Rouwverwerking ervaringen

Herkenbaar....Uiteindelijk moet je het ook alleen doen....het Rouwproces is een heel persoonlijk proces...mensen vinden het lastig om erop te reageren...en snappen het ook niet....
De kleine dingetjes zijn inderdaad het allerbelangrijkste...
Voor mij was het 31 jaar samen en een dochter....nu moeten we het met ze tweeën verder.....

Herkenbaar. Na 27 jaar ook van de ene op de andere dag alleen. Alles wat je samen deed is ineens weg. Samen tv kijken. Samen leuke dingen ondernemen. Samen etcetera. Ja dat is fucking zwaar. Je moet...

Iedereen die dit overkomt.

Mag ik vragen welke medicatie. Onze dochter van 23 is in februari 2023 overleden. Een ook ik heb veel last van huilbuien.

Aub Marianne blijf sterk,,ga door voor jezelf, je ben het ook waard.
Blijf sterk,,je ben sterker dan je denkt..

Mijn hartslag gaat met vlagen ook omhoog. Paniekaanvallen en constant een naar gevoel in je buik. Herken je dat?

Hoi ,mijn moeder is ook 3 weken geleden overleden.
Ik ben aan t overleven ,ik voel me vreemd ,moe ,en leeg .
Ook veel vragen omtrent haar overlijden .
Dat maakt t ook niet makkelijker.
Ineens is alles anders,ik begrijp je gevoel
.

Hoi,
Zara dank voor je berichtje .zo fijn dat ik hier mijn hart kan luchten .dat gevoel heb ik ook :vreemd,moe ,en leeg .
Ook heel sterkte voor jou.xxxx
Liefs silvia.

Ja herken ik

Allereerst heel veel sterkte en een dikke knuf. Ik schrik van jouw verhaal, het is nagenoeg mijn verhaal. Behalve dat mn vader er nu nog is maar verwacht niet lang meer. Wat zou ik graag eens met je praten..

Wat knap van je!
Zonder medicijnen hier doorheen!
Zelf heb ik nu ook al 2 jaar psygotherapie om mijn onverwerkte traumatische leven te verwerken.
Doe dit ook zonder medicatie.
Ik herken het heftige verdriet!
Vreselijke huilbuien.. Hoop voor ons dat het op den duur rustiger wordt.
Wens je veel sterkte!!!

Beste madelon
Mijn man en maatje is ook overleden aan kanker.
En ook ik voel me vreselijk alleen en verlaten. Velen om je heen schijnen dit niet te begrijpen. Zelfs mijn kinderen niet.
Ik moet maar de lieve oma spelen en op andere dagen rouwen.
Alsof je dat voor het zeggen hebt. Rouw is rekbaar zeg ik altijd. Ik heb bij lange na niet het verlies en verdriet verwerkt en misschien lukt me dat nooit meer.
Ik zie af en toe het nut van bestaan ook niet meer te zitten.
Was ik maar eerder gegaan.
Mag ik niet zeggen, weet het. Maar soms weet ik het niet meer.

Sterkte
Marianne

Rouw maar volop! Dat is belangrijk denk ik. Ik heb ditzelfde 14 jaar geleden gehad en wist niet zo goed hoe ik moest rouwen. En het lijkt nu nog steeds als een boemerang terug te komen
Het is erg verdrietig om het verlangen naar zoiets wezenlijks los te laten. Het lukt me redelijk, maar het blijft een steeds terugkerend gemis. Alle kracht liefde en goeds toegewenst.

Dat lijkt me een zwaar verlies, ik wens u veel sterkte

Wij hebben een mooie zoon maar geen familie om deze mooie momenten mee te delen.
Op zoek naar lieve vrienden ( toekomstige familie ) peter/ meter voor ons kind

Beste Mirjam, allereerst wens ik jou heel veel sterkte. Ik kan mij ongeveer voorstellen hoe je je voelt, mijn grote liefde is een half jaar geleden plotseling overleden. Omdat ik mantelzorger ben moet ik doorzetten. Het is heel moeilijk. Dat je lichaam letterlijk zeer doet heb ik ook een tijd gehad en vaak nog steeds. Wat mij helpt is het lezen van boeken die mij wat troost geven. Ik weet niet of je erin gelooft, maar als iemand sterft blijft de ziel. En hoewel je het nu misschien niet voelt door het grote verdriet en de pijn, hij is bij je. Ik denk dat je man heel graag zou willen dat je probeert door te gaan, ook voor de kinderen. Op een dag zal ook voor jou de zon weer gaan schijnen, eerst een lichtstraaltje en daarna steeds meer. Daar hoop ik voor mijzelf ook op.
Ikzelf heb meerdere tekens gekregen, hartjes die ik overal tegenkom en soms een gevoel van aanwezigheid. Om dit te begrijpen en er meer over te weten te komen heb ik boeken gelezen die mij troost geven, hoewel de pijn van het verlies heel erg is en ik weet dat die pijn altijd zal blijven maar misschien op een gegeven moment niet meer zo op de voorgrond. Misschien heb je ook wat aan deze boeken: Tekenen van geluk van Bill & Judy Guggenheim en Tekens zijn overal van Laura Lynne Jackson. Ik hoop dat je de kracht vind om door te gaan.

Ik begrijp het helemaal ik heb na 6 jaar nog zo veel klachten vol stress pijn en verdriet het word heel zachtjes aan beter maar gaat heel langzaam
Anneke

Misschien aankloppen bij je huisarts met deze gedachtes? EMDR therapie of medicatie om je rouwproces te verzachten zodat je het WEL kan dragen? Het zijn maar ideeën: weet dat er heel veel steun is en veel hulpverleners je hierbij kunnen helpen! Sterkte en zoek steun vooral!

Ik lees zoveel herkenning kom net bij de huisarts vandaan en kan vanmiddag anti depressieva ophalen mijn man is 20 augustus 2025 overleden nadat hij vier weken ervoor hoorde dat hij uitgezaaide longkanker had mijn omgeving is er zeker maar mis zo mijn maatje we waren 51 jaar samen allebei net gepensioneerd en zoveel plannen
Lieve groet Gerda de Moes

Hier hetzelfde verhaal
6 augustus mijn man verloren
46 jaar getrouwd
Zo hopeloos alleen en verdrietig en in paniek
Inmiddels ook aan de antidepressiva en lorezepam
Lieve kinderen en kleinkinderen maar ik vind het alleen zijn zo naar
Ben ook bang
Slaap nauwelijks
En dan weer een nieuwe dag die vroeger ook voortkabbelde
Maar alleen is hij niet te doen

ohhhhh zoveel herkenbaar….ik heb mijn man verloren 21.08.2025 binnen twee weken….opeens kanker en niks meer aan te doen🥲 ik zou graag met lotgenoten in contact komen om elkaar te steunen…( wij waren in juni 55 jaar getrouwd) mijn man was 77….en was erg energiek…tennis,tafeltennis, tuinieren,wandelen etc…en altijd positief…. lieve groet,

Dat is bij mij ook zo, maar ik doe mijn best voor mijn kinderen en kleinkindjes. Maar het blijft moeilijk hele dagen alleen en tegen niemand kunnen praten. U bent absoluut niet alleen!!

Heel herkenbaar dat gevoel. Mijn man is ook binnen twee maanden nadat zijn klachten begonnen overleden aan longvlieskanker op 27 september 2025. Eigenlijk niet eens goed afscheid kunnen nemen door alle zware pijnstillers en delirium.
Hij was in mei 65 geworden en er was toen nog niets aan de hand. Wij waren bijna 37 jaar samen.
Ik kan het soms nog niet geloven wat er is gebeurd. Het is zo vreemd dat hij er niet meer is.
We hadden nog zoveel toekomstplannen. Je valt in een diep zwart gat. Vooral de nachten als je alleen bent zijn zo eenzaam. En dan beginnen ook de donkere dagen en de feestdagen straks. Voor mij hoeft het eigenlijk ook niet meer. Alleen voor mijn zoon probeer ik nog door te gaan.
Warme groet en heel veel sterkte,
Ingrid

Ik ben in augustus mijn moeder verloren. Ze is toch plots overleden aan de gevolgen van longkanker. Ik mis haar in alles. Zo dichtbij altijd en nu niet meer samen.

Ik zal haar ooit weer terug zien. Dat maakt me rustig wanneer de pijn en, verdriet, en gemis erg is. Mijn moeder heeft nu geen ziekte, pijn of verdriet. Ondertussen koester ik de momenten, herrineringen, foto's en video's. Ik draag haar kleding. Ik maak binnenkort een herrineringen kist, en ga samen met mijn vader foto's van haar in een boek plakken. Ik kook haar maaltijden. Gedragingen die ik van haar heb, haar lach, haar....ik heb veel van haar. Ik heb nu een andere band met haar. Dicht in mijn hart.

Ik begrijp u helemaal, ook mijn man overleden in 2024 pancreas kanker. Ook geen zin in niks, kinderen doen hun best, maar dat is niet hetzelfde ge zit steeds in een leeg huis. Ook ik heb maagklachten en heb een rouwpsycholoog. Maar telkens thuis komen is hard en ik doe mijn best om buiten te komen, maar ge staat overal alleen! Koppels samen zien vind ik zo moeilijk.

Hier ook hoofdpijn nergens zin in paniek nerveus maar probeer door te gaan het is zwaar rouw heel zwaar en alleen wezen zonder Fam en kinderen🙏🏼💔🥲

Ik heb exact hetzelfde gevoel. 2 maand geleden is mijn lieve vrouw overleden. Alles deden we samen en plotseling sta je alleen. Ik ben nog geen 60 en kan het nog steeds niet bevatten. Heb onlangs haar urn opgehaald en dat kwam binnen. Heb lieve kinderen die ontzettend goed op me passen terwijl ze het er zelf ook moeilijk mee hebben. Vaak bekruipt me de gedachte, van mij hoeft het niet meer. Voel me lusteloos en heb vage klachten. Heb mijn werk weer wat opgepakt maar er komt bitter weinig uit mijn handen vandaan. 100 keer per dag zeg ik ik weet het niet meer, ik weet het allemaal niet meer…

Ik heb exact hetzelfde gevoel. 2 maand geleden is mijn lieve vrouw overleden. Alles deden we samen en plotseling sta je alleen. Ik ben nog geen 60 en kan het nog steeds niet bevatten. Heb onlangs haar urn opgehaald en dat kwam binnen. Heb lieve kinderen die ontzettend goed op me passen terwijl ze het er zelf ook moeilijk mee hebben. Vaak bekruipt me de gedachte, van mij hoeft het niet meer. Voel me lusteloos en heb vage klachten. Heb mijn werk weer wat opgepakt maar er komt bitter weinig uit mijn handen vandaan. 100 keer per dag zeg ik ik weet het niet meer, ik weet het allemaal niet meer…

Mooi initiatief!

Het is onvoorstelbaar om je ouders zo jong te moeten missen. Rouwen is erg persoonlijk. En inderdaad krijgt bijna iedereen ermee te maken. En toch blijkt hierover praten voor velen ontzettend moeilijk.
Inderdaad een mooi initiatief!

Ja het is het ook de mijne mij klote voelen nerveus paniekvreselijk zo stress na de het overlijden van mijn man wat is het zwaar pijnlijke armen alles doet zeer🙏🏼🥲💔

Hallo Karin,
Dit moet erg moeilijk voor je zijn. Je ziet als het ware het einde naderen en je bent bang voor de eenzaamheid. Dat kan ik begrijpen. En je hebt volledig recht op je verdriet. Je zou hulp kunnen zoeken/vragen bij je huisarts of je ergens terecht zou kunnen om je aan te sluiten bij een praatgroep of iets dergelijks. Daar zul je moed voor moeten verzamelen. Maar geloof me, je bent niet de enige, die alleen en of eenzaam is. Er zijn er zoveel. Ik wens je sterkte en succes.

dank je wel wilma voor je reactie. ik ben al op zoek naa een praatgroep waar ik me straks bij kan aansluiten die zijn er vast wel

Even een up date op 5 mei 2025 us mijn moeder overleden dmv euthanasie. Ze was helemaal op en dat ben ik nu ook. Ik kom uit een roes waarin ik heb gezeten sinds het overlijden en voel me erg alleen. Ik huil veel en mis haar erg net als iedereen op dit forum. Ik zoek afleiding in sport en andere activiteiten en heb medicijnen maar het leven is zwaar en soms denk ik was ik ook maar dood.

Ik ben op mijn 39 ste mijn man verloren en heb mijn beide ouders ook niet meer. God heeft in mijn optiek dan ook nooit bestaan. Je zult het allemaal zelf moeten doen. Hopelijk met wat goede vrienden.

Ik voel precies hetzelfde. Mijn moeder is 3,5 jaar geleden gestorven en ik raak er maar niet overheen. Weet ook totaal niet hoe ik verder moet. Nog mensen hier die zich zo voelen?

Some broken hearts never mend (genezen-herstellen)
some memories never end
some tears will never dry
my love for him will never die.

Hoi. Hier precies hetzelfde . Ik heb ook mijn vrouw in bed gevonden. Zij was ook al blauw en koud. Ook zij slechts 56 jaar en nooit wat gemankeerd. Nu inmiddels ook 4 maanden verder maar iedere dag vind ik het gemis steeds groter worden. Er is gewoon ineens helemaal niets meer. Ik denk 24/7 aan haar. Ik weet niet hoe ik verder moet en heb totaal geen zin meer in het leven. Ook ik moet er nog uit voor mijn hondje. Ik weet precies wat je voelt.

Hoi, ook ik heb mijn man 8 weken geleden dood in bed gevonden. Hij was pas 63 jaar. Ook ik kan het met tijden niet geloven dat ik hem echt nooit meer ga zien.
Ik duw de gedachte aan hem weg, want dan gaat het "goed" met mij. Maar als er een bepaald liedje of gedichtje voorbij komt, breek ik en zit met tranen in mijn ogen. Ik wil de pijn niet voelen. Want dan zit ik in een diep dal. Voor mijn gevoel moet ik sterk zijn, want het leven gaat toch gewoon door?
Ik moet van mezelf functioneren, en als ik in mijn verdriet zit kan ik dat niet. Dus stop ik het zoveel mogelijk weg.
Dus ook ik voel precies jou pijn.

Ik voel het verdriet
Ook mijn man gaat gezond de deur uit en kom er nooit meer levend in
Hartstilstand

Wat vreselijk om dit te lezen. Ik wens je veel sterkte in al het gemis en verdriet

Ik zou wel eens met jou erover willen praten

Wat verdrietig … en je boosheid is heel herkenbaar , laat het er zijn
Ik wens je veel sterkte met haar verjaardag, er zijn nog zoveel dagen waar we doorheen moeten die ons aan onze liefste dierbare doet denken.. je bent niet alleen !

Het is normaal dat u zo reageer ik ken dit helemaal mijn man is nu 3 en half jaar geleden overleden maar het is nog elke dag vreselijk moeilijk het heeft echt tijd nodig en geef het de tijd
Heel veel sterkte gewenst

Mijn man en ik hadden 12 jaar een relatie. Hij is 3 mnden geleden aan een acute hartstilstand getroffen ,ik heb geen afscheid kunnen nemen.
Nu kwam gisteren een vriendin de dvd crematie bekijken en biechtte op dat ze 4x met mijn man was vreemd gegaan.
Ik was zo overdonderd en verdrietig en nu heel boos dat ik haar voorlopig niet meer wel zien.
Wat moet ik het verwerken doet al veel en pijn dit is de bekende druppel......

Ik heb zelfde pff

Dag Patrick, ik ben al veel mensen kwijtgeraakt, ook mijn man. Het grootste probleem op aarde is dat de mensen denken dat de dood het einde is. Er is geen dood. Wij veranderen alleen van vorm. Door een vreselijk trauma heb ik 25 jaar geleden in de aardse en geestelijke dimensie geleefd. Wij zijn allemaal zielen die tijdelijk een stoffelijk lichaam hebben op aarde. De ziel van je vrouw is nu naar jou aan het kijken en aan het hopen dat je de draad van je leven terug opneemt. Het is zo fijn in de geestelijke wereld. Zo mooi. Pijn bestaat er niet meer, altijd een aangename temperatuur, zoveel zielen waar je in vorige levens mee geleefd hebt. Je krijgt zoveel liefde. Je bent niet meer gebonden aan de zwaartekracht van de aarde en kunt overal naar toe reizen. De overgang en ziekte van je vrouw is een bewuste keuze van haar eigen ziel, een waarheid die veel mensen niet kunnen aanvaarden. Niemand roept je vrouw en God zeker niet. Maar een ziel kan hierdoor wel transformeren en groeien in bewustzijn. Vóórdat je naar de aarde kwam heb je afspraken gemaakt met de ziel van je vrouw en je wist dat dit ging gebeuren. Eenmaal in je lichaam vergeet je alle afspraken. Dat is de bedoeling ook. We moeten het als mens doen. Anders kunnen we niet groeien. Je vrouw is nog altijd bij jou en kan je zien treuren. Is dat wat je wil? Wij mogen helaas de geestelijke wereld niet zien. Dit zijn afspraken die lang geleden gemaakt zijn. Je hebt zelf ook je eigen gids bij je. Spreek met hem of haar. Hij zal je helpen. De dood bestaat niet, we veranderen alleen van vorm. ⚘💕

Lieve Wolfgang,

Ik herken mezelf heel erg in jouw verhaal. Mijn mama kreeg in maart de diagnose leukemie, een erg zeldzame en agressieve vorm. We wilden allemaal vechten en mijn mama nog het meest. De chemo leek te werken en we konden weer naar buiten en naar de winkels. Ik ben op dit moment in verwachting en we konden samen voor babyspulletjes kijken. We hadden zoveel om naar uit te kijken!! In juni/juli kon mijn moeder plots niet meer lopen en ze bleek een dwarslaesie te hebben, veroorzaakt door de leukemie. Er waren uitzaaiingen gevonden op 3 belangrijke plekken in de wervelkolom. We wilden het niet geloven. Ze heeft bestralingen gekregen en dat leek te helpen. Helaas kreeg mijn moeder een infectie waar zij niet meer bovenop zou komen. In de ochtend werd mij verteld dat ik mijn vader moest bellen. Ik heb in één dag moeten accepteren (eerder kon ik dit niet) dat mijn moeder zou gaan overlijden. Mijn mama is 18 uur na het gesprek met de hematoloog overleden. Mijn beste vriendin, mijn liefste mama en mijn dappere held. We zeiden altijd dat de navelstreng nooit goed is doorgeknipt, zo sterk was onze band. Twee weken geleden is ze overleden en ik heb zo’n pijn. Aanstaande donderdag is de 20 weken echo en ik ben er kapot van dat mijn mama haar kleinkind niet zal ontmoeten, ze keek er zo naar uit.

Beste, het leven eindigt niet na de fysieke dood. Het leven in de geestelijke wereld is zo fantastisch mooi. Ik heb jaren in twee werelden geleefd. De ziel van jouw moeder kan alles wat er met jou en met je gezin gebeurd volgen. Ze kan haast jou staan en naar haar kleinkind kijken, praat met haar, ze kan je horen. Wij kunnen dit niet van deze kant, het zou ons leven hier op aarde onmogelijk maken. Nog heel veel sterkte

Geef t de tijd en ja veel liefde aan t konijn wat nu alleen is en wie weet ooit weer koppelen want ook een konijn rouwt … ik heb geen autisme maar ook intens verdriet dus weet je t mag er zijn … waar we van gehouden hebben doet pijn ik weet t … t is helemaal goed neem de tijd en huil maar t mag er allemaal zijn ….

Hallo Anita,

Ik begrijp je verdriet en angst.

Ik heb die ook gehad. Veel mensen verloren. Weet dat je moeder nog altijd bij je is en nog steeds van he houdt. Ze is nu een stralende ziel en in het licht. Ze volgt je en vindt het waarschijnlijk spijtig dat het niet zo goed met je gaat. Laat het verleden los en voel die innerlijke kracht in jezelf, die krijgen wij allemaal mee bij onze geboorte. Trek die innerlijke kracht uit jezelf en besef hoe kostbaar en broos het leven is. Ga iets doen. Ik doe nog regelmatig vrijwilligerswerk. Ik ben alles wat ik nodig heb zeg ik al 20 jaren elke dag tegen mezelf en van daaruit ga ik relaties aan die gebaseerd zijn op gelijkwaardigheid en wederzijds respect. Kop op, je kunt het, iedereen heeft die kracht 💕⚘

Ik weet hoe het voeld en ook je eenzaamheid.
Maar ik heb me leven omgedraaid.
Door de mooie dingen die we hebben gedeeld vast te houden zodat mijn verdriet die ik nog voel van al het gemis.
Een andere wending te geven.
Ik ben na het geloof terug gestapt .heb me rust gekregen en het gaf me moed en kracht om dingen toch weer anders in te delen heb nu hele lieve mensen om me heen .
Want de mensen waar ik dacht dat ze ervoor me.zijn die liepen weg .
En de mensen waar ik altijd op kon rekenen die zijn overleden zelfs me moeder en vader heb ik niet meer ..
Ik zeg niet dat het geen pijn doet .
En verdriet het blijft terug komen.
Maar ik heb me rust gevonden.
Waardoor ik weer me leven kon oppakken.
En ik heb weer nieuwe vrienden.
En hele lieve mensen die je begrijpt om me heen .
Er is echt wel licht .grijp het .want je mag ook leven.
Mijn kinderen die ziek zijn en hebben overerfelijke ziekte .
Die raak ik kwijt .ze zullen me een keer verlaten.
Maar ik weet dat ik het nu aan kan omdat kk weet dat ze de rust krijgen en al hun pijn is niet meer

Hou moed en laat je angst niet jou de baas worden .
Jij kan de angst de baas worden
Er is licht

Verdiep je in de mooie dingen. Die je net hun heb gehad .het verlicht de pijn.

ik heb mijn beide ouders ook verloren op 8 maanden tijd, pa onlangs op 8 augustus overleden, en ik denk dat ik dit allemaal niet te boven zal komen.Ikzelf zit voor de zoveelste keer in zware depressie met angsten plus dat ik ook sinds 2009 MS heb.Geen broers of zussen, ben kind alleen.Het is vreselijk dat gemis, mijn steun en toeverlaat, beiden weg. Heb gelukkig nog een vriend waarmee ik samenwoon maar is niet makkelijk voor hem ook.Ik,heb ook intens verdriet, angsten en kan letterlijk niks doen, volledig afhankelijk van partner.lik natuurlijk ook anti-depressie en angstwekkende middelen. en kalmeerpillen, vind ook geen rust.

Ik kan me voorstellen dat dit erg pijnlijk voor u was. Wat een rotsituatie.

Wat ik me afvraag is of uw man kinderen had met deze vrouw? In dat geval kan ik me wel voorstellen dat uw man deze keuze heeft gemaakt. Hij wil er op deze manier zijn voor zijn kinderen die hun moeder hebben verloren en geen onrust brengen in een toch al verdrietige en moeilijke periode.

Veel respect, herkenbaar eenzaam verdriet… heel veel sterkte

Ja als je kinderen je voorgaan is dat een onaanvaardbaar verschil.
Er is niets erger dan je kinderen afgeven.

Het spijt me vreselijk dat je dat moet meemaken, veel sterkte,
Het moet troosteloos zijn , maat waarschijnlijk heb jij nog een taak op aarde. Die jou op de been moet houden

Wat vreselijk terwijl praten over je verdriet toch zo nodig is. Mocht je er met iemand over willen praten vraag je huisarts dan om een gesprek met de praktijkondersteuner, of bel de luisterlijn, een landelijke organist van 600 mensen waarmee je kunt praten. Het is zo belangrijk dat je praat want er niet over praten en het wegstoppen maar t proces alleen maar langer, heel veel liefs en sterkte!

Hey ,ik lees net dat jij ook zo intens verdriet hebt met het verlies van je kinderen het is zo onbeschrijfelijk en oneerlijk dat we dat moeten meemaken ik zelf heb ook men dochter verloren op 8-11-23 ze was 41 jaar door een medische fout ze laat een dochter achter van 16 jaar achter.
Ik wil met je in contact komen als jij ervoor te vinden zijt
Veel liefs nikky

Voel met je mee.
Herken dit gevoel.
Loslaten van dierbaren is het moeilijkste .
Veel sterkte.

Hoi Jose,
Ik heb dit jaar 5 april mijn man verloren.
Je denkt er iedere dag aan.
Had ook alvleesklier kanker met uitzaaiing naar lever en lympfen. Kwamen erachter met onderzoek naar galsteentje.
Heeft alles bij elkaar maar 4 weken geduurd.
Maar we moeten inderdaad toch verder...
Ik heb gelukkig nog mijn hond Happy. Jack Russel. Die geeft mij ook heel veel steun.
Alles bij elkaar heeft het tijd nodig om dit te verwerken....
Maar vergeet niet, je kunt sterker zijn dan je zelf denkt.....
Maar je merkt ook dat herinneringen steeds mooier en waardevoller worden
Daar moeten we ons aan vasthouden.
Nog veel sterkte met alles!

Probeer troost te halen uit kleine dingetjes....een Ring ......iets persoonlijks...Ik laat zelf een gedenktattoo zetten en heb een mooie gedenk vitrine gemaakt...
Het is allemaal zeer herkenbaar.....het Rouwproces is iets wat je alleen moet doorstaan met of zonder hulp van anderen en dat is voor iedereen verschillend.
Ben mijn vrouw verloren op 04 mei dit jaar....na 31 jaar samen zijn..... ze was 46 jaar en we hebben een dochtertje.....Ik heb nu gekozen voor Rust en bezinning....gun mezelf op dit moment geen pleziertjes....dit gaat voor mij wel even duren....heel veel sterkte

Ik begrijp het helemaal van mij is het nu twee en een half jaar geleden dat mijn man overle den is en ik blijf ook zo n vreselijk gevoel houden in mn hoofd en borstgebied het is bijna niet te dragen ik denk ook wel eens gaat dit nooit over ik kan nergens rust vinden het maalt maar door je hoofd het beheerst je hele leven ik hoop ook voor jou dat het weer beter mag gaan iedereen zegt het heeft tijd nodig en dat is denk ik ook wel zo
Heel veel sterkte gewenst

Weet je eerlijk gezegd, zal dit nooit overgaan, maar je moet hetvoor jezelf een plekje gaan geven en ermee leren leven...Niemand begrijpt dit......hopelijk kan je op de lange termijn er enigzins een positieve draai aan geven...en het een plek in je hart geven....hoe moeilijk ook......maar neem de tijd....voor rust en bezinning...

Ik weet wat je voelt. Mijn grote liefde is overleden in december 2021 na 58 jaar huwelijk. Ik ben eenzaam en sta er ook alleen voor. Heel veel sterkte, vriendelijke groet

Lieve Henny,
Ik begrijp je volkomen, mijn verhaal is ietsje anders, ik ben mijn lieve zusje in mei 2022 verloren. We waren net een Siamese tweeling en we woonden al 22 jaar samen. Mijn leven is leeg en zinloos sindsdien. Ik heb niemand waar ik mee kan praten of huilen. Het is verschrikkelijk hard. Veel sterkte voor jou.

Beste anoniem, ik begrijp je, ook heb ruim 2 maanden geleden mijn vriend verloren, na 39 jaar. Het doet zowel lichamelijk als geestelijk ontzettend veel pijn. Ik wens je veel sterkte toe. Er zit niets anders op dan het proberen te verdragen en er veel over te praten, huilen helpt ook. Hartelijke groeten van Thea

Heel veel sterkte met het verlies vanUw man en van Uw zoon!
Mij staat hetzelfde te wachten!
Mijn man is in2019 aan slokdarmkanker overleden en nu is mijn zoon ziek! Waar ik geen vertrouwen in heb!
Benheelerg verdrietig!!!

Lieve Mieke

Ik herken mijzelf in jou verhaal, verdriet eenzaam en je waardeloos voelen.
Heb het mijn huisarts verteld omdat het steeds slechter ging. Hij zei dat ik depressief was en medicijnen nodig had. Heb gesprekken gehad en antidepressiva. Dit heeft mij heel goed geholpen.

Ik ben soms kapot van verdriet na einde relatie van 14 jaar

Je hele leven heeft om jullie twee gedraaid. Jullie twee. Daar mag je om huilen. Je man, je leven, wat er nu overblijft ben jij, maar ook de ervaringen en herinneringen. Pijnlijk, maar ook mooi. Dat is allemaal van jou, maar je moet het een plek geven en je eigen persoon een nieuwe plek geven.

Dit verhaal van gemis en intens verdriet na anderhalf jaar is wat ik nu doormaak.
Soms om wanhopig te worden. Ik was altijd zo sterk en daar is niets van overgebleven. Ik leef in een spagaat, mijn kinderen/kleinkinderen doen zoveel voor mij en ben en heel dankbaar voor. Maar het verdriet overheerst en dat wil ik helemaal niet. Ik heb vaak de kracht niet om normaal te denken en doe wat gedaan moet worden. Ik ben telkens blij als ze elke zondag komen en door de week komt mijn dochter en ook mijn kleindochter onverwachts. Dan wordt het verdriet verdrongen maar komt daarna weer in alle heftigheid terug. Huil met het intense verdriet bij zijn foto en bedank ik hem voor zijn onvoorwaardelijke liefde 59 jaar lang. Waarom kan ik nog niet met een glimlach terugkijken op al het moois wat we in al die jaren hebben gehad. Het gemis overheerst en ook dat wil ik niet. Ik ben dagelijks aan het vechten met mijn emoties.
Hoe kom ik hier uit??

Dag Mevrouw,

Het verdriet snijd zo intens in je lichaam, ja het is jou verdriet en je kan het wel uit schreeuwen, dat deed ik zelf ook tijdens mijn wandelingen roepend kijken huilend kijkend naar de sterren met de vraag, in Gods naam waarom heb je haar van mij weg genomen, zo'n lieve vrouw voor de kinderen en mij zelf!
En Mevrouw het is zo oneerlijk allemaal, maar je moet verder terug kijkend heb ik haar 44 jaar gekend, die mooie jaren pakken ze mijn niet meer af. En kijk daar dikwijls op terug zeggend tegen mij zelf verdomme wat was het toch een mooie vrouw. ik zou het zo weer over doen, m.a.w als ik alles van tevoren geweten had dat dit ons zou over komen .....had ik ze vast gepakt en ze nooit meer los gelaten, bij wijze van spreken.
Ik denk mevrouw dat U, die zelfde gedachten hebt misschien in een andere context maar komt op het zelfde neer .....denk ik?
Het is voor U, nog zo vers zo kort geleden nog, maar veel verdriet en gemis, denk dat U dikwijls huilt bij het slapen gaan liggen prakkiseren denkend aan uw overleden man, en alles wat er bij komt kijken alles, ik zeg wel eens bij mijn zelf nu wordt ik een beetje persoonlijk maar zeg het toch zal ik ooit nog vinger toppen voelen over mijn huid die aanraking die ik bang ben te vergeten en nooit meer zal voelen (de liefde) die we voor elkaar hadden, en als het ooit nog zo ver zou komen in mijn leven ,denk ik dat die aanraking als een elektrische schok door mijn lichaam gaat. Hier bij wil ik zeggen dat het verlies zeer groot is en tot het diepste gaat, wat je ooit voor mogelijk heb gehouden dat je dit zou overkomen. Mevrouw ik wenst u heel veel kracht toe, en je ooit de gerust stellende gedachte mag hebben bij je zelf .....denkend het is goed zo want de lijdensweg die je man had het afscheid zien nemen van zijn dierbaren en U... tja.. nee mevrouw het is goed zo, hoe erg ook je moet verder maar het zal u nog veel verdriet geven, het houden van elkaar en afscheid nemen maar je moet verder samen met uw kinderen. En deze wereld dendert 24 uur rond klok door, maar het is wel uw verdriet en daar staat niet iedereen in deze hectische wereld bij stil! Nogmaals veel kracht en liefde mag krijgen bij het verwerken van uw verdriet naar aan leiding van het overleiden van uw man, want dat zal u nodig hebben !

Vriendelijke groet,

cvq

Melissa, ik begrijp goed dat het je niet lukt de draad weer op te pakken. Plotseling je liefste verliezen is heel heftig lijkt me. Ik hoop dat je je zelf kunt gunnen het verdriet te voelen. Ik hoop dat je mensen in de buurt hebt of tegen mag komen bij wie je troost kunt vinden.

Ook mijn man overleed aan corona op 27 april 2020, na 6 weken IC. Aanvankelijk mocht ik niet op bezoek (zelf corona) en daarna maar 1 x per week en dan alleen, zonder de kinderen. Ik heb geen contact meer gehad sinds de intubatie en dat is zwaar. Het was sowieso een rollercoaster. Later heb ik EMDR-therapie gehad en dat hielp wel wat. Maar het blijft zwaar, we waren bijna 50 jr getrouwd. Het feest was al geregeld..... Nu moesten we 'n crematie regelen voor 30 mensen. Gelukkig weet ik mij omringd met lieve (klein)kinderen, familie en vrienden. Ik tel mijn zegeningen maar de glans is er vanaf.

Beste wees,

Zelf haal ik troost uit het gevoel dat emoties als golven zijn. Ze komen maar gaan gelukkig ook weer weg. Ik ben jong wees geworden en deel mijn emoties niet makkelijk. Ik herken je eenzame gevoel daarom ben ik dankbaar een lotgenoot gevonden te hebben!

Verwen jezelf, veel sterkte en liefs

Ik heb lang voor mijn lieve vader gezorgd. Mijn beste maatje. Ik zag zijn dood wel al langer aankomen en was ook al aan het rouwen om het verlies van zijn gezondheid. Maar nu hij 5 maanden geleden overleden is zit ik in een zwaar rouwproces. Ik mis hem enorm en heb een continue stroom aan herinneringen. Alles voelt pijnlijk aan. Ik weet niet hoe het nu met u en uw vader gaat maar wil u veel sterkte wensen.

Heel veel sterkte gewenst
Blijf ruimte geven aan emoties maar daarnaast soms ook fijne afleiding plannen evt alleen of met fijne mensen, en minfull op focussen op de afleiding.
In een van de verhalen staan er ook tips in over lotgenoten-groepen mbt rouw. Daar zou je ook voor kunnen kijken
Heel veel kracht toegestuurd nogmaals!

Het kwam voor jou als een donderslag bij heldere hemel. Vrienden realiseren zich vaak niet volledig wat een ander doormaakt. Oké, je verloor iemand, maar moet je het daar nu alweer over hebben? Zo gaat het vaak. Voor jou moet het een enorme schok zijn geweest. Er was immers niets dat erop wees dat er iets mis was. Maar het wás wel zo. Je vader werd plotseling uit je leven weggerukt. Je vader dat is niet niks. Neem de tijd, écht. Rouwen kent geen vaste regels of tempo. Praat erover als je dat wilt, ook al lijkt de ander soms ongeduldig. Je gevoel mag er zijn, elke dag opnieuw. Schrijf dingen van je af, zoek steun bij mensen die je vertrouwt, en wees zacht voor jezelf. Zelfs simpele dingen doen zoals wandelen, ademen, rusten, kan al helpen.
Sterkte Annemieke, heel veel sterkte wens ik jou.

❤️

Ik wens je héél veel sterkte en moed in deze verschrikkelijke toestand !
Niemand begrijpt de te dragen pijn beter dan degene die hetzelf mee maakt..

Goedemorgen Corsten . Wat vreselijk voor je .wil je mij misschien mailen ? Ik wil je graag bijstaan. Emailadres is jeannetishier@hotmail.com

Als ik iets kan doen ke mag mij ook contacten altijd. Mail , of telefoon mag allemaal.

Ik mis mijn vrouwke, mijn maatje ik voel me eenzaam en ongelukkig nahet overlijden van mijn vrouwke.Ze was maar 61 jaar na vier jaar moe gestreden na kanker,ik voel me schuldig op deze rotte appel ,dat hier nog ben en ik verder moet zonder mijn vrouw.Heb een poging ondernomen om ook een einde van mijn leven te doen,maar is ook uiteindelijk gee oplossing.Ikhoop ook een beetje hulp te krijgen van lot genoten

Ik heb medio november hetzelfde meegemaakt, het is een afschuwelijk gevoel en kan het moeilijk omschrijven. Ik herken heel erg wat je zegt, de betrokkenheid van iedereen is hartverwarmend en ik ben er dankbaar voor maar niets helpt tegen dat vreselijke gevoel. Dikke knuffel van een lotgenoot😘

Ik ben in september mijn vrouw verloren en het gevoel blijft afschuwelijk.Ik herken mij ook erg in jullie verhaal.

De grootste pijn die een ziel kan hebben is het verliezen van een geliefde.. alleen lotgenoten begrijpen dat! Veel sterkte en moed ...en vooral veel geduld in deze periode van marathonverdriet
Aerts François

Ik ben 17 okt m’n vrouw verloren aan een hartstilstand .ik was erbij het was net een film.nu heb ik veel last van m’n concentratie en vind het heel moeilijk om alleen verder te gaan.m’n dochter is over 2 weken uitgerekend en ik krijg volgende week nog een nieuwe knie.ik weet het allemaal niet meer.het is heel heel zwaar.

Ik voel met je mee .ik ben mijn maatje verloren in september en ben ook in een depressie geraakt . Ik voel me eenzaam en verlaten zonder hem . Heel veel sterkte.

Lieve Anna,
Mijn man, de grote liefde van mijn leven, is zeer plots in september overleden en elke dag is een nachtmerrie. De pijn, machteloosheid en niet te verwoorden gemis is echt niet te doen. Ik wens jou heel veel sterkte!!
Liefs, Bregje

Lieve Anna,
Ik heb op 6 januari mijn partner verloren ook aan een hartstilstand. Ik besef het nog niet helemaal. Het is voor mij heel onwerkelijk. Ik heb hem thuis gevonden in de slaapkamer na mijn werk. Ik zit met 1.000 en 1 vragen waar ik nooit antwoord op zal krijgen. En iedereen is lief en meelevend maar de nachten zijn gewoon het ergste. Ik slaap bijna niet. Ik wens je veel kracht en liefde toe. Liefs 🥰

Hallo Anna ik weet wat je voelt ik heb mijn vrouw op bed aangetroffen,ook met een acute hartstilstand dit is op17 nov 2024 gebeurd.
Iedereen zegt je moet verder,maar het is moeilijk als je je partner na 30 jaar huwelijk er opeens niet meer is.
Voor jouw veel sterkte toegewenst en kracht.

Sterkte Anna, 2e kerstdag kreeg mijn vriendin een hartstilstand in de auto, na reanimatie nog anderhalve dag op de i.c. gelegen, helaas heeft ze het niet gered. Na een relatie van bijna 20 jaar is het zwaar om verder te moeten, ik maak iedere dag een (bos)wandeling dat klaart de storm in mijn hooft een beetje.

Sterkte Anna, mijn man is 4 jaar geleden op 59 jarige leeftijd van de ene op de andere moment gestorven, ik dool nog steeds verdwaasd rond en vrees dat het nooit meer over zal gaan, de schok was te groot, ik begrijp je heel goed.

Begrijp je Ellen, hij is zo plots uit het niets uit je leven weggerukt, vreselijk, zonder afscheid te kunnen nemen, een dikke knuffel van mij.

mijn man is 3 dec ook plots overleden 64 ook geen afscheid kunnen nemen zo oneerlijk

Hallo, je kan altijd afscheid nemen van iemand die zogezegd overleden is. Zijn ziel kan je horen. De beste gesprekken die ik met mijn ouders heb gehad was toen ze overleden waren. Wat er toen gebeurd is, is te gecompliceerd om uit te leggen. Steek een kaarsje aan, zeg zijn naam en praat met hem. Hij kan je horen. De dood is niet het einde van een relatie.

Kanker, nog altijd een rot ziekte!
Sterkte J.
Als het goed is "slijt" je verdriet met de jaren. Verwerking geloof ik persoonlijk niet echt in.
Wel dat het slijt. Voor iedereen is dit anders denk ik.
Misschien over een aantal jaren, droom je over je moeder, misschien zwaait ze naar jou. Mijn zus had dit met mijn vader, nadat jaren daarvoor longkanker hem velde. Daarna droomde ik het over mijn zus jaren nadat ze overleed aan darmkanker. Ja, het was niet echt. Maar de droom was mooi. Nogmaals sterkte J.

Beste J,

Je verhaal raakt me diep en ik wens je heel veel sterkte met dit grote verlies. Ik denk niet dat de pijn ooit minder wordt, het missen wordt juist intenser. Echter is het wel mogelijk er een weg in te vinden en op een andere manier te genieten van momenten. Ook ik ben drie jaar geleden mijn moeder verloren. Niet aan een lang ziekbed, maar heel plotseling na een aneurysma. Ze was pas 57 en zo gezond als een vis. Wij waren op vakantie toen ik het wereldschokkende nieuws kreeg. Mama was mijn beste vriendin en het stralende middelpunt van ons leven. Sinds haar overlijden is niets meer hetzelfde, het leven heeft zijn glans verloren. Alsof er een donkere deken over de wereld is gevallen. Als klap op de vuurpijl hebben we 1,5 maand geleden ook nog afscheid moeten nemen van haar dochter, mijn zus die pas 35 jaar was. Ze laat drie onschuldige kinderen achter. Ik kan niet geloven dat het leven zo hard en oneerlijk kan zijn, wat is het nut hiervan? Veel mensen in mijn omgeving willen me steunen maar ze zeggen allemaal de verkeerde dingen. Dat het leven doorgaat en dat het zonnetje weer zal gaan schijnen. Ze kunnen er niets aan doen, de meeste mensen hebben nog niets meegemaakt en weten niet waar ze over praten. Maar het kan wel enorm kwetsen en daarom deel ik liever niets meer. Hoe raar het ook klinkt, het is fijn te lezen dat er meer mensen zijn die dit soort vreselijke dingen meemaken, het maakt me verdrietig maar het geeft ook steun. Ik wens jullie allemaal heel veel kracht toe en weet dat je voor altijd mag blijven rouwen om je geliefden!
R

Een dierbare verliezen is zwaar en geloof dat verdriet en pijn en gemis altijd zal blijven.
Ik zal ook binnenkort een dierbare moeten verliezen en ben al in rouw ondanks dat ze nog leeft.
Wat helpt mij om hiermee om te gaan? Ik heb geleerd dat iedereen na de dood een opstanding krijgt en we zullen leven op aarde zonder pijn en verdriet. Ik zal mojn dierbare weer terugzien. Onderzoek de bijbel daar vind je alle antwoorden die ik bijvoorbeeld had over lijden, de dood en het is een gids die je helpt om om te gaan met wat dan ook.

Ja, ook mijn man had pancreaskanker en doordat die tumor steeds groeide ook na chemo besloten de dokters een maagoperatie te doen. Hij kon niet meer eten omdat het eten niet meer door kon. Bij die maagoperatie gingen ze een stuk plaatsen tussen maag en dikke darm maar dat is totaal misgelopen. De dokter belde ons kom onmiddellijk na het ziekenhuis want uw man ga niet meer lang leven. En daar sta je dan helemaal overstuur en ben je uw man kwijt, wat helemaal onverwachts was. Nu naar 2.5 maand later kan ik het nog niet geloven. Ik leef van dag tot dag en heb het vreselijk moeilijk, ik mis mijn lieve man!

“ Hoe raar het ook klinkt, het is fijn te lezen dat er meer mensen zijn die dit soort vreselijke dingen meemaken, het maakt me verdrietig maar het geeft ook steun.”

Ik heb dat ook… schaam me er een beetje voor dus fijn te lezen dat ik niet de enige ben…
Wens jullie allemaal ontzettend veel sterkte!!!

dat is echte Liefde.

Beste Corry,probeer met iemand er over te praten wat je voelt.
En denk dat er echt wel weer een keer weer een mooi moment in je leven mag komen, maar je staat niet alleen , dat het wel zo voelt dat snap ik maar al tegoed.
Jou man zal altijd er zijn voor jou,ondanks dat hij niet op deze wereld is.
Stay strong,

Mijn man is bijna 3 maanden geleden overleden aan longkanker met uitzaaiingen. De tijd tussen het moment van de diagnose en zijn sterven waren maar 20 dagen. Ik mis hem ook zo, eigenlijk mis ik zoveel.. ik sta op de wachtlijst voor rouwverwerking omdat ik bij hem was toen hij stierf en ik niks voor hem kon betekenen als huisarts en 112 bellen plus hulp gehaald. Ik heb overal last van, van zijn sterven maar net als jou dat ik hem zo erg mis.En dat hij nooit meer terug komt is niet te bevatten. Wat wel wat kan helpen is gewoon tegen hem praten, en bij zijn foto een kaarsje branden. Verder denk ik dat de tijd zal helpen het verdriet te laten slijten. Ik ben weer een beetje aan het werk, met collega's praten en afleiding zoeken helpt ook.

Wat een enorme stapel ellende, vreselijk, erg moeilijk om in eenzaamheid mee te dealen. Ongelofelijk dat sommige mensen zoveel verdrietigheid moeten dragen. Heel veel liefs en warmte toegewenst!

Wat een verschrikkelijk verhaal, ik wens je veel sterkte om dat allemaal te kunnen verwerken, en zoals je zegt op het einde van de rit blijf je alleen achter met je verdriet, het leven gaat verder voor iedereen behalve voor jezelf. Ik maak hetzelfde mee.
Nog veel sterkte

Je moeder verliezen op zo´n jonge leeftijd moet verschrikkelijk zijn. Ik kan het me niet voorstellen. En natuurlijk denk je vaak aan haar. Zeker bij belangrijke gebeurtenissen. Zoals de geboorte van je eerste kindje. Want dat zijn toch zaken die je het liefst met je moeder zou willen delen. Toen mijn jongste zoontje werd geboren, was mijn vader ook reeds overleden. Ik vond het toen ook heel jammer dat hij zijn kleinzoon nooit gekend heeft. Mijn jongste zoon is homo en soms vraag ik me af of hij dat wel zou aanvaard hebben enz...
Jammer dat je weinig herinneringen aan haar hebt.

Zo herkenbaar wat je deelt. Ik was 6 toen mijn vader op 31 jarige leeftijd door een ongeval overleed. En ook mijn herinneringen aan hem zijn minimaal, 2 momenten kan ik herinneren. Wat mij uiteindelijk heeft geholpen is te zoeken naar wie hij was, foto's opgezocht, mensen gesproken die hem kende en trots op hem te zijn om wie hij was. Te praten tegen hem en te voelen dat hij trots op mij was. Inmiddels was ik wel 50.Toen mijn zoon 6 werd dacht ik, hij kent me toch heel goed, wat gek dat ik mijn vader niet goed meer ken. Nu is een vader misschien net iets minder in beeld dan een moeder. Zeker 54 jaar geleden. Ik weet zeker dat jouw moeder ook supertrots op jou en je gezin zou zijn. Maak haar misschien ook meer zichtbaar. Zoek leuke foto's op, misschien komen de mooie herinneringen ook terug! Sterkte!

Mijn moeder is inmiddels 37 jaar geleden overleden. Nog steeds denk ik aan haar elke dag. Ik heb al diverse therapieën gehad maar niets lijkt te helpen. Ik was 15 jaar en had haar nog zo nodig. Zij zelf was 56. Nu ben ik 52 en kan het maar geen plekje geven. Ik hoop voor je dat het bij jou wel lukt. En tja nu een gezin met 2 kinderen en wat zou ze trots zijn geweest op al gaat kleinkinderen.
Heel veel sterkte.

Lieve anoniem,
Wat ontzettend verdrietig dat je deze handicap hebt.
Het is extra zwaar als je niet naar buiten kan.
Ik heb Fibromyalgie en dat heeft zo ook zijn beperkingen maar ik kan gelukkig nog wel fietsen. Mijn man is 4 maanden geleden overleden.
Ik weet niet waar je woont,maar in mijn woonplaats heb je
Humanitas. In veel plaatsen bestaat dat. Zij kunnen veel voor je betekenen.Ze kunnen je helpen met rouwverwerking.
En misschien is er in je woonplaats de Zonnebloem?
Dat zijn vrijwilligers die bij je thuiskomen voor de gezelligheid of praten met je over je verlies,of met je gaan wandelen in een rolstoel als dat mogelijk is.
Ik hoop dat je hier wat aan hebt.
Heel veel sterkte!

Hallo Albert, ik begrijp je gemis en je pijn. Je hebt tijd nodig om door je rouwproces te gaan. Ik heb mijn partner verloren aan een hartziekte, hij was nog maar 38, een broer ook aan longkanker, hij was nog maar 34, mijn moeder is verongelukt op haar 63ste, mijn kleindochter van amper 1,5 week ligt op sterven, zelf heb ik de dood al verschillende keren in de ogen gekeken. Ik heb een tijd in de geestelijke wereld gekeken. Dood is niet echt dood, het lichaam is dood maar wij zijn ons lichaam niet, wij zijn een onsterfelijke ziel. Moeilijk te begrijpen maar zeker waar. Het is zo fantastisch mooi in de geestelijke wereld, altijd een aangename temperatuur, vrij van de zwaartekracht van de aarde en kunt overal naar toe gaan, waar je maar wilt. Je vrouw is op een liefdevolle manier verwelkomd in de geestelijke wereld en kijkt naar jou en vindt het erg dat je zo blijft treuren. Wat wil je dat je vrouw ziet als ze naar je kijkt? Een sterke, prachtige man die het leven terug oppakt en ervan kan genieten? De keuze is aan jou. Veel zielen die overgegaan zijn hebben zo een spijt dat ze zo lang zijn blijven treuren en hun tijd verspild hebben. Ik ben vrijwilligerswerk gaan doen, verenigingen, van alles, er is nog zoveel hulp nodig. Je bent een ziel en hebt tijdelijk op aarde een stoffelijk lichaam. Je bent al dikwijls op aarde geweest. Je hebt ook een gids uit de geestelijke wereld bij je, die is vanaf het eerste tot het laatste moment en een stuk daarna nog bij jou. Praat met hem. Dat heb ik ook jaren gedaan, ik had hem ook een naam gegeven. Nu heb ik dat niet meer zo nodig, ik ben niet meer in acut levensgevaar. Als ik overga, wil ik onmiddellijk naast mijn lichaam staan en samen met mijn gids naar mijn huis in de sferen gaan en tegen mijn vrienden zeggen"hier ben ik" ja, wij hebben allemaal een huis in de geestelijke wereld samen met onze zielsverwanten. Ik kan niet zonder die ander leven is helaas een tekort aan liefde voor jezelf, voor dat wat je echt bent. Je bent afhankelijk geworden. Laat je vrouw los en weet dat ze regelmatig bij je is en je beschermt, alles is goed, stuur haar licht en liefde ⚘💕💪