarnaast: Over de kop van Brankele Frank is een herstel verhaal!

Hoi Lotte, Hier iemand die zich sterker en krachtiger voelt dan voorheen en echt richting genezing is. En zkker het boek lezen van Brankele Frank, zoals ax hierboven zegt. Hiernaast ook niet te veel op dit forum zitten hiha. Suuces!

Hoi Lotte,

Na ruim anderhalf jaar kan ik echt zeggen dat het een stuk beter met me gaat. (En op m’n dieptepunt had ik ongeveer alle burn-out klachten die je maar kan verzinnen, kon ongeveer 5 min een gesprek voeren en een heel klein rondje buiten lopen op een dag)

Ik werk nu halve dagen en dat gaat goed, bouw heel rustig en langzaam op.
Kan ook weer niet al te wilde leuke dingen doen zoals naar de film of ergens lunchen. Moet dan zeker nog wel bijkomtijd inplannen maar dat vind ik (meestal :)) niet erg. Ik heb steeds meer dagen met nauwelijks klachten, slaap bijna altijd goed.
Rust wel iedere dag nog 2 à 3x 20 min, ook om goed te kunnen blijven voelen hoe het gaat.
Afspraken ‘s avonds maak ik nog niet en ik zit mijlenver af van het enorm drukke volle leven dat ik ooit leidde. Maar ik vind dat helemaal niet erg, ik ben zelf ook echt veranderd.

Soms heb ik een paar slechte dagen, ben ik weer benauwd, zie wazig, hoofdpijn en is de enorme moeheid terug. Dan is het echt lastig om niet in de paniek te schieten. Maar ik krijg steeds meer vertrouwen dat ik door een aantal dagen extra rustig aan doen me daarna weer oké voel.

Nou ja, kortom, ik ben echt nog niet beter, maar ik ben m’n lichaam inmiddels (over het algemeen ;)) dankbaar voor de waarschuwingssignalen. En ik geniet verder echt enorm van de dingen die ik eerst niet kon en nu steeds vaker. Rustig door een supermarkt zonder koptelefoon en zonnebril kunnen lopen vind ik soms nog steeds een soort wonder. En ik probeer het zoveel mogelijk zo te zien, dan maken de kleinere dingen me heel blij. Die feestjes komen ooit wel weer, of niet.

Hoop dat je over een tijdje zelf ook zo’n verhaal kunt schrijven. Beterschap!! ❤️‍🩹

Hi Lotte,

Hier nog een M. ;)
Bijna 2 jaar onderweg en kan zeggen dat ik steeds meer herstel. Ik werk inmiddels weer fulltime, kan voor/na werk een aantal keer per week sporten en afspreken met vrienden in het weekend. Soms zitten er slechte nachten tussen, maar ik weet inmiddels dat ik best een slechte nacht kan hebben en er daarna ook weer betere nachten volgen. Mijn herstel is dus steeds sneller.

Ook ik heb eigenlijk nauwelijks nog klachten, maar af en toe nog overprikkeling op hele drukke plekken en soms nog spierspanning waardoor ik lichte pijn ervaar in spieren. Maar echt niks vergeleken bij wat het was.

Ik ben dus beter gemeld, al voel ik me nog niet 100% mezelf. Wel besef ik me ook dat ik niet terug wil naar mijn oude ik. Ik hoef namelijk niet op alle fronten in mijn leven 150% te geven. Heb ik een dag wat mindere concentratie op werk? So be it. Voelen mijn benen moe tijdens het sporten? Dan stop ik. Heb ik slecht geslapen? Dan cancel ik dat avondje eten/dansen met een vriendin.

Net zoals andere M. verwonder ik me op wat ik opeens weer kan zonder erover na te denken: zitten op een bank zonder dat elke houding pijn doet, lange stukken wandelen, sporten zonder daarna te crashen, weer helder kunnen zien, borrelen en dansen met vriendinnen, tijdens Sinterklaasavond met mijn neefje spelen, weer een keer na 8 uur doorslapen. Ik ben zo zo zo zo blij met alle kleine dingen die mijn wel lijf kan. Ook ben ik dankbaar voor deze periode. Het is een mega harde les, maar wel eentje die nodig was voor mij. Ik hoop dat je er over een tijdje ook zo naar kan kijken. Succes!

Hoi Lotte,

Hier je 4de positieve verhaal; Nu 18 maanden aan het herstellen van een burn out. Ik heb echt zulke heftige klachten gehad: zoals veel van hier. Niet te omschrijven. Van derealisatie, hersenmist en wazig zien tot extreem nachtzweten, spierspanning en hersenschrokken. Deze lijst kan ik zo aanvullen met nog 20 klachten

Waar sta ik nu?
Ik werk op dit moment 28 uur. Kom van fulltime werken en wil graag naar de 32 uur. Ik doe langzaam weer leuke dingen in het weekend. Geniet van de wandelingen die ik kan maken, ook van hoe makkelijk ik ergens kan lunchen of gezellig met een groep eten. Soms net zoals M hierboven opeens dat ik erg slecht slaap, maar ik herstel sneller. Nog wat hartkloppingen en soms hier en daar opeens een klacht, maar niet zo extreem. Vind het af en toe wel echt vervelend, maar eigenlijk lig ik er nooit meer een hele dag helemaal af.

Ik wil zeker niet terug naar mijn drukke leven. Voorheen was ik naast fulltime werken, ook circa 4 avonden weg voor etentjes hier en daar, sport tot laat of een feestje. Mezelf gewoon helemaal kapot gemaakt daardoor. Ik weet nu dat je goed naar je lichaam moet luisteren en dat afspraken afzeggen helemaal prima is.

Helemaal zin in eindelijk een normale kerst! En dit gaat jou ook gebeuren!

Hoi Lotte,

Hier je vijfde positieve verhaal! Ik lag er ook helemaal af maar werk nu weer full time. Ik ben ook beter gemeld maar moet af en toe nog wel even pas op de plaats moet maken. Ik denk dat ik 90%/95% beter ben. Wat ik merk is dat mijn batterijtje nog niet helemaal terug is. Dus een (of meerdere want kinderen) slechte nacht(en) brengen me nog wel meer van mijn stuk. Ernaast blijf ik yoga nidra en meer rust voor mezelf inbouwen.

Maar: ik slaap weer! Dat was mijn hardnekkigste klacht. Ik kan weer leuke dingen doen zonder daar dagen van bij te moeten komen. Ik heb geen duizelingen meer bij overprikkeling. Ik heb een beter humeur, kan er weer zijn voor mijn partner en kinderen, en kan weer werken!

Heel veel sterkte, het komt goed!

Hi, lees even mijn verhaal over terugvallen! Dat geeft wellicht een beetje rust (: Veelal 1965 (en lees eventueel ook even bijbehorend artikel, er staat in de comments hoe je die vindt)

Herkenbaar. Helaas geen tips. Had dit verhaal zelf kunnen schrijven alleen ben ik al 2.5 jaar bezig. Het is gewoon uitzitten denk ik. Ik doe volgensmij de juiste dingen maar fysiek moet het gewoon herstellen

Goeie zeg! Ik heb een heerlijk comfortabel huispak voor mezelf gekocht om me comfy te kunnen voelen en lekkere soorten thee. Het zit in de kleine dingen, denk ik dan maar;)

Ik heb net een massage gehad. Doe ik om de 2-3 weken. En inderdaad, van een bosje bloemen fleur ik ook altijd erg op! Ik "woon" in mijn lekkere wollen en behaaglijke trui. Lekkere smaakjes thee met chocolade pepernoten (ja toch😏).

Mijn boom(pje) staat al, had behoefte aan gezelligheid om me heen 🎄.Om de 2 a 3 weken doe ik een voetreflexmassage. Dit is op dit moment wat m’n lichaam aankan. En het is een uur en afgesproken om dat in stilte te doen (had ik vroeger nooit gezegd 😉). Heerlijk ontspannend iig. Het zijn indd de kleine dingetjes. Voor meer geen energie. Wel lastig omdat ik het wel altijd een gezellige maand vond.

Hier ook vroeger dan normaal de boom gezet. Ik word blij van kerstlichtjes dus het huis is extra versierd. Daarnaast heb ik mezelf getrakteerd op lekkere warme sloffen, assortiment thee en nieuwe boeken. Ik kan ook echt genieten van de lichtjes en kaarsjes aan, lekkere thee op de zetel, haardvuurtje buiten, mooie kerstfilm, spelen met de kids,… en ff wentelen in alles wat ik wel heb, want dat is veel meer dan dat we soms beseffen, zeker op momenten dat het even moeilijker gaat. Het geluk zit voor mij echt in hele kleine dingen, meestal zijn deze geluksmomenten wanneer ik ten volle in verbinding sta met mezelf of de mensen die ik graag zie. (enkel niet iedereen samen want dat is me te druk 😀)

Raar dat je eerst gelijk al onze lotgenoten,maar pas gaat beseffen hoe iets klein ons al gelukkig kan maken.
Ik wil jullie allen een dikke knuffel geven,en denk er aan wij geraken hier allen door.
Wij komen er allemaal,sterker uit,geloof mij,alleen mensen met een hart van goud maken dit mee.
Mijn voornemen is ikke,ikke en nog eens ikke,ik zal terug genieten van het leven.
Veel liefs allen xxx

Haha K, ik heb mezelf ook al getrakteerd op nieuwe warme pantoffels, thee en een boek. Voor mij zit het 'm ook in de kleine dingen. 's Morgens is opstarten vaak nog lastig, en op dagen dat ik niet naar m'n re-integratieplek hoef start ik dan het liefst op met warme havermout en een kop thee, met een boek in bed. Rustig wakker worden, en daarna pas echt de dag beginnen.
Verder ben ik blij met nieuwe wandelschoenen, deze zijn in tegenstelling tot m'n vorige waterdicht, en dat is fijn op dagelijkse wandelingetjes.

Ik haat December. Normaal ook al, maar nu extra. Maar ik heb vandaag een nieuwe pyama gekocht om mezelf op te vrolijken. Je moet iets. Over 15 dagen de kortste dag alweer. Daarna gaan we weer vooruit. ;)

Ik haat December. Normaal ook al, maar nu extra. Maar ik heb vandaag een nieuwe pyama gekocht om mezelf op te vrolijken. Je moet iets. Over 15 dagen de kortste dag alweer. Daarna gaan we weer vooruit. ;)

Ik ben al bezig met lekker eten voor beide kerstdagen. Normaal vierden we dit altijd met de hele familie, maar dit wordt het derde jaar dat we het met het gezin gewoon thuis blijven. Het voldoet erg goed.

Ondanks alles toch de kerstboom opzetten. Genieten van het feit dat ik geen verplichte sociale leeglopers hoef bij te wonen. Iets lekkers eten. Bedankjes knutselen voor alle onvoorwaardelijke steun van de mensen om mij heen. En tegen mezelf zeggen, dat ik al een jaar lang super sterk ben geweest en dat ik dus deze maand ook wel door zal komen :)

Ik ben al bezig met lekker eten voor beide kerstdagen. Normaal vierden we dit altijd met de hele familie, maar dit wordt het derde jaar dat we het met het gezin gewoon thuis blijven. Het voldoet erg goed.

Kaarsjes aan, lekker en gezond eten, mn lievelings thee drinken (al is die vrij duur) lekkere douchegel is mss nog een goede/leuke? En idd fijne kleding. Op de warme stoov liggen. En zorgen voor fijne boeken. En laatst had ik mezelf weer eens 'mooi' gemaakt (doe ik niet meer zo vaak) en dat voelde best goed eigenlijk. Mn moeder maakt hele lekkere soepjes voor me zooooo lief en dankbaar voor en steeds weer een verwennerij.

En dec vind ik ook dubbel: gezellig maar erg confronterend en veel te druk (en de meisjes twee weken schoolvakantie hells voor moeders met burnout;))

Sterkte allemaal en veel verwenmomentjes en licht gewenst en liefs!

Zet m op Liesie dikke knuffel. Iedereen een kerst gewenst die je op je eigen manier kan en mag vieren. En niet vieren is ook goed.

Dikke knuffel terug Gert en hlml eens met jouw woorden mooi gezegd

Ik doe kaarsjes aan wanneer het donker wordt. De kerstboom heb ik neergezet met leuke ballen die ik op Vinted gekocht heb.
Ik heb een nieuwe bank gekocht waar ik extra fijn en relax op kan liggen. Een hele zachte dikke deken erbij zodat ik het niet koud krijg. Op de tv zet ik de open haard aan haha dat geluid van het knisperende vuur is heerlijk ontspannen.

Massages vind ik ook vrij prijzig dus soms kijk ik op social deal of ik verwen mijzelf met een massage in deze periode. Eén gezichtsbehandeling vind ik ook heel fijn.

Een fijn boek, een puzzelboek ver ver onder mijn niveau kopen zodat ik geen kriebels krijg omdat ik goed moet nadenken. Hele lekkere thee net als Liesie. Of een soort van ‘nep’ koffie niet super lekker maar prima en zonder caffeine. En idd zachte warme kleding. Ik heb een paar truitjes gekocht van ninepine. Die zijn zo zacht en fijn. Soms mijzelf helemaal opdoffen dat is ook fijn.

Een ontspannen yoga lesje. Lekker wandelen en daarna een kop koffie drinken.
Mijn eerste koffie is heilig in de ochtend en ik drink bijna geen koffie meer dus die gaat in een super mooi kopje!

De kerstdagen heb ik opgeknipt zodat ik rust kan nemen. Een kerstdag met familie vervroegd en enkel met eerste kerstdag iets. Verder niks. Ik ga het gewoon proberen met de familie en heb een recoverplan opgesteld haha.

Knuffel voor jullie ❤️

Ik vindt dit ook lastig en merk dat ik hierin vast loop. Ik heb het idee naar mijn gevoel, m’n lichaam en geest de burn te hebben geaccepteerd. Ik heb mezelf ook voorgenomen om voorlopig nog niet te kunnen starten met mijn werk. Daarnaast is mijn agenda aardig leeg ( naast het huishouden en zorg voor mijn zoontje) maar toch heb ik het idee niet vooruit te komen. Ik loop bij een psycholoog al langere tijd

Bedankt voor je reactie. Vandaag toevallig met een heeel klein beetje lichter gevoel opgestaan sinds weeeken. Maar voelt nu ook een beetje alsof ik daar niet blij mee mag zijn. Omdat dit natuurlijk niet opeens de rest van de dagen zal zijn. Maar ook omdat ik dan teveel bezig zou zijn met het proces in plaats van het accepteren. Vind het maar ingewikkeld allemaal....

Hoi L, het is ook heel lastig en ingewikkeld , want wat is accepteren precies. En elke dag is ook weer anders, zo ook je gemoedstoestand. En geniet vandaag gewoon van deze redelijk goede dag en morgen is weer een andere dag. Leef vooral in het nu. En misschien kun je bedenken dat het voor je burn out ook elke dag anders was hè en dat was toen totaal niet waar je je druk om maakte, dat accepteerde je ook gewoon. Toen was je ook niet elke dag heppiedepeppie en had je goede, fijne, vrolijke en minder goede dagen. Zet hem op en het komt wel goed, het heeft tijd nodig.

Er is een ander item hier op de site waar we allemaal wijze dingen hebben gezegd een paar maanden geleden over acceptatie, in de titel zat “acceptatie” verder weet ik t ff niet meer. zoek die eens op!

Verder: herkenbaar allemaal! Het klinkt als je het zo zegt alsof je nog meer “moet” accepteren om te herstellen en dan wordt het weer zo een werkwoord, zo een actie om te voltooien. Het paradoxale aan acceptatie is dat je het niet kan afdwingen of “doen”. Je zakt er, in mijn beleving, steeds iets meer in, en soms is het opeens helemaal weg. Je mag ermee oefenen, het meenemen in meditaties etc, maar niet forceren. Is echt heel moeilijk maar je komt er wel.

Dingen om over na te denken die wellicht helpen bij acceptatie: Wat nou als je nog even ziek mag zijn? Dat je niet per se heel veel meer moet kunnen dan een paar weken geleden? Wat nou als herstel soms niet zichtbaar is en er intern vooral veel gebeurt en integreert bij je? En dat het fysieke, zichtbare herstel (afname klachten, toename belastbaarheid) later komt?

Bij mij hielp het om meer acceptatie en overgave te voelen omdat mijn therapeut mij ook accepteerde ook als ik niet direct zichtbare stappen maakte richting meer kunnen / “herstel” , ook als acceptatie ff niet lukte en ik overal tegenaan wou schoppen.

Het is een proces! Je mag het met vallen en opstaan leren en je mag de tijd nemen ❤️

Succes en liefs van een lotgenoot

Ik denk dat er ook een verschil is in acceptatie en alles een soort van gelaten ondergaan. Bij accepteren hoort het erkennen van waar je staat, en dat je niet boos of koppig maar door gaat en echt voelt wat goed voor je is. Maar natuurlijk mag je balen en het leven met vrienden of op het werk missen, je bent niet ineens boeddha.
Accepteren heeft voor mij in de loop van mijn ziekte en herstel ook andere dingen betekend. Eerst überhaupt het accepteren dat je erin zit, vanalles niet lukt. Later accepteren dat ik helemaal niet meer wist hoe ik moest voelen. Nu dat reïntegreren met allerlei hobbels gepaard gaat, ik nog steeds kwetsbaar ben en écht accepteren dat het leven schommelt. Dat balans voor mij is dat ik kan doorvoelen hoe het met me gaat, me kan uitspreken, met weerstand om kan gaan en dat ik op een dag goed en slecht kan zijn en dat dat mijn balans ís.
Ik denk dat acceptatie niet iets statisch is, dus niet iets is wat je voor je situatie op één moment doet, maar dynamisch is en dus op ieder nieuw moment weer leren is. Helaas soms hoor, het is een hoop werk. Sterkte!

Mooi verwoord, bedankt hiervoor! Dit herken ik ook zeker. Misschien dat dit ook een onderdeel is van mijn verwarring. Elke fase brengt weer op een nieuwe manier acceptatie met zich mee. Eerdere fases heb ik geaccepteerd, dan kom ik in een nieuwe fase waar misschien wel weer wat weerstand is. Misschien omdat ik nog lang niet helemaal in heb gezien, of durfde te accepteren dat het een heeeel lang proces is. Elke stap verder hoopte ik op een eindstation. Maar soms voelt het als een stap terug terwijl het in mijn proces misschien wel een stap vooruit is.
Ookal merk ik stiekem ook nog steeds wel de gedachten: Oke nou dan heb ik het dus blijkbaar toch wel op de meeste momenten nu geaccepteerd, dan mag het nu wel weer beter gaan..... Maarja zo werkt het natuurlijk niet haha

Accepteren, één v d moeilijkste dingen in het leven. Het verhaal over voor de burnout, dat je dan ook niet altijd happy was en daar verder niet over nadacht, vind ik heel goed verwoord.
Als het weer ff minder gaat, ga ik toch weer piekeren wat heb ik teveel gedaan .weer analyseren. Denk maar zo: weer wat geleerd.

Mooie dingen zeg je Av. en anderen ook! dankjewel!

Accepteren is stoppen met vechten. Niet meer alles eraan doen om beter te worden, maar - met ruimte voor verdriet en rouw - toch nu te leven. Eigenlijk is het berusten in het feit dat je ziek bent. En ja, het is de kern naar herstel. Accepteren dat je niet herstelt is meestal juist de weg om te herstellen :') ik heb hier een uitleg over geschreven. Zal 'm weer even omhoog gooien.

hmm de zin 'Niet meer alles eraan doen om beter te worden' brengt me dan toch weer wat in verwarring. Ik heb namelijk wel vertrouwen in mijn lijf dat ik ooit weer wat meer energie zal hebben. Misschien pas over jaren, maar ik denk niet dat zoals het nu gaat altijd zo zal blijven. En ik ben wel actief op zoek naar hoe ik mijn leven op dit moment, met alle beperkingen van dien, zo kan inrichten dat het voor mij fijn is. Met wel als onderliggende gedachte dat dit uiteindelijk bij zal dragen aan een herstel. Zo ben ik nu ook het boek Over de kop van Brankele Frank aan het luisteren. Waarbij een dagritme langskomt met echt hele consequente momenten van rust gedurende de dag. Op dit moment rust ik wel veel, maar heb er ook niet altijd zin in om elke keer weer op bed te liggen terwijl ik toch niet kan slapen. Nu ik weet dat dit mogelijk wel een bijdrage aan mijn herstel kan bieden, wil ik kijken of ik dit mij eigen kan maken. Alleen voelt het een klein beetje alsof dit dan een teken zou zijn dat ik het allemaal nog niet accepteer..... Terwijl ik misschien juist ook wel denk, dat ik de stap maak om nog meer te rusten. Voor mij ook al een teken van acceptatie is. Snap je? Ben benieuwd hoe je hierover denkt.

@L wat je doet is goed en met de juiste intentie hoor. Het is ook een balans. Ik bedoel vooral die strijd. Als je de hele dag alleen maar bezig bent met beter worden, word je niet beter. Als je leert goed voor jezelf te zorgen uit liefde en compassie voor jezelf, is dat een veel betere intentie. Zie je het verschil?

Yes, bedankt voor de nuance.

Hi L,

Ik herken ontzettend veel in wat je schrijft. Ik zit zelf inmiddels ruim een jaar in een burn-out en ik heb gemerkt dat acceptatie vaak wordt gebracht alsof het een knop is die je even omzet. Voor mij voelt het veel meer als iets dat laagje voor laagje ontstaat, soms bijna ongemerkt, en soms gaat het weer even weg als het leven pijn doet of confronterend is.

Wat jij beschrijft, dat je het jammer vindt als je niet mee kunt met vrienden, dat je verlangt naar wie je was, dat je hoopt dat het snel beter gaat, dat voelt voor mij juist heel menselijk. Ik ben ook veel kwijtgeraakt in deze periode en dat doet gewoon verdriet. Dat is voor mij niet hetzelfde als niet accepteren.

Voor mij zit acceptatie eerder in kleine dingen, zoals mezelf niet meer forceren omdat het zou moeten, erkennen dat mijn systeem sneller overprikkeld raakt dan ik wil, en toegeven dat ik nog niet ben waar ik hoop dat ik zou zijn. Soms zit acceptatie voor mij simpelweg in één moment op een dag waarop ik even voel: het is oké dat het nu zo is, ook al wil ik dat het anders was. Dat moment hoeft niet de hele dag te duren.

Daarnaast merk ik dat er bij burn-out (en bij veel van ons) zoveel onderliggende spanning, angst en oud overleven zit, dat het lichaam in een ander tempo herstelt dan je hoofd wil. Ik heb lang gedacht dat het weerstand was, maar soms is het gewoon je zenuwstelsel dat bescherming biedt. Dat is iets heel anders dan koppigheid of niet willen.

Je doet al ontzettend veel: grenzen aangeven, rust nemen, dingen afzeggen wanneer dat nodig is. Dat is een vorm van acceptatie. Dat je het soms nog moeilijk vindt, betekent niet dat je iets fout doet, maar dat je mens bent en veel te dragen hebt.

Voor mij is acceptatie geen eindpunt maar een beweging. Soms lukt het, soms niet, en beide zijn oké.

Dag,

Ik herken me volledig in jouw verhaal. Bij mij loopt dit identiek zo en zit nu zo'n 10 maanden thuis. ik heb vooral veel pijn en spanningsklachten waardoor ik toch eenvoudiger kan accepteren om thuis te blijven, want afspreken met vrienden zou dit enkel maar verergeren. ik denk dat de sleutel tot herstel geduld is.

Ik merk zelf dat dezelfde patronen waarom ik burn-out ben geworden óók dwarsliggen bij die acceptatie. Blijkbaar vind ik mezelf toch vooral de moeite waard als ik iets doe, een ander help en naar buiten kan uitstralen dat het goed gaat met me. Als het niet goed gaat, en ik moet mijn kwetsbaarheid en tekortkomingen accepteren/tonen vind ik dat moeilijk. En dus ga ik door. Met als gevolg deze burn-out. Dit is voor mij niet de eerste keer dat ik uitval met stressklachten, maar wel de eerste keer dat ik deze patronen recht in de ogen durf te kijken. Ik weet waar hetvandaan komt en heb daar veel verdriet om. Dat is miss een stapje in de goede richting. Dank voor het delen L.

Fijn dat je in de fase van je herstel zit! Fotograferen is leuk! Lekker buiten wandelen en de natuur/dieren vastleggen bijv. Daarnaast zou je je ook kunnen verdiepen in fotobewerking :)

Grappig ik zit in dezelfde fase vind het lastig iets te vinden

He, zeker goed dat je op zoek bent naar die hobby of passie. Maar het hoeft natuurlijk niet! Misschien was je passie/hobby Hockey. Dan is dat ook helemaal prima.

Ik merk zelf dat ik van mezelf niet te lang mocht gamen, want dan bereik je niks. Nu kan ik (trots) zeggen dat ik soms 3 uur lang game en dat is een van mijn hobby’s. Voelt heerlijk.

Nog wat opties:
- kleuren/ tekenen/ schilderen
- tuinieren
- kijk eens voor vrijwilligerswerk. Ze hebben ook genoeg klussen voor bv. een uurtje. Wellicht kom daar nog een passie/hobby uitrollen.
- lekker koken
- verdiepen in filosofie
- puzzelen
- Breien

Wat een leuke vraag. Misschien helpt het een beetje om te bedenken wat je als kind leuk vond. En verder gewoon wat dingen te gaan proberen?
Ik durf zelf nog niet iets in een groepje of op vaste tijden. En kan ook nog niet sporten, probeer wel regelmatig te wandelen of te fietsen.

Wat ik zelf thuis leuk vind om te doen:
LEGO (en dan de pakketten voor volwassenen huren of van iemand lenen)
Rolife bouwpakketten
Lezen
Houten 3D puzzels (van de Action bv)
Puzzelen
Borduren (Awesome patterns)
Kasten opruimen
Schilderen op nummer

En dit wissel ik dan steeds af waardoor als ik het ene saai begin te vinden, ik weer een tijdje het andere ga doen…

Ik houd dus erg van creatieve dingen waar je niet creatief voor hoeft te zijn. Maar als je wel vrijer bent daarin is schilderen, tekenen, boetseren oid vast ook leuk.

Verder ben ik weer een beetje piano aan het spelen en heb ik een vreemde (en voor mij in principe nutteloze) taal uitgespeeld op Duolingo. Dat is wel schermtijd natuurlijk dus minder gezond maar ik vond het toch heerlijk om wat te leren terwijl ik verder weinig kon.

Ik deed ook nog een dappere tuinierpoging maar dat vind ik toch snel vrij zwaar en ben ik ook niet zo goed in geloof ik…

Wie weet zit hier wat bij (vond fotograferen ook al een leuke tip hierboven). Succes met de zoektocht!

Wat een leuke vraag. Misschien helpt het een beetje om te bedenken wat je als kind leuk vond. En verder gewoon wat dingen te gaan proberen?
Ik durf zelf nog niet iets in een groepje of op vaste tijden. En kan ook nog niet sporten, probeer wel regelmatig te wandelen of te fietsen.

Wat ik zelf thuis leuk vind om te doen:
LEGO (en dan de pakketten voor volwassenen huren of van iemand lenen)
Rolife bouwpakketten
Lezen
Houten 3D puzzels (van de Action bv)
Puzzelen
Borduren (Awesome patterns)
Kasten opruimen
Schilderen op nummer

En dit wissel ik dan steeds af waardoor als ik het ene saai begin te vinden, ik weer een tijdje het andere ga doen…

Ik houd dus erg van creatieve dingen waar je niet creatief voor hoeft te zijn. Maar als je wel vrijer bent daarin is schilderen, tekenen, boetseren oid vast ook leuk.

Verder ben ik weer een beetje piano aan het spelen en heb ik een vreemde (en voor mij in principe nutteloze) taal uitgespeeld op Duolingo. Dat is wel schermtijd natuurlijk dus minder gezond maar ik vond het toch heerlijk om wat te leren terwijl ik verder weinig kon.

Ik deed ook nog een dappere tuinierpoging maar dat vind ik toch snel vrij zwaar en ben ik ook niet zo goed in geloof ik…

Wie weet zit hier wat bij (vond fotograferen ook al een leuke tip hierboven). Succes met de zoektocht!

Ik maak nu 1,5 jaar linosnedes sinds begin van men burnout. Is echt z'n leuk en creatief proces en vind hier zo veel rust in, vooral in mn hoofd. Als je wilt weten wat het is kan je evt ook mijn insta checken: Tommiesartprints

Ik ben een tijdje geleden naar de Action gegaan en een hoop knutselspullen aangeschaft. Sindsdien klei ik af en toe, tekenen, diamond painting, bullet journal.
Verder houd ik ervan om buiten bezig te zijn. Dus mijn tuin in, wandelen, foto's maken van moois in de natuur.
O, en verder: puzzelen en bouwpakketten van bijvoorbeeld Robotime of Lego vind ik ook heel relaxed.

En @Tom hierboven: dat klinkt ook gaaf zeg, heb ik me nog niet eerder in verdiept. Ik ga eens kijken of dat wat voor mij is. :)

@bay tommiescraftz heet ik op Instagram, even vergeten dat ik een tijdje geleden mn naam heb veranderd.

Linosnedes in het kort:

Je maakt een tekening/ontwerp of gewoon iets simpels van bijv Pinterest om te beginnen. Deze tekening transfer je op een linoleumblok(soort rubber plaat a3 ,a4 of kleiner). Dan kan je beginnen met het gutsen van de tekening die je hebt afgedrukt op het linoleum en krijg je een mooie print die je onbeperkt in allerei kleuren kan afdrukken. Is echt top, blijkbaar wel een beetje ouderwets iets, ben zelf 31. Je kan zn beginners set die ik ook nog steeds gebruik kopen voor iets van 12 euro ofzo. Als je meer wilt weten, let me know!:)

Dank voor de tips! Ik ga er binnenkort eens naar kijken.
En niet ouderwets hoor, ook genoeg jonge mensen die bijvoorbeeld breien ;)

En tot slot: je linosneden zien er gaaf uit Tom! (Heb je insta even bekeken.)

Mijn hobby's:
Lego bouwen
Zentanglen (heeeel mindful, enorme aanrader!! Google maar eens)
Kaartjes maken
Kleurboeken (en dan met alcohol markers inkleuren)
Legpuzzels
Puzzelboekjes, zoals;
- punt-tot-punt puzzel
- nonogram
- simpele filippines
- kleuren op nummer
- woordzoekers
Je hebt ook van die puzzelboekjes die speciaal voor mindful zijn!
Kleien (zelfdragende klei)
Borduren
Knutselen (Pinterest heeft hele leuke simpele ideeën)
Bakken (taarten, koekjes, en dan meegeven aan mijn vriend om op werk te trakteren haha)

Hi Ax,

Dat zentangle lijkt me leuk! Hoe heb je jezelf dat aangeleerd? Ik zie een basis boek voorbij komen maar die kost bijna €100 😱
Ik kan moeilijk filmpjes kijken en heb geen idee welk filmpje ik dan moet hebben.
Heb je een tip om te starten hiermee?

Goed onderwerp dit. Ik vind het zoooooo moeilijk om een hobbie te vinden. Fysiek kan ik niet veel qua wandelen/fietsen. En ik heb zoooo veel nekpijn altijd dat de houding om aan een tafel te zitten en dan bijvoorbeeld te knutselen ofzo, niet te doen is voor me.
Dat maakt het voor mij echt moeilijk. Wat blijft er dan nog over? Iemand tips?

Ohja… en mijn ogen trekken het niet om naar kleine dingen te kijken. Ben ik binnen no time duizelig. Zoals bij letters in een boek, schermpjes, puzzelen. Zo heb ik bijvoorbeeld diamant painting geprobeerd maar dat ging dus niet.
Ik heb ook wel eens foto’s gemaakt van mooie dingen in de natuur, maar daarna dacht ik.. wat doe ik er eigenlijk mee. Niks. Wat stom. En toen ben ik er weer mee gestopt omdat ik er geen doel in zag. Tja… Dus al met al… Kan wel wat hulp gebruiken bij het zoeken naar een hobbie.

Hoi Pien, misschien zelfdrogende klei, of happy stones maken met acryl stiften. Schilderen en dan het doek op een houten ezeltje zetten. Deze zijn niet duur bij action. En puzzelen doe ik ook, maar kan dat door ook last van m’n nek en hoofd niet lang doen. Maar ligt op tafel en doe dan iedere keer een paar stukjes. Buiten foto’s maken vind ik juist fijn, ondanks dat ik ook niks doe met die foto’s. Je bent dan wat bewuster bezig met alles om je heen en even uit je hoofd.

Kun je wel tv kijken? Dan genoeg te zien lijkt mij 😉 Ben wel nieuwsgierig wat jij wel doet om een beetje afleiding te hebben.

Hopelijk vind je iets leuks tussen alle berichtjes die al voorbij zijn gekomen.

Hoi Burnie,
Bedankt voor jouw reactie en je meedenken. Heel lief. Ik lees wel wat fijne tips van je. Zoals het schilderen op zo’n houten ezeltje. Kleien kan ik ook nog eens proberen (maar of ik zo creatief ben? Hahaha)
En wat je zegt klopt ook wel, foto’s maken in de natuur is ook wel rustgevend omdat je bewuster in je omgeving bent. Misschien het gevoel een doel te willen hebben toch maar loslaten dan.
Tv kijken lukt me slecht. Doe ik ‘s avonds een half uurtje, das de max.
Ik probeer soms wat in mijn tuin te doen. Heb een grote tuin. Das wel ontspannend. Verder hou ik me enkel bezig met het huishouden en de kinderen. Een beetje de verplichte dingen. Maar echt een fijne hobbie of iets voor mezelf hebben, mis ik een beetje en dat blijft zoeken. Ik lees elke dag 2 blz in een boek en luister een klein stukje van een podcast. ‘s middags slaap ik vaak. Tja.. het blijft een struggle om fijne dagen te hebben als je in een burn-out zit. Ik zit er over te denken een huisdier te nemen. Hahaha. Een cavia op schoot lijkt me ook wel gezellig ;)

Kom jij je dag fijn door Burnie?

Hoi Pien, ik probeer ook steeds maar wat uit hoor. Ondertussen al veel gekocht bij action om straks de winter door te komen 😉 Verder schilder ik regelmatig. Legpuzzel ligt standaard op m’n tafel. Ik hou dat gewoon niet lang vol, dus daar doe ik lang over. Sudoku doe ik ook. Wandelen en foto’s maken en die zet ik op Instagram. Zelfs paddenstoelen van onderaf fotograferen hahaha. Die zijn namelijk ook mooi aan de onderkant. Proberen waard. Verder teken ik wat en kleur ik wat. Gelukkig kan ik wel tv kijken en volg dan meestal series die relatief saai zijn. Of rustige programma’s op tv, bv mes op tafel. Wandelen en doe bewust op de fiets m’n boodschappen. Nu acrylstiften gekocht om happy stones te maken. Nu nog even de platte stenen vinden. En dat is iets wat je even tussendoor kunt doen en niet te lang mee bezig hoeft te zijn. Voorbeelden te over op internet te vinden. En met de klei kun je bijvoorbeeld afdrukken van boombladeren indrukken, of andere voorwerpen en dit weer inkleuren als het droog is. Geen idee of je Instagram hebt, maar daar kom je zoveel tegen op creatief gebied.

En natuurlijk heb je je gezin en het huishouden. Daar gaat uiteraard ook tijd inzitten. En rusten ook tussendoor. Dat heb ik ook hoor. Alhoewel ik geen kinderen meer thuis heb wonen.

En ik snap dat je op zoek gaat naar iets creatiefs en dat is altijd een beetje zoeken wat bij jou past. Het gaat je vast lukken. Je bent sowieso goed bezig met wat lezen en podcast luisteren. Dat is ook ontspanning. De cavia sla ik even over 🤣

Knuffel van mij

@RD ik heb gewoon heel veel "Zentangle" op Pinterest en Google gezocht! Daar kom je vaak genoeg voorbeelden tegen, hoef je geen boek voor te kopen, wat een absurde prijs haha

@Pien dat hele "alles moet nut hebben" is je oerbrein, het stuk in je zenuwstelsel dat je juist mag leren dat je ook best onnuttig bezig mag, zelfs als dat ongemakkelijk voelt. Goed dus om juist dat soort dingen te blijven trainen, dingen doen die geen nut hebben ;)

@Ax
Oooh das een goeie Ax! Dat je inderdaad misschien júist nutteloze activiteiten mag doen.. Niet eens over nagedacht. Dankjewel voor die eye opener!
Vind ik heeeeel moeilijk…

@Burnie
Bedankt voor je berichtje. Fijn te horen hoe jij je dagen doorkomt. Happy Stones lijkt me ook leuk om te proberen. En de boombladeren ofzo in klei drukken ook. Yesss helemaal leuk.
Ik heb zelf geen social media meer. Heb alles verwijderd dus kan ook eigenlijk geen ideeen op pinterest ofzo kijken. Werd zoooo scheel en duizelig van schermpjes (en nog steeds) dat ik dat erg beperk. Maar bij dit soort dingen mis ik het wel weer.
En die paddestoelen van onder fotograferen lijkt me werkelijk hilarisch. Ik zie het al voor me. Ga dat ook eens doen. Hoe leuk!

Hou jullie goed en fijn hoor dat samen sparren!

Ik gooi deze even omhoog voor Dee

Hoi Lisa, ik ben 37 jaar en woon ook in Rotterdam. Ik zit nu 8 maanden in een burn out en ervaar hetzelfde als jij, dat het best eenzaam is, en soms ook wat onbegrepen voor mensen in mijn omgeving die nog ‘normaal’ functioneren. Het lijkt me leuk om eens berichtjes uit te wisselen om mee te beginnen. Zou je daar voor open staan? :)

Hee Linda, dat lijkt me een goed idee! Niet handig om zo openbaar mijn gegevens te delen haha. Maar je kan me vinden op instagram @snamsom. Werkt dat zo?

Was vergeten mijn naam in te vullen. Berichtje hierboven is van mij!

Hoi Lisa, ik ga je op insta ook een berichtje sturen als dat goed is? Ook ik heb 2 jaar een burn out, voel me wat beter maar werk nog niet, en ben 30 jaar en vrouw.

Blijf me verbazen hoeveel 20-30’ers er een burn out hebben. Bizar. Is het onze maatschappij?

Hi Lisa,
Ik stuur je een berichtje via insta (: Ik ben 34 jaar (vrouw) en zit 8 maanden thuis met een burn out.

Hi @J en @E. Voel je vrij om een berichtje te sturen!

Of, nog een aanvulling: juist geen woonbegeleiding vanuit de gemeente aan huis, maar in plaats daarvan ACT therapie online, omdat ik dat nog niet heb geprobeerd, en me dat juist bij een ontregeld zenuwstelsel kan helpen om meer in de ontspanning en acceptatie van alle lastige dingen te komen. Helemaal alleen is ook wel echt zwaar en moeilijk, en passende hulp zou wel verlichting kunnen brengen

CSR coaching kan jouw echt gaan helpen! Ik raad Karin Rekvelt van harte aan. Ze zit in Amsterdam, ik ben daar regelmatig heen gegaan maar je kan de afspraak ook online doen óf je spreekt af dat je eens in de 2 weken een half uurtje belt bijvoorbeeld. Wat ik in je verhalen lees is dat je veel zelfcompassie kan gebruiken. Karin kan dat je echt heel goed leren en daarbij weet ze alles van Burn-out én begrijpt precies wat je bedoelt. Zij was de eerste coach/psycholoog die me eindelijk echt begreep. Ik denk dat echt harde psychologie voor jou nu nog te veel is en je eerst moet werken aan je herstel, dus rust pakken. Je rationele brein is volledig ondergedompeld aan je emotionele brein en daardoor is zware therapie te zwaar. Ik raakte ook helemaal in paniek toen ik met therapie begon terwijl ik nog niet genoeg hersteld was. Dacht alleen maar in goed of fout en dat maakte dat ik al mn keuzes in herstel nog meer ging overwegen. Het enige wat je dan nodig hebt is begrip, compassie en rust. Ja en ik zit nu na mn 3e burn out aan de antidepressieva en dat helpt mij ook enorm. Maar proberen zonder is zeker mogelijk! Ja dus nogmaals, zoek een CSR coach en mocht je Karin benaderen, je kan haar googlen, ze is echt fantastisch! Moet je wel zelf betalen (tenzij je nog bij een werkgever zit die het wil vergoeden) maar zoals ik zei, ik heb bij geen enkele ggz psycholoog gevonden wat ik bij haar heb gevonden. Zet je doelen goed op een rijtje en kijk of dat bij haar of een andere CSR coach zou matchen.

@Leonie, super dank voor je meedenken! ik ben bij een csr coach geweest maar heb daar geen goede ervaring mee, dat maakt me wat huiverig om dat weer te proberen. Maar misschien is die specifieke persoon die jij aanraadt nog een optie om te proberen! Wat heeft die CSR coaching jou opgeleverd? En hoe lees je in mijn verhaal dat aandacht voor zelfcompassie me goed zou kunnen doen?

Ik denk dat je eerst tot rust moet komen en moet stoppen met zoeken naar de juiste therapie, die is er namelijk niet. Voor nu gaat het om zelfzorg, proberen zoveel mogelijk te ontspannen en gesprekken te hebben met iemand die jou begrijpt en geruststelling biedt. Dat het proces waar je doorheen gaat normaal is. Uiteindelijk zul je moeten accepteren dat je nu in deze situatie zit...en dat het met kleine stapjes beter zal gaan.
Ik had in het begin 2x per maand een gesprek (van max 30 min) met een vrouwelijke psycholoog die heel nuchter was: zei meteen, je hebt een zware burnout, dit gaat heel lang duren. Confronterend maar ook eerlijk. In de eerste fase gaat het om zelfzorg, dan meer om acceptatie en later om grenzen bewaken, nee leren zeggen etc.
Focus op je lijf is ook belangrijk om uit je hoofd te komen. Ga in bad, doe ademhalingsoefeningen, laat jezelf eens masseren, probeer eens wat yoga-ontspanningshoudingen etc. Sterkte met alles

@C. Dank voor je meedenken! Ik zoek niet per se de juiste therapie, maar juist zo'n persoon als wat jij beschrijft: die geruststelt en begrijpt en met wie ik dus af en toe kan bellen. Helemaal alleen lukt me gewoon niet, dus dat maakt dat ik zoek. Mocht je dat willen delen: via wat had jij die psycholoog?

Ik heb gewoon op internet een psycholoog in de buurt gezocht bij wie ik snel terecht kon. Ik wilde max 15 min autorijden omdat ik t anders niet zou redden qua energie. Had de mazzel dat ik wel een klik met haar had. Je kunt ook zoeken op groepspraktijken met meerdere psychologen, dan heb je meer keuze. Een psycholoog zal trouwens niet snel gaan behandelen op basis van telefoongesprekken denk ik. Als je heel weinig energie hebt kun je in t begin wellicht video-bellen.

Ik haak hier even op in: ik ben door mijn huisarts verwezen naar een online psycholoog (LM Care of Solutalks zijn voorbeelden). Scheelt mij veel energie omdat reizen vaak nog teveel is, maar kan zo wel online een psycholoog spreken. En veel minder / geen wachttijden t.o.v. fysiek op spreekuur bij andere psychologenpraktijken in de buurt. Misschien heb je er wat aan. ;)

Een andere online psych met korte wachttijden is ipractice

Je bent al zo goed bezig Ly, vooral ook dat het besef er is dat je het uiteindelijk allemaal zelf moet doen. Het is ook een route die veel bo-ers herkennen. Van alles inschakelen om er zo snel mogelijk vanaf te zijn. En vaak helpt het niet en ben je maanden en frustraties verder. Dus goed dat je even pas op de plaats maakt en nadenkt over wat je nou echt nodig hebt. En dat kan zomaar eerst vooral rust zijn. Pas dan komt er ruimte om de juiste keuzes te maken, of geen keuze te hoeven maken. Eerlijk gezegd maakt het niet heel veel uit of je alleen of met twee of meerdere bent, het is en blijft een eenzaam proces. En mocht je willen sparren met iemand, dan zou je misschien bij je huisarts terecht kunnen, of via je huisarts om een praktijkondersteuner vragen. Soms zitten daar goede en begripvolle ondersteuners tussen. Van je af praten kan ook al opluchten.

Heel veel sterkte

Nog een hele belangrijke: Herstel komt echt uit jezelf. Therapie, medicatie etc. is er als ondersteuning. Het ligt aan JOU!

Hi Busoni, wat goed om te horen dat je zoveel stappen hebt gezet! Echt heel fijn. En ik ben het met je eens dat je zelf aan je herstel moet werken.
Maar je zegt al: jij bent/was overspannen. Ik wil dat leed echt niet naar beneden halen - overspannenheid is heel taai. Maar bij een stevige burn-out zijn de dingen die jij noemt heel vaak een hele tijd niet mogelijk. Naast de stress en paniek in je lijf is je hele zenuwstelsel volledig ontregeld. Elke dag wandelen werkt bij sommigen averechts. Schrijven op papier, wat je noemt, kan al cognitief te belastend zijn. Sommige mensen hebben zelfs moeite met douchen. En doen alsof je geen burn-out hebt (in de zin van, je grenzen overgaan) werkt averechts.
Het verschil tussen overspannen en burn-out is dat bij overspannen je zenuwstelsel uit balans is. Bij een burn-out is ie volledig gecrasht. Dat betekent dat je lichaam niet meer in staat is om rust te pakken. Je staat constant in vecht/vlucht-modus.
Je advies om dus elke dag te vechten, werkt averechts. Want juist het toegeven aan je ziekte - accepteren dat je écht ziek bent ipv ertegen te blijven vechten - is de weg naar herstel. ‘Doorzetten’ is juist wat iemand in een burn-out gebracht heeft. Hier heb ik eerder een uitleg over geschreven, ik zal die even weer omhoog halen. Je zegt zelf ook al dat acceptatie belangrijk is, zie ik trouwens, dus misschien zijn de woorden ban je laatste tip gewoon niet zo handig gekozen ;)
Ik vind het heel lief van je dat je zoveel positiviteit wilt delen en ik denk dat dit voor mensen in een later stadium van hun burn-out ook kan helpen om de moed erin te houden. Maar voor de mensen die nog helemaal op de kop staan werkt dit helaas averechts.

Ik lees vaak dat mensen bang zijn voor een psychose maar dat staat toch helemaal los van een burn out

Hoi Busoni en ax,

Ax, lastige hierin aan is, is dat er tussen overspannenheid en burn out een soort black box is. In de literatuur heb je officieel ene burn out als je 6 maanden na uitvallen nog steeds klachten hebt waardoor je in mindere maye kan functioneren (toch?). Hoorde laatst een van de schrijvers van de burn out reset in de podcast zelfs 3 maanden zeggen. Maar goed, ik snap was Busoni zegt en wat jij zegt! Voor iedereen werkt het gewoon anders en jullie hebben beide gelijk!

Hi SA, het lukt me even niet om een uitgebreid antwoord te geven maar er is wel degelijk een verschil - alleen is die enorm onderbelicht. Dit heeft niet met een exacte duur te maken (je kunt ook heel lang overspannen zijn als er niks veranderd), maar met de staat van je zenuwstelsel. Er gaat bij een Burn-Out als het ware een soort "knop" om waardoor je zenuwstelsel, zelfs als je alle stressoren weg zou nemen, niet meer goed in parasympatische staat komt. Dit legt Brankele Frank in haar boek Over de kop heel goed uit. Je moet dan je zenuwstelsel echt hertrainen naar veiligheid, als een brandalarm dat hij elk vlaagje wind afgaat. Bij overspannenheid ben je weliswaar volledig uit balans, maar neem je alle stressoren weg (inclusief die in je hoofd), dan zou je vrij makkelijk weer in de rust komen. En meestal ben je fysiek ook tot veel meer in staat nog ;)

Hoi Ax,
Klopt helemaal. Helaas ben ik ook zo'n persoon met een totale "crash". Al drie jaar bezig (na 8 jaar in een neerwaartse spiraal en mezelf met slaapmedicatie op de been gehouden) nu weer in een terugval. Super sensitief zenuwstelsel met heel veel spierspanning (en dus pijn). Dus nu weer noodgedwongen weer meer rust en me door de dagen heen worstelen.

Beste c,
Wat bedoel je met totale crash? En denk je dat het haalbaar is om volledig te herstellen in jou situatie?

Beste c,
Wat bedoel je met totale crash? En denk je dat het haalbaar is om volledig te herstellen in jou situatie?

@C. Ik voel me ook zo'n persoon met totale crash. En goede vraag wat daar de goede hulp voor is! Ik vind dat een enorme zoektocht, maar zit ook wel op zo'n punt dat alleen ploeteren ook toch niet haalbaar is, maar wat voor hulp dan hè?

@Anoniem: totale crash als in: totaal uitgeput, liep al jaren met chronische pijn door spierspanning, vooral ook in kaken/hoofd. Jarenlang niet gesnapt wat er aan de hand was; waarom ging die spierspaning maar niet weg?? Totdat ik zelf ben gaan lezen en de term centrale sensitisatie tegenkwam: een gesensitiseerd brein dat supersnel overprikkeld is. Dit werd bevestigd door revalidatie-arts en psycholoog, ik had een zware burnout. De ergste overprikkeling is na 3 jaar weg, alles is minder heftig. Na een redelijk goede zomer nu weer in een terugval. Of ik helemaal herstel weet ik niet, ben al blij als ik voor 75% of zo herstel. Ik heb geen therapie meer, 2 jaar begeleid door psycholoog. Op n gegeven moment weet je het wel...dan hoor je steeds dezelfde riedel in die gesprekken. Uiteindelijk moet je het toch zelf doen.

Het allerbelangrijkste is dat je leert om weer in verbinding met jezelf te komen. Zenuwstelselregulatie op de diepste laag, de emoties toelaten die het allermeest vastzitten en je daar niet langer door laten tegenhouden in wat je doet.
Zo zit er bij mij in dat ik er alles aan doe om de verbinding tussen mij en anderen te houden. De diepste angst die erachter zit, is alleen overblijven. En dat is niet gek, want in de oertijd betekende alleen overblijven dat je het niet zou overleven. Dus geen wonder dat mijn lijf mij daartegen wil beschermen; toch zal ik die angst moeten leren toelaten en toch naar mijn eigen waarden gaan handelen, voor mezelf kiezen, ongeacht of en hoe ik een ander (en dus onze verbinding) daarmee raak.
Echt herstellen is je angsten in de ogen kijken, er niet meer voor weglopen maar met je angst aan de hand toch doorgaan. Maar man, wat is dat moeilijk.

Een kleine kanttekening bij ‘elke dag blijven vechten’. In mijn ervaring is overgave juist zo zo belangrijk. Veel mensen die blijven vechten werken zichzelf juist tegen 🙏🏼

Sluit me volledig aan bij Ax, Busoni. Ik vind het hartstikke fijn voor je maar wat jij hebt is echt wat anders als een burnout. Het valt bij mij ook totaal verkeerd eigenlijk om te denken dat als je net doet dat je het niet hebt dat je verder komt. Of ertegen vechten. Ook structuur in de dag, buiten lopen, mensen ontmoeten, na zoveel maanden is het wel weg. Het is niet voor iedereen. Na ruim 2,5 jaar heb ik dat overboord gegooid en doe nu wat mijn gevoel me ingeeft. Voor het eerst iets wat prettig voelt en wat ik veel eerder had moeten doen. Veel beterschap nog verder!

Hoi Anoniem,

Wat vervelend dat je het zo ervaart. Wel goed idee van jou. Lijkt me prima.
Heeft iemand iets vervelends gedaan of geschreven hier op het forum?
Volgens mij kan je iets rapporteren en anders proberen te negeren of niet op reageren.
Sterkte 🙏

Nou, wat je schrijft klopt hoor. Er is sowieso 1 persoon die al onder verschillende namen heeft gepost. Vaak met een negatieve lading. Je kunt zo iemand gewoon aan de schrijfstijl en typfouten herkennen :P
Filter uit dit forum wat je kunt gebruiken, tenzij het echt schadelijk is, dan moet je het melden.

Ik probeer net op die dagen geen afleiding te zoeken maar het gevoel er te laten zijn, te rusten,… Het is voor mij net hetgeen ik vroeger deed, proberen blijven doorgaan ook al voelde ik me slecht. En dat probeer ik net niet meer te doen nu en op die momenten te luisteren naar mijn lichaam en te accepteren dat deze slechte dagen er bij horen en bijdragen bij men herstel. Echt niet gemakkelijk omdat ik gemakkelijk de reflex maak naar men gsm,… zeker op moeilijke dagen maar ik probeer hier echt tegenin te gaan.
En weet… ook deze dagen gaan voorbij en je bent niet alleen!

Overleven. Echt. Per uur, per minuut, en dan dat doorkomen. Sommige dagen zijn gewoon heel zwaar...

Oh en wat K zegt inderdaad, ook op dit soort dagen luisteren naar je lichaam en je emoties er laten zijn. Dat is heel belangrijk, want daarmee geef je je zenuwstelsel het signaal dat je verdriet en angst en andere vervelende emoties ook kunt dragen. Dat je er niet aan onderdoor gaat.

Ik probeer ze soms te timen. Vooral omdat het op het moment zelf voelt alsof je er nooit meer uit gaat komen en de angst er is "wat als dit nooit stopt" door het timen weet ik dat het ook weer stopt. Dat maakt het dragelijker.

Ik hoop niet dat ik hiermee iemand tekort doe, maar heb gewoon niet alles gelezen.

Is zo,waar,heb ook uit de teksten die Ax neerschrijft al veel kracht opgedaan.

Aan allen in deze groep,door elkaar te blijven steunen worden we nog een mooiere persoon dan wie we nu al zijn.
Niemand vraagt om deze kl..ziekte,maar door elkaar te steunen komen we er wel.

Fijn en pijn en stressvrij weekend

Aahhh @Easy wat lief dat je dat zegt ❤️❤️❤️ Het is zo'n verschrikkelijk zwaar en onbegrepen pad wat we allemaal belopen en ik vind het heel fijn als ik het ook maar een mini beetje draaglijker weet te maken. Het heeft mij gewoon zo ontzettend geholpen om de ziekte beter te begrijpen, dat gun ik iedereen! En uiteindelijk komen we hieruit 💪

Misschien vind je wat herkenning in mijn verhaal. Ik ben op mijn 22ste ook vol onderuit gegaan tijdens mijn master dan wel. Ook terug naar mijn ouders moeten verhuizen, vakanties moeten afzeggen, maanden niet meer uit geweest, woonde ineens niet meer bij mijn vrienden in de buurt dus afspreken werd sws moeilijker gemaakt, kon naar geen activiteiten, vooral in het begin, kon niet daten en kon niet sporten of naar een vereniging. Het was vooral even accepteren dat sommige dingen gewoon even niet gingen. Hier heb ik me echt maandenlang kloten om gevoeld want ik miste zoveel en had het gevoel dat ik veel afstand kreeg tussen vrienden.

Wat hielp mij? Toch zo nu en dan bellen met vrienden. Het liefst had ik het dan over hun situatie of wat er speelde zodat ik toch wat mee kreeg. Op den duur, ging ik eens met vrienden thuis afspreken meestal maar 1-2 uur. Ik vond het super moeilijk maar sommige vrienden vonden het geen probleem eens langs te komen. En daarna toch wat vaker terug naar de stad waar veel van mijn vrienden woonden. Ik nam de terugval maar voor lief dan.

Hoi, T hier ook een burnout-student helaas. Ik ben zelfs halverwege 19 uitgevallen (nu 20) in het eerste jaar van mn studie. Ik herken me heel erg in jouw verhaal. De enigste mensen die ik zie zijn mn ouders en broers over het algemeen.
Het is inderdaad soms lastig om je begrepen te voelen, vooral omdat er op onze leeftijd nog 'relatief minder mensen een burnout hebben'. Maar probeer goed naar je eigen grenzen te luisteren. Moe zijn is alleen maar een goed teken. Dit betekent dat je aan het ontspannen bent!
Ik ben aan het begin ook heel angstig geweest en heb me daarna heel lang heel lamlendig gevoeld. Nu na 9 maanden merk ik dat deze klachten sterk afnemen en over zijn gegaan in extreme overprikkeling. Maar ook ik vind het heel lastig met vrienden. Inderdaad af en toe bellen is fijn! maar ik heb veel vrienden al bijna een jaar niet gezien en dat merk je toch wel helaas...
Maar ik ben er echt van overtuigd dat het voor echte vrienden niet uit maakt. Als je die weer ziet is het weer als van-ouds.

Houd hoop! En weet dat je zeker niet de enigste student bent die hier mee kampt!

Nog even een toevoeging: aan het begin dacht ik ook echt dat ik de enigste was die hier mee te maken heeft op deze leeftijd. Maar ik kom er langzaam steeds meer achter dat er meer mensen met dit probleem rondlopen dan je denkt. Het is ook vaak niet zo 'zichtbaar'. Op social-media zie je dit soort dingen niet. Als ik er nou over na denk hoeveel mensen echt weten dat ik al zo lang thuis zit valt dat mee. Denk aan mensen die je altijd tegenkomt in de trein/studie/werk/uitgaan.
Influencer Guusje heeft ook op haar 18e een burnout gehad. Annabelle (op tiktok) ook op haar 19e een burnout waar ze 1,5 jaar van bij moest komen. Ook fleur (carnetdefleur op youtube) heeft op onze leeftijd een burnout gehad en heeft haar proces op youtube vastgelegd. Dit heeft mij veel geholpen. Ik hoop dat je je wat minder alleen voelt.

Burnout reset en over de kop zijn goede informatieve boeken die mij veel hebben geholpen.

Dankjulliewel voor de reacties! Helpt me veel om mijn weg hierin te vinden! X

Ja ik gebruik het al een jaar. Eerst 3x0,25. Toen kreeg ik een bare periode en heb nu 3x 0,50.
Ik slik ook paroxitine AD. Het gaat zachtjes aan wat beter, maar ik bouw nog niks af. Misschien moet ik het wel blijven gebruiken. Het zij zo.

Het is niet mijn plaats om enig medisch advies te geven.
Enkel jij zelf en je arts kennen je situatie.

Ik zou wel graag meegeven dat Alprazolam echt geen medicijn is voor langdurig gebruik. De maximaal staat op drie weken denk ik. Zeer verslavend product. Heb het zelf ook eens gekregen en een jaar genomen, kon daardoor nog even doorduwen 🙄 anyway. Dat terzijde.

Er zijn medicijnen op de markt die bedoeld zijn om lang te nemen zoals AD. Alprazolam is een benzodiazepine en dat is voor kort gebruik.

Aan jou of je hier iets mee wil doen of niet.
Sommige artsen schrijven dit te gemakkelijk voor, maar beseffen niet wat het is om er vanaf te komen. En in de bijsluiter staat duidelijk voor kort gebruik.

Hoi Jacoba, heb jij de paroxetine al lang? Ik heb nu 20 mg,en het gaat wat beter. Hoeveel heb jij dan…mg ? Heb jij er baat bij?
Heb geen alprazolam.

Hoi An, ik gebruik nu 9maanden paroxitine 40mg. Het haalt de scherpe kanten eraf .van de angst oa. Maar helemaal de oude wordt ik niet meer. M n zenuwgestel zal een zwakke schakel blijven. Ik ben 61, dan krijg je soms met van alles te maken

Hoi Jacoba

Ik hoop voor je dat het nog beter gaat straks,,
En idd. …de scherpe kantjes zijn eraf. Ik ben 67 .
Liefst wil ik geen Ad. Meer,Maar het is niet anders voor nu🤷‍♀️

Hou je goed !

Hi D, wat naar! Logisch dat je daar verdrietig van wordt… dat is het ook. Een virus kan inderdaad je zenuwstelsel ook weer even opschudden (daar gaat het ook grotendeels mis bij long COVID, bijvoorbeeld). Maar vaak herstel je wel sneller van die klachten dan voorheen, omdat je al verschillende handvaten hebt nu om ermee te dealen én omdat je zenuwstelsel alweer iets meer veiligheid heeft ervaren. Sterkte in ieder geval!

@hans ja burnout geeft vergelijkbare klachten en hersenveranderingen als bij een hersenschudding. Dus dit soort dingen zijn compleet normaal. Ik heb hier zelf ook last van, maar het lukt me inmiddels om het niet zo serieus te nemen.

Dankje voor je bericht

Ha Hans, dit noem je derealisatie of depersonalisatie. Ook erg last van gehad: het wordt langzaam minder!

He Hans. Vertrouw er maar op dat dit erbij hoort en ga daarin maar verder herstellen in rust. Gaat geleidelijk over.
De angst houdt het in stand.
En als het helpt kan je altijd door een dokter laten uitsluiten of er geen andere zaken spelen, kan gerust geven.
Maar als je dit al een jaar hebt zou ik er op vertrouwen. Het is een symptoom dat je iets komt vertellen.
Veel moed. En zachtheid.

Ha bedankt voor je reactie
Hebben jullie hier ook last van gehad of hebben jullie er nog last van?
Zoja ik probeer te achterhalen waar de angst vandaan komt maar ik kan er gewoon weg geen vinger op leggen.
Soms verdwijnt de angst een tijdje en dan komt het weer opdagen en ben ik bang dat ik in een ggz kliniek terecht kom terwijl ik verder geen andere klachten heb psychisch gezien. Het is puur de angst?

@hans ja ik heb hier ook last van gehad en af en toe nog. In het begin echt heel erg. Heel eng!! Dacht ook dat ik gek werd en opgenomen zou moeten worden. Hele bizarre ervaringen heb ik gehad. Ik ben nu 11 maanden onderweg. Ik heb medicatie gehad waardoor het wel veel minder was. Ik ben nu aan het afbouwen en gisteravond was het er weer even vrij hevig. Ik kon er nu beter mee zijn. Maar het blijft een gekke en onrustige en ook wel nare ervaring. Maar ik probeer er nu zelf minder een negatief gevoel aan te hangen. Het is eigenlijk niet anders dan een andere uiting van het lichaam als hoofdpijn of spierpijn etc… Ik merk wel dat het meer opspeelt als ik mijn grenzen over ga. Maar weet dat het ALTIJD weer over gaat. Je word niet gek! Anders was ik het al lang geweest 😉

Kleine aanvulling: Ik had de medicatie niet zo zeer voor de derealisatie en depersonalisatie. Want daar helpt het niet voor heb ik me laten vertellen. Maar ik had wel ook veel angsten en paniek. Dit werd door de medicatie minder waardoor er algeheel wat meer rust ontstond waardoor de derealisatie en depersonalisatie ook minder werd denk ik.

Hai anoniem,

ja dat gevoel heb ik ook wel na 9 maanden. Komt ook omdat elke dag nog anders is en ik nooit van te voren weet hoe ik mij voel. De dagen zonder afspraken voelen voor mij heel rustgevend en ik zie dan wel hoe de dag verloopt. Onverwachts dan iet gezelligs doen als het zo uitkomt 1 op 1 voor max 2 uurtjes is dan af en toe nog wel even gezellig.
Maar dat kluizenaars gevoel herken ik wel hoor. Zeker als ik overal mensen in groepen van alles zie
ondernemen, verbaas ik mij erover dat dat voor mij ook altijd heel normaal was, maar nu dus ook al verstijf bij het idee alleen al.
Ik heb er maar vertrouwen in dat dat die extreme overprikkeling wel zal afnemen als ik mij beter ga voelen.
Ik woon ook nog eens alleen en er zijn dagen dat ik niemand zie of spreek behalve mijn kinderen die al volwassen zijn en niet meer thuis wonen. Het is en blijft een heftig en eenzaam proces waar we inzitten, he?
Werken doe ik ook nog niet, maar dan kan ook eigenlijk niet zolang die overprikkeling nog zo erg is.
Ik ken jouw woonsituatie en leeftijd niet, maar denk dat het voor iedereen weer anders voelt.
En daarbij komt, wat is normaal? Zolang jij je er prettig bij voelt op dit moment is dat toch prima?
De mensen die er een oordeel over hebben (wat ik overigens best begrijp) laat ik meestal maar en ga het ze ook niet meer uitleggen.

Sterkte met je verdere herstel 🙏

Hey, herkenbaar. Het alleen zijn geeft mij rust en herstel en soms de wanhoop van het niet meer kunnen. 5 jaar thuis en voor het eerst wat verbetering zichtbaar in mijn bloed wat al >10 jaar niet goed te krijgen was. Sinds 2 jaar kan ik iets meer doen, en iets meer sociaal contact, wat wil zeggen, ik zie max 1 tot 2 mensen per week, max 1 -3 uur, soms terug uitgeput en dagen bekomen, soms voedend. Het is echt balanceren en zoeken welke mensen je nog kan toelaten en waar en hoe lang en wat en waar je dat doet. Veel vrienden verloren waardoor afspreken met diegene die er nog zijn ook spannend wordt, steeds afspreken 'onder voorbehoud' van hoe je je voelt, soms annuleren, niet kunnen beslissen, kiezen, twijfelen... je zou voor minder verstijven :-). Ik startte 2 jaar geleden met fitness omdat dit het perfecte sociaal contact was dat , je kan gaan wanneer je wilt dus mist geen wekelijkse les, kan zelf doseren hoeveel je praat of niets zegt met oortjes muziek in, een kleine babbel is een optie, een glimlach, mensen zien zonder praten, en op eigen heel zacht tempo mijn bloedsomloop even stimuleren en hartslag verhogen, waarvan ik geloof dat ook dit mij hielp in herstel(ook al w het afgeraden). Ik hield mij heel afstandelijk maar intussen (her)ken je toch wat mensen waarmee je dan een korte veilige babbel mee hebt. Kan direct afsluiten door te zeggen dat ik verder sport of naar huis ga. Vorig jaar voor het eerst een avond naar festivalletje geweest en voelde net als vroeger. Was top en voedend. Deze zomer lukte het mij niet maar ik ben plots gestopt met adaptodin en dr. zei dat ik dit niet mocht doen. een meditatie-, adem-, of mantracirkel doet mij soms meer goed dan 1 vriend zien, minder gebabbel en toch tussen de mensen. Heb vertrouwen. We transformeren zoveel pijn, groeien, leren grenzen stellen, onze mindset verbeteren, gezond leren leven op alle vlakken,... Wat hebben we deze levenslessen toch gemist op school, niet ? Ik wens je zachtheid voor jezelf en alle liefde en steun. Het komt goed.

Hier nog een de hele dag misselijkheid en boeren en branderig gevoel en zit ruim 2 jaar in een burnout

Hoort echt bij een B.O hoor annoniem dat elastieken benen gevoel. Je zult merken hoe meer rust in je hoofd hoe minder dit elastieken benen gevoel. Sterkte.

Je bent niet verpest. Je bent een mens wat probeerde te overleven in een complexe en vervelende situatie. Je hebt vervelende dingen meegemaakt en je lichaam/jij wilde je beschermen en helpen. Daarom ging je dissociëren. Je doet je best ❤️❤️

Hoi JSP,

Ik herken wat je zegt. Bij mij is het op dezelfde leeftijd gestart. De dagen gaan met ups en downs maar probeer het positieve te zien: je weet nu hoe het is om jezelf te zijn! Het geeft een rust die je nog niet kende en die gaat alleen maar beter worden.

Heel veel sterkte!

Dankjulliewel voor de lieve woorden en herkenning, doet me goed. Ik denk dat inderdaad veel mensen met burn-out dit hebben.

Veel sterkte ook naar jullie,

Groetjes

Misschien is dat wel het moeilijkste voor je maar ik denk dat het voor je herstel goed is om je leven nu per dag te leven en niet bezig te zijn met wat nog komt. Op dit moment kun je dat denk ik niet overzien en is het belangrijk om jezelf rust te geven en alle liefde die je in je hebt. Ik hoop dat je daar hulp bij hebt of dat je zelf tools hebt of gaat ontwikkelen.
Succes met vandaag.

Verdorie, had een lange tekst geschreven maar die is niet geplaatst :( Poging twee.

Zekerheid is voor iedereen in een burn-out heel belangrijk geweest. Sterker nog, het is de voornaamste reden dat we in een burn-out zijn gekomen. Want zekerheid = controle - en wat wij allemaal het allerliefste willen, is controle houden over álles. Dat is alleen niet te doen in zo'n onzekere wereld.

Overigens is dat niet onze 'fout'. Het is ons zenuwstelsel die graag controle over elke situatie wil. Want die denkt dat controle = veiligheid. Evolutionair gezien ook logisch: als je een leeuw op je pad tegenkomt, wil je ook zorgen dat je controle krijgt over de situatie. Dus gaat je hoofd actief alles op alles zetten om de situatie weer in de hand te krijgen, door alle mogelijke acties en daarbij ook alle mogelijke uitkomsten razendsnel te bedenken.

Dat gebeurt in ons huidige leven ook, maar dan met onzekerheden in plaats van leeuwen. Je hoofd probeert alle mogelijke scenario's bij langs te gaan en de mogelijke uitkomsten te bedenken, om weer grip op de situatie te krijgen. Het lastige is alleen dat we in een maatschappij leven waarbij je maar één zekerheid hebt en dat is dat niets zeker is.

En daardoor blijft je hoofd maar malen - want je kunt geen grip op deze situatie krijgen. Je weet niet hoe het gaat lopen, en dat vindt je zenuwstelsel eng. Heel eng. En het blijft maar malen en malen, want het blijft proberen toch die controle te vinden - maar die IS er niet.

Je wilt je zenuwstelsel weer leren om zich veilig te voelen, zelfs in onzekerheid. Dat is niet iets wat je van de ene op de andere dag lukt. Maar je kunt het wel trainen. Met mindfulness-oefeningen, om meer in het hier en nu te leven. Met defusie-oefeningen, om de lading van de gedachten af te halen en er meer afstand van te nemen. En door niet in je angsten mee te gaan.

Dus als jouw hoofd graag wil dat je op zoek gaat naar mogelijke andere banen (controle), dan doe je het niet. Als jouw hoofd wil dat je constant aan anderen gaat vragen wat ze bij jou vinden passen, dan doe je het niet. Of wat jouw hoofd ook maar wil om controle over de situatie te krijgen. Dát zijn de signalen aan je zenuwstelsel die gaan zorgen dat je je veilig gaat voelen, zelfs in deze onzekere tijden.

Wees overigens niet te streng als je af en toe wel in je angsten meegaat. Het is verrekte moeilijk allemaal en perfectie bestaat niet, en als je dat nastreeft, is dat óók weer een vorm van controle zoeken. Sterkte!

34 jaar hetzelfde week gedaan waarvan 25 jaar met fikse tegenzin. De zekerheid, ik kan niets anders…. noem het maar op.

Na mijn burn-out ander werk gezocht en gevonden. Dat is het geluk van deze tijd, als je graag wil is er voor “iedereen” een andere baan.Ga nu op mijn”oude dag” fluitend naar mijn werk.

Doen, echt doen. Als ik iets heb geleerd van deze burn-out dan is het dat ik maar 1 keer leef!!

Beste Steven,

Een burnout los je niet zomaar op.
Neem de tijd om je eigen pad te bewandelen en neem geen overhaaste beslissing.

Hoi Steven, dit is zo herkenbaar voor mij. Ik ben hier vaak mee bezig. Het enige is zoals ma ook schrijft dat de kracht is om vooral in het hier en nu te blijven. Zo ontzettend moeilijk en mij lukt het na zeven maanden ook heel vaak niet, maar probeer wel bijvoorbeeld niet zoveel aan werk te denken. Als dit gebeurd probeer ik mijzelf er toe te zetten hier mee te stoppen, omdat ik eerst wil zorgen dat ik weer mijzelf wordt en daarna komt pas werk.

Ik piekerde hier in het begin ook veel over en nu nog steeds met regelmaat. Mijn plan is om eerst wel weer rustig in te stromen en wanneer het goed voelt ook met een job coach is gesprek te gaan. Gewoon om een andere visie op het geheel te krijgen.

Ik vind het zelf vooral heel lastig om te zien wat ik zelf een beetje kan? Waar dit puzzelstukje goed zou passen zegmaar. Dus daar zet ik mezelf nog wel eens vast. Maar zoals mijn psycholoog steeds weer tegen me zegt: loslaten, loslaten. Je moet niks, je mag.

Hi! Ik heb hier een keer een uitleg geschreven waarom terugvallen nodig zijn (verhaal 1965) en het helpt mij heel erg om er zo naar te kijken. Een terugval is namelijk heel pittig - en tegelijk een manier om weer je nieuwe vaardigheden van loslaten, grenzen bewaken, niet in je angsten meegaan, emoties toelaten te trainen. Je kunt niet anders. En hoe vaker je dit traint, hoe meer het een automatisme wordt - en des te duurzamer je uiteindelijk herstelt.

En de OR methode is zeker een aanrader. Het helpt structuur te houden voor je in de adrenaline komt, want dat is (onder andere) waarom je pas achteraf voelt dat je te veel gedaan hebt. Als je eigenlijk nog te moe bent en toch doorgaat, gaat je lichaam stresshormonen (adrenaline en cortisol) aanmaken om het toch vol te houden Adrenaline en cortisol onderdrukken pijn en fysieke klachten zodat je even kunt knallen, maar dat moet je achteraf wel bekopen. Als je de OR methode toepast, ben je dat voor, omdat je toch even de rust pakt en je lichaam dus geen stresshormonen hoeft aan te maken. Bovendien train je je zenuwstelsel te switchen tussen de ruststand en de actieve stand, wat ook nuttig is want bij een gezond persoon zijn ze heel flexibel en wisselen ze constant af (terwijl mensen met een ontregeld zenuwstelsel constant in de actiestand blijven hangen).

Bedankt Ax!
Ik ga je verhaal even zoeken.
Gr, W

Hey Anoniem,

Dit is echt 100% herkenbaar. Heb me daar ook heel lang schuldig over gevoeld en nog steeds af en toe.. Voel me dan niet goed genoeg naar hem toe en alsnog de druk om wel die stappen te zetten ondanks dat het zwaar mijn grens over is momenteel. Veel gesprekken met mn vriend over gehad en hij zegt gelukkig dat het niet mijn verantwoordelijkheid is om hem in zijn behoefte te voorzien. Is natuurlijk ook helemaal waar en fijn dat hij er zo tegen aan kan kijken maar voel me er wel af en toe nog steeds rot over en dan voel ik weer die druk gevolgd door stress, pfff. Ook ben ik inderdaad bang dat er een moment komt dat hij het niet meer als prima ervaart en het wrijving tussen ons zal veroorzaken... Leuk piekeronderwerp dit hé :(

Fijn dat je het herkent! Hier ook alle begrip van mijn man maar toch voel je onderhuids de verwachting en de teleurstelling.
Weten dat het bij de ander hoort en je er niks aan kan doen, maar het ook zo voelen zijn twee verschillende dingen.

Hoi Pien

Zelf heb ik nu 20mg paroxetine, helpt wel , echte angst is veel minder, ook wel bijwerkingen zoals zweten, duizelig ook soms. Alle Ad. zijn met bijwerkingen naar mijn idee, als het maar dragelijk is denk ik dan.
Ik hoor ook niet veel van paroxetine, hoor het graag.
Bij mij is het ook niet elke lachen....ook wel huilen zomaar. maar het doet wel wat .
Ik lees je

Bij mij is 2 maanden geleden 50 mg sertraline voorgeschreven. Na 2 weken te verhogen naar 100 mg...ik reageerde hier heftig op. Door de verhoging naar 100 mg kreeg ik extreme angsten, stress. Ik ben direct terug naar 50 mg gegaan en stilletjes aan verhoogt...wal samen met lichtste xanax. Om de nevenwerkingen te neutraliseren....nu even op 75 mg gezeten maar geen effect bij mij. Ik ga morgen aan de psychiater vragen ermee te stoppen. Blijkbaar staat sertraline wel hoog aangeschreven maar voor mij werkt het niet...toevallig deze week gesprek gehad met verpleegster die na 20 jaar dienst angst kreeg op het werk...durfde geen medicatie meer doseren, cateder steken terwijl ze dit als de beste kon...nu neemt ze al 10 jaar 40 mg citalopram. En ze is er goed mee. Is beetje genetisch in de familie zegt ze...
Ik denk dat het van persoon tot persoon afhangt wat aanslaat.

Je kan bij chatgpt ook eens een vergelijk vragen.

Dankjulliewel voor de reacties. Ik lees veel op dit forum over citalopram, maar doordat mijn buurvrouw een zware burn-out met angstklachten had en zij sera gebruikte was ik erg benieuwd naar de ervaringen.

Hallo pien ik gebruik nu sertraline 100 mg voor mijn paniek en angst aanvallen deze medicijn heeft ongeveer 4 a 6 weken tijd nodig om iets van te merken ik merk wel dat ik minder angst aanvallen krijg en paniek en kan meer naar buiten om te wandelen en kleine boodschappen doen ben wel eerst met 50 mg begonnen daarna iets 100 mg omdat ik niet merkte nu ben ik ook wat rustiger hoop dat je iets aan hebt mijn verhaal

Gr pierre

Ik gebruik 50 mg sertraline, helpt tegen piekeren, slaap beter en huil minder. Bij vrouwen duurt het langer voor sertraline je lijf uit is, dus heb je een hogere spiegel met eenzelfde dosering als bij mannen. Daarom ga ik ook niet hoger dan de 50

Hallo pien, ik heb voor mijn burnout 2o mg paradoxtine gehad, 15 maanden: dit werkte bij mij prikkelverlagend, ben naar 12 maanden gaan afbouwen, omdat ik mezelf niet meer voelde. Ik had de rust even gekregen, maar wilde nu weer gaan voelen. Heb veel geleerd door mijn begeleider. En probeer bewust te gaan leven, zoals ik het kan in mijn herstel. Ik kies voor mij. Nee is nu nee. De afkick verschijnselen vind ik vreselijk, maar hou me staande. Ik vraag de chatgpt, om een dagplanning, dat helpt mij nu. Aan mijn huisarts heb ik niks, die zegt het hoort erbij. Maar ik vind het best zwaar, maar gaat me lukken. De medicatie heeft me geholpen, maar er afkomen is ook een zwaar dingetje,

Hi Pien,

Denk goed na over je keuze! Er is geen goed of fout – iedereen heeft andere ervaringen. Zelf heb ik van mijn 17e tot mijn 23e sertraline geslikt tegen piekergedachten, en het heeft me in die periode enorm geholpen!

Omdat veel psychofarmaca (zoals sertraline, een SSRI) door de placenta gaan tijdens een zwangerschap, besloot ik uiteindelijk langzaam af te bouwen. Ik had gelezen dat dit zwaar kon zijn, dus ik nam hier ruim de tijd voor. Toch kreeg ik na het afbouwen last van slapeloosheid en hyperactiviteit. Mijn huisarts dacht eerst aan ADHD, maar uiteindelijk bleek dat het niet te zijn. Waarschijnlijk was mijn zenuwstelsel na het stoppen extra gevoelig en uiteindelijk overbelast geraakt; een burn-out dus…

Nu, twee jaar later, zit ik thuis met lichamelijke klachten (vooral hartkloppingen en een onregelmatig hartritme, en extreme vermoeidheid). Ik deel dit niet om je af te schrikken, maar om te laten zien dat afbouwen echt een heel andere stap is dan starten met medicatie. Tijdens het gebruik had ik namelijk wél veel baat bij sertraline! Mijn reden om te stoppen was een kinderwens, maar er zijn ook genoeg vrouwen die zwanger worden terwijl ze medicatie blijven gebruiken. Iedereen bewandelt hierin zijn eigen pad! Als ik dit allemaal had geweten en mijn slapeloosheid en burn-out had kunnen voorkomen door nooit te beginnen met sertraline, had ik het wellicht nooit gedaan… Succes met je keuze <3

Hopelijk zijn er ervaringen van anderen waarbij de afbouw wel positief is verlopen, zodat je niet te veel wordt afgeschrikt!

In september zit ik op 2 jaar :')

Nu 25 maanden en ben er nog niet helaas

Nu 25 maanden en ben er nog niet helaas. Dit is wel mijn tweede burn-out. De eerste was ik na 9 maanden herstelt: vervolgens op de oude voet verder gegaan (niks geleerd dus). Dus aan jedweeen als je straks beter bent; zorg dat je dingen echt anders gaat doen anders loop je nogmaals tegen de lamp!

In september zit ik op 2 jaar :')

Goede vraag, ben ik ook benieuwd naar. Ik zit nu 11 maanden in een burn out. Ook eerst een lichtere burn out gehad en niks veranderd. Nu echt dingen aan het veranderen. Ik ben er nog niet, maar ik zie wel echt verbeteringen over de tijd heen!

Bij mij is het nu 5 maanden geleden dat ik echt helemaal stil kwam te staan.

Hoi Rick, hoe gaat het met jou?

Ik zit nu in maand 14 van mijn herstel. Opzich gaat het met mij redelijk. Kan best weer veel op zowel mentaal, fysiek als cognitief vlak. Ik blijf toch wel constant omvallen; denk omdat ik te snel wil en mijn lichaam dan aangeeft van dit gaan we nog niet doen. Met name ga ik dan slechter slapen. Heel erg irritant. Blijft elke keer confronterend. Wel zit ik nu echt in de fase dat ik niet goed weet wat ik met mijn leven moet doen. Af en toe was somber over de toekomst. Sterkte aan iedereen!

Uhhh 5 jaar nu…

10 maanden nu. Aan de ene kant aanzienlijk verbeterd, aan de andere kant ga ik nog regelmatig over grenzen heen omdat het voelt alsof het weer kan/ ik dingen "moet" doen of bereiken.

19maanden fysiek word ik sterker . Mijn hoofd is slecht. Kan niet meerdere dingen tegelijk meer, lezen gaat niet goed. En ben heel gevoelig voor prikkels en lawaai. Werk 3 x 6 uur daarna wil het niet meer met concentratie en vermoeidheid. Maar ben wel trots op mezelf. Ga kalm verder met herstel, de wereld draait maar door. Maar ik doe het nu op mijn manier. Grenzen aan geven,

Linda

31 maand nu. Maar ben ook echt heel erg veel jaren over mijn grenzen heen gegaan.

Als ik hoor hoelang dit kan duren, zakt de moed mij in de schoenen.... zolang kan ik dat echt niet trekken financieel, hoe doen jullie dat dan ?

Als ik hoor hoelang dit kan duren, zakt de moed mij in de schoenen.... zolang kan ik dat echt niet trekken financieel, hoe doen jullie dat dan ? Die gedachte bezorgt me nu al extra stress...

2 jaar en 9 maanden. Okt 2022 uitgevallen na 7 jaar met chronische pijn door spierspanning te hebben gelopen.

15 maanden. Ik ga nu duidelijk beter al heb ik me nog geen dag helemaal goed gevoeld. Maar m’n hersenmist is bv. minder, ik ben delen van de dag niet moe en raak veel minder snel in paniek. In september voorzichtig beginnen met werk opbouwen. Zin in en ook spannend…

27 maanden. Kan in principe alles weer maar met mate.

Werk ipv 5 nu 4 dagen, fysieke arbeid. Ben gek op uitgaan, festival, museum, fietsen door de stad of wat dan ook maar niet meer dan 1 ding in het weekend.

Sporten lukt niet meer mijn energie gaat naar mijn werk. Na 27 maanden weet ik precies wat mijn lichaam aangeeft en wanneer ik even gas terug moet nemen.

Kan minder dan voorheen maar geniet daardoor meer van de dingen die ik nu wel kan.

Hoi A, dankjewel. Dit geeft hoop dat het beter wordt. Ik heb me er ook bij neergelegd dat ik nooit meer op het oude niveau kom, maar dat ik ook meer ga genieten, weet ik zeker.

@Pien, ik ook 5 jaar.. fijn om te weten dat we daar niet alleen in zijn. Het herstel kan een hele tijd goed gaan, en dan door omstandigheden zoals in mijn geval meermaals een hevige griep / long COVID klachten weer terug bij af op fysiek vlak..

Ik ruim 2 jaar nu gaat wel iets de betere kant op wel veel last van mijn hoofd afwezig warrig vooral als ik te veel prikkels heb zit niet meer zoveel op mijn mobiel en internet wandel veel met de hond en probeer weer te genieten van de natuur en tekenen wel ook meer moe blij dat ik niet de enige ben die er zolang over doet pffffff

Bijna 3 jaar

@A weet dat je volledig beter kan worden en meer. Je moet alleen wel diepere patronen en oorzaken durven aanpakken. Met ‘pacing’ kom je er niet.

@A weet dat je volledig beter kan worden en meer. Je moet alleen wel diepere patronen en oorzaken durven aanpakken. Met ‘pacing’ kom je er niet.

3 jaar nu. Ik geloof wel dat ik de laatste tijd eindelijk weer een beetje vooruitgang boek.
Minder angstig. Meer energie. Minder duizelingen.
Nog steeds wel snel hersenmist en overprikkeld.

3 jaar nu. Ik geloof wel dat ik de laatste tijd eindelijk weer een beetje vooruitgang boek.
Minder angstig. Meer energie. Minder duizelingen.
Nog steeds wel snel hersenmist en overprikkeld.

2 jaar nu

Oh wacht ik zie nu dat je vraagt hoelang je bezig bent met je hetstel. Niet hoelang je bezig bent met je BO (dat is 2 jaar bij mij) Ben gestart met mijn herstel januari 2024, bijna hetzelfde als jij dus Rick:)

En nu dus 1,5 jaar

Ik heb net een boek gekocht van Luc Swinnen daarover, maar nog niet de energie gehad om er in te lezen...hoop dat ik me ertoe kan brengen binnenkort.

Hey K,

Ik ken er alleen een paar met mn ogen.

-ze rond draaien.
-net zo lang helemaal naar rechts kijken tot mn lijf een reactie geeft (bv. Gapen of zuchten). Zelfde met naar links kijken.
-licht druk uitoefenen op mn ogen door mn ogen dicht te doen en heel zacht te duwen.

Het is mij ook opgevallen maar ik weet niet waar het vandaan komt.

Ik gaap ook veel meer ja dat valt mij ook op. Wat het is weet ik ook niet.

Ik gaap ook mega veel sinds mijn burnout, kan het ook niet stoppen haha.

Ik gaap ook mega veel sinds mijn burnout, kan het ook niet stoppen haha.

Dit vond ik op internet:

Verstoorde ademhaling en het autonome zenuwstelsel
Het autonoom zenuwstelsel speelt bij het gapen door spanning en chronische stress en belangrijke rol, omdat gapen kan helpen bij de overgang tussen het sympathisch zenuwstelsel en parasympatisch zenuwstelsel (feitelijk je rem en gaspedaal van je lichaam). Dit kan het parasympatisch zenuwstelsel stimuleren, wat belangrijk is voor stressvermindering en ontspanning. In gewone mensentaal: Door rustig en diep in en uit te ademen kun je je autonome ademhaling vertragen en daarmee je stress reguleren.

Chronische hyperventilatie en gapen
Chronische hyperventilatie is een vicieuze cirkel waarbij het lichaam instinctief extra zuurstof probeert op te nemen, maar door het vele en snelle ademhalen is de gaswisseling volledig verstoord. Vaker moeten gapen is een indicatie dat het lichaam in chronische hyperventilatie verkeert. Het is aan te raden de ademhaling te verlagen om het lichaam uit de chronische hyperventilatie te krijgen. De B-Mind ademtechniek kan worden ingezet om de autonome ademhaling te vertragen. Dit kan leiden tot een grotere opbouw van CO2 en een optimale gaswisseling. Door de ademhaling te vertragen, kan het parasympatische zenuwstelsel worden geactiveerd, wat helpt om het lichaam te kalmeren en de ademhaling te normaliseren.

Gefeliciteerd!!! Ze worden zeker weer leuker. En hopelijk heb je vandaag toch een fijne dag met kleine geluksmomentjes en lieve appjes etc.

Van harte gefeliciteerd!!! En heel goed dat je jouw verjaardag viert op de manier die nu bij je past!

Gefeliciteerd!!

Van harte! Knuffel

Gefeliciteerd!!!!

Ik wens je heel veel rust en ontspanning toe. Van harte gefeliciteerd!

Gefeliciteerd! en beterschap, ik was laatst jarig en heb het ook niet groot gevierd. Samen met m n man ff paar dagen weg geweest.

Gefeliciteerd!

Gefelicitaart!!!! 😜
🥳🎈🎉
Goed dat je voor jezelf een taartje hebt gekocht 🍰, toch even een feestmomentje!!

Gefeliciteerd!!

Gefeliciteerd Ma en hopelijk heb je genoten van je taartje 🎂

Wat lief allemaal!! Ja hoor ik heb buiten genoten van m'n taartje. Samen met m'n partner dat gelukkig wel. En idd veel appjes. Jullie lieve reacties doen me goed en geven mij een vrolijk glimlach.

Gefeliciteerd Ma! Hopelijk had je en heb je een hele mooie dag. 🥂

Oh ja, nog 1 andere ding..... Je moet niet denken dat je de enige bent die jarig is vandaag he 🤣 (wel heel toevallig)

Haha, jij dus ook (nog) gefeliciteerd Newbee. Hopelijk heb je een goede dag gehad. 😃

Haha, jij dus ook (nog) gefeliciteerd Newbee. Hopelijk heb je een goede dag gehad. 😃

Dank je wel Ma 😊

Gefeliciteerd Ma en Newbee 🌺🌺🌺

Gefeliciteerd Ma en Newbee. Mooi om te horen dat je het toch in het klein hebt gevierd Ma. Mooi op de manier die jij voor nu hebt gekozen.

Dank je wel Marga!

Dank je wel Marga!

Gefeliciteerd,,op naar een betere verjaardag

We hebben op Discord een groep, zie post hieronder op deze pagina. :)

Ik kan Discord niet vinden,
Wil er wel graag in dus krijg er echt mega stress van.
Wie kan mij helpen?

Hoi M,

Hierbij het linkje naar de Discord is: Dsa7XSYp
Deze vul je in bij Discord

Als het niet lukt laat maar weten, ik kijk hier morgen wel weer eventjes!

Je vult dit in bij ‘lid worden van bestaande server’? Hij zegt dat de link ongeldig is

Je vult dit in bij ‘lid worden van bestaande server’? Hij zegt dat de link ongeldig is. Ik zie ook in het bericht dat de link een week geldig is. Die week is verstreken

Je vult dit in bij ‘lid worden van bestaande server’? Hij zegt dat de link ongeldig is. Ik zie ook in het bericht dat de link een week geldig is. Die week is verstreken

Ik heb hier een nieuwe link
zyXYrPsC

Die vul je in bij bestaande server inderdaad.
Het moet eigenlijk een hele URL vormen, maar dat mogen we hier niet posten.
Dus het wordt dit maar dan zonder spaties:
htt ps://discord .gg /zyXYrPsC

Het is gelukt! Bedankt allemaal, echt top!

Lukt niet bij mij helaas

Ja de warmte is vreselijk. Het verhoogt je hartslag, en bij een ontregeld zenuwstelsel héb je al een verhoogde hartslag. Het went volgens mij wel een klein beetje, maar nu is het pittig...

Heel herkenbaar. Precies wat Ax zegt. Hier de hele dag al binnen, lekker koel.

Ja heb ik ook. Vertoef hele dag in de kelder, lekker koel daarzo. Daar heb ik ook mijn kamer :)

Zelfde hier! Mijn hartslag reist de pan uit in de hitte.

Opmerkelijk, ik kom juist helemaal tot leven als t dit weer is.
Ik ga rustig ergens aan t water liggen, neem af en toen een duik, en daarna weer rusten liggend op mijn handdoek.

Kan ook vrij goed tegen warmte altijd, dus dat scheelt misschien ook…

Ik kom ook tot leven met dit weer. Echt heerlijk

Ja hier ook ik kon er ook altijd goed tegen maar nu sinds 2 jaar BO ook niet meer. Krijg het soort van benauwd en m.n neus gaat ook vaak dicht zitten wat het er ook niet makkelijker op maakt. Ik probeer ook binnen te blijven en niet teveel te doen.

Hoi allen,Gert

Hier ook veel last van de warmte….pfff,hoeft van mij ook niet 😒20/ 22 graden is zat…nog maar even …hoop ik!

@gert ..hoe gaat het met je Ad ? Verhoogd .? Heb je er al at aan ?

Lees je

Herkenbaar

Hoi Burnie

Hoe is het met je, Ik lees je niet veel ?

Hoi An, ik schrijf best wel regelmatig op dit forum. Maar misschien heb je ze net gemist. Het gaat zozo An, soms dagje oké en soms een moment op de dag oké. Geen dag is hetzelfde. Dus geen saai leven 😉🙄. Mn hoofd blijft me parten spelen en heb ook last van mn middenrif en maag. En verder probeer ik er zo goed mogelijk rustig onder te blijven. Vechten ertegen helpt niet.

En hoe gaat het met jou dan An? Is het bij jou wat stabiel door de ad? Of ook nog steeds zo wisselend? Gelukkig ga je er soms nog wel opuit naar uurtje sport, bingo en je hondje uitlaten.

Hoop dat we ooit kunnen schrijven dat het goed met ons gaat An 🙏🏻

Hoi Burnie

Heb het dus gemist 🤷‍♀️,
maar ik herken dat “zozo” gevoel wel.
Heb je wat gedaan dat je last van maag/ middenrif hebt 🤔?
Je hoofd…duizelig of?
En je bloeddruk ? Iets beter?

Wel stabiel…denk ik, maar korte huilbuien zijn wel aanwezig.
En als ik wat spannends moet doen,(afspraak of drukte) dan zoiets als….als ik maar…stel dat ….😢 gedachten vliegen dan erdoor🤷‍♀️pfff word er zo moe van! . Maar voor de rest….💪🏼
Doorgaan🙄
Lees je graag !

Oh absoluut. Regelmatig last van gehad en nog steeds wel eens. Hoort erbij ;)

Ik heb mij sinds vorige week volledig ziek gemeld na al maanden last te hebben van rare lichamelijke klachten, waar zware benen nu eentje van is geworden sinds deze week. Heb me er nu bij neergelegd dat ik echt een BO heb na maanden mij verzet te hebben. Maar, die zware benen.. jeetje! Alsof ze 10 kg zwaarder zijn geworden.

hoi H, ik heb dit ook zo erg gehad. Bij mij was het om mij echt tot stilstand te brengen. Ik luisterde niet goed genoeg. Nu begonnen met wandelen, opbouwend en krachttraining. Hiermee gingen mijn zware benen over. Ook omdat ik nu luister naar mijn gevoel zodra ik zware benen heb, dan zit me iets dwars wat ik nog niet doorheb. veel soul searching in mijn geval.

Ik luisterde ook naar mijn therapeut die zei dat ik alles gewoon moest doen en dat deed ik. Resultaat: helemaal kapot en slapeloosheid

Korte reactie want ben erg moe maar: luister naar je fysio en naar jezelf en je lichaam Anne💜

Anne, je psycholoog begrijpt het niet. Ga een psycholoog of therapeut zoeken die het wel begrijpt. Iemand die zelf een BO heeft gehad of iemand die het hele principe begrijpt van een ontregeld, overbelast zenuwstelsel. Iemand die begrijpt dat het niet alleen tussen je oren zit. Dat het een fysiek probleem is. Iemand die het principe begrijpt van langzaam en duurzaam opbouwen (zoals een ergotherapeut of fysio wel begrijpt vaak).

Ik heb ook een psycholoog gehad die het niet begreep. Ik begreep het toen zelf ook niet en heb teveel naar haar geluisterd met alle gevolgen van dien. Ik moest bijvoorbeeld lekker voor mezelf koken omdat ik dat zo leuk vind. Ik had daar de energie helemaal niet voor, het was zo ongelofelijk de plank misslaan. Zo kan ik nog wel even doorgaan.

Ik denk dat zorgverleners soms ten onrechte denken dat ze het allemaal weten, omdat ze ook in de “helper” positie zitten. In het geval van standaard psychologen en burn-out is het echter vaak zo dat ze het níet weten.

Luister naar je lichaam, naar je intuïtie, ga jezelf niet pushen, en verander van psycholoog zou ik zeggen!

Veel liefs

Hoi Anne, sluit me aan bij bovenstaande berichten. Wel heel pijnlijk om zo in verwarring gebracht te worden... ik ken het helaas. Mijn vorige psycholoog vertelde me ook dat ik mezelf ziek aan het denken was. Maar zo werkt het met een burnout niet, je bent lichamelijk uitgeput. Het gedrag dat je in de burnout heeft gebracht, namelijk teveel op wilskracht doen, gaat je er niet uit halen. Misschien heb je iets aan de blogs van Isamu Psychologen, die helpen mij enorm en lees ze af en toe even opnieuw. Kan je gewoon googelen. Veel sterkte en luister naar je lichaam!

Zeker naar je lichaam luisteren! Er is vrij weinig bekent over een burn-out in de literatuur en hoe je hier het beste van kan genezen. Vaak wordt het toch al mentale ziekte gezien, maar het is zeker ook een fysieke ziekte. Wellicht goed om af en toe je grens op te zoeken, maar mocht het te veel zijn: echt weer een stap terug doen. Zo test ik ook mijn belastbaarheid.

Als je echt in een burn-out zit, is je zenuwstelsel helemaal ontregeld. Die is veel te scherp afgesteld op gevaar. Zie het als een brandalarm die voor elk zuchtje wind afgaat. Dit is waar jouw angsten ook vandaan komen: als gevolg van je ontregelde zenuwstelsel.

Allereerst kost dit bergen aan energie. Dat betekent dus dat je echt geen reserves meer hebt, wat je psycholoog ook beweert. Je hebt eerder een schuld opgebouwd die je alleen maar uitbreidt als je te veel gaat doen.

Daarnaast zit je zenuwstelsel dus constant in vecht/vlucht-modus (waar hij bij een gezond persoon steeds wisselt van actief naar rust etc). Dat betekent dat je lichaam nu elke beweging, elk geluid, elke prikkel detecteert om te zien of het een gevaar kan zijn. Je kunt je voorstellen hoe snel je dus overweldigd wordt als je naar een plek (zoals het ov) gaat waar heel veel prikkels zijn. Met als gevolg weer volledig interen op je energie - en zo nog verder van huis zijn.

Mijn advies? Op zoek naar hulp die wél iets van een burn-out begrijpt. Of op z'n minst een psycholoog die je juist helpt om naar de signalen van je lichaam te luisteren. Zelf heb ik heel veel baat gehad van ACT, Acceptance and Commitment Therapy. Dit focus zich heel erg op dat wat je bij een Burn-Out nodig hebt: minder in je hoofd zitten en meer luisteren naar je lichaam. Succes!

Het kan goed zijn dat je psycholoog niet helemaal de juiste inschatting maakt van de fase waarin jij nu zit in je burnoutherstel. Wat hij zegt zou misschien beter passen in een latere fase, als je al wat meer belastbaarheid hebt opgebouwd. Maar zelfs dan blijft het volgens mij belangrijk om te blijven luisteren naar wat je lichaam aangeeft.

Word niet vrolijk van het advies van je psycholoog maar wel van alle reacties. Want we zijn het zo eens!!
Ik durf met 99,9% (eigenlijk 100%) zekerheid te zeggen dat je psycholoog zelf nooit een burn-out heeft gehad en ook niet genoeg kennis heeft over wat er lichamelijk aan de hand is.
Juíst je grenzen goed bewaken (op een liefdevolle manier naar jezelf) zorgt ervoor dat je beter wordt.

Ik had wel dat ik op een gegeven moment te voorzichtig werd en ook door de vermoeidheid teveel ging bankhangen. Toen moest ik echt wel weer ietsje meer in actie.
Maar dat is totaal niet hetzelfde als ‘negeer je vermoeidheid en ga gewoon met het ov’ .
Dan kan je nog jaren ziek blijven omdat je steeds opnieuw je kleine beetje opgebouwde reserve weer opbrandt.

Ik heb ook heel duidelijk dat ik angstig en somber word als ik teveel heb gedaan. Dan stopt de serotonine aanmaak weer. En met rust, luisteren naar m’n lichaam en een duidelijk dagritme voel ik me geestelijk een stuk beter en kan ik ook steeds wat meer. Dan komt dat OV vanzelf wel…

Kortom, luister vooral naar jezelf en naar ons :)

Thxx voor alle reacties tot nu toe! Zat hoog in mn emoties ook toen ik dit schreef. Ik ga dan zo erg aan mezelf twijfelen of ik het dat allemaal toch verkeerd xie of begrijp.
Mn psycholoog heeft ook de sessie ervoor gezegd dat hij burn-out een "opstapel begrip" vind en er dus niet zoveel mee heeft. Dacht hij zal het wel weten, vooral gezien hij best wel wat praktijk ervaring heeft.
Maar heb de volgende sessie over drie weken en ga m dan wel goed vragen hoe hij burnout herstel voor zich ziet en mn twijfels uiten over of hij me wel goed begrijpt.

Go Anne!!! 😜✨

Hoi Anne, ik sluit me helemaal aan bij de vorige schrijvers. Ik tob er al 3 jaar mee en in het begin ook geen goede begeleiding gehad. En zo gauw ik me iets beter voelde, ging ik veel te snel weer van alles doen. Werd voor mijn gevoel ook niet goed begrepen. Tot eind vorig jaar eindelijk een psychiater tegen me zei, je hebt een ontregeld zenuwstelsel.Iets wat ik steeds probeerde uit te leggen aan mijn hulpverlening. Waar vooral naar tussen mijn oren werd gekeken. En herstellen doe je met rust, rust, rust was haar advies. Ik was bij haar voor een intake van ACT. Ze zei zelfs, ik hoop dat die cursus niet te veel voor je is. Dat was het dus soms wel, maar heb er wel wat aan gehad. Ax schreef het ook al. Luister na je lichaam. Wat ik ook wel eens ergens las. Als je iets wil gaan doen, vraag jezelf dan af: Wil ik dit echt, heb ik er zin in. Als je het wil doen omdat je denkt dat het goed voor je is, dan niet doen.
Groet,W

Veel zorgverleners geven de verkeerde adviezen. Bij een burnout is het vaak "zoek hulp". Je moet geluk hebben dat je een psycholoog/therapeut treft die je het juiste advies kan geven. Onwetende mensen die voor het eerst met deze situatie dealen gaan snel de mist in door te luisteren naar slechte adviezen. Sporten(krachttraining), blijven doorwerken etc.. alles werkt juist averechts. In mijn inziens kun je beter geen therapeut/psycholoog/coach hebben dan zo'n iemand.

Hoi,

Ik wil hier graag meegeven: zoek een ervaringsdeskundige. Burn-out herstel is zoveel meer dan het volgen van een stappenplan. Ik heb er zelf ook in gezeten. Gaat nu stukken beter gelukkig, ben goed geholpen door (jawel) een ervaringsdeskundige. Heb coaching van Nick de Waard gehad en dat was erg fijn. Hij heeft zelf 8 jaar ik een burn-out gezeten. Dus die weet wel waar hij over praat.

Natuurlijk zijn er vast meer. Maar als je voor je gevoel niet verder komt bij je huidige psycholoog is een ervaringsdeskundige misschien goed. Sterkte, het komt echt weer goed. ❤️

José wat een fijn verhaal! Wat heeft jou het meest geholpen en hoelang ben je bezig (geweest)?

@ anoniem Wees voorzichtig met coaches op het internet. Mooie beloftes en vooral duur. Het klinkt ook vaak te mooi om waar te zijn, zo beloven sommigen dat je binnen een half jaar van je bo bent. Het zorgt er ook voor dat je onzeker wordt omdat je gaat denken wat doe ik niet goed. Ervaringsdeskundige, dat woord zegt het al, het zijn hun eigen ervaringen en zoals je misschien nu wel weet door het lezen van dit forum is niet 1 burn out hetzelfde. Ik zeg niet dat ze allemaal niet goed zijn, maar doe je onderzoek voordat je ergens instapt.

Zo ben ik ooit naar een coach geweest voor een intake. Was een fijn gesprek en ik dacht ook van die weet wat ik voel. Toen kwam het prijskaartje, duizenden euro’s zonder de garantie dat ik er ook daadwerkelijk vanaf zou zijn. En niet goed, dan geen geld terug hè 😉.

Geen idee of je werkt, dan misschien een psycholoog via je werk. Goed doorvragen of een psycholoog veel te maken krijgt met mensen met een burn-out. Ergo therapeut is ook een optie. Doe ik nu heb, heb ik meer aan dan alle gesprekken met m’n psycholoog. Maar goed, geen idee of je gaat voor een goede dagindeling en daar advies voor nodig hebt, of dat er achterliggende pijn opgelost moet worden. Daar zit uiteraard wel verschil in.

Heel veel sterkte naar je zoektocht voor de juiste zorg voor jou. Het is zeker niet makkelijk.

Wat Burnie zegt klopt wel denk ik. Ik was ook bij een coach die een burnout gehad heeft. Maar hij snapte volgens mij niet goed dat ik me vooral erg gespannen voelde, vooral in de ochtend. Hij had wss zo'n bo met erge vermoeidheid. Hij vertelde ook wel dat ik rust moest nemen. Maar na verloop van tijd begon hij me toch te pushen erop uit te gaan en actiever te worden. Ik deed dat natuurlijk braaf, maar achteraf was ik daar kennelijk nog niet aan toe. Hij was voor mijn gevoel ook erg zakelijk. Het is dus een moeilijke zoektocht naar hulp, die bij jouw past. En wat betreft het luisteren naar je lichaam,dat is soms ook best lastig. Want je verstand en je omgeving verdringen dit vaak. Zeker omdat je je vaak erg onzeker voelt over jezelf.
Groet, W

@José ik vind het wel heftig als iemand 8 jaar in een burn-out zit. Vraag me dan toch direct af of dat iemand is die je kan helpen met herstellen, als hij zelf zoveel moeite heeft gehad om te herstellen...
Het belangrijkste is volgens mij dat je hulp krijgt van iemand die iets begrijpt van een ontregeld zenuwstelsel.

En de therapie zelf is ook belangrijk. Zo zit cognitieve gedragstherapie (CGT) heel erg op het ombouwen van gedachtegangen. Maar in een burn-out is ALLES eng. Dus dat wérkt helemaal niet. EMDR kan heel erg helpend zijn als je weer wat energie opgebouwd hebt, maar in het begin is dat veel te intens. Voor schematherapie geldt hetzelfde.

In de eerste periode van je burn-out heb je therapie nodig die je helpt om niet mee te gaan in de angsten. Zodat je lichaam weer leert ietsje meer in de rust te komen, en je op die manier ook werkelijk weer een beetje energie kunt opbouwen. Acceptance and Commitment Therapy (ACT) is daarin heel helpend. Ik geloof dat je bij Psychomotorische Therapie (PMT) ook leert om op je lichaam te bouwen, maar dat schijnt lichamelijk ook wel weer intensief te zijn en daardoor minder geschikt. Haptonomie schijnt ook geschikt te zijn, al heb ik daar geen ervaring mee of kennis over. En mindfulness is heel belangrijk: uit je hoofd stappen en in het hier en nu leven.

Ik denk dat er echt coaches zijn die je kunnen helpen (ben zelf nog steeds wel enthousiast over de CSR-coaching, omdat die begrijpen hoe fysiek een burn-out is), maar het is inderdaad heel duur en het is echt hopen dat je een goede vindt. Ik vind het echt heftig hoeveel coaches er zijn die beloven dat je binnen een aantal weken weer beter bent - dat zijn gewoon keiharde leugens en voelt echt als misbruik maken van mensen in een heel kwetsbare positie. Want ja, een burn-out is zó zwaar en zó heftig dat je heel gevoelig wordt voor beloftes dat er een 'quick fix' bestaat.

hey wat gek worden mijn berichten geplaatst?

Wat mij helpt ( ik ben nu 7 maanden in burn-out) is mediteren en AI. Chat GPT is een enorme verzameling aan kennis en bronnen. Ik klets in de microfoon wat ik voel en krijg daarna een helder overzicht van wat me dwarszit en wat tips zijn. Ik gebruik wel steeds dezelfde verhaallijn zodat de chatbot ook alle eerdere info gebruikt bij de tips. Wat mij betreft verslaat AI iedere levende therapeut. Ik heb ook een frustrerende ervaring met een niet erg invoelende psycholoog. Sterkte. En blijf vooral heel dicht bij jezelf en wat jij voelt en diep van binnen weet.

Aanvulling sorry: avondwake van de MOEDER van een vriendin uit mn studenntentijd

Hoi Liesie, ik wou gewoon zeggen dat ik een soortgelijke ervaring heb met een vriendin. Het is echt heel pijnlijk allemaal. Ik ben er al tijden heel ontdaan van. Dus.. ik voel je in deze pijn, je bent niet alleen.

Hoi Liesie,

Ik weet inmiddels ook dat als je zelf geen burn out hebt gehad, dit erg moeilijk te begrijpen is. Het is helaas bij een burn out geen kwestie van even doorzetten, want dat lukt gewoon niet. En als je dat wel doet, dan heeft dat hele grote gevolgen. Helaas is dat voor een aantal mensen niet te begrijpen. Maar er zijn gelukkig ook mensen die je wel geloven, omdat zij zien wat je eerst kon en nu niet. Houd je vooral aan die mensen vast, zij geven je de juiste energie.

Dank Anoniem, wat naar sterkte ook🍀
En precies A., precíes dat doorzetten gaat dus niet. Gelukkig zijn er mensen die het wel begrijpen of die aangeven het niet helemaal te begrijpen maar het wel rot voor me te vinden (vind ik ook al lief).
En daar richt ik me inderdaad maar op.
Maar poe heftige shizzle dit, ben ook de Liesie van voor deze burnout geweest en veel fijne mooie tijden meegemaakt met deze desbetreffende vriendin

Jeetje Liesie, wat verschrikkelijk is dit. Dit is nou precies wat een burn-out ook met je (kan) doen. Wat een proces van accepteren en loslaten is het toch. Ik denk dat misschien wel alle forumlezers hiermee te maken hebben, of er misschien nog mee te maken gaan krijgen. En weet je, soms komen mensen in je leven, vaak met een reden, en soms verdwijnen mensen weer uit je leven. Dat is iig mijn ervaring. De echte vrienden blijven.

Het vervelende is ook dat een burn-out voor heel veel mensen niet te begrijpen is, je ziet niks aan mensen met een burn-out. Behalve de mensen die dichtbij staan, die zien wel wat aan je. Niet dat ze het perse snappen, maar ze zien je wel vechten en ook pijn hebben.

Probeer de mooie en leuke herinneringen aan je vriendin te koesteren en focus je daarna weer op beter worden en op die lieve en geduldige mensen om je heen. Ik weet zeker dat die er ook zijn.

Dikke knuffel voor jou Liesie en onthoud dat het niet aan jou lag hè. Je bent een prachtmens als ik je zo lees.

Dankjewel Burnie zit het met tranen in m'n ogen te lezen je reactie 🥹😚 dankjewel ☺️

Ben soms zo moe van het uitleggen, ik denk dan: je kunt me toch gewoon geloven?

Voel me er even teneergeslagen door, over het leven, de onbegrip van mensen in het algemeen naar elkaar, oordelen, elkaar lief hebben en mooie herrinneringen hebben maar soms even niet de weg naar elkaar kunnen vinden en niet weten hoe en of dat wel/niet weer komt. Ik laat dit nu even met deze vriendin.

Ik vocht altijd voor iedereen en nu kunnen alleen diegene blijven die ook voor mij vechten: hard maar waar.

En laat mezelf er ook even verdrietig/boos/machteloos over zijn. Het hiet delen en reacties krijgen geeft al steun en helpt een beetje.

Soms is het leven een badass...

Maar laten we de liefde laten winnen altijd en rouw is ook liefde geweest 💜

Hoop dat de ergotherapeut jou weer een stapje verder helpt Burnie 🍀

En dank voor je helpende wijze woorden Burnie voelt erg kloppend voor me wat je allemaal schrijft.

Ik ga ook dit weer een plekje geven uiteindelijk, poe soms heb ik het idee dat ik in een aaneenschakeling van rouwprocessen zit.. En had sowieso nog wel wat op stapel liggen om te verwerken nu komt dit er bovenop.

Het zal ergens wel ergens goed voor zijn ofzo ik weet het ook niet.

Wordt er alleen zo moe van. (Alsof ik dat nog niet was🤪)

Ga nu ff m'n haren uitkammen wassen die ik serieus al een paar dagen niet had gekamd;) (lang leve de knot op je hoofd:))
En gun mezelf vandaag even wat extra chocola.

Hoi lieve Liesie,

Even een knuffel vanuit hier, en wat een fijne reactie ook van Burnie en de anderen.

Probeer het een plekje te geven, ze kan zich nou eenmaal niet voorstellen hoe het voelt, maar dat is haar stuk.

Geniet van je chocola, en knopen in het haar is herkenbaar hier met alleen maar vrouwen .

Dankje Gert 💜en haha arme jij met al die lange haren en al die vrouwen en dat borstelen (en ik met ook van die lange haren. Maar 't is weer gelukt;))

Mega veel dank voor jullie reacties en steun lieve toppers!!💜💜💜💜💜💜💜💜💜💜

❤️❤️❤️

Was van mij hahah

Heb ik ook last van... Komt ook ineens op en heel vervelend gevoel

Volgens mij hoort het koud hebben bij de stressreactie. Zoek maar eens op "stress koud" in Google.
Dus dit klinkt vrij logisch, als het nu rustiger wordt in je hoofd.
No worries 🙏

Beste Marjan,

Wat jij ervaart, heb ik ook zo ervaren. Ik had het steenkoud en zat in de zomer met een dekentje over me heen in de woonkamer.
Maar zelfs dat hielp niet.
Nu het iets beter met me gaat, gebeurt dat steeds minder.

Ik heb dat ook met de koude, ik kan niet goed tegen de koud meer terwijl ik vroeger zelfs ijskoude douches nam voor de imuumsysteem. Dit kan ik nu niet meer, ik krijg cognitieve klachten en fysieke klachten. En nadien heel erg koud, steenkoud. Dat je denkt van ben ik nu ziek?! Branderige gevoel daarna op de huid, alsof je een imuumziekte hebt..het gaat nu wel iets beter. Hopelijk word het ook weer normaal!

Hebben jullie al eens een MRI scan gemaakt van de hersenen vanwege de koud intolerantie?
En krijgen jullie dan ook klachten van als je in een warme douche of bad neemt? Klachten van concentratie en cognitieve problemen?

Ik heb het vooral warm na het eten. Dan krijg ik hele rode wangen en ben ik moe. Dat heb ik nog niet zo lang. Weet niet precies wat dat is.

Ik heb ook last van opvliegers door de BO hiervoor nooit last van gehad