Rouwverwerking ervaringen

Heel veel sterkte gewenst… en ik hoop dat je dit verdriet en gemis met de tijd een plekje kan geven, op welke plek je ook bent op deze wereldbol. Heel veel kracht toegestuurd en hopelijk heb je zvm steun van vrienden in deze tijd ook. En er zijn ook lotgenoten groepen begreep ik, dat is ook altijd het overwegen waard zodat je er minder alleen voor staat. Sorry voor mijn korte reactie, maar ik hoop dat je er iets aan hebt. Op dit forum topic zijn weinig mensen online merk ik, maar ik hoop dat er toch nog iemand is die je een reactie stuurt.
Veel liefs en veel sterkte

Dat is heel verdrietig ik heb mijn man9 weken geleden verloren aan longkanker ik mis hem zo en ik heb zelf een hersentumor een meningeoom sta zo alleen

Mooi en lief geschreven!

We kunnen alleen maar hopen dat er meer bestaat

Het bewijs heb ik nog niet kunnen vinden, maar ik hoop dat er meer is

X anoniem

Iets dergelijks zelf meegemaakt, het blijft bijzonder. Het geeft mij kracht omdat er iets is dat niet te bevatten is en waar je geen grip ophebt, dat is mooi! (Ik moest heel sterk denken aan iemand die ik koesterde maar geen contact meer mee had. Het gevoel was zo sterk dat ik zijn naam heb opgezocht, bleek het die dag zijn begrafenis te zijn?!)

ik weet maar al te best hoe het voelt ,het plotse verlies ,niet alleen je man maar je hele leven dat je had en de planningen ,je toekomstvisie ...plots weg ,en weinigen die je ècht begrijpen ,het gemis blijft knagen als een meedogenloze ziekte! ik noem het marathonverdriet ! veel sterkte en moed !
verwerken is voor iedereen weer anders ,heel belangrijk is dat je niets verdringt ,laat je emotie's er zijn !
Aerts fr

Hallo Jeanne . Als je iemand nodig mocht zijn om tegen aan te praten of je hart te luchten mag je mij mailen . Mijn emailadres is jeannetishier@hotmail.com

door de dood van je geliefde verander je plotsklaps.
je staat stil, begrijpt niet wat er gebeurt is.
en met de tijd trekt de caravaan verder en jij blijft achter.

Wat fijn om te lezen dat er hoop is en dat je het leven kan oppakken na hoeveel tijd dan ook . Ik ben mijn vrouw verloren aan de de ziekte ALS. In februari dit jaar de diagnose en jl november overleden. Alles doet pijn nu, ik weet niets zonder haar, totaal de draad kwijt. Het is een vreselijk gevoel. De stilte de eenzaamheid. Maar goed, hopelijk dat er licht kan komen……..

Misschien kan helpen om jezelf af te vragen: 'Wat mis ik nu aan deze vriendin?' Dit kan je inzicht geven in je gevoelens en of je vooral de emotionele steun en nabijheid mist die je in de vriendschap vond. Het is helemaal oké om de tijd te nemen om deze gevoelens te onderzoeken. Soms zijn de emoties die we ervaren complex, vooral als we meerdere verliezen doormaken. Als je merkt dat het moeilijk is om deze gevoelens alleen te verwerken, kan professionele ondersteuning, zoals rouwbegeleiding, je helpen om verder te komen.

Tracht het te aanvaarden en vul niet in. Dus niet proberen het te begrijpen

Ik heb ook mijn man verloren aan alvleesklierkanker maar hij heeft 1.5 jaar gestreden. Maar door een operatie is hij plots overleden. Ik zou heel graag mensen om mij heen willen maar ze gaan mij uit de weg. Ik denk dat sommige mensen daar niet willen over spreken en dat doet pijn. Ook zie ik mensen van mijn leeftijd met twee wandelen daar heb ik het zo moeilijk mee, bij ons gaat dat niet meer zijn.

Mijn vrouw had ook alvleesklierkanker. Ruim 5 weken na de definitieve diagnose is ze thuis overleden.
Een intensieve periode. Toch kon ik daardoor ook dichtbij haar zijn. En heb ook mijn dochters beter leren kennen.
De eerste week ben je nog druk met alles regelen, samen met de kinderen.
Ook heb ik, mede op haar verzoek een herinneringsbankje besteld in ons geliefde natuurgebied.
En we gaan volgende week de as begraven op een Natuurbegraafplaats.
Tot nu toe waren de herinneringen aan haar nog draaglijk. Ook heb ik wel vrijwilligerswerk waar ik mijn ei in kwijt kan.
Maar vandaag is het gevoel van verlies overweldigend.
Ben in ons geliefde wandelgebied geweest. Ook bij de plek waar ons bankje komt.
Het deed gruwelijk zeer en nog steeds vandaag.
Dit van mij afschrijven helpt wel iets merk ik.

Mijn vrouw had ook alvleesklierkanker. Ruim 5 weken na de definitieve diagnose is ze thuis overleden.
Een intensieve periode. Toch kon ik daardoor ook dichtbij haar zijn. En heb ook mijn dochters beter leren kennen.
De eerste week ben je nog druk met alles regelen, samen met de kinderen.
Ook heb ik, mede op haar verzoek een herinneringsbankje besteld in ons geliefde natuurgebied.
En we gaan volgende week de as begraven op een Natuurbegraafplaats.
Tot nu toe waren de herinneringen aan haar nog draaglijk. Ook heb ik wel vrijwilligerswerk waar ik mijn ei in kwijt kan.
Maar vandaag is het gevoel van verlies overweldigend.
Ben in ons geliefde wandelgebied geweest. Ook bij de plek waar ons bankje komt.
Het deed gruwelijk zeer en nog steeds vandaag.
Dit van mij afschrijven helpt wel iets merk ik.

Beste Manon, mijn man is 1 jaar geleden ook overleden aan alvleesklierkanker. Ik was vastbesloten om te rouwen op mijn manier. Dat zouden jouw vrienden je moeten gunnen. Ik ben pas na een half jaar af en toe om de koffie gegaan. Maar daarvoor kwamen ze naar mij thuis. Mits ik het aankon. Ik was en ben nog steeds leidend hierin. Zij begrijpen dat iedereen rouwt op zijn/haar wijze.
Ik wens je heel veel kracht toe.

Mijn man is augustus 2024 overleden aan panceraskanker, na 1,5 jaar chemo. Ik ben nu bij een praatgroep voor rouwenden, ik zag het helemaal niet meer zitten. Altijd alleen en het doet pijn als ik een koppel gezellig zie wandelen en op terras zitten. Wetende bij mij kan dit nooit meer, Dus ik heb nog veel verdriet en heb het moeilijk, ik mis hem zo hard.

Er zal en tijd overheen gaan maar er komt en moment dat je het en plekje kunt geven veel sterkte ik zit voor de tweede keer in en zwaar rouwpiriode niet te doen je voelt je zo alleen ik wil dit nooit meer mee maken ik zit onder de angst laten we voor elkaar met zijn allen en kaarsje branden en dat we wat warmte en kracht kunnen terug voelen liefs Juliana

Juliana ik hoop dat ik het ooit een plekje kan geven , maar ik vrees ervoor, ik vind het zo onrechtvaardig waarom hij en zo zullen er vele zijn die dat denken, ik ben zo teleurgesteld in het leven, maar ik moet verder en jij ook, ik vind je bericht heel lief en hoop dat we allen de kracht zullen vinden om verder te gaan.

Nicole

💗

Poeh. Zo’n schoonzus had ik. Toen ik overspannen was van de situatie rondom mijn zieke man, verweet zij mij dat ook. Tot en met schreeuwen aan de telefoon. Ik heb haar nooit meer gezien. Zulke mensen wil ik niet eens in mijn leven. Het is lastig hè. Zolang mensen niet meemaken wat jij meemaakt, zullen ze je niet begrijpen.

Mijn man is 16 februarie overleden ik mis hem heb veel verdriet ik heb geen kinderen heb zelf een hersentumor. Een meningeoom ik weet niet hie ik verder moet heb nergens zin in

Beste Manon, ik heb dit jaar precies hetzelfde meegemaakt met mijn man… ook in 10 weken tijd.. de houding van vrienden herken ik niet zo.. Zou graag met je in contact komen..

manon, ik ben vorig jaar na bijna 58 jaar huwelijk mijn man ook in korte tijd verloren, ik heb nu totaal geen sociaal leven meer over, niet omdat ik daar geen behoefte aan heb, maar omdat iedereen verwacht dat ik het contact blijf zoeken. Voor mijn leven van rouw is in hun leven geen plek, ze snappen niet wat rouw met je doet zowel geestelijk als ook lichamelijk.Ik volg mijn eigen spoor en loop niemand meer achterna, dat kost me teveel energie en doet me ook teveel verdriet bovenop het verdriet door het verlies van mijn man, ben trouwens nu ook liever in mijn eigen huis. Daar komt bij dat men vind dat het vreemd is dat ik nog steeds intens verdrietig ben en last heb van allerlei lichamelijke klachten die bij rouw horen. Dus ik zou zeggen doe wat goed is voor jou, mensen die niet in jouw positie zitten denken altijd dat ze je moeten vertellen wat goed is voor jou. Ik wens je heel veel sterkte.

Voor rouw is geen tijd. En mensen om je heen tja je zal zien dat er altijd weer (andere) mensen op je pad komen ookal ben er niet mee bezig.

Hallo Manon. Dat je het liefste thuis bent in jullie vertrouwde omgeving is heel erg logisch. Ik ben mijn man 5 weken geleden ook verloren. Ik ga wel de deur uit, omdat het gewoon moet. Maar ik ga niet weg zonder zijn foto mee te nemen. Overal is hij bij mij. Dat helpt mij. Maar je moet doen wat voor jou goed voelt. Vrienden die zeggen......je komt ook niet naar ons? Zijn misschien geen echte vrienden. Een echte vrienden heeft begrip en luistert naar je. Het kan voor anderen misschien lang duren. Maar dat is de schuld vab onze maatschappij. Jij moet gewoon doen wat voor jou goed voelt. Jij moet omgaan met je verlies

Herkenbaar. Mijn geliefde is nog maar kort geleden overleden. Ik mis hem in alles.
's Ochtends sta ik het liefst niet op en overdag wens ik dat de dag snel voorbij is en 's avonds tel ik de uren af zodat ik naar bed kan. Maar ook dan zijn de leegte en het gemis zo vreselijk groot....

Hier het zelfde met onrust en nerveus op staan krijg de dag niet om ga wandelen met mijn hondje maar mis hem zo in de midddag ga ik ff naar bed toe om te rusten wat is rouw zwaar en hele zware arbeid

Emmer vol bedoel je

Ik bedoel eigenlijk: emmertje met tranen op.

Ja dat heb ik nu ook voor mijn gevoel. De ene na de andere overlijdt. Nu mijn beste vriend plotseling waar ik al zolang met bevriend was. Voel me Remy alleen op de wereld .

Gewoon de tranen laten komen, daarna herinneringen ophalen en misschien zelfs lachen. Zo gaat het meestal.

Sterkte Piet.

Neem de tijd voor het samen zijn. En inderdaad, komen er tranen, dan zijn er tranen. Herinneringen, lachen.... Niemand weet vooraf wat er gebeurt, probeer hier ook zelf niet te veel bij stil te staan. Je merkt vanzelf hoe je daar op dat moment mee om ga. Of dat je je eigen moment een uurtje uitstelt.
Sterkte en een mooi samenzijn met je kinderen.

Laat jullie glazen op dat moment tegen elkaar tinkelen en zeg proost voor je vrouw.

Ik begrijp hoe jij je voelt 11 maanden geleden mijn vrouw ook verloren spierziekte IBM drie jaar geleden ontdekt belande in rolstoelafbraak spieren armen benen en slikspieren 53 j getrouwd ze was 15 ik 16 ik kan ook niet tegen eenzaamheid ik hoop ook ooit vrouw tegen te komen waar het mee klikt ik ben via humanitas bij gespreksgroep geweest. 9 keer heeft mij goed gedaan maar voor die eenzaamheid weet niemand antwoord op ben nu 11 maanden alleen eten tv kijken als ik de fiets pak iedere dag kan ik met iemand praten thuis zegt niemand meer wat

Ik herken veel zaken in je verhaal. Wat sterk ben jij! Iedereen helpen en ik weet zeker dat er voor jou iets moois staat te wachten in de toekomst.
Veel sterkte Iris , je doet het goed!

Lieve Anoniem,

Wat lief dat je hebt gereageerd op mijn verhaal. Jij geeft aan veel te herkennen in mijn verhaal ik hoop dat jij het goed maakt.
Inmiddels gaat het hëel slecht met mijn broer, en ik voel mij verschrikkelijk. We hebben eigenlijk alleen elkaar maar ik regel al zij zaken waarin ook veel mis loopt door de traagheid van instanties maar ook het niet meewerken van mijn broer, hierdoor ben ik vaak boos op hem terwijl ik weet dat hij eigeijk ziek is. Hij weegt nog maar 50 kg en zal denk niet lang meer leven. Eigenlijk ben ik boos op hem maar ook heel verdrietig ik vind dit zo onwijs moeilijk. Ik mis hem haat hem en hou van hem.
Ik weet ook dat hij veel van mij houd en dat is zo moeilijk.
Bedankt lieve anoniem voor het aanhoren en jou reactie xxx

Ik ben zelf mijn partner,soulmate mijn alles verloren op 24 april dit jaar.
Ik begrijp U volledig ,het gemis is enorm,wij deden alles samen ,lachen,huilen,knuffelen,elkaar steunen,samen eten…alles valt weg.
De pijn en verdriet is heel groot,ik sta al huilend op en ga al huilend slapen.
De gevoelens die ik nu ervaar is ook in niks zin hebben,moeite om de dagen rond te komen en enorme eenzaamheid.
Ik weet dat mijn partner altijd zei,hou U sterk,jij kan het,daar probeer ik mij aan op te trekken nu en wat een beetje helpt bij mij is buiten komen,gaan wandelen,lopen,fietsen,dit om niet alleen binnen te zitten want dan zie ik overal mijn partner.
Het wordt een heel moeilijke periode maar hou U sterk 💪🏼

Hoi Jaime,
Mijn vader is heel plotseling op 47 jarige leeftijd overleden afgelopen augustus. Ik ben 17, heb 2 jongere broertjes en een moeder.
Ik ben compleet de weg kwijt en kan niet leven zonder mijn papa. Ook ken ik persoonlijk niemand van mijn leeftijd die iets soortgelijks meemaakt, maar ik heb wel behoefte om er met iemand over te praten (vandaar via hier). Ik voel me gewoon heel alleen.
Ik las dat jij 16 was toen je mama overleed en ik zou graag met je willen praten, via de app of in het echt, over het verdriet maar ook over de onwijs grote liefde die ik voor mijn papa voel en jij ongetwijfeld voor jouw moeder.
Heel veel sterkte Jaime

Hoi Jamie,

Je verhaal is heel herkenbaar.. mijn moeder is 5 jaar geleden overleden. Ik was toen 22. Ik merkt dat de mensen rondom mij heen door zijn gegaan met hun leven, maar ik blijf haar elke dag missen.

Als je ooit wilt praten, dan lijkt mij dat erg fijn.

Veel liefs, Emma

Och wat naar, je zou je vader niet zo jong al moeten hoeven missen. Wat dapper dat je doorploetert ondanks al je verdriet. Hij zou absoluut trots op jou zijn. Stuur al je liefde maar naar hem toe. Hij zal alles van je zien en je ook kunnen volgen, de rest van je leven. En
neem ook alle tijd om verdrietig te zijn. Ik hoop dat je lieve mensen om je heen hebt.

Mijn vader is op 12 September 2024 plotseling overleden in het ziekenhuis. Hij kreeg thuis een herseninfarct en hij heeft toen me oom gebeld en hij heeft hem toen naar het ziekenhuis gebracht, wat hij eigenlijk niet wilde. Hij was stabiel en om 03:00 zei de dokter tegen me oom en tante dat ze wel weg konden gaan want alles was ok.. even later om kwart voor 5 ging het helemaal mis. Ze hadden een heparine injectie toegediend en daardoor had me vader een hersenbloeding en hartstilstand gekregen, hij werd gereanimeerd. Ik was om half 7 sochtends in het ziekenhuis en hij lag aan de beademing smiddags werd er een hersenscan gemaakt en al snel werd duidelijk dat de schade te groot was. Hersendood. Vanaf dat moment ging Alles langs me heen, ik kon het gewoon niet bevatten. Elke dag wordt ik wakker met de vraag hoe kon dit gebeuren? Ik heb dan ook binnekort een afspraak in het ziekenhuis en ik hoop dat me vragen beantwoord worden. Ik mis me vader enorm elke dag voelt als een nachtmerrie.

Heel herkenbaar ik ben me vader verloren op 8 november 2024 hij is overleden aan een hersenbloeding de 2de in een maand tijd ik wens je heel veel sterkte en kracht toe

Beste Anoniem Shayna en Dennis.
Als een van jullie behoefte heeft om er over te praten mag je me mailen misschien kunnen we elkaar tot steun zijn . Mijn mailadres is jeannetishier@hotmail.com

Ik heb veel verdriet om mijn vrind ik mis hem marja

Ik heb precies het zelfde meegemaakt maar dan van haar hard 27 februari is ze overleden bizar je weet gewoon geen raad met je gevoelens haar moeder was 47 en die is wel aan haar aorta overleden

Ik begrijp u volledig mijn moeder is op 14/1 ook plots overleden aan een hersenbloeding ik heb ook geen afscheid kunnen nemen dit is gewoon verschrikkelijk net een dagelijkse nachtmerrie ❤️‍🩹

Begrijp je volledig mijn man is gestorven aan een anurisma aan het hart, ook niet gezien dachten aan een slokdarmontsteking , tot in de namiddag in het ziekenhuis gelegen, hadden het pas door toen de ader helemaal scheurden, toen was het te laat, hij was juist 59 jaar, ik begrijp je verdriet, het is bij mij 3 jaar geleden, maar voor mij is de pijn en het verdriet nog juist zoals op de dag dat het gebeurt is.
Veel sterkte.

Schreew het maar lekker uit.dat lucht op.zulke dagen vergeet je nooit en doen pijn!!

Heel veel sterkte ….

Ook mijn man was na 57 jaar huwelijk opgenomen in het verpleeghuis: alzheimer.
Hij is 4 weken geleden overleden en de pijn van het alleenzijn is vreselijk.
Ik zal het alleen (met uitzondering van mijn 2 zonen) alleen moeten doen.
Maar het is voor mij heel essentieel om deze situatie te delen met een lotgenoot

Ik voel met u mee en wens u heel veel sterkte.
Ik heb ook 2 zonen en ze doen veel voor mij, toch heb ik het heel erg gemist dat ze me niet even elke dag op belden om te vragen hoe het met mij ging. Ik was opeens alleen en zo eenzaam toen mijn man was opgenomen in het verpleeghuis. Ik miste het zorgen voor hem heel erg en elke dag afscheid nemen in het verpleeghuis is heel zwaar.
Kinderen denken, nu heb je rust, maar dat is niet zo. Het voelt heel zwaar om de zorg voor mijn man af te staan en elke dag naar hem toe gaan om hem te zien.
Na 56 jaar bij elkaar zijn, zo had ik dat me niet voorgesteld.

Wat ben jij flinke vrouw…al willen we dat niet horen
Want we vinden ons niet flink.
Mijn man is 7 maanden ook na een ziekbed van 2 maanden overleden En nog bijna huil ik elke dag.. Ik heb wel goed kontakt met mijn familie en daar ben ik ontzettend dankbaar voor
Helaas niet met mijn huisarts, die wuift alle lichamelijke klachten weg. Als je niemand hebt om mee te praten, kijk eens of er in jouw gemeente Humanitas is. Die hebben vrijwilligers die bij je thuis komen om over je verlies te praten.
Heel veel sterkte

LIEFS

Mijn vrouw is na 40 jaar samen zijn overleden, dit is nu 4 maanden geleden. Ik lees net jouw berichttje. Wat ik ook verzachtend vond/vind was het boek "Je mag me altijd bellen" van Karin Kuipers. Sterkte!

Dankjewel Jan-Dick.

Dankjewel Jan-Dick.

Hallo Valerie,

Wat een mooie droom. Wat die chocolaatjes betekenen weet ik niet, wat ik wel weet is dat je opa zich aan jou heeft laten zien in een uittreding. Ze kunnen zichzelf terug opbouwen en zien er inderdaad beter uit omdat in de geestelijke wereld geen ziektes bestaan. Ik heb dat ook met mijn overleden partner. Telkens er iets is met onze dochter laat hij zich zien, hij ziet er meestal goed uit, beter dan toen hij hier leefde. De eerste keer had ik er schrik van, hij zag er helemaal niet dood uit, hoe kan dat? Inmiddels heb ik een heel spiritueel proces doorlopen en weet ik dat de dood niet bestaat, wij veranderen alleen van vorm. Nog veel sterkte en liefs Elissabet

Lieve Bet, wat kan het leven oneerlijk zijn. Het is zo logisch dat het stormt na het verlies van je moeder en zoontje die je zo immens dierbaar zijn. Wat schrijf je vol liefde over ze. Weet dat je niet alleen bent, ook al voelt dat nu misschien wel zo. Laat je meevoeren met de storm, probeer te vertrouwen dat je weer boven komt drijven. Alles gevoelens mogen er zijn. Het zijn normale reacties op een abnormale situatie. Rouw is liefde die nergens naartoe kan. Alle liefs voor jou.

Ik begrijp je volledig. Ik heb 3 dagen geleden mijn schat moeten afgeven na 14 jaar trouwe vriendschap. Mijn veilige haven mijn soulmate. Ik ben verscheurd van verdriet. Geen idee hoe ik verder moet. Mijn leven lijkt zo doelloos en uitzichtloos. Ik zou zo graag terug bij mijn allerliefste schat zijn. Ik weet eigenlijk niet meer wat ik hier nog ronddwaal. Ik blijven huilen, geen interesse voor niets. Kan amper de deur uit. Ik ben zo radeloos. Elke plaats waar ik kom waren we ooit samen. Elke stap die ik zet is er confrontatie. Ik weet niet als ik nog verder wil zonder mijn alles. Ik kan dit niet.

Wat een verdriet voor jullie, ik weet wat het is, geen grotere liefde dan voor je hond.

Heel veel sterkte.

Ik begrijp je volledig. Ik heb 3 dagen geleden mijn schat moeten afgeven na 14 jaar trouwe vriendschap. Mijn veilige haven mijn soulmate. Ik ben verscheurd van verdriet. Geen idee hoe ik verder moet. Mijn leven lijkt zo doelloos en uitzichtloos. Ik zou zo graag terug bij mijn allerliefste schat zijn. Ik weet eigenlijk niet meer wat ik hier nog ronddwaal. Ik blijven huilen, geen interesse voor niets. Kan amper de deur uit. Ik ben zo radeloos. Elke plaats waar ik kom waren we ooit samen. Elke stap die ik zet is er confrontatie. Ik weet niet als ik nog verder wil zonder mijn alles. Ik kan dit niet.

toen het moment er kwam zakte de grond van onder van men voeten, en nu dacht ik daar sta ik dan , hoe moet ik nu verder zonder hem, het is verschrikkelijk je alles moeten afgeven, en dag per dag bekeek ik het, trok ik mij op met het gedacht van hoe zou hij het gewild hebben, het is moeilijk en pijnlijk om te weten dat je u alles kwijt bent, er gaat geen dag voorbij dat ik niet aan hem denk, wat ik ook doe en dat helpt ook in plaats van een dagboek, gewoon naar hem/haar toe schrijven, u emoties van u afschrijven,kan ook alleen maar zeggen geef jezelf de tijd forceer u niet om het te verwerken,
heel veel sterkte

Pffffff jou verhaal lijkt zo op ons verhaal .. ons meiske was ook 15 en vier maandjes mijn kindje … ons alles en we zijn nu 8 maanden verder en t is verschrikkelijk wat een gemis wat een pijn …. … ik wil zo graag weten waar ze is ze had ons zo nodig … ze was zo dapper maar t verlies ja dat is verdomd niet te doen ik begrijp je 100 procent ..

Lieve Nicky,

Neem het u zelf niet kwalijk.
U heeft het juiste gedaan!
Dementie en Parkinson is hartstikke zwaar.
En daarvoor zijn de zusters en broeders voor hun zouden hartstikke goed voor u man zorgen.

Uiteindelijk heeft u meer rust en kunt u voor u eigen goed zorgen.
Wie goed zorgt voor zichzelf kan ook goed zorgen voor een ander.
Uiteindelijk vind u uw eigen dingetje en leventje en daar valt ook een bezoekje aan u man.
Weet dat u man hartstikke veel van u houdt.
Dikke knuffel

Och och ja ik begrijp je …. 11 jaar t is je kindje laat mensen maar praten .. wij zijn onshondje verloren nu 6 maanden en intens verdriet want t was ons kindje … jou verdriet mag er zijn hoor ….. ook oudje jou konijn onze hond ook oudje maar gemis is pffffff .. neem de tijd en ja ik begrijp jou heel goed groetjed

Halloo

Heel herkenbaar weet ook niet hoe ik verder moet ik was altijd met mijn moeder weg alles deden we samen nu is dat over hoe nu verder heel veel sterkte

Mijn moeder overleed op 23 augustus. Ondanks dat ze 79 was en middelmatig dementerend doet het ontzettend pijn. Ik ben moe, neerslachtig. Aangezien ik een psychische kwetsbaarheid heb moet ik nu enorm oppassen. Mijn tips praat erover met mensen die je vertrouwd. Doe het rustig aan en laat je eventueel doorverwijzen naar een psycholoog.

Wat vreselijk voor jullie, gecondoleerd
Ik begrijp wat je bedoeld met de klap, die komt nu pas.
Ik vind het goed en knap van je dat je je verhaal deelt, en hopelijk krijg je dan ook de steun door te weten dat je niet alleen bent.
Dat er meer mensen zijn die weten hoe jij je nu voelt, en dat je daar kracht uit kunt halen.
Ik hoop dat je genoeg hulp krijgt, en een hele grote tip: vraag hulp, om met iemand te praten. Wat anderen ook zeggen: je kunt het echt niet alleen

Veel sterkte en kracht 🤍

Hoi. Ik ben degene van verhaal 430.
Wij hebben ook 1 zoon met een beperking.
Hij zit nu in een kliniek
Ik weet ook niet hoe ik in hemelsnaam alleen verder moet. Kan je alleen maar sterkte wensen en zeggen dat ik echt begrijp hoe je je voelt.

Imijn man is afgelopen juli overleden. Binnen tweeënhalve week. Ik ben kapot van verdriet en voel mij heel eenzaam. Ik heb geen kinderen of broers of zussen. Weinig mensen om mij heen. We zijn 42 jaar samen geweest en deden alles samen. Ik weet echt niet hoe ik verder moet. Heb zo'n verdriet. Vooral de zondagen zijn zo eenzaam.

Ik leef met je mee als ik je verhaal lees. Ik ben in 2020 mijn ouders in 4 maanden tijd verloren. Ik mis hen elke dag, eigenlijk ieder uur. Ze zitten in mijn hart. Ik denk dat dat voor jouw verloren familieleden ook geldt. Lees Manu Keirse, dat kan je helpen. Verder helpt het mij alle dingen die ik doe gestructureerd te doen. En het kost tijd om er mee om te leren gaan. Gun jezelf die tijd. Er is veel rouw in de hele samenleving. We moeten met de dood, waar we allemaal mee te maken krijgen, leren omgaan. Wat ook kan helpen, is de dingen doen waar je met je ouders plezier in had. Ik ben sinds kort weer iets gaan doen waar mijn beide ouders veel plezier in hadden en dat ik doe ik nu weer, na zovele jaren. Ik doe dit met gedachte ode aan hen en heb er nog plezier in ook! Manu Keirse zegt dat je moet leren een dierbare die je mist anders te leren vasthouden. Dat is moeilijk. Je zult ze vast altijd missen. Dat gaat niet over. Blijf goed voor jezelf en de ander zorgen. Houd vol. Je bent zeker niet de enige!!!! Ik heb na mijn ouders nog zo n 17 mensen in mijn naaste en bredere omgeving in 3 jaar tijd verloren. Verder heb ik veel ander soort verliezen te verwerken gekregen. Het belangrijkste is door te gaan zolang je er nog bent en ademt. En iets doen voor de medemens, dan heb je aan het eind niet voor niets geleefd. Ik ben 54 jaar. Mijn ouders waren beide 79 jaar. Mijn moeder had dementie en mijn vader is plots overleden door een hartstilstand.... Heb rust en ☮️ vrede...

Hoi Hèléne.
Zo herkenbaar!
Vroeger dacht ik " mensen van boven de 50 missen hun ouders toch niet als ze er niet meer zijn" ouders hebben dan immers een mooie leeftijd bereikt en zo gaat dat in het leven. Dat was ooit een jonge en onbezonnen gedachte.. zelf mijn vader verloren toen ik 10 was, mijn zus toen ik 31 was en nu afgelopen mei mijn moeder nu ik 56 ben. Zelf heb ik het gevoel dat ik er alles voor over zou hebben om de tijd terug te draaien. De tijd dat iedereen er nog was en daarmee ook het hele vertrouwde. De basis. Dat mis ik ontzettend. De kleinste kneuterige dingen van toen. Soms hoor ik n liedje uit die tijd en kan ik mij zo in de huiskamer plaatsen van toen met het veilige thuisgevoel erbij. Maar helaas... we moeten door. Geen keuze en de tijd tikt onverbiddelijk door.

Ja ik begrijp hoe je..je voelt .ik heb ook nog nooit zo veel verdriet gehad ..mijn man overleed 19 Julie.ploseling in een paar uur .was hij gewoon weg ik begrijp het nog steeds niet.we konden elkaar 18.jaar.en pas 5 december getrouwd.ik ben kapot van verdriet ..

Mijn vrouw op 1 augustus verloren, in december uitzaaiingen gevonden in het hoofd niet 1 maar 10. Nou meneer als uw vrouw geluk heeft nog een maar misschien iets meer. 7 maanden heeft ze gevochten als een leeuw en toch, en toch kwam het onverwacht ik heb die maanden naast haar gestaan op de bank geslapen omdat ze niet meer naar boven kon en ik stond zo dichtbij dat ik elke verandering niet meer heb gezien en toen ineens in 18 uur tijd is het zo fout gegaan dat ik nu nog steeds niet kan bevatten dat ze weg is, en ik vraag me soms af waar moet ik het nog voor doen?

Wat heftig om te lezen. Zo snel je man verliezen , eigenlijk in een tijdsbestek van een aantal uren. Ik ken dag gevoel van dat alles zinloos is. Ze zeggen dat het slijt. Weet niet waar je woont maar om er misschien samen over te praten helpt misschien. Ik ben mijn vriend afgelopen mei verloren. In een periode van 3 weken. Weet ook nog niet hoe verder. Wens je veel sterkte.

Dank je wel voor je reactie. Ja het is 19 Julie gebeurt.maar het gemis .en de pijn eenzaamheid.woord iedere dag erger ..ik weet niet .hoe ik iedere dag weer moet overleven .ik ga zo laat mogelijk naar bed.en blijf zo lang mogelijk in bed .als ik slaap .hoef ik nergens.aan te denken .en dan weer de dag doorkomen .vreselijk .

Wat heftig om te lezen. Zo snel je man verliezen , eigenlijk in een tijdsbestek van een aantal uren. Ik ken dag gevoel van dat alles zinloos is. Ze zeggen dat het slijt. Weet niet waar je woont maar om er misschien samen over te praten helpt misschien. Ik ben mijn vriend afgelopen mei verloren. In een periode van 3 weken. Weet ook nog niet hoe verder. Wens je veel sterkte.

Ik begrijp je meteen en de tranen springen in mijn ogen.
Mijn liefste is 1 augustus overleden 23 jaar alles samen gedaan en ik zit nu in huis om me heen te kijken, alles straalt haar naam en gezicht uit. Ik wil hier niet zijn maar je kan niet vluchten van verdriet en ook ik heb moeite om te bedenken wat ik nu nog moet.
Mijn huis is nu mijn thuis niet meer, leeg maar vol met verdriet.

Ik wens je alle wijsheid toe, ik kan niets bedenken,
liefs,
Richard

Weet dat je nooit alleen bent! Er zijn veel mensen die niet begrepen worden.Ik heb een aangeboren dwarslaesie elke dag veel pijn alleen laat ik dat niet altijd merken en zien mensen het niet aan mij. Weet dat ik aan je denk liefs en een dikke knuffel

Ik leef met je mee,het voelt zeker heel heel veel pijn om je kind te verliezen.Iedereen zegt altijd bel als ik wat voor je doen,daar komt meestal niks van terecht,het is veel te zwaar.De wereld draait gewoon maar door zonder degene die heen is gegaan,het is oneerlijk.Hopelijk vindt je bij een goeie vriend lot genoot een luisterend oor.Je staat hier niet alleen in.Een verdrietige Moeder die een dochter verloor.Het is een groot verlies

Ook ik voelde mij in de steek gelaten.niemand begrijpt hoe je een kind mist. De verhalen die maar doorgingen over hun pietluttige leven. Geen vraag niets.zij praten over hun kinderen ik wil over mijn zoon praten. Ook over de fijne dingen die hij en ik hebben meegemaakt. Als ik zijn naam noem valt er een stilte.

Het maakt eenzaam. Toch verder leven ga iets doen dan komen er mensen op jepad due bij je passen. Vergeet niet iedereen heeft zorgen en verdriet meeste mensen spelen comedie

Veel kan ik niet voor je doen, maar ik heb wel lieve gedachten
nu, omdat ik je eenzaamheid bemerk. Ook mijn zoon is overleden, ik begrijp je pijn zo goed. En wat erg dat mensen je laten vallen. Laat ze maar en leg nieuwe contacten, vraag aan je huisarts om raad. Het is nodig dat je gehoord wordt en dat je troost krijgt in deze nare situatie.
Ik ken je niet, maar voel toch met je mee.
Er is veel liefde, kijk om je heen, blijf opletten, dan zie je het, eerst in kleine dingen, een leuk hondje, of een glimlachende peuter, dan ga je steeds meer zien.

Ik selber woon in een psychiatrische instelling waar bejaarde mensen woonen.dat wat u meegemaakt heeft is skandaleus.heb geen woorden oor.alleen een dikke knuffel en denk dat u moeder nu op een. betere plek is bij te Heere geen leed geen pijn alleen rust en vrede.veel liefs . Brigitte

Heel veel sterkte , wat verschrikkelijk dat je dit moet meemaken.
Het leven is heel oneerlijk.

Hierbij een dikke knuffel vanaf je beeldscherm, maar wel heel erg gemeend. Ik weet hoe het voelt ..

Ik heb me zoon me moeder en iedereen die ik van hou verloren. En nu weer me nichtje.
Me kinderen hebben hun broer kwijt geraakt en hun hebben ook een overerfelijke ziekte.

Maar als je iemand kwijt raakt elke keer ik probeer te denken aan de glimlach van hun de mooie tijden en daar door kom ik doorheen. En de liefde die we gedeeld hebben.
Mensen hebben geen begrip .
Of ze laten je in de steek daardoor .
Maar laat je niet kisten.

Ja we hebben verdriet en pijn .
Maar ik heb op knieën gezeten en gehuild en veel verdriet en gevraagd onze lieve heer me te helpen.
Ik heb door al het verlies weer hoop gekregen.
Ik voel me krachtig.omdat ik na het geloof weer terug ben gegaan.
Daar haal ik de kracht en moed uit .
Ik krijg rust .
Maar dat zeg niet dat je pijn en verdriet mag voelen.
Maar het gaf me rust en kracht om verder te kunnen.
Ik moest staande blijven .
Kijk niet wat je verloren heb maar na de mooie tijden die je had .

Na al het verlies en ook van me zoon en nichtje die jong waren.
Geloof me er komt licht .

Wat een onmenselijke reactie van je stiefvader.Verschrikkelijk dat u geen afscheid heeft kunnen nemen van uw moeder.Ik hoop dat u iemand vindt die u kunt helpen dit allemaal te kunnen verwerken ,dit is allemaal er veel ,ik heb veel verlies gehad maar wel afscheid kunnen nemen.Afscheid nemen is nodig ,een rouwdeskundige die u kan helpen om iets van afscheid voor u door er veel over te praten en geeft u misschien een beetje rust.Heel veel sterkte ,blijf er niet alleen mee rondlopen.

Hallo Martine,

Wat je stiefvader gedaan heeft is verschrikkelijk en onvergeeflijk. Hij is zich niet bewust dat wij allemaal onderworpen zijn aan de universele wetten, de wetten van karma, oorzaak en gevolg, alle energie die wij uitzenden komt versterkt bij ons terug, met alle gevolgen van dien, ziektes, kanker enz.. hij gaat zijn eigen nog sterk tegenkomen en het zal hem niet bevallen.

Uw moeder is nu een engel in de geestelijke wereld en daar wordt goed voor haar gezorgd. Je kan nog altijd met haar praten. Zij kan je horen. Jij haar niet helaas. Je kan het wel voelen, ze kan je ook kleine tekens geven.

De dood bestaat niet, ons lichaam is maar een tijdelijk omhulsel voor onze ziel om ervaringen op te doen op aarde. De meeste mensen zijn dat vergeten. Ze denken dat ze hun lichaam zijn. Steek een kaarsje aan, zeg haar naam en vraag of ze bij je wil zijn, zeg alles tegen haar wat je nog had willen zeggen, en weet dat alles goed is met haar. Ze heeft een terugblik gehad op haar leven en misschien niet altijd de juiste keuzes gemaakt. Mijn dochter kwam altijd op de eerste plaats, ze was mijn prinsesje, ook toen ze al lang volwassen wassen ook al koste het mijn relatie. Vanaf het moment dat haar stiefvader jaloers op haar was en haar niet goed behandelde ben ik bij hem weg gegaan. Ik heb afstand gedaan van al mijn bezittingen. Niemand kwam aan mijn dochter. Dat heeft ook te maken met ons zieleband . We zijn al in verschillende levens samen geweest. Ja, iedereen heeft verschillende levens gehad, ook al geloven ze er niet in. Bij hun overgang krijgen ze die ook te zien. Kop op, laat je stiefvader los, hij is het niet waard dat je nog gedachten aan hem verspild. Nog een goed leven ⚘💕

Vreselijk, wat een drama, wat een verdriet.
Je hond is gelukkig nog bij je, dat moet ook een beetje troost geven.

Voor nu, heel veel sterkte, al zijn dit maar woorden die nu ook niets voorstellen.

Ik weet wat je doormaakt. Mijn man is vorig jaar ook overleden aan een septische shock. Hij was 57. Mijn hond is nu nog altijd mijn grootste troost. Heel veel sterkte.

Wat ontzettend heftig. Heel erg veel sterkte met het enorme verlies

Wat vreselijk.. je bent niet alleen , ik ben op 21 juni , dus vorige week mijn moeder verloren. Ik zat in Spanje en zij in Nederland. Totaal onverwacht. Weet dat je niet alleen bent in je verdriet , en dat je in shock bent is doodnormaal. Dat heb ik nog steeds , hou je hond dichtbij je die kan je echt troost bieden. Ontzettend veel sterkte

Wat verdrietig … en je boosheid is heel herkenbaar , laat het er zijn
Ik wens je veel sterkte met haar verjaardag, er zijn nog zoveel dagen waar we doorheen moeten die ons aan onze liefste dierbare doet denken.. je bent niet alleen !

Ik ook zo erg

Ik begrijp je helemaal ik heb mn man verloren is al 3 en half jaar geleden het is nog vreselijk kom er maar niet overheen heeft echt tijd nodig soms lukt het om weer beetje te genieten maar ineens weer terug bij af het hoort bij het rouwproces voor de een langer dan de ander ik leef met je mee heel veel sterkte gewenst je moet eerst zoiets meemaken voor dat je het begrijp een ander kan makkelijk zeggen je moet door en dat is ook wel zo maar je moet verdriet wel toelaten
Gr

Haay Bea, ik ben mijn vriend 2 maanden geleden kwijtgeraakt door moord. Ik durf niet te lachen of verder te gaan in mijn leven. Ik voel mij zo schuldig over alles. Ik weet dat ook hij juist zou zeggen: "ga verder met je leven!" Het is alleen zo moeilijk, ik wil gewoon niet verder zonder hem.

Je kan mij altijd een berichtje sturen.

Gr. Priscilla

Je bent nu gelukkig , dus je mag gelukkig zijn, alleen duurt geluk niet altijd levenslang.
En hebt ook nog iemand gelukkig kunnen maken , zodat je sterk verder kan, wie weet wie jou een sterke vrouw nog nodig heeft om verder te kunnen in dit soms bizarre en onredelijke leven .
Hou vol

Lieve Bea,
Wat intens zwaar allemaal. Ik maak het nu ook mee. Jekunt er met mij over praten als je dat wilt.

Vreselijk he, het is afschuwelijk.
Mensen die zeggen, het was maar een hond snappen het niet, het is hetzelfde gevoel als het verlies van een dierbaar persoon.
Veel sterkte.

Bedankt Chantal. Klopt.. Het voelt echt als het verlies van een heel belangrijk ‘persoon’. Nog steeds doet het ontzettend veel pijn. Hoop zo dat ze ergens bij me is of dat er een leven na de dood bestaat waar ik haar weer zie ooit.

Ik leef met je mee. Ik heb afgelopen vrijdag onze hond van 13 jaar moeten laten gaan. Je weet dat het voor het hondje de juiste keuze is, maar ik kan de leegte in huis gewoon niet aan. Ik vind het zelfs eng om alleen thuis te zijn... je beste vriend verliezen is gewoon verschrikkelijk.

Vreselijk is t he ik snap hoe je je voelt … t gemis t willen aanraken en de manier waarop intens verdrietig … onze hond is ook overgegaan 15 jaar en 4 maandjes en ook wij zitten in de rouw … sterkte daar ja t doet heel veel pijn ……

Mijn man en ik hadden 12 jaar een relatie. Hij is 3 mnden geleden aan een acute hartstilstand getroffen ,ik heb geen afscheid kunnen nemen.
Nu kwam gisteren een vriendin de dvd crematie bekijken en biechtte op dat ze 4x met mijn man was vreemd gegaan.
Ik was zo overdonderd en verdrietig en nu heel boos dat ik haar voorlopig niet meer wel zien.
Wat moet ik het verwerken doet al veel en pijn dit is de bekende druppel......

Ik heb mijn hond, mijn beste vriend moeten laten inslapen. Nu 1 week geleden en het verdriet is onbeschrijfelijk. Ik heb in niets nog zin.

Sterkte hoor Patsy, het is echt vreselijk dat gevoel, dat gemis van je beste vriend .

Ik mis mijn hond na 6 mnd nog vreselijk, het verdriet is er nog steeds.

5 maanden geleden mijn lieve Kuvasz moeten laten inslapen. 2 maanden later ging mijn allerliefste Catalaanse herder erachteraan. En nu anderhalve week geleden ineens mijn oudste broer. Het is me nu even teveel. Weet niet meer hoe ik hier mee om moet gaan.

Och Frieda, wat verschrikkelijk, wat moet ik zeggen .....

Wens je wel heel veel sterkte.
Dikke knuffel.

Bedankt voor jullie reacties. Het geeft wel een soort van troost om te lezen dat ik niet de enige ben. Ik mis mijn hondje nog elke dag vreselijk😭 Jullie ook heel veel sterkte met jullie grote verlies!

Ik heb dinsdag mijn harige zoon laten inslapen. 22 maanden na onze andere. Het verdriet van de eerste was nog niet verwerkt en nu zitten we hier weer. Heel alleen, geen kids, een nu veel te groot huis, ik voel me moedeloos en alleen. Ik kan niet meer slapen of eten en ik word niet gesteund want het is maar een hond. Geef het een plaatsje zeggen ze, maar waar is dat plaatsje? Hij was nog zo jong en hij was altijd vrolijk. Ik had een reden om op te staan en altijd snel naar huis te komen. Ik ben helemaal verloren. Veel sterkte aan iedereen die hetzelfde meemaakt.