Rouwverwerking ervaringen

Ik heb 2 dagen geleden mijn maatje verloren. Eigenlijk was hij meer dan mijn maatje, maar omdat ik hem niet wou verliezen in mijn leven durfde ik niet verder te gaan. Ik wou me voor de volle 100% aan hem kunnen geven want dat verdiende hij. Enkele weken geleden maakte ik hem dan ook duidelijk dat hij me wat tijd moest geven zodat ik eerst tot mezelf kon komen, vooraleer we een volgende stap zetten. In zijn hoofd zag hij zijn hele toekomst al voor zich met mij en dat maakte hem zo mooi want ondanks het feit dat hij al verder wou en ik nog niet, gaf hij mij toch de tijd en ademruimte. Nu kwam plots 2 dagen geleden dat hij na een stomme plotselinge val een hersenbloeding heeft gekregen en het niet heeft gehaald. Ik voelde de grond onder mijn voeten wegzakken toen ik het nieuws vernam. Was ik er nog maar geweest, dan was dit waarschijnlijk niet gebeurd. Het leven is zo oneerlijk. We zijn beide 32 jaar en hadden dus nog een heel leven voor ons. Hij was mijn steun en toeverlaat en ik weet niet hoe en of ik wel zonder hem verder kan. Ik krijg heel veel steun van zijn ouders die op dit moment door dezelfde nachtmerrie gaan. Het enige wat ik wil is bij hem zijn. Ik heb zoveel spijt dat ik de afgelopen weken niet aan mezelf durfde toegeven hoe graag ik hem wel zag en hoe vaak ik ook aan die toekomst samen met hem dacht.

Ik kan je jammer genoeg nog niet vertellen hoe hiermee om te gaan. Ik zit immers met dezelfde vraag .. Ik weet dat ik me moet herpakken, maar ik heb geen flauw idee hoe!?

6 jaar geleden ben ik ook plots op 2 dagen tijd mijn vader verloren. Hij was niet ziek, maar kreeg een beroerte en nadien een hersenbloeding (net zoals nu het geval bij mijn vriend). De eerste week na het overlijden van mijn vader werd ik geleefd, maar ik kreeg heel veel steun van mijn toenmalige partner. Hij was er dag en nacht voor mij en hij kon echt naar mij luisteren. Hij heeft me er toen echt door geholpen. Als ik nu met iets zat, dan was mijn maatje er voor mij en nu is hij er niet meer ..

Ik begrijp .wat je voelt. Het is zo ongelofelijk.zo niet echt ..zo van .dat kan toch niet waar zijn .ja .zo pijn zo .veel verdriet ..ik weet wat je voelt.ik kan alleen maar zeggen .sterkte..klinkt afgezaagd...ga naar buiten .zoek mensen .of rouw groep .om te praten ..je kan ..en hoef het niet alleen te doen ...er staat geen tijd .voor .wanneer het minder woord ..maar zoek hulp ....

Overleg met moeder.

Beste Jessica Hoe is het nu met je moeder?
Wij hebben mijn moeder na het overlijden van mijn vader 5 maanden geleden, nog steeds niet alleen kuknnen laten. Ze heeft 2,5 jaar geleden noodgedwongen het huis achterlaten waar ze 50 jaar met het gezin gewoond heeft, omdat mijn vader 24/7 zorg nodig had. Ze hebben 2 jaar samen gewoond in een verpleeghuis. Nadat mijn vader overleden was, moest ze opnieuw verhuizen naar een aanleunwoning. de 2e keer in 3 jaar tijd, het is veel wat ze op haar bordje heeft en ze is onlangs 89 geworden. We hebben haar sindsdien ook niet alleen kunnen laten, haar angsten heeft en paniekaanvallen zijn heftig. Het nieuwe huis voelt natuurlijk ook (nog) niet als haar eigen thuis. Wij zijn een familie met 4 kinderen en 2 achterkleinkinderen en daarnaast nog neven en nichten die allemaal bijdragen in tijd die aan mijn moeder wordt besteed. Maar dat is ook lastig vol te houden. We hebben inmiddels wel wat specialisten in de hand genomen (ademcoach, acupuncturist), we zijn net begonnen met een rouwcoach en we wachten op bericht van een psycholoog. Hopelijk gaat dat haar helpen. Ben benieuwd naar hoe de stituatie nu met jullie moeder is. Monique 12-1-2025

Ik heb 2 weken geleden mijn man verloren na een jaar van strijd tegen kanker. Ik zie het soms niet meer zitten en voel mij ook zo alleen, alhoewel ik veel steun krijg van mijn kinderen. Maar die hebben ook hun eigen gezin. Maar je voelt u zo alleen, ik begrijp u volkomen

Ik wens je alle sterkte toe die je maar nodig bent om door deze moeilijke tijd heen te komen. Zorg goed voor je 3. Gelukkig hebben jullie elkaar nog. Steun elkaar. Alie. ❤️

Toch ben je niet alleen.
Kijk maar wie hier allemaal schrijven.
Zoek mensen op Maggy.
Mogelijkheden genoeg.
Voor nu sterkte.
Je bent niet alleen.

Ik heb mijn man 2 weken geleden verloren aan kanker. Wij deden ook alles samen en ik zie het nu al niet meer zitten. Ik mis hem enorm, ook ik zou niet meer wakker willen worden. Maar ik heb wel kinderen en kleinkinderen en die helpen zoveel mogelijk, maar ja ik mis mijn man

Ik weet wat het is je man te verliezen. Voor mij 5,5 maand geleden. Al heb je familie en vrienden; dan nog blijft het moeilijk om alleen te zijn. Went wel wat, maar toch. Zelf ben ik op zoek naar lotgenotencontact een beetje in de buurt, maar dat is erg lastig te vinden. Dus nu maar vrijwilligerswerk gezocht en gevonden. Dat is een kleine troost.

Ik wist geen antwoord, dus ik vroeg het aan A.I. tja waarom niet he?
Het spijt me heel erg om te horen dat je door zo'n moeilijke tijd gaat. Het verlies van een dierbare is altijd zwaar, en het kan nog ingewikkelder worden als er meerdere verliezen kort na elkaar plaatsvinden. Hier zijn een paar suggesties die je misschien kunnen helpen:

1. Praat erover: Zoek iemand met wie je kunt praten over wat je doormaakt. Dit kan een vriend, familielid of zelfs een professionele therapeut zijn. Het delen van je gevoelens kan enorm helpen bij het verwerken van verdriet.

2. Neem de tijd voor jezelf: Het is belangrijk om tijd te nemen voor jezelf en niet te veel druk op jezelf te leggen om aan alle verwachtingen van anderen te voldoen. Als je geen zin hebt om in de rij te staan bij het condoleren, dan is dat oké.

3. Vind alternatieve manieren om steun te tonen: Als het idee van in de rij staan bij het condoleren overweldigend lijkt, kun je overwegen andere manieren te vinden om steun aan jouw aangetrouwde familieleden te tonen, zoals:
- Een persoonlijke brief of kaart sturen.
- Een telefoontje plegen of videobellen.
- Later op bezoek gaan wanneer de drukte minder is.

4. Herdenk beide geliefden op jouw manier: Je kunt ook momenten creëren waarin jij specifiek stilstaat bij zowel jouw moeder als schoonvader afzonderlijk, zodat beide verliezen hun eigen ruimte krijgen in jouw rouwproces.

5. Zoek professionele hulp indien nodig: Soms kan rouw zo intens zijn dat professionele hulp nodig is om ermee om te gaan. Aarzel niet om contact op te nemen met een rouwtherapeut of counselor als je merkt dat het moeilijk wordt.

6. Wees geduldig met jezelf en anderen: Iedereen rouwt anders en heeft verschillende manieren nodig om ermee om te gaan; wees geduldig met jezelf en respecteer ook hoe anderen omgaan met hun verdriet.

Onthoud dat er geen "juiste" manier is om hiermee om te gaan; wat belangrijk is, is wat voor jou werkt

Dat laatste vind ik ook.

Lieve Silva,

Ik begrijp heel goed hoe jij je voelt.
Je moeder missen is vrrschrikkelijk, degene die onvoorwaardelijk van je hield is er niet meer. Je hebt alleen nog de herinneringen.
Ik mis mijn moeder ook verschrikkelijk ondanks dat onze band niet heel goed was pas aan het eind van haar leven kwamen we tot elkaar.
Ik wens je heel veel liefde en kracht toe.
Een dikke knuffel van mij Iris x

Hey meis, klinkt als een trauma. Wellicht is emdr een overweging waard? Niet dat de beelden dan helemaal weggaan, maar je wordt erna wel minder heftig overspoeld door emoties. (Ik heb het gehad na geboorte trauma van de geboorte van mijn oudste zoon).
Longkanker is echt kut trouwens, mijn moeder is er nog geen 2 maand geleden ook aan overleden. Dikke knuffel 😘

Hoi Gert, toen ik hier wat verhalen las bleef ik steken bij jou verhaal hier. Verlies van een kind is een van de meest ingrijpende en pijnlijke ervaringen die iemand kan meemaken. Als therapie niet heeft geholpen, zijn er dan nog andere manieren die jou kunnen helpen? Maar hoe dan vraag ik mij dan af. Zou het jou misschien kunnen helpen als je een buitenlands kind een vakantie kan bezorgen? Of dat je ergens vrijwillig iets bijdraagt aan bv een sportclub voor invalide jeugd of iets dergelijks? Ik ben geen arts of psycholoog. Ben maar gewoon een arbeider. Maar dit beeld kwam in mij op. Misschien kun je er iets mee. Ik hoop het voor je. Ik wens je kracht en positiviteit.

Hoi Fieke,

Herkenbaar wat je schrijft. Mijn zus is twee jaar geleden overleden op 53 jarige leeftijd. Ze was alles voor mij. Alleen zei begreep mij. We hadden de zelfde humor. Ik mis haar zo. Mijn moeder is overleden toen ik 16 was. Ook veel te jong...pas 47 jaar. Ik denk dat ik wel weet hoe je je voelt. Ik wil je heel veel sterkte wensen. En hoop dat je de kracht vind om door te gaan. Je zus zal altijd een deel van jou blijven. En voor altijd bij je zijn. Liefs Marjolein

ik was 8 maanden zwanger toen we de boodschap kregen dat mijn broer op een leeftijd van 23 jaar een dodelijk ongeluk had gehad,Door een gier van een baas waar hij een dagje meeging naar Frankrijk kassen bouw werk ,zelf was het een zeeman , dus even kijken hoe dat allemaal ging, daar aan gekomen was het staking
Dus weer terug naar huis zo ver is het niet gekomen die baas had een nachtje moeten slapen, of het stuur uit ze handen geven ,
Geen afscheid kunnen nemen helemaal niks ,me moeder wilden naar hem toe maar werd gewaarschuwd niet te gaan omdat hij er vrezelijk uit zag wat ben je dan nog naïef het is nu wel 50 jaar geleden maar je staat er mee op en je gaat er mee naar bed, En dan zeggen ze nog je moet het een plekje geven de gêne die dat ooit gezegd heb die heb zeker nog nooit meegemaakt 😭 hij had een leuk vrouwtje en zouden met de tijd gaan trouwen,paar reisjes nog reisjes van dacht 6 weken ,maar zover is het helaas nooit gekomen
Het hele gezin lag uit elkaar ,wat is dat vrezelijk , vader moeder uitelkaar,het was echt vrezelijk en je ziet het 50 jaar geleden al weer 😭 vergeten doe je dat nooit 😢

Hoi Ellen

Ik wil best met jou praten hierover .ben mijnmoeder afgelopen februari verloren .het is zon groot gemis..
Ik ben ook alleen geen kinderen .heb 1 zus .ik hoop van je te horen
Lieve groet silvia .xxxx

Hoi Silvia,

Fijn dat je een reactie stuurt. Zullen we verder contact leggen via de mail?

ef.warlie@hotmail.nl

Gr. Ellen

Hoi Ellen ,ik wou je een berichtje sturen .maar kon het niet verzenden omdat het adres niet klopt .
Groetjes
Silviax.xxxx

Dan wordt het misschien door de site geblokt? Het adres klopt toch echt.

Gr. Ellen

Ik ben 2jr geleden myn moeder verloren doet nog steeds erg veel pijn en met familie over praten kan niet die willen dat niet en dus ook geen steun hier in en op internet al eerder meer poging geprobeerd v ondersteuning maar helaas. Wel ontdekt dat er 1a2x pmnd rouwgroupje bymy inde buurt is maar vindt ik te weinig en kan je maar kort erover praten en ook niet hele jaar aanwezig.ook loop ik helaas rond met onbeantwoorden vragen. Het is erg moeilijk de juiste mensen hierin te vinden. Wie kan my hierin ondersteunen?

Goh, wat is het fijn om al deze verhalen van anderen te lezen. Zo kom je meteen tot het besef dat je niet de enige bent die met dit dit enorme verlies aan het worstelen is.
Ik kan me hier met heel veel personen identificeren en hun verhalen zijn zó herkenbaar…ook dat van jou!!
Ik ben mijn moeder 3 maanden geleden verloren aan hartfalen en nierinsufficiënty.
Ze had al langer klachten, maar op een gegeven moment kwam ze voor de zóveelste keer in het ziekenhuis terecht, Bij de laatste ziiekenhuisopname ging het plotseling héél snel bergafwaarts en was er aan haar klachten (kortademigheid en vocht vasthouden) niets meer te doen. 2 Weken daarvoor mocht zij nog nét de 85 jaar halen…heel bitter.
Ondanks haar 85 jaar stond ze nog volop in het leven en kon nog steeds genieten van diverse hobby’s. We konden het goed vinden samen en hadden vergelijkbare interesses, zochten elkaar vaak op en ondernamen regelmatig dingen samen. Ze was overall in geïnteresseerd en ging met haar tijd mee, kortom…onze band was hecht.
Ik heb ‘t er moeilijk mee, mis haar ontzettend en kan soms op ieder moment van de dag door emoties overmand worden..
Want ook ik ben alleenstaand, heb een kleine sociale kring die vooral bestaat uit kennissen/vrienden die getrouwd zijn (met en zonder kinderen). Vlak na mam’s overlijden kreeg ik wel veel steun, en daar was ik ook heel dankbaar voor, maar ik ben er ook eentje die anderen niet graag tot last is, dus dat contact wordt steeds minder, merk ik. Daarbij denk ik dat lotgenotencontact, en dan vooral met mensen die in hetzelfde schuitje zitten als ik, wat meer zou kunnen toevoegen qua rouwverwerking…wellicht in de vorm van tips, advies e.d.
Fijn als dat zou kunnen via de mail!

Hallo
Vorige week zondag is mijn mama overleden in wzc.
Het lag in de lijm der verwachting
Ze at al een maand niet meer.
Voor haarbid het een verlossing.
Maar wij zijn ze kwint

Lieve Renske, wat een aangrijpend verhaal. Ik wens je toe dat je mensen zult ontmoeten die oog hebben voor wie je werkelijk bent en jou waarderen en respecteren. Veel sterkte en twijfel niet aan jezelf. Ik bid voor jou.

Ik wens jou sterkte, en hoop dat je de chauffeur kan vergeven. Want die heeft het vast ook moeilijk.

Hallo Marianne,
Heel herkenbaar wat je schrijft.
Ik voel mij ook heel erg alleen.
Ik weet niet hoe contact tot stand komt via dit forum. Waar woon jij?

Wat is een winty vrouw

Een wintivrouw is iemand die betrokken is bij de winti-religie, een Afro-Surinaamse spirituele traditie. Winti is ontstaan in Suriname en combineert elementen van West-Afrikaanse religies met invloeden van het christendom en inheemse tradities. Een wintivrouw, ook wel bekend als een "wintipriesteres" of "wintigriya," speelt een belangrijke rol binnen deze religie.

Lieve Marie-Rose,
Wat een verhaal en wat een verdriet, ik wens je heel veel sterkte. Ik ben mijn vader en mijn zus verloren, ze mochten allebei maar 43 jaar worden. Ik herken veel dingen in je verhaal, vooral de leegte die je voelt en die doet zoveel pijn. Mocht je je hart willen luchten mag je mij altijd een berichtje doen. Liefs Sandra

Wat vreselijk ook wat jij hebt meegemaakt en duidelijk dat jij het heel goed begrijpt. Hart luchten lijkt me niet echt te lukken, maar wellicht wel tegen een lotgenoot.

Wat ontzettend verdrietig dat je dat zo mee hebt moeten maken.. ik herken bepaalde delen in je verhaal ook erg in mezelf. Die schuldgevoelens of je iets nagelaten hebt en ook die leegte.. ik had zelf ook een hele hechte band met mijn vader. Ik wens je echt heel veel sterkte toe en dat het leven ooit weer meer glans zal hebben voor je en dat de pijn van die leegte minder zal worden

Je verhaal lijkt echt heel erg op de mijne.
Het lijkt me fijn om in contact tr komen als jij dat ook ok vindt.

Groetjes Marian

Goedemiddag Carina,
Wat erg dat je je partner bent kwijtgeraakt, heel veel sterkte hiermee. Ik ben een stukje ouder dan jij (48 jaar) en heb geen partner verloren maar mijn zus van 43. Ik mis haar ook heel erg, dus we zijn in die zin wel lotgenoten. Mocht je contact willen, dan hoor ik het graag.
Liefs Sandra

Wat erg voor jou ik ben 35 en jammer genoeg ook in okt mijn man verloren, moeilijk en dan is het idd fijn om met lotgenoten te praten.

Hoi Carina,
Wat vreselijk wat jou is overkomen. Mijn situatie is compleet anders en ik ben iets jonger (23), maar ook mijn partner is recent overleden. Ik zou het wel fijn vinden om met je te praten aangezien niemand op deze leeftijd dit kan begrijpen. Als jou dat ook helpend lijkt hoor ik het graag.
Liefs Pernille

Hoi,
Ik ben nu een week geleden mijn partner verloren (zelf was ze 29) ikzelf ben 34 jaar ze is plots gestorven uit het niets ben ik haar kwijt ik blijf achter en ik wil ook gerust eens met je chatten :)

Hoi
Ik moet mijn partner nu bijna een maand missen.
Zo onwerkelijk dit allemaal
Ik zoek ook lotgenoten waar ik mee kan praten.
Hij was 30 jaar ik zelf ben 33.
Zou graag met je in contact willen komen

Groetjes derya

Hallo Sllvia,
Ik herken me heel erg in jouw verhaal. Mijn moeder is ook na 2 dagen in het ziekenhuis naar huis gestuurd met een longontsteking. De nacht die volgende werd ze nog zieker. Toen is ze weer opgenomen en een dag later is ze overleden. Mijn moeder bleek sepsis(bloedvergiftiging) erbij te hebben gekregen. Het is nu 10 maanden geleden. Ik ben binnen 11 maanden mijn beide ouders kwijt geraakt 😥.
Liefs en sterkte Bianca

Hallo Bianca.
Ja onze verhalen lijken veel op elkaar .
Het is allemaal zo moeilijk joh .mis haar zo erg .en morgen gq ik voor het eerst weer werken halve dag .
Heel veel liefs en sterkte 😰😰
Silvia .xxxxx

Hey, ik lees je bericht…veel sterkte…mijn mama is op 06/02/24 overleden in een verkeersongeval. We woonden samen, zij in haar huisje in de tuin en ik en mijn partner in het huis…die dag toen de bel ging, ben ik in shock gegaan…ik heb haar nog gezien op de plaats van het ongeval, 5 minuten van hier….ik weet dat mijn hoofd het weet, dat ze er niet meer is maar de rest wil precies niet mee…heel raar, ik verwacht nog dat ze binnen komt, dat ze zegt hey Joke ik maak me een koffie hè….en anderzijds krijg ik precies golven binnen van de dag van het ongeval waardoor ik paniek aanvallen krijg

Hallo joke,
Allereerst heel veel sterkte en kracht .ik weet hoe je je eigen voelt .het voelt heel leeg .ik heb dat ook joh ,dan wil ik mam bellen .vreselijk is het....
Veel liefs
Silvia.

Hey, ik lees je bericht…veel sterkte…mijn mama is op 06/02/24 overleden in een verkeersongeval. We woonden samen, zij in haar huisje in de tuin en ik en mijn partner in het huis…die dag toen de bel ging, ben ik in shock gegaan…ik heb haar nog gezien op de plaats van het ongeval, 5 minuten van hier….ik weet dat mijn hoofd het weet, dat ze er niet meer is maar de rest wil precies niet mee…heel raar, ik verwacht nog dat ze binnen komt, dat ze zegt hey Joke ik maak me een koffie hè….en anderzijds krijg ik precies golven binnen van de dag van het ongeval waardoor ik paniek aanvallen krijg

Ik begrijp niet waarom iemand met longontsteking én diabetes niet onmiddelijk opgenomen word.

Hallo Katja,

Wat naar dat die vriend zo reageert.

Schuldgevoel komt altijd langs na een overlijden.
Dat heb ik zelf ervaren en hoor ik van andere lotgenoten.
Vragen als: had ik dat niet moeten doen, had ik meer moeten doen, heb ik er goed aan gedaan, etc etc
Die vragen horen er blijkbaar bij.
Ook het gevoel: had ik de vragen maar eerder gesteld.
Schuldgevoel heeft geen zin, het geeft niks positiefs.

Je moeder vond het goed dat je vragen via de app stelde. Ze heeft geantwoord wat op dat moment voor haar mogelijk was. Daar zul je het mee moeten doen (realiteit). En dat is best moeilijk omdat je meer had willen weten. En dat gaat niet meer. Dat is heel verdrietig en dat is missen.

Wat ontzettend naar dat de vriend van je moeder 2 dingen aan elkaar koppelt, die niet met elkaar te maken hebben.
Jij hebt vragen gestuurd, je moeder gaf antwoord. Dat zijn 2 aparte zaken.
Ze ging ineens achteruit. Waarom zou dat met jij vragen te maken hebben? Dat ligt niet voor de hand. Het ging slecht met haar. Je schreef al: ze was terminaal. Dan kan het ineens heel hard achteruitgaan en kan ze overlijden.

Laat je niet gek maken en schuldig voelen door vriend.
Vriend reageert zoals je waarschijnlijk later in rust kan zeggen: oh ja, echt een reactie van hem.

Veel sterkte.

Ik denk veel aandacht geven en naar haar luisteren wanneer ze de behoefte heeft om te praten. Tijd heelt, alleen duurt tijd (vrijwel altijd) zo ontzettend lang.......

Volg goed je hart

Heel herkenbaar. Mocht je interesse hebben. Wij hebben een lotgenotenapp. Allemaal meiden, vrouwen die het heel zwaar hebben met t verlies van hun moeder. Mocht je interesse hebben, laat het me weten. Sterkte

Beste, het hiernamaals is zo onbeschrijfelijk mooi, altijd aangename temperatuur, je ziet veel zielen terug die je kent uit dit leven en uit vorige levens. Je bent niet meer gebonden aan de zwaartekracht van de aarde en kunt overal naar toe waar je maar wilt, je hoeft er alleen maar aan te denken en je bent er al. Je geliefden familieleden kunnen ook altijd komen kijken hoe het met je gaat en je ontwikkelingen volgen. Wij kunnen hun niet zien of horen, dat is tegen de universele wetten en zou ons ook belemmeren in ons leven hier op aarde. Soms komen ze wel in je dromen of uittredingen om je een boodschap of een groet over te brengen. Maak je maar geen zorgen, ze hebben het daar goed.

Ik had idd een visitatie-droom. Ik droom nooit, laat staan dat ik ze onthou. Deze levensechte droom met enkel liefde en grapjes heeft me enorm gesteund en gerustgesteld.

Wat ontzettend verdrietig. Mijn moeder is vrijdag overleden. We waren met z'n 3tjes, vader, moeder en ik op vakantie. We moeten nu nog naar Nederland, ook het lichaam van mijn moeder. Ik ben kapot. Ik weet werkelijk niet hoe ik hier ooit overheen moet komen. Wordt gek van binnen. Wil haar kunnen knuffelen , zeggen dat ik zoveel van haar hou. Maar ze is weg.

Mijn mama is op 6 september onverwacht overleden, ze zat dood in haar auto op de parking van een warenhuis, iets aan haar hart gekregen waarschijnlijk door de warmte. Ik ben er kapot van, heel mijn wereld is ingestort. Ik had ze de dag voordien nog gezien. Hartproblemen had ze niet. Ik zit met zoveel vragen, zoveel verdriet. Tijd om te rouwen is er niet want je moet vanalles regelen. En ik wil mijn papa bijstaan want die is verloren, mijn ouders waren altijd samen, deden alles samen, waren heel actief ook.

Lieve Elsalods, wat heftig …

Het is vreselijk dat je dit moet meemaken, net als je vader.
Ik wil een groepsapp oprichten voor mensen die hun moeder zijn verloren, als je er behoefte aan hebt kun je je telefoonnummer mailen , als het te vroeg voor je is dan snap ik dat. Mochten anderen dit lezen en hier behoefte aan hebben, je bent welkom

Veel sterkte , je bent niet alleen 🤍🤍 hopelijk heb je wat aan de steun van anderen

Stom, vermeld ik het e-mail adres niet erbij:

lotgenotenapp@outlook.com

Zoveel verdrietige verhalen. Ik hoop dat de groepsapp ons kracht kan geven.

Hoi Rocky,

Allereerst gecondoleerd. Ik ben 34 en mijn moeder was 65 toen ze afgelopen juni overleed. Wat heftig dat je in verwachting bent en dit niet met je moeder meer kunt delen, ik hoop dat je kracht put uit het feit dat je neit alleen bent.

Ik ben nog steeds helemaal van de kaart, en werk nog niet. Ik zit in een diep dal en ik weet niet hoe of wanneer ik hier uit kan krabbelen.

Denk goed om jezelf , en wees niet te hard voor jezelf 🤍

Wat n verdriet allemaal. Mijn lieve moeder en beste vriendin is vrijdag tijdens onze vakantie met z'n 3, vader moeder en ik. Ik ben 57, zij was 77. Wij zijn nog hier in het buitenland en moeten allemaal nog terug naar Nederland. Ik ben in de hel. Hoe moet ik hier ooit overheen komen. En alles moet nog beginnen. Ik word gek van binnen. Wens jullie ook heel veel kracht en sterkte en hoop hier wat kracht ook voor mezelf te vinden. Liefs

Beste Francis,

Wat een verdriet. Ik heb ook een zoon met autisme en ik begrijp het verhaal helaas maar al te goed. Gelukkig is mijn zoon er wel nog, maar de angst voor nieuwe pogingen blijft altijd.

Ik wens heel veel troost en licht. Maak jezelf geen verwijten. Onlangs schreef iemand dit en ik geef het graag door voor wie het nodig heeft:

“In het leven loop je met elkaar mee. De ene keer wat langer dan de andere keer. Naast je kind hoop je natuurlijk heel lang mee te lopen echter dat is niet aan jou. Onderweg kan vanalles mis gaan waar je geen grip op hebt. Loslaten is het moeilijkste wat er is. Probeer de mooie dingen vast te houden. De afgelopen jaren zullen ongetwijfeld veel zwarte randjes hebben gehad, maar probeer de sterretjes te zien. Schrijf ze op, leg ze neer op een plek waar je veel komt. Zodat je iedere keer deze mooie momenten kunt lezen. Verdriet mag er zijn maar probeer dit samen met de mooie herinneringen te doen. “

Dit schreef iemand ook rond een zelfde soort gebeurtenis aan iemand. Ik haal er zelf heel veel uit mbt mijn andere kind wat geen contact meer wil. Hopelijk kun jij er ook troost en steun in vinden. En anderen die hier lezen.

Warme groet

Arme schat, vreselijk,
Je kan je niet inbeelden hoe hard het allemaal is, ik leef met je mee, heb helaas geen goed advies.
Misschien dankbaar zijn voor de tijd die je mocht delen , en die zo gelukkig was dat je hem en zijn liefde mist
Misschien moeten we missen interpreteren als liefde over de grens van het leven .

Hallo Pj, je verhaal heeft mij getroffen. Ik heb zoveel mensen verloren. Mijn man, hij was pas 38, mijn broer hij was pas 34, mijn moeder is verongelukt op haar 63ste, nu ligt mijn kleindochter van amper 1,5 week oud op sterven door zuurstofgebrek bij de geboorte. Ik geef de moed niet op. Weet dat dood niet echt dood is. Er wordt heel liefdevol gezorgd voor je dierbaren. De geestelijke wereld is zo fantastisch mooi. Jaren geleden na een heel diep trauma heb ik een tijd in de geestelijke en in de menselijke wereld geleefd. Er is geen dood, we gaan alleen terug naar huis. Gebruik de tijd die je nog krijgt in dit leven om zoveel mogelijk te genieten. Ik ben van alles gaan doen. Werken, vrijwilligerswerk, verenigingen, als ik er nu aan denk dat ik bijna 20j getreurd heb dan heb ik er spijt van. Jouw dierbaren kunnen je zien vanuit de geestelijke wereld, wal wil je dat ze zien? Een sterk mens die zijn leven terug durft oppakken? Komaan, kop op je kunt het💕⚘

Ik snap het volkomen ik ben 68 mijn twee broers verloren
En pas mijn 2 hondjes
Nu is mijn man ziek waar ik al 49 jaar mee ben
Ik ben eenzaam zoveel ellende meegemaakt
Ik heb borderline ik wil ook vaak dood

Hallo,
De reden Dat sommige mensen niet over het verlies van een overledene kunnen groeien is dat de mensen vergeten zijn wie ze echt zijn. We zijn allemaal zielen die tijdelijk op aarde een lichaam hebben. Je moeder is helemaal niet dood. Integendeel, zij leven meer dan wij en wij zijn meer dood dan hun. Je lieve moeder is nog altijd bij jou en zal alles proberen om je aan te sporen om verder te gaan met je leven en er alles uit te halen. Helaas kunnen wij hun niet zien, dat zijn nu eenmaal de regels hier op aarde. Zou je later als je ook in de geestelijke wereld bent zeggen, spijtig dat ik dit niet geweten heb en dat ik mijn leven verziekt heb met treuren? Je moeder heeft het goed. Die wereld is zo onbeschrijfelijk mooi, altijd een aangename temperatuur, heel veel lieve zielen die je kent uit vorige levens, ja het is belangrijk dat je erin gelooft, zomermaand is zo mooi, ik ben daar geweest. Je bent niet meer gebonden aan de zwaartekracht van de aarde en kunt overal naartoe reizen, samen met je zielsverwanten. Je gebruik je eigen gids, vraag hulp aan hem of haar. Dat heb ik ook jaren gedaan, ook een naam gegeven. Als je overgaat zal je moedet je opwachten. Echte liefde is oneindig, eeuwig en tijdloos. Laat je vader los. Op datingsites vind je ook niet de ware liefde heb ik ondervonden, laat hem daar maar zelf achter komen. Er is veel misbruik, leugens en hypocriet gedrag. Ik ben alles wat ik nodig heb en van daaruit ga ik relaties aan die gelijkwaardig zijn en gebaseerd zijn op wederzijds respect. Kop op en geniet van je leven ⚘💕

Wat verschrikkelijk dat je dit op zon jonge leeftijd hebt moeten meemaken. Ik ben zelf heel recent mijn moeder verloren. Ik snap je reactie qua je vaders datingsleven heel goed. Ik denk niet dat die deze keuze maakt omdat hij je moeder niet meer mist. Ik denk alleen juist dat een nieuwe vrouw hem misschien weer wat meer geluk kan geven en her verdriet misschien dragelijker kan maken. Misschien kan je het dus meer zien als iets wat hem wellicht weer meer geluk kan geven.

Wat verdrietig,ik snap je helemaal, laat je verdriet toe.
Wat bij mij heel erg goed helpt opschrijven, misschien heb je er wat aan
Liefs jol
heel veel sterkte

Jeetje wat heftig. Ik ben in Juni mijn man ook plots verloren. Ik ben 38 en hij was 39. Ik weet helemaal hoe je je nu voelt. Ik weet af en toe ook niet hoe nu verder. Onze toekomst is weg….

Hallo Carol Ann,

Ik begrijp je gevoelens en je verdriet, ik heb dit ook meegemaakt, zoveel mensen verloren.
Weet dat je lieve man nog voortleeft, maar dan in een andere vorm. Na een zwaar trauma 25 j geleden heb ik jarenlang deels in de geestelijke wereld en deels in de fysieke wereld geleefd. De geestelijke wereld is zo fantastisch mooi, zomerland is zo mooi, altijd een aangename temperatuur. De ziel van je man beslist wanneer en hoe hij overgaat, er is geen waarom ik, waarom wij, blijf je niet die vragen stellen. Er is geen waarom alleen maar een daarom, omdat wij daar zelf voor kiezen, dat weten wij niet meer als mens en dat mogen wij ook niet weten. Misschien is je man daar met een geestelijke opdracht bezig, zielen helpen die hem nodig hebben. Jouw man kijkt naar jou vanuit de geestelijke wereld, wat wil je dat hij dan ziet ? Een krachtige vrouw die haar leven terug oppakt? Kop op, ga verder met je leven, het is zo broos en kostbaar, je man heeft het goed en je kan nog alles tegen hem zeggen wat je wilt, hij kan je horen. ⚘💕

Ik herken je verhaal.
Mijn man lag ziek thuis op bed.
En toen ik onze hond uit liet in december brak ik mijn heup.
Ik heb mezelf geen herstel toegestaan daar heb ik nu de gevolgen van.
Mijn man is in maart overleden , ik ben zo verdrietig hiervan.
Ik wil onze kinderen niet tot last zijn.
Maar soms denk/hoop ik dat ik snel bij mijn overleden man ben.
Ook weet ik dat dit niet eerlijk is naar onze kinderen is maar ik voel me zo alleen.
Ondanks alle lieve vrienden , familie etc……

Heel herkenbaar Linda. Mijn vader is in mei 2022 onverwachts overleden aan een hersenbloeding. Hij was 79, maar ook nog zo vitaal en geen enkele aanleiding om te denken dat hij zou overlijden. Het geen afscheid hebben kunnen nemen is zo pijnlijk. Ik wilde dat ik tegen je zou kunnen zeggen dat het verdriet over gaat. Dat is niet zo, ik mis hem nog elke dag. Tegelijkertijd wordt het wat ‘draagbaarder’. Ik hou me vast aan wat wordt gezegd ‘hoe groter de rouw, hoe groter de liefde was’. Wat mooi dat ik zo’n goede band had met m’n vader, en jij zo te lezen ook. Veel sterkte!

Mijn moeder overleed vorige week , plotseling.. een hartaanval, ze was pas 65. Net als bij jou was ze grieperig . Ze was m’n steun en toeverlaat, en m’n allerbeste vriendin.
Ik ben nog steeds helemaal verdoofd , en het besef is er nog niet . Ik kan niet geloven dat de wereld zo werkt , het maakt me zo kwaad..
Waarom nou zij, waarom de mensen die ons zó ontzettend dierbaar zijn

Heel veel sterkte met je verlies.
Mijn broer is vorig jaar op 46jarige leeftijd aan een hartstilstand overleden. Hij was ook een beetje grieperig de dagen ervoor.. Nog steeds onwerkelijk en ik mis hem verschrikkelijk..

Hallo Linda,

Ik begrijp je verdriet. Ik wil je graag een andere kant laten zien van sterven. Ten eerste de dood bestaat niet, we veranderen alleen van vorm, ten tweede sterven is iets wat we zelf doen, we kiezen het tijdstip, het hoe en de plaats. Dat is voor de meeste mensen niet te geloven en zeker niet te accepteren. Maar toch is het waar. Alleen weten wij dat niet met ons menselijk denken. Je hebt al heel veel mooie momenten mogen meemaken met je vader. Dat mag niet iedereen. Mijn vader heeft al zijn dochters misbruikt (4). Ik heb jarenlang aan God gevraagd wanneer mag hij overgaan. Want dat zou een bevrijding zijn. Uw vader is nu in de geestelijke wereld, na een rustpauze gaat hij met zijn gids die zijn hele leven bij hem geweest is, zijn leven evalueren, daarna is er nog zoveel te doen. De geestelijke wereld is zo fantastisch mooi, altijd een aangename temperatuur, mooie landschappen, er is zomerland, daar ben ik al geweest. Hij is niet meer gebonden aan de zwaartekracht van de aarde en kan overal naartoe reizen. Hij kan regelmatig komen kijken hoe het met je gaat. Spreek met hem, hij kan je horen. Steek een kaarsje aan en zeg zijn naam. Zij kunnen ons zien en horen, wij helaas niet. Kop op, het leven heeft jou nog veel te bieden. Mijn moeder is verongelukt op haar 63ste. Mijn broer is overleden aan longkanker op zijn 34ste en mijn man aan een hartaandoening op zijn 38ste. Mijn kleindochter is geboren op 14 juli onlangs, zuurstofgebrek gehad bij de bevalling en is opgegeven. We krijgen het allemaal voor onze kiezen. Hou je sterk⚘💕